შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ღმერთთა ცოდვანი (5)


5-07-2018, 21:26
ავტორი ენ ჯეინი
ნანახია 445

ღმერთთა ცოდვანი (5)

თაია სასახლის ბაღში სეირნობდა და ბაგეებგაშლილი აკვირდებოდა მზის გულზე გადაშლილ ყვავილებს. ყველა ღრუბელი გაფანტულიყო, თუმცა გულის სიღრმეში, მაინც წარმოიდგენდა გაშავებულ ცაზე მოტივტივე, სიკვდილისფრად შემოსილ ჰაერს.
- თავი უნდა დაიცვა თაია... ისინი გიახლოვდებიან - ესმოდა ბუნების ხმა. - გაიღე მთელი შენი ძალა და შექმენი იარაღი, რომელიც ამ ომს კი არა, მომავალში, კაცობრიობის წინააღმდეგ, გამძვინვარებულ ბრძოლაში გაგამარჯვებინებს.
ეჩურჩულებოდნენ ხეები.
გოგონა დაღონდა. ყველაზე მშვენიერ, დასაჭკნობად გამზადებულ ყვავილს ჰგავდა და გრძნობდა, დიდი დრო არ დარჩენოდა ამ სამყაროში.
არ ეშინოდა.
იცოდა, რომ რაღაც უძლეველი, უხილავი და ძლევამოსილი, მის მხარდამხარ იბრძოლება, თუმცა ვერ გაიმარჯვებდა...
კაენის საწოლოთახთან მივიდა დაღონებული.
- როგორაა? - ჰკითხა თაიამ მომვლელს, რომელიც კაენის გამოჯანმრთელებას მეთვალყურეობდა.
- კარგადაა. მოსამსახურე გოგონები სახვევებს უცვლიან - უპასუხა ხანში შესულმა, ჭაღარა ქალმა.
- რეებს ბოდავ? - გაბრაზდა თაია და თვალებგაფართოებული შეიჭრა კაენის საწოლოთახში, რომელსაც სამი ახალგაზრდა გოგონა დაჰფოფინებდა. - მოშორდით, თორემ თავებს დაგაყრევინებთ! - დაიღრიალა დედოფალმა და მაშინ, როცა ყველა შეცბუნებული გავარდა ოთახიდან, თაია ღიმილით მიუახლოვდა კაენს.
- ზოგჯერ, ველურ მორიელს ემსგავსები დედოფალო - გაეღიმა კაენს და თვალები თაიასკენ მიმართა. სურნდა, რომ მთელი ცხოვრება დედოფლის მშვენიერ სახებაზე შერჩენილიყო მისი მზერა და შეჩერებულიყო წამი, რათა თვალთახედვიდან, არასდროს დაეკარგა ღვთაებრივი გოგონა.
- ხშირად, მისი შხამივით მომაკვდინებელიც ვარ.
- ვხედავ, როგორ ნელ-ნელა და წამებით მიღებ ბოლოს.
- შენ კაენ? არადა, მეგონა, რომ სასიცოცხლო ჰაერი შთაგბერე.
- ვერ ვიტყვი დარწმუნებით. ზოგჯერ ჩემი სიკვდილი ხარ, თუმცა დაღუპვის საშუალებას არ მაძლევ და არსებობას მიტკბობ.
- ურთიერთგამომრიცხავ სიტყვებს ერთმანეთზე ისე აშენებ, რომ ბოლოს მაინც მშვენიერებას ქმნი.
- რა უცნაურია, რომ ყველა ადამიანმა მიუარა, თუმცა სამყაროს ყველაზე დიდებული წარმომადგენელი, ასეთ ხოტბას მასხამს. და მაშინ, როცა ჩემს გვერდით არ ხარ, ყველაზე მეტად იცი რა მენატრება?
- რა?
- შენი თხელი თითები, ყველაზე ოსტატი გენიოსის მიერ გამოქანდაკებული მაჯები და მათი სურნელი - თქვა კაენმა, ქალის მშვენიერი ხელი, ისევ თავისი ბაგეების ლუკმა გახადა.
- კაენ, გული ცუდს მიგრძნობს. გარშემო, ყველაფერი მაფრთხილებს, რომ თავის დაცვა გვჭირდება. დაცვა ბოროტებისგან, რომელიც ყოველწუთიერად, უფრო გვიახლოვდება და ჩვენი განადგურება სურს.
- მაშინ მოვემზადოთ სისხლისმსმელი ბრძოლისთვის - წამოიწია კაენი - ერთადერთი, რასაც ვერც სიკვდილს და ვერც სხვა სულიერს ვერ დავუთმობ, შენ ხარ დედოფალო.
- და იქნებ, შენზე არაა დამოკიდებული ჩემი სიცოცხლე კაენ? რომ მოგიწიოს დათმობა? ორივეს რომ მოგვიწიოს?
- ასე უიმედოდ რატომ ლაპარაკობ? შენ ჩვეულებრივი მოკვდავი კი არა, მაგიური ნიჭით შემოსილი, ჰელიოპოლისის დედოფალი ხარ.
- სწორედ ამიტომ, საკუთარი თავი კი არა, ჰელიოპოლისი უნდა გადავარჩინო. ჩემი მიწა ვერ აიტანს სასტიკ მმართველს. მე და ამ სახელმწიფოს, ერთმანეთის გარდა, არავინ გვაბადია დამცველი, გულის შემტკივარი, მშობელი და ერთადერთი გადამრჩენელი.
- და მე რა ვარ შენთვის? - ვერ მოთმინა ვაჟმა, რომ არ ეკითხა.
- შენ ერთადერთი კაცი ხარ, რომლისთვისაც ჩემი შეხების ნება მიმიცია. შენ ხარ ის, ვინც ჩემს გულში, არარსებული ცეცხლი რეალურად აქცია და იწყო მისი გაღვივება, რათა სული გამოეგლიჯა ჩემი სხეულისთვის, თავისაში წაეღო და საკუთარ სუნთქვად ექცია.
- ერთადერთი კაცი, ვისაც შენი შეხების ნება აქვს - გაიმეორა კაენმა და გოგონას ხავერდოვან თმას სუნთქვით დაეწაფა, რათა სამარადჟამოდ ჩარჩენილიყო მის მეხსიერებაში თაიას სურნელი.
- მხოლოდ ეგ გაიგე? - ღიმილით გაუხახუნა გოგონამ თავისი ცხვირი მამაკაცის ლოყებს.
- ისიც გავიგე, რომ სული მოგტაცე და ვშიშობ, შენი სუნთქვის მოტაცებაც მომიწევს - გოგონას წითელი ტუჩები თავისაში მოიმწყვდია. ორი მშიერი, მწყურვალი სულის ბაგეები, როგორც იქნა, დაეწაფა წყლის ცივსა და სასიცოცხლო წვეთებს. გაცვალეს სუნთქვა, შთანთქეს ერთმანეთის არომატი და გახდნენ ისინი ერთნი, როგორც ერთი სული, რომელიც ორი სხეულის გულში ძგერდა. ქალის ნაზ სხეულს დაემონა კაენი და ეს ალერსი, არ ჰგავდა აქამდე გამოცდილ არც ერთ შეხებას, რადგან მამაკაცმა, პირველად იგრძნო, რას ნიშნავდა, როდესაც ხორცთან ერთად, სულებიც ეალერსებოდნენ ერთმანეთს.
ყინულივით დაადნა თაია კაენის მკერდს და იმახსოვრებდა მამაკაცის ბაგეების თითოეულ შეხებას, რომელიც სველ კვალს უტოვებდა სხეულის ყველა უჯრედზე. ნეტარებისგან კვნესოდა დედოფალი. მთელი სიძლიერით ეკვროდა მამაკაცს, რათა სამყაროში, ვერც ერთ სულიერს ვერ გაებედა მათი მშიერი სხეულებისა და სულების გაცალკევება. ცასა და დედამიწას ჰგავდნენ ისინი. თითქოს, სამუდამო სიშორე ეწერათ, თითქოს, არასდროს უნდა შეხვედრილიყო მათი თვალები ერთმანეთს, თუმცა, რადგან ბედისწერის მძვინვარე კლანჭები დათრგუნეს და მაინც იხილეს სიყვარული, მათი ერთად ყოფნა, ერთდროულად, საშიში და სამყაროს აღსასრულივით გარდაუვალი იქნებოდა.
- ჩემი ხალხი ცეცხლს ეთაყვანება, მე კი მხოლოდ შენი სიდიდადის მწამს - უთხრა კაცმა დედოფალს და თავისი მკლავი მჭიდროდ შემოჰხვია წვრილ წელზე. ყველაზე ფასეული საგანძურივით მიიკრო ქალის შიშველი სხეული თავისაზე.
- მე მეთაყვანები?
- ჰო. შენ გეთაყვანები... მთელი არსით ვარ შენზე შეყვარებული. არც კი დამესიზმრებოდა, რომ ოდესმე მსგავსი გრძნობის გამოცდას შევძლებდი, თუმცა ისე მიყვარხარ, შემიძლია, მთელს სამყაროს გამოვუცხადო ბრძოლა, რადგან ამ სიყვარულის სახელით თუ ვიგრძოლებ, ვერც ერთი სულიერი ვერ შეწვდება ჩემს ძალას.
დედოფალსა და უფლიწულს ჩაეძინათ.
ჩაეძინათ უშფოთველი ძილით და სიზმარშიც კი შეიგრძნობდნენ ერთმანეთის სუნთქვას, რომელიც ორივეს სამუდამო თანამგზავრი გამხდარიყო.
დიდმა მზის ღმერთმაც არ იცოდა, რას უმზადება მათ ბედი, რადგან თაიასა და კაენის ბედისწერა, ისე დაუკავშირდა ერთმანეთს, როგორც ღმერთისგან დამოუკიდებელი სიცოცხლე და სიკვდილი. ისინი, შორს, ამავდოულად კი ძალიან ახლოს იქნებოდნენ ერთმანეთთან, სამარადჟამოდ გადაჯაჭვულები.
დემონები სასტიკად ხარხარებდნენ შეყვარბეულთა ცქერით. მათ მხოლოდ ერთი მიზანი ჰქონდათ - გაენადგურებინათ ყველაზე საოცარი და წმინდა, რაც კი სამყაროს უბოძებია ადამიანთათვის.
თაია რაას ერთადერთი სისუსტე იყო...
ბოროტების სავანეში დაბადებული არსებები კი გაანადგურბდნენ ყველაფერს, რაც კი დიდი ღმერთის გულში, სიყვარულის წვეთებად წარმოშვებულიყო.
ომბისის მეფეს უკვე შეეკრიბა ჯარი და ითვლიდა წუთებს, როდესაც სისხლისგან დაცლილ თაიას სხეულს, ღიმილით შეავლებდა თვალს და იძიებდა შურს თავისი წინაპრებისათვის!

* * *
ახლოვდებოდა ებონის მცირერიცხოვანი ამალა ომბისის მიწებზე. იდგა საზღვართან მენეფერი, თავის ვაჟთან, მარკუსთან ერთად და ელოდა მეფისასულის მოსვლას. როგორც კი ფეხი დაადგა ქალმა ომბისის მიწაზე, მაშინვე დაინახა ხელმწიფე და მისი ვაჟი, რომლის თმა და კანი, მზესთან მოთამაშე სხივების ფერისა იყო.
- მოგესალმებით - თავი დაუკრა ებონმა.
- მოგესალმებით ებონ. როგორც კი მივიღეთ წერილი, შენი ჩვენთან სტუმრობის შესახებ, მაშინვე სიხარული გვეწვია, ამავდროულად კი ცნობისმოყვარეობა გვტანჯავს. ვიცით, ჩვენი მიწების დასათვალიერებლად არ მოსულხარ.
- მართალია მენეფერ - მიუახლოვდა ქალი მეფეს, ხოლო მის ვაჟს, შესამჩნევად აარიდა თვალი - ვიცი, რომ ერთი მტერი გვყავს და ხომ იცი, საერთო მტერი, არამხოლოდ ადამიანებს, არამედ, სამეფოებსაც აახლოებს.
- რომელ მტერს გულისხმობ ებონ? - ჰკითხა მარკუსმა და იძულებული გახადა ქალი, რომ მზერის ღირსი გაეხადა.
- დედოფალ თაიას. ის ჩემი მტერია.
- რა დაგიშავა?
- მისმა მაგიამ ძალა წამართვა. - უპასუხა ებონმა და თვალები ნაზად დახარა მიწისკენ.
- მე კი ვაჟი წამართვა. - აღმოხდა მენეფერს- ამბობენ, თავის ერთგულ მრჩევლად გაუხდია კაენი და ისე დაიმონა, როგორც პატრონის კალთას მიკედლებული ცხოველი.
- ის ჯაშუშია მამა! - დასძინა მარკუსმა - კაენი ჩვენ არ გვიღალატებდა, არასოდეს!
- შესაძლოა, არ ეღალატა თავისი ნებით, თუმცა ალქაჯია დედოფალი და ალქაჯებს ძალუძთ, ყველა მოკვდავის სული გაიხადონ თავიანთი სურვილების უსიტყვო შემსრულებლად.
- მნიშნელობა არ აქვს! - ხმა დაიბოხდა მარკუსმა - შენც თუ ჩვენთად იქნები, ერთიანი ძალებით შევმუსრავთ დედოფლის ყველა მიმდევარს, ჩამოვაგდებთ ტახტიდან და შენ სამუდამოდ მოიშორებ მათ, ჩვენ კი კაენსა და მის მიწას დავიბრუნებთ, რაც ოდითგანვე, ჩვენი ოჯახის საკუთრება იყო - გაეღიმა მარკუსს - დიდძალ ქონებასაც გაგინაწილებთ. ჰელიოპოლისს მთელი სამყაროს სამყოფი ოქრო აქვს.
- მე მხოლოდ თაიას ცხოდარი მჭირდება. - ღიმილითვე უპასუხა ებონმა.
- შევთანხმდით - თავი დაუქნია მენეფერმა საერთო მტრის განადგურების მოლოდინში, მათი ძალები, სამად დატოტილი მდინარის სათავესავით შეერწყა ერთმანეთს.
საღამოს, როდესაც ბრძოლის გეგმის დასახვის შემდეგ, ებონი თავისთვის განკუთვნილ საწოლოთახში შევიდა, იგრძნო, როგორ აიტანა მისი ფეხის ტერფები სიმხურვალემ. ეს სიმხურვალე, ნელ-ნელა, სისხლივით შეგუბდა ძარღვებში და დაიყრო ებონის სხეულის ყველა ნაწილი. წარმოიდგენდა იგი მეფის ვაჟს, მარკუსს და სძლევდა შიში იმისა, რომ თვალებში ცეცხლი აუგიზგიზდებოდა და როდესაც კვლავ ნახავდა უფლისწულს, ეს ცეცხლი ამხელდა მას პირველად მოგვრილი სიყვარულის ცოდვაში.
ებონი ცოცხლდებოდა...
მკვდარი იყო და ცოცხლდებოდა.
ერთიანად ეფურჩქნებოდა გრძნობები, რომელიც აქამდე არასდროს განუცდია და იპყრობდა სურვილი სიყვარულისა.
ებონს სული ეძლეოდა.
და მაშინ, როცა ებონის მხარზე შემომჯდარი დემონები ზეიმობდნენ ხოლმე ყველაფერ მზაკვრულს, რასაც მეფისასული სჩადიოდა მათი კარნახით, ახლა ერთადერთ ღმერთს ეგვრებოდა სახეზე ღიმილი.
რადგან სიყვარული იყო ყველა ბოროტების ძლევა.
და მან დასაჯა ებონი სიყვარულით!
იმ საღამოსვე მოკლა ქალმა თავისი სამშობლოდან წამოყვანილი ერთ-ერთი ჯარისკაცი, რათა მის სისხლში ებანავა და დილით, ისევ ლამაზი გამხდარიყო მარკუსის თვალში.
* * *

თაია ნილოსის ჩანჩქერთან იდგა და სევდანარევი თვალებით შეჰყურებდა ბუნებას, რომელიც მისი სულის ნუგეში გამხდარიყო. ცუდი წინათგრძნობა ეუფლებოდა. მის ბედნიერებას, უჩვეულო მოლოდინით აღსავსე სურნელი ჩრდილავდა, რომელიც ჰაერის ყოველ კუნჭულში გაფანტულიყო.
თაიას სიკვდილის ეშინოდა.
აქამდე არასდროს შეშინებია მისი, რადგან იცოდა, რომ სიკვდილი იმაზე სწრაფი და უმტკივნეულო იყო, ვიდრე ნილოსის ტალღებთან თამაში. თუმცა ახლა ბევრი რამ ჰქონდა დასაკარგი.
კაენს დაჰკარგავდა.
სიკვდილს რომ უეცრად შემოეღო მისთვის კარი, ერთადერთ სიყვარულთან დააშორებდა და ჰელიოპოლისსაც აღარავინ დარჩებოდა, მშობელ დედასავით მზრუნველი.
- როცა მთელი ქვეყნის მმართველობას ტოვებ და გარბიხარ, აქ უნდა გეძებო ყოველთვის? - მოესმა კაენის ხმა. - არ მკითხო, საიდან გავიგე. უბრალოდ, სურნელით მოგაგენი. ისე გგრძნობ, როგორც ჩემი ტყავის თითოეულ ნაფლეთს.
თაია კაენს მიახლოვდა. ცხვირი ნიკაპზე მიადო და წყვილთან ერთად, ბუნებაც ისე დადუმდა, გეგონება სიყვარულის უკანასკნელ წუთებს სჩუქნიდა მათ სასუნთქად.
- უნდა დავიცვა - ჩაიჩურჩულა დედოფალმა.
- რა უნდა დაიცვა?
- ჩვენი სიყვარული.
- ყოველთვის ისე რატომ საუბრობ, თითქოს მე არ ვარსებობდე?
- რატომ? ჩვენი სიყვარული ანუ შენი და ჩემი.
- მადლობ, რომ მანდ მაინც მოიხსენიე ჩემი სახელი - გაეცინა კაენს - მხოლოდ შენ გინდა დაცვა?
- როდესაც ძალიან გიყვარს, გსურს, რომ მარტო შეეჭიდო ყველაფერს ბოროტსა და სიავით აღსავსეს.
- ნაცნობია ჩემთვის ეგ განცდა დედოფალო... ამიტომაც, სახლში უნდა დავბრუნდე.
- რაა? - სხვადასხვაფერის თვალებში ქარიშახლი ჩაუსახლდა თაიას.
- დროებით - დაამატა კაენმა - ხმები მომდის, რომ არაერთი ქვეყანა ცდილობს შენი თავიდან მოშორებას. უნდა გავიგო, რა გეგმა აქვს ჩემს სამეფოს.
- მათ ხომ გამოგაგდეს?
- არ გამოვუგდივარ - აღიარა კაცმა. - ჩემს ძმას ვუთხარი, რომ შენს სამეფოში, ჯაშუშად შემოვიპარებოდი.
ნათქვამი არ ჰქონდა კაენს ეს სიტყვები, რომ მარჯვენა ლოყა ქალის მწარე სილამ ასწვა... თუმცა ყველაზე მტკივნეული, თაიას უმშვენიერეს თვალებში შეპარული უნდობლობა და ცრემლები იყო.
- მომატყუე! - შეჰკივლა დედოფალმა.
- არ მომიტყუებიხარ. ფესვები შენს სამეფოში და შენს სასთუმალთან გაიდგა ჩემმა სულმა. ახლა უკანასკნელი საზრუნავი შენ ხარ და აღარ არსებობს ჩემთვის რაიმე, ამაზე უფრო წმინდა.
- გაეთრიე ჩემი მიწიდან ომბისის მეფის ვაჟო! შენს დანახვას, ვეღარც ერთ წუთს ვერ აიტანს ჩემი მზერა!
და გააგდო დედოფალმა კაენი სამეფოდან.
აიტანა იგი არაადამიანურმა ტკივილმა და მიხვდა, მარტოობისთვის იყო სამუდამოდ განწირული.
ერთადერთი საზრუნავი კი ჰელიოპოლისი ხდებოდა, რომლის დაცვაც, საკუთარი სისხლის ფასად მოუწევდა თაიას.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline მოდერი სალანდერი

გიჟი ხარ ანა მაწკეპლაძე !

 



№2  offline მოდერი abezara98

ნამდვილად ღირდა ამდენი ხანი ლოდინად heart_eyes ვიმეე, ჩემი თაია და კაენიი, როგორ დამეტანჯნენ, ჩემი ბარტყებიი sob sob ღმერთო, ებონი და მარკუსი? ამას ნამდვილად არ მოველოდი scream მაგრამ, მე ჩემი თაია და კაენი მინდა ისევ ერთად heart_eyes უბრალოდ ვერც კი ვხვდები, როგორ გაგრძელდება ან დასასრული როგორი ექნება, მაგრამ ვიცი, რომ ნამდვილი საოცრება იქნება blush მოუთმენლად გელოდები და ამდენ ხანს ნუღარ დაგვეკარგები heart_eyes

 



№3  offline ახალბედა მწერალი lukakhati

Es xo saocrebaa xalxo xo sashinlad emociuria amas mere ra mohyveba tqven is unda naxot! Vamayob!!!

 



№4  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

სალანდერი
გიჟი ხარ ანა მაწკეპლაძე !

მუეჰეჰეჰეჰჰეჰე!

abezara98
ნამდვილად ღირდა ამდენი ხანი ლოდინად heart_eyes ვიმეე, ჩემი თაია და კაენიი, როგორ დამეტანჯნენ, ჩემი ბარტყებიი sob sob ღმერთო, ებონი და მარკუსი? ამას ნამდვილად არ მოველოდი scream მაგრამ, მე ჩემი თაია და კაენი მინდა ისევ ერთად heart_eyes უბრალოდ ვერც კი ვხვდები, როგორ გაგრძელდება ან დასასრული როგორი ექნება, მაგრამ ვიცი, რომ ნამდვილი საოცრება იქნება blush მოუთმენლად გელოდები და ამდენ ხანს ნუღარ დაგვეკარგები heart_eyes

ნუ გეშინია, აწი აღარ დავიკარგები <3
მიხარია, რომ მოგეწონა :*

lukakhati
Es xo saocrebaa xalxo xo sashinlad emociuria amas mere ra mohyveba tqven is unda naxot! Vamayob!!!

ჩემო <3

 



№5  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

მომეწონა, მართალია აღარც ბარტყები შემხვდა და აღარც კარგობები და ტკბილობები, მაგრამ ორიგინალური იყო.
განსაკუთრებით მიყვარს ფრაზა
ჩემო დედოფალო...

 



№6  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

ლაზარე 13
მომეწონა, მართალია აღარც ბარტყები შემხვდა და აღარც კარგობები და ტკბილობები, მაგრამ ორიგინალური იყო.
განსაკუთრებით მიყვარს ფრაზა
ჩემო დედოფალო...

დიდი მადლობა ლაზარე <3

 



№7  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

ისე გითრევს, თავის დაღწევა გიძნელდება. უნიჭიერესი ხარ ენ❤❤❤

 



№8  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

Chikochiko
ისე გითრევს, თავის დაღწევა გიძნელდება. უნიჭიერესი ხარ ენ❤❤❤

უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელო <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent