შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 18] (18+)


8-06-2018, 14:51
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 311

წყურვილი [ნაწილი მეორე, თავი 18] (18+)

ექიმი ალდო ტომპსონი შერიფის მეგობარი რომ იყო, ეს თითქმის მთელმა სალემმა იცოდა, ყოველ უიკენდზე ხედავდნენ მათ "სტივის ბარში" უგონოდ გამომთვრალებს, მაგრამ ექიმი არავის ენახა პოლიციის განყოფილებაში, ამიტომ მისმა მისვლამ დიდი მითქმა-მოთქმა გამოიწვია.
ცხელი შუადღე იდგა, გავარვარებულ ჰაერს ვერც ოკეანიდან მონაბერი სიო აგრილებდა, ფოთოლიც კი არ იძროდა, სწორედ ამის გამო იყო, რომ პოლიციის დეპარტამენტში, ამ ძველ შენობებში მთელი ძალით აემუშავებინათ კონდიციონერები. ექიმმა გაოფლილი სახე ცხვირსახოცით მოიწმინდა და შენობის შესასვლელში მდგარ პოლიციელს მიესალმა, რომელმაც თავის მხრივ გულითადად დაუქნია თავი, არაპოლიციურად გაუღიმა და შერიფის კაბინეტისკენ წაუძღვა, სადაც, ამ ვიწრო სივრცეში, გამძვინვარებული ნადირივით აწყდებოდა კედლებს შერიფი კრამერი. ის მოუთმენლად მიმოდიოდა ოთხკუთხა, სალემის მწირი ბიუჯეტის შესაბამისად მოწყობილ კაბინეტში და ირგვლივ მრისხანებას და ლანძღვა-გინების კორიანტელს აფრქვევდა, ექიმის შესვლისთანავე შედგა, აჭარხლებული სახე შემოაბრუნდა და ნაჩქარევად მიესალმა, შემდეგ მკლავში ხელი გამოსდო და თითქმის ძალით ჩასვა სავარძელში.
ექიმი მიხვდა, რომ სიტუაცია გაცილებით სერიოზული იყო, ვიდრე ვარაუდობდა, შერიფის სამუშაო მაგიდაზე სრული ქაოსი სუფევდა, იქაურობას ფოტოები, საქაღალდეები, ათასგვარი ბეჭდით შემკული დოკუმენტები და ყოველგვარი სახის მაკულატურა იკავებდა. ქაღალდების ამ ზღვაში იდგა ბურბონით ნახევრადსავსე ბოთლი და ბროლის დაბალი, განიერი ჭიქა, იატაკზე უწესრიგოდ ეყარა სიგარეტის დაჭ....ტილი კოლოფები, ჰაერში კი კვამლის და ალკოჰოლის ნარევის მძაფრი სუნი ტრიალებდა.
- რა ხდება, შერიფო? არ მომწონს თქვენი გამომოტყველება, - მაშინვე პროფესიული თვალით შეაფასა მეგობრის სახე ექიმმა.
შერიფმა ტრადიციულად უხეშად ჩაიცინა, ტლანქად შეიგინა და საკუთარ სავარძელში ჩაენარცხა.
- შენი დახმარება მჭირდება, ალდო.
შერიფს ადრეც უთხოვია მისთვის დახმარება და ექიმი ადრეც მონაწილეობდა რამდენიმე საქმის გამოძიებაში, როგორც შერიფის მიერ მოწვეული დამოუკიდებელი ექსპერტი, ამიტომ არ გაჰკვირვებია, მხოლოდ თავი დაუქნია.
შერიფმა ბურბონი დაუსხა და ხელის მსუბუქი წაკვრით მიუცურა ექიმს, შემდეგ მაგიდაზე მიმოფანტულ ქაღალდებში ფოტოები ამოარჩია, ერთ დასტად დააწყო და გაუწოდა.
- ექიმო, ჯერ ამას გადახედეთ.
ექიმმა ფოტოები უხმოდ ჩამოართვა, დიდხანს აკვირდებოდა ყურადღებით, შემდეგ შერიფს დაუბრუნა, თავი გააქნია და ბურბონი მოსვა.
- აბა, რას იტყვი? მე მეგობრის აზრი არ მჭირდება, რასაც ფიქრობ, მითხარი.
ექიმმა გაიღიმა, შერიფის სიტყვები სრულად ამართლებდა მის ხასიათს, როგორც პირდაპირი და პირში მთქმელისას.
- რა არის სათქმელი, - მიუგო ექიმმა, - საშინელებაა, ერთი შეხედვით ცხოველის ნამოქმედარს ჰგავს, მაგრამ საბედნიეროდ ჩვენს ტყეებში ცხოველები მჭრელი საგნებით არ დადიან.
შერიფმა მოუთმენლად დაუქნია თავი.
- გარდაცვლილებს უცნაური ფერი აქვთ, - განაგრძო ექიმმა, წინ გადაიხარა და კიდევ ერთხელ დააკვირდა ფოტოებს, - ისე გამოიყურებიან, თითქოს...თითქოს მათი სხეულებიდან სისხლი ბოლო წვეთამდე გამოწურეს.
- მართალი ხარ, - მიუგო შერიფმა, - იგივე დასკვნა გააკეთა ექსპერტიზამაც, გახსოვს ავარიის შემთხვევა, როდესაც მამაკაცი ცხოველის ნაკბენით დაიღუპა?
- მახსოვს, - მიუგო ექიმმა, სავარძელში გადაწვა და თითები გადააჯვარედინა.
შერიფი წამოხტა და ნერვიულად გაიარ-გამოიარა კაბინეტში.
- ეს საქმე დღესაც გაუხსნელია, ექიმო, - შერიფმა პაუზა გააკეთა, - მოკლულ მამაკაცს კისერზე უცნაური ნაგლეჯი ჭრილობები აღენიშნებოდა, მაშინ ექსპერტიზამ დაასკვნა, რომ მსხვერპლის კისერზე არსებული ჭრილობის მონახაზი სრულად ემთხვევა ზრდასრული ადამიანის კბილების განლაგებას...
ალდო ტომპსონმა თვალები მოჭუტა და სასწარფოდ მოსვა ბურბონი, საუბარი აშკარად უცნაურ და საინტერესო მიმართულებას იძენდა.
- მერე?
- მაშინ, ექსპერტიზის შედეგის დადებისთანავე, არსაიდან გაჩნდა უსაფრთხოების ეროვნული სააგენტოს-NSA-ს აგენტთა ჯგუფი, მასალებს გაეცნო და ჩვენ ამ საქმეს ჩამოგვაშორეს...
ექიმმა ტომპსონმა თავი ფიქრიანად დაუქნია.
- ჰოდა, - მსჯელობა განაგრძო შერიფმა და პარალელურად პირში სიგარა გაირჭო, - რამდენიმე წუთის წინ სტუდენტების მკვლელობის საქმეზე ახალი დეტალები მომაწოდეს, ყველა მათგანს აბსოლიტურად იდენტური ნაგლეჯი ჭრილობები აღენიშნება და...
- და ეს ჭრილობები ზუსტად იგივე ხასიათისაა, როგორც რამდენიმე თვის წინ მომხდარ შემთხვევაში.
შერიფმა მოწონებით დაუქნია თავი, კვლავ სავარძელში ჩაეცა და ფეხები მაგიდაზე შემოაწყო.
- საკითხი დავსვათ ასე, - თქვა მან და ბურბონის ჭიქა ბოლომდე გაივსო, - რასთან გვაქვს საქმე?
- რას გულისხმობ? - ჩაეკითხა ექიმი.
შერიფმა ბურბონის ჭიქა ერთი მოყუდებით დაცალა, წინ გადმოიხარა და ექიმს თვალებში ჩააშტერდა.
- ალდო, - შერიფი ჩურჩულზე გადავიდა, - სტუდენტების სხეულზე მიყენებული სხვა ჭრილობები არ ყოფილა სისხლის დაკარგვის მთავარი მიზეზი, მთავარი მიზეზი ის არტერიებია, საიდანაც კბენის დროს სისხლი ამოსწოვეს მათ.
- მოდი დავაზუსტოთ, - შეაჩერა ექიმმა, - შენ ამბობ, რომ მკვლელმა სტუდენტებს კისერში უკბინა, რის შედეგადაც მათ დაუზიანდათ არტერიები, საიდანაც მკვლელმა მათ სისხლი ამოსწოვა?
- დიახ, ზუსტად მაგას ვგულისხმობ, - თავი დაუქნია შერიფმა.
ექიმმა თვალები მოწკურა.
- შერიფო, ამ განცხადებით ხვდებით, რომ ფსიქიატრიულში მოთავსებას აწერთ ხელს?
შერიფმა ჩაიცინა და თავი გააქნია.
- ასე გგონია? - მან ბეჭედდარტყმულ დოკუმენტს ფართო ტორი დაადო, - ეს სიგიჟე მე არ მომიგონია, ალდო, ზუსტად ამაზე ღაღადებს ეს დაწყევლილი დასკვნა, რომელიც ჩვენი განყოფილების ექსპერტებმა დადეს, მე რა თქმა უნდა, ამ დოკუმენტს მაშინვე გრიფი დავადე და მათაც ავუკრძალე რაიმეს თქმა.
- ჯანდაბა, - ექიმი თვალებგაფართოებული უსმენდა, - ანუ ეს ოფიციალური დასკვნაა?
- აბსოლიტურად, - ყველანაირი იმედი გადაუწურა შერიფმა.
- ჯანდაბა, - გაიმეორა ექიმმა და სწრაფად შეივსო ჭიქა ბურბონით.
- ამიტომ, - განაგრძო შერიფმა, - გეკითხები : რა მოვლენასთან გვაქვს საქმე?
ამჯერად ექიმი წამოდგა, ანერვიულება ეტყობოდა, გაიარ-გამოიარა, კარს გახედა, კარი საიმედოდ იყო დახურული და ფარდებიც ჩამოფარებული.
- შერიფო, არსება, რომელიც სისხლს სწოვს ადამიანს? ანუ მათი სისხლით იკვებება?
შერიფს ნიშნისმომგები მზერა დასთამაშებდა სახეზე, უხმოდ დაუქნია თავი.
- ეს ხომ... - ექიმს სიტყვები არ ჰყოფნიდა, - ეს ხომ ფანტასტიკის სფეროა.
- იქნებ არც არის, - გამოეხმაურა შერიფი და მორიგ სიგარას მოუკიდა.
- შენ რას ფიქრობ?
- მე... - შერიფი ჩაფიქრდა, - არ მინდა რაღაც-რაღაცეები დავიჯერო, მაგრამ მე პოლიციელი ვარ და ფაქტებს ვეყრდნობი, ალდო.
- გასაგებია, - სწრაფად თქვა ექიმმა.
- ეს ხომ ჩემი მონაჩმახი არ არის, ეს ექსპერტიზის დასკვნით გამყარებული ფაქტია, რა უფლება მაქვს არ დავიჯერო, ან უნდობლობა გამოვუცხადო ექსპერტიზას?
- ჰო, - ძალაუნებურად დაეთანხმა ექიმი, - ფაქტებს ვერ გავექცევით.
- ჯანდაბა, მაგის დედაც, - წამოიყვირა შერიფმა, - აქ, ჩემს ქალაქში, რაღაც აუხსნელი ხდება და ვერაფერს ვაკეთებ.
ექიმი თავის ადგილს დაუბრუნდა.
- ამ ყველაფერს აუცილებლად უნდა მოეძებნოს ახსნა.
- თან რაც შეიძლება მალე, - დაეთანხმა შერიფი.
- ერთი იდეა მაქვს, - თქვა ექიმმა და ჩაფიქრებული მზერით გახედა შერიფს, - კეი...
შერიფს გაოცებისგან სახე მოექცა.
- კეი? ჩემი შვილი? რას გულისხმობ, ექიმო?
- მომისმინე, - დაიწყო ექიმმა, - ის მამაკაცი რომ მოკლეს, მანქანაში, - დააზუსტა მან, - და როდესაც იპოვეთ, მარკიც იქ იყო.
- მერე? - შერიფი ვერ ხვდებოდა, საით მიჰყავდა ლაპარაკი ექიმს.
- მარკი ტვინის სიმსივნისგან განიკურნა, რაღაცეებს ხედავდა, ავარიის დროს ჭრილობები არ მიუღია, დრო და დრო გონებას ჰკარგავდა, თითქოს არ გაჰკვირვებია მაშინ იმ მკვდარი მამაკაცის დანახვა, ან მისი ჭრილობა, თითქოს ელოდა კიდეც ამის ნახვას...
- გამაგებინე, ბოლოსდაბოლოს რის თქმას ცდილობ, - მოთმინება დაკარგა შერიფმა.
- მე მგონია, არა, დარწმუნებული ვარ, რომ მარკი ჩვენ არ გვგავდა, ანუ მთლად ჩვენნაირი არ იყო..
- რაო? - პირი ღია დარჩა შერიფს.
- შერიფო, არსებობენ მკითხავები, ჯადოს რომ აკეთებენ თუ შელოცვებს, არსებობენ შამანები, არსებობს ბერმუდის სამკუთხედი, არსებობს ადგილები, სადაც დედამიწის გრავიტაცია არ მოქმედებს, კომპასი არ მუშაობს, ბოლოსდაბოლოს არსებობს ის დაწყევლილი სახლი ამიტივილში...ხომ მეთანხმები, რომ ეს ყველაფერი რეალური ფაქტებია?
- გეთანხმები, - მიუგო შერიფმა.
- კარგი, ეხლა ცოტა გავართულოთ, - განაგრძო ექიმმა, - არსებობდა მაიას ტომის წინასწარმეტყველება, არსებობდა ნოსტრადამუსი და არსებობდა ვანგა, ასევე კაშპიროვსკიც, ესენი ყველანი ზებუნებრივი ნიჭით დაჯილდოვებული ადამიანები იყვნენ, ამაშიც ხომ მეთანხმები?
- აბსოლიტურად, - დაუქნია თავი შერიფმა.
- ანუ მთელი მსოფლიო თანხმდება იმაზე, რომ არსებობს ამოუხსნელი მოვლენები, ამოუხსნელი ნიჭის და შესაძლებლობების მქონე ადამიანები, რატომ არ შეიძლება, რომ მსგავსი სიმპტომების მქონე მარკიც რამე ზებუნებრივი ნიჭით ყოფილიყო დაჯილდოვებული?
შერიფს ლამის ყბა ჩამოუვარდა გაკვირვებისგან, მაგრამ ექიმის მოყვანილი ფაქტები სულაც არ იყო ყურით მოთრეული, ეს იყო მშვენივრად დასაბუთებული მსჯელობა და შერიფი იძულებული იყო დასთანხმებოდა.
- კარგი...თითქოს არ ჰგავდა თავის თავს ბოლოს, - თქვა ბოლოს შერიფმა, - მაგრამ კეი რა შუაშია?
- კეი და მარკი ძალიან ახლოს იყვნენ ერთმანეთთან, - დაბეჭდა ექიმმა, - ისინი ბავშვობიდან ერთად იზრდებოდნენ, სკოლაში ერთად სწავლობდნენ და კოლეჯში ერთ ოთახში ცხოვრობდნენ, მარკის შესახებ მშობელ დედასაც კი არ ეცოდინება იმაზე მეტი, ვიდრე კეის.
შერიფს არაფერი უთქვია, წამოდგა და ამჯერად დინჯად დაიწყო ბოლთის ცემა, გონებაში წონიდა ექიმის სიტყვებს. ექიმი უხმოდ ადევნებდა თვალს.
ბოლოს შერიფი შეჩერდა და გვერდულად გამოხედა მეგობარს.
- ანუ შენ მთავაზობ, რომ საკუთარი შვილი დავკითხო?
- არა, - უარყო ექიმმა, - დაკითხვის სახეს ნუ მისცემ.. ნუ დაგავიწყდება, რომ კეი იმ თაობას ეკუთვნის, რომელსაც მეამბოხეობა ძვალსა და რბილში აქვთ გამჯდარი, ჩემი აზრით, ჯობია წყნარად, მამა-შვილურად დაელაპარაკო, აუხსნა, როგორ წინ წავა გამოძიება, თუ დაგეხმარება.
- ვნახოთ, ვიფიქრებ შენს წინადადებაზე, - თავი დაუქნია შერიფმა და კვლავ ჩაფიქრდა, ცდილობდა მოენახა შესაფერისი სტრატეგია, რომელიც კეისთან საუბარში დაეხმარებოდა.


*******


რამდენიმე დღე გავიდა მას შემდეგ, რაც კოვაქსი მიას ესტუმრა, მას შემდეგ აღარ გამოჩენილა, შინაგანად გოგონა ვერ გარკვეულიყო რას გრძნობდა შავგვრემანი უკვდავის მიმართ, მაგრამ ის კი ზუსტად იცოდა, რომ სულ სხვა კუთხით დაინახა ეს ურთიერთობა, რომელიც მეგობრობაზე გაცილებით მაღლა იდგა. უნდოდა, ძალიან უნდოდა მისი ამბის გაგება, მაგრამ სპეციალურად არ ურეკავდა, არც სწერდა, ცდილობდა საკუთარ არეულ გრძნობებში გარკვეულიყო, მაგრამ უშედეგოდ, თითქოს სრულიად ახალი სამყარო გადაიშალა მის თვალსაწიერში.
- მის ჯეკსონ, - ფიქრიდან ლექტორის, ჩია, სათვალიანი და მკაცრი ქალის ხმამ გამოარკვია.
- მაპატიეთ, - დარცხვენილმა ახედა თავს წამომდგარს, თავი ჩაღუნა და შოკოლადისფერ კულულს დაუწყო წვალება.
- გთხოვთ, ლექციაზე ყურადღებით იყოთ, მის ჯეკსონ, - მკაცრად ჟღერდა ქალის ხმა.
- დიახ, აღარ განმეორდება.
ლექტორმა თავი დაუქნია და მაგიდების რიგს ჩაუყვა, ზუსტად ამ დროს ჯინსის შარვლის ჯიბეში ვიბრაცია იგრძნო, შეუმჩნევლად ამოიღო ტელეფონი, ხელები მაგიდის ქვეშ შემალა და ეკრანს დააკვირდა.
"გამარჯობა"
"გაგიმარჯოს"
"ცოცხალი ხარ? "
"შენგან განსხვავებით-კი"
"ჰმ...ძალიან სასაცილოა"
"ვამპირებსაც გესმით იუმორის? "
"ვცდილობ გავიგო. რამდენიმე დღის წინ მომხდარზე მინდოდა მეკითხა"
"გისმენ"
"ასე არა, პირადად"
მია შეყოვნდა, შემდეგ კვლავ კლავიატურაზე აათამაშა თითები.
"სად? "
"სამხრეთით, მიტოვებული ოპერის შენობაში"
"მოკვლას ხომ არ მიპირებ? "
"ჯერ არა. ნახევარ საათში გელოდები"
მია გაბრაზდა.
"მართლა? და რა იცი, რომ მოვალ? "
"დარწმუნებული ვარ"
"არ მოვდივარ"
"ვიცი, რომ მოხვალ"
მიამ ტელეფონი კვლავ ჯინსის ჯიბეში ჩაიდო, ერთხანს ფიქრობდა, შემდეგ ხელი ასწია.
- მის ჯეკსონ, რამის თქმა გინდათ?
- მმმ...რამდენიმე წუთში შერიფის ოფისში მელოდებიან, მისის ლოიდ.
ლექტორმა სათვალე ცხვირზე ჩამოიწია და დაკვირვებით გამოხედა მიას, მისი აწითლებული ლოყები ეჭვით შეათვალიერა, მაგრამ შერიფის ოფისის დასახელებამ მაინც გაჭრა, გოგონას თავი დაუკანტურა, წადიო.
კოლეჯის ეზოში გამოსულმა მიამ მიმოიხედა, წამიერად ჩაფიქრდა, არ იცოდა სად იყო ოპერის მიტოვებული შენობა, მაგრამ მანქანის სათავსოში ქალაქის ტურისტული რუკა ეგულებოდა, ამიტომ უყოყმანოდ გასწია ავტოსადგომისკენ. რუკა მართლაც აღმოჩნდა მანქანაში, მია სავარძელში მყუდროდ მოეწყო, რუკა მუხლებზე გაშალა და სალემის სამხრეთით მითითებულ შენობას დაუწყო ძებნა, მალევე იპოვნა, ავტოსადგომიდან დაახლოებით ოცი წუთის სავალი იყო.
მთელი გზა ფიქრებში ჩაძირულმა გაიარა და უცებ აღმოაჩინა, რომ უკვე ოპერის მიმდებარე ტერიტორიაზე იმყოფებოდა, მანქანა შეაჩერა და იქაურობა ყურადღებით მოათვალიერა. სანახაობა კი უკიდურესად სავალალო და გულის დამამძიმებელი იყო. შენობა დიდი ხნის გაუკრეჭავ გაზონებში და ხეების ზღვაში ჩაფლულიყო, ერთ დროს ფილაქნით მოპირკეთებული ეზო ახლა ნაგავს და ნეშომპალას დაეფარა, კედლები მოჟამულად გამოიყურებოდა.
მიამ გადაწყვეტილება მიიღო, მანქანა დასტოვა და სწრაფი ნაბიჯით გასწია კარისკენ.
სალემი პატარა ქალაქი იყო, ადრე, როდესაც ეს შენობა ფუნქციონირებდა, სალემში სულ რაღაც ხუთი ათასამდე მაცხოვრებელი იყო დღევანდელისგან განსხვავებით, და ამ ხუთი ათასის ერთი ან მაქსიმუმ ორი პროცენტი თუ იქნებოდა ოპერის მოყვარული, ქალაქის მოსახლეობის ზრდასთან და განვითარებასთან ერთად მაყურებელთა პროცენტულმა რაოდენობამაც თანდათან იკლო, ბოლოს კი სულ შეწყდა, შენობა მიატოვეს...
მიამ კარი შეაღო, შევიდა და გაოცებული შესდგა. დიდი დარბაზი თითქმის მთლიანად იყო ჩაბნელებული, ყველგან მტვერი და უსუფთაობა სუფევდა, ჩაშავებული სარკმლებიდან შემომავალი დღის სუსტი შუქი საერთოდ ვერ უზრუნველყოფდა ადამიანის თვალისთვის შესაბამის განათებას.
ჩაბნელებული დარბაზის ცენტრში როიალი იდგა, რომელსაც მიასკენ ზურგშექცევით მისჯდომოდა მამაკაცი, დარბაზს რომელიღაც ძალიან ცნობილი კომპოზიტორის ნაზი და ნაღვლიანი მელოდია ავსებდა, როიალზე მტვრით დაფარული ვაზა იდგა, რომელშიც ერთი ცალი სისხლივით წითელი ვარდი იწონებდა თავს, იქვე იდგა ვისკის ოთხკუთხა ბოთლი და ორი ჭიქა. როიალის ორივე კიდეზე დადგმულ შანდლებში მოთავსებული დაბალი წითელი სანთლების ლიცლიცი აქაურობას უაღრესად მისტიკურ ელფერს სძენდა. გოგონა დაჰიპნოზებულივით შეჰყურებდა ამ უჩვეულო სურათს.
- ყოველთვის ვარსებობდი... - ხრინწიან ხმას აყოლებდა ნაღვლიან მელოდიას როიალთან მჯდომი.
მიამ რამდენიმე ნაბიჯი ფრთხილად გადადგა და კვლავ შეჩერდა.
- და ყოველთვის ვიარსებებ, როგორც ჯოჯოხეთიდან მოვლენილი დემონი, როგორც წყვდიადში გატყორცნილი ელვა და მეხი...
გოგონამ ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა და ნელა შემოუარა როიალს, იქვე დამტვრეულ სკამზე ჩამოჯდა და გაოცებული მიაჩერდა შავგვრემან უკვდავს, რომელსაც თვალები დაეხუჭა, მისი ფოლადისმაგვარი თითები სწრაფად და გატაცებით დასრიალებდნენ როიალის კლავიშებზე.
- მაგრამ შენ ნუ შეგეშინდება ჩემი, მე ყოველთვის შენთან ვიქნები, შენს სულში, შენს ფიქრებში, შენს თვალებში...
მია თვალგაშტერებული მისჩერებოდა, სიტყვის თქმას ვერ ახერხებდა, იმდენად მონუსხა ამ სიტუაციამ.
- მიიღე ჩემი სიყვარული, - სევდიანად ჟღერდა ხმა, - ის შენ არ შეგაწუხებს, არამედ დაგიცავს, ყოველთვის, ყველასგან, ყველაფრისგან...
მოულოდნელად მუსიკა შეწყდა, უკვდავმა წყვდიადივით შავი თვალები გაახილა და ჩვეული ღიმილით შეხედა გოგონას.
- ვიცოდი, რომ აუცილებლად მოხვიდოდი, მის ჯეკსონ...



******


შერიფი ტელეფონის წკრიალმა გამოაღვიძა, მაგიდიდან თავი ასწია, თვალები მოიფშვნიტა და კედელზე ჩამოკიდებულ საათს შეხედა, საათი 03:45 აჩვენებდა, გაუკვირდა, ისე გაეპარა დრო ძილ-ბურანში. შემდეგ ხელი გაიწოდა, ქაღალდების გროვაში ტელეფონი მოძებნა და ყურმილი აიღო.
- შერიფის ოფისი.
- მესამე ეკიპაჟის უფროსი ინსპექტორი ჰოლოვეი ვარ, შერიფო.
- რა მოხდა? - შერიფ კრამერს უსიამოვნო შეგრძნება დაეუფლა.
- შერიფო, სტანდარტული შემოვლისას "სტივის ბარის" ავტოსადგომზე, ნაგვის ურნაში ორი ქალის გვამი აღმოვაჩინეთ.
შერიფი ერთბაშად გამოფხიზლდა, ფეხზე წამოხტა და კედელზე ჩამოკიდებულ ქამარს ეცა, რომელზეც ჩამოკონწიალებული თავს იწონებდა ლეგენდარული "მაგნუმი".
- ინსპექტორო, ტერიტორია შემოსაზღვრეთ, კრიმინალისტიკურ სამსახურს დაუკავშირდით, უკვე გამოვდივარ, - ჩასძახა ყურმილში, დაუდევრად დააგდო ტელეფონზე და კარს სწრაფი ნაბიჯით მიაშურა..скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი ჰეილი

ერთი სული მაქვს ხოლმე როდის დადებ❤ის რომ ძალიან მომწონს ახალი ამბავი არაა❤უბრალოდ გული მწყდება პატარა თავებზე და მეტი მია და კოვაქსი მინდა❤❤

 



№2 წევრი mirandaa31

საოცარი! აი ძალიან მაგარი თავი იყო, არ მიკვირს ემოციებისგან დაცლილი რომ ხარ ;) ღმერთო, კოვაქსზე ვგიჟდები! უფრო შემიყვარდა! არმეყო, არმყოფნის და არც არასდროს მეყოფა.. მიუხედავად იმისა, რომ კარგი დიდი თავი იყო. შენ კი ჰაიკო სიტყვები არ მყოფნის, რაგითხრა იმის მეტი რაც ისედაც არ მაქვს ნათქვამი? საოცრება ხარ!!
--------------------
ხელმოწერა

 



№3 წევრი ჰაიკო

ჰეილი
ერთი სული მაქვს ხოლმე როდის დადებ❤ის რომ ძალიან მომწონს ახალი ამბავი არაა❤უბრალოდ გული მწყდება პატარა თავებზე და მეტი მია და კოვაქსი მინდა❤❤

გმადლობ. ვითომ რატომ მია და კოვაქსი? იქნებ მია და მარკი? ან იქნებ კოვაქსი და ჯესიკა? ;) ;)

mirandaa31
საოცარი! აი ძალიან მაგარი თავი იყო, არ მიკვირს ემოციებისგან დაცლილი რომ ხარ ;) ღმერთო, კოვაქსზე ვგიჟდები! უფრო შემიყვარდა! არმეყო, არმყოფნის და არც არასდროს მეყოფა.. მიუხედავად იმისა, რომ კარგი დიდი თავი იყო. შენ კი ჰაიკო სიტყვები არ მყოფნის, რაგითხრა იმის მეტი რაც ისედაც არ მაქვს ნათქვამი? საოცრება ხარ!!

ძალიან ბევრი რამ არ გაქვს ნათქვამი.. ჯერ;) ;) :D:D
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№4 სტუმარი eli

კოვაქსზე ვგიჟდებიიი , ძალიან მომწონს თავისი ირონიული გამონათქვამებით. ველოდები მოუთმენლად ახალ თავს.

 



№5 წევრი ჰაიკო

eli
კოვაქსზე ვგიჟდებიიი , ძალიან მომწონს თავისი ირონიული გამონათქვამებით. ველოდები მოუთმენლად ახალ თავს.

მადლობა. ხვალ იქნება ახალი თავი, შუადღისთვის.
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent