შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ხელი არ გამიშვა {სრულად} +18


6-07-2018, 00:06
ავტორი სალანდერი
ნანახია 4 473

ხელი არ გამიშვა {სრულად} +18

ლექციები დასრულდა თუ არა სწრაფი ნაბიჯით დატოვა უნივერსიტეტის შენობა ბიჭმა.
საშუალოზე მაღალი გახლდათ, მუქი წაბლიფერი თმა ახლაც ისე ასჩეჩოდა როგორც ყოველთვის, ფითრისფერ კანზე წითელ ტუჩებს, კიდევ უფრო მკვეთრი, სისხლისფერი შეფერილობა მიეღო, შავი მაისური მოერგო ტანზე, შავი ჯინსის შარვლის ჯიბეებში ჩაელაგებინა ხელები.
ეზო გაიარა თუ არა ნელი ნაბიჯით განაგრძო გზა, სევდიანი თვალებით დასჩერებოდა ასფალტს, გამოკვეთილი ყბები ძლიერად დაეჭირა ერთმანეთისთვის, თხელი სწორი ცხვირი შეეჭმუხნა, ოდნავ წინ წამოწეული შუბლი ჰქონდა და ღრმად ჩამჯდარი თაფლისფერი თვალები.
მაშინაც კი, როცა იცინოდა ან მხიარულობდა, არასოდეს ეთანხმებოდნენ თვალები, თითქოს პატრონისგან დამოუკიდებლად საკუთარი ხასიათი შეექმნათ, მელანქოლიასა და სევდასთან მიახლოებული და მუდამ ეტირებოდათ, თუმცა ცრემლი კი, ცრემლი არასდროს არავის უნახავს ამ თვალებში.
ვერცხლისფერმა მერსედესმა რამდენჯერმა მიუსიგნალა, თუმცა ბიჭის ფიქრებიდან გამორკვევა ვერ მოახერხა ამიტომ ქალმა პირდაპირ ფეხებთან შეუჩერა მანქანა.
- სანდრო კარგად ხარ? - გაისმა სასიამოვნოდ თბილი ხმა.
- უკეთესადაც შეიძლება თუ მოინდომებ. - უემოციოდ დაუბრუნა პასუხი და გზის გაგრძელება სცადა.
- სანდრო, დაჯექი რა. - მოჩვენებითი სიტკბო გაურია ხმაში ქალმა.
- ქალბატონო ლექტორო, რას იფიქრებენ სტუდენტები ეს რომ ნახონ?
- ჩემთან არ წამოხვალ? - თვალები ეშმაკურად ააციმციმა ნინამ.
- მაცდური წინადადებაა. - ტუჩის კუთხე ჩაუტყდა ბიჭს და მანქანის კარი გამოაღო, სწრაფად მოკალათდა ნინას გვერდით თუმცა მისკენ არ გაუხედავს.
ქალმა ფრთხილად გააცურა ხელი ბიჭისკენ და მის ხელს შეეხო, ტყვიანაკრავივით შეცბა სანდრო, სასწრაფოდ გამოაცალა ხელი და უემოციოდ გახედა.
- ხომ იცი ვერ ვიტან როცა მეხები. - ხმისთვის არ აუწევია, მაგრამ მაინც შემზარავი იყო მისი ტონი.
- ს*ქ'სის დროს არ გახსენდება. - უცებ შეუბღვირა ქალმა.
- ეგ ამბავი შეუხებლად არ გამოდის. - ირონიული ღიმილი გადაეფინა სახეზე.
- ისევ ბრაზობ ჩემზე? - მზერა მოაშორა ბიჭს, გზისკენ გადაიტანა ყურადღება და მანქანა დაქოქა.
- მითხარი რომ შენ არ გინდოდა და არ გავბრაზდები. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა.
- რა თქმა უნდა მინდოდა, სანდრო მე ყოველთვის მინდა შენთან, მაგრამ ჩემს კაბინეტში? ნებისმიერ წუთს შეიძლებოდა ვინმე შემოსულიყო. - არც შეუხედავს მამაკაცისთვის ისე აუხსნა.
- რატომ ეშინიათ ადამიანებს ყოველთვის იმის გაკეთება, რისი გაკეთებაც ყველაზე მეტად უნდათ? - მხრები აიჩეჩა და ნინას პროფილს მიაჩერდა.
- სანდრო, მე შენთან ურთიერთობით, ისედაც რისკზე დავდე მთელი ჩემი ცხოვრება და კარიერა, რომელსაც ყველაფერი შევწირე აქამდე. - გულწრფელი იყო ნინა, სევდა აუკიაფდა თვალებში.
- მოიცა, მე დაგაძალე? - შეუვალი იყო სანდროს საუბარი.
- არა, სანდრო გამუდმებით რატომ ძაბავ ყველაფერს? არ მითქვამს რომ ვინმემ მაიძულა, ჩემი სურვილია, ჩემი არჩევანია ეს. - გაღიზიანდა ქალი.
- მაშინ ნუ მამადლი რომ ჩემთან წევხარ რა. - ხმა გაუცივდა მამაკაცს.
- ვწევარ, უბრალოდ ვწევარ სანდრო? მე შენ მიყვარხარ. - ცრემლი წასკდა ქალს
- ნინა რატომ ადრამატულებ ყველაფერს? მე კარგად ვარ შენთან, შენც მოგწონს ჩემთან, მოდი მოვრჩეთ ამაზე საუბარს რა. - თმაში შეუცურა ბიჭმა ხელი და მომენტალურად აღმოხდა კვნესა ქალის ბაგეს.
თექვსმეტ სართულიანი კორპუსის წინ შეაჩერა მანქანა, სანდრო პირველი გადავიდა და სანამ ნინა ღვედს იხსნიდა და ტელეფონს ეძებდა, მანქანის კარი გაუღო ბიჭმა.
- ჯენტლმენობთ მისტერ? - ღიმილი შეერია ქალის ბაგეს.
- მხოლოდ იმიტომ, რომ თქვენი საწოლში შეთრევა მეჩქარება. - ირონიულად ჩატეხა ტუჩის კუთხე და მანქანიდან გადმოსვლაში დაეხმარა ქალს.
ნინამ მანქანა ჩაკეტა, ხელკავი გამოსდო სანდროს და თავისი ბინისკენ დაიძრა.
- შემომყვები ლიფტში თუ ფეხით ავიდეთ? - კითხვაზე მეტად თხოვნა იგრძნობოდა ნინას ხმაში, თუმცა მშვენივრად იცოდა რომ სანდრო ლიფტში არ შეჰყვებოდა.
- მე ფეხით ავალ, შენ ლიფტს ამოჰყევი. მკაცრად ჟღერდა ბიჭის ხმა. - და ნინა!
- რა? - მომენტალურად მოხედა ქალმა.
- ეგ კაბა მეტისმეტად მომდგარია ტანზე. - ყურადღებით აათვალიერა ქალი.
- ეგ შარვალიც. - ეშმაკურად გაუღიმა ქალმა და თვალი მისი უბისკენ გააპარა.
- სულ მაგ კაბის ბრალია. - ირონიულად გაუღიმა ბიჭმა და კიბეს აუყვა.
რამდენიმე წუთში ორივე ნინას კართან იდგნენ, ქალმა გასაღები ამოიღო ჩანთიდან და კარი შეაღო.
ოთახში სანდრო შევიდა პირველი და ნინაც უკან შეჰყვა.
მოულოდნელად მოტრიალდა ბიჭი, მკლავებში ხელი უხეშად წაავლო ქალს და თითქმის მიათრია საწოლამდე.
უხეშად დააგდო ზედ და ზემოდან დააჩერდა.
- ამ კაბას აღარ ჩაიცმევ. - უემოციოდ დასჩერებოდა ქალს.
- მართლა? ვინ დამიშლის? შენ? - მისი გაბრაზება სცადა ქალმა.
ბიჭმა მაისური გადაიძრო და ქამარი შეიხსნა, შემდეგ უხეშად დაავლო ქალს ფეხებში ხელი და თავისკენ მოიზიდა, ხელის მარტივი მოძრაობით შემოაგლიჯა ტანზე ქვედაბოლო და უცერემონიოდ დაიჭირა ხელში.
- რას აკეთებ, გააფრინე? კარგი რა სანდრო, მომწონდა ეგ კაბა. - გამომწვევად განაგრძო საუბარი ნინამ.
- რას ვაკეთებ და ბორკილებს შენთვის, დღეს დაისჯები. - ქვედაბოლო კიდევ რამდენიმე ნაწილად გაგლიჯა და ნინას ჯერ ხელები მიუბა საწოლის სათავეზე, შემდეგ უკვე ფეხები დაუმაგრა ძლიერად.
- რას აკეთებ? - გაოცებისგან პირი დააღო ქალმა.
- სიურპრიზია. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა და ამჯერად პერანგი შემოაგლიჯა ტანზე ქალს.
- გეთხოვა, იქნებ ჩემით ვიხდიდი. - მობეზრებით თქვა ქალმა.
- როცა ვითხოვე უარი მითხარი. - გამყინავი მზერით მიაჩერდა ბიჭი.
- სანდრო, სამსახურში ვიყავი, სამსახურში. - თავი გადააქნია ქალმა.
ბიჭმა უცერემონიოდ მოიხსნა ქამარი და თავზე ჩამოაცვა ქალს, ქამრის ბოლოს მაგრად მოქაჩა და რკინა ყელში მიებჯინა ნინას.
ქამრის ბოლო ხელებიდან კბილებში გადაიტანა და მაგრად დაიჭირა, ტრუსი და ლიფი შემოაგლიჯა ქალს და შარვალიც გაიხადა, ფრთხილად გადააწვა ზემოდან, მარცხენა ხელში გადაიტანა ქამრის ბოლო და უფრო მკვეთრად მოქაჩა, ენა ააყოლა ქალის რელიეფურ მუცელს, ყელსა და ლავიწს შორის გაჩენილ სიღრმეში ჩარგო ცხვირი, მკვეთრად შეიგრძნო ნინას სურნელი და ყელისკენ აიწია, ჯერ უკბინა შემდეგ კი სისხლის ამოწოვის იმიტაცია გააკეთა და კმაყოფილი დააჩერდა ქალს ზემოდან.
ვნების ალმური მოსდებოდა ნინას, აგიჟებდა ბიჭის ცვალებადი ხასიათი, წამებში შეეძლო მგრძნობიარე შეყვარებულიდან ველურ ცხოველად ქცეულიყო, შეეძლო სიგიჟემდე ესიამოვნებინა ან ეტკინა ქალისთვის.
ვაჟის თვალებში აკიაფებულმა ნაპერწკლებმა კიდევ უფრო აანთო ქალი, კანი აეხორკლა, გამშრალი ტუჩები ჯერ ენით დაისველა, შემდეგ კი ვნებიანად იკბინა.
სანდროს დიდად არ ეტყობოდა სურვილი, თუმცა ეს არ ადარდებდა ნინას, მან კარგად იცოდა რომ ბიჭის სახეზე ვერცერთ ემოციას ვერ ამოიკითხავდა, სწორედ უგრძნობი ბუნება იზიდავდა მასში, ეს იდუმალება მოსწონდა რომელიც მუდამ თან სდევდა სანდროს, არაფერი იცოდა ნინამ მასზე, ან მხოლოდ ის იცოდა რისი ცოდნის უფლებასაც მამაკაცი აძლევდა.
ეს ხელს ვერ უშლიდა ნინას გრძნობებს, მას უყვარდა ეს ბიჭი, უყვარდა ასეთი გამყინავი, არაფრის მქონე და ყოვლისმომცველი. სწორედ ასე ახასიათებდა მას ქალი.
ვაჟი ქალის ბაგეს დააცხრა, მამაკაცის ტუჩები თითქოს დამწვრობას აყენებდა ნინას, მიუხედავად იმისა რომ წელიწადზე მეტი გასულიყო რაც სანდროსთან იწვა, თან არც თუ იშვიათად, მაინც ყოველ ჯერზე აოცებდა ქალს ბიჭის ტემპერატურა, მისი საოცრად ცხელი სხეული თითქოს ადნობდა და ამავდროულად ენერგიას მატებდა ნინას.
ცალი ხელი მკერდზე მოუჭირა, მეორით კიდევ უფრო ძლიერად დაქაჩა ქამრის ბოლოს, ქალის ბაგეს არ მოშორებია ისე მიაბჯინა გამაგრებული *სო ნინას და ძლიერი სწრაფი ბიძგებით განაგრძო სიამოვნების მინიჭება საკუთარი თავისთვის.
ნინამ ტკივილი იგრძნო, პირველად არ ხდებოდა რომ სანდრო ტკივილს აყენებდა, თუმცა მის სიამოვნებაზეც ფიქრობდა აქამდე, ახლა თითქოს ყველაფერი ფეხზე ეკი'და ვაჟს, მხოლოდ საკუთარ სიამოვნებაზე იყო ორიენტირებული.
ძლიერ ტკივილს გრძნობდა ქალი, თუმცა სანდროს შეჩერება არ უცდია, ბიჭიც თითქოს განგებ კიდევ უფრო უჭერდა ქამრის ბოლოს, რკინა ყელში აჭერდა ნინას და იგრძნო როგორ გაუჭირდა სუნთქვა, თვალები ჩაუწითლდა ქალს, რამდენიმე ცრემლიც ჩამოუგორდა ლოყაზე, თუმცა სანდროს ყურადღება არ მიუქცევია მისთვის.
- არ გაინძრე, რაც მეტს მოძრაობ, მით უფრო გიჭერს ქამარი. - ყურში უჩურჩულა ბიჭმა და ბიბილოზე უკბინა.
მიუხედავად ტკივილსა და დაღლილობისა, მაინც არანორმალურად უნდოდა ნინას ესიამოვნებინა ბიჭისთვის, არაფერს ქონდა მნიშვნელობა ოღონდ ერთხელ მაინც ენახა სანდროს გაბრწყინებული თვალები, თუმცა ამდენი ხნის მანძილზე ვერც ერთხელ ვერ მოახერხა ეს. ტკივილმა სრულიად პარალიზებული გახადა ნინა, გარდა სანდროს გაცხოველებისა, კისერში მობმული ქამარიც უდიდეს ტკივილს აყენებდა, უჰაერობამ მოიცვა მთლიანად, სისხლი მოაწვა სახეზე, ის ის იყო იფიქრა რომ დღეს ცოცხალი ვერ გადარჩებოდა, ცხელი სითხე იგრძნო საშოში, ბიჭმა მოძრაობა შეწყვიტა ფრთხილად შეუშვა ქამარს ხელი, შუბლზე აკოცა ქალს და ნელა მოშორდა მის სხეულს.
სრულიად შიშველი აესვეტა წინ და სახეში მიაჩერდა, ნინას ლიბრგადაკრული მზერა მხოლოდ რამდენიმე წუთის შემდეგ გაეწმინდა, სიყვარულის თვალებით უყურებდა ბიჭის იდეალურ სხეულს.
- ჯერ ამიშვებ თუ ჯერ იბანავებ? - ისე იკითხა, თითქოს წუთის წინ სიკვდილს ამ კაცმა არ ჩაახედა თვალებში.
სანდროს პასუხი არ დაუბრუნებია, გვერდით მიუწვა ნინას, ქალმა შეამჩნია ისედაც სწრაფი გულისცემა როგორ აჩქარებოდა მამაკაცს.
- რამე გჭირს? - გულწრფელად იკითხა და ეცადა, ბიჭის მხართან მიეტანა სახე.
სუნამოსა და სიგარეტის სურნელი დაჰკრავდა მამაკაცის სხეულს და ქალს არანორმალურად ესიამოვნა.
- დაისაჯე, დღევანდელი უარისთვის. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა და იქვე მიგდებული შარვლიდან მარლბოროს კოლოფი ამოაძვრინა, ერთ ღერს გაუკიდა და ტუჩებში მოიქცია, სუნთქვაც უმშვიდდებოდა ნელ-ნელა, მოიისფრო ბოლში გაეხვა საწოლი და წამით ისიც კი გაიფიქრა ნინამ, რა ბედნიერი იქნებოდა ყოველი დღე ასე რომ დასრულებულიყო, ან ყოველი დილა დაწყებულიყო ასე.
მიუხედავად იმისა რომ ფიზიკური სიამოვნების ნატამალიც არ მიუღია ერთი შეხედვით, ემოციურად უდიდეს კმაყოფილებას გრძნობდა, თითქოს სანდრო წრთვნიდა, ემოციურად ვარცხნიდა და მორჩილებას ასწავლიდა.
პლასტენინივით დაამუშავა, ამ ერთი შეხედვით უდრეკი და უკარება ქალის პიროვნება, ბიჭმა რომელიც თვრამეტი წლით პატარა იყო მასზე.
ფიქრებიდან გამოერკვა ნინა, არ უნდოდა სანდროსთან თავის ფიქრებზე საუბარი, მაგრამ იცოდა თუ ბიჭი ჰკითხავდა, მის მოტყუებას ვერ შეძლებდა, ეს კი შესაძლოა სანდროს დაკარგვად დასჯდომოდა.
- თუ ამიშვებ საცვლებს მოგცემ. - მისკენ მიაბრუნა სახე და მოუხერხებლად თუმცა მაინც აკოცა მხარზე.
- მე რა საცვლები დამრჩა? - თვალი თვალში გაუყარა ბიჭმა.
- არა, მე გიყიდე. - სახე გაუნათდა ქალს და კმაყოფილმა შეათვალიერა ბიჭი.
- დღეს ორი ნოემბერია? - სცადა გაკვირვებით ეკითხა თუმცა ნაკლებად გამოუვიდა.
- რა ნოემბერი სანდრო, ოქტომბერია ჯერ. - გადაკრულ სიტყვას ვერ მიუხვდა ნინა.
- ესეიგი დაბადების დღე არ მაქვს. - თვალი მოარიდა ქალს.
- დაბადების დღე არ მჭირდება იმისთვის რომ ჩემს მამაკაცს რამე ვუყიდო. - გაბრაზების ნიშნად ტუჩები გაბუშტა ქალმა.
- საფერფლე სად არის? - ნინას კომენტარი არც შეიმჩნია ბიჭმა.
- მანდ არ დევს? დამავიწყდა შემოტანა ეტყობა. - თვალები მაგრად დახუჭა ქალმა, თითქოს ბიჭის რეაქციის ეშინოდა.
- სანდროს ხმა არ ამოუღია ისე დააფერფლა თეთრ ფუმფულა ხალიჩაზე, რომელიც თითქმის მთელს საძინებელს ფარავდა. ფეხზე წამოდგა და ცალი ხელი გაუხსნა ქალს.
- სად არის საცვლები? - მშრალად იკითხა.
- ჩემს კარადაში, პირველ უჯრაზე, შეიძლება მეორე ხელი გავიხსნა? - კითხვისნიშნებით სავსე მზერით შეხედა ქალმა.
- არა, ცალი ხელით გადმოაბრუნე ჩემი მაისური და შარვალი სანამ აბაზანიდან გამოვალ. მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა და გარდერობის წინ აისვეტა.
- ნინა, აქ უამრავი საცვალია და ყველა ჩემია თუ სხვადასხვა პატრონები ჰყავთ? - გესლი გაურია ხმაში.
- ნაბი'ჭვარი ხარ სანდრო ლაშქარავა და ჰო, ყველა შენია. - მთელი ხმით იწივლა ქალმა.
ირონიული ღიმილი აუთამაშდა სახეზე ბიჭს, საცვლებს ხელი დაავლო და ისევ საწოლთან მივიდა, ჯერ კიდევ პირში გაჩრილი ანთებული სიგარეტის ღერი დააგდო ამჯერად ხალიჩაზე და შიშველი ფეხით კარგად დაასრისა.
- ჯანდაბა, დაგეწვება. - სასოწარკვეთილი ხმა აღმოხდა ქალს.
- რამდენჯერაც საფერფლე დაგავიწყდება, იმდენჯერ დაზიანდება შენი ძვირფასი ხალიჩა. - თვალი ჩაუკრა ბიჭმა და ამჯერად აბაზანისკენ გასწია.
- არანორმალურია. - თავისთვის ჩაიბურტყუნა ქალმა და ჯერ სანდროს მაისურს დასწვდა რომ წაღმა გადმოებრუნებინა, ხოლო შემდეგ შარვალს, რომლის ჯიბიდანაც მოულოდნელად გადმოცურდა ტელეფონი.
გაოცებული დარჩა ნინა, რადგან იცოდა რომ სანდროს შორს ეჭირა ტექნიკისგან თავი, ის თითქმის არასოდეს ატარებდა თან მობილურს, ქალური ცნობისმოყვარეობა ვერ დაძლია და სანდროს ესემესებისთვის გადაწყვიტა თვალის გადავლება, სწრაფად გადაათვალიერა თუმცა არაფერი იყო, არც დანარეკი ჰქონდა არსად ბიჭს, არც მიმოწერას ინახავდა ტელეფონში, მაშინ რაში სჭირდებოდა ტელეფონი სანდროს? კითხვის ნიშნებმა მოიცვა ნინას გონება და ბედზე სწორედ ამ დროს გაისმა მესენჯერის ხმა, ტელეფონი იტყობინებოდა რომ ვინმე სალომესგან ესემესი მოუვიდა სანდროს.
ნინამ მესიჯის გახსნა ვერ გაბედა, არ უნდოდა ბიჭის გაბრაზება, ტელეფონი საწოლზე მიაგდო და შარვალი ლამაზად დაკეცა.
სანდრო რამდენიმე წუთში გამოვიდა აბაზანიდან, წელს ქვემოთ პირსახოცი შემოეხვია, გულ-მკერდსა და მუცელზე კი სველი, გაჩეჩილი თმიდან, ჩამომავალი წყლის წვეთები ჩამოსდიოდა.
საწოლზე ჩამოჯდა და კიდევ ერთი ღერი სიგარეტი აიღო, მოუკიდა და მდუმარედ განაგრძო მოწევა.
- სალომე ვინ არის? - ფრთხილად შეაპარა კითხვა ქალმა.
- გოგოა. - არაფრის მთქმელი იყო მამაკაცის პასუხი.
- გოგო რომ არის მივხვდი, ვინ არის შენთვის. - ეჭვიანობა ეტყობოდა ნინას ხმას.
- არ ვიცი ტო, ვიღაც გოგოა, ინტერნეტში გავიცანი, ჩვიდმეტის ვარო თქვა მაგრამ სავარაუდოდ ბებერი ნაშაა, ჰოდა ჭკუა უნდა ვასწავლო. - ისე ჩამოაყალიბა არც კი შებრუნებულა ნინასკენ.
- მოიცა ფოტოები არ გინახავს? არ იცი ვინ არის და დროს კარგავ მის გამო, თან ინტერნეტში და თან ტელეფონის ტარებაც დაიწყე? - აშკარად გაღიზიანდა ქალი.
-ნინა, უბრალოდ ჭკუას ვასწავლი, ხომ იცი რომ ეგეთები. - აშკარა მობეზრებით თქვა ბიჭმა.
- დიდი ხანია იცნობ? - ცნობისმოყვარეობას ვერ თოკავდა ნინა.
- ორი დღეა. - ნინასკენ მოტრიალდა ბიჭი.
- ორი დღეა და რა იცი მასზე? - დაკითხვას განაგრძობდა ქალი.
- მხოლოდ ის რომ შენი საქმე არ არის. -მოკლედ უპასუხა ბიჭმა და ჩაცმა დაიწყო.
- და მართლა ჩვიდმეტის რომ იყოს? - თვალი თვალში გაუყარა ქალმა.
- არ გავს ლაწირაკს, თუმცა ერთ ხმა'რებად ყველა ვარიანტში ივარგებს. - გამყინავი მზერა ესროლა ბიჭმა და ნინა მიხვდა, რომ სანდრო ღიზიანდებოდა.
ხმის ამოღება ვეღარ გაბედა, ბიჭმაც მდუმარედ ჩაიცვა ტანზე და წასასვლელად მოემზადა.
- არ ამიშვებ? - მავედრებელი მზერა ესროლა ქალმა.
- არავინ დაგეხმარება თუ უკვე გიხმარა ნინა. - დამცინავი იყო სანდროს გამომეტყველება, მაგრამ ნინა თავს შეურაცხყოფილად არ გრძნობდა, მამაკაცი ნელი ნაბიჯით დაიძრა გასასვლელისკენ და ფრთხილად გაიხურა კარი.
ნინა საწოლში იწვა, არც კი იცოდა უნდოდა თუ არა თავის გათავისუფლება, ასე თითქოს ჯერ კიდევ გრძნობდა სანდროს გვერდით და გადაწყვიტა ცოტა ხანს ენებივრა მამაკაცის სურნელში, რომელიც ჯერ კიდევ შერჩენოდა საწოლსაც და თავად ქალსაც.
სანდრომ სწრაფი ნაბიჯით ჩაირბინა კიბეები და გარეთ გავიდა, რამდენჯერმე ჩაისუნთქა სუფთა ჰაერი და მკვეთრი დამუხრუჭების ხმა შემოესმა.
შავი ჯიპი გაჩერდა მის ფეხებთან, ორი უზარმაზარი კაცი გადმოვიდა, მანქანიდან და წინ აესვეტა ბიჭს. სანდროსთვის რომ გეკითხათ რით განსხვავდება ეს ორი ერთმანეთისგანო გეტყოდათ ერთს სიგარა აქვს პირში, მეორეს კი წვერი მოუზრდიაო და მართლაც, რთული იყო კიდევ გეპოვნათ სხვაობა ამ ორი, ერთნაირი აღნაგობის მქონე მამაკაცში.
- დაჯექი. - მშვიდად უთხრა წვერიანმა და თვალით მანქანისკენ ანიშნა.
- არ მახსოვს პირადი მძღოლი როდის დავიქირავე. - წარბი ასწია ბიჭმა გაკვირვების ნიშნად.
- პრობლემები გჭირდება? - შეუვალი ჩანდა წვერიანი.
- პრობლემებს ვჭირდები? - კიდევ ერთი სიგარეტი ამოიღო ჯიბიდან, აქამდე ჩუმად მყოფ მამაკაცს, ელვის სისწრაფით გამოაცალა სიგარა პირიდან, თავის სიგარეტს გადაუკიდა და ისევ უკან დაუბრუნა.
სანდროს სითავხედემ აშკარად გააბრაზა მამაკაცები, საქამრეზე გაისვა ხელი წვერიანმა, ელოდა რომ სანდრო მზერას გააყოლებდა თუმცა სულ ტყუილად, ბიჭი უდარდელად განაგრძობდა მოწევას.
- ნუ იფათურებ ხელებს თუ ძმა ხარ, გადაღეჭილი მეთოდია, ცდილობ ყურადღება გადამატანინო პისტოლეტზე და ამით შემაშინო. - სახეში შეაბოლა სიგარეტი.
აშკარად ნერვებმა უმტყუნა წვერიანს, უხეშად დაავლეს ხელი სანდროს და ძალით ჩააგდეს მანქანაში, თუმცა დიდი წინააღმდეგობის გაწევა არ უცდია ბიჭს.

* * *
მანქანა მალევე მოსწყდა ადგილს, საჭესთან წვერებიანი იჯდა, ხოლო მისი თანმხლები სანდროს მიუჯდა გვერდით.
- თქვენ ძმაო სუმოისტები ხართ? - სერიოზულად იკითხა და მის გვერდით მჯდომს მიაჩერდა, თუმცა პასუხი ვერ მიიღო და საუბარი განაგრძო. - აქ მოწევა მოსულა?
- არა. - მკაცრად უთხრა გვერდით მჯდომმა მამაკაცმა, რომელსაც უკვე მოესწრო თავისი სიგარის გადაგდება.
- რა სამწუხაროა. - თქვა და თავისი მარლბორო ამოაძვრინა ჯიბიდან, სიგარეტს მოუკიდა და მოიისფრო ბოლში გაეხვა.
- არ გაინტერესებს ვინ ვართ და სად გიპირებთ წაყვანას? - გაოცებით იკითხა წვერიანმა, თუმცა თვალი გზისთვის არ მოუშორებია.
- რა ვიცი, მიტაცებთ? ვინმე კარგი გოგოა? ძალა არ იხმაროს თორე არ დავრჩები. - ირონიულმა ღიმილმა გადაკრა სახეზე.
- არ გგონია, რომ თუ დიდხანს ილაყბებ რომელიმეს ყელში ამოგვივა და მოგაკეტინებთ? - აშკარად ბრაზდებოდა გვერდით მჯდომი.
- ქონი გატყუებს ძმაო, წყნარად რომ ჩაგიჯექით მანქანაში ძალიანაც ნუ გამიბლატავდებით ახლა. - მიმიკა არ შეცვლია ისე უთხრა და მანქანაშივე დაყარა სიგარეტის ფერფლი.
- მანქანას ნუ მინაგვიანებ. - მკაცრად გააფრთხილა წვერიანმა.
- კარგი რა ტო, ორ ასორმოცდაათ კილოიან ნაგვის ტომარას მიათრევს ეს მანქანა და ჩემი ერთი გრამი ფერფლი რა სალაპარაკოა. - მანქანის სავარძელს ისე გადაუსვა ხელი თითქოს ეფერებოდა.
- ლაშქარავა, გაგაფრთხილე მანქანას ნუ მინაგვიანებთქო. - კბილები გააღრჭიალა და საჭეს ძლიერად ჩააფრინდა.
- მაშინ ყური მათხოვეთ რომელიმემ. - ცივად დაუბრუნა, სიგარეტის ნამწვიც იქვე დააგდო და ფეხით ძლიერად დაასრისა.
მამაკაცები მიხვდნენ რომ სანდროსთან საუბარს დიდად არ ჰქონდა აზრი, და გზა მდუმარედ განაგრძეს, კიდევ რამდენიმე ღერის მოწევა მოასწრო ბიჭმა და მანქანაც დიდი შავი ჭიშკრის წინ შეჩერდა.
მანქანიდან არ გადასულან ისე შეატარეს ჭიშკარში, შემდეგ კი სანდროს მოუტრიალდა წვერიანი.
- გადმოდი. - მკაცრად ჟღერდა მისი ხმა.
- ჩაჯდომისას ხო კარგად გამიღეთ კარი, ახლა მიდი და გადმოსვლის დროსაც გამიღეთ. - უკმაყოფილოდ ჩაიბურტყუნა სანდრომ და სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო.
წვერიანი მანქანიდან გადავიდა და მთელი ძალით გამოგლიჯა კარი.
- ცოტა მშვიდად ძმაო, თორემ თავს ჰოლივუდის ვარსკვლავად ვერ ვგრძნობ. - დამცინავად უთხრა და ნელი ნაბიჯით აედევნა წინ მიმავალ წვერიანს ბიჭი.
რამდენიმე ოთახი გაიარეს და დერეფანში ერთ-ერთ კართან შეჩერდნენ.
- შედი. - მოკლედ უთხრა მამაკაცმა თუმცა სანდროს ყურიც არ შეუბერტყავს.
მამაკაცმა თვითონ შეაღო კარი და ოთახში შევიდა, ბიჭიც უკან შეჰყვა.
- კეთილი იყოს შენი ფეხი. - შუა ოთახში სავარძელში მჯდომი მამაკაცი წამოიმართა და სანდროს მიუახლოვდა, გადაეხვეოდა კიდეც ბიჭის გამყინავ მზერას რომ არ შესჩეხებოდა.
- მოდი დაჯექი. - საუბარი განაგრძო კაცმა და თავისი სავარძლის მოპირდაპირედ ანიშნა თვალით.
სანდრო უჩუმრად ჩაჯდა სავარძელში და სიგარეტს მოუკიდა.
- როგორ ხარ? - ისევ მამაკაცმა წამოიწყო საუბარი.
- კარგად. - მოკლე იყო ბიჭის პასუხი.
- რა ვიცი მეც არამიშავს შვილო. - საუბარი განაგრძო ლაშამ.
- ჩემს მოსაკითხად არ მოატაცებინებდი ჩემს თავს ამ სუმოისტებს, თქვი რა ხდება. - უემოციოდ საუბრობდა სანდრო.
- ჯერ შენ მითხარი ის ქალი ვინაა ასე ხშირად რომ აკითხავ. - არც ლაშა აფრქვევდა ემოციებს, მისი ქანდაკებასავით სახე საოცრად ჰგავდა სანდროსას.
- ჩემი ლექტორია. - მოკლედ მოუჭრა და სიგარეტი შეაბოლა.
- გამეცადინებს? - ფართოდ გაიღიმა მამაკაცმა.
- ინტერვიუა თუ დაკითხვა? - ჯიუტად მისჩერებოდა თვალებში მამას და კიდევ უფრო აშკარა ხდებოდა მისთვის რამდენად დიდი იყო მათ შორის ფიზიკური მსგავსება.
- არა, მაინც ვერ ვხვდები შენ, როგორ ან რატომ ჩააბარე ფსიქოლოგიის ფააკულტეტზე. - გულწრფელი გაოცებით იკითხა მამაკაცმა.
- შენ არ გინდოდა ადამიანებით ისე მეთამაშა როგორც მარიონეტებით? იცი რას მივხვდი ლაშა, ადამიანები მართლაც ჩვეულებრივი მარიონეტები არიან, მხოლოდ მავთულების მაგივრად ნერვული დაბოლოებებით იმართებიან. - უემოციოდ ჩამოაყალიბა ვაჟმა და მამის სახეს მიაჩერდა.
- ამაზე არ მიფიქრია. - გულწრფელად აღიარა ლაშამ და საფეთქელზე თითი მიიკაკუნა.
კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა სანდრო მაგრამ კარი ხმაურით გაიღო და ოთხი ადამიანი კი არ შემოვიდა შემოვარდა ოთახში, ორ ახალგაზრდა მამაკაცს ერთი გაეკავებინათ, შედარებით ასაკიანი მამაკაცი კი უკან ამოსდგომოდა მათ.
- რა ხდება? - სასწრაფოდ მათზე გადაიტანა მზერა ლაშამ.
- საქმე გვაქვს, სერიოზული საქმე, მალე განთავისუფლდები? - სწრაფად მიაყარა ასაკოვანმა მამაკაცმა.
- თქვი რა ხდება, ეს ჩემი ვაჟია, ალექსანდრე ლაშქარავა. - თვალით ბიჭისკენ ანიშნა ოთახში მყოფებს, - აი ესენი კი ჩემი მეგობრები არიან შვილო, ეს დავით ბოჯგუაა. - გაკავებულ მამაკაცზე ანიშნა პირველად, - ეს ბატონი, თემურ გოგიავაა - ამჯერად ჭაღარაზე გადაიტანა მზერა, -ესენი კი მისი ვაჟები არიან, ნიკოლოზი და ბექა. - ამჯერად ახალგაზრდა მამაკაცებზე მიანიშნა, რომელთაც აქეთ-იქიდან დაეჭირათ დავითი და მიუხედავად იმისა რომ ეს უკანასკნელი თავის დაღწევას სულაც არ ცდილობდა, მაინც ძლიერად ჩაებღუჯათ მამაკაცებს.
- კარგი, ახლა თქვით რა მოხდა. -ჭაღარას მიუბრუნდა ისევ ლაშა.
- ეს ვაჟბატონი ჩემს ქალიშვილთან იწვა. - მოკლედ მოხაზა მამაკაცმა და ზიზღის თვალებით შეაჩერდა ახალგაზრდას.
- ვაუ, ანუ შენ შენი მეგობრების დასთან იწექი? - გაოცება ვერ დამალა უფროსმა ლაშქარავამ.
- ჩვენ გვიყვარს ერთმანეთი. - სიმწრით ამოიბლუკუნა ბიჭმა და თავი ჩახარა.
- ეს არ არის სწორი დავით. - დაბნეულობა დაეტყო მამაკაცს. - თუმცა არც დათოს მოკვლაა გამოსავალი, ასე არ უნდა ვხოცოთ ერთმანეთი. - ამჯერად ჭაღარას მიუბრუნდა ლაშა.
- შენ რას იტყვი შვილო? - შვილის აყოლიება სცადა მამაკაცმა, თუმცა თითქმის დარწმუნებული იყო, რომ სანდრო ხმასაც არ ამოიღებდა.
ბიჭმა იატაკს ოდნავ მიარტყა ფეხი და კარისკენ მოაბრუნა სავარძელი, ჯერ ყველა კართან მდგომი კარგად შეათვალიერა მერე კი როგორც იქნა ხმა ამოიღო.
- სიყვარული სწორს და არასწორს არ ცნობს როგორც ვიცი, განა ასე არ არის მამაჩემო? - წარბაწევით გახედა მამამისს და კაცმაც მაშინვე ჩახარა თავი.
- ჩემს ქალიშვილს არ უთქვამს რომ ეს კაცი უყვარს. - მოკლედ მოუჭრა ჭაღარამ.
- ძალადობის კვალი ეტყობოდა თქვენს "ქალიშვილს"? - ბოლო სიტყვა განსაკუთრებულად დამცინავი ტონით წარმოთქვა ბიჭმა.
- არა, მაგრამ მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, ეს კაცი ჩემს შვილთან იწვა. - გაცხარდა თემური. სანდრო რამდენიმე წუთით გაჩუმდა, მერე ისევ მამამისს მიუტრიალდა და უემოციოდ მიმართა.
- შეგიძლია ვინმეს ნემსი და ძაფი მოატანინო? - ლაშა ვერ მიუხვდა შვილს სათხოვარს თუმცა მაშინვე დაუძახა ვიღაცას და ორიოდე წუთში ნემსი და ძაფი მოუტანეს სანდროს.
ბიჭმა ამჯერად ჭაღარა მოიხმო თავისთან, ძაფის ნაგლეჯი მიაწოდა ხელში, თვითონ კი ნემსის წვერს მოჰკიდა ხელი და ყუნწით ზემოთ დაიჭირა.
- შეგიძლია ეგ ძაფი ამ ნემსში გაუყარო? - მშვიდად ჰკითხა და სახეში მიაჩერდა. მამაკაცს ამის ნერვები არ ჰქონდა და ვერც იმას ხვდებოდა რა ხდებოდა, თუმცა ეცადა ნერვები მოეთოკა და ძაფი ნემსისკენ მისწია, ის ის იყო უნდა გაეყარა რომ სანდრომ ნემსის ყუნწი გვერდზე გასწია და მამაკაცს ჰაერში დარჩა ძაფიანი ხელი.
კიდევ რამდენჯერმა სცადა მამაკაცმა, ნემსის ყუნწში ძაფის გაყრა თუმცა სანდრომ ხან მარჯვნივ გაუწია ნემსი ხანაც მარცხნივ.
- ბიძია შენ კაიფის ხასიათზე ხარ გეტყობა და მე სისხლი მაქვს გამშრალი. - ნერვიულად წარმოთქვა თემურმა და ძაფი იქვე, მაგიდაზე დააგდო. ოთახში მყოფები მდუმარედ შეჰყურებდნენ სანდროს, პასუხის მოლოდინში გაყუჩულიყო ყველა, ბიჭმაც არ დააყოვნა დიდხანს.
- საერთოდ არ ვარ კაიფის ხასიათზე, ამით იმის თქმა მინდოდა, რომ შენ გოგოს, ეს ბიჭი რომ არ ყვარებოდა, ტრა'კს აათამაშებდა ცოტას, ხან იქით გაწევდა ხან აქეთ გამოწევდა და არაფერიც არ მოხვდებოდა, რადგან მოირტყა, ესე იგი უნდოდა კიდეც, ჰოდა მოსაკლავად გაკიდებას მაგ კაცზე, ის სჯობს საქორწილოდ მოემზადოთ. - საუბარი დაასრულა და ზურგი აქცია კართან მყოფებს.
- მე მგონი ძალიან კარგად ახსნა ჩემმა ვაჟმა რა და როგორ. - სასწრაფოდ დაეთანხმა ლაშა და სიამაყე დაეტყო სახეზე. - აბა დავით, ხომ გინდა მისი ცოლად შერთვა? - ამჯერად ბიჭს მიუბრუნდა ლაშა, რომელიც უკვე გაეთავისუფლებინათ ძმებს, მამაკაცმაც მხიარულად დააქნია თავი, თანხმობის ნიშნად.
- ჰოდა ახლა დამელოდეთ ცოტა ხანს, სანდროსთან საქმე მაქვს და რომ მოვრჩებით დანარჩენზე მერე ვილაპარაკოთ. - მოკლედ აუხსნა ლაშამ და მათაც მაშინვე დატოვეს ოთახი.
- რატომ მომიყვანეს აქ. - მშრალად იკითხა სანდრომ.
- პრობლემა მაქვს მამა, სერიოზული პრობლემა, ძალიან სერიოზულ ხალხთან მაქვს უთანხმოება.
- მე რა შუაში ვარ? - უდარდელად გადაიდო ფეხი ფეხზე.
- ჩემი საქმის გადამბარებელი შენ ხარ, შენს გარდა არავინ მყავს, თუ ვინმე ჩემზე შურისძიებას გადაწყვეტს პირველ რიგში შენ მოგწვდებიან. - თვალები დახარა ლაშამ.
- რომელი საქმის? მაფიის ბოსობას მთავაზობ? თუ ნარკობარონობას? ასეთ ყლ'ეობაში არ გავებმები ლაშა, მე ფეხებზე მკი'დია მთელი თქვენი მაფია. - მარტივად ჩამოაყალიბა ბიჭმა.
- მე ამ საქმეს მთელი ჩემი ცხოვრება შევწირე, მინდა ღირსეულად გადმოგაბარო. - არ ნებდებოდა ლაშა.
- გადმომაბაროს, თითქოს ინგლისის პრინცობას მთავაზობს, მე უარს ვამბობ შენს ბინძურ საქმეებზე, შენ კაცობა მაშინ დაკარგე ნარკოტიკებში რომ ამოურიე ხელი, მაშინვე გაგაფრთხილე აქ გაიყო_თქო ჩვენი გზები და ჰო, მარტო შენი კი არა, დედაჩემის ცხოვრებაც შესწირე და ჩემიც. - ხმისთვის არ აუწევია სანდროს თუმცა აშკარად გაუმკაცრდა ხმა.
- შენ გეამაყებოდა მამაშენი. - უკანასკნელად გაიბრძოლა მამაკაცმა.
- მეამაყებოდა, სანამ კაცი იყო, ვენების მონა ვერ იქნება საამაყო კაცი, შენ შენს გზაზე ხარ, მე ჩემი გზა ავირჩიე ლაშა, აღარ მინდა კიდევ გადაიკვეთოს ჩვენი გზები. - ფეხზე წამოდგა ბიჭი და კარისკენ დაიძრა.
- რაც არ უნდა დაგჭირდეს იცოდე რომ მამა არ გყავს დღეიდან. - ყვირილი მიაწია გზაში კაცმა, თუმცა სანდროს ყურიც აღარ შეუბერტყავს ისე დატოვა ჯერ ოთახი, შემდეგ კი სახლი და ეზოში გავიდა.
- აბა ბიჭებო ვინ დამაბრუნებს უკან? - მშრალად წარმოთქვა და ადგილზე გაჩერდა. ახალგაზრდა ბიჭი გამოეყო ეზოში მდგომებს და მანქანისკენ გაუძღვა, სანდრო მძღოლის გვერდით მოკალათდა და მანქანაც დაიძრა.
- მე ირაკლი მქვია. - ღიმილით შეხედა ბიჭმა, თუმცა სანდროს ყურადღება არ მიუქცევია, ამიტომ ახალგაზრდამ თავად განაგრძო საუბარი.
- ლაშას ბიჭი ხარ ხო? მაგრად ჰგავხართ ერთმანეთს. - სანდროს პროფილს მიაჩერდა ბიჭი.
- არა, ლაშაა მამაჩემი და ჰო, გარეგნულად ვგავართ ცოტა. მშრალად დაუდასტურა და კიდევ ერთი სიგარეტი ამოიღო ჯიბიდან.
მგზავრობა მდუმარედ განაგრძეს, სანდრო ეწეოდა, ირაკლი კი დრო და დრო მზერას აპარებდა მისკენ, უკვე კარგად დაღამებულიყო ქალაქში რომ დაბრუნდნენ.
- სად დაგტოვო? - ღიმილით იკითხა ირაკლიმ.
- თეთრ ხიდთან. - მოკლედ უპასუხა და გააბოლა.
მალე მივიდნენ დანიშნულების ადგილას, სანდრო ჩუმად გადმოვიდა მანქანიდან და კარი მიუხურა, მანქანა მაშინვე მოწყდა ადგილს სანდრო კი ფეხით დაიძრა ჯერ მარკეტისკენ, საიდანაც რამდენიმე წუთში გამოვიდა სიგარეტის ახალი კოლოფით ხელში, შემდეგ კი ხიდის ქვეშ გადაწყვიტა ჩასვლა.
მოსწონდა თეთრ ქვებზე განმარტოება, თუ დიდ ხანს არ მოდიოდა ისეთი შეგრძნება ჰქონდა რომ რიონი ელოდა, არ იცოდა რატომ მოსწონდა აქ ყოფნა, იქნებ ხმაურისთვის? იმ ერთადერთი ხმაურისთვის, რომელიც სანდროსთვის მდუმარებას სჯობდა.
რიონის ხმა იყო ის რაც არ აღიზიანებდა, ამიტომაც სტუმრობდა ამ ადგილს ასე ხშირად.
ბევრი ღირსშესანიშნავი ადგილი აქვს იმერეთს, უამრავი ძველი თუ ახალი ნაგებობა, კაფეები თუ ტაძრები, ბაღები თუ მოედანი მაგრამ მხოლოდ ორი რამ მოსწონდა სანდროს თავისივე საყვარელ ქალაქში, თეთრი ხიდის ქვეშ ხმაურიანად მიმავალი რიონი, რომელსაც თეთრ ქვებზე ჩამომჯდარი უგდებდა ყურს და წითელი ხიდზე მდებარე ულამაზესი მაგნოლია.
ქვაზე ჩამოჯდა, სიგარეტის კიდევ ერთი ღერი მოიქცია პირში, ლაპარაკი უნდოდა მაგრამ არ იცოდა როგორ გაეკეთებინა, ამიტომ ისევ დუმილი ამჯობინა, ღრმად ჩაისუნთქა რამდენჯერმე და ტელეფონი ამოიღო ჯიბიდან, თავს გავირთობო გადაწყვიტა სახლში მისვლამდე.
სალომეს ესემესი დახვდა, ცოტა ხანს იფიქრა ეპასუხა თუ არა და ბოლოს გადაწყვიტა ცოტა ხნით გულს გადამაყოლებინებსო.
სალომე საინტერესო მოსაუბრე აღმოჩნდა, სანდროს კიდევ უფრო შეუჩნდა ეჭვი რომ ატყუებდა ეს გოგო, არ იყო იმდენად პატარა რამდენადაც თავს ასაღებდა, ფილოსოფია და ფსიქოლოგია იზიდავდა გოგონას, სანდროს პირველად ესიამოვნა რომ ფსიქოლოგიურზე ჩააბარა თითქოს საერთოს პოვნაში დაეხმარა სალომესთან, გოგონა იმაშიც კი გამოუტყდა რომ თავადაც ფსიქოლოგობა სურდა. როგორც სანდროს მოეჩვენა ცოტა ხანს ილაპარაკეს, თუმცა როცა სალომემ უთხრა მეძინება და უნდა დაგემშვიდობოო, აღმოჩნდა რომ თითქმის ოთხ საათს გაგრძელებიათ მიმოწერა.
გოგონას დაემშვიდობა და ტელეფონი ისევ ჯიბეში დააბრუნა, პირველად მოხდა რომ ვერც კი გაიგო ისე გაეპარა დრო, სალომესთან საუბარი სასიამოვნო აღმოჩნდა, მიუხედავად იმისა რომ სანდრომ ბევრი ილაპარაკა მნიშვნელოვანი არაფერი უთქვამს გოგონასთვის. გასაკვირი მხოლოდ ის გახლდათ, რომ არც არაფერი აინტერესებდა სალომეს, მისთვის აბსოლუტურად საკმარისი იყო ის რასაც სანდრო თავად ეუბნებოდა.
მოეწონა ეს ურთიერთობა მამაკაცს, თავის თავს უთხრა რომ ძალიან გამოცდილ ქალთან უწევდა თამაში, მან იცოდა როგორ უნდა მისდგომოდა სანდროსნაირ ადამიანს, ამან კიდევ უფრო მუღამში ჩააგდო ბიჭი, მოუნდა ახლოს გაეცნო, ჭკუა ესწავლებინა, ტკივილი და მორჩილება დაენახა მის თვალებში. სასწრაფოდ განდევნა ეს ფიქრი, სულ რამდენიმე დღე იყო რაც იცნობდა სალომეს, ისიც ინტერნეტით და შესაძლოა რეალურად სულ სხვა ყოფილიყო, მაგრამ ჰქონდა კი მნიშვნელობა მის ასაკს ან გარეგნობას? სანდროსთვის მხოლოდ ის იყო მნიშვნელოვანი რომ ამ ქალთან საუბარმა დრო დაავიწყა ცოტა ხნით, ახლა ეს სავსებით კმაროდა ბიჭს, ფეხზე წამოდგა, რამდენიმე წუთი კიდევ დააკვირდა მდინარეს რომლის ხმაურიც, ირგვლივ ყველა სხვა ხმას უკარგავდა მნიშვნელობას. სწრაფი ნაბიჯით გაემართა სახლისკენ, გამოძინება უნდა მოესწრო, დილით უნივერსიტეტში იყო წასასვლელი.
ერთის მხრივ ფეხებზე ეკი'და სანდროს უნივერსიტეტიც და მისი გაცდენაც, მაგრამ ნინა ინერვიულებდა სანდრო რომ ვერ ენახა, თან დროც მშვენივრად გაჰყავდა იქ.
ახლა ახალმა კითხვამ ჩაუკაკუნა თავში, რატომ იყო მისთვის მნიშვნელოვანი რომ ნინა ინერვიულებდა? იქნებ არც იყო? რა უნდოდა სანდროს ქალისგან?
არ იცოდა, არცერთ კითხვაზე არ იცოდა პასუხი ბიჭმა.
ნინა, ნინაა უბრალოდ საჭიროა და უნდა მყავდესო. - შემოუძახა თავის თავს და დანარჩენ კითხვებს ისევე აარიდა თავი როგორც აქამდე.
დილით ადრე ადგა, წყალი გადაივლო, ჩაიცვა და უნივერსიტეტში გავარდა.
ლექციებმა მშვიდად ჩაიარა, რამდენჯერმა ნინას ვნებიანი მზერა დაიჭირა ბიჭმა, თუმცა თვალი მალევე აარიდა ქალმა, ეშინოდა სტუდენტებს არ შეემჩნიათ.
ნინას შიში კიდევ უფრო ანდომებდა სანდროს მასთან ყოფნას, თუმცა მისთვის პრობლემების შექმნას არ გეგმავდა, ჯერ-ჯერობით მაინც.
ლექციები დასრულდა თუ არა სპორტდარბაზში წავიდა სანდრო, რამდენიმე საათი ივარჯიშა, მერე კი სახლში დაბრუნდა, სალომეს მისწერა, ისევ რამდენიმე საათს გასტანა მათმა საუბარმა და საბოლოოდ ისევ სალომე დაემშვიდობა. მიუხედავად მრავალი მცდელობისა ნომერი გამოერთმია გოგონასთვის, სალომე უარს იყო, ამიტომ სანდრომ მხოლოდ თავისი ნომერი მიწერა.
რა თქმა უნდა არ ჰქონდა იმედი რომ გოგონა დაურეკავდა მაგრამ რატომღაც მოუნდა მიეწერა.
სალომესთან საუბარს მორჩა თუ არა ტანზე გამოიცვალა და ბარში ჩავიდა, მეგობრები ელოდნენ.
საერთო სალამი თქვა და მაგიდას მიუჯდა.
ათას სისულელეზე საუბრობდნენ ახალგაზრდები, სანდროც გულგრილად უსმენდა და სასმელს წრუპავდა, ცოტა მოეკიდა კიდეც, ნინასთან წასვლა მოუნდა, მაგრამ გაახსენდა რომ თვალყურს ადევნებდნენ, მამამისმაც კი იცოდა იმის შესახებ რომ ხშირად სტუმრობდა ქალს.
თუ ლაშას მტრები მართლაც გადაწყვეტდნენ სანდროზე შურისძიებას შესაძლოა ნინაც მოყოლილიყო ამ ამბავში.
არა, ბიჭი არ მივიდოდა ნინასთან, მას საფრთხეს არ შეუქმნიდა, ნინა ამას არ იმსახურებდა, სანდროს არ უნდოდა ნინას რამე დამართნოდა, თუ ტკივილის მიყენება სიამოვნებდა, ეს მხოლოდ იმიტომ რომ თავისად მიაჩნდა ეს ქალი, ნინასთვის ტკენის უფლება მხოლოდ მას ჰქონდა, მაგრამ არ დაუშვებდა შარში გაეხვია ქალი.
მეგობრებს დაემშვიდობა და სახლში წავიდა, საწოლზე მიესვენა და მალევე ჩაეძინა.

. . .
დღეები სწრაფად ცვლიდნენ ერთმანეთს, თითქმის ერთი თვე ხდებოდა, რაც სანდრო აშკარად თავს არიდებდა ნინას, არც უნივერსიტეტში ეკონტაქტებოდა, სახლში სტუმრობაზე ხომ საუბარიც ზედმეტია. რამდენჯერმე სცადა ქალმა მასთან დალაპარაკება, მაგრამ გამუდმებით ახერხებდა დასხლტომას ბიჭი.
სამაგიეროდ სალომეს ეკონტაქტებოდა ყოველდღიურად, მისთვის თავშესაფრად ქცეულიყო უცნობი, რომლის შესახებაც ბევრი არაფერი იცოდა.
სანდროს ძალიან ემარტივა ინტერნეტში საუბარი, სალომეს გაგების საოცარმა უნარმა და ჩვევამ კითხვები არ დაესვა სანდროს ლაპარაკი მოანდომა, სალომე ერთადერთი ადამიანი გახდა დედამიწის ზურგზე რომელსაც სანდრო ელაპარაკებოდა, უყვებოდა ცოტას მაგრამ გულწრფელად, არ უნდოდა შეეშინებინა ან დაემძიმებინა გოგონა.
სალომე ყურადღებით უსმენდა, არასოდეს აწყვეტინებდა და კიცხავდა სანდროს, მიუხედავად იმისა რომ უამრავი რამ მოუყვა ბიჭმა, ისეთიც კი საუბარს რომ დაასრულებდა ფიქრობდა, აი ახლა ნამდვილად სამუდამოდ გაქრებაო სალომე, მაგრამ არა, გოგონა იგებდა და იზიარებდა სანდროს ტკივილს, საკუთარ ტყავზე გრძნობდა და გულთან მიჰქონდა.
სანდროს არ ესმოდა როგორ შეეძლო ამ სრულიად უცნობ ადამიანს ამდენად ახლოს ეგრძნო მამაკაცი, სანდროს განწყობასაც კი ერთი ესემესით ხვდებოდა სალომე, საოცრად მძაფრი მუხტი მოდის შენგანო ეუბნებოდა და ბიჭსაც ეცინებოდა გოგონას გულუბრყვილო თავის მართლებაზე.
მამაკაცი გაურკვევლობას მოეცვა, სალომე ზოგჯერ ძალიან სერიოზული შემდგარი ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებდა ხანაც ისეთი ბავშვური იყო გაოცებას იწვევდა.
შეეძლო აღტაცებით ესაუბრა ისეთ თემებზე, რომელზეც სანდროს აზრით ზრდასრული ადამიანები არც კი ფიქრობდნენ.
ბავშვური იყო სალომე, ძალიან ბავშვური და თან ძალიან სერიოზული, თუმცა არ იცოდა სანდრომ რამდენად ადარდებდა ეს, მთავარი იყო რომ ადამიანი ჰყავდა, ადამიანი რომელთანაც გულწრფელად საუბრობდა, დედის გარდაცვალების შემდეგ არავინ ჰყოლია ასეთი ბიჭს.

* * *
ნინამ დილით გადაწყვიტა რადაც არ უნდა დაჯდომოდა დღეს, მაინც დალაპარაკებოდა სანდროს, თუმცა ბიჭი საერთოდაც არ გამოცხადდა ლექციებზე.
ნერვიულობამ აიტანა ქალი, ხვდებოდა რომ სანდროსთან რაღაც რიგზე არ იყო. სახელი სალომეც გამუდმებით უკაკუნებდა თავში, მან ხომ რამდენჯერმე შეამჩნია კიდეც, როგორ უღიმოდა სანდრო ტელეფონს დერეფანში.
როგორმე უნდა ენახა ნინას სანდრო, უნდა გაერკვია რა სჭირდა ბიჭს, ეჭვის ჭია ღრღნიდა ქალს.
უნივერსიტეტის შენობა სწრაფი ნაბიჯით დატოვა, გადაწყვიტა დარბაზში მისულიყო, სადაც სანდრო ვარჯიშობდა ან სახლში. არაფერს ქონდა ამ წუთას გადამწყვეტი მნიშვნელობა, ისედაც საკმაოდ დიდხანს ითმინა ნინამ, მეტი ნამდვილად აღარ შეეძლო.
ამ ფიქრებში დაქოქა მანქანა უნივერსიტეტის შენობა უკან მოიტოვა, ქალაქისკენ მიდიოდა ნინა, იცოდა რომ სადღაც ჯაჭვის ხიდთან იყო სპორტდარბაზი, რომელშიც სანდრო ვარჯიშობდა, ქალი იმედოვნებდა რომ იქ დახვდებოდა ბიჭი, თუ არა და რამეს მაინც შეიტყობდა მასზე, თითქმის ორი კვირა იყო ნინას თვალიც აღარ მოეკრა სანდროსთვის.
მანქანა გააჩერა და სპორტდარბაზი მოიკითხა მაშინვე მიასწავლეს, შიგნით შევიდა ქალი და მაშინვე ყურადღება მიიქცია.
შეიძლება ითქვას გასაოცარი იყო ნინა, იდეალური აღნაგობას, მისი მუქი კანის ფერი და ღია ცისფერი თვალები კიდევ უფრო გასაოცარს ხდიდა, შავი თმა ჰქონდა წელამდე ჩამოშლილი, რომელსაც დრო და დრო ხელით ისწორებდა.
ადმინისტრატორის მაგიდას მიუახლოვდა, მაგიდასთან გოგონა იჯდა, დაახლოებით ოცდახუთ წლამდე იქნებოდა, საპირისპირო მხარეს კი ბიჭი დაყრდნობოდა მაგიდის კუთხეს, მისი დაკუნთული სხეულით თუ ვიმსჯელებდით ფიტნეს ინსტრუქტორი უნდა ყოფილიყო.
- გამარჯობა, რით შემიძლია გემსახუროთ? - ღიმილით მიესალმა გოგონა.
- გამარჯობა, მე ერთ თქვენს კლიენტს ვეძებ, როგორც ვიცი მას ყველა კარგად იცნობთ აქ. - ღიმილითვე დაუბრუნა ნინამ და გოგონა უყურადღებოდ შეათვალიერა.
- ვის ეძებთ? - ცნობისმოყვარეობა გამოეხატა სახეზე.
- ალექსანდრე ლაშქარავას. - მისი სახელის ხსენებაზეც უცნაურად იგრძნო თავი ნინამ, მართლა საშინლად ენატრებოდა ბიჭი.
- სანდროს? ერთი კვირაა არ გამოჩენილა. - სევდიანად თქვა გოგონამ.
- როგორც ვიცი თბილისში წავიდა სანდრო. - საუბარში ბიჭი ჩაერთო ამჯერად.
- თბილისში? თქვენ მისი მეგობარი ხართ? - კითხვით სავსე მზერა მიაპყრო ახალგაზრდა ბიჭს ქალმა.
- ასეც შეიძლება ითქვას, მე ნუკრი მქვია. - ღიმილით გაუწოდა ხელი და ნინამაც სასწრაფოდ შეაგება თავისი.
- შეიძლება რამდენიმე წუთით დაგელაპარაკოთ? - ვედრებასავით გაისმა ნინას ხმა და ვაჟიც მაშინვე დათანხმდა, გარეთ გამოვიდნენ.
- თბილისში რისთვის წავიდა თუ იცით? - მარტო დაიგულა თუ არა, მაშინვე დაკითხვას შეუდგა ნინა.
- თქვენ ვინ ხართ სანდროსი? - კითხვა დაუბრუნა ნუკრიმ.
- მე სანდროს ლექტორი ვარ, ბევრი გაუცდა და შესაძლოა პრობლემები შეექმნას თუ არ დავუკავშირდები, თუ საპატიო მიზეზი აქვს შევძლებ მის დახმარებას, მაგრამ თუ ვერ ვიპოვი ვერაფრით დავეხმარები. - იცრუა ნინამ, იცრუა თუმცა დანაშაულის გრძნობას ან სინდისის ქენჯნას არ გრძნობდა, ან გრძნობდა კიდეც მაგრამ სანდროს მონატრებას და მისი ნახვის სურვილს მშვენივრად გადაეფარა ორივე.
- კარგი, რაკი ასეა საიდუმლოდ გეტყვით, სანდროს ერთი გოგო მოსწონს და როგორც ვიცი მის სანახავად წავიდა თბილისში. - ნინას თავბრუ დაეხვა, ფეხებში ძალა გამოეცალა, შეუძლებელი იყო სანდრო, მისი სანდრო ვიღაცის სანახავად წასულიყო სადმე, არ უნდოდა ამის დაჯერება ნინას, არ შეეძლო იმის გააზრება რომ ასე მარტივად ართმევდნენ საყვარელ კაცს, ის ხომ ყველაფერზე იყო წამსვლელი სანდროს გამო, როგორ შეიძლებოდა ასეთი უსუსური ყოფილიყო რომ ისე წაერთმიათ ერთადერთი საყვარელი ადამიანი ვერაფრით დადგომოდა წინ.
ფიქრებიდან ბიჭის ხმამ გამოიყვანა.
- კარგად ხართ? ფერი დაკარგეთ. - შეშფოთებული ჩანდა ნუკრი ნინას ასეთი სწრაფი ხასიათის ცვლილების გამო.
- ჰო, მე, მე, ჩემზე უბრალოდ სიცხე ცუდად მოქმედებს. - რამდენიმე წამიანი დაბნეულობის შემდეგ, საჭირო პასუხი იპოვა ნინამ.
- წყალს ხომ არ ინებებთ? - ადგილს ვერ პოულობდა ნუკრი.
- არა, გმადლობთ, თუ შეიძლება სანდროს ნომერი რომ მომცეთ, აუცილებლად უნდა შევატყობინო რომ შესაძლოა პრობლემა შეექმნას. - უკვე მეორედ იცრუა ნინამ და სინდისის ქენჯნის ხმა, ისევ წარმატებით გადაფარა მონატრებამ.
- დიახ ახლავე. - ბიჭმა სასწრაფოდ მოიძია ტელეფონში სანდროს ნომერი ნინას უკარნახა, ქალმა მაშინვე ჩაიწერა მადლობა გადაუხადა ბიჭს და სასწრაფოდ გაშორდა.
მანქანაში ჩაჯდა, კარი ისე მიიჯახუნა თითქოს მანქანას ჰქონდა რაიმე დანაშაული მის წინაშე, საჭეს დასცხო ხელები რამდენიმე წამით გამეტებით ურტყამდა შემდეგ დამშვიდდა, ოფლით დაცვარული შუბლი მოიწმინდა და მანქანა დაძრა.
სანდროსთან დარეკვა უნდოდა, ძალიან უნდოდა ბიჭის ხმა მოესმინა მაგრამ სულაც არ უნდოდა ნუკრის მიცემული ინფორმაცია დაედასტურებინა სანდროს.
ნუთუ სალომე იყო, შეიძლებოდა სანდრო სალომეს გამო წასულიყო თბილისში? რას გაიგებდა ნინა, ვინ რას გაიგებდა სანდრო რა დროს რას მოიმოქმედებდა, სანდრომ ხომ უთხრა რომ სალომეს ხმა'რების მუღამი ჰქონდა, არ მოისვენებდა ბიჭი სანამ იმას არ მიიღებდა რაც უნდოდა.
რატომ ურევდა ნინას გულს იმის წარმოდგენა, რომ სანდრო შესაძლოა სხვასთან ყოფილიყო ახლა.
მან კარგად იცოდა რომ ბიჭი არავითარ ვალდებულებას ან პასუხისმგებლობას არ გრძნობდა ნინას წინაშე.
ისიც მშვენივრად იცოდა რომ თავად არ იყო ერთადერთი ვინც სანდროსთან იწვა, მაგრამ მაინც არასდროს დამდგარა ასე აშკარად, ფაქტის წინაშე აქამდე.

. . .
კაფეში იჯდა სანდრო, მოთმინებით ელოდა გოგონას რომლის სახეც აქამდე არ ენახა, თუმცა ძალიან ახლობლად მიაჩნდა.
გაუჭირდა მისი შეხვედრაზე დათანხმება ბიჭს, არც ტელეფონის ნომერს აძლევდა სალომე, რომ საუბრით დაერწმუნებინა სანდროს.
გადაწყვიტა ჭკუა ეხმარა, ხვეწნა მუდარა არ იყო სანდროს სტილი, ამიტომ უბრალოდ მთელი დღე არ შეეხმიანა გოგოს, ინტერნეტი არც კი ჩაურთავს მთელი დღე, გადაწყვიტა დალოდებოდა სანამ არ მოიძებნიდა სალომე.
ოთახში უთავბოლოდ იბოდიალა გოგონამ, ეუცნაურა სანდროს მოწერილი "დილამშვიდობისა" რომ არ დახვდა დილით, მთელი დღე გაჰყვა დანაკლისის შეგრძნება, უკვე თვე ხდებოდა სანდროს ესემესით იწყებდა დილას, სიხარულით ხსნიდა მესენჯერს თუმცა იმ დილით არსად ჩანდა ბიჭი.
გაუკვირდა სალომეს, თავიდან იფიქრა ალბათ გაღვიძება მოვასწარი და გვიანობამდე იძინებსო მაგრამ როცა შუადღეც გადავიდა და სანდრო ისევ არ გამოჩნდა, მიხვდა რომ აქ ძილი არაფერ შუაში იყო.
ანერვიულდა სალომე, გულწრფელად ღელავდა ბიჭზე რომელზეც უამრავი საშინელება იცოდა და მაინც საოცრად იზიდავდა მასთან ურთიერთობა, კიდევ ითმინა რამდენიმე საათი, ათჯერ მაინც დააპირა დარეკვა ნომერზე რომელიც სანდრომ გამოუგზავნა ჩასანიშნად მაგრამ ვერ გაბედა.
როცა ექვსი საათი შესრულდა და სანდრო ისევ არ გამოჩნდა, ნერვიულობა ვეღარ მოთოკა და თავად დაურეკა ბიჭს.
- ბატონო. - მკაცრი, ოდნავ ბოხი ხმა მოესმა ყურმილის მეორე მხრიდან, საოცარი იყო, სწორედ ასეთი წარმოედგინა სალომეს ბიჭის ხმა.
- სანდრო, ღმერთო კარგად ხარ? სად დაიკარგე მთელი დღე. - ნერვიულობა ეტყობოდა სალომეს ხმას და ბიჭმა კმაყოფილება იგრძნო.
- ოჰ, მისმა უდიდებულესობამ თავისი ნომერის ცოდნის ღირსად მცნო, ეს დღე უნდა აღვნიშნო. - ხუმრობდა სანდრო, თუმცა მის ხმას არ ეტყობოდა.
- კარგი რა, ნომრის გამო მანერვიულე? - საყვედურის კილოთი მიმართა გოგონამ.
თუმცა სანდრომ სასწრაფოდ შეუცვალა თემა და წუწუნი არ აცალა.
იმ დღის შემდეგ ხშირად ურეკავდა ბიჭი სალომეს, თავისი ფოტოებიც აჩვენა გოგონამ, თუმცა სადღაც მაინც ღრღნიდა ეჭვის ჭია, რომ შესაძლოა ყველაფერი ტყუილი ყოფილიყო.
ეჭვიანი იყო სანდრო, საკუთარ თავშიც კი ეპარებოდა ზოგჯერ ეჭვი, მითუმეტეს ვერ ენდობოდა ეკრანზე გამოსახულ ფოტოებს.
ამიტომაც არ მოისვენა სანამ შეხვედრაზე არ დაითანხმა სალომე.
აი ახლა კი ბარში იჯდა და გოგონას ელოდა.
მოუხერხებლად, თუმცა სწრაფი ნაბიჯით შემოვიდა გოგო კაფეში, სანდრო ფეხზე წამოდგა და მისკენ გაიწია.
- გამარჯობა. - ტუჩის კუთხა ჩაუტყდა ბიჭს.
- გამარჯობა სანდრო. - მიუხედავად იმისა რომ გოგონასთვის საშინლად ახლობელი გამხდარიყო მამაკაცი მაინც ანერვიულდა მის დანახვაზე.
მუქი წაბლისფერი საჯდომამდე ჩამოყრილი თმა ჰქონდა სალომეს, მუქი ფერის კანი და სევდიანი მუქი ყავისფერი თვალები.
- დაჯექი. - სკამი გამოუწია ბიჭმა და ისიც მაშინვე დაემორჩილა.
სანდრო წინ დაუჯდა, რამდენიმე წუთი მდუმარედ უყურა, თითქოს მის რეალურობაში ირწმუნებდა თავს, მხოლოდ რამდენიმე წუთის შემდეგ ამოიღო ხმა.
- რას დალევ? - კითხა და გოგონას უზადო ნაკვთებს შეაჩერდა.
- მე ჩაის, შენ ყავას უშაქროს, მართალი ვარ არა? - ღიმილიანი სახით მისჩერებოდა ბიჭს.
- ჰო. - მოკლედ უპასუხა და შეკვეთა მისცა.
- ერთი შეხედვით საერთოდ არ გეტყობა რომ ურჩხული ხარ. - ღიმილი არ შორდებოდა სალომეს.
- მე ვარ ურჩხული? - გაღიმება სცადა სანდრომაც.
- მოიცა, გაპროტესტებას აპირებ? - ეშმაკურად გაეცინა. - ნუ გავიწყდება რამდენი რამ ვიცი შენზე. - საუბარი განაგრძო.
- მაინც რა იცი? - თვალებში უყურებდა სანდრო გოგონას და მის დაბნევას მშვენივრად ახერხებდა.
- ისიც კი ვიცი რომ როცა ასე იხედები ვიღაცის დაკერვას ცდილობ. - ენა გამოუყო გოგონამ.
- შენ გგონია რომ შენს დაკერვას ვცდილობ? - გამომეტყველება არ შეცვლია ბიჭს.
- ნუ მიყურებ ეგრე თორემ მაბნევ. - ისევ აწუწუნდა სალომე და სანდრომაც რამდენიმე წამით მოარიდა მზერა.
- მამაჩემს გონია რომ მასწავლებელთან ვარ მათემატიკაზე, შენს გამო ტყუილის თქმა მომიხდა. - წუწუნს განაგრძობდა სალომე თუმცა სევდიანს სულაც არ გავდა.
- მე დაგაძალე? - თვალი თვალში გაუყარა სანდრომ.
- არა, მე მინდოდა. - სასწრაფოდ დასერიოზულდა გოგონა.
- ბოლო წამამდე მეგონა რომ შენზე მინიმუმ ათი წლით უფროსი ქალი მოვიდოდა დღეს ჩემს სანახავად. - თავი გადააქნია სანდრომ.
- მართლა? ასე დიდი გეგონე? რატომ იფიქრე რომ გატყუებდი? - მხიარული გამომეტყველება დაუბრუნდა სალომეს სახეს.
- არ ვიცი, არ ჰგავდი ღლაპს. - მოკლედ მოუჭრა და ტუჩის კუთხე აპრიხა.
- ახლა რას ამბობ რომ ღლაპი ვარ? - მოჩვენებითი გაბრაზება გადაეკრა სახეზე სალომეს.
- მოიცა, არ გეუბნებოდნენ? - ირონიულად გაეღიმა ბიჭს.
- მართლა მეტისმეტად უემოციო ხარ, არა და მეგონა ცოტას მაინც აბუქებდი. - წარბი აზიდა გაკვირვების ნიშნად.
- მე არასოდეს ვტყუი. - მტკიცედ ჟღერდა სანდროს ხმა.
მიმტანმა ჩაი და ყავა მოიტანა და მაგიდას გაშორდა.
ცოტა ხანს კიდევ ილაპარაკეს ახალგაზრდებმა ბოლოს სალომემ მწუხარებით განაცხადა რომ მასწავლებელთან ყოფნის დრო იწურებოდა და სანდროს დაემშვიდობა, მხოლოდ იმ პირობით რომ მეორე დღესაც ნახავდა.
. . .
ორი კვირა დარჩა ბიჭი თბილისში, ყოველ დღე ნახულობდა სალომე მას, ხან რას იმიზეზებდა სახლში და ხან რას, რომ სანდრო ენახა, სკოლასაც აცდენდა და მასწავლებლებთანაც არ დადიოდა, მთლიანად მოიცვა ბიჭმა მისი სამყარო, როგორც კი ფიზიკურად შორდებოდა ტელეფონზე ურეკავდა და მაინც სულ ჰქონდა სანდროს სიახლოვის შეგრძნება.
ბიჭიც თავს ირთობდა თითქოს, არც სალომე უყვარდა მას, თუმცა მისი ბავშვური, წრფელი ბუნება იზიდავდა. მოსწონდა სალომეს შიშის შეგრძნება, მოსწონდა მისი აწითლებული სახის და ახორკლილი კანის დაფიქსირება როგორც კი სანდროს შეხებას იგრძნობდა.
მოსწონდა ბრაზის ნიშნად გაბუშტული ტუჩები როცა სანდრო რომელიმე გოგოს თვალს გააყოლებდა.
რამდენჯერმე გააფრთხილა ბიჭმა ტუჩები არ გამოებურცა თუმცა სალომე ჩვევას ვერ თმობდა, ერთ მშვენიერ დღესაც მის ტუჩებს დააცხრა სანდრო, დიდი წინააღმდეგობა არ გაუწევია სალომეს, თითქოს სწორედ ამას ელოდაო თვითონაც ვნებიანად აკოცა ბიჭს.
სანდრო მალევე მოშორდა მის ტუჩებს, რადგან მიხვდა რომ მხოლოდ კოცნას არ დასჯერდებოდა კიდევ რომ გაეგრძელებინა.
- რამდენი შეყვარებული გყავდა? - სულელივით იკითხა გოგონამ რომ ის უხერხულობა გაეფანტა რომელიც სანდროს ბაგეების მწველმა შეხებამ დაუტოვა.
- არცერთი. - მტკიცე იყო ბიჭის ხმა.
- არავინ გიყვარდა? - აშკარად გაოცდა სალომე.
- არა, არავინ მიყვარს, თუმცა. . . - აქ ცოტა შეყოყმანდა ბიჭი. - არავინ მიყვარს ჰო. - ამჯერად უფრო მტკიცედ ჟღერდა მისი პასუხი.
- შენ გიყვარდა ვინმე? - კითხვა დაუბრუნა გოგონას.
- ვაღმერთებდი. - თავი დახარა სალომემ.
- და სად არის? - კითხვა გამოკრთა ბიჭის თვალებში.
- წავიდა. - მოკლედ თქვა გოგონამ.
- ისევ გიყვარს? - უემოციოდ იკითხა სანდრომ.
- სანდრო. - ხმადაბლა თითქმის ჩურჩულით თქვა გოგონამ.
- რა! - ჰორიზონტს გაჰყურებდა მამაკაცი, არც კი შეუხედავს სალომესთვის.
- მე შენ მიყვარხარ, მე იქ ქსელში ძალიან შეგეჩვიე, ახლა კი ორი კვირაა აქ ხარ და მე მივხვდი რომ. . . რომ შენ. . . - წინადადება ვეღარ დაასრულა გოგონამ ყელში აკოცა ბიჭს.
- ეს ცუდია. მისმინე, მე მართლა მეგონა რომ ჩემზე საკმაოდ დიდი იყავი, მე მომწონხარ სალომე, კარგი გოგო ხარ შენ და არ ვაპირებ ჩემთვის გაგაფუჭო. - არაფრის მთქმელი იყო სანდროს ტონი.
- რას ამბობ ახლა, რომ მიდიხარ? მხოლოდ იმიტომ რომ ჩვიდმეტი წლის ვარ? - სასოწარკვეთა გაურია ხმაში.
- შენ ბავშვი ხარ სალომე, ახლა გერომანტიკულება ის რის შესახებაც გიყვებოდი, მაგრამ ეს არ არის რომანტიკა, ეს ჩემი ბნელი მხარეა, გამუდმებული სურვილია ტკივილს ვაყენებდე ვინმეს, შენ კი წინ გაქვს ცხოვრება. - მშვიდად ცდილობდა გოგონასთვის ყველაფრის ახსნას მაგრამ აცნობიერებდა რომ თავადაც შეჩვეოდა სალომეს, მისი ყოველდღიურობის ნაწილადაც კი ქცეულიყო გოგონა.
- არ გაგიშვებ. - სალომეს სიმტკიცემ ღიმილი მოჰგვარა სანდროს თუმცა არ გაუცინია.
- სალომე. - როგორმე უნდა გადაერწმუნებინა ბიჭს, თუმცა ცხოვრებაში პირველად არ უნდოდა ტკივილი მიეყენებინა ვიღაცისთვის.
- სანდრო, ერთხელ უკვე დავკარგე საყვარელი ადამიანი და მას შემდეგ შენთან შევძელი ვყოფილიყავი ის ვინც ვარ, თუნდაც იქ ქსელში.
არ ვაპირებ შენს დათმობას, მე მივიღე შენი ბნელი და ნათელი მხარე. თითქმის ცრემლებამდე მივიდა გოგონა.
- მაგრამ სალომე, ასე შეუძლებელია ხომ ხვდები. - კეფა მოიქექა სანდრომ.
- კეფას მაშინ იქექავ როცა იბნევი. - გაეღიმა სალომეს. - და ჰო სანდრო, მე შენ მიყვარხარ, ცოტა გიჟურია, ცოტა წარმოუდგენელი მაგრამ მიყვარხარ.
- არავითარი სიყვარული სალომე, ჩვენს ურთიერთობას მომავალი არ აქვს, მე საერთოდ არ მაქვს მომავალი. - გულწრფელად ცდილობდა აეხსნა.
- ნამდვილი სიყვარულიც ეგ არის, რომელსაც მომავალი არ აქვს, სხვა დანარჩენი უბრალოდ სხვა დანარჩენია. - თავდაჯერებული ჩანდა სალომე.
- მე დღეს ვბრუნდები ქუთაისში. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა.
- კარგი. - მშვიდად დაეთანხმა გოგონა და კიდევ ერთხელ აკოცა ყელში.
- აქამდე სად რჩებოდი? - მხოლოდ ახლა გაახსენდა რომ სანდრო თბილისში სტუმრად იყო, ღმერთო როგორ საშინლად ურევდა ტვინს ეს ბიჭი.
- სასტუმროში, წამოდი განახებ თუ გინდა. - ირონიულმა ღიმილმა გადაეკრა სახეზე.
- წამო, თან ბარგის ჩალაგებაში დაგეხმარები. - სასწრაფოდ წამოდგა სალომე.
სანდრომ ხელი ჩასჭიდა გოგოს, სასტუმროსკენ გაუძღვა, შენობაში შევიდნენ და სანდრომ თავისი ოთახის კარი შეაღო.
სალომემ ყურადღებით მოათვალიერა ოთახი.
- ლამაზია. - თქვა და სანდროს შეხედა.
- შენზე ლამაზი არა. - ზურგიდან მოეხვია ბიჭი და კეფაში აკოცა.
მაშინვე დაეხორკლა კანი გოგონას, სიმხურვალე მთელს სხეულს მოედო და საშინლად მოსწყურდა.
- წყალს დამალევინებ? - მშვიდად ჰკითხა ბიჭს.
სანდრო მაცივართან მივიდა და ცივი წყალი აიღო, ისევ მიუახლოვდა გოგონას.
- ცივ წყალს ვერ ვსვამ. - სევდიანად ამოიხვნეშა გოგომ.
სანდრომ თავი მოხსნა ბოთლს, ერთი ყლუპი მოსვა და პირში ჩაიგუბა, ისევ ზურგიდან მიუახლოვდა სალომეს ყბასა და ყელს შორის მიაწება ტუჩები და წყალს ბაგეებიდან გადმოსვლის საშუალება მისცა, წვეთები ნელ-ნელა ჩამოუყვა გოგონას ყელს, თანდათან უფრო და უფრო უსველდებოდა ყელი ლავიწთან ჩავიდა წყლის წვეთები და მკერდისკენ განაგრძო ჩადინება.
- ასეთი ტემპერატურის მოგწონს? - თითქმის ჩურჩულიდ ჰკითხა ბიჭმა და ამჯერად თავად აკოცა ყელში.
გოგონამ თანხმობის ნიშნად მხოლოდ ვნებიანად ამოიკვნესა, კიდევ ერთი ყლუპი წყალი მოსვა მამაკაცმა და გოგონა უხეში მოძრაობით მოაბრუნა პირისახით თავისკენ.
სახე ახლოს მიუტანა, სანდროს ცხელი სუნთქვა სახეზე ეფინებოდა გოგონას და კიდევ უფრო უხურებდა სხეულს, თავისი ბაგე სალომესას შეურთა სანდრომ და საშუალება მისცა მისი ბაგიდან დაელია წყალი გოგონას.
უკვდავების წყალივით წვეთ წვეთად ცდილობდა მამაკაცის ბაგეებიდან წყლის მოპოვებას სალომე, არც ერთი წვეთის დაკარგვა არ უნდოდა, ან უბრალოდ უნდოდა მაქსიმალურად გაეხანგრძლივებინა სანდროს ტუჩებთან შეხების სიამოვნება.
წყლის წვეთები მაინც მალე დასრულდა, სანდრომ ძლიერად მიიზიდა გოგონა თავისკენ ძლიერად აკოცა. ხელში აიტაცა, გოგონამაც მჭიდროდ მოჰხვია ფეხები მამაკაცის ზურგს საწოლამდე მიიყვანა და სწრაფად მოისროლა, ზემოდან დააჩერდა და ოდნავ გაიღიმა.
- მაზოხისტი ხარ? - რიტორიკული იყო მამაკაცის კითხვა.
- თუ შენ იქნები სადისტი ჰო, ვარ. - მტკიცედ უთხრა სალომემ და სანდრომაც სასწრაფოდ მოიშორა მაისური სხეულიდან, ფეხებში დაჰქაჩა გოგონას, ის ის იყო საქამრე უნდა შეეხსნა ტელეფონის ზარი შემოესმა.
გაუკვირდა სანდროს, თითქმის არასოდეს რეკავდა მისი ტელეფონი, რაღაც სერიოზული თუ არ ხდებოდა.
სასწრაფოდ ჯიბეზე იტაცა ხელი და ნომრისთვის არც დაუხედავს ისე გახსნა.
- ალექსანდრე ლაშქარავას ვესაუბრებით? - გაისმა მამაკაცის მსუბუქი ხმა.
- რომელი ხარ? - კითხვითვე უპასუხა ბიჭმა.
- შენი კეთილის მსურველი, რომელსაც შენი მეგობარი ჰყავს. - ჩაცინება მოისმა ყურმილს იქეთ. - სად იმყოფები ბატონო ალექსანდრე? ქალბატონი ნინა ალექსიძის სიცოცხლე თქვენს გეოგრაფიულ მდებარეობაზე აღმოჩნდეს შესაძლოა დამოკიდებული.
- რა გინდათ ნინასგან. - ხმა გაუცივდა ბიჭს.
- ნინასგან არც არაფერი, თუ ჩამოუსწრებ. - კიდევ უფრო საზიზღრად გაიცინა უცნობმა.
- მოვდივარ, როგორ დაგიკავშირდეთ. - ტელეფონი მხარსა და ყურს შორის დაიჭირა და ქამრის შეკვრას შეუდგა ბიჭი.
- რამდენიმე საათში თავად დაგირეკავ. - თქვა და გათიშა.
- ამის დედაც, ამის დედაც, ჯანდაბა ამის დედაც. - მთლი ხმით აღრიალდა სანდრო და მაისური გადაიცვა.
- ამიხსნი რა ხდება? - აშკარა შიშს შეეპყრო სალომე.
- ახლა ვერაფერს აგიხსნი იმის გარდა რომ უნდა წავიდე. - სწრაფად მიაყარა და კარისკენ დაიძრა.

* * *
გონებაში ლაშას ნომერი აღიდგინა და სასწრაფოდ გადარეკა მამასთან.
- გისმენთ. - მოისმა ბოხი ხმა.
- ლაშა, სანამ ქუთაისში დავბრუნდები ნინა სახლში იყოს, თორე დედას მოგიტ'ყნავ მტრებიან მეგობრებიანად. - ხმა არ შესცვლია ისე აუხსნა მამას.
- ვინაა ნინა, რა ხდება გამაგებინე. - აშკარად გაოცებული იყო სანდროს მოულოდნელი ზარის გამო.
- ნინა, ჩემი ლექტორი. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა.
- მე არ მყავს შვილო. - ხმა დაუთბა მამაკაცს.
- ბიჭო თავს ნუ იყ'ლევებ შენ, აი იმ ვიღაცებს ყავთ სავარაუდოდ, შენს გამო რომ ჩემზე გამოვიდნენ.
- ჩემგან რას ითხოვ მამა? ხომ გითხარი საერთოდ დაივიწყე მამა რომ გყავსთქო, ახლა დაგჭირდი და დარეკე არა? - ტონი გაუმკაცრდა.
- შენმა ყლ'ეობამ უკვე წამართვა ერთი მნიშვნელოვანი ქალი, მაშინ გადამირჩი, ნინას რომ რამე მოუვიდეს არ გაცოცხლებ. - უემოციო იყო ბიჭის საუბარი, მაგრამ ლაშამ მშვენივრად იცოდა როგორი გაცოფებული იყო სანდრო.
- ანუ ნინა მნიშვნელოვანია? - კითხვა გაურია წინადადებაში.
- ანუ ნინა სახლში დამხვდება მე რომ ქუთაისში ჩამოვალ, თუ არა და სხვანაირად ვილაპარაკებთ. - ეს თქვა და მაშინვე გათიშა ტელეფონი.
ჩქარი ნაბიჯით გავიდა გარეთ და პირველივე ტაქსის ტრაფარეტიანი მანქანა გააჩერა.
- ქუთაისში წამიყვან? - ტაქსისტმა ცოტა შორს დაიჭირა ბიჭის წინადადება.
- სასწრაფოდ უნდა ჩავიდე, რამდენსაც გინდა გადავიხდი. - წარბის აწევით აღნიშნა და მძღოლმაც მაშინვე ანიშნა ჩამჯდარიყო.
სანდრო უკან სავარძელში ჩაჯდა და ფანჯარას მიადო თავი.
მოუსვენრად იყო, არ უყვარდა ნინა, მაგრამ არ უნდოდა ქალს რამე დაშავებოდა.
არ უყვარდა, არ უყვარდა, და ვინ უყვარდა რომ? არც არავინ უყვარდა სანდროს.
თუმცა იცოდა რომ ნინასთან ყოფნა მოწონდა, ჭირდებოდა ეს ქალი. თავიდანვე მიიქცია ნინამ სანდროს ყურადღება, პირველ კურსზე რომ დაჯდა მაშინვე ყველასგან გამოარჩია ნინა.
ეს მხოლოდ მისი გარეგნობის დამსახურება არ იყო, ამაყი ქალი იყო ნინა, უხეშიც კი, თითქოს არავის უტოლებდა თავს და სანდრომაც გადაწყვიტა ყველაზე რთული საკბილო აერჩია.
ყველგან თვალში ეჩხირებოდა ბიჭი, გამუდმებით იქ ჩნდებოდა სადაც ნინას სჭირდებოდა, თანდათან შეიჩვია ნინა მამაკაცმა და საბოლოოდ სანდრომ ისიც გააცნობიერა რომ ქალს გულწრფელად უყვარდა იგი.
სანდრო ყოველთვის ფიქრობდა რომ ქალი კატასავით იყო, ვინც მოეფერება ქალიც მისიაო, ხაზს უსვამდა ბიჭი თუმცა ნინამ მოახერხა მისთვის საპირისპიროს დამტკიცება.
სანდრო იშვიათად, თითქმის არც ეფერებოდა ნინას, მათი სექ'სიც, უხეში ცხოველური ჟინის დაკმაყოფილებას უფრო ჰგავდა ყოველთვის, ვიდრე შეყვარებული წყვილის ვნებიან ალერსს, მაგრამ ნინას პრეტენზია არასდროს გამოუთქვამს ამის გამო.
ყველაფერი მარტივად იყო ამ ქალთან.
ის არაფერს ავალებდა სანდროს, არც კისერზე ეკიდებოდა და თავის გრძნობებსაც არ ახვევდა თავს დიდად, თუ რამდენიმე ეჭვიანობის სცენას არ ჩავთვლით რომელის მოწყობაც უკვე მოესწრო ნინას.
ფეთქებადი ხასიათი ჰქონდა ქალს, ერთი შეხედვით თითქოს ბოლომდე ემორჩილებოდა სანდროს, მაგრამ ბიჭმა მშვენივრად იცოდა რომ ნინასნაირი ქალის დამორჩილება თითქმის შეუძლებელი იყო.
ცხელი ქალი იყო ნინა, ძალიან ცხელი, რამდენჯერმა გააფრთხილა კიდეც სანდრო, არ ამადუღო თორემ აგაორთქლებ_ო. მოსწონდა ბიჭს ნინას ბრაზითა და თავდაჯერებულობით გამოთქმული ეს სიტყვები, ღიმილსაც კი ჰგვრიდა და იქნებ გულიანადაც გაეცინა რომ შესძლებოდა.
ნინასთან ტრიალებდა სანდროს ფიქრები, მანქანა კი საკმაოდ სწრაფად მიუყვებოდა გზას, ტელეფონის ხმამ გამოაფხიზლა ბიჭი ფიქრებიდან.
მაშინვე უპასუხა და მამამისის უდარდელი ხმა შემოესმა.
- ნინას რამდენიმე წუთში სახლში მიიყვანენ, სად ხარ შენ?
- მაქსიმუმ ორმოც წუთში ქუთაისში ვიქნები, ჩემს ჩამოსვლამდე ვინმე დატოვე ნინასთან. - მშვიდად თქვა ბიჭმა და პასუხს არ დალოდებია ისე გათიშა ტელეფონი.
ნინას კორპუსამდე მიაყვანინა თავი მძღოლს, ანგარიში გაუსწორა და სწრაფი ნაბიჯით აიარა კიბე.
დაუკაკუნებლად შეაღო კარი, მისდა გასაოცრად ნინასთან ერთად ლაშა იჯდა, ყავას სვამდნენ და მშვიდად საუბრობდნენ.
სანდროს დანახვისთანავე ფეხზე წამოდგა ორივე, თუმცა სანდრო თავად ჩაეშვა სავარძელში.
- კარგად ხარ? - ქალს მიაჩერდა ბიჭი, ნინას თავი ჩაერგო ხელებში აშკარად ეტყობოდა რომ შეშინებულიყო.
- ჰო. - მოკლე იყო ქალის პასუხი, თუმცა სანდრომ გადაწყვიტა ახლა არ გამოჰკიდებოდა ნინას სიტყვებს.
- რა უნდოდათ. - ლაშას მიუბრუნდა მამაკაცი.
- შენ. - მზერა გაუსწორა ლაშამ შვილისას.
- ჩემგან? - ქანდაკებასავით იხედებოდა სანდრო.
- მე. - ისევ მოკლედ უპასუხა მამაკაცმა.
- როდის მოაგვარებ. - ზიზღი გამოსჭვიოდა ბიჭის მზერაში თუმცა ლაშას გარდა ვერც ვერავინ მიხვდებოდა ალბათ.
- აქ გინდა ამის განხილვა? - თვალით ქალისკენ ანიშნა მამაკაცმა.
- ნინა შეგიძლია რამდენიმე წუთით დაგვტოვო? - ისევ ქალზე გადაიტანა მზერა სანდრომ, და მიუხედავად იმისა რომ გასვლის დიდი სურვილი არ ეტყობოდა ნინას, მაინც გაითვალისწინა ბიჭის თხოვნა და ნელი ნაბიჯით დატოვა ოთახი.
- ამის გასათავისუფლებლად, საკმაოდ დიდი პარტიის დათმობა მომიწია მათთვის. - უკმაყოფილოდ გააწკლაპუნა პირი ლაშამ.
- ესე იგი საფრთხეშია? - მობეზრებით გადააქნია თავი სანდრომ.
- ეგეც და შენც. - უკმაყოფილოდ დაეთანხმა მამაკაცი.
- როდის მოაგვარებ. - კითხვა გაიმეორა ბიჭმა.
- ძლიერი ხალხი ყავს მამა, ასე მარტივად ვერ მოვიშორებ, დრო მჭირდება. - აშკარა უკმაყოფილება გამოესახა სახეზე.
- შენც ხო გყავს ხალხი ბიჭო, ადექი და პირდაპირ გადადგი ნაბიჯი, ეს დიპლომატიურ-ძველბიჭური მტრობა რამე ახალია თქვენში? - მშვიდად ლაპარაკობდა სანდრო.
- რა ვუთხრა ჩემებს მამა? ადექით და ხმლებით შევერკინოთ_თქო? - ბიჭის უემოციობას წყობიდან ნელ-ნელა გამოყავდა ლაშა
- შევერკინოთ? - გაკვირვებით იკითხა ბიჭმა. - ლაშა, ვერ ისწავლე რომ ცხვრების ფარას მწყემსი სჭირდება და არა ლიდერი?
- ამბობ რომ ბრძანება უნდა მივცე მოიშორეთ_თქო? - სანდროს ცივსისხლიანობამ ლაშაც კი გააოცა. - და კიდევ ჩემს ბიჭებს რომ ვუთხრა ჩემი შვილი ცხვრების ფარად მიგიჩნევთ_თქო ცოცხლად გაგატყავებენ.
- ცხვრებს ჯერ არასდროს გაუტყავებიათ მეფე, პირიქით რამდენჯერაც გინდა იმდენჯერ ყოფილა. - მშრალად უპასუხა და ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო.
- გააფთრებული ცხვრების ფარა არ გინახავს ეტყობა შვილო, თუმცა ახალგაზრდა ხარ ჯერ, გამოცდილებას მოაქვს ცოდნა. - მჭევრმეტყველება სცადა ლაშამ და სანდროს, სიგარეტზე მოუკიდა.
- ეგ გააფთრებული ცხვრები, მეფესთან მისვლამდე მწყემსს დაგლეჯენ მამაჩემო, ასე რომ თუ ჩვენ ორს შორის ვინმეს სიფრთხილე მართებს, ის ვინმე მე ნამდვილად არ ვარ. - ირონიულად გაუღიმა სანდრომ მამას და ძლიერი ნაფაზი დაარტყა სიგარეტს.
- ჰოდა იმას გეუბნები, სიფრთხილე გმართებს დროებით და ნინასაც თუ მოაშორებ აქაურობას კარგს იზამ. - თემა სასწრაფოდ შეცვალა მამაკაცმა.
- ნინას სამსახური აქვს. - უდარდელად თქვა ბიჭმა.
- იქნებ რამე მოახერხო და დროებით წავიდეს, მეც მალე მოვაგვარებ ამ პრობლემას. - სწრაფად თქვა და ფეხზე წამოდგა მამაკაცი, ნელი ნაბიჯით გაიარა დერეფანი და კარი გაიხურა.
სანდროც ადგა და სამზარეულოსკენ დაიძრა, სწორედ იქ ეგულებოდა ნინა. ქალი მაღალ სკამზე შემომჯდარიყო, ხელებით სამზარეულოს ბარს ჩამოყრდნობოდა და თავი ხელებში ჰქონდა ჩარგული.
ფრთხილად მიუახლოვდა ბიჭი, ხელები მოხვია და კეფაში აკოცა.
საოცარი სურნელი ჰქონდა ნინას კანს და თმას, სანდრო ათას ქალში გამოარჩევდა ამ სუნს, ღრმად ჩაისუნთქა ბიჭმა ქალის არომატი.
ნინას კანი სულ აეხორკლა, ჟრუანტელმა დაურა მთელს ტანში და სულ გადაავიწყდა ბრაზი.
თავი უნდა მოეთოკა ქალს, ნინამ იცოდა რომ სანდროსთან ასეთი სისუსტე არ არგებდა, ხელებში არ უნდა ჩადნობოდა ბიჭს.
ხელი ფრთხილად გააშვებინა, სკამი მისკენ მოაბრუნა და ცრემლიანი თვალები შეანათა სანდროს გამყინავ მზერას.
- შეგეშინდა? - მშვიდად იკითხა ბიჭმა.
- მეტკინა. - მტკიცედ გაიჟღერა ქალის ხმამ და სანდროს ლოყა აეწვა.
მხოლოდ რამდენიმე წამის შემდეგ გააცნობიერა სანდრომ რომ ნინამ გაარტყა და რომ არა უმიმიკობა, უეჭველად გაოცება დაეხატებოდა სახეზე.
- ნინა, ვიცი რომ შეგეშინდა, ისიც ვიცი რომ ჩემს გამო მოხდა, მაგრამ. . .
- მოკეტე, იდიოტო. - მთელი ხმით იღრიალა ქალმა. - გგონია იმის გამო გაგარტყი, ვიღაც იდიოტები რომ მემუქრებოდნენ? მალე გამომიხსნა მამაშენმა, შენ ჯობია ის მითხრა ვისი ბინძური საწოლიდან მობრძანდი აქ. - გააფთრება აშკარად შეეტყო მის სახეს.
- მოიცა, ახლა თბილისში წასვლის გამო გამარტყი? - კიდევ უფრო გაოცდა სანდრო.
- იმისთვის გაგარტყი რომ თბილისში წადი ვიღაც ნაშისთვის, იმისთვისაც შენზე არაფერი რომ არ ვიცოდი მთელი ორი კვირა, იმისთვისაც შენმა დაბადების დღემ უჩემოდ რომ ჩაიარა, გავაგრძელო? და საერთოდ ერთი დარტყმა არ ეყოფა ამდენ წყენას, ნამუსი რომ გქონდეს მეორე ლოყას უნდა მიშვერდე. - თვალები ჩაუსისხლიანა ბრაზმა ნინას.
- ახლა ეჭვიანობ? - ირონიულად გაეღიმა ბიჭს.
- არა, მშურს ვიღაც სალომე შენთან რომ იწვა და ჩემთან არა. - ხმამაღლა საუბარს განაგრძობდა ქალი.
- ნინა, არ მითხრა რომ ქალები გიყვარს. - კიდევ უფრო ფართოდ გაეღიმა ბიჭს.
- შენს შეყვარებას, ქალები კი არა ძაღლები ან გოჭები შემყვარებოდა არ ჯობდა? - ცრემლი ჩამოუგორდა ლოყაზე ნინას.
- კარგი რა, მეთქი რამე სერიოზული მოხდა_თქო. - უკმეხად თქვა სანდრომ და ზურგი აქცია ქალს.
- ამაზე სერიოზული რა გინდა სანდრო? რამდენი კილომეტრი გაიარე რო ვიღაც გოგოსთან გეკოტრიალა და არც დაინტერესებულხარ ამ დროს მე როგორ ვიყავი აქ. - ცრემლები ერთმანეთს მოსდევდა და ნინას აღარ უცდია მათი შეკავება.
- მასთან არ ვწოლილვარ, ასე რომ მშვიდად. - მობეზრებით თქვა მამაკაცმა.
- რააა? ახლა სულ გავგიჟდები, მოიცა ანუ ის გოგო, შენ ის გიყვარს სანდრო? - მაისურში მოქაჩა ბიჭს და აიძულა მისკენ მობრუნებულიყო.
- შეგიძლია დამშვიდდე? - წარბის აწევით იკითხა და სახეში შეაჩერდა ქალს.
- არა, არ შემიძლია და არც შენი დანახვა აღარ მინდა, გამეცალე სანდრო, გამეცალე და აღარ დამენახო. - მუშტები ძლიერად მიარტყა გულზე მამაკაცს, თითქოს მის მოშორებას ცდილობდა.
სანდრომ ფრთხილად დაუჭირა ხელები, წინააღმდეგობის მიუხედავად შუბლზე აკოცა და სწრაფი ნაბიჯით დატოვა სახლი.
. . .
ქალმა ტირილს უმატა, ეს დასასრული იყო, სანდრო აღარ დაბრუნდებოდა, თავბედს იწყევლიდა რომ ნერვების მოთოკვა ვერ მოახერხა.
ნერვიულად მოჰყვა ოთახში სიარულს, წარმოდგენა არ ჰქონდა რა უნდა გაეკეთებინა ახლა, სიგიჟემდე უყვარდა ბიჭი, არ შეეძლო მისი დაკარგვა.
რატომ არ შეიძლებოდა ყველაფერი ნორმალურად ყოფილიყო.
"რა ჯანდაბა გინდოდა ნინა, რა დროს ასეთები იყო ამ ასაკში, რა გჭირს რა ჯანდაბა გეტაკა, როგორ იქეცი ამად, რას დაემგვანე, რატომ გადაეყარე ამ ბიჭს" სარკის წინ იდგა და თავის თავს ხმამაღლა ეჩხუბებოდა.
მოგვიანებით გაიაზრა საკუთარი სიტყვები და მუხლებზე დაეცა.
"არ გნანობ სანდრო, არ გნანობ, არ ვნანობ შენს გამოჩენას, არ ვნანობ ჩემს სისუსტეს, არაფერს ვნანობ რაც შენ გეხება, მე შენ ვერ გინანებ" მაისურის სახელოებით მოიწმინდა ცრემლები და ფეხზე წამოდგა, წყალი უნდა გადაევლო, აზრზე მოსვლა სჭირდებოდა და სანდროსთან მშვიდად საუბარი.
ახლა ალბათ მასთან ლაპარაკს არ მოისურვებდა ბიჭი.
ნინას მარტო დარჩენა არ უნდოდა გადაწყვიტა მეგობრისთვის დაერეკა და თავისთან მოსვლა ეთხოვა, ასეც მოიქცა, სოფი მაშინვე დათანხმდა და დაპირებისამებრ ერთ საათში უკვე ნინასთან იყო.
მანამდე იბანავა და ტანზე გამოიცვალა ქალმა, სოფიმ ყავა მოადუღა და სამზარეულოში, ბართან მოკალათდა ორივე.
- რა გჭირს, რას გავხარ, რამეზე ინერვიულე? - ცისფერი თვალები ცნობისმოყვარეობით ანთებოდა ქერა დაახლოებით ნინას ასაკის ქალს.
- მე. . . მე. . . უბრალოდ ბებიაჩემია ავად, ასაკიანია მაგრამ მაინც ვინერვიულე. - მერამდენედ ცრუობდა სანდროს გამო, თუმცა ახლა ნამდვილად არ ჰქონდა სოფოსთვის ყველაფრის მოყოლის თავი.
- და სიმპათიურია ეგ ბებიაშენი? - ეშმაკური ღიმილი აუთამაშდა ქალს სახეზე.
- ღმერთო სოფი, შენ ხომ ვერაფერს გამოგაპარებს ადამიანი. -გულწრფელად გაეღიმა ნინასაც და რამდენიმე წუთიანი წუწუნის შემდეგ სანდროს შესახებ უამბო დაქალს.
რა თქმა უნდა იმის გამოკლებით რომ სწორედ მის გამო მოიტაცეს დღეს.
- და სიმპათიურია შენი აღუა? - ენა გადმოუგდო და გულიანად გაიცინა სოფიმ.
- ფოტო მაქვს ტელეფონში, თუ მომიტან გაჩვენებ. - წინადადება დასრულებული არ ქონდა ისე გავარდა სოფი ტელეფონის მოსატანად და ორ წუთში დაბრუნდა უკან.
- ვაუ, საერთოდ არ ეტყობა რომ ოცდაერთისაა. - თვალებგაფართოებული დასჩერებოდა ტელეფონის ეკრანს სოფი, რომელზეც სანდროს ფოტო იყო გამოსახული.
- სოფი, ჯობდა გეთქვა რომ მე არ მეტყობა ოცდათვრამეტი. - ხუმრობა სცადა ნინამ და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა რომ კარზე მსუბუქი მოკაკუნება შემოესმა.
- როგორ ფიქრობ არ შეგირიგდება? - აშკარად დაინტერესებული ჩანდა ქალი.
- ძალიან უცნაური ბიჭია სოფი, კარზე კაკუნი შენც მოგესმა? - დაეჭვებით შეხედა მეგობარს.
- არა. - იუარა ქალმა
- მე გავიგონე რაღაც, გავალ გავიხედავ. - თქვა და ფეხზე წამოდგა, ჯერ ჭუჭრუტანაში გაიხედა თუმცა ვერაფერს მოკრა თვალი, შემდეგ ნელა გამოაღო კარი და მაასინვე სიმძიმე იგრძნო ფეხებზე.
სწრაფად დაიხედა და ძირს გაშოტილ სანდროს გადააწყდა, რომელიც როგორც ჩანს იატაკზე მჯდომი მთელი სხეულით მიყრდნობოდა კარს და მისი გაღებისას თავი ვერ შეიკავა.
ნინას ტერფებზე ედო თავი და ამღვრეული თვალებით მისჩერებოდა ქვემოდან.
აი ამ წუთას, დაეფიცებოდა ნინას რომ არც ერთი ადამიანი არ იყო სამყაროში მასზე ბედნიერი, ღიმილი ვერ შეიკავა და პირზე აიფარა ხელი, შემდეგ კი მუხლებზე დაეშვა და შუბლზე ფრთხილად აკოცა ბიჭს.
- დალიე? - ღიმილი არ შორდებოდა ბაგიდან.
- ცოტა. - წარბები შეჭმუხნა სანდრომ.
- ნი ყველაფერი რიგზეა? - სოფის ხმა გაისმა სამზარეულოდან.
- მოიცა გოგოების მოწონებაზე არ გიხუმრია? - ენის ბორძიკით მოაბა წინადადებას თავი სანდრომ.
- ნუ ხარ დამპალი, მეგობარია ჩემი. - კიდევ ერთხელ აკოცა შუბლზე და ამჯერად სიცილი წასკდა.
- ყველაფერი კარგადაა სოფო, სანდრო ცოტა ნასვამია და იქნებ შემაყვანინო. - ამჯერად მეგობარს გასძახა ნინამ და სოფოც მაშინვე მათთან გაჩნდა.
სასწრაფოდ მიესალმა ბიჭს და მანაც მოკლედ დაუბრუნა სალამი.
- არ ადგები? - ზემოდან დაჰყურებდა ბიჭს ნინა.
- რატომ? - თავი ნელა გადააქნია ბიჭმა.
- იმიტომ რომ გაცივდები, ადექი სულ სველი ხარ, წვიმს გარეთ? - თან ლაპარაკობდა და თან ბიჭს ექაჩებოდა ნინა.
სანდრო ნელა წამოაყენეს, აქეთ იქედან შეუდგნენ ქალები და საძინებელში შეიყვანეს.
- უნდა იბანაო და გამოიცვალო. - დოინჯ შემორტყმული დაადგა თავზე და ღიმილით დააჩერდა ბიჭს.
- განძრევის ტრ'აკი ნაღდად არა მაქვს შენ თავს ვფიცავარ. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა, პირველად გაიგონა ნინამ სანდროს პირიდან ფიცი.
- უკვე გითხარი რომ ვგიჟდები შენს სიმთვრალეზე? - კიდევ უფრო კარგ ხასიათზე დგებოდა ქალი.
- ნინ, მე დამირეკეს სახლში ვარ გასაქცევი სასწრაფოდ. - თვალი ჩაუკრა მეგობარს სოფომ და სანამ პასუხის დაბრუნებას მოასწრებდა თითქოს გაუჩინარდაო ისე გავარდა სახლიდან.
- სანდრო, არ დაიძინო, უნდა გაგხადო. - შარვლის ტოტში დაქაჩა და ოდნავ შეანჯღრია ბიჭი.
- კარგი რა ნინა, ამხელა ლექტორმა ქალმა როგორ არ იცი, ან ჩემგან მაინც ვერ ისწავლე? რად უნდა გაფრთხილება ადამიანის გახდას. - ენა ოდნავ ებმოდა სიმთვრალისგან თუმცა ცდილობდა არ შეემჩნია.
- მორჩი მაიმუნობას და დამეხმარე სანდრო. - მოჩვენებითი გაბრაზება გადაეჯრა სახეზე.
ჯერ ფეხსაცმელი და წინდები გახადა, შემდეგ შარვალი, მაისური და საცვლები.
- ხედავ სანდრო? აი ასე ხდიან ადამიანები ერთმანეთს, ტანზე შემოხევა არ არის საჭირო. - ღიმილმა გაუპო ბაგე, მსუბუქად ქოშინებდა.
- ადექი ახლა, უნდა დაიბანო. - წამოდგომაში მიეხმარა, ბიჭმა ხელი გადაჰხვია მხარზე და ასე ჩამოყრდნობილი შეიყვანა აბაზანაში, რამდენიმე წუთში უკვე დაბანილი გამოიყვანა და საწოლზე დააწვინა.
- ჰა სანდრექს ისწავლე, საწოლზე ნელა უნდა დასვა ადამიანი, ზედ კი არ უნდა დაახეთქო. - ხუმრობას განაგრძობდა ნინა.
ახალი საცვალი გამოუღო გარდერობიდან და ფრთხილად ჩააცვა.
- არავინ დაგეხმარება ჩაცმაში თუ უკვე გიხმარა არა? - სანდროს ნათქვამი გაახსენდა და მის მუცელთან ჩაიფხუკუნა.
- ოღონდ არ მითხრა რომ უკვე მიხმარე. - წარბი აწია ბიჭმა.
ნინა უკვე საკმაოდ დაეღალა, სანდროს მძიმე სხეულთან ჭიდაობას, ბიჭის მკერდზე ჩამოდო თავი და მის გულისცემას მიუგდო ყური, არც სანდროს უცდია ქალის მოშორება.

* * *
- გეძინება? - ისე ჰკითხა თავი არ აუღია მისი მკერდიდან.
- არა. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა.
- ლაპარაკი გინდა? - თავი ასწია და სახეზე დააჩერდა.
- არა ნინა, არა, არ გამომდის ხომ იცი. - სასწრაფოდ იუარა.
თუმცა ქალი მიხვდა რომ სანდროს ალაპარაკების შანსი ახლა უფრო ჰქონდა ვიდრე სხვა ნებისმიერ დროს და გადაწყვიტა შანსი არ გაეშვა.
- რატომ გამიტაცეს სანდრო? - ამბით შეწუხებულს არ ჰგავდა დიდად.
- მათ ლაშასთან აქვთ პრობლემა, ამის გამო ჩემი აყვანა უნდოდათ, როგორც ჩანს კარგა ხანია დამყვებიან და შენზე გამოვიდნენ, მე რომ აღარ ვჩანდი შენ აგიყვანეს. იცი ვინ იყვნენ? ან სად იყავი? - კითხვა დაუბრუნა ბიჭმა.
- არა, მანქანაში რომ ჩავჯექი განერვიულებული ვიყავი და ვერ შევამჩნიე რომ უკან ვიღაც იჯდა სანამ ცხვირზე რაღაც არ მომადეს, მერე გავითიშე, რომ გამოვფხიზლდი თვალები ახვეული მქონდა, ვიღაც კაცის ლაპარაკი ისმოდა მხოლოდ ტელეფონზე, ვიყვირე და მანაც მაშინვე დამიმატა გამაბრუებლის დოზა, შემდეგ ჯერზე რომ გამოვფხიზლდი მამაშენთან ერთად ვიყავი. - ნაწყვეტ-ნაწყვეტ მოუყვა ქალმა, თითქოს მთლიანი სურათის აღდგენას ცდილობდა.
- ლაშამ ხომ არ შეგაშინა? - წარბი ასწია ბიჭმა.
- შევხედე თუ არა მაშინვე მივხვდი რომ მამაშენი იყო, მაგრამ საკმაოდ შემეშინდა მაინც. - ოდნავ გაეღიმა. - მანქანიდან გადმოხტომაც კი ვცადე, მაგრამ მამაშენმა დამიჭირა, ისე მგონი ხელი ვატკინე, ბოლომდე ვერ შლის ხო? - ვერა. - ბრაზი გაუკრთა თვალებში სანდროს.
- რატო რა სჭირს? - კითხვისნიშნები გამოესახა თვალებში ქალს.
- მისი მოკვლა მინდოდა, გადავწყვიტე ვენები გადამეჭრა როცა ეძინა, ბრიტვა ავიღე და ორივე ხელის მოსახარში საკმაოდ ღრმად გადავუსვი, საავადმყოფოში ვერ წავიდოდა, ძებნაში იყო, ამიტომ საკუთარი ხელით მოუწია ამოკერვა და როგორც ჩანს მთლად პროფესიონალურად არ გამოუვიდა. - მშვიდად აუხსნა ქალს.
- რა. . . რა ხნის იყავი მაშინ. - ენა დაება გაოცებისგან.
- თერთმეტი წლის. - წარბშეუხრალად საუბრობდა სანდრო.
- და თერთმეტი წლისას რატომ მოგინდა მამის მოკვლა? - კიდევ უფრო აირია ნინა.
- დედაჩემის გამო.
- დედაშენს რა დაემართა? - ხმა გაებზარა ქალს.
- მოკლეს. - მზერა ნინასას გაუსწორა ბიჭმა.
- ლაშამ მოკლა? - ყველაფრის მოსასმენად მოემზადა ქალი.
- არა, მაგრამ მის გამო მოკლეს. - გამშრალი ტუჩები ენით გაისველა ბიჭმა.
- დღეს მამაშენს ვკითხე რატომ გადამარჩინა და მან . . . მან თქვა სანდროს ერთხელ უკვე წავართვი მნიშვნელოვანი ქალი_ო. - სანდროს თმაში ხელი შეუცურა და მისკენ კიდევ უფრო ახლოს მიიწია .
- ლაშა ძებნაში იყო, ერთ დღესაც სახლში მოვიდა და დედას უთხრა ბავშვს ჩააცვი ჩემთან მოდიხართო, ნიას არ უნდოდა, ეშინოდა ჩემი საფრთხეში ჩაგდება მაგრამ ლაშა არ შეეშვა და მამას გავყევით, ორი დღე ვიყავით მამასთან ერთად მთის სახლში, მესამე ღამეს პოლიცია დაგვადგა, ლაშამ უკანა ეზოდან სცადა გაპარვაც და ჩვენი გაყვანაც, პოლიციამ ლაშას ესროლა და ნია გადაეფარა. - ერთ ამოსუნთქვას ამოაყოლა ბიჭმა მთელი ამბავი.
- ამის გამო გძულს?
- არ მძულს, მაგრამ მის გამო მოკვდა ნია. - არაფრის მთქმელი იყო სანდროს გამომეტყველება.
- მაგრამ მამაშენს ადანაშაულებ. - სევდა გაუკრთა თვალებში ქალს.
- და ვის უნდა ვადანაშაულებდე? - საუბარში თანდათან ფხიზლდებოდა სანდრო.
- არავის სანდრო, არ გიფიქრია რომ ეს დედაშენის არჩევანი იყო და შენ უბრალოდ პატივი უნდა სცე მის გადაწყვეტილებას? - გულწრფელი იყო ნინა.
- წყალს დამალევინებ? - თემა შეცვალა ბიჭმა.
ნინა უსიტყვოდ ადგა და რამდენიმე წუთში დაბრუნდა წყლის ჭიქით, თუმცა სანდროს უკვე დასძინებოდა.

. . .
დილით სანდროს ნინა საწოლში აღარ დახვდა, თავი გაბრუებოდა თუმცა მაინც წამოდგა ფეხზე და სამზარეულოში გავიდა, რამდენჯერმა დაიძახა თუმცა არავინ გამოეპასუხა.
მაცივარი გამოაღო წყალი აიღო და ბარისკენ წავიდა, თავი საშინლად ტკიოდა.
ნინას წერილი დაეტოვებინა ბარზე, სამსახურში მივდივარ და მალე დავბრუნდებიო ატყობინებდა ბიჭს, ჩემს მოსვლამდე თუ გაიღვიძე და თავი გეტკინა ტკივილგამაყუჩებელი აბები დალიეო. იქვე ორი თეთრი აბი შენიშნა სანდრომ, წყალი დაისხა და წამალი დალია, აზრზე მოსვლა უჭირდა ბიჭს, აქამდე არასდროს დაელია ამდენი.
აბაზანაში შევიდა, სახეზე წყალი შეისხა და გაახსენდა რომ ჯერ კიდევ საფრთხეში იყო ნინა.
სწრაფი ნაბიჯით გამოვიდა გარეთ, მისი ტანსაცმლის მოწესრიგება მოესწრო ნინას სწრაფად ჩაიცვა და კარიც არ ჩაუკეტავს ისე გავარდა სახლიდან.
უნივერსიტეტის შენობასთან იტრიალა, დიდხანს ზვერავდა საეჭვო ხომ არაფერი ხდებოდა თუმცა საფრთხე ვერ შენიშნა და გადაწყვიტა გარეთ დალოდებოდა ნინას.
ლექციები დამთავრდა თუ არა სწრაფი ნაბიჯით დატოვა უნივერსიტეტის შენობა ქალმა, სანდრო ელოდა სახლში, ხუმრობა ხომ არ იყო, თუმცა ელოდა კი? ნინას იმედი ჰქონდა ყოველშემთხვევაში, სწრაფად გააღო მანქანის კარი და ის ის იყო მანქანა უნდა დაეძრა მამაკაცის ხმა მოესმა ზურგს უკან.
- ბუხაიძეზე რამდენად გამიყვან? - შიშისგან, ცისარტყელის შვიდივე ფერმა გადაუარა ქალს სახეზე, სანამ გააცნობიერა რომ სანდრო ელაპარაკებოდა.
- შენ ნორმალური ხარ? ლამის გული გამისკდა. - საყვედურის კილოთი მიმართა ვაჟს.
- რატომ წამოხვედი გაუფრთხილებლად? - თემა შეუცვალა ბიჭმა.
- სანდრო, რეატორანში ხო არ წავსულვარ, სამსახურში წამოვედი. - წყენა შეერია ხმაში.
- დაქოქე მანქანა სახლში მივდივართ. - ბრძანებასავით გაისმა სანდროს ხმა.
- მივდივართ? - თვალები გაუბრწყინდა ქალს და მანქანა დაძრა.
- მივდივართ ნინა, ახლა შენს კორპუსთან გააჩერებ მანქანას და ზუსტად თხუთმეტი წუთი დაგელოდები რომ რამდენიმე კვირის სამყოფი ტანსაცმელი ჩაალაგო და ჩამოხვიდე, თხუთმეტ წუთში თუ არ დაბრუნდები ამოვალ და მოკლეზე გადმოგიშვებ ფანჯრიდან.
- მოიცა, ტანსაცმელი რად მინდა? - ძალიან უნდოდა სანდროსკენ მიბრუნება მაგრამ გზას ვერ მოაშორებდა თვალს.
- მივდივართ. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა.
- სად? - ცნობისმოყვარეობას ვერ იოკებდა ქალი.
- ნინა რატომ სვამ ამდენ კითხვას? - სავარძლის საზურგეზე გადაწვა ბიჭი.
- იქნებ იმიტომ რომ მოულოდნელად გამაგებინეს რომ მივემგზავრები. - საჭეს ჩააფრინდა მთელი ძალით.
- რომ მივალთ გაიგებ - შეუვალი იყო მამაკაცი.
- სანდრო ჩემი სამსახური? - არ ნებდებოდა ქალი.
- ნინა, შენი სიცოცხლე? - დამცინავად ჩაილაპარაკა სანდრომ.
ქალმა კორპუსთან გააჩერა მანქანა და სანდროსკენ მიბრუნდა.
- ვერ წამოვალ, სამსახურს ვერ მივატოვებ. - ძალიან მტკიცე იყო ქალის ხმა.
- კარგი, რა გაეწყობა. - მშვიდად დაეთანხმა მამაკაცი და მანქანიდან გადავიდა, ნინამაც უმალ გამოაღო კარი და სანდროს გაჰყვა.
- სად მიდიხარ? - მშვიდად ჰკითხა.
- სახლში, შენთან, შეიძლება? - მოტრიალდა და ცალყბად გაუღიმა.
- ჰო, რა თქმა უნდა. - დაბნეულობა შეეტყო თუმცა სწრაფი ნაბიჯით აედევნა უკან მამაკაცს.
კიბეები აიარეს და სახლში შევიდნენ, ნინა სულს ვეღარ ითქვამდა.
- არ შეიძლება ლიფტით იმგზავრო? - საყვედურით მიმართა ბიჭს და სავარძელში ჩაესვენა.
- არ შეიძლება თხასავით არ მდიო? ამოსულიყავი ლიფტით, მე როგორღაც მოვაგნებდი კარს. - მშრალად უპასუხა და გარდერობთან მივიდა.
-სანდრო რას ეძებ? - მეორე ოთახიდან გასძახა ქალმა, წამოდგომის თავი აღარ ჰქონდა.
- ახალ საცვლებს. - მოკლედ მოუჭრა ბიჭმა.
რამდენიმე წუთში ისევ გაისმა სანდროს ხმა.
- შეგიძლია საძინებელში შემოხვიდე? - უემოციო იყო მამაკაცის ბარიტონი და ნინაც ნელი ნაბიჯით შევიდა საძინებელში.
ხელი წაავლო ბიჭმა და ძლიერად დაახეთქა საწოლზე.
- ჯანდაბა, კარგი რა, ეს გასწავლე? ან ამის თავი მქონდა ახლა? - ეშმაკურად ჩაიცინა ქალმა.
სანდრომ კარადიდან გადმოღებული ნინას შარფები ააფრიალა ხელში.
- ამჯერად რა მოიფიქრე? - ინტერესის თვალებით მიაჩერდა ქალი, თუმცა სანდროს პასუხი არ დაუბრუნებია ისე დაიწყო მისი დაბმა.
ჯერ უხეშად გადაატრიალა და ზურგს უკან, ძლიერად დაუმაგრა ხელები, შემდეგ უკვე ფეხები მიუბა ერთმანეთზე.
- სან, დარწმუნებული ხარ რომ ფეხები ერთმანეთზე უნდა მიგება? - ირონიულად გაეღიმა ქალს.
სანდროს პასუხი ისევ არ მიუცია, უსიტყვოდ მოშორდა ქალის სხეულს და სამზარეულოში გავიდა, რამდენიმე წამში დაბრუნდა, ხელში დიდი ცელოფანი ეჭირა.
- იმედია ამას თავზე არ წამომაცმევ. - გესლი გაურია ხმაში ნინამ, თუმცა სანდრო არც კი მიახლოვებია ქალს, კარადის ერთი უჯრა თითქმის მთლიანად გამოაცარიელა და ცელოფანში ჩაყარა ტანსაცმელი.
- სანდრო რას აკეთებ? - ხმა გაებზარა ნინას.
- ხომ გითხარი მივდივართ_თქო? - კოპები შეკრა მამაკაცმა და ამჯერად ცელოფნით ხელში მიუახლოვდა ნინას.
- არ გაბედო. - კბილები გააღრჭიალა ქალმა.
- კარგი. - ცალყბად გაეღიმა სანდროს ნინას სხეულს დასწვდა და ტომარასავით გადაიკიდა მხარზე.
- დამსვი შე ცხოველო, სამსახურს ვერ გავაცდენ, სანდრო, ხომ არ გააფრინე. - მთელი ხმით აყვირდა ქალი, თუმცა მამაკაცი მშვიდად განაგრძობდა მოძრაობას, მანქანის გასაღებს დაავლო ხელი, მისაღები გაიარა და კარს მიუახლოვდა.
- ამის გასაღები სად არის? - მშვიდად კითხა მისივე მხარზე ჯერ კიდევ მოჩხუბარ ნინას.
- არ გეტყვი, დამსვი ახლავე. - კიდევ უფრო აუწია ხმას.
- კარგი, ღია დავტოვოთ. - მშრალად თქვა და გარეთ გავიდა.
- ღმერთო, სანდრო მეორე გასაღები კეტავს, აი სულ რკინის რომ არის ეგ, არ დატოვო ღია. - აწუწუნდა ნინა.
ბიჭმა გასაღების ასხმა გადაათვალიერა კარი ჩაკეტა და კიბე ჩაიარა.
- ჩემს ჯინაზე არ არის არავინ დერეფანში რომ ცხვირ-პირი გაგიერთიანოს და შენგან დამიხსნას. - გაბრაზებით მიაყარა ქალმა და დროებით გაჩუმდა.
სანდრომ მანქანის კარი გამოაღო და უკან სავარძელზე მოათავსა ნინა.
- კარგი რა სან, გთხოვ, სამსახურიდან ასე გაუფრთხილებლად ვერ წავალ. - თბილი სიტყვებით ეცადა მამაკაცის მოთაფვლას.
- თუ შენს ხმას კიდევ გავიგებ პირს აგიკრავ და საბარგულში გადაგსვამ. - გააფრთხილა და კარი მიუხურა, თავად კი მძღოლის სავარძელში მოკალათდა.
- მართვის მოწმობა მაინც გაქვს? - თითქოს დანებდა ქალი.
- პასპორტი მაქვს. - სერიოზული იყო სანდროს პასუხი.
- სანდრო, მანქანის მართვას, მართვის მოწმობა სჭირდება, პასპორტი ამ სიტუაციაზე არ მიდის. - კბილებში გამოსცრა.
- ჩემი პასპორტი ყველა სიტუაციაზე მიდის ქალბატონო ნინა, ახლა კი გაჩუმდი და ყურადღება არ გამიფანტო ისედაც ცუდი მძღოლი ვარ. - თვალი ჩაუკრა სარკეში ქალს და მანქანა დაძრა.


* * *
მდუმარედ მიდიოდა მგზავრობა, სანდრომ ქალაქიდან გადაუხვია და წყალტუბოსკენ აიღო გეზი.
- სად მივდივართ? - მშვიდად იკითხა ნინამ.
- ჩემთან სოფელში. - სარკეში გახედა ქალს ბიჭმა.
- შენთან სოფელში ანუ? - ჯერ კიდევ ბრაზობდა ქალი .
- ჩემთან სოფელში ანუ ლეჩხუმში, უფრო კონკრეტულად ლუხვანოში. - საჭეს მოუჭირა ხელები.
- არ ვიცი ეგ სად არის. - წარბები აზიდა ნინამ.
- ცივილიზაციას საკმაოდ მოწყვეტილია. - კმაყოფილება შეეტყო ბიჭს.
- და რა უნდა ვაკეთოთ იქ? - სასოწარკვეთა შეერია ხმაში.
- ფერმა უნდა გავაშენოთ. - სერიოზულად გაიჟღერა მამაკაცის ხმამ.
- სანდრო, საერთოდ არ ვარ ხუმრობის ხასიათზე. - ძალიან ცდილობდა ხმისთვის არ აეწია.
- ნინა, საერთოდ არ ვხუმრობ, თუ გინდა რომ ნორმალურად იკვებო, ფერმაში მუშაობა მოგიწევს, ნუ მეორე ვარიანტიც გვაქვს, მაგრამ ეს უფრო ზაფხულისთვის, ზამთარში, ტყეში პანტა ვაშლიც არ იშოვება. - ოდნავ გაეღიმა.
- როდის წავალთ აქედან? - თავი სანდროს სავარძლის საზურგეს ჩამოადო.
- არ ვიცი. - გულწრფელად უპასუხა თუმცა მისთვის არ შეუხედავს.
- შენ რომ ტანსაცმელი არ წამოგიღია? - იმედის ნაპერწკალი გაუკრთა თვალებში ქალს.
- იმედი მაქვს ერთი ორი ფოთოლი მაინც ექნება შერჩენილი ლეღვის ხეს. - ტუჩის კუთხე გაუტყდა ბიჭს.
- ლეღვის ფოთოლი ხვალ თუ არა ზეგ მაინც გეყოფა. - პირველად გაეღიმა მთელი მგზავრობის მანძილზე ნინას.
სანდროს პასუხი აღარ მიუცია ქალისთვის და მგზავრობაც მდუმარედ გააგრძელეს.
მგზავრობამ საათნახევარზე მეტ ხანს გასტანა, ნინა ფანჯარაში აკვირდებოდა ირგვლივ აზიდულ კლდეებს, ისეთი შეგრძნება ეუფლებოდა რომ სადაცაა უმტყუნებდათ გამძლეობა ამ უზარმაზარ ლოდებს და ქვეშ მოიყოლებდნენ ორივეს, გზა და გზა კარგად შეკრულ და ხელოვნურად ნაშენებ ლოდსამაგრებს აწყდებოდნენ და ნინაც კიდევ უფრო რწმუნდებოდა რომ მთლად ტყუილი არ იყო მისი შფოთვა.
ბუნების ეს ულამაზესი ლაბირინთები მაინც მშვიდობით გაიარეს რამდენიმე დასახლებული პუნქტიც უკან მოიტოვეს და სანდრომ ერთ-ერთი სოფლის შესასვლელთან გააჩერა მანქანა.
- კეთილი იყოს შენი ფეხი, სოფელ ჭალის თავში ნინა.
მხიარულად გადავიდა ბიჭი მანქანიდან და ნინას კარი გამოაღო.
- აბა ლუხვანოო? - გაკვირვება აღებეჭდა სახეზე ქალს.
- იქ ეს მანქანა ვერ ავა, ცხენით მოგვიწევს ასვლა. - მაშინვე დააკმაყოფილა სანდრომ ქალის ცნობისმოყვარეობა.
- ცხენზე ჯდომა არ ვიცი სანდრო. - დანანებით ამოიკნავლა ქალმა, თუმცა სანდრო სწრაფი ნაბიჯით მოშორდა მანქანას და სადღაც გაუჩინარდა.
ნინამ, ვინაიდან და რადგანაც სხვა გზა არ ჰქონდა, გადაწყვიტა მშვიდად დალოდებოდა მამაკაცის დაბრუნებას.
სანდრო მართლაც რამდენიმე წუთში დაბრუნდა, თუმცა არა მარტო, მოხუცი მამაკაცი ამოდგომოდა გვერდით რომელსაც ცხენის სადავე ეჭირა, მანქანას მიუახლოვდნენ და სანდრომ ფრთხილად გადმოიყვანა ნინა მანქანიდან.
- კარგი არჩევანია შვილო, მაგრამ ასე დაბმა რა წესია, რამე ეტკინება. - მშვიდად თქვა მოხუცმა და საგულდაგულოდ გაკოჭილი ნინა, თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა.
- ძალიან უხეშია პაპა, ვუყვარვარ მაგრამ "ჯერ მზად არ ვარ_ო" ძახილში დამაბერა ლამის. - მხიარულად გაიკრიჭა სანდრო და ნინას დაბღვერილ სახეს გაუსწორა მზერა.
- ღმერთმა ტკბილად შეგაბეროთ შვილო. - თბილად გაეღიმა მოხუცს.
- პაპა, ეს მანქანა შენთან წაიყვანე და თუ ვინმე გვიკითხავს არ გინახივართ ხომ იცი. - მოხუცს თვალი ჩაუკრა ბიჭმა, მანქანიდან ნინას ტანსაცმლით სავსე ცელოფანი გადმოიღო და მანქანის გასაღები მოხუცს ჩააბარა, ისიც მაშინვე მოკალათდა საჭესთან და მანქანასთან ერთად გაუჩინარდა.
- შეიძლება რამდენიმე კითხვა დაგისვა? - მოთმინების ფიალა თანდათან ევსებოდა ქალს.
- რა თქმა უნდა, გისმენ. - მშვიდად უპასუხა და ქალისთვის ხელების გახსნას შეუდგა, თუმცა სანდროს ტელეფონის ზარი გაისმა და და ბიჭიც მაშინვე მოშორდა ნინას.
- გისმენ სალომე. - მხოლოდ ეს ორი სიტყვა გაიგო სანდროს ნათქვამიდან ნინამ, შემდეგ კი მათ შორის მანძილი გაიზარდა და ქალი თითქმის ოცი წუთი ელოდა როდის მორჩებოდა ბიჭი ტელეფონზე საუბარს.
როგორც იქნა ტელეფონი ჯიბეში შეინახა მამაკაცმა და ნინასთან დაბრუნდა.
- რა ნებავდა? - მოთმინების ლიმიტი თითქმის ამოწურვოდა ნინას.
- მომიკითხა. - მოკლედ უპასუხა და ხელები გაუხსნა.
- რა უთხარი, ამდენ ხანს რას ელაპარაკებოდი? - ცნობისმოყვარეობას მოეხვია მარწუხები ქალისთვის.
- ვუთხარი რომ ცოლი მოვიყვანე, რომ თვითონაც კარგი ბავშვია მაგრამ ჩემთვის ცოდოა, დაკმაყოფილდი? - ამჯერად ქვემოთ დაიხარა და ფეხების გახსნას შეუდგა.
- ბავშვი ყოფილა, მოკლედ შენ ოქროს შუალედი ხომ ვერ დაიჭირე რა. - ირონიულად ჩაიცინა ქალმა და მაჯები მოისრისა.
- აქ თავისუფალი ყელსახვევი მაქვს და ვინმეს პირის ამოკეტვა ხომ არ უნდა? - ხელში აათამაშა ნინას ფეხიდან ახლახანს მოხსნილი აბრეშუმის ყელსახვევი ბიჭმა.
- ცხენზე არ დავჯდები. - თემა სასწრაფოდ შეცვალა ნინამ.
- რა გაეწყობა, შეგიძლია ფეხით გამოგვედევნო. - სწრაფად წამოდგა და იქვე გაჩერებულ ცხენთან მივიდა.
- სანდრო, სერიოზულად. - წინ აეტუზა ნინა.
ბიჭმა სასწრაფოდ დაავლო ხელი და თავისი ხელით შემოაჯინა ცხენზე, თვითონაც მის ზურგს უკან დაჯდა, ცხენის სადავეებს მოქაჩა და ლუხვანოს აღმართს შეუყვა.
ნახევარ საათზე მეტი იმგზავრეს სანდრომ მუქი მწვანე, თითქმის ჭაობისფერი ჭიშკრის წინ შეაყენა ცხენი, სწრაფად ჩახტა ქვემოთ და ჭიშკარი გააღო.
- მე არ ჩამომიყვან? - ცხენზე მარტო დარჩენილ ნინას მამაკაცთან ჩხუბის თავი ნამდვილად არ ქონდა.
სანდრომ ცხენი ეზოში შეიყვანა და ხეზე მიაბა.
- ჩამოხვალ? - ღიმილით შეაჩერდა ნინას.
- სანდრო ყველაფერი ტალახიანია და მე ქუსლებზე ვარ. - სახე დაეჭყანა ქალს.
- შენ ძალიან მიეჩვიე ხელით ტარებას ქალბატონო ნინა. - ხელით გადმოიყვანა ცხენიდან და აივანზე ჩამოსვა თვითონ კი აივნის კუთხეში აგურებს შორის შეაცურა ხელი და გასაღები ამოიღო, კარი ხმის ამოუღებლად გააღო და სახლში შევიდნენ.
- ცოტა ხნით აქ იყავი, ცხენს თავლაში შევიყვან. - მშვიდად მიმართა ნინას და გარეთ გავიდა, თუმცა რამდენიმე წუთში უკან დაბრუნდა მამაკაცი.
- აქ შუქი არ არის სანდრო. - ფრთხილად შეაპარა მამაკაცს.
- არც წყალი და არც გაზი. - პირი უგემურად გააწკლაპუნა სანდრომ.
- და როგორ უნდა გავჩერდეთ აქ? - სასოწარკვეთა გამოსჭვიოდა მის ხმაში.
- წყაროს წყალზე ვიბანავებთ, ცეცხლის პირას გავშრებით საკვებს კი ტყეში მოვიპოვებთ, კიდევ რა გაინტერესებს? - ცალყბად გაეღიმა.
- შეიძლება ჩაგეხუტო? - პასუხს აღარ დალოდებია, უკვე სავარძელში მჯდომ სანდროს მიუახლოვდა და მკერდზე მიეკრა. - ზამთარია, წყაროს წყალზე ვერ დავიბანთ და ვერც საკვებს მოვიპოვებთ ტყეში, თავად თქვი. - ღიმილი გაეპარა ტუჩის კუთხეში.
- ყველაფერი კარგად იქნება, ლაშა ამოვა მალე და ყველაფერს ამოიტანს რაც საჭიროა. - ბიჭმა კიდევ უფრო მიიზიდა თავისკენ ნინა.
- ლაშამ ჩვენზე იცის? - ფრთხილად ახედა ბიჭს.
- სავარაუდოდ კი და თუ აქამდე არ იცოდა ახლა ეცოდინება. - ქალის თმის სურნელი ღრმად შეისუნთქა.
- არ ბრაზობს ან არ გაბრაზდება? - კიდევ უფრო ფრთხილად შეაპარა.
- გოგო, შენ მე ვიღაც თოთხმეტი წლის ლაწირაკი ხო არ გგონივარ? ვგავარ იმ ადამიანს სანათესაოს რომ უთანხმებს ვისთან შეიძლება ყოფნა და ვისთან არა? - ბრაზი გაუკრთა თვალებში მამაკაცს.
- ეს არ მიგულისხმია. - სასწრაფოდ იუარა ნინამ. - ეს სახლი ვისია? - სანდროს კისერში ჩარგო ცხვირი.
- ნიასი, აქ მოკლეს დედა. - მშრალად უპასუხა და ნინას საშინლად გააჟრჟოლა ტანში.
- გცივა? - ხელები მოხვია მამაკაცმა.
- ცოტა. - სანდროს თბილ სხეულს მთელი ძალით ჩაეხუტა ქალი. - რამდენი ხანია აღარ ყოფილხარ აქ? -საშინლად სიამოვნებდა მამაკაცის სურნელი ნინას.
- რაც ნია მოკლეს მას შემდეგ პირველად ვარ. - სანდრომ ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო და გაუკიდა.
- არ გავს ამდენი ხნის დატოვებულს. - სახლს მოავლო თვალი ნინამ, მისაღებში ისხდნენ, აქ რამდენიმე რბილი სავარძელი და ხის მაგიდა იდგა, საერთოდაც სიძველის ელფერი დაჰკრავდა სახლს.
- ლაშა ამოდის და უვლის. - ღრმა ნაფაზი დაარტყა სიგარეტს მამაკაცმა.
- აქ რომ ვართ შენ შეატყობინე? - საბოლოოდ გაიტრუნა სანდროს მკერდში თავჩარგული ქალი.
- თვითონ მირჩია შენი აქ წამოყვანა. - მოწევას განაგრძობდა სანდრო, შემდეგ ფრთხილად მოიშორა ქალი და ფეხზე წამოდგა, გარეთ გავიდა მამაკაცი და რამდენიმე წუთში შეშით ხელში დაბრუნდა, თავისი ქურთუკი მოაცვა ნინას და ბუხარი დაანთო.
ბუხრის პირას ისხდნენ და მშვიდად საუბრობდნენ მანქანის ხმა რომ მოისმა და ჭიშკართან თეთრი ფერის ნივა გაჩერდა.
- ლაშაა, აქ იყავი. - მშვიდად თქვა სანდრომ და გარეთ გავიდა, მალევე შემობრუნდა მამასთან ერთად სახლში. მამაკაცს სანდროსთვის ტანისამოსი და ცოტა ხნის სამყოფი პროდუქტი მოეტანა.
ნინა გადაკოცნა და სავარძელში მოკალათდა.
აშკარად ცუდად გრძნობდა თავს ამ კედლებში.
- ყავა გაგვიკეთე რა. - თხოვნით მიმართა სანდრომ ქალს და ნინაც სასწრაფოდ მოშინაურდა, ცეცხლზე დიდ ხანს დააგვიანდა ყავას ადუღება თუმცა მოთმინებით ელოდნენ მამაკაცები და მშვიდად საუბრობდნენ.
- მანქანა დამიტოვე, ცხენით ჩადი ანდროსთან, ნინას მანქანაა მაგასთან და იმით დაბრუნდი ქალაქში.
მშვიდად მიმართა მამას სანდრომ, როცა ყავა დალიეს და მამაკაცი წასასვლელად მოემზადა.
- კარგი შვილო, თუ რამე დაგჭირდეთ დამიკავშირდი და არაფერზე არ იქნება პრობლემა ხომ იცი.
- ჩვენ არაფერი დაგვჭირდება რადგან მანქანა გვყავს, მარტო უნივერსიტეტში მინდა მიხვიდე და რამე მოიფიქრო რომ ნინას პრობლემა არ შეხვდეს.
მამაკაცმა თავი დაუქნია თანხმობის ნიშნად, ნინას გადაეხვია, სანდროს ხელი ჩამოართვა და უსიტყვოდ დატოვა სახლი.
- ცუდად იქცევი ალექსანდრე. - ყელზე მოეხვია ქალი სანდროს როგორც კი ცხენის ფლოქვების ხმა შემოესმა.
- ცუდად? - წარბი აზიდა ბიჭმა და თვითონაც მოხვია წელზე ხელები ნინას.
- ცუდად ჰო, ცუდად, მამაშენს რომ ვერ პატიობ დედაშენის არჩევანს. - მზერა ბიჭისას გაუსწორა ქალმა.
თუმცა ბიჭს პასუხი არ დაუბრუნებია ისე დააცხრა ქალის ბაგეს.

. . .
თვეზე მეტი გავიდა რაც ნინა და სანდრო მთებს შეხიზნოდნენ, ერთმანეთის ყოველდღიურობას ადევნებდნენ თვალს და ერთმანეთით ტკბებოდნენ, მხოლოდ ერთხელ იყვნენ ქალაქში ჩასულები და მაშინაც ნინას წუწუნს ვერ გადაურჩა მამაკაცი.
სანდრომ გაარკვია რომ ნინა ძალიან მცივანა იყო, მთელი დღე კარგად შეფუთული დადიოდა ოთახში, სანდროს ათას სისულელეს უყვებოდა და მის მკლავებში გატრუნული ბიჭის მოყოლილ ამბებსაც სიამოვნებით ისმენდა.
სამაგიეროდ ნინამ იცოდა რომ სანდროს მუდამ ცხელოდა, წელს ზემოთ შიშველი დადიოდა მუდამ და რამდენჯერმე დიდი ომის გადატანის შემდეგ ჩააცვა გარეთ გასულ მამაკაცს მაისური ნინამ.
სწავლობდნენ ერთმანეთის ყველა ნიუანსს და აღმოჩნდა რომ არ უჭირდათ ერთმანეთთან შეგუება.
. . .
დილით ახალგაღვიძებულ მამაკაცს ნინა საწოლში არ დახვდა და მაშინვე შეშლილივით წამოვარდა ფეხზე, გარეთ გავიდან და ხმამაღლა დაიძახა.
- ნუ ღრიალებ რა. - ქალის სასოწარკვეთილი ხმა მოესმა სახლის გვერდიდან.
- რა მოგივიდა? - სიფითრე შეპარვოდა მამაკაცის სახეს .
- ისევ გული მერევა. - საცოდავად ამოიკნავლა და სანდროს ხელებს დაეყრდნო.
- რა ჯანდაბაა, ამდენი გულის რევა. - ნინა ხელში აიტაცა ბიჭმა და სახლში შეიყვანა, მისი მაისური ჩააცვა, პლედი მოახურა და ცეცხლის დანთებას შეუდგა.
- რაღაც მწამლავს, შესაძლოა წყლის ბრალიც კი იყოს, აქ რომ მოდის ეს წყალი მგონი მხოლოდ დასაბანად ვარგა. - საცოდავად კვნესოდა ნინა.
- ბოლო კვირაა ასე ხარ, ხომ ხვდები რომ შესაძლო "წ" არაფერ შუაში იყოს? - თვალი ჩაუკრა მამაკაცმა.
- ნუ ბოდავ ახლა. - პირზე ხელი აიფარა ნინამ. - და სანდრო, ორსულად რომ ვიყო გეფიცები არ მოვიშორებ. - გამაფრთხილებელი იყო ნინას ტონი.
მამაკაცმა დაბღვერით გახედა თუმცა ნინამ მზერა მოარიდა ფეხზე წამოდგა და კარადასთან მივიდა ყავის ქილის გადმოსაღებად თუმცა ვერ შეწვდა და ღრმად ამოიხვნეშა.
- რა გინდა, ჩამოგიღებ. - მზერა ცეცხლს მოაშორა და ნინას გახედა.
- არ მჭირდება შენი ჩამოღებული. - ბოლო დროს საეჭვოდ ბუტია გამხდარიყო ნინა.
- აქ არაფერია ისეთი რომ მანდ მიაჩოჩო და რაც გჭირდება აიღო, ასე რომ მითხარი რა გინდა. - კბილებში გამოცრა ბიჭმა.
ნინამ ყურადღებით მოათვალიერა ოთახი, ამ მძიმე სავარძლებს ვერ მიაჩოჩებდა სხვა კი მართლაც არაფერი იყო რომ ქილა თავისი ხელით ჩამოეღო, ხელები ერთმანეთს ჩასჭიდა და დაბღვერილი დაეყრდნო სამზარეულოს.
- არ მჭირდება შენი ჩამოღებული. - მტკიცედ განაცხადა და ცხვირი აიბზუა.
სანდრო ფრთხილად წამოდგა, კარადასთან მდგომ ნინას მიუახლოვდა, ცალ მუხლს დაეყრდნო მეორე ფეხი კი მყარად დადგა და ქალს თვალით ანიშნა ზედ დამდგარიყო.
ნინა რამდენიმე წამი გაოცებული მისჩერებოდა მუხლზე დაყრდნობილ მამაკაცს, მერე ფეხსაცმელი გაიხადა სანდროს მუხლზე შედგა ორივე ფეხებით და ქილა ჩამოიღო.
- ყავას დალევ? - უმალ დაუთბა ხმა როგორც კი მამაკაცის მუხლიდან ჩამოვიდა და სანდროც ფეხზე წამოიმართა.
ბიჭმა მხოლოდ თავი დააქნია თანხმობის ნიშნად.
იმ დღეს ხმა არ გაუცია სანდროსთვის ქალს, ღამითაც საწოლის უკიდურეს კუთხეში მიიწია რომ ბიჭს არ ჩახუტებოდა.
დილით საშინელმა სიცივემ გააღვიძა ნინა, თვალი გაახილა და მამაკაცი საწოლში აღარ დახვდა.
ტყვია ნაკრავივით წამოვარდა ფეხზე, საშინელმა სიცივემ და უიმედობამ მოიცვა წამიერად.
- სანდროო! - სასოწარკვეთილმა დაიხრიალა რამდენჯერმე, თუმცა ბიჭი პასუხს არ იძლეოდა, გარეთაც გაიხედა ნინამ და იქ რომ არავითარი კვალი არ ჩანდა სანდროსი ოთახებში დაიწყო ძიება, ის ის იყო საპირფარეშოში შეიხედა რომ სანდროს მოგუდული ძახილი მოესმა და გარეთ გავიდა.
მხოლოდ ახლა შენიშნა ნინამ რომ წინა ღამით მოეთოვა, ლამის მუხლამდე თოვლში წელს ზემოთ შიშველი იდგა სანდრო და ხელში რაღაც ეჭირა.
- გააფრინე? იცი როგორ შემეშინდა? მაისურს გამოგიტან, გაცივდები. - უკან შებრუნება გადაწყვიტა ქალმა, თუმცა ბიჭმა ხელში დაქაჩა და მუხლებზე დადგა.
- იცი? აქ ბეჭედი ვერ ვიშოვე მაგრამ აი ეს ყვავილები დავგლიჯე მეზობლის ეზოში და ცოტა არაორდინალურად, ცოლად გამომყვები ნინა? - კითხვით სავსე მზერით შეხედა ქალს სანდრომ.
- მოულოდნელობამ თუ ბედნიერებამ ენა ჩაუგდო ქალს.
- ვიცი, მე დიდი მომავალი არ მაქვს, მაგრამ მომწონს შენთან ყოფნა, აქ და ახლა, ყველაფერი დანარჩენის გარეშე და თუ შეგიძლია უბრალოდ ჩამჭიდე ხელი და არ გამიშვა სანამ შეძლებ . - ნინას ცრემლიან თვალებს უყურებდა სანდრო და კარგად აკვირდებოდა როგორ მოგორავდა ცრემლები ქალის ლოყებზე.
უმალ დაიხარა ნინა, მაგრად მოეხვია ბიჭს და თვალებში აკოცა. სანდრომ ერთი ფეხი წამოსწია და ნინაც უმალ დაჯდა სანდროს გამოწვდილ მუხლზე.
- იცი რომ ეგ "ყვავილები" სინამდვილეში ქინძია? - თვალებით მამაკაცის ხელში მოქცეულ "თაიგულს" გახედა ქალმა.
- მგონი პირველი მამაკაცი ვიქნები, ვინც ცოლობაზე ქინძით დაითანხმა ქალი. - ღიმილმა გაუპო ბაგე ალექსანდრეს.
- პირველი და სავარაუდოდ ბოლოც. - სასწრაფოდ წამოაყენა ფეხზე მამაკაცი და ველური ჟინით დააცხრა მის ბაგეს ნინა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline ადმინი შამანი

რედაქტირების დროს შემომეკითხა და რაღაც კარგი ჩანს, მოგვიანებით წავიკითხავ მთლიანად და აზრს გაგიზიარებ blush
--------------------
ა.ა.

 



№2  offline მოდერი სალანდერი

შამანი
შამანი

უიჰ ❤
დიდი მადლობა ❤

 



№3 სტუმარი ann

სხვანაირს მოველოდი, ბოდიში და გულის ამრევია ესეთი სიუჟეტი. 20 წლის ბიჭი 40 წლის ქალთან რომ გააბამს ურთიერთობას იქ აზრი არ აქვს რამდენად კარგად გამოიყურება ქალი და რამდენად ასაკზე მეტად აზროვნებს კაცი. ნუ მე ვინანე ამის წაკითხვა და მგონი შენს ნიკს აწიც გვერდს ავუვლი და მაინც წარმატებები

 



№4  offline მოდერი სალანდერი

ann
ann

მადლობა ❤
მგონი სწორი გადაწყვეტილებაა თქვენი მხრიდან ჩემი ნიკის გვერდის ავლა, რადგან როგორც წესი სტანდარტულ სიყვარულზე თითქმის არასოდეს ვწერ ❤
კიდევ ერთხელ მადლობა აზრის დაფიქსირებისთვის ❤
თქვენც წარმატებები ❤

 



№5  offline წევრი უცნაური მე

სხვას ველოდი, უფრო დიდი მოლოდინი მქონდა. თუმცა შენი გადასაწყვეტი იყო. საბოლოოდ ცუდი არ იყო და ომედია მომავალში უკეთესს შემოგვთავაზებ. ხო და იმედია არ გეწინება )) წარმატებები.

სხვას ველოდი, უფრო დიდი მოლოდინი მქონდა. თუმცა შენი გადასაწყვეტი იყო. საბოლოოდ ცუდი არ იყო და ომედია მომავალში უკეთესს შემოგვთავაზებ. ხო და იმედია არ გეწინება )) წარმატებები.

 



№6  offline მოდერი სალანდერი

პირველ რიგში უღრმესი მადლობა მინდა გითხრათ ყველას, ვინც თქვენი დრო დაგვითმეთ ამ დღეების მანძილზე.
გვამხნევებდით, გვაკრიტიკებდით, გვიყვარებდით და გვიძულებდით.
მოკლედ ყველას. ❤
მეორე რიგში აუცილებლად უნდა ვთქვა რომ ეს ისტორია არ არის ის რისი წერაც დავიწყე.
იდეაში ისტორია სანდროსა და სალომეზე უნდა ყოფილიყო, თუმცა წერის პროცესში გავაცნობიერე რომ "სალომეები" არ იმსახურებენ იმას რომ ისინი მნიშვნელოვან პიროვნებებად იქნან აღქმული.
შესაბამისად შეიცვალა დალაგებული სცენარი და სრულიად ავირ-დავირიე.
მეც კი დანაკლისის შეგრძნებას მიტოვებს ეს კონკრეტული ისტორია თუმცა არ ვნანობ, ვერ ვნანობ, რადგან მირჩევნია ეს დანაკლისის შეგრძნება დატოვოს და რეალურად აღვიქვა ვიდრე ვწერო იმაზე რაც არ იმსახურებს რომ მასზე წერდნენ ❤
მოკლედ ყველაფერს არ/ვერ ავხსნი დაწვრილებით, თუმცა ვაღიარებ რომ ჩემი ყველაზე სუსტი ნამუშევარია და გპირდებით რომ უკეთ დავბრუნდები.
დასასრულისას კი კიდევ ერთხელ მადლობა, თქვენი დროისთვის ❤


პ.ს. ვიცი სანდროსა და ნინას წყვილი ბევრ თქვენგანს არ მოსწონს ასაკობრივი სხვაობის გამო, თუმცა არსებობს ურთიერთობები რომელიც "აქ და ახლა" ღირს.
და მათ არ სჭირდებათ, არც ნათელი მომავალი და არც ზღაპრული დასასრული ❤


პ.პ.ს. "განსაკუთრებული მადლობა მაიკოს, ნინა და სანდრო, მისი გამხნევების წყალობით შედგა, თორემ "სალომეს დაკარგვისას" უკვე თითქმის გადაწყვეტილი იყო, სრულიად სხვა დასასრული"

უცნაური მე
უცნაური მე

მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის ❤

 



№7 სტუმარი სტუმარი ლილე

ვაუ მაგარია ????????????

 



№8  offline მოდერი სალანდერი

სტუმარი ლილე
სტუმარი ლილე

მადლობა ❤

 



№9 სტუმარი Shorena kiladze

Vyamee sayvarlebi ra magari iyo ee zaan momecona gamexarda ertad rom darchnen.yochagi gigo xar shen carmatebebi da veli axal istorias

 



№10 წევრი nigita

კარგია განსხვავებულად რომ წერ მაგრამ ეგ იგივეა მამისტოლა კაცი შვილის ტოლა გოგოსთან და ეს სიყვარული არაა და არც არასდროს ვიწამებ რა უბედურება 18 წელი სხვაობა , ქალი ახლა თუ 38 წლისაა და ბიჭი 21_ის აბა უფრო მოუმატე ასაკი სანდო არ გავდა იმ ტიპაჟის ბიჭს რომელიც ნინას ერთგული იქნება და ის ქალი დაბერდება სანდრო კი მასზე ახალგაზრდა და კარგს იპოვის აი რა იქნება მათი ნამდვილი დასასრული .... სალომესთნ თუ არა ნინაზ ეუკეთესი გოგოების არაინ თან სანდროს ტოლები .... დაველოდები შენ შემდეგ ნამუშევარს იმედია ასტი სუსუტი აღარ იქნება , წარმატებები ..... blush

 



№11  offline მოდერი სალანდერი

Shorena kiladze
Shorena kiladze

უღრმესი მადლობაა ❤
ძალიან ძალიან გამახარე ❤
შემდეგი იქნება უკეთესი, უკეთესი :დ

nigita
nigita

შემდეგი ისტორია სრულიად სხვა ტიპისაა :დ
მადლობა აზრის დაფიქსირებისთვის ❤

 



№12  offline წევრი მალუ

ბევრი რამის თქმა მინდა სალომეზეც სანდროზეც ნინაზეც მაგრამ აზრი არ აქვს დასასრული დასასრულია მიუხედავად იმისა რომ სხვანაირი წარმომედგინა მაინც ძალიან ძალიან მომეწონა რაღაცნაირი იყო აი ისეთი შესაფერის სიტყვას რომ ვერ ვპოულობ
და
ჰო .. აუცილებლად და მოუთმენლად ველოდები შენს შემდეგ ისტორიებს,
ვნანობ წაკითხული რომ არ მაქვს
სამაგიეროდ რომ ატვირთავ არცერთს აღარ გამოვტოვებ <3

 



№13 წევრი mirandaa31

ჩემს აზრს სულ ვაფიქსირებდი რომ არ მინდოდა ეს ორი ერათად. იმედია არ გეწყინება :* საწყენად არ ვწერ, უბრალოდ ჩემს აზრს გეუბენბი. ათ წელიწადში მათი მომავალი ვერც წარმომიდგენია :დ კაი, ასაკზე არ გვინდა. სხვა მხრივ მომეწონა, უფრო მეტი მინდა აშკარად შეგიძლია წერა, ხოდა აუცილებლად ველოდები შენს სხვა ნამუშევრებს. წამატებები ბევრი შენ ❤️
--------------------
ხელმოწერა

 



№14  offline მოდერი სალანდერი

მალუ
მალუ

უღრმესი მადლობა ❤
მეც ძალიან ბევრის თქმა მინდოდა მაგრამ . . .
მოკლედ მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის ❤

mirandaa31
mirandaa31

უღრმესი მადლობა ❤
ნამდვილად ძალიან მიხარია რომ ყოველთვის აფიქსირებდი საკუთარ აზრს ❤
სიმართლე გითხრა ათი წლის შემდეგ არც მე წარმომიდგენია მხოლოდ "აქ და ახლა" დარჩნენ ერთად ❤
და დიდი მადლობა რომ დრო დამითმე ❤
ასევე წარმატებები ❤

 



№15 სტუმარი lile

Mokled ro ar vtqva rom shen meti agegidzlia movkvdebi
Nu shnei sxva istoria wakitxuki rom.ar mqobdes ar getyodi magram eshmakis shemdeg eg cota mwsusta
Tumca
Siyvarukshi wesebi ar arsebobs
Da sanam qindzit ar mtxoven xels iqamde ar gavtxovdebi :d

 



№16  offline მოდერი სალანდერი

lile
lile

რომ არ დაგეთანხმო მოვკვდები :დ
თავადაც ვაღიარე რომ ყველაზე სუსტი ნამუშევარი გამოვიდა ჩემდა სამწუხაროდ ❤
ველოდებით ქინძით ხელდამშვენებულ სატრფოებს :დ

 



№17  offline ადმინი შამანი

კომენტარები ლამის პირად შეურაცხყოფად მივიღე joy მე თვითონ 24 წლის სხვაობის სიყვარულის ნაყოფი ვარ ასე,რომ ვთქვათ და მათ მხოლოდ 9 წელი იცხოვრეს ერთად, და მიუხედავ იმისა რომ მამას გარდაცვალებიდან უკვე 11 წელი გავიდა დედა დღემდე მისტირის მას და თავის სიყვარულს არ ღალატობს. რატომ გგონიათ რომ როცა ასაკს შორის დიდი სხვაობა მათ შორის სიყვარული არ შეიძლება, არასწორია ან წარმოუდგენელი?
--------------------
ა.ა.

 



№18  offline მოდერი სალანდერი

შამანი
შამანი

შენ გაიხარე :დ
არ ვიცო, მე ასე ვერ აღვიქვი და ალბათ ამიტომაც არ აქვს აზრი დროს.
არ აქვს მნიშვნელობა დიდხანს იცხოვრეს თუ ცოტა ხანს, მთავარია . . .
მოკლედ იცი რაც არის მთავარი ❤

 



№19  offline წევრი ჟიზელი

ბერი ლაპარაკის გარეშე " თიმ ნინა" ვიყავი, ვარ და ვიქნები.
"თიმ სა-ნი"-ც ვარ,რადგან ეს წყვილი მართლა მზიანია ჩემთვის.
ჭირსაც წაუღია 18 წელი მეთქი!

 



№20  offline მოდერი სალანდერი

ჟიზელი
ჟიზელი

მადლობა და მადლობა მხარდაჭერისთვის ❤

 



№21 სტუმარი სტუმარი მარიამი

ძააან კარგი იყო განსხვავებული და ძააან კარგი.მე ძაან მომწონს და ერთი უეჭველი ვიცი რომ შენს ისტორიებს როდესაც შემხვდება აუცილებლად წავიკითხავ.წარმატებები????????

 



№22  offline მოდერი სალანდერი

სტუმარი მარიამი
სტუმარი მარიამი

ძალიან დიდი მადლობა ❤
ძალიან გამახარე ❤

 



№23  offline წევრი Someone wandering

ვვაიმეე ჩემოო გოგოო ესს იყო სასწაული ჩემთვისს
ვააი არვარ კარგად
როგორ მიხაარიაა,ახლაა დებილივით ვიცინიი
აურაცხელი სიამოვნება მომანიჭა ამ ისტორიაამ
რა სალომეე, რის სალომე როცა ჩემი ნინა და სანდრო არსებოობს
ერთი ასაკის დედაც როცა სიყვარულიაა
აიი ყველა დეტალს რეალობაში წარმოვიდგენდი და მეც მინდა სანდროსნაიირიი პარტნიორიი
კარგად წარმოაჩინე ისიც რომ სალომე ასე უგზოუკვლოდ არ მიატოვე ანუ სანდრომ აუხსნა რაც ასახსნელი იყო
იცი როგორ ველოდი რომ დიდხანს გაარძელებდი მაგრამ იმდენად ამაღელვებელი იყო ეს დასასრული ჩემთვის რომ არ ვიციი
ჩემი ტკბილეებიიი არიან ესენი
ჩემიი ნუგბარებიი
ჩემი შოკოლადეები
განცხრომა იყო ამის კითხვა ჩემთვისს
საოცრად წერრ
ძალიან შემიყვარდი,როგორც მწერალიი და მეგობარი
გაფასეებ დაა აიი მართლააა მართლააა მიყვარხაარ დედა მომიკვდეს, არ გეგონოს ტყუილად ვისვრი სიტყვებს
საოოცარი გრძნობა დამეუფლა კითხვისას არც მე ვიცი ამ გრძნობას რა ჰქვია, რა ჯანდაბაა საერთოოდ
ოოუუ ჩამოცხაა
ჩემი გაბადრული და 'გასწორებული' სახე უნდა გენახა როცა კომენტარში ახსენე,რომ ნინას და სანდროს წყვილის შექმნა ჩემი დამსახურებაცაა
გყვაროობ
ველი ახალ ისტორიაასს
მიყვარსს ჩემი ცქნაფეებიი და სულ მემახსოვრება ეს წყვიილი

 



№24  offline მოდერი სალანდერი

MaaiKoo
MaaiKoo

უჰჰ ❤ როგორ გამიხარდა შენი გამოჩენა ❤
ძალიან დიდი მადლობა შენ სტიმულისთვის ❤
კიდევ უფრო უკეთ დავბრუნდები ❤

 



№25  offline მოდერი zia-maria

შამანი
კომენტარები ლამის პირად შეურაცხყოფად მივიღე joy მე თვითონ 24 წლის სხვაობის სიყვარულის ნაყოფი ვარ ასე,რომ ვთქვათ და მათ მხოლოდ 9 წელი იცხოვრეს ერთად, და მიუხედავ იმისა რომ მამას გარდაცვალებიდან უკვე 11 წელი გავიდა დედა დღემდე მისტირის მას და თავის სიყვარულს არ ღალატობს. რატომ გგონიათ რომ როცა ასაკს შორის დიდი სხვაობა მათ შორის სიყვარული არ შეიძლება, არასწორია ან წარმოუდგენელი?

ვფიქრობ ეს იმათთვის არის წარმოუდგენელი ვისაც ცხოვრებაში ნამდვილი და წრფელი სიყვარული არ წვევიათ,მე ასე ვფიქრობ. kissing_heart

მომეწონა დასასრული,სიყვარული როცა ადამიანის ცხოვრებაში იწყებს მოკალათებას ის არ კითხულობს მათ ასაკს,სიყვარულმა ასაკი არ იცის.ის ისეთი გრძნობაა ზოგჯერ ძალიან დიდი ტკივილის მოტანა შეუძლია და ზოგჯერ ბედნიერებისაგან ფრთების გამოსხმაც.მე მომეწონა დასასრული,აი ესაა სიყვარული რომ ასაკს გამო არ დაიხია უკან არც ერთმა და არც მეორემ. kissing_heart kissing_heart kissing_heart

 



№26 სტუმარი makukuna

ესეიგი, პირველ რიგში მინდა გითხრა, რომ ისტორიას ნამდვილად ეტყობა, სხვანაირად რომ დაიწყე და სხვანაირად დაასრულე, გზადაგზა რომ ცვლიდი. მეგონა სხვანაირად განავითარებდი და ასე მალე არ დაამთავრებდი. სანდრო ძალიან მომეწონა, ძალიან კაი ტიპია. ძალადობრივი სექსი რატომ მოსწონდა ეს ვერ მივხვდი. საუბარში და ქცევაში ბევრად უფრო მეტი ასაკის და გამოცდილების კაცის შთაბეჭდილებას ტოვებდა. აი, ამხელა ასაკის ქალთან რომ სექსი ქონდა, აქ ნამდვილად ეტყობოდა რეალური ასაკი.
ნინა ძალიან მიშლიდა ნერვებს. ჯერ საერთოდ ვერ მივხვდი, რა ქონდა ასეთი, სანდროს რომ თავი შეაყვარა. ერთი წიკვინა ქალი იყო, ყველაფერზე რომ ეწუწუუნებოდა და ეჭვიანობდა. აი, "სალომესნაირები" რატო ვერ იმსახურებენ მეტს, ესეც ვერ მივხვდი. ძალიან მომწონდა სალომეც.
მოკლედ, დავრჩი ასე, გაურკვევლობაში.

 



№27  offline მოდერი სალანდერი

zia-maria
zia-maria

zia-maria
zia-maria

პოზიტივს ასხივებთ თქვენ ❤
უღრმესი მადლობა ❤

makukuna
makukuna

მადლობა აზრის დაფიქსირებისთვის ❤
და კი, ისტორიას ეტყობოდა არევ-დარევა ❤
მადლობა რომ დრო დამითმეთ ❤

 



№28 სტუმარი სტუმარი ნატა

აუ რა კარგი დასასრული იყო შენ გაიხარე, თავიდან ცოტა დაძაბული ვკითხულობდი, დასასრულის მეშინოდა, მაგრამ ეხლა გავბედნიერდი, ყოჩაღ და წარმატებები

 



№29  offline მოდერი სალანდერი

სტუმარი ნატა
სტუმარი ნატა

უჰ როგორ გამახარე ❤
მადლობა ❤

 



№30  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

ასაკობრივ სხვაობაზე არ ვამახვილებ ყურადღებას, ასეთები რეალურ ცხოვრებაში ძალიან ბევრია და დიდი სიყვარულიც აკავშირებთ. მაგრააამ... ისტორია არის ჩამოუყალიბებელი, პერსონაჟების ხასიათი ნამდვილი აბდაუბდა. სალომე საერთოდ ვინ იყო ან რა მოსატანი იყო ამ ისტორიაში. დანაკლისი კი არა, სრულიად არაფერი მოიტანა ამ ისტორიამ. ვადევნებდი შენს წინა ისტორიებს თავს, წერა გამოგდის და ვიცი უფრო მეტი შეგიძლია. ეს ჩემი აზრია და გამიხარდება გაგებით თუ მოეკიდები, ცუდ ტონად ნუ მიიჩნევ. წარმატებას გისურვებ და უფრო დახვეწილ და ღრმა ისტორიას ველი შენგან

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent