შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყურვილი [ნაწილი III, თავი 4] (18+)


30-06-2018, 15:10
ავტორი ჰაიკო
ნანახია 449

წყურვილი [ნაწილი III, თავი 4] (18+)

- ღმერთო, გთხოვ, - იყვირა მიამ და კოვაქსის ოფლისგან გაწუწულ მკერდს დაემხო.
ლუციუსი ელვასავით სწრაფად გაჩნდა მათ გვერდით, ხელისგული მკერდზე დაადონდა თვალები მოჭუტა, ასე აკვირდებოდა რამდენიმე წამი.
- უგონოდაა, - თქვა ბოლოს, - გულისცემის რიტმი დარღვეული აქვს, შენელებული.
მიამ ცრემლიანი თვალებით ამოხედა.
- ლუციუს...როგორმე უნდა დავეხმაროთ, მის დაკარგვასაც ვერ გადავიტან, გევედრები რამე უშველე...
ქერა ვამპირმა ჩვეულებრივზე სწრაფად გაიარ-გამოიარა ოთახში, რაც დროში გადაადგილებას უფრო ჰგავდა, ვიდრე უბრალოდ გავლა-გამოვლას, ჟღალ წვერს იწიწკნიდა და მარცხენა ხელის არათითზე წამოცმულ გვირგვინოსან ბეჭედს ნერვიული მოძრაობით ეთამაშებოდა.
- თავში არაფერი მომდის, - თქვა ბოლოს, - მაგრამ....- ის შეჩერდა და თვალებმოჭუტული მიაჩერდა მიას, - შენ ჯადოქარი ხარ, ჯანდაბა, ეს აქამდე რატომ არ ვიფიქრე...
მიაც გაოცდა, ფეხზე წამოდგა და საწოლის ჩუქურთმიან კიდეს დაეყრდნო, არც მას უფიქრია ოდესმე, რომ თავისი უნარის გამოყენებით ვინმესთვის დახმარების გაწევა, ან თუნდაც ტკივილის შემსუბუქება შეეძლო.
- ლუციუს, მაგრამ... მე არ ვიცი როგორ გამოვიყენო ეს უნარი, მე ხომ მსგავსი არასდროს არაფერი გამიკეთებია.
- მართალი ხარ, ასე შეიძლება ზიანი უფრო მიაყენო, ეს არ მიფიქრია, - დაეთანხმა პირველყოფილი და ბოლთის ცემა განაგრძო.
გოგონა უხმოდ აკვირდებოდა ლუციუსის მოქმედებებს და ხედავდა იმას, რაც მანამდე არ შეუმჩნევია. მაგალითად, აღმოაჩინა, რომ ამ უგრძნობ ვამპირსაც გააჩნდა გრძნობები, შეეძლო ვინმეზე ენერვიულა, თუნდაც კოვაქსის ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე, მიხვდა, რომ კოვაქსსა და ლუციუსს შორის უბრალო კავშირი კი არ იყო, არამედ სხვა, გაცილებით ძლიერი, საუკუნებიის განმავლობაში არსებული მეგობრობით გამყარებული.
- იქნებ რებეკა დაგვხმარებოდა? - გაუბედავად იკითხა გოგონამ.
ლუციუსი მკვეთრად შემობრუნდა, თვალებში ძველებური სიცივე და სისასტიკე ჩადგომოდა.
- რებეკა...მან ჩვენ გვიღალატა, მის ჯეკსონ.
- რას გულისხმობ? - გაუკვირდა მიას, რადგან იცოდა, რომ კოვაქსისა და რებეკას ურთიერთობისგან განსხვავებით, ლუციუსის და რებეკას ურთიერთობა უფრო თბილი და რომანტიკული იყო.
- ის გაბრიელთან ერთად იყო, როდესაც კოვაქსს უკბინეს.
მიამ მკერდზე ხელები დაიკრიფა და ასე მიაჩერდა ქერა უკვდავს.
- იქნებ მასთან იძულებით არის? იქნებ გაბრიელი მას რამით აშანტაჟებს? ამაზე არ გიფიქრია?
ლუციუსმა გაკვირვებით შეხედა, ერთხანს ასე აკვირდებოდა, შემდეგ მოხდენილად ჩაიცინა.
- ასეთი ჭკვიანიც არ მეგონე.
- გმადლობ, - გაუღიმა გოგონამაც, უხაროდა, რომ ლუციუსთან ურთიერთობა მართალია ნელა, მაგრამ მაინც გვარდებოდა.
ამ დროს კოვაქსმა დაიკვნესა და მათი ყურადღებაც მიიპყრო, ის საწოლზე სწრაფად წამოჯდა, სიცხისგან აელვარებული თვალებით მიმოიხედა, მთელი სხეული დაეძაგრა, მიას მიაჩერდა ბოროტი მზერით, თავი ოდნავ დაბლა დახარა და ასე შემოჰყურებდა ქვემოდან, მკერდიდან ყრუ ღმუილის ხმა ამოსდიოდა, პირიდან წამიერად ჩამოეზარდა მოელვარე ეშვები და რომ არა ლუციუსის სასწაულად სწრაფი რეაქცია, გოგონას ალბათ ვეღარაფერი იხსნიდა სიკვდილისგან. ლუციუსი ელვის სისწრაფით სწვდა მხარში მიას, გამოღებული კარისკენ გასტყორცნა და ამავდროულად კოვაქსს ხელები ზურგსუკან გადაუგრიხა.
მია, რომელიც ზურგით კედელს შეასკდა, გაჭირვებით წამოდგა და ნაღვლიანი თვალებით შესცქეროდა ამ სიტუაციას.
- წადი, - ჩუმად თქვა ლუციუსმა და თვალი აარიდა, მიხვდა, რაც ხდებოდა ამწამს გოგონას გულში, - მე მივხედავ, როდესაც დამშვიდდება, დაგიძახებ, წადი.
- მაგრამ...
- შენ ადამიანი ხარ, ის კი ვამპირია, რომელსაც ცნობიერება არეული აქვს და სისხლი სწყურია, წადი.
მიამ უხმოდ დაუქნია თავი და პირველი სართულისკენ ჩამავალ შიდა კიბეს ჩაუყვა, ის იყო, დივანის კუთხეში მოკალათებას და დაფიქრებას აპირებდა, რომ კართან უცნაური ხმები გაისმა, თითქოს ვიღაც ჩურჩულებდა, რამდენიმე ხმა ერთად.
მია დივნიდან უხმაუროდ წამოდგა, ოთახის კუთხეში მდგარი გოლფის ჯოხების ჩასაწყობიდან ერთ-ერთი ამოარჩია და კარისკენ დაიძრა, მაგრამ კარის გამოღება ვერ მოასწრო, რომ გარედან რაღაც დიდი და ძლიერი დაეტაკა, კარი ანჯამებიდან ამოვარდა და ოთახში რამდენიმე უცხო მამაკაცი შემოიჭრა, ერთ-ერთი თმაში სწვდა გოგონას, დაიჭირა, ხელები გაუკავა და პირზე ხელი ააფარა, კიდევ ორნი-იარაღმომარჯვებულები ფრთხილი ნაბიჯით დაიძრნენ ოთახისკენ, საიდანაც ამავალი კიბე მეორე სართულს უერთდებოდა. მიამ გაიბრძოლა, მაგრამ ამაოდ. უცნობმა პირზე წებოვანი ლენტი დააკრა, ხელები ერთჯერადი პლასტმასის ბორკილით შეუკრა და უხეშად მიაგდო დივანზე. შემდეგ მობილური ამოიღო და ნომერი აკრიფა.
- ჩვენ გვყავს,... დიახ... ორივე, ქერაც და შავგვრემანიც... გოგოც აქაა, როგორც ჩანს, მათ ეხმარება, დიახ, გასაგებია...
უცნობმა ტელეფონი გათიშა, ჯიბიდან დანა ამოიღო და მიას მოუბრუნდა.
- სანამ ჩემი მეგობრები შენს ზებუნებრივ მეგობრებს მოუვლიან, მე და შენ რაღაცაზე უნდა ვილაპარაკოთ, ასე რომ...
უცნობმა მეტის თქმა ვერ მოასწრო, ნახევრადჩაბნელებულ ოთახში თითქოს სუსტმა ნიავმა დაჰქროლა, ვიღაცის ძლიერი ხელები ყელში სწვდა უცნობს და მასთან ერთად გაქრა სიბნელეში.
ჩქამზე ორმა მამაკაცმა, რომლებიც კიბეზე ასვლას აპირებდნენ, სწრაფად მოტრიალდნენ და ოთახი დაძაბული მზერით შეათვალიერეს, როდესაც თავისიანი ვერსად დალანდეს, მიხვდნენ, რომ საქმე გართულდა.
- ჯონ, - დაიყვირა ერთ-ერთმა და შიშით მიაჩერდა ოთახის ჩაბნელებულ კუთხეში მდგარ მუქ ფიგურას, - ეს შენ ხარ? ჯანდაბა, ეს რა ხუმრობაა...
მაგრამ მუქ ფიგურას ხმა არ გაუცია, შემობრუნდა და ბარბაცით გამოემართა მისკენ, ეს მართლაც ჯონი იყო, რომელსაც სახე გაფითრებოდა, თვალები გადმოეკარკლა, ორივე ხელით ცდილობდა გამოღადრული ყელიდან მჩქეფარე სისხლის შეჩერებას, მან რამდენიმე ნაბიჯი გადმოდგა, თანამზრახველს შეძრწუნებული მზერა მიაპყრო და სქელ ხალიჩაზე, რომელსაც სისხლით რწყავდა, უსულოდ დაეცა.
- პიტერ, აქ მოდი, - იღრიალა ავტომატიანმა და შიშით მიმოიხედა, ნელა იხევდა უკან, - ჯანდაბა, ჯანდაბა...
პიტერი მოვიდა, მაგრამ არა საკუთარი ფეხით, სამზარეულოში მცირე ხმაური გაისმა, შემდეგ პიტერის კისერმოტეხილმა გვამმა მისაღები ოთახის სივრცე გადაკვეთა და მესამე არამზადის ფერხთით დაეცა.
ცოცხლად დარჩენილი თავდამსხმელი ლამის ჭკუიდან შეიშალა შიშისგან, გაფართოებული თვალებით ჩხრეკდა ოთახს და ამ ყველაფრის შემოქმედს ეძებდა, მაგრამ ამაოდ.
მისმა დაძაბულობამ პიკს მიაღწია.
- დამენახე, - დაიღრიალა მან და ავტომატი მიას მიმართულებით მიმართა, - დამენახე, თორემ გოგონას მოვკლავ...
მაგრამ მის მუქარას ასრულება არ ეწერა, მის წინ ჩრდილი გაჩნდა, შემართული იარაღი მარტივად გამოსტაცა ხელიდან, შემდეგ მის ყელთან შემზარავმა ეშვებმა გაიელვა და არამზადა თავდამსხმელის სული ჯოჯოხეთში გაფრინდა ისე, რომ დაყვირებაც კი ვერ მოასწრო.
მეორე სართულიდან ხმაური მოისმა და მისაღებ ოთახში ლუციუსი გაჩნდა, მან გაოცებული თვალი მოავლო გვამებს, შემდეგ მიას მიაშურა, პირიდან წებოვანი ლენტი ააცალა და ფეხზე წამოაყენა. გოგონას შიშისგან საუბრის უნარი წართმეოდა, მხოლოდ დაჭყეტილი თვალებით მისჩერებოდა გვამებს.
- მის ჯეკსონ, რა მოხდა აქ? - ჩაეკითხა ლუციუსი და გონზე მოსაყვანად ოდნავ შეეხო მხარზე.
- არ ვიცი... - ნელა თქვა გოგონამ, - მან ისინი დახოცა... სამივე... მან გადამრჩინა...
- ვინ?
- მე ის ვნახე...მარკი აქ იყო, აქ...
- გასაგებია, - თავისუფლად ამოისუნთქა ლუციუსმა, - ეს ყველაფერი მარკუსმა ჩაიდინა, მაგრამ თვითონ სადაა?
- აქ ვარ, - სიბნელიდან წარმოთქვა მელანქოლიურმა ხმამ.
ლუციუსი წამში აეფარა გოგონას წინ, სიბნელეს თვალი გაუშტერა და ვამპირის მახვილმა მზერამ მაშინვე შენიშნა ის. შავ ტანსაცმელში გამოწყობილიყო, კუთხეში მდგარ სავარძელში იჯდა, თითები გადაეჯვარედინებინა და ფეხი ფეხზე გადაედო, სახეზე როგორც ყოველთვის, არაფრისმთქმელი გამომეტყველობა აღბეჭდვოდა, თვალებიდან კი ჩვეულებისამებრ სევდა და მელანქოლია გამოსჭვიოდა.
ლუციუსმა იცოდა, რომ მისი გამოღვიძების შემდეგ ის სრულიად არ ჰგავდა საკუთარ თავს, არ ლაპარაკობდა, მუდამ საკუთარ თავში ჩაკეტილი დადიოდა და ბოლო დროს სულაც გაქრა, აღარსად ჩანდა, ახლა კი, ვითომც არაფერი, ზუსტად იმ დროს გამოჩნდა, როდესაც ყველაზე მეტად უჭირდათ, მოვიდა და მანიაკალური აუღელვებლობით დახოცა ხალხი-ის, რაც ყველაზე კარგად მას გამოსდიოდა, მაგრამ ლუციუსი მაინც არ ენდობოდა ბოლომდე მას, ის რომ ნამდვილი მარკუსი ყოფილიყო, თვალდახუჭული მიენდობოდა, მაგრამ ეს ასე არ იყო..
- რა ხდება, მარკუს? - ცივად ჰკითხა ლუციუსმა.
მარკუსი წამოდგა, კედლის ბართან მივიდა, ვისკის ბოთლი აიღო, ყინული ჭიქაში ჩაყარა და შემდეგ ნახევრამდე შეავსო მუქი სითხით.
- სხვა დროს ჩემი ნახვა უფრო გიხაროდა ხოლმე, - პასუხად მიუგო მარკუსმა, მიას უემოციო მზერა შეავლო.
- სხვა დროს სხვანაირი იყავი, - გამოსცრა ლუციუსმა და სხეული დაეძაგრა, მზად იყო თავდასხმის მოსაგერიებლად, იცოდა, რომ მარკუსთან ორთაბრძოლისას გადარჩენის მინიმალური შანსები ჰქონდა, მაგრამ მიას სიკვდილს, ან კოვაქსის სიკვდილს არ დაუშვებდა.
მარკუსს არაფერი უპასუხია, ერთი კუნთიც კი არ შერხევია სახეზე. უხმოდ უცქერდა ლუციუსს და ვისკის აუჩქარებლად მიირთმევდა.
- მე თქვენი წყალობით ვარ ასეთი, - თქვა ბოლოს, - ყველა დამნაშავე ხართ იმაში, რომ მე საკუთარ თავს არ ვგავარ, შენც, კოვაქსიც...
ლუციუსს ცუდი წინათგრძნობა დაეუფლა.
- რას გულისხმობ?
- ლუციუს, - მარკუსი იმდენად სწრაფად გაჩნდა მის წინ, რომ ლუციუსი გაოგნებული დარჩა, - ვაფასებ შენს თავგანწირვას კოვაქსის მიმართ...ეს დასაფასებელი საქციელია.
ლუციუსი თითქმის მიხვდა მისი სიტყვების მნიშვნელობას, უკუსვლით შეუმჩნევლად დაიხია კიბისკენ და მიაც თან გაიყოლა ზურგზე აკრული.
- მე კოვაქსმა მომკლა, - ბოროტი ხმით თქვა მარკუსმა, ვისკის ჭიქა ფრთხილად დადგა დივანის წინ მდგარ ჟურნალების დაბალ, შუშის მაგიდაზე და ნელი ნაბიჯით დაიძრა ლუციუსისკენ.
- ჯანდაბა, - კბილები გაახრჭიალა ლუციუსმა, - ეს დიდი ხნის წინ იყო.
- მნიშვნელობა არ აქვს, - თავი გააქნია მარკუსმა, - შენ გაპატიებდი, მაგრამ მას არ ვაპატიებ, მაშინ უნდა მომეკლა, როდესაც გაბრიელის წინააღმდეგ წავიდა...
- მოიცადე, - თვალები მოჭუტა ლუციუსმა, - შენ რა, გაბრიელთან ხარ?
- და რატომ გიკვირს? - გაოცება გამოხატა მარკუსმა.
- რატომ მიკვირს? - რიტორიკული შეკითხვა დასვა ლუციუსმა, - გეტყობა, რომ ბოლოდროინდელი მოვლენებისგან შორს ხარ...
მარკუსი შესდგა და მკაცრი გამომეტყველებით დააკვირდა ქერა უკვდავს.
- რის შესახებ ლაპარაკობ?
- გაბრიელი ჩვენი განადგურება აქვს გადაწყვეტილი, იცოდი ეს? - დრო იშოვა და სწრაფად თქვა ლუციუსმა, თვალი თვალში გაუყარა მარკუსს, - მან ჰიბრიდი შექმნა, მან სალემში უდანაშაულო ხალხი დახოცა, ჰიბრიდმა კი კოვაქსს უკბინა...
- რაო? - შეაწყვეტინა მარკუსმა, აშკარად გაკვირვებული ჩანდა, - და გგონია დავიჯერებ ამ ყველაფერს?
- შენი თვალით ნახე, - მიუგო ლუციუსმა, ოდნავ გვერდზე მიიწია და კიბის საფეხური გაათავისუფლა, - კოვაქსი მეორე სართულზეა, წევს, ის ჰიბრიდის შხამითაა მოწამლული და კვდება.
მარკუსი ერთხანს ყურადღებით სწავლობდა ლუციუსის გამომეტყველებას, შემდეგ მოჩვენებასავით გაჩნდა მიას ოთახში და საწოლს მიუახლოვდა, რომელზეც განუწყვეტლივ ბოდავდა შავგვრემანი პირველყოფილი. ის უაზრო მზერით შეაჩერდა მარკუსს, შემდეგ გვერდი იცვალა და ბოდვა განაგრძო, ზეწარი ერთიანად დასველებულიყო მისი ოფლით, სახეზე თითქოს ნაცრისფერი დასდებოდა.
- რა სჭირს? - სიჩუმე დაარღვია მარკუსმა, მის ხმაში უკვე აღარ იგრძნობოდა მტრული ნოტები.
- ჰიბრიდის შხამმა სისხლში შეაღწია, - მიუგო ლუციუსმა, - წესით მკვდარი უნდა იყოს უკვე, მაგრამ ის ხომ კოვაქსია, წესებს არ ემორჩილება, მისი ორგანიზმი შხამს ებრძვის და ყოველ წუთს უფრო და უფრო სუსტდება...
მარკუსმა თვალი აარიდა კოვაქსს, ნელი ნაბიჯით ჩაუყვა კიბეს და კარს მიადგა, ლუციუსი ფეხდაფეხ მიჰყვებოდა.
- ეს გაბრიელმა ჩაიდინა?
- დიახ, მისმა ჰიბრიდმა, გაბრიელს კი ხელი არ შეუშლია მისთვის, - დაუდასტურა ლუციუსმა და სანამ მარკუსი გავიდოდა, მხარზე ხელის დადებით შეაჩერა, - მარკუს, მან შენი სხეული გაანადგურა, მაგრამ ეს ძალიან დიდი ხნის წინ იყო, და შენს დაბრუნებაში მან უდიდესი როლი ითამაშა, ეს ნუ დაგავიწყდება.
მარკუსმა ნელა დაუქნია თავი.
-.... ვნახოთ, იქნებ რამით შევძლო მისი დახმარება! - და სიბნელეში გაუჩინარდა.
ლუციუსმა კარი მიხურა, ოთახში დაყრილი გვამებისთვის მერე მოვიცლიო, გაიფიქრა და სწრაფად აუყვა კიბეს, მიას ოთახში შესვლისას უცნაური სურათი წარმოუდგა თვალწინ.
გოგონა საწოლზე ჩამოჯდომოდა გონდაკარგულ კოვაქსს, ორივე ხელისგული საფეთქლებზე შემოეჭდო და შუბლით ვამპირის გახურებულ შუბლს ეხებოდა, თვალები დახუჭული ჰქონდა, ერთიანად ცახცახებდა და დახუჭული თვალებიდან ღვრად ჩამოსდიოდა ცრემლი.
ლუციუსს ხელი არ შეუშლია, უხმოდ განმარტოვდა ფანჯარასთან, გულხელი დაიკრიფა და ყურადღებით აკვირდებოდა მიას მოქმედებებს.
მცირე ხნის შემდეგ გოგონამ კოვაქსს ხელები მოაშორა და ლუციუსს გამოხედა ცრემლით სავსე თვალებით.
- ლუციუს, მე.... მის გონებაში შევაღწიე.
- რა? - პირი ღია დარჩა ქერა ვამპირს.
- მე მას შუბლზე შევეხე, რომ ოფლი მომეწმინდა და ამ დროს...მის გონებაში და მოგონებებში აღმოვჩნდი...
- მაგარია, - აღტაცებული ხმით თქვა ლუციუსმა, - იქნებ შევძლოთ მისი დახმარება, მის ჯეკსონ.
- ლუციუს,... მის დახმარებას არ ვაპირებ, - უცნაურად თქვა გოგონამ და წამოდგა.
- ეს რას ნიშნავს? - კიდევ ერთხელ გაოცდა ლუციუსი, - შენ ხომ... შენ ხომ ის... თქვენ ხომ... ჯანდაბა.
- ლუციუს, მე დავინახე...
- რა დაინახე?
- ეს ის არის, ის! - მტკიცედ თქვა გოგონამ და კვლავ ტირილი აუვარდა.
- გამაგებინე რა დაინახე, - ხმა გაუმკაცრდა ლუციუსს.
- დედაჩემი ფლორიდის ჯუნგლებში მხეცმა დაგლიჯა და მოკლა, - ტირილით თქვა გოგონამ, - ეს არის...მე დავინახე ის სცენა მის მოგონებებში...ზუსტად კოვაქსია ის მხეცი, ვინც დედაჩემი მოკლა, ლუციუს, - მიამ მეტს ვეღარ გაუძლო, კედელს ზურგით მიეყრდნო, ჩაიკეცა და თავი ხელებში ჩარგო.
- ჯანდაბა, - ძლივს ამოთქვა უკიდურესად გაოგნებულმა ლუციუსმა, - ჯანდაბა...არ ვიცი რა ვთქვა, ძალიან ვწუხვარ, მაგრამ მია, - ლუციუსმა პირველად მიმართა სახელით.
მიამ ამოხედა, მაგრამ არაფერი უთქვია.
- რაღაც მინდა გითხრა... - ლუციუსი მის გვერდით ჩამოჯდა იატაკზე და კედელს მიეყრდნო ზურგით, გოგონასავით, - მომისმინე, ეს მრავალი წლის წინ მოხდა, ის მაშინ შენ არ გიცნობდა, ის ვამპირია და შეიძლება იმ მომენტში მშიერი იყო, დედაშენის ადგილზე ნებისმიერი რომ ყოფილიყო, ასე დაემართებოდა, არა, მას არ ვამართლებ, მაგრამ ის ხომ ვამპირია, ეს მისი ბუნებაა...მას უყვარხარ მია, ის ამას საკუთარ თავთანაც კი არ აღიარებს, მაგრამ დამიჯერე, უყვარხარ...
- არ ვიცი, - თავი გააქნია გოგონამ, - არ ვიცი შევძლებ თუ არა მის პატიებას, მან ხომ დედა მომიკლა, ლუციუს...
ლუციუსს აღარაფერი უთქვია, თავი დაუქნია და ფანჯარასთან მივიდა.
- ყოველ შემთხვევაში, - თქვა მან, - ეცადე მას გაუგო და აპატიო, მის ჯეკსონ...
- ვეცდები, - ამოიოხრა მიამ და საწოლზე მბორგავ კოვაქსს გახედა, - მაგრამ ძალიან გამიჭირდება...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი mirandaa31

კარგია მარკუსი რომ გამოჩნდა, იქნებ მან მაინც შეძლოს რამე. ისე ჩაიხლართა ყველაფრი.. ახლა მთავარი რაც არის კვაქსის გადარჩენა მინდა. ველოდები ახალ თავს ერთი სიტყვით.
--------------------
ხელმოწერა

 



№2  offline წევრი ჰაიკო

mirandaa31
კარგია მარკუსი რომ გამოჩნდა, იქნებ მან მაინც შეძლოს რამე. ისე ჩაიხლართა ყველაფრი.. ახლა მთავარი რაც არის კვაქსის გადარჩენა მინდა. ველოდები ახალ თავს ერთი სიტყვით.

დაელოდე და ხვალ იქნება ;)
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№3  offline წევრი ჟიზელი

ვაჰ, მარკუსს გაუმარჯოს :დდდდ

 



№4  offline წევრი ჰაიკო

ჟიზელი
ვაჰ, მარკუსს გაუმარჯოს :დდდდ

:) გაუმარჯოს დაცემულ ოცნებებს! ;)
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№5 სტუმარი ანბანი

ველი ახალ თავს...

 



№6  offline წევრი ჰაიკო

ანბანი
ველი ახალ თავს...

ხვალ იქნება ახალი თავი
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№7  offline წევრი goddess

როგორც ყოველთვის უნიკალური იყო,კარგი მოცულობაც ქონდა,მაგრამ მე მაინც არ მეყო ისე მინდოდა გაგრძელება laughing ველი ახალ თავს heart_eyes

 



№8  offline წევრი ჰაიკო

goddess
როგორც ყოველთვის უნიკალური იყო,კარგი მოცულობაც ქონდა,მაგრამ მე მაინც არ მეყო ისე მინდოდა გაგრძელება laughing ველი ახალ თავს heart_eyes

გაგრძელებას ხვალ დავდებ, მადლობას გიხდი რომ კითხულობ:)
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



№9 სტუმარი სტუმარი Cira

ახალი როდის დაიდება?

 



№10  offline წევრი ჰაიკო

სტუმარი Cira
ახალი როდის დაიდება?

მალე დაიდება ცირა, ზუსტად ვერ გეტყვი.
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent