შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წლების შემდეგ, ისევ შენს მახეში გავები (სრულად)


8-06-2018, 18:53
ავტორი gogona migraciidan
ნანახია 4 862

წლების შემდეგ, ისევ შენს მახეში გავები (სრულად)

ცხოვრებაში დგება მომენტები როცა შენს თავთან მარტო დარჩენა გიწევს, როცა ყველაფერი შენი გასაკეთებელია.
25 წლის ასაკში იმაზე მეტი რამ გადავიტანე რაც ბევრ ასაკოვანს არ ექნება გადატანილი. მე ნინა ვარ, არც ისეთი ფერადი და მდიდრული ცხოვრებით ვცხოვრობდი.
9  წლის ვიყავი როდესაც მე და მამა დედამ მიგვატოვა და სხვა კაცს გაეკიდა._ (ყოველი შემთხვევისთვის მე ესე ვიცი) მამა ყოველთვის მიყვებოდა იმ საბედისწერო დღის შესახებ, როდესაც დედა სახლიდან წავიდა.
დედის ერთა ვარ მამა ყოველთვის ცდილობდა განებივრებული გოგო ვყოფილიყავი. დასაწყისში სიმდიდრე ვახსენე ფინანსური არ მიგულისხმია, ოჯახურ სიმდიდრეს ვგულისხმობ.
მამა ბიზნესმენი არის,  მისგან განსხვავებით მე ძალიან განსხვავებული პროფესია ავირჩიე. ბავშვობიდან ვოცნებობდი ცნობილი და ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი დეტექტივი ვყოფილიყავი.
ბავშვობიდან მიყვარდა ეს პროფესია და მიზნად დავისახე რომ მე ამას მივაღწევდი,. მამას არანაირი წვრილი მიუღია ჩემს სწავლის დაფინანსებაში, 100% გრანტით ჩავაბარე  და საბოლოოდ მივაღწიე ჩემს მიზანს.
ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო მამა კომპანიდაან დაღლილი მოვიდა მომეჩვენა რომ განერვიულებულიც იყო.
- მაქსიკო კარგად ხარ?
-კი პრინცესა კარგად ვარ შენ როგორ ხარ ჩემო პატარავ?
- კარგი რა მაა რამდენჯერ უნდა გითხრა რომ აღარ ვარ პატარა? უკვე 25 წლის ქალი ვარ. თან ბავშვივით გავებუტე, ამის დანახვაზე გულიანად გაიცინა და გულში ჩამიკრა.
-შენ ჩემთვია ყოველთვის პატარა დაუცველი ბავშვი იქნები ჩემო პრინცესავ, ძალიან მიყვარხარ ნინა ეს არასოდეს დაივიწყო კარგი?
- მაქსიმე რა ხდება?
მისი ეს საუბარი არ მომეწონა, მართალია მამა სულ მიმეორებდა თუ როგორ ძლიერ ვუყვარდი. თუმცა ეს გულთან სხვანაირად მომხვდა.
- არაფერი ჩემო პრინცესა ყველაფერი რიგზეა.
- მაქსიმე მითხარი რა ხდებაა?
- ისეთი არაფერი მამი უბრალოდ კომპანიაში პატარა პრობლემები მაქ. და აუცილებლად მოვაგვარებ შენ ამაზე არ იდარდო. წავალ ახლა დავისვენებ დღეს ძალიან დავიღალე ძილინებისა ჩემო პრინცესავ.
-ძილინებისა მაა. მიყვარხარ.  ლოყაზე მაკოცა დაა დერეფანში გაუჩინარდა.
მამასთან საუბარმა ცოტა ამაფორიაქა თუმცა ყურადღება დიდად არ მივაქციე ის მისი საქმეა და თვითონვე მოაგვარებს.
მეც დასაძინებლად ვაპირებდი წასვლას როცა ჩემი ტელეფონი აწრიალდა დავხედე სხვა ვინ იქნებოდა თუარა თვით ლინა ჩემი საუკეთესო დაქალი.
- ხო ლინნ.
- ნინა როგორ ხარ? ხომარ გაგაღვიძე?
- არა საყვარელო, ახლა ვაპირებდი დაძინებას. რახდება?
- ნი იცი ჩვენ ყველანი დემეტრეს ბარში ვართ შეგიძლია მოხვიდე?
- დიდი სიამოვნებით საყვარელო მაგრამ დღეს ძალიან დავიღალე. ბევრი საქმე მქონდაა და მირჩევნია დავიძინო.
- აუ არაა რა გთხოვ, თან შენი ნახვა უნდა ერთ პიროვნებას.
ამის თქმა იყო და გული რაღაცნაირად ამიჩქარდა მაგრამ არვიცი რატო.
- კარგი რაა ახლა ნიკოს ნერვები არამაქ გთხოვ.
- ვინა ქალო ნიკო?  იმხელა ხმაზე გაიცინა როგორც ჩვევია ტელეფონი ხელიდან გამივარდა._ დავინტერესდი და ვკითხე
- აბა ვის უნდა ამ შუაღამისას ჩემი ნახვაა?
- დაჩის, დაჩი ჩამოვიდა დევდარიანი. ნი და შენი ნახვა უნდა.
 ოო ღმერთო ოღონდ ეგ არა, ოღონდ ეგ არ ეთქვა და თუგინდ მოვმკვდარიყავი. ამდენი წლის შემდეგ ის ისევ დაბრუნდა ისევ ჩამოვიდა რატომ? რისი გულისთვის ისევ ცხოვრება უნდა დამინგრიოს?
- ლინა წავედი მამა მეძახის უნდა გავთიშო. მოვატყუე რადგან მასთან ლაპარაკი აღარ შემეძლო. ლინას გავუთიშე თუარა იქვე ჩავიკეცე და ცრემლები ეგრევე გადმომცვივდა.
მე ნინა დადიანი წლების შემდეგ ისევ ისე მწარედ ავტირდი, ისევ იმ ადამიანის გამო.  არადა ჩემს თავს დავპირდი მის გამო ერთ ცრემლსაც არ გადმოვაგდებდი აღარასოდეს თუმცა ეს არ გამომივიდა.არ ვიცი რამდენ ხანს ვიყავი ესეთ სიტუაციაში,თუმცა გონს როგორც კი მოვედი, თავი მაღლა ავწიე.
- რა გჭირს ნინა?
გაბრაზებულმა ამომძახა ჩემმა ეგომ.
რატომ ტირი ისევ? ადექი ცრემლები მოიწმინდე. ის არ არის შენი ღირსი.
- მე მის გამო აღარასოდეს ვიტირებდი.  ამაყად წამოვდექი ფეხზე,  გეზი ჩემი ოთახისკენ ავიღე. წყალი გადავივლე და ეგრევე ჩემს ფუმფულა საწოლში შევწექი. თვალები დავხუჩე თუარა ეგრევე გადავეშვი სიზმრებში.

დილით როგორც ყოველთვის ადრე გამეღვიძა, დილის პროცედურებს როგორც კი მოვრჩი ქვემოთ ჩავედი. ვიცოდი ჩემი საყვარელი მანჩო გემრიელობებს დამახვედრებდა. მანჩო ჩემი ძიძა იყო ბავშვობაში, ის ეხმარებოდა მამას ჩემს აღზრსაში. ამიტომაც დედასავეთ მიყვარდა მანანა ქვია თუმცა მე მანჩოს ვეძახი.
-დილამშვიდობის მანჩო, როგორ ხარ?  ლოყაზე ხმაურით ვაკოცნი და ჩემს ადგილს ვიკავებ 
- კარგად ვარ პატარავ, შენ როგორ ხარ? ისევ არ გეძინა ჰო ღამით? გვიანობამდე მუშაობდი არა? ხომ გაგაფრთხილე რომ ეგრე ნუ იტვირთები თქო? ერთიანად მომაყარა სათქმელი.
-არა მანჩიკო, არ ვმუშაობდი გვიანობამდე. ხომ დაგპირდი არა? ხომ იცი შენი გოგო პირობას სულ ასრულებს?
- აბა რა არის ეს/ რას გიგავს თვალები?
გუშინდელი ამბის მოყოლას ვაპირებდი მაგრამ სამზარეულოში მამა შემოვიდა და დავაპაუზე.
-როგორ ხარ პრინცესავ? მოვიდა და თავზე მაკოცა, თან მანჩოს მიესალმა.
- აბა რა გვაქვს დღეს?
- დღეს ალადები გავაკეთე, ვიცი ნინას ძალიან უყვარს და ვითიქრე გავახარებ თქო. თან ნახე როგორი დასუსტებულია, საერთოდ აღარაფერს ჭამს.
- კარგი რა მანჩო ხომ იცი რომ ძალიან ბევრი საქმე მაქვს? ხოლმე და ვერ ვასწრებ.
- ხოდა მოვალ ერთ დღეს იმ შენს სამსახურში და იმ შენს უფროს კარგად გამოვლანძღავ.
ეგრე რომ იტვირთები.
მანჩოს ესეთ საუბარზე მე და მამას სიცილი აგვიტყდა.
- კარგი რა მანჩიკო ჩემი უფროსი რა შიაშია?
სჯობს გარეთ გახვიდე და ხალხს ეჩხუბო, ამდენ დანაშაულს ნუ ჩადიან. თან დააყოლე რომ თქვენს გამო ჩემი გოგო მშიერი რჩება თქო.
ერთ ალადიკს ხელი დავავლე მამას და მანჩოს ლოყაზე გემრიელად ვაკოცე და გასასვლელისკენ გავიქეცი.
თან მივაძახე რომ დღეს დამაგვიანდებოდა.
მანჩოს ხმა გზაში დამეწია და მომაძახა შენ არაფერი არ გეშველებაო. გამეცინა და სახლის კარები გამოვიხურე დღეს "ჩემი ბიჭით" წასვლა დამეზარა, ამიტომ ფეხით გავუყევი ტროტუარს. დრო საკმაოდ  მქონდა რატომღაც მომინდა გამესეირნა. ძალიან მიყვარს მარტო სეირნობა მითუმეტეს თუ წვიმს დღეს არ გამიმართლა, საკმაოდ კარგი ამინდი იყო.
 ფიქრებიდან ტელეფონის ხმამ გამომიყვანა, უცხო ნომერი მირეკავდა.
არ მინდოდა მეპასუხა მაგრამ რატომღაც ვუპასუხე .
-გისმენთ.
- ალო ნინაჩკა.
-რომელი ხართ?
-ვაიმე ახლა არ გამაგიჟო და არმითხრა ვერგიცანიო ნინაჩკა გოგო?
-ვაიმე ვაკო შენახარ? კიმაგრამ როდის ჩამოხვედი? ან რატომ არ გამაგებინე? მარტო ჩამოხვედი თუ ვიკაც ჩამოვიდა? აუ როგორ მომენატრეთ.
ერთიანად მივაყარე სათქმელი
-ამოისუნთქე ცოტა, გოგო შენ არ შეცვლილხარ არა? ისევ ისეთი ხარ? გუშინ ჩამოვედით მე და ვიკა.
 ვერ მოვასწარით თქვენი გაფრთხილიბა.
- ძალიან მაგარია დღეს სადმე შევიკრიბოთ არა?
-ოხ ნინაჩკა იცი რა როგორ უნდა მასიამოვნო.
-კარგი ვაკ, სამსახურის შემდეგ დაგირეკავ მიყვარხარ.
ტელეფონი ისე გავთიშე პასუხს არც დაველოდე.
 ვაკო და ვიკა ჩემი ბიძაშვილები არიან უკვე 3 წელია ამერიკაში ცხოვრობენ. როგორც იქნა ჩამოვიდნენ. ისე გავერთე ვაკოსთან საუბარში სამსახურშიც მოვსულვარ.
 კარებში შესვლის თანავე სერიოზული სახე მივიღე, თავი მაღლა ავწიე და  რამოდენიმე თანამშრომელს მივესალმე.
ჩემს კაბინეტში შევედი, საბა უკვე მოსულა და კომპიუტერში რაღაცეებს აკვიედებოდა ჩემს დანახვაზე ფართოდ გაიღიმა და მომესალმა.
-როგორ ხარ ნინა?
-კარგად საბა, შენ როგორ ხარ?
 ესე ადრე რამ მოგიყვანა?
- დედაჩემთან მისი დაქალები მოვიდნენ და იქ გაჩერებას, აქ წამოსვლა ვარჩიე.
- აჰა გასაგებიაა, აბა რახდება დღეს არის რამე ახალი?
- რავიცი ჯერ-ჯერობით სიმშვიდეა. არანაირი დანაშაული არ მომხდარა.
- ხო ეტყობა ისწავლეს ჭკუა და დილით მაინც იკავებენ თავს, დანაშაულის ჩადენისთვის.
ამის თქმა იყო, და კაბინეტში იაგო რასაცქვია შემოვარდაა.
- გამოძახება ვაჟაზე მკვლელობა მოხდა ქალია მოკლული.
საბასთან ერთად კაბინეტიდან გამოვედი ახლა კი ვინანე ჩემი მანქანით რატომ, არ წამოვედი მეთქი? მაგრამ გვინი კი იყო. საბას მანქანაში ჩავჯექი და დანაშაულის ადგილას წავედით. იქ მისულს  საშინელი სიტუაცია დაგვხვდა. ახალგაზრდა ქალი სულ სისხლში ცურავდა, ყელი ჰქონდა გამოჭრილი. როგორც შემდეგ გავიგე გარდაცვლილი 35 წლის თეა თვალური იყო. ექსპერტის პირველადი დათვალიერებით ქალი ჯერ გაგუდეს და შემდეგ ყელი გამოჭრეს.
ასევე შინაგანი ორგანოები ამოაჭრეს, დანაშაული რამოდენიმე მუხლით აღიძრა. ყველაფერს გავეცანი და ისევ უკან სამსახურში დავბრუნდი. უკან დაბრუნებულს ყველაფერი იმაზე რთულად დამხვდა ვიდრე მეგონა.
 საბუთებს გადავხედე, საბამ ექსპერტიზის დასკვნა შემომიტანა. მირზა მართალი აღმოჩნდა, მირზა ჩვენი ექსპერგი და გვამების მესაიდუმლეა ( ესე ვეძახით ხოლმე) მორგში ჩასვლა და გვამის დათვალიერება მომინდა, იქნებ რამე კონკრეტული გამერკვია. კარის შეღების თანავე ალკოფოლის სუნი მეცა.
-კარგი რა მირზა გვამთან, მაინც როგორ სვამ რანაირი ადამიანი ხარ შენ?
- შუადღე მშვიდობისა ქალბატონო ნინა როგორ ბრძანდებით?
-ოჰ მირზა, მირზა შენ ხომ არ იცვლები. აბა მითხარი რამე ახალი აღმოჩენა ხომ არ გაგიკეთებია?
- ახლავე მოგახსენებ. მოკლედ როგორც გითხარი ქალბატონი ჯერ გაგუდეს შემდეგ ყელი გამოჭრეს.
- ეგ უკვე ვიცი. რამე ახალი?
- ასევე გული ამოგლიჯეს.
- გაკვეთა უკვე დაასრულე მირზა? მეტი არაფერია?
- კი ქალბატონო უკვე დავასრულე, თან ერთი დეტალიც აღმოვაჩინე.
-რადეტალი.
- მოდი თქვენივე თვალით განახებთ. გარდაცვლილს აი ამ ადგილას კარგად დააკვირდით, თავიდან სვირინგი მეგონა. თუმცა ეს სპეციალურად ამოტვიფრული ასო N არის, თან ზუსტად მკვლელობის დღეს არის დაწერილი ჯერ შეხორცებულიც არარის.
-კიმაგრამ ეს N რასუნდა ნიშნავდეს?
მას ხომ თეა ერქვა?
-არვიცი აი ამას ნამდვილად ვერ გეტყვით
- კარგი მირზა მადლობა.
- კარგად.
ნეტა რას უნდა ნიშნავდეს ეს N ასო? კარებში გასვლას ვაპირებდი როდესაც წლების წინ მომხდარი ამბავი გამახსენდა.
-მირზა
- ჰო ნინა რამოხდა?
-გახსოვს სამი წლის წინ? მაშინ აქ ჯერ კიდევ პრაქტიკანტი ვიყავი. ძია არჩილმა რომ ჩამომიყვანა შენთან მორგში?
-კი ნინა მახსოვს შემდეგ?
- სწორედ იმ დღეს იყო, ესთი შემთხვევა ახალგაზრდა 33-35 წლის ქალი რომ იყო. მოკლული ზუსტად ესე გული ჰქონდა ამოჭრილი. თან ტანზე სუსტად ამადგილას ასო N ეწერა
- კი ნინა მახაოვს, მაგ წელს რა დამავიწყებს ყოველ კვირას მიჰყავდათ 35 წლის გოგოები.
 ესე სასტიკად მოკლული, თან თუარვცდები ერთი გოგო გადაურჩა მაგ შემთხვევას.
- მართლა, მაგდენი აღარ ვიცოდი მე წავალ ერთი არქივში მოვიძიებ ინფორმაციას. იქნებ რაიმე კავშირი ქონდეს.
მირზას პასუხს არც კი დავლოდებულვარ ისე გამოვიხურე კარები და წამოვედი. ნეტა მართლა ის ისტორია თუ მეორდება? როგორც ძია არჩილისგან ვიცი, ის ამბავი ისე დახურეს ვერავინ ვერ დაიჭირეს. ჩემს ფიქრებში ვიყავი გართული ტელეფონი რომ აწრიალდა, არ მინდოდა მეპასუხა მაგრამ ჩემი ლინა მირეკავდა. ახლა რომ არ მეპასუხა მთელ სამართველოს აწევდა ჰაერში, ისეთ ამბავს დაათევდა. ამის წარმოდგენაზე გულიანად გამეცინა.
- ჰოო ლინაჩკა რამშეგაწუხათ? ირონიით ჩავძახე.
- მე თუ არ დაგირეკე,  ან მოგწერე, შენ ისე ერთხელაც არ დამირეკავ. იქნებ და მოკვდა შენი ნათლული, არ უნდა გაიგო გოგო. ისეთი განწირული ხმით კივის თავი მატკინა.
- ვაიმე დაიწყო. გაჩერდი გოგო რა დღეში ხარ? იმხელას ხმაზე ყვირი მთელი დეპარტამენტი მე მიყურებს.
 რაიყო ახლა რა ბზიკმა გიკბინა რამგაგაბრაზა?
- რამ გამაბრაზა კიარა. ახლავე მოდი ბარში, თორე მოგივარდები მაგ შენს სამინისტროში და ერთიანად აგწევთ ჰაერში ყველას.
მის ესეთ საუბარზე სულ მეცინებოდა, თუმცა ახლა რომ გამეცინა ვიცოდი ასიანი მომკლავდა.
- ლინ ახლა არ მცალია, ძალიან ბევრი საქმე მაქვს. იმედია მალე დავამთავრებ და მოვალ მერე ცოტა გვიან.
- რაო არო ცალიაო? მე შენ გკითხე გცალია თუ არა თქო?
იცოდე 10 წუთში აქ თუ არ იქნები გეფიცები მოვალ მაქ და კონცერტებს მოგიწყობ.
 ვიცოდი ამის გამკეთებელი რომ იყო ამიტომ დავთანხმდი.
-კარგი, კარგი ოღონდ შენ გაჩუმდი და მოვალ
-იცოდე 10 წუთში.
ტელეფონი გავთიშე, საბას ვთხოვე არქივიდა სამიწლის წინდელი მაისის შემდეგ ყველა გაუხსნელი, დანაშაულის საბუთები მოეძია და ჩემთან ამოეტანა. _კარგიო.
 როგორც კი მითხრა ეგრევე გავეცალე იქაურობას, ტაქსი გავაჩერე და მისამართი ვუკარნახე, თან ვთხოვე რაც შეეძლო სწრაფად ევლო. ვიცოდი სულ ერთი წამით მაინც რომ დამეგვიანებია, ლინა კონცერტებს მომიწყობდა მე კიდე მისი გაბრაზების თავი არ მქონდა. ის თუ გაბრაზდა მტრისას. ფიქრებიდან მძღოლის ხმამ გამომიყვანა მოვედითო, ფული გადავუხადე და ეგრევე ბარში შევედი. თან საათს დავხედე დროზე ადრე მოვსულვარ თქო გავიფიქრე. იმ მაგიდისკენ ავიღე გეზი საითაც ისინი მეგულებუდნენ არც შევმცდარვარ იქ  იყვნენ ყველანი. სანამ ლინა რამის თქმას დააპირებდა დავასწარი.
- ზუსტად 7 წუთი, ლინა ზუსტად 7 წუთში მოვედი თან გავუღიმე, რაც იმის მანიშნებელი იყო რომ კონცერტი არ იქნებოდა.
- რაიყო გოგო იფრინე?
-კონცერტების თავი არ მქონდა.  ახლაღა მოვავლე იქ მყოფებს თვალი.
როდესაც მათში დევდარიანი აღმოვაჩინე, ღიმილი სახე შემახმა.
მის აქ ნახვას ნამდვილად არ ველოდი. -აბა რას ელოდით? ქალბატონი ნინა თქვენს გამო თავის მეგობრებს დაივიწყებდა? თუ რაგეგონა? ამომძახა ჩემმაეგომ.
-გაჩუმდი მოკეტე შენღა მაკლდი ახლა. 
- ნინაჩკა, ნინა.
 ფიქრებიდან ჩემმა ბიძაშვილმა ვაკომ გამომიყვანა.
- ჩემო გოგო, როგორ გალამაზბულხარ. დაქალებულხარ აბა კარგად დამენახე დატრიალდი ერთი, რაუქენი გოგო თმას რამ შეგაჭრევინა?
როგორც იქნა მორჩა ლაპარაკს და ამდენი წლის მონატრებული გულში ძლიერად ჩამიკრა თან ყურში მეჩურჩულებოდა.
- ვიცი ნინა ახლა, ძალიან ცუდად გრძნობ თავს. მაგრამ არ აგრძნობინო მას რომ მის გამო ისევ გტკივა გული. ჩემო პრინცესავ.
- დამშვიდდი ვაკო მე კარგად ვარ. ვაკოს მოვშორდი და ჩემს ვიკას გადავეხვიე როგორ მომნატრებია, ჩემი ქაჯანა გოგო.
- ძალიან მომენატრე ნიი.
- მეც ძალიან ჩემო პატარავ, აბა როგორ ხარ? უკან ხომ აღარ ბრუნდებით ჰა?
-არა, არა მამამ თქვა უკან აღარ გაგიშვებთო.
- ხოდა ძალიანაც კარგი, ძია არჩილს ვეთანხმები უკან არც მე არ გაგიშვებთ .
-ხო, ხო მე არ გადამეხვია არ მინდა მოკითხვა. მომესმა დემეს ხმა რომელიც გაბუსული მიყურებდა.
- ოჰ ყიფიანო შენ ხომ არაფელი არ შეგცვლის, მოდი ჩემთან შენც ძალიან მომენატრე, შე ეჭვიანო შენა.
- ჩემი გოგო როგორი დაღლილი სახე გაქვს, რა არის ეს?
- ამ ქალბატონს რომ ვეუბნები, ბევრი საქმე მაქ თქო არ სჯერა და რავქნა. გაბრაზებული სახით ლინას გავხედე და ენა გამოვუყე, მანაც იგივეთი მიპასუხა და სიცილი აუტყდა ახლაღა შევამჩნიე იქვე მჯდომი ჩემი ნიკოლოზი, როგორ ვერ იტანს ლინა ნიკას, ნიკოლოზს რომ ვეძახი. ლინა და ნიკა უკვე წლებია შეყვარებულები არიან.
-ნიკოლოზ როგორ ხარ?
- კარგად ვარ ნინა, შენ რაშვები სად დაიკარგე?
-მთავარია ახლა აქ ვარ. დრო დადგა დევდარიანსაც მივსალმებოდი ვერ დავაიგნორებდი,ჩემი მხრიდაბ არ გამოვიდოდა კარგად.
- როგორ ხარ დაჩი? ჩემს ამ საქციელს არცერთი არ ელოდა ამიტომ ყველა მე მომაშტერდა.
-კარგად ნინია შენ როგორ ხარ? სწორედ ისე მომმარათა როგორც წლების წინ მეძახდა. მის გარდა ნინიათი არავინ არ მომმართავდა, მისმა ამ საქციელმა წლებისწინანდელი ამბები ამომიტოვტივა გონებაში. უსიამოვნო ფიქრების გასაფანტად თავი გავაქნიე რათა ყველაფერი დამევიწყებინა, ახლა აქედან გაქცევა მინდოდა , მინდოდა მეკივლაა, მეყვირა, მინდოდა მეთქვა რომ ცუდად ვარ, მინდოდა მეთქვა რომ მე მან მომკლა ცოცხლად დამმარხა, ამ ყველაფრის მიუხედავად გავუღიმე და ვუთხარი რომ ძალიან კარგად ვიყავი.
-რას დალევ ნინა? მეკითხება დემე.
- მე თვითონ, მოვიტან დემე იყოს. ვინმეს რამე ხომ არ წამოვუღო
- ერთი ლუდი რაა
-კარგი ვაკ.
ბარმენთან ისე მივედი არსად არ გამიხედავს, ბარის მაგიდაზე თავი ჩამოვდე და თემოს ვეუბნები ბარმენს.
- თემ როგორც ყოველთვის, ჩემთვის და ერთი ლუდი ვაკოსთვოს რაა.
 - უკაცრავად.
 მესმის ბარმენის გაკვირვებული ხმა. მხოლოდ ახლა ვხვდები რომ ის ჩემი თემო არაა და თავს მაღლა ვწევ.
-ვერგავიგე რა გნებავთ?
- სადაა თემო, რატომ არარის?
-თემოს საქმეები ქჰონდა და ერათთვიანი შვებულებაშია.
- მართლა მეუბნები თუ დემემ გააგდო?
- არა, არა მართლა შვებულებაშია. რასინებებს?
- ერთი მარგალიტა და ერთი ლუდი.
- ახლავე, მეუბნება ბარმენი და მეც შეკვეთას ველოდები.
დრო ვიხელთე და უკან მოვიხედე მაინტერესებდა ბავშვები რას აკეთებდნენ. დავინახე როგორ ჩაუჯდა, დევდარიანს ვიღაც გოგო კალთაში და გული ამტკივდა თავი მოვაბრუნე.
არ მინდოდა შეემჩნია რომ ვუყურებდი. ბარმენს შეკვეთა გამოვართვი და ჩემს ადგილას დავბრუნდი. თუმცა რათგინდა ჩემი დასაჯდომი ადგილი მხოლოთ დევდარიანის გვერდით იყო, ოღონდ ეგ არა გავიფიქრე მაგრას სხვა გზა არ მქონდა, გვერდით მივუჯექი ვაკოს ლუდი მივაწოდე მე კი ჩემს საყვარრლ კოქტრილს შევექეცი.
-დემე სადარის ჩემი თემო, ხომ არ გამიგდე ბიჭო?
- არა რასამბობ საყვარელო ამას როგორ ვიკადრებდი ,შვებულება მთხოვა ერთო თვით და გავუშვი.
- აჰა, მეათქი გამინთავისუფლა თქო.
- ჰე ახლა შემ მოყევი, რახდება სამინისტროში?
სულ რომ იძახი ბევრი საქმე მაქვს რა საქმე გაქვს ესეთი?
 ინტერესით მომაჩერდა ლინა და  ელოდებოდა ჩემს პასუხს.
-  ერთი ძალიან საინტერესო საქმეს ვიძიებთ, მე და საბა.
თუ ეს საქმე გავხსენით ყველაზე მაგარი რამ იქნება.
საქმეს რომელსაც ახლა ვიძიენთ სამი წლის წინ დაიხურა.
რათავ ვერავინ დააკავეს.
ახლა კი ისევ იჩინა თავი, ამ საქმის გახსნა ჩემთვის და არა მარტო ჩემთვის ძალიან დიდი წარმატების მომტანია.
იმედი მაქვს მალე გავხსნით.
- ჰო მეც მაგის იმედი მაქვს, თორე რა გაუძლებს მერე შენი უჟმური სახის ყურებას.
 არა რა ეს გოგო მართლა ჩემი ნერვების კიბოა, სულ ცდილობს დამაწყვოტოს ნერვები.
- ეჰ ლინაჩკა, ლინაჩკა მოგივლი შენ მე. მთელი ამ დროის განმავლობაში ბატონ დევდარიანს ერთხელაც არ ამოუღია ხმა, ინტერესიდ აკვორდებოდა ჩემი და ლინას კამათს, თან შიგადშიგ
 ტუჩის კუთხეში ღიმილი ეპარებოდა. უხერხულობის გასაფანტად კიდევ ერთი კოქტეილი შევუკვეათე, რაზეც ვაკოს დაცინვის ატანა მიმიხდა.
-ნინა იცოდე არ ვაპირებ დღესაც, ბეჭებზე გადაკიდებულმა მიგიყვანო სახლში, როგორც ეს წლების წინ ხდებოდა.
- შენ ეტყობა, არ იცი ვახტანგი შენს ბიძაშვილს რამდენის დალევა შეუძლია. როდესაც ნერვებს მიშლიდა სულ ვახტანგის ვეძახდი.
- დავიჯერე ხომიცი, მახსოვს როდორ მიმყავდი სახლში კარებთან მიყუდებულს რომ გტოვებდი. ამის გახსენებაზე გულიანად გაეცინა და მე შემომხედა. ჩემს გაბრაზებულ და დაქაჩულ თვალებს რომ წააწყდა მიხვდა რომ საქმე ცუდად ჰქონდა.
- გინდა დავნიძლავდეთ?
- ჩვეენ, კიმაგრამ რაზე?
- თუ მე მოვიგებ ვახტანგ ერთი კვირა იმას გააკეთებ რასაც მე გეტყვი, მოსულა?
- კარგი მოსულა, მაგრამ თუ მე მოვიგებ ერთი კვირა ჩემი მძღოლი იქნები.
- კარგი, შევთანხმდით.
-არ გინდა ვაკო არ გირჩევთ, ბავშვები ეუბნებოდნენ თუმცა ვაკო იძახდა ამან მე რა უნდა მიქნასო, ასერომ შეჯიბრი დაიწყო. ვაკო იმაზე მაგრად სვამდა ვიდერე მეგონა სხვათაშორის სასმელსაც კარგად ეტანებოდა. მე ჩემი ხრიკები მქონდა. საბოლოოთ სამი ბოთლი არაყო და რამოდენიმე ჭიქა ტეკილა დავლიეთ, ვაკო უკვე ისეთი მთვრალი იყო ფეხზე დგომას ვინ ჩივა სკამიდანაც კი გადავარდა ერთი ორჯერ. შეჯიბრი დასრულდა მე გავიმარჯვე ამის აღსანიშნავად ერთი ჭიქა ვისკი დავაყოლე და გასასვლელისკენ ავიღე გეზი. ხვალიდან იწყება ყველაფერი ვახტანგი მივაძახე მთვრალ ვაკოს და კარებში გავედი. აი აქ კი ნამდვილად დამერხა გავიფიქრე. იმის მიუხედავათ რამდენიც არ უნდა დავლიო არანაირად არ მომეკიდებოდა დახურულ სივრცეში, გარეთ როგორც კი  გამოვედი ეგრევე დამიარა თავიდან ფეხებამდე. როგორღაც ჩანთაში ჩადებული ჩემი მობილური მოვძებნე ეგრევე მამაჩემის მძღოლს მამუკას დავურეკე. ვთხოვე მოეკითხა ჩემთვის და სახლში ცავეყვანე, მისამართის თქმა საჭირო არ იყო იცოდა სადაც უნდა მოსულიყო. ტელეფონი გავთიშე და ისევ უკან ჩავაბრუნე მამუკას მოსვლამდე ვიფიქრე ცოტას გავივლი იქნებ მომოხდეს თქო, თუნცა ამით დიდი სისულელე ჩავიდინე. რაღაცას ფეხი წამოვკარი, რომ არა ვიღაცის ძლიერი მკლავები ტვინს იქვე დავასხამდი. სასიამოვნო, ასევე ნაცნობი სურნელი მოდიოდა მისგან. არვიცი საიდან მაგრამ ეს სუნამო ნამდვილათ მეცნობოდა. ლამის გამაბრუა მისმა სურნელმა, თუმცა გონს მალე მოვედი და გავსწორდი, გავსწორდი მაგრამ ვაი ამნაირ გასწორებას.  მართლა სჯობდა გავშხლართულიყავი და ტვინი იქვე დამესხა. ჩემს წინ არც მეტი არც ნაკლები თვით დაჩი დევდარიანი იდდგა.
ისევ ისე მომნუსხველად და ირონიით მიღიმოდა, როგორც 7 წლის წინ.
ისევ ისე გადამარჩინა ძირს დაცემას როგორც ჩვენი შეხვედრის პირველ დღეს. როგორ მომნატრებია მისი ეს ღიმილილი, როგორ მომნატრებია მისი შეხება.
გონებაში ჩვენი შეხვედრის პირველი წამები ამომიტივტივდა. თითქოს ჩქაროსნული მატარებელივით ჩამიქროლა იმ ორმა წყეულმა თუ სანატრელმა წელმა, არ მინდოდა ისევ ისე განვითარებულიყო მოვლენები როგორც იმ დღეს. ცივათ მოვიშორე დევდარიანის ხელები ჩემი მკლავებიდან, ირონით და ზიზღით აღსავსე თვალებით გავხედე.
მადლობა გადავუხადე და იქაურობას სასწრაფოდ გავშორდი. მამუკა უკვე მოსულა, მანქანაში ჩემი კუთვნილი ადგილი დავიკავე თან ვთხოვე სასწრათოდ გასცლოდა აქაურობას.

7 წლის წინ
დღეს ჩემთვის ყველაზე ბედნიერი დღეა. 27 სექტემბერი ყველაზე მეტად მიყვარს ეს დღე. 18 წლის გავხდი უკვე სრულწლოვანი ვარ, ახლა უფლება მაქვს რაც მინდა ის გავაკეთო. დილით თავზე ჩემი ლინა დამახტა, თვალები ძვლივს გავახილე, საწოლზე წამოვჯექი, ცოტა აზრზე რომ მოვსულიყავი.
 ლინაჩკა ინტერესით აკვირდებოდა ყველა ჩემს მოძრაობას. თვალი მოვავლე ჩემს ოთახს და რას ვხედავ, მთელი ოთახი ვარდებით და ბუშტებით იყო მორთული. ვიცოდი ეს ყველაფერი ლინაჩკას ნამოქმედარი იყო ყურებამდე გაღიმებული გადავეხვიე ჩემს ბავშვობის მეგობარს.
-დაბადების დღეს, გილოცავ ნინა.
- ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა ჩემო გოგო, შენ არიცი როგორ გამახარე ახლა მიყვარხარ.
- მეც, ძალიან აბა რას ვშვებით დღეს?
- დღეს ძალიან ბევრს ვსვავთ, უზომოდ ბევრი უნდა დავლიო აი ისე ვერავინ რომ ვერ ვიცნო.
-ხოდა ეგრე საღამოს გაემზადე, იცოდე გამოგივლი და კლუბში მივდივართ ყველა. ახლა წავედი ბევრი საქმე მაქვს მერე გნახავ.
 ლოყაზე მხურვალედ მაკოცა, ისე გაიქცა ჩემი ოთახიდან მეთქი სადაცაა კისერს მოიმტვრევს თქო. ფეხზე წამოვდექი დილის პროცედურებს მოვრჩი და ქვემით მანჩოსთან ჩავედი.
- დაბადების დღეს გილოცავ ჩემო პრინცესავ, უკვე დიდი გოგო ხარ იმედია ახლა მაინც ისწავლი ჭკუას.
- მადლობა, მანჩო მაგრამ შენ მაგის იმედი არ გქონდეს, შენი გოგო ისეთივე დარჩება როგორიც იყო ხომიცი არა?
- ეჰ ვიცი, ვიცი და სწირედ მაგისი მეშინია უკვე სტუდენტი ხარ და ჭკუა როდის უნდა ისწავლო ნინა? აი ეს შენ ჩემგან.
 მეუბნება და ლამაზად შეფუთულ ყუთს მაწვდის.
- ეს რაა არის მანჩო?
- შენი საჩუქარი. ყუთი სასწრაფოთ გავხსენი, ცოტა არ იყოს მძიმე მომეჩვენა. გავხსენი და ამას რას ვხედავ, ჩემი საყვარელი წიგნი. როგორ მინდოდა მისი ყიდვა და აქ საქართველოში ვერსად ვიშოვე მამას რამდენჯერ დავაბარე და სულ ავიწყდებოდა.
- ძალიან დიდი მადლობა მანჩ შენ არიცი როგორ გამახარეე ახლა, ყველაზე მაგარი საჩუქარია ამაზე მეტად არაფელი გამიხარდებოდა მიყვარხარ სიგიჯემდე.
- ვიცოდი რომ გაგიხარდებოდა. მოდი ახლა ისადილე,  შენი საყვარელი შოკოლადის ტორტი გამოგიცხვე, თუ გინდა გაგიჭრი და ყავას მიაყოლე.
-მანჩო მამა სად არის?
- მამაშენს ადრიანად დაურეკეს კომპანიიდან და წავიდა. ძალიან მეტკინა გული მამა არცერთ ჩემს დაბადების დღეს არ აცდენდა. ყოველთვის პირველი მილოცავდა, თუ გაუთვალისწინებელი რამ მოხდებოდა, დიდ თაიგულთან ერთად საწოლთან მისი წერილი მხვდებოდა ხოლმე. მაგრამ დღეს არც კი გახსნებია მისი საყვარელო ქალიშვილის იუბილე. ხასიათი გამიფუჭდა, ამიტომ ჩემს ოთახში ასვლა გადავწყვიტე, მანჩომ ეს შეამჩნია მაგრამ არც არაფელი უთქვამს. გაბრაზებული დავეშვი საწოლზე, არვიცი რატომ მაგრამ მწარედ აქვითინდი.
ვერ ვიტანდი როცა მამასთვის პირველ ფლანგზე მე არ ვიყავი.მიუხედავათ იმისა რომ ეს პირველი შემთხვევა იყო მაქსიმეზე ძალიან გავბრაზდი. არ ვიცი როდის ჩამეძინა კარზე კაკუნის ხმამ გამომათხიზლა, მეგონა მამა იქნებოდა იმედს არ ვკარგავდი რომ მას მისი ქალიშვილის იუბილე არ დაავიწყდა. თუმცა შევცდი მანჩო იყო.
- რა ხდება მანჩ?
- ნინა შენთან არიან საყვარელი.
- ვინ?
- არ ვიცი. ეშმაკურად გამიცინა.
- კარგი ახლავე ჩამოვალ. მოვწესრიგდი და ქვემოთ ჩავედი, მამა იყო ჩემსკენ ხელებ გაშლილი წამოვიდა, თუმცა არც კი მივეკარე მასზე ძალიან გაბრაზებული ვიყავი.
-კარგი რა პრინცესა, გეგონა შენს საყვარელ მამიკოს შენი დაბადების დღე დაავიწყდებოდა?
-არ მეგონა, თუმცა შევცდი როგორც ჩანს დაგავიწყდა.
- არაფერიც არ დამავიწყდა. უბრალოდ დილიდან შენს საჩუქარს ვხვდებოდი და იქ გავიქეცი. შენთვის  სიუპრიზის გაკეთება მინდოდა, მაგრამ მანჩომ მითხრა ძალიან გაბრაზდაო, და გადავწყვიტე ახლა განახო რის გამოც ვერ მოგილოცე პირველმა.
-რაა რა საჩუქარი?
გული უცებ მომილბა და ვეხვეწებოდი მალე ენახებინა ჩემი საჩუქარი.
- აუ მა გთხოვ მანახე რა ძალიან მაინტერესებს.
- ჯერ კოცნა. მეუბნება ის და თან თითს ლოყაზე მანიშნებს. ეგრევე მივარდი და გემრიელად ჩავკოცნე. თვალებზე ხელები ამაფარა და ისე გამიყვანა გასასვლელ კართან.
- მამა დავიმტვრევი ესე გამიშვი.
- სულ ცოტაც პრინცესა, სულ ცოტაც, ახლა შეგიძლია თვალი გაახილო. თვალი გავახილე თუარა ეგრევე ჩემს წინ, შავი ფერის BMW - ს მარკის ბაფთიანი, ავტომობილი დავინახე. ნანახმა გამაოცა, მიუხედავათ იმისა რომ ბავშვობიდან კარგად ვმართავდი მამა მანქანის ყიდვის უფლებას არ მაძლევდა, ნანახს არ დავუჯერე.
- მამა, ეს  ეს მართლა ჩემია თუ მეღადავები?
- შენია პრინცესა, ხომ გითხარი როცა სრულწლოვანი გახდები მე თავად გიყიდი თქო.
შენ კიდევ არ გჯეროდა. ისეთი გახარებული ვიყავი დავფრინავდი ჯერ ჩემს ახალ მანქანას მივარდი, მერე მამას ჩავეხუტე იმდენი ვკოცნე კაცი დავახრჩე.
- ყველაზე მაგარი მამიკო ხარ მთელს მსოფლიოში, არა მსოფლიოში კიარა მთელს დედამიწაზე ძალიან მიყვარხარ მა.
- მეც მიყვარხარ პრინცესავ. არ გაისეირნებ?
- არა მა მირჩევნია დღეს საღამოს ამით წავიდე კლუბში, ბავშვები უნდა გავაკვირვო ხომ დამცინოდნენ მაქსიმე მანქანას არასოდეს გიყიდისო.
- კარგი, მა ოღონდ ფრთხილად იარე გთხოვ.
- გპირდები მამა. ლოყაზე ვაკოცე და ჩემი ოთახისკენ გავიქეცი. ლინას დავურეკე ვუთხარი არ მოეკითხა, მე თვითონ მოვალ თქო. 6 საათი სრულდებოდა მომზადება დავიწყე. ერთ საათში უკვე მზად ვიყავი, რა მომზადება მე მინდოდა ჩემი ყოველდღიური ჩასაცმელი. შორტი და ტოპი ჩავიცვი, ბეჭებზე " საროჩკა" მოვიცვი ფეხზე როგორც ყოველთვის კეტები ამოვიცვი თავზე კეპი დავიფარე, და ისე დავტოვე ჩემი ოთახი. მანჩომ ჩემი დანახვისას პირი რასაცქვია დააღო.
- ეს რა არის გოგო? ახლა მაინც ჩაიცვი რამე კაბა, ამოგხდება სული მაგ ტანსაცმელში.
- კარგი რა მანჩო,  რით ვერ შეეჩვიე ჩემს სტილს?
- ეს გოგო გამაგიჟებს მე. მხოლოდ ეს მომიღებს ბოლოს.
- მე წავედი. ორივეს დავემშვიდობე და ჩემს ახალ მაანქანაში მოვკალათდი. მიუხედავათ იმისა რომ მამას დავპირდი ფრთხილად ვივლიდი ადგილს მთელი სისწრაფით მოვწყდი. გზაში ბავშვებს დავურეკე, ვთხოვე კლუბის შესასვლელ კართან დამხვედროდა ყველა. 10 წუთში უკვე კლუბთან ვიყავი, ლინამ ჩემი დანახვისას თვალები დაქაჩა, დემე პირ დაღებული მომშტერებოდა. მანქანიდან გადმოვედი,
- დემე პირი დამუწე, რამე მწერი არ ჩაგივარდეს და არ მოკვდე.
- არ არსებობს ეს შენია? გაკვირვებული მომშტეტერებოდა ვაკო.
- კი ვაკ ჩემია, თქვენ კიდე დამცინოდით მაქსიმე მანქანას არასოდეს გიყიდისო აი ნახეთ თუ არმიყიდა.
- არარსებობს, ეს მაქსიმემ გიყიდა? რაღაცაგ გვატყუებ. .
- მართლა მაქსიმემ მიყიდა. მოკლედ მოვუჭერი და პირდაპირ ბარში შევედი ადგილი დავიკავე. ველოდებოდი როდის გამოჩნდებოდნენ ისინი, როგორც იქნა მოიფიქრეს შემოსვლა. ახლაღა გაახსენდა ყველას, და დაბადებისდღე მომილოცეს თან საჩუქრები გამომიწოდეს, ახლა გახსნას არ ვაპირებდი ამიტომ გვერდით გადავდე და სასმელი შევუკვეთე.
- ამ ჭიქიათ, ჩვენს ნინას გაუმარჯოს მეგობრებო, ერთიანად წარმოსთქვა ყველამ. უკვე საკმაოდ შეზარხოშებული ვიყავი, ჩვენს მაგიდას ვიღაც ძალიან სიმპატიური ბიჭი მოადგა, დემე და ვაკო გადაკოცნა ნიკას ხელი ჩამოართვა, მერე მე მომიბრუნდა.
- შენ ალბათ ნინა არა? ირონიით მიღიმოდა.
- დიახ, მე ნინა ვარ.
- ძალიან კარგი, გილოცავ. მშრალად მეუბნება. ჩემს პასუხს არც კი დაელოდა ისე დაიკავა ვაკოს გვერდით ადგილი.
- მადლობა. ჩემთვის ჩავიბურტყუნე, დიდათ მისთვის ყურადღება არც კი  მიმიქცევია ბარმენს კიდევ ერთი ტეკილა შევუკვეთე, შეკვეათას ველოდებოდი როდესაც მისი ირონიულ  ღიმილს წავაწყდი. რა უნდა რას მეროჟება? ერთი გავიფიქრე. ჩემი შეკვეთაც მოვიდა ტეკილა გადავკარი თუარა ეგრევე გარეთ გამოვედი. ცოტა ჰაერის გამოცვლა არ მაწყენდა სიგარეტს მოვუკიდე. ისეთი ღრმა ნაპასი დავარტყი მეგონა ფილტვები კვამლით გამეტენა, ბოლო ნაპასიც დავარტყი. მანწვი გადავაგდე უკან მობრუნებას ვაპირებდი როცა ვიღაცას შევასკდი. რომ არა მისი სწრაფი მოძრაუბა ეგრევე იქვე გავიტხლაშებოდი. მის მკვლავებში ჩავესვენი, ძალიან სასიამოვნო სურნელი ასდიოდა. მსიამოვნებდა მის მკლავებში ყოფნა ამიტომ წამოდგომას არც ვაპირებდი, რომარა მისი ირონიულად ნათქვამი.
- ხომ არ გაგიტკბა, ნინია ჩემს მკლავებში ყოფნა? უცებ გავსწორდი, ისევ ეს ირონიული ღიმილი უკვე ეს ბიჭი ნერვებს მიშლიდა მისი ირონიით.
- ჯერ, ერთი მე ნინია კი არა ნინა მქვია, და მეორეც არაფელიც არ გამიტკბა. რას მეჯახებოდი ერთი ვერ დაინახე აქ მე რომ ვიდექი. გაბრაზებულმა მივაყარე ერთიანად სათქმელი.
- მე ნინია უფრო მომწონს. ეს ბიჭი გამაგიჟებს რა მე რამდენი რამ ვუთხარი და ის კიდე რას მეუბნება.
- სულ ფეხებზე, შენ რა მოგწონს და რა არა მე ნინა მქვია იდიოტო ნ ი ნ ა. დავუმარცე ჩემი სახელი ის კი იდგა და იცინოდა არა რა აცინებს ახლა სასაცილო ვთქვი მე აქ რამე
- ძალიან საყვარელი ხარ როცა ბრაზდები. სულ ცოტაც და ამას ახლა აქვე გავწეწავდი.
- თავდაჯერებული იდიოტი ხარ. ვუთხარი და უკან გამოვბრუნდი, ტაქსის გაჩერებას ვაპირებდი რადგან ნასვამი საჭესთან ვერ დავჯდებოდი. როდესაც მისი ნათქვამი გავიგე
- ძალიან ბრაზიანი ხარ ნინია.
- შენ კიდევ თავდაჯერებული იდიოტი.
 არც მე ჩამოვრჩი და მივაძახე. ტაქსი გავაჩერე და ჩემი მისამართი ვუკარნახე.
სასიამოვნონოდ მეღიმებოდა ამ ამბავზე, თან გულში უსიამოვნოდ მკაწრავდა. ფიქრებიდან მამუკას ხმამ გამომიყვანა, თურმე უკვე დიდი ხანია მეძახის მე კიდე მისი არცერთი სიტყვა არ გამიგია. მანქანიდან გადმოვედი და პირდაპირ ჩემი ოთახისკენ წავედი, საწოლზე დავემხე მინდოდა მეტირა თუმცა ჩემს თავს ამის უფლება არ მივეცი. არ მინდოდა მის გამო კიდევ დავტანჯულიყავი, არ მინდოდა ის დაწყევლილი დღე გამეხსენებია,
 ამიტომ დაძინება ვარჩიე. არ ვიცი რა დროს ჩამეძინა, დაახლოებით ღამის სამი საათი იქნებოდა გამეღვიძა, საშინლად მწყუროდა, ქვემოთ ჩავედი წყალი დავლიე და ისევ ჩემს ოთახში დავბრუნდი, ძილის გაგრძელებას ვაპირებდი როდესაც ჩემი ტელეფონი აწრიალდა, ესემესი მომივიდა. უცხო ნომერი იყო, გული საშინლად ამიჩქარდა ვიცოდი რომ ის იქნებოდა, არც შევმცდარვარ.
"ისტორია მეორდება ნინია"


მთელი ღამე თეთრად გავათენე, ჩემს თავს ვუმეორებდი "ისტოროა არ განმეორდება ნინა" შენ არ მისცემ  უფლებას კიდევ  გეტკინოს. ვერც კი გავიგე ისე დამათენდა თავზე, თავი საშინლად მტკიოდა. თეხზე წამოვდექი შხაპი მივიღე მოვწესრიგდი და ქვემოთ ჩავედი. სამზარეულოში როგორც ყოველთვის მანჩო ფუსფუსებდა.
- დილამშვიდობის, ნინა როგორ ხარ? საყვარელო.
- დილამშვიდობის, მანჩ თავი მისკდება. რამე დამალევინე გთხოვ.
- დალიე არა გუშინ. რამდენჯერ გაგაფრთხილე ამდენს ნუ სვავ თქო ჰა.
- არ გამოდიოდა მანჩ გუშინ რომ არ, დამელია გული გამისკდებოდა.
- რა მოხდა გუშინ?
- ვაკო და ვიკა ჩამოვიდნენ. მერე როგორც ყოველთვის, ვაკოს დავენიძლავე და ნიძლავიც მოვიგე.
- მაგას კი მივხვდი. მაგრამ გული რატომ გაგისკდებოდა?
- დევდარიანი ჩამოვიდა ისიც იქ იყო.
- რაა?
- ხო მანჩ ჩამოვიდა. ისე ცხოვრება უნდა დამინგრიოს გესმის?
- დამშვიდდი,ჩემო პრონცესა ის ვერაფელს ვერ აგირევს. მანჩოს ყველაფერი მოვუყევი სულ ყველაფერი, გუშინ მოწერილი ესემესის ჩათვლით.
- ისტორია არ განმეორდება, ნი შენ არუნდა მისცე მას უფლება, ისევ აგიწეწოს ცხოვრება.
- მე ის ისევ მიყვარს მანჩ. არ შემიძლია მისი დანახვა, ყოველთვის ის წყეული დღე მიდგება თვალწინ. როგორ ვიდექი  თაიგულით და თეთრი სადედოფლო კაბით საკურთხეველთან. ამას ვეღარ გადავიტან მანჩ.
- ეს არ განმეორდება, ნინა შენ ყველაფერს შეძლებ.
- ითოს სულს ვფიცავ, მის სულს გეფიცები. დაჩი დევდარიანს ჩემს დამცირებას არ ვაპატიებ. არ ვაპატიებ იმ დღეს ყველას თვალწინ რომ დამამცირა. ჩემს ფეხებთან დაჩოქილს მოვიყვან, აი ნახავ მანჩ ცხოვრებას ჯოჯოხეთად ვუქცევ, მე ამას შევძლებ.
- მე შენი მჯერა, ჩემო გოგოვ
- რომელი საათია მანჩ ?
- 9 სრულდება უკვე.
- კარგი,ყავა გამიკეთე რა. მე საბას დავურეკავ აქ მოვიდეს სამსახურში მისვლის თავი არმაქვს.ტელეფონზე საბას ნომერი ავკრიბე და ველოდებოდი მის პასუხს, მანაც არ დააყოვნა.
- ალო
- საბა როგორ ხარ? დღეს სამსახურში ვერ მოვალ. შეგიძლია ის საბუთები სახლში მომიტანო გუშინ რომ გთხოვე, აქ გადავხედოთ.
- კარგი, რა პრობლემა 15წუთში მაქ ვიქნები. ტელეფონი გავთიშე და მანჩოს მივუბრუნდი. არა ამ ქალმა იცის როგორ მასიამოვნოს.
- ჩემი შოკოლადის ტორტი,
-მანჩ მადლობა 
- გემრიელად მიირთვი
- მანჩო მამა სად არის?
- დილით ადრე გავიდა. სამსახურში რაღაც პრობლემები აქვს.
- აჰა გასაგრბია. მანჩ მარტო მე ვამჩნევ თუ მამა ამ ბოლო დროს, ძალიან ანერვიულებული დადის?
- მეც შევამჩნიე მგონი სამსახურის პრობლემების გამო დადის ეგრე.
- არაუშავს, მამ ყველაფერს მოაგვარებს.
კარზე ზარის ხმა გაისმა  მანჩო კარის გასაღებად აპირებდა წასვლას მაგრამ გავაჩერე.
- მე გავაღებ, საბა იქნება. არც შევმცდარვარ
- შენ რა იფრინე, თუ ესე სწრაფად როგორ მოხვედი?
- აქვე ახლოს ვიყავი. აი ის საბუთები შენ რომ მთხოვე. საბუთები გამოვართვი და იქვე მდივანზე ჩამოვჯექი. საბას ჩემი ეჭვები გავუმხილე ისიც გულმოდგინეთ მისმენდა.
- მოიცა საბა რათქვი, ვინ იძიებდა ამ საქმეს?
- ბატონი არჩილი და ბატონი აკაკი. კვალზე როგორც კი გადიოდნენ, იქ მისულს აღარაფელი ხვდებოდათ.
- იცი, ასე მგონია მანიაკს, სამინისტროში ვიღაც ჰყავდა ვინც ინფორმაციას აწვდის.
აბა კარგად დაფიქრდი საბა ვინმემ თუ ინფორმაცია არ მოგაწოდა ისე როგორ შეიძლება, შენ ყველაფერი იცოდე?
რაც არ უნდა კარგი სპეციალისტი იყო კვალი ყოველთვის გრჩება.
- ანუ ნინა შენ ფიქრობ რომ სამინისტროში ვიღაც, მკვლელებს ინფორმაციას აწვდის?
- 100 % დარწმუნებილი ვარ საბა. მირზამ მითხრა იმ შემთხვევას ვიღაც ქალი გადაურჩაო, აქ მასზე არაფელი წერია. სად არის დანარჩენი საბუთებიმ
- არქივში რაც იყო ყველაფერი მოვიტანე.
- აი ხომ გეუბნები, არა ვიღაცამ საბუთები გააქრო, რათა სიმართლე არ დავადგინოთ. არჩილს უნდა დაველაპარაკო, მან ყველაფერი იცის, ის დამაყენებს სწორ კვალზე.
- კარგი, ნინა მე ახლა წავალ თუ რამე გავიგე ამ საქმის შესახებ, აუცილებლად შეგატყობინებ.
- კარგი, მიდი რა მიმდა გთხოვო. სამინისტროში, ამ საქმის შესახებ არაფერი დაგცდეს კარგი.
- კარგი ნინა. საბას წასვლის შემდეგ მეც მოვემზადე, ძია არჩილს უნდა ველაპარაკო და  გავიგო რა იცოს მან ისეთი, რაც ჯერ მე არვიცი. მის სახლს მალევე მივადექი არც ისე შორს ცხოვრობს ბიძაჩემი. კარზე რამოდენიმეჯერ დავაზარუნე, და ველოდები როდის გგამიღებს კარს ჩემი საყვარელი ბიცოლა. მანაც არ დააგვიანაა.
- ვაიმე, ჩემი პრინცესა მოსულა  როგორ ხარ? რამდენი ხანია არ მინახიხარ, საყვარელო ძალიან მომენატრე.
- კარგად ვარ. მაკა შენ როგორ ხარ? მეც ძალიან მომენატრეთ ყველანი.
- შემო, შემო ყავა დავლიოთ,თან მომიყევი რა არის შენკენ ახალი.
-მაკუსი ძია სად არის?
-არჩილი, დილიდან მამაშენთანა წასული რაღაც საქმე ჰქონდა. ხო მშვიდობა ნინა?
- კი, კი მშვიდობა. უბრალოდ მასთან ლაპარაკი მინდოდა.
- ხოდა წამოდი, ჩვენ ვისაუბროთ.
- ყავას ხომ დალევ?
- დილით,ერთხელ კი დავლიე მაგრამ შენს გაკეთებულს შხამსაც დავლევ. ჩემს ნათქვამზე მე თვითონვე გამეცინა. მართალს ვამბობ მაკა ისეთი მაგარი კულინარია, მის გაკეთებულს ყველაფერს ვჩამ.
- ეჰ ნინა, ნინა შენ არ იცვლები ჩემო პრინცესავ. მეუბნება ის ღიმილით თან თავზე მკოცნის.
- ძალიან მიყვარხარ ნინა ჩემო გოგოვ.
- ამ ბოლო დროს ყველა მეუბნება თუ როგორ ძლიერ გიყვარვართ რაიყო, ხომარ ვკვდები და მიმალავთ? სერიოზული სახით ვუყურებ ის კიდე ხეზე აკაკუნებს თან მეუბნება.
- ჯვარი გწერია, გოგო რეებს ბოდავ?
- ხო კარგი, კარგი ვიხუმრე. ბავშვები სად არიან?
- ვიკა მეგობრებთან წავიდა. ვაკო კი ჯერაც არ ამდგარა გუშინ ისეთი მთვრალი მოვიდა. მოვიდა კიარა მოიტანეს.
- ვიცი, ვიცი გუშინ მე მეჯიბრებოდა, დალევაში.
- ვაიმე მაგას რა ვუთხარი მე, შენთან დაჯიბრება როგორ შეიძლებოდა. აბა მითხარი არჩილის ნახვა რატომ გინდოდა, რამე ხდება?
- ისეთი არაფერი, ძველ საქმესთან დაკავშირებით მინდა მასთან ლაპარაკი.
- აჰა გასაგები. მანჩო როგორ არის?
- რასიზავს კარგადა. ყოველ დღე ელოდება ჩემს გამოსწორებას. ისა ყავა უნდა დავლიო, სამზარეულოში ვაკო შემოდის ქოთქოთით.
- დედა გთხოვ რამე დამალევინე თორე ვკვდები, თავი მისკდება. თან დემე და დაჩი მოდიან და რამე მოგვომზადე რაა . ამის თქმა იყო, ყავა პირდაპირ სასულეში გადამცდა, ხველება ამიტყდა. ახლაღა ამჩნევს ვაკო ჩემს იქ ყოფნას, ვითომც არაფერიო ისე მეკითხება.
- უი ნინა აქ ხარ?
- არა ვაკო მე ნინას სული ვარ, ნინა სახლშია ჯერ კიდევ.
- კარგი რა შენი ხუმრობის თავი არმაქ, რამ დამალევი ამდენი.
- რაო ვაკო გუშინ ვიღაცა კარებთან ააყუდეს, თუ იმდენი დალია არც კი ახსოვს სახლში ვინ მოიყვანა.
- ახლა არ დაიწყო გთხოვ. ისედაც ვკვდები
- კარგი, კარგი ჩუმად ვარ. ანუ ბიჭები მოდიან?
- ხო დიდი ხანია ესთმანეთი არ გვინახავს, და ცოტას ვილაპარაკებთ.
- კარგი მე წავალ. მაკ ძია რომ მოვა უთხარი დამირეკოს ან სახლში გამომიაროს.
- კარგი რა ნინა დარჩი. მის გამო მიდიხარ, როდემდე უნდა გაურბოდე?
- მე არავის გავურბი ვაკო, ძალიან ბევრი საქმე მაქვს. თან ახლა მართლა არ მინდა მისი ნახვა. გავიქეცი მე მერე შემოგივლით. ჩამთას ხელი დავავლე და გასასვლელ კართან მივედი, სახელური ჩამოვწიე თუარა ეგრევე დევდარიანი ამესვეტა კართან, გვერდით გავიწიე ვიფიქრე გავატარებ თქო თუმცა ის განძრევას არც კი აპირებდა.
- შეგიძლია გამატარო?
- შემიძლია
- მერე გამატარე.
- შემიძლია თუმცა არ გაგატარებ.
- რასქვია არ გამატარებ? გამატარე მეთქი მეჩქარება.
- და სად გეჩქარება?
- აი ეგ უკვე, შენი საქმე არ არის.
- რაც შენ გეხება, ნინია ყველაფერი ჩემი საქმეა.
- თავი ვინ გგონია ერთი? რა შენი საქმეა მე სად წავალ და სად არა? რაგინდა რამდენჯერ უნდა გამოჩნდე და ამირიო ცხოვრება? მითხარი ერთი რამდენჯერ? არ გეყო რაც გამიკეთე. არ გეყო როგორც დამინგრიე ცხოვრება. ჩემს ესეთ ლაპარაკს არ ელოდა დევდარიანი ისეთი გაკვირვებული მიყურებდა, გეგონებოდა პირველად მხედავსო.
- შენთან ლაპარაკი მინდა.ნინია.
- მე შენთან ყველაფერი დავამთავრე.
- მე ჯერ არაფელი დამიმთავრებია.
- ჩვენს, შორის ყველაფერი 5 წლის წინ დამთავრდა. არ ვიცი რამდენ ხანს ვიდგებოდით, კართან და რამდენ ხანს ვიჩხუბებდით, რომ არა ვაკო
- ნინა ტელეფონი დაგრჩა. საბამ დაგირეკა მითხრა სასწრაფოდ გადმომირეკოსო. უი დაჩი მოხვედი, შემოდი რას დგახარ კარში. ვაკოს ტელეფონი გამოვართვი და უკან მოუხედავად გავიქეცი. დევდარიანი უკან გამომყვა.
- ჩვენს შორის არასოდეს არაფელი დამთავრდება, ნინია ჩვენ ისევ ერთად ვიქნებით ეს იცოდე. ოღონდ იმ განსხვავებით შენ ჩემი ცოლი გახდები გესმის.
- "ჩვენ" აღარ არსებობს დაჩი, ჩვენ ერთად აღარასოდეს ვიქნებით. არასოდეს გაპატირბ იმ დამცირებას გესმის, არასოდე მოგცემ იმის უფლებას ისევ ისი მატკინო გული. ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის რომ ბოლოს შენ დარჩე გულნატკენი. ყოველ იმ წამს, წუთს თუ წელიწადს გაზღვევინებ რაც მე გადავიტანე. გასაგებია ეს შენთვის. შენრომ იმის ნახევარი მაინც გადაიტანო, რაც მე გადავიტანე ამითაც კმაყოფილი ვიქნები.
-  მე ვნანობ ნინია, მეც ბევრი რამ გადავიტანე. მეც დავიტანჯე მეც მტკიოდა გული, განა მე მინდოდა ესე მომხდარიყო?
- შენ საკურთხეველთან არავის მიუტოვებიხარ, დევდარიანო შენთვის არავის უთქვამს საცოლემ მიატოვაო.
მე კი, მე კი მთელი ცხოვრება იმის მოსმენა მიწევს თუ როგორ ჭორაობენ ზოგიერთები ჩემზე, როგორ იშვერენ ჩემსკენ ხელს. ეს მაქსიმე დადიანის ქალიშვილი არარის, საქმრომ რომ მიატოვაო. მე ყოველ დღე მიწევს ამის ატანა შენ, შენ  რისი ატანა მოგიწია დევდარიანო არც არაფრის.
აქ უკვე ტირილი ვეღარ შევიკავე, მან მე გამტეხა ისევე როგორც წლების წინ. ვგრძნობდი რომ ნელ-ნელა გონებას ვკარგავდი, ჩემს წელზე ვიღაცის ხელები მეხვეოდა თუმცა ეს დევდარიანი არ იყო, მგრძნობელობა საბოლოოდ დავკარგე.

5 წლის წინ

სარკის წინ ვტრიალებ, ჩემი ულამაზესი თეთრი სადედოფლო კაბით, დღეს 27 სექტემბერია, ყველაზე ბედნიერი დღე ჩემს ცხოვრებაში ქორწილი ჩემს დაბადების დღეზე გადავწყვიტეთ. გვინდოდა ჩვენი გაცნობის დღეს დაგვეგვირგვინებია ყველაფერი. გუშინ გავიგე რომ ორსულად ვარ. ახლა მე ორი ადამიანის მაგივრად ვსუნთქავ, დაჩიმ ეს ყველაფერი ჯერ არ იცის მინდა სიუპრიზი გავუკეთო, და მას ქორწილის შემდეგ ვითხრა. დარწმუნებული ვარ ძალიან გაუხარდება.
- ნინა, საყვარელო ძალიან ლამაზი ხარ.
- მადლობა, მაკუნა ძალიან ვნერვიულობ. გული რაღაც საშინელებას მიგრძნონს.
- ეს მოსალოდნელიც არის ნინა, მაგრამ ნუ ნერვიულობ ყველაფერი კარგად იქნება აი ნახავ.
 ახლა კი ქვემოთ ჩავიდეთ, ყველა იქ გველოდება.
გული ამიჩქარდა, თითქოს ერთიანად მოაწვა ძარღვებს სისხლი, მეგონა სადაცა გული გამისკდებოდა. კიბის ბოლო საფეხურს მივუახლოვდი, იქ მყოფებს თვალი მოვავლე თუმცა მათში  დევდარიანი ვერ ამოვიცანი. თითქოს გული გამიჩერდა, თავბრუ დამეხვა, სადაცა დავეცემოდი თუმცა მამის მკვლავებმა გადამარჩინა.
- სად არის დაჩი მამა?
- დაჩიმ დარეკა, და თქვა პირდაპირ ეკლესიაში მოვალო. ნუ ნერვიულობ შვილო ყველაფერი კარგადა.
- კარგი, მაშ რაღას ვუცდით წავიდეთ. ამბობს ვაკო და ყველას კარისკენ მიგვიძღვის. რაც უფრო ვუახლოვდებოდით ეკლესიას მით უფრო მემატებოდა შიში, მეშინოდა თუმცა არ ვიცოდი რისი, ლბათ იმის რაც წინ მელოდა. ფიქრებოდან მამაჩემის ხმას გამოვყავარ, კარს მიღებს და ცდილობს მანქანიდან გადმოსვლაში დამეხმაროს.მანქანიდან დადმოვდივარ და დაჩის ვამჩნევ, ის ეკლესიის კართან მელოდება ახლა კი დავმშვოდდი, ჩემი შიშები და ეჭვები სადღაც გაიფანტა, ვეღარავის ვამჩნევდი მხოლოდ მე და ის დავრჩით. ნელ- ნელა ვუახლოვდებოდი, ბედნიერებით და სიხარულით აღსავსე ვეხვევი მას, ის კი არც იძვრის. ისეთი ცივი მეჩვენა მისგან ესეთი, საქციელი გამიკვირდა, მალე მოვშორდი. მის თვალებში ისეთი ზიზღი და სიცივე ვიგრძენი იქვე გამყინა.
- რა გჭირს?
- ნინა უნდა ვილაპარაკოთ.
ნინა პირველად გავიგე მისი პირიდან ამოსული ჩემი სახელი, ის ყოველთვის ნინიას მეძახდა.
- რა ხდება მშვიდობა?
- მე მივდივარ.
- კი მაგრამ სად?
- ჩვენი ურთიერთობა არ შედგება. მე არ მინდა შენთან ქორწინება, შენ არ ხარ ის ქალი ვინც ჩემი ცოლი უნდა გახდეს. შენ არ იმსახურებ ჩემ ცოლობას, გესმის ეს შენ?. არ მინდა შენთან ქორწინება, ყველაფერი დამთავრდა.
ექოსავეთ ჩამესმოდა მისი ეს სიტყვები. შენ არ იმსახურებ ჩემ ცოლობას, შენ არ იმსახურებ ჩემ ცოლობას, მხოლოდ ეს სიტყვები ჩამესმოდა ყურში. გულმა ფეტქვა შეწყვიტა, ვერაფერს ვერ ვგრძნობდი, მის ფეხებთან ჩაკეცილი ვქვითინებდი. ის კიდე ზემოდან დამყურებდა ამაყად.
- დაჩი, ეს არ გააკეთო გთხოვ, ეს არ გამიკეთი.
- მე უკვე ყველაფერი გადავწყვიტე. ცრემლები მოვიშორე და სასწრაფოდ ფეხზე ცამოვდექი.
- კი მაგრამ აქამდე სად იყავი? აქამდე რატომ არ მითხარი ეს ყველაფერი? ყველას თვალწინ გინდოდა არა ჩემი დამცირება. გამაგებიე ერთი, აქამდე რატომ არ წაეთრიე ჩემი ცხოვრებიდან რა გინდოდა გამაგებიე. რატო ამირიე ცხოვრება. მძულხარ დევდარიანო გესმის, მძულხარ. ეს შენ არ ხარ ის კაცი, ვინც ჩემს სიყვარულს იმსახურებს. ყველაფერს გავაკეთებ რომ გაგანადგურო, აი ამ დამცირებას არ გაპატიებ. ნახე, ნახე კარგად დაიმახსოვრე ეს ხალხი. თითი იქვე მყოფებისკენ გავიშვირე.
გეფიცები უფლის წინაშე ვფიცავ, სწორედ ამ ხალხის თანდასწრებით მოგიღებ ბოლოს. გასაგებია ეს შენთვის. ისეთი გამწარებული გამოვარდი ეკლესიიდან და მანქანაში ჩავჯექი, მთელი სისწრაფით გავრბოდი გზაზე. ცრემლებს გასაქანი მივეცი, და მთელი ხმით ვბღაოდი, მეგონა გული გამისკდებოდა. არ ვიცი ეს ყველაფერი დაჩიმ რატომ გამიკეთა, რას მერჩოდა ნეტა, რა დავაშავე, მე ხომ ის სიცოცხლეზე მეტად მიყვარს. მან კი ცხოვრება დამინგრია. ახლაღა ვამჩნევ ჩემს წინ მომავალ ავტომობილს, პირდაპირ ჩემსკენ მოდიოდა. ავარიის ასაცილებლად საჭე მოვაბრუნე, თუმცა მოვსრიალდი. მანქანა რამოდენიმეჯერ ამოტრიალადა, შემდეგ აღარაფელი აღარ მახსოვს. გონს მხოლოდ საავადმყოფოს პალატაში მოვედი, ირგვლივ არავინ იყო ექთანის და თეთრი კედლების გარდა.
- ჩემი შვილი როგორ არის ექთანო.მე ორსულად ვარ გთხოვ მითხარით ის როგორა?
- ახლავე ექიმს დავუძახებ. რამოდენიმე წუთში პალატაში ექთანთან ერთად, ექიმი შემოდის.
- თავს როგორ გრძნობთ?
- სანამ არ გავიგებ ჩემი შვილი როგორ არის, კარგად ვერ ვიქნები.
მითხარით როგორ არის, ის გთხოვთ არაფერი დამიმალოთ, ექიმო.
- დამშვიდდი, ის კარგად არის გადარჩა. მართალია ბევრი სისხლი, დაკარგეთ თუმცა მისი გადარჩენა მოვახერხეთ.
- მადლობა ღმერთს, ჩემი პატარა კარგად არის.
- თქვენს შესახებ არაფერი ვიცით, თქვენიანებს უნდა შევატყობინოთ აქ რომ ხართ.
- მამაჩემს დაურეკეთ, მაქსიმე დადიანს. ოღონდ ექიმო თქვენთან რაღაც სათხოვარი მაქვს.
- გისმენთ?
- ძალიან გთხოვთ, მათ ჩემი ორსულობის შესახებ არაფერი უთხრათ.
- კარგით როგორც გენებოთ.
სულ რაღაც ნახევარ საათში ყველა ჩემს პალატაში გაჩნდა. კითხვებს ერთიანად მაყრიდნენ, თუმცა მათთან საუბარი არ მინდოდა.
- მამა გთხოვ სოფელში წამიყვანე ბებოსთან. აქ, აქ ვერ გავჩერდები იცოდე გავგიჟდები ამდენს ვერ გადავიტან გესმის. სოფელში მინდა.
- კარგი, საყვარელო ექიმს ვთხოვ ყველა საბუთი გააფორმოს, შემდეგ მე თვოთონ წაგიყვან იქ. აქ შენი ტანსაცმელია, მაკა მომზადებაში დაგეხმარება და შემდეგ წავიდეთ.
არ მინდოდა მათ ჩემი ორსულობის შესახებ გაეგოთ, ვიცოდი მათთვის რამე რომ მეთქვა, დაჩის ამის შესახებ ყველაფერს ეტყოდნენ. მე კიდე მას არ მივცემდი იმის უფლებას ჩემთვის ცხოვრება ისევ დაენგრია. მას რომ ამის შესახებ, რამე გაეგო ვიცოდი შვილს წამართმევდა, მე კიდე ამას ვერ გადავიტანდი. ამიტომ სოფელში წავედი, მთელი წელი იქ ვიყავი. ბავშვიც იქ გავაჩინე, ამის შესახებ მხოლოდ ბებომ იცოდა. ყველაფერი ისე გავაკეთე ვერასოდეს გაიგებენ, ვისი შვილია, პატარა ოთო. ხო ოთო დავარქვი, ჩემი გარდაცვლილი მეგობრის საპატივცემულოდ. არავის მივცემდი უფლებას, ჩემი შვილისთვის რამე დაეშავებინათ. ამიტომ ჩემი პატარა ბებოსთან იზრდება, მხოლოდ დასვენების დღეებში ვახერხებ მათთან ჩასვლას.

არ ვიცი, რამდენი ხანი მქონდა გონება დაკარგული. გონს რომ მოვედი თავთან ვაკო მეჯდა.
- როგორც იქნა ნინა კარგად ხარ?
- ცოტა თავი მტკივა, ისე კარგად ვარ რამოხდა?
- დაჩის ეჩხუბებოდი, შემდეგ გონება დაკარგე. უკვე 6 საათია ესე ხარ.
-სახლში უნდა წავიდე, ვაკო გთხოვ სახლში წამიყვანე.
- კარგი, წამოდექი მე წაგიყვან.

ორი კვირა გავიდა, მას შემდებ რაც დაჩისთან ის უსიამოვნო შეხვედრა მქონდა. არ მინდოდა მასზე კიდევ მეფიქრა, ამიტომ მთელი ყურადღება სამსახურზე გადავიტანე. მე და საბამ რაღაც საინტერესო დეტალები გავარკვიეთ, მანიაკთან დაკავშირებით, შემიძლია ხმამაღლა განვაცხადო რომ უკვე სწორ კვალს ვადგავართ.

-საბა კარგად დააკვირდი ამ სქემას, ამ თვეში პირველი დანაშაული სწორედ ვაჟაზე მოხდა. შემდეგი ყველა დანაშაული, მის მიმდებარე ტერიტორიაზე ხდებოდა. დღეს შემდეგი დანაშაულის დღეა, დარწმუნებული ვარ, შემდეგი დანაშაული საბურთალიზე მოხდება.
- რატომ ხარ ესეთი დარწმუნებული, ნინა?
- საბა, სქემის მიხედვით იმსჯელე. რამდენჯერ უნდა გითხრა?, მხოლოდ სქემას მიააქციე ყურადღება.
- კარგი, ნინა დამშვიდდი.
- მაპატიე, უბრალოდ ძალიან ვნერვიულობ. მთელი თვეა ამას ვიძიებთ, არ მინდა დღეს რაიმე შეცდობა მოხდეს., მინდა ყველაფერმა კარგად ჩაიაროს. არავის მივცემ უფლებას, ეს ოპერაცია ჩაშალოს. მიდი ახლა გაემზადე გავდივართ.
- ნინა მზად ვართ სპეც ოპერაცისთვის, შეგვიძლია დავიწყოთ.
- ყველამ, მისი ადგილი დაიკავოს. არანაირი შეცდომის უფელბა გვაქვს, გასაგებია? რომელიმე თქვენგანმა ერთი პატარა, შეცდომა რომ დაუშვას გეფიცებით ყველას დაგხოცავთ. ახლა კი ადგილები დაიკავეთ ვიწყებთ. ყველა გადანაწილდა, მე და საბა ერთად ვმოქმედებდით. ძალიან ვნერვიულობ, არ მინდა მანიაკმა ახალ მსხვერპლს რამე დაუშაოს.
- საბა რაცია არ გამორთო, იცოდე ჩემს უკან იარე. რაც არ უნდა მოხდეს გასაგებია.
- კი, გასაგებია.
ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდიოდა. მანამ სანამ მსხვერპლის სახლიდან რაღაცეების ლეცვის ხმა არ გამოვიდა. ახლა კი სიფრთხილეს აზრი არ ჰქონდა, კარების შემტვრევა გახდა საჭირო, მიუხედავათ იმისა რომ ქალი ვარ ეს ჩემს თავზე ავიღე. საბას ვერ მივცემდი, ამის უფლებას შეიძლება მანიაკი შეიარაღებული ყოფილიყო. ამის შესახებ ინფორმაცია არ მქონდა. ვერ გავრისკავდი, და საბას სიცოცხლეს  სასწორზე ვერ დავდებდი. თუ მანიაკი გაისვრიდა ტყვია მე მომხვდებოდა, ამისთვის მზად ვიყავი. მართალი ვიყავი, კარის შემტვრევა და გასროლა ერთი იყო,  ტყვია ხელში მომხვდა. თუმცა დანებებას არ ვაპირებდი.
- ნინა კარგად ხარ? უცებ მომვარდა საბა.
- კი, კი კარგად ვარ. დაიხარე მას იარაღი აქვს.
ისა გასროლას ვაპირებდი, სახლში სპეცრაზმი შემოვარდა. მანიაკი აიყვანეს, ჩემი ხელი აღარ მანაღვლებდა. მთავარი იყო გოგონა გადამერჩინა. სასწრაფოდ წამოვარდი ფეხზე და მას მივვარდი, გონება ჰქონდა დაკარგული, სისხლის გუბეში ცურავდა, ვიფოქრე დავაგვიანეთ თქო, მაგრამ პულსი მაინც გავუსინჯე. -ცოცხალია, ცოცხალია საბა სასწრაფო გამოიძახე დროზე. სულ რაღაც წამებშივე იქ გაჩნდა სასწრაფო დახმარება. გოგონა საავადმყოფოში გადაიყვანეს. მდგომარეობა სტაბილურია სანერვიულო არაფერია, როგორც კი ეს ფრაზა გავიგე გულზე მომეშვა. ახლაღა მახსენდება დაჭრილი ხელი, ტკივილისგან სახე დავმანჭე. საბა ამჩნევს ჩემს ამ მოქმედებას, სასწრაფოდ ჩემთან ჩნდება და მეხვეწება საავადმყოფოში წაგიყვანი.
- არ მინდა, საბა კარგად ვარ, საშიში არაფერია უბრალო ჭრილობაა. სახლში წავალ და მანჩო მომხედავს, არ მინდა ამის გამო ექიმები შევაწუხო.
- ძალიან, ბევრი სისხლი დაკარგე ნინა ესე არ შეიძლება. ახლავე წამოხვალ, არ მაინტერესებს შენი აზრი. ვიცოდი არ მომეშვებოდა, ამიტომ დავთანხმდი.
მართალი ვიყავი საშიში არაფელი მჭირდა.
ტყვიამ გამკაწრა, თუმცა არც ისე უმნიშვნელოდ, გაკერვა დასჭირდა, სამი თუ ოთხი ნაკერი დამადეს, შემდეგ სახლში გამომიშვეს. არ მინდოდა ესეთ მდგომარეობაში მამას ან მანჩოს ვენახე, მათი ნერვები არ მქონდა ისედაც ძალიან დაღლილი ვიყავი. სახლში ქურდივით შევიპარე, მათი ხმა მომესმა სამზარეულოდან, რაღაცაზე საუბრობდნენ. მანჩომ ჩემი მოსვლა შეამჩნია
- ნინა შენ ხარ საყვარელო?
- კი მე ვარ მანჩ. ძალიან დაღლილი ვარ ოთახში ავალ დავისვენებ. პასუხს არც დაველოდე, ისე ავირბინე კიბეები და ოთახში შევარდი. ახლა მხოლოდ შხაპი თუ მიშველიდა, ტანსაცმელი გავიხადე და ეგრევე სააბაზანოში შევედი. ზუსტად არ მახსოვს, რამდენ ხანს ვიყავი ცივი ცყლის ქვეშ. ფიქრებიდან ტელეფონის ხმამ გამომიყვანა, ვიფიქრე საბა იქნებოდა ალბად გოგონას შესახებ უნდა მითხრას რამე თქო, თუმცა შევცდი ბაბო მირეკავდა. ცოტა არ იყოს ავნერვიულდი როგორც წესი ის ესეთ დროს არასოდეს მირეკავდა. სასწრაფოდ ავიღე ყურმილი.
- გისმენ, ბებო რა ხდება? ოთო ხომ კარგადა? რა ხდება გამაგებინე?
- კი, კი შვილო ყველაფერი კარგადა.
- აბა, ამ შუაღამისას რატომ მირეკავ? ბაბო მითხარი სიმართლე?
- შვილო, ოთოს ძალიან მოენატრე. თან შენთან რაღაც სალაპარაკო მაქვს, შეგიძლია ხვალ ჩამოხვიდე. სანერვიულო არაფერია უბრალოდ, რაღაცაზე მინდა დაგელაპარაკო, შეძლებ ჩამოსვლას.
- კი, კი ბაბო როგორ არა, ახლავე წამოვალ. მაგრამ მითხარი რა ხდება?
- ისეთი არაფერი შვილო, უბრალოდ ამ ბოლო დროს ცოტა შეუძლოდ ვარ, გუშინ ექიმთან ვიყავი, მითხრა გულის ბრალიაო. ანალიზები ამიღეს და პასუხებს ველოდები, სავარაუდოდ საოპერაციო ვარ, არ მინდა ინერვიულო მაგრამ, ოთოს ვეღარ მოვუვლი უნდა ჩამოხვიდე, და წაიყვანო შვილო. ვიცი ამისთვის მზად არ ხარ მაგრამ, მე მის მოვლას ვეღარ შევძლებ.
- კი, მაგრამ ბაბო ახლა, ახლა არ შემიძლია ვერ წამოვიყვან. იცი ის ჩამოვიდა ბაბო, მან რომ ოთოს შესახებ გაიგოს ბავშვს წამართმევს, და მე მას ვეღარასოდეს ვნახავ. ამას ვერ გადავიტან ბაბო მოვკვდები, გესმის ოთო რომ წამართვან მოვკვდები.
- ვიცი, ვიცი ნინა მაგრამ, მე დიდი დრო აღარ დამრჩენია და სჯობს ოთო წაიყვანო.დროა მაქსიმეს სიმართლე უთხრა.
- არ ვიცი, არ ვიცი ბაბო რა ვქნა. იქნებ მართლაც სჯობს მამას სიმართლე ვუთხრა ის დამეხმარება.
- კარგი,  ნინა მაქსიმეს დაელაპარაკე და გამაგებიე რას იზავ. ბებოს გავითიშე, არ ვიცი ახლა რა ვქნა, ნეტა მამას და მანჩოს ამაზე რა რეაქცია ექნებათ?
არ ვიცი ახლა მართლაც გავგიჟდები, დაჩის არ მივცემ უფლებას ბავშვი წამართვას. გადავწყვიტე მამას სიმართლე ვუთხრა. საწოლიდან წამოვდექი და ქვემოთ ჩავედი, მამა ტელევიზორს უყურებდა.
- ნინა შვილო, მეგონა გეძინა?
- არა მამა, შენთან სალაპარაკო მაქვს. სად არის მანჩო?
- სამზარეულოშია, რა ხდება ნინა?
- მანჩო, მანჩო.
-აქ ვარ, ნინა რახდება?
- მოდი გთხოვ, თქვენთან სალაპარაკო მაქვს.
- ნინა რა ხდება მითხარი? ვნერვიულობ უკვე.
- მამა, მანჩო ახლა რასაც გეტყვით, მარტო ჩვენს შორის უნდა დარჩეს.
- ნინა ამოღერღე რა მოხდა? განერვიულებული მეუბნება მამა.
- არ ვიცი, საიდან დავიწყო. პირველ რიგში, ბოდიშს გიხდით, ამდენი ხანი სიმართლეს რომ არ გეუბნებოდით. მამა, მანჩო  ის დღე ხომ კარგად გახსოვთ, დაჩიმ რომ მიმატოვა. წინა დღეს გავიგე რომ ორსულად ვარ. დაჩისთვის ამის თქმას ქორწილის შემდეგ ვაპირებდი. თუმცა იცით რაც მოხდა, ავარიის შემდეგ, ექიმებმა შეძლეს ნაყოფის შენარჩუნება.
- ნინა, შენ გინდა თქვა რომ.
- ხო, ხო მამა მე შვილი მყავს. სულ მინდოდა თქვენთვის, ამის თქმა მაგრამ, მაგრამ შემეშინდა მამა, გესმის შენს შვილს პირველად შეეშინდა შენი. მეგონა შვილს წამართმევდით, მიუხედავათ იმისა რომ  დაჩიმ ესე დამამცირა, მე ბავშვის მოშორება არ შემეძლო მამა., მე ვერ გავხდებოდი ჩემი შვილის მკვლელი.გესმის მამა? გთხოვ დამეხმარე, მა ბაბო ცუდადა, ბავშვი აქ უნდა ჩამოვიყვანო. მაგრამ არ ვიცი რა ვქნა?, დაჩიც საქართველოშია მა. მან, მან რომ ოთოს შესახებ გაიგოს, წამართმევს მა გესმის ჩემს შვილს წაიყვანს. გევედრები დამეხმარე მა. საუბრიდან უკვე ყვირილზე გადავსულვარ, თან მამას ფეხებთან დაჩოქილი, ვთხოვდი დახმარებას. ჯერ კიდევ შოკში მყოფი მამაჩემი ვერ აანალიზებდა რა ვთქვი.
-ანუ მე, მე შვილიშვილი მყავს, შენ გინდა თქვა რომ მე ბაბუა ვარ?
- ხო, ხო მამა.
- ღმერთო ჩემო, ნინა რა სულელი მყავხარ შვილო. როგორ იფიქრე,რომ იმ ნაძირალას ამას ვეტყოდი. როგორ იფიქრე, რომ ჩემს შვილს ამისთვის გავწირავდი. შენ მარტო არ ხარ შვილო. მე დაგეხმარები ნუ გეშინია, შენს შვილს ვერავინ წაიყვანს, ამის უფლებას არავის მივცემ. მოდი მამიკოსთან, ჩემო პატარავ, არა მითხარი ეს როგორ იფიქრე?
- ნინა, ჩემო გოგოვ რამდენი რამ გადაგიტანია. საყვარელო ან ეს როგორ დამალე, ჰა მითხარი როგორ გეგონა, რომ არ დაგეხმარებოდით? მეუბნება მანჩო თან თავზე მეფერება.
- მეშინია მა.
- ნუ გეშინია, ჩემო პატარავ მე შენს გვერდით ვარ.
- დღესვე უნდა წავიდე, კახეთში მა ოთო უნდა წამოვიყვანო. ბაბოც უნდა წამოვიყვანო, ცუდად არის და ექიმთან უნდა წავიყვანო.
- მოიცა, მოიცა დედაჩემს რა უნდა კახეთში ნინა?
 - მინდოდა ჩემთან ახლოს ყოფილიყვნენ, რათა უფრო ხშირად ვნახავდი მათ. ამიტომ ბაბომ მისი მშობლების სახლში მოითხოვა გადასვლა. იქაურობა გავარემონტე, იცი რა ლამაზი გამოვიდა?
- ოთოზე მომიყევი, შვილო როგორი ბავშვია?
- იცი რა საყვარელია მა? ძალიან მგავს, ჩემსავეთ დიდი ლურჯი თვალები აქვს, ძალიან თბილი და საყვარელია. შენი ფოტოები რომ ნახა ძალიან მოეწონე, მთხოვა ბაბუ გამაცანიო. ძალიან უნდა შენი გაცნობა. მანჩო შენი გაცნობაც ძალიან უნდა.
- დიდი ბიჭი იქნება ეხლა, არა
- კი მა, ეხლა 28 აპრილს 5 წლის ხდება, ( აქ ცოტა ჩასწორებას გავაკეათებ, არ მინდა დაიბნეთ და რამე ვერ გაიგოთ. 20 წლის ვიყავი ოთო რომ გავაჩინე, ახლა 26 შლის ვხდები)
- ხოდა ძალიან კარგი, წავიდეათ და ჩამოვიყვანოთ, თან ძალიან მონდა, ჩემი პირველი შვილიშვილის გაცნობა.
ფეხზე წამოვდექი, სახლი მამასთან ერთად დავთოვე. და მანქანაში ჩავჯექით. ხელი ჯერ ისევ მტკიოდა, ამიტომ საჭესთან ვერ დავჯდებოდი. გზაში ბევრს ვფიქრობდი, დაჩის ბავშვი რომ ენახა, რა უნდა მეთქვა მისთვის, თუმცა შემეძლო მეთქვა რომ, ბავშვი მისი არ იყო ვერც დაამტკიცებდა. ოთო შვიდთვიანი გაჩნდა, შესაბამისად შემეძლო მეთქვა რომ ოთო მისი შვილი არ იყო. ამის დამტკიცებას ვერც შეძლებდა. დეენემი რომ მოეთხოვა, ამის უფლებას არ მივცემდი.
სადღაც 10 საათი იქნებოდა კახეთში რომ ჩავედით. მანქანიდან გადმოვედი თუარა, ეგრევე სახლისკენ გავიქეცი, ძალიან მომენატრა ჩემი პატარა. ვიცოდი ბაბოს კარები ჩაკეტილი ექნებოდა, რამოდენიმეჯერ დავაკაკუნე  თუ არა კარიც გაიღო.
- ჩამოხვედი? ჩემო გოგოვ, მოდი ჩაგეხუტო. როგორ მომენატრე ჩემო ლამაზო.
- მეც ძალიან, მომენატრეთ ბაბო. ოთო სად არის? 
- ტელევიზორს უყურებს შემოდი. ბაბოს მოვშორდი თუ არა ეგრევე ოთოსკენ წავედი, მდივანთან მოკალათებულიყო, ჩემი ბიჭი და ტელევიზორს მისჩერებოდა.
- ოთო, დედიკო მოვედი. ჩემი ხმა როგორც კი გაიგო, ეგრევე ჩემსკენ გამოიქცა და ჩამეხუტა. როგორ მოენატრე დედიკოს შენ ხომ არ იცი, ჩემი ცხოვრება.
- დე, ჩამოხვედი, ხომ წამიყვან დე? შენ ხომ მითხარი, მალე ჩამოვალ და წაგიყვანო. ხომ წამიყვან ახლა? ერთიანად მომაყარა სათქმელი, ისე როგორც მე ვიცოდი ხოლმე.
- კი, კი საყვარელო წაგიყვან. გპირდები ამიერიდან სულ ჩემს გვერდით იქნები. აი ნახავ დედიკო აღარასოდეს დაგტოვებს. მაპატიე, ამდენ ხანს რომ ვერ წაგიყვანე.
- ძალიან მიყვარხარ დე. მეუბენება ის და მთელი ძალით მხვევს, მის პატარა ხელებს. როგორ მომნატრებია მისი სურნელი, მისი პატარა ხელები, ძალიან მენატრებოდა ჩემი პატარა. ბავშვის ფერებაში ისე ვიყავი გართული, ახლაღა მახსენდება იქვე მყოფი, მამაჩემი
- მა მოდი აქ.
ვეუბნები მას და ისიც ჩვენსკენ იძვრის.
- ოთო საყვარელო გაიცანი. ეს  საუბარს არ მაცდის, ის და მაწყვეტინებს.
- ეს მაქსიმე ბაბუა.
ინტერესით აკვირდება, ოთო ბაბუამისს
- ხო მე ვარ, საყვარელო მე ბაბუაშენი ვარ.
- სასიამოვნოა, შენი გაცნობა ბაბუ. დედას სულ ვთხოვდი, შენი თავი გაეცნო ჩემთვის.
- ჩემთვისაც სასიამოვნოა, შენი გაცნობა პატარა ვაჟკაცო.
იმ საღამოსვე დავბრუნდოთ უკან, ოთო ძალიან ბედნიერი იყო, ესეთი ბედნიერი ოთო პირვეელად ვნახე. მე კიდე მისი ბედნიერება მაბედნიერებდა. მამამ მანქანა სახლთან როგორც კი გააჩერა, ოთო მანქანიდან გადმოხტა.
ისე ჩქარა გარბოდა ვერც კი დავეწიე. არარა , რა ძალა აქვს ამ პატარა ბავშვს, გავიფიქრე და სიარულს ავუჩქარე.
- ოთო დედიკო ნუ გარბიხარ დამელოდე, საყვარელო არ წაიქცე.
- დედა აბა თუ დამეწევი.
- ოთო, მოიცა დაგიჭერ და ნახავ რასაც გიზავ ოთოსკენ გავიქეცი, როგორც იქნა დავიჭირე.
აი ხომ გეუბნებოდი არაა.
ხელში ავიყვანე და ღიტინი დავუწყე
- კარგი, კარგი დედა დამსვი გთხოვ. გპირდები ამას აღარ გავაკეთებ.
-მიყვარხარ საყვარელო, ძალიან მიყვარხარ.
- მეც, მეც ძალიან მიყვარხარ დე.
- აი სახლშიც მივედით, ახლა მანჩო კარს გაგვიღებს. შენ გელოდება, ძალიან უნდა შენი გაცნობა პატარავ.
რამოდენიმეჯერ დავაზარუნე, თუმცა მანჩო კარს არ აღებდა. კარი ჩემი გასაღებით გავაღე, სახლში პირველი ოთო შევარდა, მეც ფეხდა-ფეხ მივყვებოდი.
- დედა დღეს, შენთან დავწვები მე ხო?
- კი შვილ... სათქმელი პირზე მახმება, როდესაც სავარძელში მოკალათებულ დევდარიანს ვხედავ. გული ამიჩქარდა, სისხლი გამეყინა, სადაცაა დავეცემოდი თუმცა თავი შევიკავე. ვიცოდი ოთოს ჩემი დანახვისას შეეშინდებოდა. ის ჯერ მე მიყურებს შემდეგ ბავშვს. ოთოს მისი დანახვისას შეეშინდა და მე მომეწება...

-დედა ვინ არის ეს კაცი? შეშინებული მეკითხება ის.
- არავინ საყვარელო ნუ გეშინია, მე შენს გვერდით ვარ. ბავშვი ხელში ამყავს და ვეფერები.
- აქ რას აკეთებ?
- შენთან ლაპარაკი მინდოდა მაგრამ. უკვე აზრი არ აქვს.
- მე შენ გითხარი რომ შენთან, სალაპარაკო არაფერი არ მაქვს.
- ამდენი ხანი, ყველაფერში ჩემს თავს ვადანაშაულებდი ნინია, თურმე მართალი ვყოფილვარ. შენ ნამდვილად არ იყავი ის ქალი ვინც ჩემს ცოლობას იმსახურებდა, შენ ისეთივე ხარ როგორიც სხვები. ისეთივე ბინძური სულის პატრონი ხარ. იმ დღეს როცა შენი ფოტოები ვნახე, როგორ უწექი ვიღაცას საწოლში, ამის დაჯერება არ მინდოდა. თუმცა მე ქორწილი ჩავშალე, იმის გამო რაც იქ ვნახე. შემდეგ როცა ყველაფერი გავაანალიზე, ყველაფერში ჩემს თავს ვადანაშაულებდი თუმცა., დღეს ყველაფერში დავრწმუნდი. შენ არ იმსახურებ ჩემს სიყვარულს. როგორ შეგეძლო იმ დროს, როცა ჩემთან ქორწინებას გეგმავდი, სხვა კაცის საწოლში გეგორავა, თან ნაბ**რიც გაგიჩენია. ყოჩაღ ნინა, ამჯერად ნამდვილად გამაკვირვე.
- გეყოს, გესმის გეყოს, აღარასოდეს გაბედო იმის თქა, რომ ჩემი შვილი ნაბ**არია. აღარასოდეს აღარ თქვა ეს. არ მოგცემ ოფლებას, ჩემს შვილს ნაბ**არი დაუძაცო. ჩემზე რაც გინდა ის იფიქრე, მაგრამ თუ კიდევ ერთხელ შეეხები ჩემს შვილს, და გეფიცები თვალის დახამხამების გარეშე მოგკლავ. ახლა კი გაეთრიე ჩემი სახლიდან, იცოდე თუ კიდევ ერთხელ დაგინახავ, ჩემს შვილთან ახლის დავივიწყებ ყველაფერს, დაჩი გასაგებია ეს შენთვის? გაეთრიე აქედან დროზე.
- მე წავალ ნინა, მე წავალ მაგრამ კარგად დაფიქრდი შენ იმ ყველაფერზე, რაც გაამიკეთე, ღმერთი არ გაგახარებს იცოდე.
- დედა ვინ იყო ის კაცი? რატომ გეჩხუბებოდა?
- არავინ საყვარელო დამშვიდდი. დედიკო შენთანა.
- დე, მამა რომ ჩამოვა ყველაფერს მოვუყვები, როგორ გეჩხუბებოდა ის კაცი. ნახე მერე მამამ როგორ სცემოს, შენ არიტირო დე მე დაგიცავ.
- ჩემო პტარავ, ძალიან უყვარხარ დედას.
- ნინა რა ხდება შვილო? რა უნდოდა დაჩის?
- არაფერი მა. ეს ოთოს ჩემოდანია?
- კი საყვარელო, შენს ოთახში ავიტან.
- დედიკოს იმედო, ახლა ჩვენ წავიდეთ, შხაპი მივიღოთ და შემდეგ დედიკოს გვერდით დაიძინე კარგი?
- კარგი დე
ოთო ვაბანავრ თუარა, ეგრევე საწოლში ჩავაწვინე ჩემს თმებს ეთერებოდა მისი პატარა თითებით. ყოველთვის ესე აკეთებდა, როცა ჩემთან წვებოდა. ისეთი დაღლილი იყო ჩემი პატარა მალევე ჩაეძინა.
ნეტა საიდან, მოიტანა დაჩიმ რომ მე მას ვღალატობდი  ერთი წუთითაც არ უფიქრია, იქნებდა ოთო ჩემი შვილიაო. რატომ მეუბნებოდა ესეთ სიტყვებს, ან რა ფოტორბზე ლაპარაკობდა. არვიცი ვერაფელი გავივე, აღარ მინდოდა ამაზე ფიქრი ამიტომ, ოთოს უფრო კარგად მივეკარი და თვალები დავხუჭე.


დაჩი

მას მერე რაც ნინია ეკლესიასთან მივატოვე, სულ მასზე ვფიქრობ, ნეტა ოდესმე თუ მაპატიებდა ჩემს ამ საქციელს. თუნცა ის ისეთი ამაყი იყო, ამის შანსი არ მქონდა.
კარგად მახსოვს, ზუსტად ქორწილის დღეს მოვიდა ჩემთან ვიღაც ქალი და მითხრა შენს საცოლეს საყვარელი ჰყავსო. თან ფოტოები მაჩვენა, ნინია იყო ვიღაც კაცთან ერთად საწოლში იწვა. სახე კარგად არ უჩანდა თუმცა ტატუ ვიცანი. ის ტატუ ერთად დავიხატეთ. შემდეგ ფოტოში, სახე უფრო გამოკვეთილად ჩანდა, ახლა კი ნამდვილად დავრწმუნდი რომ ის ჩემი ნინია იყო. ისეთი გამწარებული ვიყავი, არ ვიცოდი რა გამეკეათებინა. გადავწყვიტე ის ეკლესიასთან მიმეტოვებინა. შემდეგ მოხდა ის რაც მოხდა.ამ ამბის შემდეგ მე გერმანიაში წავედი, არ მინდოდა მისი სახის ყოველდღე ნახვა., წლებმა თავისი ქნა. მისი ღალატი როგორღაც გადავიტანე, თან თავს ვამშვიდებდი რომ ის ჩემი ნინია არ იყო. ამიტომ ჩამოსვლა გადავწყვიტე. ხუთ წელიწად ნახევრის შემდეგ, პირველად ვნახე "ჩემი გოგო" ის ისეთი ქალური და მომხიბლელი იყო. ნამდვილად დაუტყვია ამდენ წელს მისთვის ხელი. ისევ ისეთი ამაყი იყო როგორც ყოველთვის ვიცოდი ჩემს იქ ნახვას არ ელოდა, თუმცა არც  არაფერი შეიმჩნია. შემდეგ ვაკოსთან ვნახე. იმ დღეს პირველად ვნახე, ჩემი გოგო ესეთ მდგომარეობაში. მე ვიყავი, მისი ყველი უბედურობის მომტანი.
ძალიან მინდოდა მასთან საუბარი, გადავწყვიტე მასთან სახლში მივსულიყავი. იქა არავინ დამხვდა, კარიც ღია იყო, მეც შევედი და გადავწყვიტე დავლოდებოდი.
რამოდენიმე საათში ეზოდან სიცილ-კისკისის ხმა მოდიოდა. ვიცანი მხოლოდ ნინია იცინოდა ესე. მაგრამ როდესაც მის გვერდით პატარა ბავშვი დავინახე, ძალიან ცუდად გავხდი. მართალი ყოფილა ის ქალი, მან მე მიღალატა, და სხვისგან შვილი გააჩინა.
ამას უკვე ვეღარ ვაპატირებდი.
მწარედ ვაზღვევინებ ამ დამცირებას.
ნინა

დილით, ვიგრძენი როგორ მეფერებოდა, ჩემი პატარა. თუმცა თვალების გახელას არ ვაპირებდი.
- დედა ვიცი რომ გღვიძავს, გაახილე თვალები. თავზე დამახტა ოთო.
- კარგი, კარგი საყვარელო, მღვიძავს აი ნახე.
- ძალიან მშია დე.
- კარგი წამო, იბანავე და შემდეგ ვისადილოთ.
ოთო ვაბანავე, ტანსაცმელი გამოვუცვალე, შემდეგ მანჩოსთან ჩავიყვანე.
 - მანჩო ნახე ვინ მოგიყვანე, საყვარელო გაიცანი ეს მანჩოა, მანჩო გაიცანი, ეს ოთოა ჩემი შვილი.
- სასიამოვნოა შენი გაცნობა ოთო. ნინა ის ძალიან ლამაზია, თან ძალიან გავს მამამის.
- მანჩო გთხოვ, არ გინდა.
-კარგი, კარგი აბა მითხარი რას ინებებს პატარა პრინცი?
- მანჩო ის დილოთ, მხოლოდ კაკაოს და ბლიმებს ჭამს.
- ძალიან კარგი, ახლავე მოვამზადებ კაკაოს. ბლინები უკვე მზად მაქვს.
- ოთო საყვარელო დღეს სამსახურში უნდა წავიდე, თუ გინდა შენც ჩემთან ერთად წამოდი, შემდებ ბაბო ექიმთან წავიყვანოთ, რას იტყვი?
- კარგი დე წამოვალ.
- მიდი ახლა ისადილე, მე მისაღებში დაგელოდები.
- ნინა საყვარელო როგორ ხარ? მისაღებში შესულს მამა შემომეგება.
- კარგად მა შენ როგორ ხარ?
- კარგად ვარ ჩემო პრონცესა, შენ რასშვები?
- რას ვიზამ მა არაფესს, ოთოს ველოდები. შენ მითხარი რა ხდება კომპანიაში?
- ისეთი არაფელი შვილო, მშვიდობაა.
- დედა მე მოვრჩი, წავიდეთ.
- ბაბუას სიხარული როგორ ხარ შვილო?
- კარგად ვარ ბაბუ, შენ როგორ ხარ?
- მეც, მეც კარგად ვარ. სად მიდიხართ?
- სამსახურში ჩემთან, შემდეგ ბაბოს წავიყვანთ ექიმთან. კარგი მამა ჩვენ წავედით, თორემ მაგვიანდება. მამას ვაკოცე, ოთო ხელში ავიყვანე და სამსახურისკენ წავედით.
იქ მისულს ყველა ჩვენ მოგვაშტერდა, ოთოს ძალიან სიამოვნებდა ყურადღების ეპიცენტრში ყოფნა.
მაკვირვებს ეს ბავშვი, დღითიდღე მემსგავსება.
კითხვაზე თუ ვინ იყო, ბავშვი ჩემს გვერდით, მოკლედ ვპასუხობდი რომ ჩემი შვილია. მათთვოს რამის ახსნას არ ვაპირებდი, ამიტომ პირდაპირ ჩემს კაბილეტში შევედი.
- დილამშვიდობისა, ნინა როგორ ხარ?
- კარგად საბა შენ?
- მეც, მეც კარგად ვარ. ვინ არის ეს ბავშვი?
- ჩემი შვილია საბა გაიცანი. ოთო ეს საბა ჩემი მეგობარი.
- სასიამოვნოა.
- ჩემთვისაც. მოკლედ ეუბნება ჩემი შვილი.
- საბა რა ხდება იმ მანიაკთან დაკავშირებით, დაკითხე?
- არა, არ დაგვიკითხავს.
- კი მაგრამ, რატომ?
- ის არცერთ ჩვენგანს აძლევს ჩვენებას. მოითხოვა რომ შენ დაკითხო.
- კი მაგრამ, მაინდამაინც მე  რატომ?
- არ ვიცი.
- კარგი, მე დავკითხავ ოღონდ, ერთი თხოვნა მაქვს.
- გისმენ.
- შეგიძლია ბავშვს მიხედო?
- კი როგორ არა, მივხედავ.
-საყვარელო მე ცოტახნით დაგტოვებ, სულ ცოტახნით, შენ შეგიძლია ჩემს მაგიდასთან დაჯდე და ხატო, საბა შენს გვერდით იქნება.
- კარგი დედა.
- მიყვარხარ ჩემო პატარავ.
- მეც, მიყვარხარ დე.
ოთოს ვაკოცე და კაბინეტი დავტოვე.
დაკითხვის ოთახისკენ გავეშურე, ნეტა მაინდამაინც მე რატომ ამირჩია, რა უნდა მითხრას ესეთი, იმ მანიაკმა. არ მეშინოდა  , არასოდეს შემშინებია დამნაშავეების. ყოველთვის ვთვლიდი რომ, მათ უნდა შეშინებოდათ ჩემი.
-რატომ მოითხოვე,რომ მე უნდა დამეკითხე, ისეთი რა უნდა მითხრა?
- თუ სიმართლეს ვიტყვი, სამაგიეროდ რას მივიღებ?
- მოიცა, მოიცა რას ამბობ ვერაფერი გავიგე?
- თუ ვიტყვი კიდევ ვინ მონაწილეობს ამ დანაშაულებში, ან ვინ გეგმავს ამ ყველაფერს, მე რას მივიღებ?
- და რას ითხოვ?
- კარგ ადვოკატს, ასევე სასჯელის შემსუბუქებას.
- გააჩნია, რას მეტყვი ისეთს.
- თუ პირობას არ მომცემ, არაფერს ვიტყვი?.
- გპირდები, თუ რამე საინტერესოს მეტყვი, მე თვითონ მოვითხოვ, შენი სასჯელის შემსუბუქებას.
- კარგი. არ გეგონოს რომ ეს დანაშაულები, ერთი ადამიანის ჩადენილი იყო.
- ეგ როგორ?
- ლაპარაკს ნუ მაწყვეტინებ. ყველაფერს ერთი ადამიანი წყვეტს, ეს ყველაფერი წლების წინ დაიწყო. ჯერ კიდევ  მასშინ, შენ რომ 15 წლის იყავი.
თავიდან ჩვენი უფროსი 15 წლის ბავშვების, გატაცებით იყო დაკავებული. ერთი კონკრეტული ბავშვის გატაცებას ითხოვდა, ისე მოხდა, რომ ის ბავშვი ვერავინ გაიტაცა, ბავშვს ბევრი ადამიანი იცავდა. უფროსი ძალიან გაბრაზდა, და ხალხის ხოცვა დაგვაწყებინა. ყველაფერს ჩვენ გვაკეთებინებდა, თვითონ ხელს არაფელში ისვრიდა.
- და რას უშვებოდა, ბავშვებს სად მიყავდა?
- ყველა ბავშვში მის ქალიშვილს ეძებდა, როდესაც მიხვდებოდა რომ ის მისი შვილი არ იყო, ყველას თავშესაფარში უშვებდა.
- ანუ ის კონკრეტული ბავშვი, მისი შვილი იყო?
- დიახ, ის მისი შვილის გატაცებას გვთხოვდა. როგორც შემდეგ გავიგე, მიაგნო მის შვილს, თუმცა არ გაუტაცებია, გადაწყვიტა მისთვის ცხოვრება დაენგრია.
- და ეს ყველაფერი ამ საქმესთან რა კავშირშია. ის თუ მის შვილს ეძებდა, ხალხს რატო ხოცავდა? ანიმ ბავშვებს რას ერჩოდა?
- ის ფსიქიკურად შეშალა, როცა მისი შვილი, შემთხვევით კინაღამ შემოაკვდა. ქმარმა ფსიქიატრიულში გამოკეტა, თუმცა როგორღაც მოასწრო და იქედან გამოიქცა.
- და სად არის ახლა, ის ქალი ან რა ჰქვია?
- გუშინ ჩამოვიდა საქართველოში. ქეთევანი ქვია
- კონკრეტულად სად არის.
- არ შემიძლია, ვერ დავასახელებ მისამართს.
- რატომ?
- მომკლავს.
- ამდენი რამ მითხარი, და ერთი მისამართის თქმას რა უნდა.
გპირდები, ყველაფერს ვიღონებ შენს დასაცავად.
- ეს, ეს რომ გითხრა ნინა შენი ცხოვრება, საბოლოოდ დაინგრევა.
- კი მაგრამ, ეს ქალი ჩემთან რა შუაშია?
-  ის დედაშენია ნინა.
- რა სისულელეს ამბობ?
- გეფიცები, გეფიცები ის დედაშენია. სწორედ მან მიუტანა ფოტოები შენს საქმროს, სწორედ მის გამო დაგენგრა ცხოვრება.
-კი მაგრამ, მე ხომ იმ ფოტოებში ვერ ვიქნებოდი, ეს შეუძლებელი იყო.
- ვიცი, ეს ფოტოშოპით დამუშავებული,ფოტოები იყო.
მოსმენილმა შოკში  ჩამაგდო, რა უნდოდა დედაჩემს, რატომ ცდილობდა, ჩემი ცხოვრების დანგრევას. ცდილობდა კი არა გამოუვიდა კიდეც.
სასწრაფოდ გამოვარდი დაკითხვის ოთახიდან. პირდაპირ ოთოს კენ გავიქეცი, მას რომ ოთოს შესახებ გაეგო, არ ვიცოდი რას დაუშავებდა ბავშვს. კაბინეტის კარები გიჟივით შევაღე, თუმცა ოთო იქ არ დამხვდა.
- საბა, საბააა. გიჟივით ვკიოდი დერეფანში.
- რა ხდება ნინა?
- ოთო, ოთო სად არის? რატომ არ არის კაბინეტში? ან შენ სად იყავი? სად წაიყვანე ბავშვი?
- არ ვიცი ნინა, ორი წუთით გავედი საბუთების გასატანად, აქ იყო გეფიცები. სულ ორი წუთით გავედი.
ღმერთო შენ მიშველე, გიჟივით დავდიოდი, დერეფნებს შორის, თუმცა ბავშვი ვერსად ვნახე. დაჩი ის წაიყვანდა, ჩემს შვილს დარწმუნებული ვარ, ის მომტაცებდა.
მანქანაში ჩავჯექი და მთელი სისწრაფით, მოვწყდი ადგილს.
სულ რაღაც წამებში მივედი მის სახლთან.
- დაჩი გამიღე კარები. ვიცი შენ გყავს ჩემი შვილი. დაჩი, დაჩი სადაა ჩემი შვილი? გააღე კარები რომ გეუბნები. ბოლო ხმაზე ვყვიროდი.
- რა ხდება? რა გაკივლებს? ამ შუაღამისას რა გინდა აქ?
-სად არის ჩემი შვილი? ხომ გაგაფრთხილე, არ მიეკარო მეთქი? გამაგებიე სად გყავს ჩემი შვილი?
- შენ ნორმალური ხარ გოგო. რაუნდა შენს შვილს ჩემთან. საბოლოოდ გაგიჟდი ხო?
- დაჩი გთხოვ მითხარი, სად არის ჩემი შვილი?
- არ ვიცი ნინია, მართლა არ ვიცი, ჩემთან არ არის. რა მოხდა გამაგებიე?
- ჩემი შვილი ის, ის მომტაცეს დაჩი გესმის.  უკვე მერამდენედ მირეკავდა ტელეფონი, მე კიდე პასუხის თავი არ მქონდა. მეათასედ რომ დარეკა შემდეგ  ვუპასუხე.
- რა ხდება საბა?
- ნინა ბავშვი შენ წაიყვანე?
- შენ ნორმალური ხარ? საბა რას ამბობ?
- ნინა ჩანაწერში ჩანს, რომ ბავშვი შენ წაიყვანე.
- ბავშვს მე როგორ წავიყვანდი, დაკითხვაზე ვიყავი. რებს ბოდავ საბა?
- ნინა გეფიცები ჩანაწერში ესე ჩანს.
ო არაა ქეთი, ბავშვი დედაჩემმა მომტაცა. საბოლოოდ უნდა ჩემი განადგურება.
- რა ხდება ნინია?
- ბავშვი მან მომტაცა დაჩი.
- ვინ მან?
- დედაჩემმა. გესმის დედაჩემმა მომტაცა.
- რას ამბობ?
- ესთი თვეა ვიღაც მანიაკს დავზდევ, დღეს კიდევ გავიგე რომ ამ ყველაფრის, მეთაური დედაჩემია. მას ჩემი ცხოვრების დანგრევა სურდა. ის ფოტოები, რომელზეც შენ მეუბნებოდი, სწორედ მისი გამოგზავნილი ყოფილა.
გესმის მე იმ ფოტოებზე არ ვყოფილვარ?
- ეს როგორ? კიმაგრამ ბავშვი? ბავშვი ვისგან გყავს?
- ერთხელაც არ დაგიშვია ხომ, იქნებ ბავშვი შენია დაჩი? რატომ არ გიფიქრია თუნდაც ერთხელ მაინც. დაჩი მითხარი. რატომ გეპარება ჩემში ეჭვი?
- ანუ შენ გინდა თქვა რომ, ბავშვი ჩემია ნინია?
- არა, ოთო მარტო ჩემი შვილია.
მინდოდა მისთვის სიმართლის თქმა, თუმცა თავმოყვარეობას ვერ გადავაბიჯე.
ფეხზე წამოვდექი, ცრემლი მოვიწმინდე, და ისე დავტოვე დევდარიანის სახლი. ჩემი ტელეფონი ისევ აწრიალდა.
- გისმენთ?
- როგორ ხარ? საყვარელო მიცანი?
- რომელი ხართ?
- ესე მალე, დაგავიწყდა შენი დედიკო.
- სად არის ჩემი შვილი, შე არანორმალურო?
გამაგებიე სად გყავს ბავშვი?
- ის კარგადა ნუ ღელავ. მას არაფერს დავუშავებ, მე მხოლოდ შენ მჭირდები ნინა.
- ვერ გავიგე?
- შენ ხომ ბავშვი გჭირდება? მე შენ მჭირდები. რატომ არ ეუბნები, მამამისს სიმართლეს?
- ეგ არარის შენი საქმე. ბავშვი დამიბრუნე თორემ, გეფიცები მოგკლავ,
გესმის მოგკლავ.
- კარგი შენ თუ არა, ამას მე ვიზავ.
- არ გაბედო იცოდე, გესმის დაჩის არაფერი უთხრა, ბავშვის შესახებ, ის არ არის ბავშვის მამა. 
- ეჰ, ნინა ნინა როგორი სულელი, ხარ შვილო.
- მე შენი შვილი არ ვარ.
- ხვალ საღამოს, იმ ადგილას მოდი, სადაც შენ და დაჩი ერთმანეთს ხშირად ხვდებოდით.
- შენ რა იცი ეგ ადგილი?
- მე ყველაფერი ვიცი ნინა, ყველაფერი.
- რომელ საათზე? და ბავშვს სად წაიყვან?
- ბავშვს, ხვალ მიუყვანენ მამაშენს.
- და მე როგორ დავრწმუნდები?
- დაგალაპარაკებ.
- კარგი და საათი? 
-თერთმეტ საათზე, იქ იყავი საღამოს.
ეს ქალი ნამდვილად ფსიქოპატია. ოთოს რომ რამე დაუშავოს მოვკლავ, ნამდვილად არ ვაცოცხლებ.
ამ ქალს მართლა ბოლოს მოვუღებ. არა რა, როგორ გაბედა და ჩემს შვილს ხელი დააკარა?
მოვკლავ გეფიცები, ჩემი ხელით მოვკლავ.
უკვე ღამის ორი საათი იყო სახლში რომ მივედი. ღმერთო ჩემო, ახლაღა გამახსენდა, ბაბო რომელოც ექიმთან უნდა წამეყვანა. სახლში შესულს,მამა მისაღებში დამხვდა.
- ნინა რა გჭირს საყვარელო?
- მამა შენთან სალაპარაკო მაქვს.
ყველაფერი უნდა გამერკვია რაც " დედაჩემს" ეხებოდა.
- რა ხდება ნინა?
- მამა დედა სად არის?
- ამდენი ხნის შემდეგ, ეგ ქალი რამ გაგახსენა შვილო.
ანერვიულებული მეუბნება.
- მამა, უკვე წლებია ამ საუბარს გავურბივარ. არასოდეს არაფერი მიკითხავს დედაჩემზე, დროა ყველაფერს წერტილი დავუსვათ, გესმის ყველაფერი უმდა მომიყვე.
- სალაპარაკო არაფერია ნინა, ის წავიდა სხვას გაეკიდა.
- მამა მე ყველაფერი ვიცი.
- რა იცი ნინა?
- ის რომ, შენ ის ქალი ფსიქიატრიულში გამოკეტე.
- რავქენი?
- მამა გთხოვ ყველაფერი მითხარი.
- 9 წლის როცა გახდი, დედაშენი ძალიან შეიცვალა ნინა. შენს მიმართ შეიცვალა , ყოველ დღე გეჩხუბებოდა, გცემდა. ერთ დღეს სახლში რომ დავბრუნდი, შენი ოთახიდან კივილის ხმა მომესმა. როდესაც ზემოთ ამოვედი დავინახე, ის სასტიკად გცემდა შვილო. ხელი გკრა და შენ თავი კარადას ჩამოარტყი. ორი თვე კომაში იყავი. ექიმები შენს გადარჩენას ცდილობდნენ, თუმცა მეუბნებოდნენ შანსები ძალიან ცოტაო. თუმცა მოახერხეს და გადაგარჩინეს. მეხსიერების პრობლემები გქონდა, მთელი სამი წლის მანძილზე, რაც მოხდა აღარაფელი გახსოვდა.
სახლში რომ დავბრუნდით დედაშენი აქ აღარ დაგვხვდა. ყოველაფერი ჩვეულებრივად იყო, სანამ ის ისევ არ გამოჩნდა. გახსოვს 15 წლის რომ გახდი , სულ დაცვით დადიოდი. მას შენი მოტაცება ჰქონდა გადაწყვეტილი. ყოველ დღე ცდილობდა გეტაცებინე, თუმცა ამას ვერ ახერხებდა. მადლობა ღმერთს 10 წელია არ გამოჩენილა. როგორც შემდეგ გავიგე ქვეყნიდან წავიდა.  ღმერთო ჩემო ეს ქალი ნამდვილად შეშლილა, ჩეს შვილს რამე რომ დაუშაოს. ესეთ ფსიქოპატთან ბავშვი როგორ იქნება, თუნდაც ერთი დღეთ.
- ცდები მამა, ის ისევ გამოჩნდა.
- რას ამბობ ნინა, შენ რა იცი, შენ რა ის ნახე?
- არა მამა, მე არ მინახავს. მან ოთო გაიტაცა.
- ღმერთო არა, ნინა ეს, ეს მართია?
- კი მამა მართალია.
მამას ყველაფერი დაწვრილებით მოვუყევი, რაზეც ის გაგიჟდა.
- არა ნინა, შენ იმ შეშლილთან ვერ გაგიშვებ.
- მამა მე რომ არ წავოდე, ის ოთოს რამეს დაუშავებს. ოთოს რომ რაიმე მოუვიდეს, მოვკვდები გესმის.
- ნინა, ის შენ არ გაცოცხლებს შვილო.
- მამა, მან მე ისედაც დამინგრია ცხოვრება. ამაზე მეტი რა უნდა მიქნას, თუ  მომკლავს, მომკლას ეს არ მანაღვლებს, მთავარია ოთო კარგად იყოს.
- რას ამბობ ნინა?
- მამა გთხოვ დამეხმარე, ხვალ მე რომ ჩავბარდები, ოთოს შენ მოგიყვანენ. გთხოვ გაზარდე ისე როგორც მე მზრდიდი. ძალიან გთხოვ მა.
- არ ვიცი, არ ვიცი ნინა, მან რამე რომ დაგიშავოს?
- ვერაფელს დამოშავებს, აი ნახავ სულ მალე დავბრუნდები მა. დამპირდი რომ ოთოს მოუვლი?
- გპირდები შვილო, გპირდები.
- ძალიან მიყვარხარ მა.
- მეც, მიყვარხარ ჩემო პრინცესავ.
მთელი ღამე, თვალი არ მომიხუჭავს. რა დამაძინებდა, როცა ვიცოდი ჩემი შვილი იმ შეშლილს ჰყავდა. უკვე დილის 12 საათი იქნებოდა, ჩემს ოთახში ბაბო რომ შემოვიდა.
- ნინა საყვარელო, მამაშენმა ყველაფერი მითხრა.
- არ ვიცი, რა ვქნა ბაბო, რა გავაკეთო?
- შენ ყველაფერს შეძლებ, ჩემო ლამაზო, მე ამის მჯერა.
- ძალიან, ვნერვიულობ ბავშვს რამე რო დაუშაოს?
- მას მხოლოდ შენ სჭირდები, ნინა ბავშვს არაფერს დაუშავებს. იქნებ შენს მეგობრებს გააგებინო, სამინისტროში?
- არა ბაბო, ეს რომ გავაკეთო, ოთოს ნამდვილად რამეს დაუშავებს, ამხელა რისკზე ვერ წავალ.
- მოდი ჩემთან ჩემო პატარავ, არ ინერვიულო შვილო, ყველაფერი კარფად იქნება.
- იმედი მაქვს ბაბო. შენ ექიმთან არ მიდიხარ?
- გუშინ ვიყავი, საოპერაციო ვარ შვილო.
- მაპატიე ბაბო, შენს ოპერაციას რომ ვერ დავესწრები.
- არაუშავს ჩემო ლამაზო, არაუშავს.
- ბაბო, ეს ჩემი კულონია, პატარა რომ ვიყავი მამამ მაჩუქა, გამომართვი და ოთოს მიეცი, უთხარი დედას ძალიან უყვარხარ თქო.
ბაბოს ველაპარაკებოდი, როდესაც ჩემმა ტელეფონმა დარეკა, ის იყო ქეთი მირეკავდა.
- გისმენ
- აბა როგორ არის? ჩემი ლამაზი შვილი.
- ქეთი სარკაზმის დრო არ მაქ, მითხარი რაგინდა? ბავშვი როგორ არის?
- ცოტა კორექტულობა, არ გაწყენდა ნინა, ბავშვი კარგად არის. გეგმები შეიცვალა.
- რაგეგმები?
- ერთ საათში იმ ადგილას მოდი, სადაც გუშინ გითხარი.
- ერთ საათში?
- ხო,  იქ დროზე თუ არ მოხვალ, იცოდე ბავშვს ვეღარასოდეს ნახავ, გასაგებია? და ხო კიდევ, არანაირი პილიცია, თუ პოლიციას მოიყვან, მას მოვკლავ ნინა, ისე მოვკლავ ხელიც არ ამიკანკალდება.
- კარგი, კარგი გასაგებია მოვდივარ.
გიჟივით გამოვარდი სახლიდან, მანქანაში ისე ჩავჯექი, ახლაღა დავაკვირდი სახლის "ლასტები" მეცვა, მაგრამ ეს ნაკლებად მადარდებდა.
ქალაქიდან საკმაოდ შორს იყო ის ადგილო, სადაც უნდა მივსულიყავი. მთელი სიჩქარით მივდიოდი, გზაზე.
უკვე დანიშნულების ადგილას ვარ, მანქანიდან გადმოვდივარ, ის ქალბატონი ჯერ არ მოსულა. რამოდენიმე წამში, ჩემს მანქანას ოთხი მამაკაცი უახლოვდება.
- ქალბატონო ნინა ჩვენთან ერთად უნდა წამოხვიდეთ.
- სანამ არ გავიგებ, სად არის ჩემი შვილი არსადაც არ წამოვალ.
ხელი გამიშვით არ მომეკაროთ.
ვიღაც ცხვირზე თეთ ნაჭერს მადებს, საშინელი სუნი ასდის, შემდეგ ვითიშები. გონს რომ მოვედი თავთან, ის  მედგა.
- სად არის ჩემი შვილი?
- ნუ ნერვიულობ, ის უკვე მამაშენთანა.
- ვერ დავმშვიდდები, სანამ ჩემი ყურით არ გავიგებ.
- კარგი, კარგი ახლავე დავრეკავ.ტელეფონს ხელში იღებს, შემდეგ მე მაწოდებს.
- ალო მამა, შენ ხარ?
- კი, შვილო როგორ ხარ?
- მე, მე კარგად ვარ მამა. ბავშვი შენ თანა?
- კი ჩემთანა შვილო, ახლა სძინავს.
- კარგი მამა, ძალიან მიყვარხარ.
- საკმარისია. ტელეთონი ქალბატონმა გამომართვა და გათიშა.
- ახლა რა მოხდება?
- არც არაფერი, შენ აქ იქნები ჩემთან ერთად.
- კი მაგრამ, აქ რა უნდა გავაკეთო. შენნაირ შეშლილთან ერთად?
- ეგრე ნუ მომმართავ. მე დედაშენი ვარ, გაიგე ეს?
- შენ, არ ხარ დედაჩემი, გესმის დედაჩემი არ ხარ.  მარჯვენა ლოყა საშინლად ამეწვა.
- აღარასოდეს, გაბედო და ეგრე აღარ მომმართო, მე დედაშენი ვარ გასაგებია ეს შენთვის?
- შენ, შენ მართლა შეშლილი ხარ.
- ამ მანამდე იქნები, სანამ ჭკუას არ ისწავლი.
- არ ვაპირებ შენს ჭკუაზე სიარულს, რით ვერ მიხვდი ამას?
- ოთახიდან ფეხს ვერ გაადგამ.
- რას აკეთებ? შენ რა საწოლთან, ძაღლივით უნდა მიმაბა?
- სწორედ მიხვდი, აქ მანამდე იქნები სანამ მე არ მოვინდომებ, შენ განთავისუფლებას.
- არ გააკეთო ეს, გთხოვ არ გინდა.
საწოლზე მიმაბა, შემდეგ ოთახიდან გავიდა, და დავრჩი ესე საწოლთან მიბმული. ახლაღა მოვავლე ოთახს თვალი, სწორედ ისეთი იყო როგორიც ბავშვობაში მქონსა. არა ეს ქალი ნამდვილად შეშლილია. რა უნდა ჩემგან ვერაფერი გავიგე.
როდის მოეთრევა იქნებ ამიხსნას ყველაფერი.
უკვე ორი თვეა ამ სახლშივარ, ისევ საწოლთან მიბმული. ის შეშლილი არ გამოჩენილა. მხოლოდ ერთი ბიჭი მოდის ხოლმე, რომელსაც საჭმელი ამოაქვს, არაფელს ვჭამ და ისევ სავსე ლანგარი მიაქვს უკან. ძალიან მენატრება ჩემი პატარა, დღეს ოთოს დაბადების დღეა, პირველად გაატარებს დაბადების დღეს, ჩემს გარეშე. ნეტა დარეკვა მაინც შემეძლოს, ვიცი ეს სატანა უფლებას არ მომცემს, მაგრამ რამე უნდა ვიღონო, იქნებ როგორმე მოვახერხო.
კარზე კაკუნია, ჩემს პასუხს არც კი რლოდება, ის შემოდის ისევის ბიჭი. როგორც გავიგე თორნიკე ჰქვია.
- თორნიკე შეიძლება რაღაც გთხოვო?
- დიახ, ქალბატონო რა ხდება?
- თუ, შეგიძლია იმ გიჟს სთხოვე დამარეკინოს. დღეს ჩემი შვილის დაბადების დღეა, მინდა მივულოცო.
- ვერაფეს დაგპირდებით, თუმცა თქმით მაინც ვეტყვი. ქალბატონო თქვენ აქ დიდი ხნით, მოგიწევთ დარჩენა. იქნებ როგორმე მოახერხოთ, და ნორმალურად მიმართოთ დედათქვენს?
- ის დედაჩემი არ არის. გესმის ის ქალი შეშლილია, დედაჩემი ესეთი არ იყო?
- კარგით ქალბატონო. მე დაგტოვებთ.
თორნიკე გავიდა. ღმერთო ამ სახლსში მართლა გავგიჟდები. იქნებ ის ბიჭი მართალია, სჯობს კარგად მოვექცე მისი ნდობა რომ მოვიპოვო, შემდეგ როგორმე აქედან გადაქცევის გზასაც მოვძებნი.
საღამოს ისევ იღება კარი, ოღონდ ამ ჯერად ის შეშლილი შემოდის. ტელეფონს მაწვდის, თან მეუბნება მხოლოდ ხუთი წუთით. ველოდები როდის გავა, თუმცა გასვლას არ აპირებს, ჩემს გვერდით ჯდება.
მამას ნომერი ავკრიბე, ველოდები ვინ მიპასუხებს, ისა უნდა გამეთიშა, ოთომ მიპასუხა.
- ოთო საყვარელო, მე ვარ დედიკო.
- დედა როგორ ხარ? სად ხარ? ძალიან მენატრები დე.
- მეც, ძალიან მენატრები საყვარელო. დაბადების დღე გილოცავ. ჩემო ბიჭო.
ბოდიში დღეს, შენს გვერდით რომ ვერ ვარ, მაპატიე საყვარელო.
- არაუშავს დე. შენი გამოგზავნილო საჩუქარი, ძალიან მომეწონა მადლობა.
- რა საჩუქარი შვილო?
- ულამაზესი, კულონია სადაც ჩვენი ფოტო დევს.
- კი მაგრამ, მე რომ არაფერი.
ამდროს ალქაჯმა მითხრა, მე გავუგზავნე შენს მაგივრადო.
- აა ხო გამახსენდა, საყვარელო მიხარია რომ მოგეწონა.
დედიკო ახლა უნდა წავიდეს, ძალიან მენატრები და მიყვარხარ საყვარელო. მეტს ვეღარ გავიძლებდი, და ტრლეფონი გავთოშე.
- რატომ გაუგზავნე?
- გინდოდა შენს შვილს ეფიქრა, დედაჩემს დავავიწყდიო.
- მადლობა, მაგრამ არ იყო საჭირო.
ჩემს შვილს დედის ნახვა უფრო ერჩივნა, ვიდრე კულონი.
- ნინა მიეჩვიე,  შენ ვერსად წახვალ. გესმის სიცოცხლის ბოლომდე აქ იქნები? დედაშენთან ერთად.
- მადლობა, სიცოცხლის ბოლომდე,ამ ოთახში გამოკეტვას რომ მიქადნი.
ამაზე დიდი საჩუქარს ვერ გამიკეთებდი. სარკაზმით ვეუბნები.
- ნინა, საყვარელო მე შენთან ერთად ყოფნა მინდა. გესმის მინდა ჩემი შვილი სულ ჩემთან იყოს.
- მეც მინდა, ჩემი შვილი ჩემთან ერთად იყოს, თუმცა ესე არ გამოდის.
- თუ გინდა ამ ოთახიდან გაგიშვებ, შეგიძლია შხაპი მიიღო, და ქვემოთ ჩამოხვიდე.
ჩემდა გასაკვირვად, ის ბორკილებს მხსნის და ოთახიდან გადის. სასწრაფოდ ფეხზე წამოვხტი, თუმცა იქვე დავეცი. ორი თვეა არ გამივლია, თითქოს სიარულიც დამვიწყებია.
როგორღაც მოვახერხე და სააბაზანოში შევდივარ, რამდენი ხანია არ მიბანავია. სარკეში ჩავიხედე და ჩემი თავის შემეშინდა, ღმერთო რას ვგავარ, თმები საშინლად გაწეწილი მქონდა, სულ ჭუჭყოანი ვიყავი. პირველ ყოფილს ვგავდი, შხაპის ქვეშ თითქმის ორი საათი ვიდექი. პირსახიცი შემოვიხვიე და ოთახში შევედი, იქვე საწოლთან დაწყობილი ახალი ტანსაცმელი ვნახე, სასწრაფოდ გადავიცვი და ქვემოთ ჩავედი. მისაღებ ოთახიდან რაღაც ხმები შემომესმა, ქეთი ვიღაცას გაცხარებით ესაუბრებოდა.
- არ მაინტერესრბს, რას იტყვის ნინა, ის შენ ცოლად გამოგყვება ალექს.
რაო რათქვა, ცოლად გამოგყვებაო. ამ ქალმა საბოლოოდ გაუბერა, მე არავის ცოლობას ვაპირებ.
- კი მაგრამ, ქეთი მე მას ვერაფერს დავაძალებ. მას სხვა უყვარს თან შვილი ჰყავს. არ მინდა ცხოვრება დავუნგრიო.
- შენ საბოლოოდ გაგიჟდი ხო. ის არ გეყო, ორი თვე ძაღლივით რომ დამაბი. ახლა ვიღაცას უნდა მიმათხოვო. გაგიჟებული მივვარდი მას.
- ნინა, დამშვიდდი საყვარელო.
- რას ქვია დავწყნარდე, შენ რა ჩემით ვაჭრობა დაიწყვიტე?
- წესიერად მელაპარაკე, გესმის წესიერად? ხელი დასარტყამად წამოიღო, თუმცა ჰაერში დავუჭირე.
- თუ კიდევ ერთხელ გაბედავდა, ხელს დამაკარებ გეფიცები ჩემი ხელით მოგკლავ შენ მე ის 9 წლის გოგო ხომ არ გგონივარ, როცა გინდოდა რომ სცემდი. არავიზე გათხოვებას არ ვაპირებ.
- კარგად დაფიქრდი ნინა, აი ამ ფოტოს დააკვირდი, თუ არ გინდა, შენი საყვარელი დაჩი მოკვდეს, გათხოვდები გესმის.
ფოტოზე დაჩი და ვიღაც ქალია, დაჩის ეძინა თუმცა კარგად ჩანდა, როგორ უმიზნებდა ეს ქალი მას იარაღს.
- რაც გინდა ის ქენი გესმის? მე მხოლოდ, აქ ყოფნას დავთანხმდი. არ ვაპირებ შენს ყოველ კაპრიზს დავთანხმდე, ამის არანაირი სურვილი არ მაქვს.
- ანუ მოვაკლევინო ხო? გინდა შენი შვილი მამაის გარეშე დარჩეს?
- ნუ ცდილობ, ჩემს დაშანტაჟებას.
- კარგი, კარგი  ერთი წითით.
- ალო ნატაშა,  დავალება შეასრულე.
- არა,არა მოიცა.
- რა მოხდა, ნინა გადაიფიქრე?
- დავილაპარაკოთ.
- ნატაშა გადმოგირეკავ.
აბა რა ხდება ნინა გადაიფიქრე?
- რატომ გინდა ჩემი გათხოვება?
- ნინა ეს აუცილებელია, უნდა გათხოვდე.
- კი მაგრამ, რატომ?
- მე ესე მსურს.
- კი მაგრამ, ამხელა ქალმა შენს კაპრიზებზე ვიარო?
- ნინა მე რასაც გეტყვი, იმას გააკეთებ. თუ არა შეგიძლია წახვიდე, ოღონდ შვილს ვეღარასოდეს ნახავ.
- კარგი, თანახმა ვარ. ოღონდ ერთი პირობით, არანაირი ქორწილი მხოლოდ ხელს მოვაწერ.
- არანაირად, ქორწილი უნდა შედგეს, არ მინდა ხალხმა იფიქროს, რომ ეს ფიქტიური ქორწინება.
- მე არ მინდა ქორწილი.
- ქეთი ქორწილი არც მე მინდა.
ამბობს ჩემი მომავალი "ქმარი"
- კარგი, მხოლოდ ჯვრის წერა, და ხელის მოწერა იქნება.
- ჯვრის წერა რა საჭიროა?
- საჭიროა. მოკლედ ხვალ ჯვარს იწერთ.
- რაა ხვალ, კი მაგრამ ესე სასწრაფოდ რატომ?
- ნინა ძალიან, ბევრ კითხვას სვამ. ახლა კი ადი შენს ოთახში.
ნეტა რატომ მათხოვებს, ეს ალქაჯი ესე სასწრაფოდ, რა უნდა ჩემგან, ვერაფერი გავიგე.
ამ სახლში თუ კიდევ, დიდხანს დავრჩები ნამდვილად გავგიჟდები. მთელი დღე ამ დაწყევლილ, ოთახში ვარ გამოკეტილი.
კარი იღება, და ჩემი მომავალი " ქმარი" შემოდის.
- არ შეიძლება, ამ დაწყევლილ ოთახში, მაინც დამასვენოთ?
- ნინა შენთან საუბარი მინდა შეიძლება?
- არამაქვს  სურვილი, შენთან ვილაპარაკო.
- ნინა, არც მე მინდა ქორწინება, თუმცა ქეთის უნდა ეს მოხდეს.
- ხოდა შენც დათანხმდი არა? ამხელა კაცს შენი აზრი არ გაგაჩნია?
- ნინა ეს საჭიროა. კი მეც გამაჩნია ჩემი აზრი.
- თუ არ გინდა ეს ქორწინება, თქვი უარი რატომ არ ამბობ?
- არ შემიძლია.
- კი მაგრამ, რატო?
- ნინა, არ შემიძლია, მე ვერაფერს გეტყვი მაპატიე.
- გასაგებია
- აი ეს მოგიტანე. ყუთი მომაწოდა მან.
- ეს რა არის?
- ხვალინდელი დღისთვის კაბა გიყიდე, მგონი ზომა სწორად შევარჩიე.
- არ იყო საჭირო.
- კარგი, მე დაგტოვებ. ხო მართლა, ქეთიმ ქვემოთ ჩამოვიდეს ვაღშამი მზადა არისო.
- არ მშია.
- ნინა, გთხოვ ჩემი ხათრით.
- და შენ ვინ ხარ? შენი ხათრით რამე, რომ გავაკეთო?
- ნინა, ამას შენს გამო გეუბნები. ახლა ქვემოთ რომ არ ჩამოხვიდე, ისევ საწოლთან " მიგამბავს"
- რაც უნდა ის ქნას, არ მაინტერესებს.
- ნინა, არ გირჩევ მასთან ჭიდილს, ის ძალიან სხვანაირია. თუ გამწარდა, მართლა დაუშავებს შენს შვილს რამეს.
- კარგი, გასაგებია  ჩამოვალ.
- სჯობს ჩემთან ერთად ჩამოხვიდე, უთრო მოულბობ გულს.
ქვემოთ მასთან ერთად ჩავედი, ქეთი გაკვირვებული მიყურებდა.
- ძალიან მიხარია, ერთმანეთს რომ გაუგეთ.
- ხო აბა როგორ, ის ხომ ჩემი მომავალი ქმარია. ირონიით ვეუბნები მე, რაზეც მის გაბრაზებულ სახეს ვაწყდები.
- ხვალისთვის ყველაფერი მზად არის, სტუმრებიც დავპატოჟე, ტელევიზიაც, მოკლედ ყველაფერი მზად არის.
- რაა ტელევიზია, შენ რა ჩემი " ქორწილი" უნდა გააშუქო.
- რათქმაუნდა, ყველამ უნდა გაიგოს ჩემი ქალიშვილის გათხოვება.
- დიდი ხანია ქალიშვილი აღარ ვარ, ქალბატონო ქეთევან.
- ძალიან კარგია ნინა, ხუმრობაც გცოდნია. ეს ქალი ნამდვილად გადამიყვანს ჭკუიდან.
- შენ მართლა არ ხარ ნორმალური, მე მოვკვდე. როგორ შეგიძლია ყველაფერს ესე შეხედო. რამდენჯერ უნდა დამინგრიო ცხოვრება? შენ რა დედა ხარ მითხარი? შენნაირი დედა არ მჭირდება. გასაგებია არ მჭირდება. ფეხზე წამოვდექი, ისა ოთახის დატოვებას ვაპირებდი, მისი განწირული კივილი გავიგე.
- ახლავე დაბრუნდი სუფრასთან, იცოდე კიდევ ერთხელ გაბედავ, და ეგეთი ტონით დამელაპარაკები. გეფიცები შენი საყვარელი დაჩის თავს, აი ამ სუფრასთან დავდებ გესმის.
ახლა კი უკან დაბრუნდი, ივახშმე დროზე.
ეს ქალი ნამდვილად შეშლილია, როგორ შეუძლია ესე დაუნგრიო, შვილს ცოვრება. უკან დავბრუნდი სხვა გზა არ მქონდა, თუმცა პირი არაფრისთვის დამიკარებია. როგორც იქნა მორჩა ალქაჯი ვახშმობას, და ოთახიდან გავიდა.
- ნინა ეგრე ნუ ელაპარაკები, შენთვისვე  იქნება ცუდი.
- მე მოვკვდე, ეს ქალი გამაგიჟებს. რა ჯანდაბა უნდა ჩემგან, ვერ გავიგე?
- სჯობს დაემორჩილო.
- და შენ რა გქვია? შემახსენე.
- მე ალექსანდრე ვარ თუ გინდა ალექსი, ან სანდრო დამიძახე.
- კარგი, სანდრო მე ჩემს ოთახში ავალ, რათქმაუნდა თუ შეიძლება?
- კი როგორ არა, შეგიძლია ახვიდე.
 ღმერთო შენ მიშველე, უკვე ნებართვაც უნდა ავიღო.
დღეს ჩემი ქორწილია, თუ შეიძლება, ამას ქორწილი დავარქვათ.
ჯვარი დავიწერეთ, ხელი მოვაწერეთ, შემდეგ სახლში დავბრუნდით.
 ამ ალქაჯს იმდენი ხალხი დაუპატიჟებია, გეგონებოდა ძალიან ბედნიერ დღეს აღნიშნავდა.
ახლა მხოლოდ, ჩემი ოთოს ჩახუტება მჭირდება. დამღალა ამდენმა ყალბმა ღიმილმა.
 - ნინა იქნებ გაიღიმო, თავი დაკრძალვაზე მგონია.
- როგორც მიბრძანებთ, ქალბატონო ქეთევან ოღონდ თქვე თქვით, და აი თუ გინდათ "სტრიპტიზ..." გიცეკვებთ, უთრო რომ გამხიარულდეთ, თქვენ და თქვენი მეგობრები. მომაბეზრებლად ვეუბნები მას, და ერთ ჭიქა ღვინოს, ერთი ამოსუნთქვით ვსვამ.
- გეყოს ამდენი სარკაზმი, ნინა წესიერად მოიქეცი, და ამდენს ნუ სვამ რა უბედურება.
- ახლა საჭმელ-სასმელიც გამიკონტროლე, ქალბატონო ქეთევან.
- შენთან ხომ ნორმალურად საუბარი, არ შეიძლება.
- მე საერთოდ, არანორმალურებს ესე ვესაუბრები.
- ალექს გააკონტროლე შენი მეუღლე, არ მინდა, ამდენ ხალხთან შემარცხვინოს.
- იქნებ აბაზანაში ჩამკეტო, ძვირფასო " ქმარუკავ"  ესე არავის არ შეგარცხვენთ.
- კარგი რა ნინა, შენ მე არ მარცხვენ.
- ძალიან კარგი. სჯობს ჩემს ოთახში ავიდე, ძალიან დავიღალე.
- წამოგყვები გინდა?
- კარგი იქნებოდა.
ახლა ნამდვილად, კარგი შანსი მქონდა, გამომეყენებინა. სანდროს მეშვეობითმამას უნდა დავურეკო, გავიგო როგორ არის ოთო.
- ნინა შენ დაისვენე, მე ქვემოთ ჩავალ.
- მოიცა სანდრო, რაღაც მინდა გთხოვო.
- რახდება?
- შეგიძლია მამასთან დამარეკინო, სულ ორი წუთით, მინდა გავიგო, ოთო როგორ არის, გთხოვ.
- ნინა ეს რომ ქეთიმ გაიგოს, გაგიჟდება.
- ის ისედაც გიჟია. გპირდები ვერაფელს გაიგებს, სულ ორი წუთით.
- კარგი, მხოლოდ ორი წუთი.
ტელეფონზე სასწრაფოდ ავკრიბე მამას ნომერი.
- ალო მამა მე ვარ ნინა.
- ნინა, საყვარელო როგორ ხარ? სად ხარ მითხარი?
- მამა მე კარგად ვარ, ოთო როგორ არის?
- კარგად არის საყვარელო, მითხარი შენ სად ხარ?
- მამა, ჩემს მოძებნას ნუ დაიწყებ, ეს საშიშია. გთხოვ ოთოს მიხედე, მამა გესმის, ოთოს მიხედე.
- კი საყვარელო რათქმაუნდა, ოთოზე არ ინერვიულო, ის კარგად არის.
- მამა ძალიან მიყვარხართ, ოთოს ჩემს მაგივრად აკოვე. ახლა უნდა წავიდე  მამა, ძალიან მიყვარხართ.
მამას ტელეფონი გავუთიშე, ღმერთო როგორ მენატრებიან ყველანი. არა ესე ვერ გავძლებ, რამე უნდა ვიღონო, აქედან უნდა გავიქცე.
- მადლობა, სანდრო
- არაფრის ნინა.
-გთხოვ ამის შესახებ, ქეთის არაფერი უთხრა, კარგი?
- გპირდები, არაფერს ვეტყვი. კარგი მე დაგტოვებ, ქვემოთ ჩავალ.
-კარგი, კიდევ ერთხელ მადლობა.
- არა არის ასჭირო, ამდენი მადლობა.
 სანდრო გავიდა, თუმცა ოთახში ის ალქაჯი შემოვიდა.
- ოთახში რას აკეთებ? დღეს შენი ქორწილია, ახლავე ადექი და ქვემოთ ჩამოდი.
- მე შენი სათამაშო არ ვარ, გესმის.
ქორწილი გინდოდა და მოვაწერე ხელი, არ გაქვს უფლება ყველაფერი მიბრძანო.
- ნინა, დღეიდან შენ გათხოვილი ქალი ხარ, ამიტომ მოიქეცი ისე როგორც, ნომალურ ქალს შეეფერება.
დღეიდან შენ და ალექსი, ერთ ოთახში დაიძინებთ.
- რა? შენ რორმალური თუ ხარ საერთოდ? რას ქვია ერთად დავიძინებთ?
- ნინა, თუ იმას არ გააკეთებ, რასაც მე გეტყვი, იცოდე დანაპირებს შევასდულებ.
- დამღალა შენმა შანტაჟმა, გესმის მომკალი და დავისვენებ, აღარ შემიძლია იმის კეთება, რასაც შენ მეტყვი გესმის დავიღალე. შენ რა დედა ხარ მითხარი, შენ როგორი დედა ხარ?
- ნინა საყვარელო, მე შენთვის კარგი მინდა, გესმის არ მინდა დაიტანჯო, ის ბიჭი არ არის შენი ღირსი.
მაქსიმე    ( ნინას მამა)


უკვე მესამე თვე გავიდა, რაც ნინა დედამისმა გაიტაცა.
მე, არჩილი და დაჩი, ნინას გატაცების დღიდან, ვიძიებთ ყველაფერს.
უკვე საკმაო ინფორმაცია გვაქვს, ნინას ყოველ ზარში, რაღაც ინფორმაციები, იმალებოდა. როცა პატარა იყო, ერთმანეთს სულ დაშიფრული, ტექსტებით ვესაუბტებოდით. მის ბოლო საუბარში კი, ოთოს თითქოსდა ქვეყნიდან გასშვებაზე, მივიღე ინფორმაცია. ნინამ ოთოს გადამალვა მთხოვა. როდესაც ის მეუბმება რომ, ყველაფერი კარგად არის, და ყველანი ძალიან ვუყვარვართ, აქ ის გულისხმობს რომ, საფრთხეს უნდა ველოდოთ. ოთო გადავმალეთ, მას-თან  ნინას, საუკეთესო მეგობარი ლინა გაყვა. ახლა კი ყველაფერი ნინაზეა დამოკიდებული.
რაც ქეთა ჩვენგან წავიდა, ის ერთ-ერთ ყველაზე დიდ, ნარკოდილერს გაჰყვა ცოლად.
მალხაზ მეტრეველი უკვე, 9 წელია იძებნება. თავს საფრანგეთს აფარებს, მიუხედავად იმისი წარსულისა, ძალიან დიდი გავლენით  სარგებლობს საქართველოში. როდესაც არჩილი ( ნინას ბიძა)  სამსახურიდან გამოუშვეს. მისი ადგილი, მალხაზის ბავშვობის მეგობარმა დაიკავა. მიუხედავად ამისა, მალხაზი საქართველოში ჩამოსვლას ვერ ახერხებდა, როგორც შშემდეგ გავიგეთ ის სულ რაღაც ორ დღეში,  საქართველოში ჩამოდის.
არჩილის სამსახურიდან გამოშვება, და ნინას გატაცება, ამ საქმის მთავარი თემა იყო, რადგან ისინი იძიებდნენ, მალხაზ მეტრეველის საქმეს, თუმცა ნინამ არ იცოდა, ის დედამისის ქმარი რომ იყო.



 ნინა

კიდევ ცოტაც გაუძელი ნინა, კიდევ ცოტაც, და სულ მალე წახვალ ამ სახლიდან, აი ნახავ. ჩემს თავს უკვე მერამდენედ, ვუმეორებდი ერთიდა იგივეს, ერთი სული მაქვს, როდის მოვუგრეხ კისერს ამ გველს.
უკვე მეათასჯერ, დავსახე გონებაში ქეთის სიკვდილი. ვიღაც კარზე აკაკუნებს, პასუხს არც ელოდება, ისე შემოდის ოთახში. ამ სახლში, ფიქრს ხომ არავინ გაცდის.
- ნინა, შეიძლება საყვარელო?
- ქეთი, ჩენს შორის დარჩესდა, სანამ ოთახში შემოდიან მაქამდე, კითხულობენ შეიძლება თუ არა.
რადგან უკვე შემოდი, უკან ხომარ გაგაგხებ.
- ნინა, როდის უნდა მოიშორო, ეს სარკაზმი?
- არც არასოდეს, რამე გინდოდა თუ რამ შეგაწუხა?
- კი მინდოდა, ხვალ ჩემი ქმარი ჩამოდის, და ძალიან გთხოვ წესიერად მოიქეცი, ის ვერ აიტანს, შენს ესეთ სარკაზმს. ცოტა ფიცხი ხასიათი აქვს.
- რატომ ვერ აიტანს? გული ეტკინება?
- ნინა, მას შენ უყვარხარ, და შენგან ესეთი რამ ეწყინება.
- ჩვენთან ცივი წყალი, ხომ მოდის?
- კი, ნინა რა ხდება?
- ხოდა თუ რამე, ეწყინება დაალევინე იქნებ უშველოს. ერთი შეშლილი არ მეყოფოდა, ახლა მეორეც ჩამოდის.
- ნინა, მალხაზზე წესიერად ილაპარსკე.
- წესიერად ლაპარაკი, დაიმსახურეთ და დაგელაპარაკებით.
- ნინა, მე გაგაფრთხილე, ხვალ წესიერად მოიქეცი.
მე თქვენ განახებთ, როგორ უნდა წესიერად მოქცევა. ჩემივე ნათქვამზე ბოროტულად გამეცინა, ქეთი ოთახიდან გავუშვი და "ჩემს" საწოლზე დავეშვი. აღარ შემიძლია, ამდენი გიჟის ატანა. არა აქედან რომ გავალ, ფსიქოლოგთან უმდა მივიდე, იქნებ მეც გადმომედო , რამე სიგიჟე.

დღეს ოჯახს კიდევ ერთი, გიჟი შეემატება. ეს სახლი კიარა, ნამდვილი ფსიქიატრიულია, ამ სახლში ნორმალური, აზროვნების ვერავის ნახავ.
ქვემოდან რათაც, ხმები ამოდი მგონი მოვიდა. არა უნდა გავიგო, ვინ არის ეს მალხაზი, მგონი მალხაზი მითხრა.
კიბეზე მთელი სისწრაფით დავეშვი. ისეთი სოსწრაფით მივდიოდი, ბოლო საფრხურზე ფეხი ამიცდა, რომ არა ვიღაცის მკლავები, იქვე დავეცემოდი.
მეგონა ეს სანდრო იქნებოდა, თუმცა შევცდი. ჩემს წინ ჩემი, მეწყვილე საბა დგას.
- ნინა, არაფერი შეიმჩნიო, იცოდე გესმის?
- საბა, აქ რას აკეთებ? მაქსიმემ გამოგგზავნა?
- კი ნინა, მაქსიმემ და არჩილმა. მალხაზის დაცვის როლს ვთამაშობ.
- ვინ არის, ეს მალხაზი ესეთი?
- ნინა, მალხაზი
  საბა რაღაცის თქმას, აპირებდა თუმცა ჩვენთან, სანდრო მოვიდა.
- რა ხდება საყვარელო?
- მე, შენი საყვარელო არ ვარ, რამდენჯერ უნდა გითხრა, ნუ მომმართავ ეგრე?
- ნინა, ვინ არის ეს ბიჭი? უკვე სერიოზული ხმით მეუბნება.
- ჩემი ჯარის ამხანაგი, სანდრო რავიცი მე ვინ არის, კიბეზე დაცემას გადამარჩინა, და მადლობა გადავუხადე. თუ ნებართვა უნდა ამეღო თქვენგან?
- კარგი რა ნინა.
- თუ ნებას მომცემთ, ბატონო სანდრო მე დაგტოვებთ, და ოჯახის ახალ გიჟს გავიცნობ? პასუხს არც კი დავლოდებულვარ, ისე გავეცალე ოქაურობას. ქეთის გვერდით ერთ მამაკაცს ვხედავ, მეც იქეთკენ ვიწყებ სვლას.
- ნინა, საყვარელო მოხვედი, გაიცანი ეს მალხაზია, შენი ახალი მამა.
ღიმილი სახეზე შემახმა, როცა მალხაზი დავინახე. ეს ის ნარკოდილერია, ამდენიწელი უშედეგიდ რომ ვეძებთ, მე და არჩილი. ახლა კი ზუსტად მივხვდი, არჩილის სამსახურიდან გაგდება, და ჩემი მოტაცება ვის აწყობდა.
- ძალიან სასიამოვნოა, შენი გცნობა ნინა. ფიქრები მალხაზის ხმას გამოვყავარ.
- სამწუხაროდ, მე იგივეს ვერ ვიტყვი.
თქვენი გაცნობის სურვილი, ნამდვილად არ მქონია. აი თქვენი დაკავების სურვილი, კი ნამდვილად მქონდა. ხოლო რაც შეეხება, ჩემს მამობას, ძალიან მიხარია მამაჩემი შენ რომ არ ხარ. ნამდვილად არამაქვს სურვილი, შენ მამაჩემი იყო.
- ნინა, წესიერად ელაპარაკე, მალხაზს.
- ძალიან, მიკვირს რატომ უნდა ველაპარაკო, ამ ბოროტმოქმედს ნორმალურად.  ამის თქმაა და ისე, ამეწვა მაეჯვენა ლოყა, თვალებიდან სულ ნაპერწკლები მცვიოდა. მალხაზი ისეთი გამწარებული მიყურებდა, ლამისა აქვე მომკლავდა.
საბასკენ გავიხედე, ჩემკენ წამოსვლას აპირებდა თუმცა თვალებით ვანიშნე რომ გაჩერებულიყო.
- შენ თავი, მართლა მამაჩემი ხომ არ გგონია? როგორ გაბედე ჩემთვის ხელის დარტყმა?
- წესიერად მელაპარაკე შე ნაბიჭ...
- ნაბიჭვ... შენ თვითონ ხარ გესმის, აღარასოდეს გაბედო ჩემთვის ხელის, დარტყმა თორე, ჩემს თავზე პასუხს არ ვაგებ, გასაგებია?
- ნინა, შვილო დამშვიდდი.
- მე, შენი შვილი არ ვარ ქალო, გესმის შენ არ ხარ დედაჩემი?
გააკონტროლე შენი ქმარი, მეორედ ხელის დარტყმა არ გაბედოს, თორე მერე მე განახებთ ვის, ვისი მოკვლა შეუძლია. თქვენგან განსხვავებით მე დანაპირებს, ყოველთვის ვასრულებ.
იქედან გამოვარდი, ჩემს ოთახში ვაპირებდი ასვლას, როდესაც საბა მაჩერებს, ხელში რაღაცას მაჩეჩებს, შემდეგ იქაურობას ეცლება.
სასწრაფოდ შევდივარ ჩემს ოთახში, კარს გასაღებით ვკეტავ, საბას მოცემულ ფურცელს ვხსი, სადაც მამაჩემის წერილი მხვდება.
ნინა, საყვარელო ყველაფერი, ისე მიდის როგორც დავგეგმეთ. ოთო აქაურობას მოვაშორეთ, მასზე ნუ ინერვიულებ.
ახლა ყველაფერი, შენზეა დამოკიდებული, შენს ზარს ველოდებით, და სპეც-ოპერაციას დავიწყებთ, ფრთხილად იყავი საყვარელო, ეცადე მალხაზს თვალში, დიდად არ მოხვდე. შენი ზარის შემდეგ, ყველაფერს დავიწყებთ. თავს გაიფრთხილდი შვილო, ძალიან მიყვარხარ.

მამას წერილმა, გამამხიარულა ვიცოდი, ჩემი მამიკო ჩემს მინიშნებებს მიხვდებოდა. ძალიან მიხარია, ყველაფერი სულ მალე დასრულდება.
ახლა მხოლოდ, მამასთან დარეკვაღა დამრჩა. მაგრამ ჯერ ეს, წერილი უნდა გავაქრო.
აბაზანაში შევედი, წერილი დავხიე, შემდეგ წყალს გავატანე.
კარზე ბრახუნი ატყდა, სასწრაფოდ გამოვარდი და კარი გავაღე.
- რატომ, გაქვს კარი ჩაკეტილი?
ყვირილოთ შემოვარდა ქეთი.
- მარტო ყოფნა მინდოდა.
- გასაგებია, ქვემოთ ჩამოდი. მალხაზის მეგობრები მოვიდნენ, მალხაზს გაუხარდება, მის გვერდით რომ იქნები.
- არანაირი, სურვილი მაქვს იმ ბანდიტის, ბანდიტ მეგობრებთან ერთად, ერთ სუფრასთან ვიჯდე.
ასე რომ შეგიძლია წახვიდე.
- ნინა, ახლავე ადექი და ჩამოდი ქვემოთ.
- კარგი ჩამოვალ, მხოლოდ ერთი პირობით.
- რა პირობით?
- თუ გინდა, ქვემოთ ჩამოვიდე, მამასთან დამარეკინე. მაინტერესებს ოთო როგორ არის.
- კარგი, მხოლოდ ხუთი წუთით.
აჰა, გამომართვი ზარი გადის.
- მამა  როგორ ხარ? ნინა ვარ.
- კარგად, საყვარელო რა ხდება?
- ყველაფერი კარგად არის, მამა შენსკენ?
- ჩემსკენაც საყვარელო, მზად ხარ?
- კი მამა, ოთო როგორ არის? ხომ არის კარგად.
- კი, კი საყვარელო ყველაფერი კარგად არის, შენ არ ინერვიულო. ანუ ხვალ ხო?
- ხო მამა, კარგი აბა წავედი, მა ძალიან მიყვარხარ.
- მეც, მიყვარხარ შვილო. საბამ შენს ოთახში, რაღაც დამალა კარგად დაძებნე, შემდეგ გამოგადგება.
ტელეფონი ქეთიმ გამომგლიჯა.
- დრო ამოიწურა, ახლა კი ქვემოთ ჩამოდი.
- მოვდივარ. ახლა რამე, უნდა მოვიფრო .
არ ვაპირებ ქვრმოთ ჩასვლას.
- რა მოგივიდა ნინა.
- არაფერი, იბრალოდ თავბრუ დამეხვა.
- კარგი, მოდი წამოწექი. მალხაზს ვეტყვი ცუდად არის თქო.
- კარგი, ცოტას დავისვენებ.
- კარგი, კარგი დაისვენე.
ქეთი ოთახიდან გასვლა, და ჩემი საწოლიდან, წამოხტომა ერთი იყო.
ნეტა სად დამალა? საბამ იარაღი.
დიდხანს ძებნა არ დამჭირვებია, ჩემს ტანსაცმელების, კარადაში დაუმალავს.
ვიცანი ჩემი იარაღი, როგორ მომნატრებია, მისი ხელში დაჭერა.
ახლა სადმე უსაფრთხო, ადგილას უმდა დავმალო.
აბაზანა ამისთვის, შესაფერისი ადგილი არის.
იარაღი უსაფრთხო ადგილას დავმალე, თან შხაპიც გადავივლე. ოთახში პირსახოცის, სამარა დავბრუნდი. თვალები შუბლზე ამივიდა, როდესაც ოთახში სანდრო დავინახე.
- აქ რას აკეთებ?
- ნინა რა კითხვებია, შენ ჩემი ცოლი ხარ, და როცა მინდა შემოვალ, და გავალ ამ ოთახიდან.
- რა სისულელეებს ლაპარაკობ, შენ არახარ ჩემი ქმარი, ეს მხოლოდ საბუთებზეა, გესმის ახლა კი გადი, ჩემი ოთახიდან.
ოთახიდან გასვლის მაგივრად, ის უფრო ახლოს მოდის ჩემთან, მკლავებზე მის შეხებას ვგრძნობ, ახლაღა ვამჩნევ, მის ჩაწიებუს თვალებს.
საშინელი სასმლის სუნი ასდის, უფრო ახლოს მოდის ჩემთან, მე კიდე რაც ძალა მაქვს, ვებღაიჭები ჩემს პირსახოვს.
- სანდრო რას აკეთებ?
-ძალიან მომწონხარ ნინა, შენ ჩემი ცოლი ხარ, და შენი მოვალეობა უნდა შეასრულო.
- სანდრო გადი ჩემი ოთახიდან.
ხელს ვკრავ, თუმცა ის უფრო მეკვრება სხეულზე.
- ნინა, არ მოვისვენებ სანამ, ჩემი არ გახდები.
-მე არ მინდა, შენთან რაიმე ურთიერთობის დაწყება. ის კიდე ხელს მკრავს, და საწილზე მაგდებს.
- სანდრო არ მომეკარო, გესმის გაეთრიე, სანდრო რას აკეთებ.
თითქოს ჩემი ხმა არც კი ესმის, მაინც თავისას აგრძელებს, ველურივით მკოცნის, პირსახოცს სასწრაფოდ მაშორებს, სხეულიდან და სადღაც ისვრის. მე კი განწირული ვკივი, თუმცა გონება ისე აქვს გათიშული, ჩემი ხმა არც კი ესმის. ჩემს კივილზე ოთახში, ვიღაც გიჟივით შემოდის. მხოლოდ ახლაღა ვამჩნევ საბას, რომელიც გიჟივით ურტყამს სანდროს, შემდეგ ჩემთან მოდის, პირსახოცს მაწვდის და მეხუტება.
- მე შენთან ვარ ნინა, დამშვიდდი ყველაფერი კარგად არის, ნუ გეშინია.
- საბა მას, მას ჩემი.
- ჩუ, ჩუუ გაჩუმდი აღარ გააგრძელო, დღეს ყველაფერი დასრულდება. გესმის სულ რამოდენიმე წამში, ისინი აქ იქნებებიან, ახლა კი მიდი მოემზადე, მე ამას გავათრევ და კართან დაგელოდები. იპერაციას ვიწყებთ ნინა.
- კი მაგრამ, დღეს რატომ მამამ მითხრა ხვალო?
- ხვალ მალხაზი და ქეთი ქვეყნიდან მიდიან, შენს წაყვანასაც აპირებენ, ამიტომ დრო არ უნდა დავკარგოთ, ის რისი მოგვარებაც, დღეს შეიძლება ხვალ არ გადავდოთ.
- კარგი მე მოვემზადები.
- მე გარეთ დაგელოდები.
კარადიდან ტანსაცმელი გამოვიღე, სასწრაფოდ სააბაზანოში შევედი, ტანზე გადავიცვი, იარაღი გამოვიღე და იქვე დავიმალე. დღეს ყველაფერი დამთავრდება ნინა, დღეს ამ სახლს თავს დაახწევ აი ნახავ.
უკვე ათი წუთია რაც აქ ვიმალები, ჩემი გამოსვლა ძალიან საშიში არის, მალხაზმა რომ მნახოს ისევ მძევლად ამიყვანს, და ვერ დაიჭერენ. ამიტომ დამალვა გადავწყვიტე.
ქვემოდან იარაღის გასროლის ხმა გავიგე, საბამ დამიძახა, ყველაფერი კარგად იქნებაო, შემდეგ გაქრა.
უკვე მერამდენე, გასროლის ხმა გავიგე.
აქ ვეღარ დავრჩებოდი, სასწრაფოდ გამოვედი ოთახიდან, ფრთხილად დავიწყე სვლა, მისაღები ოთახისკენ.
უკვე ნათლად ვხედავდი ყველაფერს, მალხაზის დაცვის წევრები, ძირს ეყარნენ. ერთ-ერთ მათგანში თორნიკე ამოვიცანი, ის კარგი ადამიანი არის, ვერ დავუშვებ რამე დაემართოს.
გიჟივით ჩავარდი კიბეებზე, თორნიკესკენ გავიქეცი, ორი ტყვია ქონდა მოხვედრილი, თუმცა სუნთქავდა.
- არ მოკვდე თოკა, გესმის არ მოკვდე, არ მოგცემ უფლებას, მოკვდე.
თვალები გაახილე გესმის. კარგად მახსოვს, როცა ქეთი სახლში არ იყო. თორნიკე ჩუმად იპარებოდა, ჩემს ოთახში და ბორკილებს მხსნიდა. როცა ქეთი ბრუნდებოდა, ისევ მამბავდა და ჩუმადვე გადიოდა.
ფიქრებში გართულმა ვერც კი შევამჩნიე, როგორ დამადგა თავზე ქეთი, იარაღით ხელში.
- შენი დროც დადგა ნინა, შენი დროც. თუ მე მოვკვდები შენც მოკვდები, გესმის ვერ იცოცხლებ.
- მართალი ვიყავი შენი, რომ არ მჯეროდა შე ალქაჯო. შენი ქმრის გადასარჩენად, ბიძაჩემი სამსახურიდან გააგდებინე, მე გამიტაცე. გეგონა ვერაფერს მივხვდებოდი, მე იმაზე ჭკვიანი ვარ, ვიდრე გგონია.
გინდა გაიგო, ვინ მოაწყო ეს ყველაფერი. მე მოვაწყვე გესმის, არ მოვისვენებ სანამ, ჩემი ხელით არ გაგითხრი საფლავს. გეგონა გაპატიებდი, ჩემი შვილის გატაცებას. შეცდი შე ალქაჯო.
- მოკლავ, გესმის მოგკლავ არ გაცოცხლებ.
- მიდი მომკალი, თუ გეყოფა გამბედაობა.
სანამ ქეთიმ იარაღი გადატენა, დრო ვიხელთე, ჩემი იარაღი ამოვიღე და დავუმიზნე.
- ყველაფერი დასწრებაზეა, საყვარელო დედიკო. ირონიით ვეუბნები, ისა უნდა ვესროლო, ქეთის მიერ ნასროლი, ტყვია ფეხში მხვდება.
- გეგონა ვერ გავბედავდი ნინა, შემდეგი ტყვია გულში მოგხვდება, გესმის მე შემიძლია შენი მოკვლა.
- შენ შეიძლება, შეგიძლია.მაგრამ მე გაგაფრთხე, დანაპირებს სულ ვასრულებ თქო. სიტყვა დავასრულე და გავისროლე. რამოდენიმე წამში, ქეთი პირდაპირ ჩემს ფეხებთან დაეცა. ახლაღა გავაცნობიერე რა გავაკეთე, თუმცა ერთი წუთითაც არ მინანია. მე გავაფრთხილე, რომ შურს ვიძიებდი. არ შევარჩენდი ამდენ სიმწარეს, არ ვაპატიებდი ჩემი შვილის ტანჯვას.
- ნინა შვილო.
ფიქრებიდან მამაჩემის ხმას გამოვყავარ.
- მამა, როგორ მომენატრე. მონატრებულ მამას, მთელი ძალით ვეხვევი.
-ძალიან, მომენატრე მა.
- მეც, ძალიან მენატრებოდი შვილი.
მადლობა ღმერთს, ახლა ჩემთან ხარ.
- მამა, ოთო როგორ არის?
- კარგად არის საყვარელო, მასთან ერთად ლინა წავიდა. ნუ ნერვიულობ ის კარგად არის. ნახე შენთან ვინ მოვიდა.
მამა ჩემს უკან მახედებს, სადაც დაჩი დგას. ისეთი დაბნეული ვარ, არც ვიცი რა გავაკეთო. გონს მალე მოვდივარ და  მთელი ძალით ვეხვევი მას.
- მიხარია, კარგად რომ ხარ ნინია.
- მეც, მიხარია რო გადავრჩი. ვიღიმი.
- ძალიან, მიყვარხარ ნინია.
- მეც, ძალიან მიყვარხარ დაჩი.
როგორ მომნატრებია მისი ჩახუტება, ამდენი წლის შემდეგ, პირველად მეხუტება. ისე ძლიეს მეკვროდა, თითქოს ეშინოდა ვინმეს, ჩემი თავი ისევ არ წაერთმია.
- აღარავის, მივცემ უფლებას, ერთმანეთს დაგვაშოროს, გესმის ნინია?
- ვერავინ, მაიძულებს შენთან დაშორებას. ძალიან მენატრებოდი დაჩი.
- მეც, ძალიან მენატრებოდი.
- კარგი, გეყოს ახლა. ჩვენც დაგვითმე, ცოტა ეს გოგო. მესმის ბიძაჩემის მხიარული ხმა, და მეც ვმხიარულდები.
- ჩემი ეგოისტი ბიძა, შენც მენატრებოდი. დაჩის მოვშორდი და არჩილს გადავეხვიე. როგორი ეჭვიანი ხარ შენ.
- არ მიყვარს, ბიძი შენი ვინმესთან გაყოფა.
-ყველანი დაიჭირეთ?
- კი ნინა, დღეს მალხაზს პირდაპირ, ციხეში გადაიყვანენ.
- ძალიან კარგი.
- ეს ბიჭი, მძიმედ არის ბატონო არჩილ.
მესმის საბას ხმა, და მეც იქეთ ვიხედები.
- საავადმყოფოშ გადაიყვანეთ, ყველაფერი რომ დამთავრდება, შემდეგ ციხეში წაიყვანეთ.
საბასთან ახლოს მივდივარ,  მაინტერესებდა ვისზე ლაპარაკობდა, ეს ხომ თონიკეა.
-არავითარ შემთხვევაში.
- რა მოხდა ნინა?
- თორნიკე ერთადერთი, ადამინი იყო  ვინც მეხმარებოდა, ამ სახლში. არ მოგცემთ უფლებას დაიჭიროთ, მას არაფერი დაუშავებია. ისიც მსხვერპლია.
-რომელ საავადმყოფოში, მიგყავთ ქალბატონო? ვეკითხები სასწრაფო დახმარების ექიმს.
- ღუდუშაურში. თქვენი ფეხი.
- ბატონო?
- დაჭრილი ხართ. და თქვენს ფეხს დამუშავება სჭირდება, ძალიან ბევრი სისხლი დაკარგეთ.
ამდენ არეურობაში, ჩემი დაჭრილი ფეხი, სულ არ გამხსენებია.
- არაუშავს, უბრალო ჭრილობა. ჩემთვის დავიმუშავებ სახლში.
- არა რას ამბობთ, ტყვია ჯერ კიდევ ორგანიზმშია, საავადმყოფოში უნდა წაგიყვანოთ.
- არა არ მინდა.
- დიახ, მე თვითონ წამოვიყვან. ამბობს ჩემს უკან მდგომი დაჩი.
- დაჩი არ არის საჭირო.
- ნინია, მე ვთქვი რომ წამოხვალ, ზედმეტი ლაპარაკის გარეშე.
შეკამათებას აზრი არ ჰქონდა, ისიც ჩემსავეთ, ჯიუტი არის ამიტომ დავთანხმდი.
- კარგი, კარგი შენთან შეკამათებას აზრი არ აქვს.
სახლი  დაჩისთან და მამასთან ერთად დავტოვე. სამივენი დაჩის მანქანით, წავედით საავადმყოფოში.
- მამა, შეგიძლია ტელეფონი მათხოვო? ოთოს მინდა დავურეკო.
- კი საყვარელო ერთი წუთით, ლინას ნომერს ავკრებ.
მამა ტელეფონს მაწვდის, მეც სასწრაფოდ ვართმევ.
- ალო, ძია მაქსიმე ხომ ყველაფერი რიგზეა. მესმის ლინას წკრიალა ხმა.
- ლინ მე ვარ, საყვარელო როგორ ხარ?
- ნინა, ჩემო გოგო როგორ მიხარია,ხომ კარგად ხარ?
- კი, კი ლინ შენ? ოთო როგორ არის?
- კარგად არის ნი, ახლა სძინავს. რომ გაიღვიძებს დაგალაპარაკებ.
- ლინ, ყველაფერი დამთავრდა. შეგიძლია ჩამოხვიდეთ. ოთო ძალიან მომენატრა.
- ძალიან კარგი ნი, დღესვე წამოვალთ.
ლინასთან საუბარში ისე გავერთე, ვერც კი შევამჩნიე, ისე მივედით საავდფმყოფოშო.
მანქანიდან გადმოსვლაში დაჩი მეხმარება, შემდეგ ხელში ავყავარ, და საავადმყოფოში შედის.
- დამეხმარეთ დაჭრილა, ექიმო სად ხართ. ყვირილით დადის დერეფანში.
-დაჩი, კარგად ვარ ნუ ყვირი.
- როგორ თუ კარგად ხარ, დაჭრილო ხარ ნინია.
- ნუ ნერვიულობ მე კარგად ვარ.
გონებას ვკარგავ, შემდეგ კი აღარაფერი მახსოვს.
გონს ჩემი პატარა ოთოს, შეხებას მოვყავარ. თვალებს ვახელ  თუ არა, მის დიდ ლურჯ სიცოცხლით სავსე, თვალებს ვაწყდები.
- კარგი რა, დედა რამდენი ხანი გეძინა. სიცილით მეუბნება ჩემი პატარა.
- ოთო, საყვარელო როგორ მოენატრე დედიკოს.
- მეც ძალიან, მომენატრე დე. ხომ აღარასოდეს დამტოვებ მარტო?
- აღარასოდეს საყვარელო, დედიკო სულ შენს გვერდით იქნრბა. გპირდები ჩემო პატარავ. მოდი ჩაეხუტე დედიკოს, საყვარელო ძალიან მიყვარხარ ოთო.
- მეც, ძალიან მიყვარხარ დე.
- ჩვენც, აქ ვართ ნინა.
მესმის ვაკოს, გაბრაზებული ხმა.
- ვაკო, როგორ შეიძლება ესე ჰგავდეს მამას შვილი.
- ვერმიგიხვდი. გაკვირვებული მეუბნება.
- მამაშენივით, ეჭვიანი ხარ. სიცილით ვეუბნები მე, რაზეც მისი ხელი, მხვდება ფეხზე.
- ფრთხილად, ვრლურო მტკივა. ნაწყენი ვეუბნები.
- მაპატირ, ნინა არ გამხსენებია. ძალიან გეტკინა? შეშინებული მეკითხება.
- კარგი არაუშავს.
ყველანი ჩემს პალატაში არიან, ახლაღა ვამჩნევ, დაჩის რომელიც ინტერესით აკვირდება, ყველა ჩემს მოძრაობას. პალატაში ექიმი შემოდის.
- როგორ ხარ ნინა? ფეხი რას გისშვება?
- კარგად ვარ ექიმო, როდის გამწერთ.
- დღეს აქ უნდა დარჩე, ძალიან ბევრი სისხლი დაკარგე, ამ საღამოს დაგაკვირდებით, ხვალ დილით თუ ანალოზები, სუფთა იქნება გაგწერთ.
- გასაგებია, ექიმო დიდი მადლობა.
- არაფრის ნინა. ახლა დაისვენე, ამდენი ხალხი პალატაში არ შეიძლება, თუ შეიძლება, პაციენტს დასვენება აცადეთ.
- მე დავრჩები. ამბობს ვაკო.
- არა, მე დავრჩები. ახლა ლინა აპროტესტებს.
- მეც უნდა დავრჩე. მათ ჩემი შვილიც გამოექომაგა.
- ექიმმა თქვა, ნინას დასვენება სჭირდებაო, არა ნერვების შლაო. ასე რომ მასთან დაჩი დარჩება. თქვენ კი ხლავე გადით პალატიდან. სერიოზული ტონით აბმომს, ბიცოლაჩემი და ყველას პალატიდან ყრის, შემდეგ ისიც გადის და ვრჩებით მე და დაჩი, მარტონი.
- ერთი სული მქონდა, მარტო როდის დავრჩებოდით. მეუბნება დაჩი და მოწყვეტით, მკოცნის ტუჩებზე.
- დაჩი, უნდა ვილაპარაკოთ.
- იქნებ სხვა დროს ნინია?
- არა, სჯობს ახლა ვილაპარაკოთ.
- რა ხდება?
- იცი, მე გავთხოვდი. გავთხოვდი რა ქეთიმ ძალით გამათხოვა.
- ვიცი, ნინია ეს ყველაფერი, ტელევიზორში ვნახე, ნუ ნერვიულობ ადვიკატს დაველაპარაკები, განქორწინების საბუთებს, მოაწესრიგებს და გაშორდები.
- ჯვარიც დავიწერე, მოძღვარს უნდა დაველაპარაკო, ჯვარი ამყაროს იმ არაკაც...
- მან რამე დაგიშავა?
- ვერ მოახერხა, ჩემი გაუპატიურება უნდოდა თუმცა, აქ სიტყვა გამიწყდა როდესაც გამახსენდა, რის გაკეთებას აპირებდა ის არაკაც..
- თუმცა რა?
- საბამ გადამარჩინა, სწორედ მან გადამარჩინა.
- დამშვიდდი, საყვარელო მე შენს გვერდით ვარ. არავის მივცემ უფლებას, ხელი დაგაკაროს. მთელი ძალით მიკრავდა დაჩი. მის გვერდით თავს, დაცულად ვგრძნობდი. ვიცოდი ვეღარავინ მოახერხებდა, ჩვენს დაშორებას.
- დაჩი, იმ დღეს შენ სანამ მიმატოვენდი, წინა დღეს გავიგე რომ ორსულად ვიყავი. ქორწილში ყველაფრის თქმას ვაპირებდი, თუმცა ვერ მოვასწარი. მე შენ შვილი გაგიჩინე. შენზე ისეთი გამბრაზებული ვიყავი. თუმცა წამითაც, არ მიფიქრია ბავშვის მოშორება. ბედნიერი ვიყავი რადგან, საშუალება მქონდა ჩვენი, სიყვარულის ნაყოფი მუცლით მეტარებინა. იმ დღეს შენ რომ ოთოზე ნაბიჭ..... მითხარი, ესე იმიტომ გავმწარდი. შეუძლებელია ჩვენი შვილი, ნაბიჭ.....იყვეს. ის ხომ ჩვენი სიყვარულის ნაყოფია.
- ვიცოდი, ნინია მე ყველაფერი ვიცოდი.
- მოიცა საიდან, ვინ გითხრა?
- შენ რომ ჩემთან, სახლში მოხვედი.
იმ დღეს იმაზე მეტი წამოგცდა, ვიდრე  საჭირო იყო. შენი გაუჩინარების შემდეგ, დეენემის ანალიზი ჩავიტარე. ანალიზი საჭირო არ  იყო, ოთოს რომ შეხედავ, აშკარაა რომ ჩემი შვილია. ძალიან მგავს მე.
- ახლა, გასაგებია ყველაფერი.
- მადლობას გიხდი, ნინია ესეთი საჩუქრისთვის. შენ ვერც კი წარმოიდგენ, როგორი ბედნიერი ვარ.
- სიცოცხლეზე მეტად, მიყვარხარ დაჩი.
- უსასრულოდ და იმის იქითაც. შენ მხოლოდ ჩემი გოგო ხარ.
- შენ კიდევ, მხოლოდ ჩემი ბიჭი.
- მოიცა, ტატუ ხომ არ მოგიშორებია?
უეცრად მშორდება.
- რას ამბობ, მაგას როგორ ვიკადრებდი.
უსასრულობის ნიშანი რომელიც, მე და დაჩიმ ერთად დავიხატეთ. არასოდეს მიფიქრია, მისი მოშორება.  როგორ მომნატრებია, მისი თითოეული მოქმედება, მისი ჩახუტება, კოცნა, თუნდაც მისი ყურება. ბედნიერი ქალი ვარ, რადგან ჩემს გვერდით არის ის მამაკაცი, რომელიც ყველაზე ბედნიერს მხდის.
დილით გამომწერეს, ექიმმა მითხრა საგანგაშო არაფერია, შეგიძლია წახვიდეო. მეც მეტი რა მინდოდა, სასწრაფოდ წამოვხტი, ფეხზე ტანსაცმელი გამოვიცვალე, და დაჩისთან ერთად დავტოვე საავადმყოფო.
სახლში მისულს, ყველაფერი ჩაბნელებული დამხვდა. გეგონებოდა დილის 12 საათი კი არა, ღამის 3 საათი არისო.
ისაა კიბეებისკენ დავიძარი, შუქი აინთო, ყველამ ერთიანად ატეხა ყვირილი. ისე შემეშინდა, ლამის გული გამისკდა.
- ჯანდაბა, რა გაკივლებთ გამისკდა გული.
- დაბრუნებას გილოცავთ ნინა.
- ღმერთო ჩემო, რა გეშველებათ.
- არც არაფერი. მეუბნება ვაკო და მეხუტება. ძალიან მომენატრე, ჩემო საყვარელო ბიძაშვილო. ხელში ავყავარ და მატრიალებს.
- დამსვი ვაკო. თავბრუ დამეხვა, სიცილით ვეუბნები და ისიც სასწრაფოდ მსვავს.
- ნინა ჩემო გოგოვ, ძალიან მოენატრე შენს მანჩოს.
- მანჩო საყვარელო,მეც ძალიან მომენატრე. მონატრებულს მთელი გულით ვეკვრები, და ვკოცნი._ როგორ დაუშვი ამ გიჟებს ესეთი რამ გაეკეთებინათ. სიცილით ვეუბნები.
- ეს ის, შემთხვევა როდესაც , მეც მთელი გულით ჩავერთე, ამ საქმეში. ნახე შენი საყვარელი, შოკოლადის ტორტი გამოგიცხვე.
- შენ არც კი იცი, როგორ მენატრებოდა, შენი გაკეთებული საჭმელები.
- ხოდა, მოდი ახლა მიირთვი.
სუფრასთან ყველანი ეთად ვჯდებით, ოთო კალთაში მისკუპდება, დაჩი გვერდით მომიჯდა. ბადნიერებით აღსავსე ვიყავი, ყველა ჩემი საყვარელი ადამიანი, ჩემს გვერდით არის. ამაზე დიდ ბედნიერებას, ვერც ვინატრებდი.
 
საუზმეს მოვრჩით, ყველამ მდივანზე გადაინაცვლა. მხოდ მე ვიდექი და თვალს ვადევნებდი მათ. ბედნიერების ცრემლები გადმომცვივდა. როდესაც დავინახე, როგოე ეთამაშებოდა, ოთო დაჩის. ოთოს ჩემი ცრემლები არ გამიპარვია. მამამისის კალთიდან ჩამოხტა, და ჩემსკენ გამოიქცა.
ფეხებთან მომეწება.
- დედა რატომ ტირი? ნუ გეშინია, მე შენც ძალიან მიყვარხარ.
- ეს ბედნიერების, ცრემლებია საყვარელო. ვუღიმი და ხელში ამყავს.
ძალიან დავიღალე, ახლა მხოლოდ დასვენება მჭირდება. იქ მყოფებს ბოდიშს ვუხდი, ოთოსთან ერთად ჩემს ოთახში ავდივარ.
- დე.
- ხო საყვარელო.
- ამის შემდეგ, მე სად უნდა დავწვე?
- ჩემს გვერდით, პატარავ აბა სად დაწვები.
- კი მაგრამ, ამის შემდეგ შენ და მამამ, ერთად ხომ უნდა დაიძინოთ? არ ველოდო მის ესეთ კითხვას, ცოტა არ იყოს შემრცხვა.
- ოთო, საიდან მოგაქვს ესეთი რაღაცეები?
- დედა, მე უკვე დიდი ბიჭი ვარ, ამიტომ ყველაფერი ვიცი.
ეს ბავშვი გამაგიჟებს მე.
- მართალს ამბობს ბავშვი, რას ერჩი?
მესმის დაჩის ხმა, კარისკენ გავიხედე. ის ისევ, ისე ირონიით მიღიმოდა, როგორც ყოველთვის.
- სულ შენ გგავს, შენი შვილი. არა რა, ესე როგორ დაგემგვანა.
ოთოს გავხედე, ისიც მამამისის მსგავსად მიღიმოდა.
- რას იზავ ნინია, უნდა შეეჩვიო. ახლა ერთის მაგივრად, ორი დევდარიანი უნდა აიტანო.
- კარგად, ყოფილა ჩემი საქმე.
სათქმელს ბოლომდე ვერ ვამბობ, რადგან დაჩის კოცნა მაჩერებს, კოცნაში მეც ავყევი. გონს მალე მოვდივარ და ვშორდები.
- დაჩი აქ ბავშვია.
- აბა სად? ინტერესით მეუბნება.
ოთახს თვალი მოვავლე, თუმცა ოთო იქ აღარ დამხვდა.
- ხომ ხედავ, აქ არავინ არის. მხოლოდ მე და შენ. ახლა დროა, მეორე ბავშვზე ვიფიქროდ.
- არავითარ შემთხვევაში, მეორე ბავშვი ჯერ ადრეა.
- რას ამბობ ნინია, მე მეორე გოგო მინდა. შენსავეთ ლამაზი.
- აჰა, ანუ გოგო გინდა, თან ჩემსავეთ ლამაზი?
- რატომაც არა, ხომ იცი მე ბევრი შვილი მინდა.
- ბევრი მაინც რამდენი?
- სადღაც 12- 13.
- რა ამბავია დაჩი, საფეღბურთო გუნდს ჰქმნი, თუ ბაგა-ბაღი უმდა გახსნა?
- მოდი ჯერ გუნდი შევქმნათ, და ბაღზე მერე ვიფიქრებ. სიცილით მეუბნება და ტუჩებში მკოცნის.
შემდეგ მოხდა ის, რაც უნდა მომხდარიყო.
ილით ძალიან ბედნიერმა გავიღვიძე.
ვიცოდი დაჩის ეღვიძა, თუმცა თვალების გახელას არ ვაპირებდი,
მაინტერესებდა რას გააკეთებდა.
სახეზე ნაზად მისვამდა ხელს,  თან თმაზე მეფერებოდა. ისეთი ბედნიერი ვიყავი.
- ნინია საყვარელო, ვიცი რომ გღვიძავს.   მის ნათქვამზე გამეცინა, ზანტად გავახილე თვალები, და მის მწვანე თვალებს შევეჩეხე.
- როგორ შეიძლება, სულ ხვდებოდე მღვიძაბს თუ არა? ვეკითხები თან, ინტერესით ვაკვირდები. როგორც ყოველთვის, ირონიულად მიყურებს.
-მე ყოველთვის, ყველაფერი ვიცი.
- და ის თუ იცი, ახლა რა მიმდა?
- კი, როგორ არა.
- და რამინდა?
- გინდა რომ გაკოცო, თან ძალიან, ძალია  ბევრჯერ.
- რასამბობ? მე არმინდა კოცნა. ისე შემრცხვა, ჩემს ზრახვებს რომ მიმიხვდა, გავწითლდი და თავი ბალიშში ჩავრგე.
- რაო ნინია, მოგიხვდი ყველაფერს? ჩემი გოგო, როგორ გაწითლდა.
ჩემს დაცინვას არ წყვეტდა.
- ნინია კარგი რა, საყვარელო ჩემი გრცხვენია?
თავის ამოწევას არ ვაპირებდი, დაჩიმ ერთი ხელის მოსმით, მომიქცია მის ქვემოთ.
-ახლა მაინც ხომ შემომხედავ.
- დაჩი
- ხო, ჩემო მორცხვო.
- მიყვარხარ ვეუბნები მე, და მთელი გრძნობით ვეტანები მის ტუჩებს.
- სიცოცხლის ბოლომდე, მეყვარები ნინია. მეუბნება ის ისე, რომ არც კი შორდება ჩემს ტუჩებს.
უეცრად ისეთი ტკივილი ვიგრძენი, სიმწრისგან ამოვიკვნესე.
- ნინია რამე გატკინე? შეშინებული მეუბნება.
- არა, არა შენ არა. ფეხი ძალიან მტკივა.
ახლაღა ვამჩნევ სისხლს, რომელიც ჩემი ფეხიდან მოდიოდა.
დაჩი გიჟივით წამოხტა ფეხზე, ხელში ამიტაცა და სააბაზანოში შემიყვანა.
ისე ნაზად და ფრთხილად მექცეოდა, ტკივილი სულ დამავიწყდა. სისხლი ჩამმომბანა, პირსახოცი მომაფარა და ოთახში შემიყვანა. საწოლზე დამაწვინა, თვითონ კი გიჟივით დადიოდა, ყველაფერი გამომიცვალა, ახალი ტანსაცმელი ჩამაცვა, შემდეგ კი ჭრილობა დამიმუშავა. ისე ჩქარჩქარა აკეთებდა ყველაფერს, მე კი გაკვირვებული ვაშტერდებოდი. შიგადაშიგ ჭრილობა თავს, მახსენებდა და ცოტას წამოვიკნავლებდი, ის კი სულს მიბერავდა, სამედიცინო სპირტის დასხმის დროს.
- გტკივა?
- სულ ცოტათი, არაუშავს გამივლის. ფეხი შემიხვია და შუბლზე მაკოცა.
- ახლა ქვემოთ ჩავიდეთ, ისადილე შემდეგ გამაყუჩებელი დალიე.
- არ მშია.
- ნინია ხომ იცი უზმოზე, წამალს რომ სვავ, შემდეგ კუჭი გტკივდება. რატომ ხარ ესეთი ჯიუტი?
- კარგი, ხო კარგი. დანებების ნიშნად ხელები ავწიე.
მან ხელში ამიტაცა.
- კარგი რა, დაჩი სიარული შემიძლია. გაბრაზებული ვეუბნები მას. ის კი ისევ, ისე ორონიით მიღიმის.
- ასე მგონია, ხელი რომ გაგიშვა ისევ დაგკარგავ, ამიტომ მირჩევნია სულ ხელით გატარო.
- არ დამკარგავ, დაჩი გესმის მე სულ შენს გვერდით ვიქნები. აღარასოდეს გაგიშვებ ხელს. ვეუბნები თან ყელში ვკოცნი, ჩემს ამ მოქმედებაზე ეკლები აყრის ტანზე, ის კი შუბლზე მკოცნის.
 - დილამშვიდობისა ბავშვებო, როგორ გეძინათ? სამზარეულოში შესულებს, მანჩო გვესალმება.
- კარგად მანჩო შენ? ეუბნება დაჩი.
- კარგად. აბა რას მიირთმევთ?
-მანჩო ბავშვი სად არის?
- გარეთ არის, ბაბუამისთან ერთად. მეუბნება მანჩო და ყავის ფინჯანს მიდებს წინ.
- აი ისინიც. ოთახის ბოლოსკენ ვიხედები, ვხედავ როგორ ჰყავს მამაჩემს, ოთო შემოსმული კისერზე და ჩვენსკენ მოდიან.
ოთო ჩემს დანახვაზე, ძირს ხტება და ჩემსკენ მორბის. ჯერ მამამის ეხუტება, შემდეგ მე.
- დედა როგორ ხარ? ფეხი როგორ გაქვს გტკივა? უცებ მაყრის სათქმელს, და ჩემს გვერდით იკავებს ადგილს. მის ამ საქციელზე მეღიმება.
- კარგად ვარ საყვარელო, შენ როგორ ხარ? ბაბუს ხომ არ აბრაზებ?
- არა დედა რას ამბობ, როგორ შეიძლება ბაბუ გავაბრაზო.
მამაჩემს უყურებს და მის, დიდ ლურჯ თვალებს უბრიალებს.
- მა სიმართლე მითხარი, გაბრაზებს ოთო?
- არა, არა შვილო ძალიან ჭკვიანი ბავშვი არის.
ისე მაგას რა ვუთხარი, მესმის მამაჩემის ბურტყუნი, და გემრიელად მეცინება.
- აი თუარ აბრაზებ, ნახე რას ამბობს ბაბუ?
- სულ მამამის გავს, ამბობს მაქსიმე და დაჩის ენას უყუფს.
- კარგით რა, ჩემგან რაღა გიმდათ.
სულ ნინიას გავს, ეს იყო ესეთი ცელქი. ამბობს დაჩი და თვალს მიკრავს.
- სულაც არა, მე ძალიან ჭკვიანი გოგო ვიყავი.
- ნინა არ გრცხვენია, მე მაინც არ ვიყვე აქ. მეუბნება მანჩო გაბრაზებული.
- რა მანჩ მე ცელქი ვიყავი?
- ნინა, შენ ცელქი არა მხეცი იყავი, მხეცი.
ამ ქალმა მთლად წყალს გამატანა.
- ვაიმე რას ამბობ, მე სულაც არ ვყოფილვარ ეგეთი. გაბუტული ვეუბნები მანჩოს.
- აბა ვინ იყო ის, ყველა ბიჭს რომ ურტყამდა, ვინ სცემა დემე, ერთი კვირა ჩალურჯებული რომ დადიოდა. იმის წარმოდგენაზე თუ როგორ, დადიოდა დემე ჩალურჯებული გულიანად გამეცინა.
- რა უმიზეზიდ ხომ არ, მიცემია ღირსი იყო.
- ღირსი იყო? რატომ იყო ღირსი აუზში რომ ჩაგაგდო?
- ხო აბა, მეტი მიზეზი რა გინდა?
 ჩემს გულიპრყვილობაზე ყველას სიცილი აუტყდა.
- რა, რა რა გაცინებთ?
- როგორი გულუპრყვილო, მყავხარ ნინია. გულში მიკრავს და თავზე მკოცნის დაჩი.
- აბა დღეს რას აკეთებთ? გვეკითხება მამა.
- ჯერ ადვოკატს უნდა შევხვდე, შემდეგ სამსახურში შევივლი, და შემდეგ თორნიკეს ამბავი უნდა გავიგო. მაინტერესებს როგორ არის.
- ნინა იქნებ არ ღირს?
- არა მამა, თორნიკე ერთადერთი იყო ვინც მეხმარებოდა, სწორედ მისი წყალობით ვარ ახლა აქ, არ მინდა დავუკარგო სიკეთე. ისიც მსხვერპლია.
- კარგი, შვილო როგორც შენ გინდა. მე კომპანიაში მივდივარ, და ჭკვიანად იყავით. ამას ოთოს გასაგონად ამბონს, შუბლზე მკოცნის და ოთახიდან გადის.
- ნინია არ მომწონს შენი იდეა, არ მინდა ის ბიჭი ნახო.
- დაჩი მხოლოდ ნახვა მინდა, გავიგებ როგორ არის და ვსო.
- კარგი ოღონდ, მეც შენთან ერთად ვიქნები.
- კარგი რა პრობლემა. წამალი დავლიე, ოთოს ვაკოცე და სახლი დაჩისთან ერთად დავტოვე.
 მანქანაში ვისხედით, ჩვენს საყვარელ სიმღერას ვუსმენდით. ხმას არცერთი ვიღებდით, თუმცა სიჩუმე დაჩიმ დაარღვია.
- ნი მინდა ქორწილის დღე დავთქვათ.
- ძალიან კარგი, დავთქვათ შენ როდის გინდა?
- მოდი შენს დაბადების დღეზე.
ამის გაგონებისას ელდა მეცა, ყველაფერი ერთად გამახსენდა, ცრემლები ვერ შევიკავე. არ მინდოდა დაჩის დაენახა, თავი მინისკენ  მივაბრუნე.
- კარგი, როგორც შენ გინდა.
- ნინია ვიცი გეშინია, თუმცა გპირდები, ის ისტორია არ განმეორდება.
- მპირდები?
- კი, გპირდები
- კარგი.
- ჯერ შენს მოძღვართან მივიდეთ, შემდეგ ადვოკატთან.
- ხო ეგრე სჯობს.
ჩემს მოძღვარს ველაპარაკე, ყველაფერი ავუხსენი, მითხრა ყველაფერი კარგად იქნება, არ ინერვიულოვო, ჯვარს აგყრითო. მე და დაჩი დაგვლოცა. შემდეგ ადვოკატთან მივედით, სარჩელი შევიტანე. სანდროსგან არაფერს ვითხოვდი, ამიტომ იქედან მალევე წამოვედით.
- ხომ გეუბნებოდი, ყველაფერი კარგად იქნება თქო.
- ვიცი დაჩი მაგრამ მაინც, ვნერვიულობ.
- ნუ ნერვიულობ ნინია, მე შენთან ვარ ჩვენ შვილი გვყავს, და სულ ერთად ვიქნებით გესმის?
- მესმის საყვარელო. დაჩის ვკოცნი, შემდეგ მანქანიდან გადავდივარ,  და საავადმყოფოს მიმღებში, თორნიკეს ვკითხულობ. გვარი არ ვიცოდი, თუმცა მაინც მიმასწავლეს, მისი პალატა.
პალატის კარები შევაღე, თორნიკე საწოლზე იწვა, უეცრად ჩემსკენ შემობრუნდა. გაკვირვებული მომშტერებოდა.
- ნინა შენ, შენ აქ რა გინდა?
- შენი ნახვა მინდოდა. როგორ ხარ?
- კარგად ვარ გმადლობ. შენ როგორ ხარ?
- მეც, კარგად ვარ. თორნიკე მადლობას გიხდი ყველაფრისთვის, შენ რომ არ ყოფილიყავი, იქ ვერ გავძლებდი.
- რას ამბობ ნინა, პირიქით ბოდიშს გიხდი იმ ყველაფრისთვის.
- შენ არაფერ შუაში ხარ. კარგი ახლა მითხარი, რას გეუბნებიან როდის გაგწერენ?
- მგონი ორ დღეში,  არ ვიცი ზუსტად.
- მინდა გითხრა რომ, შენ არავინ შეგეხება. შანს გაძლევ თორნიკე, შენს ცხოვრებას მიხედო. ნუღარ გამბმევი ესეთ რამეში. პირობა მომეცი, ესეთი რამ არ უნდა განმეორდეს?
- პირობას გაძლევ ნინა, ძალიან დიდი მადლობა. შენ ნამდვილად საუკეთესო ადამიანი ხარ.
- კარგი, მე ახლა უნდა გავიქცე. ეს ჩემი ნომერია, თუ რამიმე დაგჭირდა დამირეკე.
- ძალიან, დიდი მადლობა ნინა.
ერთი სული მქონდა, საავადმყოფოდან გავსულიყავი, სასწრაფოდ დავტოვე იქაურობაა. გასასვლელ კართან დაჩი მელოდებოდა, გავიქეცი და მთელი ძალით ჩავეხუტე.


სამი თვე გავიდა, იმ გატაცების შემდეგ. ყველაფერი ჩვეულ, რითმს დაუბრუნდა.
 თორნიკე მის მერე, არ გამოჩენილა, როგორც გავივე ქვეყნიდან წავიდა.
მალხაზს სამუდამო მიუსაჯეს.

დღეს 3 აგვისტოა, დაჩის დაბადების დღე.
მინდა რაიმე, განსხვავებული გავუკეთო რაც, აქამდე არავის გაუკეთებია.
დილიდან იმდენს ვფიქრობ, თავი გამისკდა. არ მიმილოცია მინდა იფიქროს, რომ დამავიწყდა.
საღამოს რესტორანში, დემე მოიყვანს იქ კი, ჩემი სიუპრიზი დახვდება.
უკვე 6 საათია, ნელ-ნელა მზადება დავიწყე, არ მინდა დავაგვიანო.
განსხვავებულად გამოვეწყვე, ლურჯი კომბინიზონი ჩავიცვი, წინ ძალიან ლამაზი დეკოლტე ჰქონდა, თმები ცხენის კუდად შევიკარი, მაკიჟი არ გამიკეთებია უბრალოდ, კონტური გადავისვი დამზად ვიყავი. ფეხზე ბოტები ჩავიცვი, ჩემი ოთახის კარები გამოვაღე, და ქვემოთ ჩავედი.
ჩემი ოთო ისეთი სიმპატიური იყო, თავის კოსწიუმში.
- დედა რა ლამაზი ხარ. გაკვირვებული მიყურებს ჩემი შვილი.
- ჩემი სიმპატიური ბიჭი.
- წავიდეთ არ დაგვაგვიანდეს. ამბობს მაქსიმე, ყველას გასასვლელისკენ გვიბიძგებს.
სულ რაღაც ოც წუთში, უკვე დანიშნულების ადგილას ვიყავით.
მანქანიდან გადმოვედით, წინ როგორც ყოველთვის, ოთო გაიქცა.
- ოთო საყვარელო, ნუ გრბიხარ არ დაეცე. ჩემი ხმა თითქოს არ ესმოდა, რესტორნის კარები შეგლიჯა და შიგნით შევარდა.
- არ ვიცი ამ ბავშვს, რა მოვუხერხო.
ვეკითხები მამაჩემს.
- რა გიკვირა შვილო, შენც ზუსტად ეგეთი იყავი.
- მამა, სწორედ მაგის მეშინია. არმინდა სულ მე დამემსგავსოს, მე ბიჭებს მაინც ვცემდი, იქნებ ამან გოგოების ცემა დაიწყოს.
- ნინა შენი ჭირიმე, დღეს არავინ სცემო.
მუდარით მეუბნება, კარებში მდგომი დემე.
- ნუ გეშინია, შენს სცემას არ ვაპირებ.
- ჰე შემოდი, ყველა მოვიდა შენს გარდა. ვერ გავიგე იუბილარი შენ ხარ?
- მგონი გადავიფიქრე. ვამბობ ხმამაღლა.
- რა გადაიფიქრე?
- ვატყობ მომიწევს შენი ცემა.
- კარგი ახლა, გეყოს მასხარაობა. გაბრაზებული მეუბნება.
- დაჩი მოვიდა?
- კი ნინა მოვიდა. თვალებით ყველგან შენ დაგეძებს.
- ძალიან კარგი. ბოროტულად გავიღიმე, და რესტორნის კარებში შევედი.
- ნინა რამე ჩაიფიქრე? მეკითხება დემე
- ცოტაც, მოითმინე და ყველაფერს ნახავ.
დაჩისკენ ჩქარი ნაბიჯებით მივდივარ.
- ბოდიში დღეს ვერ დაგირეკე, ძალიან ბევრი საქმე მქონდა. გილოცავ დაბადების დღეს, ძალიან მიყვარხარ.
- მადლობა საყვარელო. არაუშავს მივხვდი რომ არგეცალა. მოწყენილე მეუბნება.
- საჩუქრის ყოდვაც ვერ მოვასწარი. ხვალ გიყიდი კარგი?
- არაუშავს ნი, არ არის საჭირო.
მოდი ჩემს გვერდით დაჯექი.
ადგილი მის გვერდით დავიკავე, დაჩი ისეთი სახით იჯდა, აშკარად ნაწყენი იყო.
უკვე ვეღარ ვითმენდი ერთი სული მქონდა, სიუპრიზს როდის ვანახებდი.
და აი დადგა ის დროც, მიმტანი დაჩისკენ მოდის, ერთი ჭიქა შამპანიურით.
- ეს თქვენ ბატონო.
- კი მაგრამ მე, არაფერი შემიკვეთავს.
- სხვამ შეუკვეთა. ეს თქვა და იქაურობას გაეცალა. მიმტანს მეც უკან გავყევი. მთელს დარბაზში შუქი ჩაქრა.
ხოლო დარბაზის შუაში მე ვიდექი,
უკვე 13 წელია არ მიმღერია, რაც ოთიკო ჩემი მეგობარი, გარდაიცვალა მის მერე სიმღერა შევწყვიტე. ოთიკოს გახსენებაზე ცრემლები წამომივიდა.  სკამზე მოვკალათდი, ფანდური მოვიმარჯვე და დავიწყე.

დავეძებ შენს თმებში ნათითურებს ბაგეზე თამაშობენ აპრილები.
- მაგ თვალებს, ზაფხულივით დათბილულებს.
-ვუკოცნე ზღვისფერი ნაპირები
- მაგ გულში მე ვფეთქავდი საფეთქარად ძარღვებში მეც სისხლებად დავძვრებოდი
 ახლა კიი უჩემობა აფეთქდა და
უჩემო მონატრებას აწყდებოდი.
ამინდი მიგუდდა არეული
თვალებთან გადმოგიდგა მდინარეე
გახდები ჩემი სულის მთვარეული ნახავენ ცალ სხეულში მძინაარეებს
- დავეძებ შენს თმებში ნათითურებს
ბაგებზე თამაშობენ აპრილები
- მაგ თვალებს, ზაფხულივით დათბილულებს, ვუკოცნე ზღვისფერი ნაპირები.

 სიმღერა დავასრულე თუარა,  ერთიანად იქუხა ტაშმა. ბედნიერი ვიყავი მათგან ისეთი ენერგია მოდიოდა. დაჩისკენ დავიძარი, ისეთი გაკვირვებული სახით მიყურებდა. მგონი პირველად მხედავს, ახლა ისეთი რამ უმდა გავაკეთო, სულ შოკში ჩავარდება.
დაჩის მივუახლოვდი, და მის ქვემოთ დავიხარე.
- ნინია რას აკეთებ? გაკვირვებული მეუბნება ის.
- ცოლობას გთხოვ, აბა შენ ვერ მოიფიქრე. ახლა მე ვუყურებ, მისი ჩვეული ირონიით.
- დევდარიანო გახდები ჩემი ქმარი, გაუძლებ ყოველთვის, ჩემს ჯიუტობას.  გაუძლებ ზოგჯერ, ჩემს ჩხუბს, ყვირილს აყალმაყალს. თანახმა ხარ იყვე, ჩემნაირი გიჟის ქმარი? თუ ჩემს შეცვლას, შეეცდები სჯობს წახვიდე. სიცილით ვეუბნები მე. ის კი დგას და ხმას არ იღებს.
- ამოღერღე ბიჩო, თანახმა ხარ იყვე ჩემი ქმარი?
- რათქმაუნდა.
- მეშველა, ხალხნო მეშველა. ყვირილით წამოცხტი ფეხზე, დაჩი მთელი გრძნობით დამაკვდა ტუჩებზე, კიდევ დიდხანს გააგრძელებდა, რომ არა უჰაერობის შეგრძნება.
ბედნიერი ვიყავი, რადგან ყველა ჩემი ახლობელი, ნათესავი თუ მეგობარი ჩემს, გვერდით იყო. დამიჯერეთ ამაზე დიდი, ბედნიერება არ არსებობს.
დილით უსიამოვნო, შეგრძნებამ გამაღვიცა. თავი საშინლად მტკიოდა, თავბრუც მეხვროდა. საწოლიდან წამოდგომა დავაპირე, თუ არა ეგრევე გულის რევის, შეგრძნება დამეუფლა.
სასწრაფოდ შევარდი სააბაზანოში. სახეზე ცყალი შევისხი, ვიფიქრე ცოტას გამივლის თქო. ყველაფერი გუშინდელ დალევას მივაწერე. გუშინ ყველანი ბარში ვიყავით, მე როგორც ყოველთვოს, ვაკოს ვეჯიბრებოდი და მოვუგე კიდეც. წყალი გადავივლე, ტანსაცმელი ჩავიცვი, ქვემოთ ჩავედი. მკვდარი სულივით დავდიოდი, თავის ტკივილმა მაინც არ გამიარა. არადა ჩემს ქორწილამდე, ორი დღე დარჩა. დღეს კაბაზე უნდა წავიდე, თუმცა ესეთ მდგომარეობაში, ვერსად წავალ.
- დილამშვიდობის მანჩო. უღიმღამოდ ვთქვი მე, თან იქვე ბარის, მაგიდასთან ვიკავებ ადგილს.
- დილამშვიდობის ნინა, როგორ ხარ?
მეკითხება ის ისე, რომ არც შემოუხედავს.
- საშინლად ვარ.
- რას გევხარ ნინა? ახლაღა ამჩნევს ჩემს სახეს. - თვალები რას გიგავს, ან ფერი სულ დაგიკარგავს, ხო მშვიდობა?
- პახმელიაზე ვარ ისევ, რამე დამალევინე გთხოვ. მუდარით ვეუბნები, თან თავს მაგიდაზე ვდებ.
- აიღე ნაბეღლავი, ჯერ ეს დალიე შემდეგ, ბლინებს გაგიკეთებ.
- ფუ არა, ოღონდ ბლინები არა. ბლინის გაგონებისას, ეგრევე გული ამერია, სააბაზანოში შევარდი.
უკან დაბრუნებულს, მანჩო შეშინებული მომშტერენოდა.
- ნინა რა გჭირს?
- არვიცი, მგონი მოვიწამლე. ყველაფერზე გული მერევა.
- ნინა, შენ ორსულად ხომ არ ხარ?
- არა, მანჩო რასამბობ.
- კი მაგრამ, შენ და დაჩი.
- კი, როგორ არა მაგრამ, არამგონია.
- გაიკეთე მაინც ტესტი, იქნებ ხარ.
- კარგი გავიკეათებ. ზემოთ მაქვს, შენახულო სადღაც.
ჩემი ოთახისკენ გავიქეცი, პირდაპირ სააბაზანოში შევარდი. უკვე ნახრვარი საათია, ბოთლსა ვცემ ჩემს ოთახში. მეშინია რომ დავხედო, და იმედებო გამიცრუვდეს, ძალიან მინდა მეორე შვილი. პატარა გოგო.
შიშით მოვკიდე ხელი, ორსულობის ტესტს. ღმერთო ჩემო ორსულად ვარ, რა მაგარია ისევ დედა გავხდები. ყვირილით ჩავრბოდი კიბეებზე.
- მანჩო, მანჩო დადებითი აჩვენა, მანჩო სად ხარ?
კიბეზე ფეხი ამიცდა, რომ არა დაჩი იქვე დავეცემოდი.
- ნინია ფრთხილად, რა მოგივიდა?
- აა არაფერი. დაბნეული ვეუბნები.
- რას ამბობდი, რა დადებითიო?
- არაფერი, მანჩოს რაღაც აინტერესებდა.
- აჰა გასაგებია. დღეს კაბაზე არ მიდიხარ?
- კი როგორ არა. ლინა გამომივლის და წავალთ. შენ აქ რაგინდა?
- მომენატრე და მოვედი. რაიყო არ შეიძლება?
- კი როგორ არა, უბრალოდ გამიკვირდა. მეგონა სამსახურში იქნებოდი.
- ვიყავი მაგრამ, ძალიან მომენატრე და მოვედი. ტუჩებზე მოწყვეტით მაკოცა, და სამზარეულოსკენ წავიდა.
- დაჩი.
- - ხო ნინია.
- შეგიძლია დღეს სკოლიდან, შენ გამოიყვანო ოთო?
- კი როგორ არა.
- შენ, ბევრი საქმე გაქვს დღეს?
- კი საკმაოდ რატომ?
- ბიჭები ბარში მივდივართ, წამოხვალთ შენ ლინა და ვიკა?
- აუ არაა, გუშინ ბევრი დავლიე. საშინლად ვარ, თან მგონი მოვიწამლე.
დაჩისთვის ორსულობის, შესახებ ჯერ არაფერს ვეტყვი. მინდა სიუპრიზი გავუკეთო.
- კარგი თუ გინდა არც მე წავალ?
- არა რასამბობ, რატომ უნდა დარჩე წადი. მირჩევნია დავენო ცოტა.
- აი ლინაც მოვიდა. მეუბნება დაჩი, მეც კარისკენ ვიხედები. სადაც ჩემი გოგო მხვდება.
- აბა როგორ ხართ გვრიტებო?
- კარგად ვართ, შენ როგორ ხარ გიჟო. ვეუბნები მე და თან ვეხუტები.
- რავიცი მე რა მიჭირს. აბა წავიდეთ თორემ დაგვაგვიამდება.
- სად დაგვაგვიამდება? რას ამბობ?
- კაბაზე. ადრიანად უმდა მივიდეთ, საუკეთესო ჩვენ რომ შეგვხვდეს.
- კარგი ხო, კარგი წავიდეთ.
დაჩის ვაკოცე, და ლინას უკან ავედევნე. ისე გარბოდა ძვლივს დავეწიე.
- ცოტა ნელა რა, ვერ გეწევი ესე.
- შენც აუჩქარე ფეხს.
- რაგჭირს შენ? ვეუბნები თან თვალებში ვაშტერდები, აშკარად ნამტირალევია.
- შენ რა იტირე?
- არა რასამბობ. უბრალოდ ალერგია მაქვს.
- ლინ კაი რა, მე რას მატყუებ. რა მოხდა მითხარი?
- ნიკას ვეჩხუბე.
- რატომ?
- დავიღალე ნი.
- რა მოხდა? ჩემო ლამაზო რატომ ტირი?მოდი ჩემთან ჩემო სიხარულო.
- აღარ შემიძლია ესე, სულ ფეხებზე ვკიდივარ. რამდენს ველაპარამები, ჩემთვის არასოდეს სცალია, სულ მის მეგობრებთანა, ვიღაც ახალი ბიჭები გაიცნო. იმათთან ერთად ბოლდება. რამე თუ ვუთხარი სწყინს. მე კიდე დავიღალე, გესმის აღარ შემიძლია ესე, გაგრძელება უნდა დავშორდე.
- რას ამბობ ლინ, ხომ იცი ნიკოლოზს როგორ უყვარხარ. ვინ ბიჭებს გადაეკიდა. მე დაველაპარაკები გავაძრობ სიფათს აი ნახავ. სად არის ახლა?
- არ ვიცი იმათთანა მგონი.
- კაი მოიცა.
ტელეფონზე ნიკას ნომერი ავკრიბე, და ველოდებოდი როდის მიპასუხებდა. უკვე მესამედ რომ დავრეკე, მხოლოდ მაშინ მიპასუხა.
- ნიკა სად ხარ?
- კარგად ვარ, ნინა შენ?
- ნიკა სად ხარ მეთქი?
- ხო მშვიდობა? ნინა.
- ნიკა მოთმინება მეწურება სად ხარ?
- ბარში ვარ ბიჭებთან.
- ვინ ბიჭებთან?
- ნინა რა, ეჭვიანი ცივით ლაპარაკობ. რახდება?
- ნიკა ვინ ბიჭებთან?
-  დემესთან და ვაკოსთან.
- რომელბარში?
-დემეს ბარში.
- კარგი. ტელეფონი გავთიშე და დემეს გადავურეკე. ვიცოდი ნიკა მატყუებდა.
- ხო ნინა.
- დემე სადხარ?
- ბარში ვარ ნინა რახდება?
- ნიკა შენთან არის?
- არა აქ არა. ლინასთან ერთად არის.
- რასამბობ ეგ ვინგითხრა?
- ნიკამ თქვა.
- ა კაი გასაგებია მადლობა.
- რახდება ნინა? მეკითხება ლინა.
- ნიკა მატყუებს, დემესთან ვარო. დემესთვის უთქვია, ლინასთან ვარო.
- ხომ ვამბობდი, იმათთან იქნება.
- გასაგებია, ანუ ესე მომტყუა. ნახე მაგას რა გავუკეთო.
- ნინა რას აპირებ?
- სულ მალე ნახავ.
საბას დავურეკე ვთხოვე გაეგო, ნიკას მდებარეობა. მაგას ვანახებ მე სეირს, ნახოს როგორ უნდა, ჩემი გოგოს გამასხარავება.
საბამ როგორც კი, მისამართი მომწერა, ყველაფერს მივხვდი. ის ონისესთან იყო. იმ ადგილისკენ გავემართე. თან ვთხოვე რამოდენიმე, საპატრულო  ეკიპაჭი დამახვედრე თქო. თვითონაც იქ დამხვდებოდა.
მე და ლინა დანიშნულების, ადგილას მალევე მივედით. შიგნით მარტო შევედი, დანარჩენებს ვთხოვე, გარეთ დარჩენილიყვნენ.
თვალებით ნიკას ვეძებდი, ის კი ბატონ ონისესთან ერთად იჯდა. ონისე სუწინიორია, ასევე პატარა ნარკო ტრანზიტებს აკონტროლებს, თუმცა ფაქტზე ერთხელაც ვერ ავიყვანეთ.
მათ მივუახლოვდი, ნიკას მხარზე ხელი ჩამოვადე და გვერდით მივუჯექი.
- ბატონო ნიკოლოზ, ანუ  დემესთან ხარ არა?
- ნინა აქ რას აკეთებ? როგორ მომაგენი?
- მგონი დაგავიწყდა ვინ ვარ არა?
- შენ რა მითვალთვალებ?
- ეგღა მაკლია, შენ და შენნაირებს გითვალთვალოთ.
- ქალბატონო ნინა რა პატივია, თქვენი აქ სტუმრობა.
საუბარში ონისე ჩაერთო.
- მე შენ რა გაგაფრთხილე? ხომ გითხარი ჩემებს არ გაეკარო თქო?
- მე არავის არაფერს არ ვაიძულებ.
- თქვენ ერთმანეთს, საიდან იცნობთ? მეკითხება ნიკა.
- რას ამბობ, ესეთ სექსუალურ ქალს როგორ, შეიძლება ვინმე არ იცნობდეს.
ამბობს ონისე.
- ნიკა შენ რას აკეთებ, აქ ამ ნარკომანთან ერთად? ონისეს სიტყვებს, ყურადღებას არ ვაქცევ, ნიკას მივუბრუნდი.
- ონისე ჩემი მეგობარია.
- მეგობარი არა?
- ხო რატომ გიკვირს?
- ნიკა, შენც ჩემი მეგობარი იყავი.
თუმცა მომიწია ისეთი რამის გაკეთება, რასაც ახლა გავაკეთებ.
- რას აპირებ ნინა?
- მიუხედავათ იმისა რომ, ჩემი მეგობარი ხარ. შენი დაკავების ორდერი მაქვს ნიკა.
- რას ამბობ?
ფეხზე წამოვდექი, ნიკას ბორკილები დავადე თან ვეუბნები.
- ბატონო ნიკოლოზ, თქვენ დაკავებული ხართ, უკანონო ნარკოტიკის, შეძენა შენახვა, გასაღების გამო. თქვენს მიერ ნათქვამი, ყოველი სიტყვა სასამართლოზე იქნება, გამოყენებული. თქვენ გაქვთ დუმილის უფლება, ასევე გაქვთ უფლება,  მოითხოვოთ ადვოკატი, თუ ამის საშუალება არ გაქვს, სასამართლო გამოგიყოფთ, სახაზინო ადვოკატს.
- ნინა რას აკეთებ?
- საბა შემოდით. რაციაში ჩავძახე საბას.
სულ რაღაც ერთ საათში, ყველანი პროკურატურაში ვიყავით. ბიჭები გაგიჟებულები იყვნენ, ჩემგან ამას არ ელოდენ.
- ნინა ეს რა გააკეთე? ყვირილით მეუბნება ვაკო.
- ვაკო ტონს დაუწიე, არ დაგავიწყდეს ვინ ვარ? ენას თუ არ გააჩუმებ, შენც გვერდით მიუჯდები შენს ძმაკაცს.
- არა, რა ეს როგორ გააკეთე. ახლა დემე ჩხუბობს.
- მოკეტეთ, ყველამ მოკეტეთ. იმხელა ხმაზე ვიყვირე, ყველა მე მიყურებდა.
- ახლა კარგად მომისმინეთ ყველამ, წლებია ნარკომანებს, მკვლელებს, ყაჩაღებს დავზდევ. ვცდილობ როგორმე მშვიდობა დავამყარო. ძალიან კარგად იცით, უსამართლობას ვერ ვიტან. სხვას როგორ მოვთხოვო პასუხი,  როდესაც ჩემი მეგობარი ნარკომანი ხდება. ახლა ვერ ხვდებით თუმცა, სულ მალე მადლობას მეტყვით. მე რომ ხელი, არ შემეშალა ვინ იცის სადამდე  შეტოპავდა. მერე უკვე გვიან იქნებოდა. ახლა კი მოკეტეთ და დაელოდეთ. მათთვის არც მომისმენია, ისე გამოვეცალე იქაურობას.
თავბრუსხვევამ შემაწუხა, იქვე კიბესთან ჩამოვჯექი. ვიგრძენი ვიღაც მომიახლოვდა, თუმცა თავი არ ამიწევია. მეგონა დაჩი იქნებოდა თუმცა.
- ქალბატონო ნინა კარგად ხართ?
მესმის თორნიმეს ხმა.
- თორნიკე შენ აქ რას აკეთებ?
- შენი ნახვა მინდოდა.
- ხო მშვიდობა?
- კი, კი ყველაფერი კარგადა. უბრალოდ კიდევ ერთხელ, მადლობას გიხდი. შენ ჩემი ცხოვრენა შეცვალე.
- არარის ამდენი მადლობა საჭირო.
- არის, არის შენ რომ არ ყოფილიყავი. მე მას ვერ გავიცნობდი.
- ვის?
- მას მერე, რაც შენ შანსი მომეცი. მე ამერიკაში წავედი, იქ კიდევ ჩემი ცოლი გავიცანი.
- ვინ გაიცანი?
- გოგო რომელსაც, ცხოვრება დავუკავშირე.
- ძალიან კარგი. მიხარია ბედნიერს რომ გხედავ.
- შენი დამსახურება.
- შენ ამას იმსახურებდი თორნიკე
- ეს ჩემი მისამართია, თუ გინდა მეწვიე. ჩემს მეუღლეს გაგაცნობ. მეუბნება ის თან, რაღაც ფურცელს მაწვდის.
- იცი ორ დღეში, ჩემი ქორწილია. გამიხარდება თუ მოხვალ, მეუღლესთან ერთად.
- დიდი სიამოვნებით. ახლა უნდა წავიდე, კარგად ნინა.
- დროებით თორნიკე.
თორნიკეს წასვლოს შემდეგ, ჩემთან თანამშრომელი მოვოდა. მთხოვა დაკითხვის ოთახთან მივსულიყავი.
 დერეფანი ისე გავიარე, არცერთი ჩემი მეგობრისთვის, ყურადღება არ მიმიქცევია. დავინახე როგორ იყო კუთხეში, მიყუჟული ლინა და ტიროდა.
დაკითხვის ოთახთან მისულს, მომესმა ნიკას ხმა.
- მხოლოდ ნინას მივცემ ჩვენებას.
- ბატონო ნიკა, ქალბატონ ნინას არ სცალია.
ეუბნება საბა.
- მე მხოლოდ, მას მივცემ ჩვენებას. რამდენჯერ უნდა გავიმეორო?
დაკითხვის კაბინეტის კარი შევაღე.
- საბა დაგვტოვე.
- კი მაგრამ, ნინა
- საბა დაგვტოვე თქო. ხმამაღლა ვეუბნები მე, ის კი იქაურობას ტოვებს.
- აბა რა ხდება? რისი თქმა გსურთ?
- ნინა მეგობარო
- ქალბატონო ნინა ესე მომმართე, აქ მე შენი მეგობარი არ ვარ. სერიოზული სახით ვეუბნები.   - აბა გისმენთ, რა უმდა გეთქვათ?
- ნინა, ქალბატონო ნინა. ვიცი შეცდომა დავუშვი, იმ ბამდიტთან რომ დავიჭირე საქმე. ონისე ჩემი მეგობრისგან გავიცანი.
- რომელი მეგობრისგან?
- ერთი გოგოა ქრისტინე.
- შემდეგ?
- ქრისტინე ჩემთან ერთად მუშაობს, ის ონისეს შეყვარებული იყო. იმ დღეს, მე და ლინამ ვიჩხუბეთ. ბარში ვიყავი, ქრისტინე რომ მოვიდა. მითხრა დასამშვიდებლად, საუკეთესო რაღაცას გაგასინჯებო. გავყევი მან ონისესთან მიყვანა, იმ დღეს პირველად გავსინჯე ნარკოტიკი. შემდეგ ორგანიზმი მთხოვდა, ონისეს რამოდენიმეჯერ მივაკითხე, მხოლოდ ვისუნთქავდი. ნელ-ნელა ნარკომანი ვხდებოდი, ონისესთან მივედი ვუთხარი, საქმიდან გავდივარ თქო. თუმცა ის დამემუქრა, თუ გახვალ შენს, შეყვარებულს მოვკლავო.
- მოიცადე. ნიკას ლაპარაკი შევაეწვეტინე, დაკითხვის ოთახიდან გამოვედი და იქვე მდგომ საბას ვთხოვე, ჩემი მეგობრები მოეყვანა.
უკამ დავბრუნდი, ნიკას ვანიშნე გააგრძელე თქო.
- შემდეგ იყო ის რომ, უკვე მომხმარებელი კი არა. გამსაღებელი გავხდი.
- ბარიგაც გავხდი, ბინაში მაკითხავდნენ  კლიენტები, ნინა ხომ გესმის არა? ეს რომ არ გამეკეთებინა, ლინას მოკლავდნენ.
- და ჩემთან რატომ არ მოხვედი?
- შემეშინდა, მათი ხალხი მითვალთვალებდა. შენთვის რაიმე რომ მეთქვა, ყველაფერი ცუდად დამთავრდებოდა. თან ვცდილობდი, მტკიცებულებები მომეპოვებინა.
- ნიკა უკვე სამი წელია, ვცდილობ მის დაჭერას. კვალზე გავდიოდი და იქვე მთავრდებოდა, ვერცხეთხელ ვერ დავადექი, ცხელ კვალზე და შენ როგორ მოახერხებდი.
- ეს იმიტომ რომ, სწორედ აქედან გადიოდა ყველაფერი. სწორედ შენი დეპარტამენტიდან.
- შენ რა, გინდა მითხრა აქ კრისა მყავს?
- გითხარი უკვე ნინა. რაოყო რა გიკვირს, ერთხელ გყოლიათ თუ ორჯერ.
- ნიკა გეყოს, გააგრძელე საუბარი თემასთან დაკავშირებით. შეეშვი ჩემს თანამშრომლებს. აქ მე მოვაგვარებ ყველაფერს.
- შემდეგ მოხდა, ისე რომ. უკვე გოგოებთანაც მიმიწვდებოდა ხელი. გოგოებთან გარიგებას ონისე დებდა. ვცდილობდი როგორმე, ერთი გოგო მაინც გამეპარებინა. ყოველდღე თითო გოგო გარბოდა.
ყველა საბუთი შევაგროვე. დღეს ყველაფრისთვის წერტილი უნდადამესვა. თუმცა როგორც ყოველთვის, შენ ყველაფერი დამასწარი.
- სად არის საბუთები?
- ყველაფერი შენს კაბინეტშია. ნინა მადლობას გიხდი, რომ გადამარჩინე. შენ რომ არა, ახლა აქ ვერ ვიქნებოდი.
დაკითიხვის ოთახიდან, თავაწეული გამოვდივარ. ყველანი მე მომაშტერდა, თუმცა მათთან საუბარი არ მსურდა. ჩემს კაბინეტში შევედი, ის საბუთები მოვძებნე, რომელზეც ნიკა მესაუბრა. საქმე მთლიანად საბას გადავაბარე.
- საბა, შენ აგებ პასუხს ყველაფერზე. თუ ამ საქმეში, რამე გაუთვალისწინებელი მოხდა, შემდგომში ჩემთან აღარ იმუშავენ.
- და შენ?
- მე, მე ამ საქმიდან გავდივარ. იმაზე მეტი გავაკეთე, რაც შემეძლო.
- კარგი ნინა. ყველაფერს მე მივხედავ.
საბას საბუთები მივაწოდე და წამოვედი. უკვე საღამოს 9 საათი იყო. პირდაპირ სახლში წავედი. ახლა მხოლოდ, ჩემი შვილის ჩახუტება მსურდა. სახლის კარები შევაღე, თუ არა ოთო პირდაპირ, კისერზე შემახტა.
- მომენატრე დე
- მეც მომენატრე, ჩემო პატარავ. დღეს ძალიან დავიღალე, არ გინდა, დედიკოსთან ერთად დაიძინო.
- კი დე როგორ არა. ოთო ხელში, ავიყვანე და ოთახისკენ წავედით.
ჩემი შვილის მკლავებში, გატრუნულს ჩამეძინა.

დილით ადრიანად გამეღვიძა, დღეს ჩემი ოთიკოს, გარდაცვალების დღეა. 9 წელი გავიდა, იმ დაწყევლილი დღიდან. ისევ ისე მოუშუშებლად, მტკივა გული როგორც იმ დღეს.
სახლიდან ისე გავედი, არავის დავრეშვიდობე. ვარდების დიდი თაიგული ვიყიდე, და ჩემი ბიჭის საფლავთან მივედი.
ვარდები იქვე დავდე, შემდეგ მის მომღიმარ ფოტოს ვაკოცე.
ყოველთვის როცა, მასთან მოვდიოდი სულ ვმშვიდდებოდი. ყველაფერს ვუყვებოდი, ახსარებასავით იყო, მასთან ლაპარაკი.
- ოთო ჩემო ოთო, მე ისევ მოვედი. ძალიან მენატრები იცი, მთელი 9 წელი შენ მოგონებაში ვცხოვრობ. გახსოვს ეს სამაჯური, შენ რომ მაჩუქე. შენი ბოლო სიტყვრბი, სულ ყურში ჩამესმის.

- ნინა ჩემო, ლამაზ თვალებავ.
ეს სამაჯური სულ თან ატარე. როცა მოგენატრები, ჩემს სამაჯურს დახედე, და გამიხსენებ. იცოდე მე სულ, შენს გვერდით ვიქნები. არასოდეს იფიქრო რომ მიგატოვე. არასოდეს გესმის. მე სულ შენი ოთო ვიქნები. ყოველთვის როცა მოგენატრები, აი აქ.
 გულზე ხელს მადებს.
- აი აქ შენს გულში სულ მე ვიქნევი. შენი ოთო სულ დაგიცავს. მხოლოდ ერთს გთხოვ, თუ ბიჭი გაგიჩნდება, ჩემი სახელი  დაარქვი.
- ოთო ამას როტომ ამბობ? ხომ იცი შენ სულ ჩემთან იქნები. ვეუბნები მე, ის კი საპასუხოდ, შუბლზე მკოცნის და მიდის.
იმ დღეს დაინგრა ყველაფერი, იმ დღეს ოთიკოს, უსულო სხეული სახლში მოიტანეს. ვერ ვეგუებოდი მის ცივ, გაყინულ ხელებს, ვერ ვეგუებოდი მის სიკვდილს. ის ჯერ მხოლოდ 19 წლის იყო. მე კიდევ ჩვიდმეტის.

შუადღის სამი საათი, იქნებოდა რომ წამოვედი. მაღაზიაში წავედი საქორწინო კაბა ვიყიდე. ძალიან ლამაზი იყო მომეწონა. იმედია ყველაფერი, კარგად ჩაივლის.
სახლში შევდიო, საბამ რომ დამირეკა.
- გისმენ საბა.
- ნინა, ნიკა გაანთავისუფლეს.
- როგორ?
- სასამართლემ გირაო, დააკისრა და გამოუშვეს.
- ძალიან კარგი, მადლობა საბა.
ანუ გამოუშვეს, ძალიან კარგი. იმედია ესეთ რაღაცაში, აღარ გაებმევა.
სახლში შესულს, მანჩო შემომეგება.
- სად იყავი ნინა? გირეკავდი და არ მპასუხობდი.
- მაღაზიაში ვიყავი მანჩ, არ მესმოდა როდის დამირეკე.
- მაღაზიაში არა, თვალები ჩაწითლებული, რატომ გაქვს? მაღაზიაში კარგი კაბა, ნახე და ვერ იყიდე ხო? ნინა ვიცი დღეს რა დღეცა.
- ხოდა თუ იცი, რაღას მეკითხები. ხმამაღლა ვეუბნენი მე, და პირდაპირ ჩემი ოთახისკენ მივდივარ.
საწოლზე ვემხობი,  მახსენდება ყოველი დღე, ოთიკოსთან გატარებული. როგორ მძულს 26 სექტემბერი. რომ შემეძლოს ამ დღეს, კალენდრიდან ამოვჭრიდი.
არ მახსოვს როდის ჩამეძიმა, გონს კარზე კაკუნს მოვყავარ. ხმა არ გამიცია, ახლა არავის ნახვა არ მინდა.
კარი იღება, ოთახში დაჩი შემოდის. საწოლზე გვერდით მიჯდება, ერთი ხელის მოსმით, მის კალთაში მსვამს.
- რა გჭირს ნინია?
- არაფერი. მოკლედ ვამბობ მე.
- როგორ თუ არაფერი, შენ რა ტიროდი?
- ხო ვტიროდი.
- და რატომ? წყნარად ამბობს ის.
- მინდოდა და ვტიროდი, ესეც თქვენ უნდა გკითხით? ან მე არ მიმიცი, უფლება აქ შემოსვლის. რატომ შემოხვედი? მარტო ყოფნა მინდოდა.
- კარგი, კარგი აქ ვიქნები, და ხმას არ ამოვიღებ. უფრო ახლოს მიმიხუტა, გატრუნული ვიყავი მის მკლავებში, არც კი გავინძრეოდი რომ არა, გულის რევის შეგრძნება. აბაზანაში შევარდი და კარი ჩავკეტე.
- რა ხდება ნინია? რა გჭირს?
კარს უკან, დაჩის ანერვიულებული ხმა მესმის.
- არაფერი საყვარელო, ახლავე გამოვალ.
სახეზე წყალი შევისხი, ახლაღა გამახსენდა დღეს, არაფელი მიჭამია. ესე არ შეიძლება ნიმა, ბავშვს ავნებ. ჩემს თავს ვეუბნები და კარებს ვაღებ.
- რა მოგივიდა საყვარელო?
- არაფერი დაჩი, უბრალოდ დღეს, არაფერი მიჭამია.
- კარგი რა ნინია, ეგრე არ შეიძლება. ახლავე ჩამოდი ქვემოთ, რამეს მოგიმზადებ და ჭამე.
დაჩისთან ერთად ქვემოთ ჩავედი, მანჩო სამზარეულოში დაგვხვდა, ზურგით იდგა, ბარის მაგიდასთან ჩამოვჯექით.
- მანჩო გვაჭმევ რამეს? ეკითხება დაჩი, ის ჩვენკენ ტრიალდება. ვამჩნევ მანჩოს ნამტირალევ სახეს. ღმერთო ჩემო მანჩო ჩემს, გამო ტიროდა. მე ხომ მას დავუყვირე. მასთან ახლოს მივდივარ ვეხვევი.
- მანჩ მაპატიე, დღეს ძალიან განერვიულებული ვიყავი. შენ არაფერ შუაში ხარ. მაპატიე გთხოვ, შენთვის არ უნდა მეყვირა.
- არაუშავს საყვარელო, არ უნდა ჩავძიებოდი. ვიცი დღევანდელი დღე, შენთვის რასაც ნიშნავს, ჩემი ბრალია.
- არა, არა შენ არაფერ შუაში ხარ. თავს ნუ იდანაშაულებ. ლოყაზე ხმაურით ვკოცნი, ისიც იგივეს აკეთრბს.
- კარგი ახლა, დაჯექი რამეს გაჭმევთ.
- მანჩ რამე სალათა არაგაქვს?
- კი როგორ არა.
- მაიონეზის გარეშე. ვეუბნები მე, და მაიონეზის ხსენებაზე , სახეს ვმანჭავ.
- მაიონეზის გარეშე სალათა, ცოტახნით ჩაფიქრდა.
- კი როგორ არა, აი შენ პომიდორი.
- კარგირა მანჩო, ხომ იცი ვერ ვიტან პომიდორს.
- აბა, მაიონეზის გარეშე არაფერი მაქვს.
- კარგი ჯანდაბას.
- აი სკრაბის სალათი, კიდევ ვინეგრეტი.
- და ჩემი სალათი არაგაქვს. ვეკითხები მანჩის, თან ინტერესით ვაკვირდები.
- კი როგორ არა.
ჩემს საყვარელ სალათს, წინ მიდებს.
გემრიელად მივირთმევ, იმდენს ვჭამ მე თვითონაც მიკვირს.
- ნინია კარგად ხარ? რამდენს ჭამ.
მეუბნება დაჩი და თეფშს მაცლის.
- დამიბრუნე დაჩი, ძალიან მშია.
- კარგით შვილები, ნუ ჩხუბობთ. გვეუბნება მანჩო ღიმილით.
- ნინა შენი საყვარელი, შოკოლადის ტორტი არ გინდა?
-არა, არა არ მინდა მანჩ.
- ხვალინდელი დღისთვის, ფიგურა უნდა შეინარჩუნოს. ირონიით ამბობს დაჩი.
- რა ხდება ხვალ? ვეუბნები მე, თითქოს არაფერი მახსოვს.
- ნინია. გაბრაზებული ამბობს ის.
- კარგი, კარგი ვიხუმრე. - ყველაფერი მზად არის ხომ?
- კი რათქმაუნდა, მე და მაქსიმემ ყველაფერი მოვაგვარეთ, ბიჭებთან ერთად.
- ძალიან კარგი. დაჩი ხვალ რამე, ისე რომ არ მოხდეს როგორც დავგეგმეთ, იცოდე ჩემი ხელით მოგკლავ.
- ნინია ხვალ ყველაფერი კარგად იქნება, ნუ ნერვიულობ კარგი?
- ხოდა ეგრე.
-მანჩო ოთო სად არის?
- ოთო ბაბუასთან ერთად, კომპანიაში წავიდა ნინა.
- იქ რა უნდა?
- მაქსიმემ თქვა, აქედანვე უნდა ვასწავლო ბიზნესმენობაო.
- გამაგიჟებს მამაჩემი, ესეთ პატარა ასაკში, რა უნდა ასწავლოს.
- მაქსიმეს არ იცნობ ნინა.
- ვიცნობ მანჩ, როგორ არ ვიცნობ. არ მოისვენებს სანამ ოთოს საუკეთესოდ, არ აღზრდის.
-გახსოვს ნინა, შენს დროს როგორ იყო?
- როგორ არ მახსოვს. სულ ცდილობდა, მისი ბიზნესის სათავეში მე ვყოფილიყავი. თუმცა იმედები გავუცრუე. მე ყოველთვის სამართლის, აღსრულება მიყვარდა.
- ხო მახსოვს, მაქსიმე ძალიან გაგიბრაზდა, შენი გადაწყვეტილება რომ გაიგო.
- მანჩო, ნინია როგორი ბავშვი იყო? ლაპარაკში დაჩი ჩაერთი.
- ნინა, ნინა ძალიან ლამაზი ბავშვი იყო. თუმცა ძალიან ჯიუტი, აი ოთოს ხომ ხედავ, ზუსტად ნინას გავს. ესეც მასსავეთ ჯიუტი იყო. თუმცა ძალიან, საყვარელი ბავშვი იყო. რამეს რომ დააშავებდა. ( აქ ჩაეცინა) ჩუმად შემოიპარებოდა, ჩემთან მაქსიმეს ემალებოდა. მახსოვს ერთხელ, მაქსიმეს საბუთები მოიპარა, ყველაფერი აუზში ჩაყარა. მაქსიმე გაგიჟებული დადიოდა, ნინა კი არსად ჩანდა. არჩილთან გაქცეულა და იქ იმალებოდა.
- მეც აქ ვარ მანჩ. ვეუბნები გაბრაზებული.
- ესეთი ცელქი იყავი, ჩემო გოგოვ? მეკითხება დაჩი.
- არა რას ამბობ, იგონებს მანჩო. მე ისეთი წყნარი ვიყავი, გარეთ რომ დავრჩენილიყავი, ხმას არ გავიღებდი.
გავიპრანჭე და ისე გავხედე მანჩოს.
-აჰა ანუ ხმას არ ამოიღებდი. ვინ იყო ის,  ერთხელ სკოლიდან, წამოყვანა რომ დაავიწყდათ. მთელი სკოლა კივილით აიღო, მასწავლრბელი ეუბნებოდა მე წაგიყვანო, ის კიდე გაჰკიოდა, მამამ უნდა წამიყვანოსო.
არადა მაქსიმე, გერმანიაში იყო მივლინევით.
- მე მამა მინდოდა, და რა მექნა?
- აბა ვინ წამოიყვანა? დაინტერესდა დაჩი.
- არჩილმა, ისიც რაღაც სპეც ოპერაციაზე იყო.
- მამა მინდოდა, და რა მექნა?
- კარგი, საყვარელო მე წავედი. მეუბნება დაჩი,  თან ფეხზე დგება.
- სად მიდიხარ?
- რესტორანში შეცივლი, ვნახავ ხომ ყველაფერი კარგადაა. შემდეგ მკერავთან გავივლი პიჯაკზე.
-და ბოლოს ბარში, გაივლი ბიჭებთან ხო.
- არა საყვარელო, ბიჭები დღეს სახლში ამოვლენ ჩემთან.
- გასაგებია.  მკოცნის და კარში უჩინარდება.
დაჩის წასვლის წემდეგ, მამა და ოთო მოვიდნენ. ოთო ისევ როგორც ყოველთვის, მამას მხარზე იყო შემოსკუპებული.
ჩემს დანახვაზე ჩამოხტა და ჩემსკენ გამოიქცა, კისერზე ჩამომეკიდა იმდენი, მკოცნა ლამის დამახრჩო.
- დე ძალიან მომენატრე. მეუბნება ის და ისევ მკოცნის.
- მეც მომენატრე, ჩემო პრინცო.
- მა შენ როგორ ხარ? ვეკითხები მაქსიმეს.
- კარგად ვარ შვილო. შენ როგორ ხარ?
- კარგად ვარ რასვიზავ. აბა რა ხდებოდა კომპანიაში?
- დე იცი ბაბუსთან, რანდენი ლამაზი გოგო მუშაობს?
- ეგღა გვაკლდა ოთო, აქედანვე დაიწყე გოგოების თვალიერება?
- ხო აბა რაუნდა მექნა?. მიღიმის ისე როგორც მამამის ჩვევია.
- იმედია ჯერ ცოლს არ მოიყვან.
- არა ჯერ ადრეა. ამბობს ის და მხრებში გამართული, მიდის თავისი ოთახისკენ.
- ნინა შვილო, ხვალისთვის ხომ ყველაფერი მზადაა?
- კი მა, დაჩიმ ყველაფერი მოაგვარა.
დიდი ქორწილი არმინდა ხონ იცი, თუმცა შენ და დაჩის ეს ვერ შეგაგნებინეთ.
- რასამბობ შვილი, ეგღა მაკლია ხალხმა ილაპარაკოს, მაქსიმე დადიანმა მის ერთადერთ ქალიშვილს ქორწილი ვერ გადაუხადაო. ყველანი დავპატიჟე, ტელევიზიები, ჭურნალისტები. ყველანი იქნებიან.
- მამა იქნებ, ამერიკიდან FBI- ის აგენტებიც მოგეწვია?
- ნუ დამსცინი ნინა.
- კარგი, კარგი ვჩუმდები. კარზე ზარია, გასაღებად მანჩო მიდის თუმცა ვაჩერებ. კარი გავაღე იქ კი თავჩაღუნული, ლინა და ვიკა დამხვდა.
- შემოდით. ვეუბნები მე ისინი კი შემოსვლას არც კი აპირებენ.
- კიდევ დიდხანს იდგებით აქ. ვითონ გაბრაზრბული ვამბობ თუმცა ტუჩის კუთხეში ღიმილი მეპარება. ჩემი სახის დანახვაზე, ორივე ერთდროულად მეკიდება კისერზე.
- კარგით ხო გეყოთ. ვეუბნები მე.
- ნინა ბოდიშს გიხდი. მეუბნება ლინა.
- არაუშავს ჩემო გოგო. რაღაც უნდა გითხრათ. ვეუბნები თან ნელ-ნელა ჩემი ოთახისკენ მივიწევ.
- რახდება? ორივე ერთ დროულად მეუბნება.
- იცით მე. აქ ვაპაუზებ .
- ნინა ამოღერღე. წყობიდან გამოსული ვიკა მეუბნება.
- იცით მე ორსულად ვარ. გახარებული ვამბობ, ისინი კი გაოგნებული სახეებით მომშტერებიან.
- რას ამბობ ეგ როგორ? მეუბნება ლინა.
- ნუ გამაგიჟებ ახლა, ამხელა ქალს მე აგიხსნა, როგორ შეიძლება დაორსულება. გაკვირვებული ვეუბნები.
- დავიბენი ბოდიში. კი მაგრამ ეგ როდის გაიგე?
- გუშინ, გუშინ გავიგე შენთვის თქმას ვაპირებდი თუმცა.
- დაჩიმ იცის?
- არა არ იცის,ხვალ ვეტყვი. იცოდეთ არაფერი წამოგცდეთ.
- სამარე ვარ. ამბობს ლინა.
- არაფერს ვიტყვი. მას ვიკაც ჰყვება.
- ნინა კაბაზე რა ქენი?
- ვიყიდე ლინ, არ მინდოდა თქვენი შეწუხება.
- ვაიმე სად არის? გვანახე რა.
- გარდერობში დევს. სათქმელი არც დამამთავრებინეს, ეგრევე გარდერობის ოთახში შევარდნენ.
- ვაიმეე ღმერთო რა მაგარია. ყვიროდნენ ორივენი ერთდროულად.
- ძალიან მაგარია ნი. აუ ჩაიცვი რა მანახე.
- აუ არა რა, მეზარება ხვალ ჩავიცმევ და ქორწილში ნახავ.
- მეჯვარედ ვინ გყავს? ინტერესით მეკითხება ლინა.
- მეჯვარე, ჩემი ბავშვობის მეგობარი გვანცა იქნება. ხვალ პირდაპირ ჯვრისწერაზე მოვა. ინგლისიდან მოდის. დღეს ვერ მოახერხა ჩამოსვლა, ხვალ დილით პირდაპირ იქ მოვა.
- ძალიან კარგი, მომენატრა გვანცა. რამდენი წელია არ მინახავს.
ამბობს ვიკა თან ტაშს უკრავს.
- ხო მეც მომენატრა. დაეთანხმა ლინაც.
- იცით დღეს ყველანი დაჩისთან იკრიბებიან. ვეუბნები გოგოებს.
- წარმომიდგენია იქ რა ამბები იქნება. ამბობს ლინა.
- და რა ამბები? ვეკითხები ინტერესით.
- ხო მეც გავიგე. ამბობს ლინა
- დამაწყდა ნერვები. ვყვირი წყობიდან გამოსული.
- კარგი ხო, არაფერი არ ხდება. ორივემ ერთდროულად ატეხა ხარხარი.
-გამისკდა გული, თქვენ ხომ ხალხი არ ხართ. გაბრაზებული ვეუბნები მათ.
- ისე მართლა არ გაინტერესებთ რას აკეთებენ.
- კარგი რა ლინ, რას უნდა აკეთებდნენ ესეთ დროს? ალბათ სვამენ ან რავიცი მე.
- აუ ნი წამო რა დავადგეთ.
- არა რა, ძალიან დავიღალე. ხვალ ადრე უნდა ავდგე, ბოლო-ბოლო ჩემი ქორწილია სხვისი კი არა.
- გთხოვ რა, გემუდარები.
- არა მეთქი ლინა. მკაცრად ვეუბნები ის კი თავისას არ იშლის.
- გთხოვ, გთხოვ. მუდარით მეუბნება.
- კარგი, კარგი წავიდეთ. დანებების ნიშნად ხელებს ვწევ.
- შენ ხომ გაქვა სახლის გასაღები? მეკითხევა ლინა.
-კი მაქვს.
- ხოდა ჩუმად შევიპაროთ რა.
- ეს რაღა მოიფიქრე. ლინა იქნებ რას აკეთებენ?
- ხოდა ჩვენც ეგ გვაინტერესებს.
სამივენი ერთ დროულად გავედით სახლიდან, ჩემს მანქანაში ჩავსხესით. გზიდან დაჩის დავურეკე.
- ხო საყვარელო.
- დაჩი როგორ ხარ?
- კარგად ვარ ნინია, შენ როგორ ხარ? რაშვები?
- რავი არაფერს ჩემთან გოგოები არიან. თქვენ რას შვებით?
- ჩვენ, ჩვენ. დაიბნა აშკარად რაღაცას აფუჭებდნენ.
- ხო თქვენ, თქვენ.
- ჩვენ კარტს ვთამაშობთ.
- აჰა გასაგებია. კარგი წავედი ლინა მეძახის.
- მიყვარხარ ნინია
- მეც მიყვარხარ.  ტელეფონს ვთიშავ და ლინას ინტერესით აღსავსე თვალებს ვაწყდები რაზეც მეცინება.
- რაო რაგითხრა?
- არ გამიკვირდება, სახლაში გოგოები ჰყავდეთ. ვამბობ მე და მეცინება.
- რა გაცინებს გოგო?
- დაჩის მხოლოდ დღეს შეუძლია გართობა, სხვა დროს ვეღარ მოახერხებს და. სხვების არ ვიცი.
-ნინა შენ მე გადამრევ. მეუბნება ვიკა.
- რავქნა ვიკ, ჯერ არასის ჩემი ქმარი. აი ქმარი რომ გახდება, შემდეგ მის გვერდით ვერცერთი ქალი ვერ გაივლის ჩემს გარდა. ჩვენს ლაპარაკში უკვე დაჩის სახლთან მივსულვართ. მანქანიდან გადმოვდივართ. სახლიდან მუსიკის ხმა გამოდიოდა, კარს ჩუმად ვაღებ, კართან სამივენი ჩამწკრივებულები ვდგავართ. არ შევმცდარვარ, მართლაც გოგოები ჰყავდათ. დემე სკამზე ზის კალთაში ერთი გოგო უზის, მის გვერდით იგივე პოზაში, ჩემი მომავალი ქმარი ზის მასაც ვიღაც გოგო უზის. დაჩის კალთაში მჯდომი გოგო ბიუსჰალტერს იხდის, ჩემსკენ ისვრის და პირდაპირ ხელებში მივრდება. ლინას და ვიკას გავხედე, მათი სახეების დანახვისას სიცილს ვერ ვიკავებ, რაზეც ბოლო ხმაზე ვიცინი. ჩემი სიცილის ხმაზე ბიჭები ჩვენსკენ იხედებიან. დაჩი ფეხზე ხტება, მის კალთაში მჯდომი გოგო ძირს ეხეთქება.
- ნინია, ეს ის არ არის რაც შენ იფიქრე. მეუბნება ის ანერვიულებული.
- ეს ის თუ არ არის, აბა რა არის? მისი სახის დანახვისას უფრო მეცინება.
- ნინა რა გაცინებს. ხელს მკრავს ლინა.
- აბა რაუნდა ვქნა ვიტირო? სიცილით ვეუბნები ლინას.
- ესეთ რაღაცას როგორ შევხედო სერიოზულად.
- ნინია მაპატიე.  ყველაფერი დემეს და ნიკას ბრალია. ამბობს ანერვიულებული დაჩი.
- კარგი რა საყვარელო რა გაპატიო? სიცილით მივდივარ მათკენ, გოგოს ბიუსჰალტერს ვაწვდი და წამოდგომაში ვეხმარები.
- ნინა ამ დროს აქ რას აკეთებთ?
- იმავეს რასაც შენ ვაკო. ვეუბნები ჩემს იდიოტ ბიძაშვილს.
- მოიცა, მოიცა ჩვენ აქ გასართობათ ვართ და თქვენ?
- მოიცა რა, ჩვენ გვაწყენს გართობა თუ რაბაზარია ა?
 - დაჩი საყვარელო მიდი დაიკავე შენი ადგილი, გააგრძელეთ რასაც აკეთებდით. გემრიელად მოვკალათდი ნიკას გვერდით, ჩიფსით სავსე პაკეტს ხელი დავსტაცე და შევექეცი. მათ გაკვირვებულ სახეებზე მეღიმება.
- რა იყო ჩვენი მოსვლა გეწყინათ? გოგოებო მოდით აქ. მივუბრუნდი ჯერ ჯიდევ კარებში გაჩხერილ ჩემს გოგოებს, ისინიც ჩემკენ მოდიან და ჩემს გვერდით იკავრბენ ადგილს. ვამჩნევ ვიკას აცრემლებულ თვალებს, რომელიც დემესკენ არის მიმართული. ღმერთო ჩემო რა იდიოტი ხარ ნინა, ნუთუ ანდენ ხანს ვერაფერს ხვდებოდი, ვეუბნები ჩემს თავს.
 - ვიკუ საყვარელო ჩვენ ბევრი სალაპარაკო გვაქვს. ჩუმად ვეჩურჩულები მას.
- ოღონდ დღეს არა რა გთხოვ. მეუბნება ისიც ჩურჩულით.
- კარგი როგორც გინდა. მუსიკა ირთვება და ჩვენც შოუს ყურებას ვიწყებთ. დაჩიმ თავის ადგილი დაიკავა , ის გოგო ისევ მის კალთაში მოთავსდა. გველივით იკლაკნებოდა დაჩის სხეულზე აკრული. მე კიდე ამ ყველაფერზე გიჟივით მეცინებოდა. ლინა ისეთი სახით მიყურებდა ლამის იქვე მომკლავდა. ჩემმა გონებამ განგაშის სიგნალი მხოლოდ მაშინ აანთო, როდესაც დავინახე როგორ კოცნიდა ის გოგო დაჩის. სასწრაფოდ წამოვარდი ფეხზე გოგოს ხელი დავსტაცე და დაჩის მოვაშორე.
- არა ჩემო კარგო, მისი ტუჩების დაგემოვნება მხოლოდ მე შემიძლია. ვეუბნები მას.
- როგორც იქნა გამოფხიზლდი. ირონიით მეუბნება ლინა.
- და ახლა ვისი ჯერია? მივუბრუნდი ბიჭებს.
- ჩემი და ნიკასი. ამბობს ვაკო.
- არავითარ შემთხვევაში. ყვირის ლინა.
- რა მოხდა გოგო? გაერთოს ბიჭი.
- არა მეთქი. კატეგორიული არის ის.
- კარგი, კარგი როგორც გინდა. ვამბობ მე.
ღამის სამი საათი იქნებოდა რომ დავიშალეთ. ისეთი დაღლილი ვიყავი საჭესთან დაჯდომის თავი არ მქონდა. ჩემს მანქანას ლინა მართავდა.  სახლში მისული ეგრევე ჩემს ფუმფულა საშოლზე დავემხე.
დილის შვიდ საათზე ოთოს ყვირილი მაღვიძებს, რომელიც ჩემს საწოლზე ხტუნავს.
- დედა, დე გაიღვიძე დღეს ქორწილია, ქორწილი.
მგონი ჩემზე მეტად ჩემს შვილს უხარია დღევანდელი დღე.
- სულ ცოტაც გთხოვ ძალიან მეძინება. ამის თქმა იყო თუ არა თავზე დამახტა.
- როგორ შეიძლება შენს ქორწილში დააგვიანო. მეუბნება ის თან მიღიტინებს.
- კარგი, კარგი ვდგები. ოთოს ხელი დავავლე და ეხლა მე დავუწყე ღიტინი.
-დე გთხოვ არ გინდა ხომ იცი ცუდად ვხდები. სიცილში ძვლივს მეუბნება ის.
ოთოს შევეშვი, ფეხზე წამოვდექი და სააბაზანოში შევედი. იქედან გამოსულს ჩემი ოთახი სავსე დამხვდა, ყველანი აქ იყვნენ ბიცოლაჩემი, ლინა და ვიკაც, ასევე სტილისტები. სულ რამოდენიმე საათში მზად ვიყავი.
კაბა რომელიც უბრალოდ წამოვიღე მაღაზიიდან ისე რომ არც კი გამისინჯავს. ზუსტად მქონდა ჩემი ზომის იყო. სარკეში ჩახედვისას ჩემი თავი ვერ ვიცანი, იქედან სულ სხვა ადამიანი მიმზერდა. ძალიან უხდებოდა ჩემს სახეს ზემოთ აწეული თმა, ასევე მკვეთრი მაკიჟი. არასოდეს მიყვარდა მაჯიაჟი, ამიტომ ყოველთვის მხოლოდ კონტურს ვხმარობდი.
მთლიანობაში როგორც ლინა ამბობდა პრინცესას ვგავდი.
- ნამდვილად პრინცესა ხარ ნინა.
- მთავარია პრინცი მალე მოვიდეს. ვამბობ მე ცოტა მოწყენილი.
- ნუ ნერვიულობ დღეს ის აუცილებლად მოვა. მამშვიდებს ვიკა.
-მოვიდნენ, მოვიდნენ. ოთახში ყვირილით შემოდის ჩემი შვილი. ჩემი დანახვისას ცოტახნით ჩუმდება.
- არა რა თქვით რა ანგელოზი დედა მყავს.  ამაყად თავაწეული მოიწევს ჩემსკენ ჩემი შვილი.
- უდაოდ ანგელოზია. ეთანხმება მაკა.
ოთოსკენ ვიხრები ის კი ყელსაბამს რომელიც ბაბოს დავუტოვე, გატაცებამდე რათა ოთოსთვის მიეცა მე მიკეთებს ყელზე.
- დე ვიცი ეს ყელსაბამი შენთვის რასაც ნიშნავს, ამიტომ ის შენ უნდა გქონდეს.
როგორ მიყვარს ჩემი შვილი მან ყოველთვის იცის, სად რა უნდა გააკეთოს. თავის პატარა ხელებს კისერზე მხვევს თან ხმაურით რამოდენიმეჯერ ლოყაზე მკოცნის.
- კარგით გეყოფ ხვევნა კოცნა, ქვემოთ ჩავიდეთ. სიმყუდროვეს ლინა გვირღვევს.
ოთო მის პატარა თითებს, ჩემს თითებში ხლართავს და ქვემოთკენ მივყავარ. კიბის პირველ საფეხურზე ვდგავარ ჩემს შვილთან ერთად, ქვემოთ კი ჩემი საყვარელი მამაკაცი მელოდება. გული პატარა ბავშვივით ამიფანცქალდა, მუცელში თითქოს ზოოპარკი მყავდა. ყველანი გაქრა დავრჩით მხოლოდ მე და დაჩი. ვერავის ვერ ვამჩნევდი მხოლოდ მის ჭაობისფერ თვალებს შევსცქეროდი. იმ თვალებს მე რომ ესე ძალიან მიყვარდა. ის ისეთი სიმპატიური იყო, ძალიან უხდებოდა მარჯვენა მხარეს აპარსული თმა, მისი ლურჯი სმოკინგი საოცრად უხდებოდა მის თვალებს. თიქრებიდან ოთოს ხმას გამოვყავარ. დაჩის ყურებაში ისე გავერთე, ვერც კი შევამჩინიე რომ ჯერ კიდევ კიბის პირველ საფეხურზე ვდგავარ.ნელ-ნელა მივიწევ ჩემი საყვარელი კაცისკენ, მახსენდება ყოველი დეტალი მასთან გატარებული. ახლა კი მე მის პირდაპირ ვდგავარ სადედოფლო კაბაში გამოწყობილი. დღეს საბოლოოდ გავხდებით მე და ის ჩვენ  დაჩი ოდნავ ეხება ჩემს ტუჩებს, შემდეგ კი ყურში მეჩურჩულება.
- წლების შემდეგ ისევ ჩემს მახეში გაები ნინია.



ხუთი წელი გავიდა რაც მე და დაჩი ცოლ-ქმარი ვართ. ბედნიერებით და სიხარულით აღსავსე ოჯახი გვაქვს. ოთო ძალიან მეხმარება ოჯახურ საქმეებში ასევე პატარების აღზრდაში.
მიხარია როდესაც ჩემს ოჯახს ესეთ ბედნიერს ვხედავ. ბავშვობიდან რაც მაკლდა ეს იყო დედის სითბო, თუმცა ამის ნაკლებობას ძალიანაც არ განვიცდიდი. მყავდა მამა რომელიც ჩემთვის ყველაფერი იყო, ასევე მანჩო რომელიც შვილივით მზრდიდა. არ მინდოდა ჩემს შვილებსაც იგივე ეგრძნოთ ამიტომ, დეკრეტში გავედი. ახლა კი ჩემს ოთხ შვილს ვზრდი, სულ მალე მეხუთეც გაჩნდება და ვიქნევით ესე დიდი ოჯახი. სოფელში ჩემს ჰამაკში გემრიელად ვიყავი მოკალათებული, როდესაც ბარბარე ყვირილი გავიგე. უკან გავიხედე და რას ვხედავ. ბარბის უკან ოთო მოზდევს, ოთოს უკან კი  ტყუპები მაქსიმე და კატო, ტყუპებს კი ჩემი უჭკუო ქმარი. ხუთივენი ერთად მე მირტყამენ კრუგს.
- კარგი რა დაჩი, ამხელა კაცი ხარ რით ვერ ისწავლე ჭკუა. ავბუზღუნდი.
- გაიოფლებიან და გაცივდებიან. ხომ იცი არა, ბარბარეს ერთი გაოფლიანება და ეგრევე ცივდება. ძვლივს წამოვდექი ჰამაკიდან ამხელა მუცლით, წამოვდექი რა წამოვგორდი.
- ჩემი ბუზღუნა ცოლი, რაო აბა რატომ ვიბუსებითო, რამე უნდა დედიკოს და მამიკომ არ მოუტანაო. საყვარლად იჩლიფავს ენას და მეაფირისტება.
- ნუ მასხარაობ ერთი, ამხელა კაცი. ხო მართლა კარგი გამახსენე წადი და ქოქოსის წვენი მომიტანე, ქოქოსის დაჩი და არა ანანასის. როგორც გუშინ შეგეშალა ისე არ შეგეშალოს.
- არის ქალბატონო დევდარიანო. მეუბნება საყვარლად.
- მე დადიანი ვარ, ბატონო დევდარიანო. თქვენს გვარზე არ გადმოვსულვარ. ეგღა აკლია დადიანის ქალს, გვარი შეიცვალოს და დევდარიანი გახდეს. ცხვირი ავიბზუე და ზურგი ვაქციე. ის კიდე უკანალზე ხელს მარტყამს და იქაურობას ეცლება. სანამ აზრზე მოვედი დაჩი იქ აღარ დამხვდა. ბავშვებს ხელი მოვკიდე და სახლში შევიყვანე. ერთმანეთის მიყოლებით ვაბანავე სამივენი, ოთო უკვე დიდი ბიჭია თავისთვის ბანაობს, ის კი არა მის და ძმასაც ხშირად აბანავებს ხოლმე. ყველანი თავიანთ საწოლში განვათავსე, იავნანა ვუმღერე და ყველამ დაიძინა. ისეთი დაღლილი ვიყავი ძვლივს ჩავედი ქვემოთ. ახლაღა გამახსენდა დაჩი, რომელიც ორი საათის წინ გავაგზავნე მაღაშიაში. საათს რომ დავხედე უკვე ღამის ათი საათი იყო. როგორ მაინტერესებს ამხელა კახეთში, რით ვერ მიყიდა ერთი წვენი. მისაღებ ოთახში შესულს ჩემი ბაბო დამხვდა, რომელიც უინტერესოდ მისჩერებოდა ყელევიზორს.
- ბაბო რატომ არ გძინავს?
- რავიცი შვილო, რაღაც სერიალი გადიოდა და შევყევი. შენ რატო არ გძინავს?
- მე ჩემს იდიოტ ქმარს ველოდები, რომელიც უკვე ორი საათია წვენის საყიდლად გავგზავნე. ლაპარაკი დავასრულე თუ არა ოთახში დაჩი შემოვიდა.
- არა რა, მითხარი წვენს ყიდულობდი თუ მთელს მაღაზიას, რათ უნდოდა ერთი ბოთლი წვენის ყიდვას, ორი საათი ამოიღე ხმა გამაგებიე?
ერთიანად მივაყარე სათქმენი.
- თუ გაჩუმდები გეტყვი. აქ ვერსად ვერ ვიშოვე შენი ქოქოსის წვენი, მეთქი ისევ ანანასი რომ წავუღო თავზე დამასხამს თქო. ამიტომ თბილიში წავედი აი იქ კი გიშოვე შენი ქოქოსის წვენი, ამიტომ დამაგვიანდა ამდენი. ჩემი საყვარელი ქმარი, ჩემს გამო რამდენი იწვალა მე კიდევ როგორ ვეჩხუბები.
- კარგი ხო მაპატიე, მე რა ვიცოდი მეგონა რამე მოგივიდა ვინერვიულე.
- კარგი არაუშავს ჩემო პრინცესავ.
- დაჩი ძალიან დავიღალე წამო დავიძინოთ.
-და წვენი?
- აღარ მინდა, ეგ ორი საათის წინ მინდოდა. ისე საწყლად შევხედე მისი, გაბრაზებული სახის დანახვისას რომ თავი ვერ შეიკავა და გაეცინა. ხელში ამიტაცა და ჩვენი ოთახისკენ წამიყვანა.
- ამის გამო დაისჯები ქალბატონო. მეუბნება ის და რიგრიგობით მიკოცნის, ჯერ ზედა შემდეგ ქვედა ტუჩს.
- მე თურმე ანგელოზი შემიყვარდა.ვეუბნები მე და ვნებიანად ვეტანები მის ტუჩებს.
- ნატვრის ხესთან რომ ჩავიფიქრე.


ბედნიერება წვრილმანებშია.
იყავით ბედნიერები იმით რაც გაგაჩნიათ დღეს, იქნებ ის რაც გაქვს დღეს ღარ გქონდეს ხვალ. ნუ ეძებ ბედნიერებას სხვაგან ის შენთან შენს გულშია. მე ისიც კი გამაბედბიერებს რომ თქვენ იქნევით ბედნიერები.
ეცადეთ ნუ მოუსმენთ რას იტყვის ხალხი, რადგან ხალხი ყოველთვის იმას იტყვის რაც უნდა. მე მიყვარხართ თქვენ ვინც მთელი ამ დროის განმავლობაში გვერდით მიდექით და იტანდით ჩემს უნიჭობას. მადლობას გიხდით ყველას. გამიხარდება თუ თქვენს საბოლოო აზრს  დააფიქსირებთ. მე მიყვარხართ თქვენ და მთელი გულით გისურვებთ ყველას ბედნიერებას..скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი meocnebe avadmyopi

ესეიგი დეიდუკი რამდენი ხანი გალოდინე მაგრამ დამიჯერე ღირდა
ეს არ იყო მარტო სასიყვარულო ისტორია,იყო მასში ჩაქსოვილი დეტექტივითა და ინტრიგით,რომელიც შენს ყველა ისტორიას თან დასდევს,ვკითხულობდი შიშით და ყოველგვარი ემოციით,იყო მომენტები რომლებზეც შიშისგან და ნერვებისგან კინაღამ ვიტირე,იყო მომენტები რომელსაც ძალზე დაძაბულად ვკითხულობდი....
თავიდანვე გამიკვირდა რომ ისტორიაზე შენი სახელი დავინახე მაგრამ რომ მოგწერე ხომ დავადასტურე
რადგან ძალიან არ მომივიდა თვალში,არაფელს,ვერაფელს ლ კი არა ღ დედუკი გეკადრება ახლა ეს მე რომ შეგისწორო????????
მაგრამ ყოველგვარი შენიშვნების ჩათვლითაც კი,არ მოუხდენია ჩემზე გავლენა არც ერთ შეცდომას ძირითადად მოვიხიბლე შინაარსობრივად,რომელსა ბევრი ინტრიგა ედო საფუძვლად,ისე ვიყავი მეგონა ნინასთან ერთად ვიძიებდი საქმეს.........
იყო მომენტები რომლებზეც ნერვებიდან შევიშალე მეშლებოდა ნერვები დედამისზე....კინაღამ ავკუწე,მაგრამ გონებაში ავიხდინე ......
ძალიან მომეწონა,გავოგნდი,მალე დამიბრუნდი ახალი ისტორიით heart_eyes heart_eyes

 



№2  offline მოდერი gogona migraciidan

meocnebe avadmyopi
ესეიგი დეიდუკი რამდენი ხანი გალოდინე მაგრამ დამიჯერე ღირდა
ეს არ იყო მარტო სასიყვარულო ისტორია,იყო მასში ჩაქსოვილი დეტექტივითა და ინტრიგით,რომელიც შენს ყველა ისტორიას თან დასდევს,ვკითხულობდი შიშით და ყოველგვარი ემოციით,იყო მომენტები რომლებზეც შიშისგან და ნერვებისგან კინაღამ ვიტირე,იყო მომენტები რომელსაც ძალზე დაძაბულად ვკითხულობდი....
თავიდანვე გამიკვირდა რომ ისტორიაზე შენი სახელი დავინახე მაგრამ რომ მოგწერე ხომ დავადასტურე
რადგან ძალიან არ მომივიდა თვალში,არაფელს,ვერაფელს ლ კი არა ღ დედუკი გეკადრება ახლა ეს მე რომ შეგისწორო????????
მაგრამ ყოველგვარი შენიშვნების ჩათვლითაც კი,არ მოუხდენია ჩემზე გავლენა არც ერთ შეცდომას ძირითადად მოვიხიბლე შინაარსობრივად,რომელსა ბევრი ინტრიგა ედო საფუძვლად,ისე ვიყავი მეგონა ნინასთან ერთად ვიძიებდი საქმეს.........
იყო მომენტები რომლებზეც ნერვებიდან შევიშალე მეშლებოდა ნერვები დედამისზე....კინაღამ ავკუწე,მაგრამ გონებაში ავიხდინე ......
ძალიან მომეწონა,გავოგნდი,მალე დამიბრუნდი ახალი ისტორიით heart_eyes heart_eyes


ხომიცი არა როგორ ველოდი ამ კომენტარეს.
უკვე ნერვიულობით სიარულიც დავიწყე წინ და უკან.
ვეწადე როგორმე შეცდომები არ გამოარვოდა მაგრამ ვერ მოვახერხე როგორც ჩანს ბოდიში.
არ ვიცი რა გითხრა, მოდი იმას გეტყვი რომ ნინას ცხოვრებიდან დედის მომენტები რაღაცით შეცვლილი თუმცა ნამდვილია.
გათხოვება, გათხოვება არა უფრო გაყიდვა.
მაგრამ ისტორიაში ესე გადავწყვიტე დამეწერა.
მადლიბა შენ, ასეთი კომენტარისთვის და მადლობა საერთოდ რომ არსებობ.
ძალიან ძალიან მიყვარხარ და ძალიან, ძალიან მაბედნიერებ ❤❤

 



№3  offline წევრი lena lena

ნუ ეს გოგო არის საოცრება
დაძაბულობა
დეტექტივი
ბოევიკი
სიყვარული
ტკივილი
ვნება
არ ვიცი ყველაფერი იყო შერწყმული <$
მადლობა საყვარელლო

 



№4  offline მოდერი gogona migraciidan

lena lena
ნუ ეს გოგო არის საოცრება
დაძაბულობა
დეტექტივი
ბოევიკი
სიყვარული
ტკივილი
ვნება
არ ვიცი ყველაფერი იყო შერწყმული <$
მადლობა საყვარელლო


ვაიმე ვგიჟდები მე შენზე, არვიცი რაგითხრა სიტვები არ მყოფნის.
ძალიან მიხარია რომ კითხულობ.
მაბედნიერებს მე შენი კომენტარები ჩემო კარგო ❤

 



№5  offline წევრი Crazy dreamer

კარგი იყო თანაც როგორ, მომეწონა შინაარსი.
იმედი მაქვს კიდევ ვიხილავ შენს სიახლეებს წარმატებები

 



№6  offline მოდერი gogona migraciidan

Crazy dreamer
კარგი იყო თანაც როგორ, მომეწონა შინაარსი.
იმედი მაქვს კიდევ ვიხილავ შენს სიახლეებს წარმატებები


დიდი მადლობა ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent