შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ეშმაკთან მოთამაშე {5}


11-07-2018, 00:05
ავტორი სალანდერი
ნანახია 371

ეშმაკთან მოთამაშე {5}

რაა? - ძილბურანიდან ვერ გამოსულიყო ქალი.
- თამარი მოკლეს. - სწრაფად საავადმყოფოში ჩადი. - გაიმეორა მდივანმა და ნინოც თითქმის სირბილით გაემართა საავადმყოფოს შენობისკენ, სადაც უკვე დახვდა პაატა და თათია.
- რა მოხდა? - ნერვიულად იკითხა ქალმა.
- მის კამერაში ვიპოვეთ, ყელი აქვს გამოჭრილი. - განუმარტა მამაკაცმა.
- რას ფიქრობთ ვინ გააკეთა?
- რა თქმა უნდა ანდრეამ, სხვა ვინ გააკეთებდა. - გაცხარდა პაატა.
- სისულელეა ანდრეა ამას არ ჩაიდენდა. - მტკიცედ უარყო თათიამ.
- ქალბატონო ჯინო თქვენ რას ფიქრობთ? - უფროსს მიუბრუნდა მამაკაცი.
- იმედი მაქვს ანდრეას არაფერი ჩაუდენია, დამნაშავე კი სასწრაფოდ უნდა ვიპოვოთ.
- ანდრეა მთავარი ეჭვმიტანილია, შემიძლია კარცერში ჩავიყვანო და მანამ ვცემო სანამ ყველაფერს არ დაფქვავს.
- ჯერ ერთი ტყუილად ვერავის ჩაიყვან კარცერში და მეორეც, ჩემს ციხეში ვერავის სცემენ.
- ნეტავ ასე რამ დაგაბრმავათ ორივე. - დაიყვირა მამაკაცმა და ქალებს გაშორდა.
ნინომ ჯერ თამარის გაკვეთის ბრძანება გასცა, შემდეგ კი ანდრეასთან წავიდა რათა სპეცრაზმისა და მაძებრების მოსვლამდე დალაპარაკებოდა.
- თამარი მოკვდა. - შესვლისთანავე მიახალა ანდრეას.
- როგორ? - გაკვირვება დაეტყო სახეზე.
- მოკლეს.
- მაგას უშენოდაც მივხვდი, როგორ მოკლეს?
- ყელი გამოჭრეს. - ნერწყვი დიდი ძალისხმევის შემდეგ გადაყლაპა ნინომ.
- ვიღაცამ დამასწრო.
- ანდრეა, იმედი მაქვს ამაში შენიბხელი არ ურევია.
- ხელებს ნეხვში არ ვურევ, თამარა ნეხვი იყო.
- მიცვალებულზე ლაპარაკობ. - შეახსენა ქალმა.
- ნაგავი ნაგავია, მკვდარიც და ცოცხალიც.
- მთავარი ეჭვმიტანილი შენ ხარ.
- როგორც ყოველთვის. - გვერდულდა ჩაიცინა ანდრეამ.
- სიმართლე უნდა მითხრა.
- სიმართლე.
- ანდრეა მორჩი რა მაიმუნობას, ისედაც ყელამდე პრობლემებში ვარ.
- ნინო, მის მოკვლას თუ გადავწყვეტდი ყელს არ გამოვჭრიდი.
-რა? - გაოცება დაეტყო ქალს.
-თამარი ნარკომანი იყო, მე მას გავთიშავდი და დიდი დოზით წამალს გავუკეთებდი, ან ტუალეტში ჩამოვკიდებდი თავისივე შარვლით და თვითმკვლელობაც მზად იქნებოდა.
-ანდრეა მორჩი. - ამის მოსმენა ნამდვილად აღარ შეეძლო ნინოს.
-ის ვინც მას ყელი გამოჭრა სულელია, მე სულელი არ ვარ. - მშრალად თქვა ანდრეამ.
- სიცრუის დეტექტორზე დაგსვამენ. - გამაფრთხილებელი იყო ნინოს ტონი.
-ორჯერ მყავს მონატყუები. - უდარდელად გაიკრიჭა.
-რაააააა?
-ნუ ბღავი, უბრალოდ იმის თქმა მინდა, რომ თუ დამჭირდება თავისუფლად მოვატყუებ კიდევ ერთხელ იმ შენს დეტექტორს, მაგრამ ეს ახლა არ მჭირდება.
-ყველა ფიქრობს რომ შენ გააკეთე.
-მე სარკესავით ვარ ნინო, ჩემში ყველა თავის თავს ხედავს.
-რას გულისხმობ?
-მაგალითად ავიღოთ პაატა,
მისთვის მე უხეში ვარ, თათიასთვის იდუმალი და საინტერესო, შენთვის სერიოზული და პრობლემებიანი, ჩვენი საავადმყოფოს ექიმისთვის მოსაბეზრებელი, ექთანისთვის სულერთი, ზედამხედველი მარიამისთვის თავბრუდამხვევი და საყურადღებო, კიდევ ბევრს ჩამოგითვლიდი მაგრამ მაგალითისთვის ესენიც საკმარისია. - სწრაფად ჩამოაყალიბა.
-ანუ შენ ფიქრობ რომ მარიამი თავბრუდამხვევი და საყურადღებოა?
-ჩემი ნალაპარაკებიდან მხოლოდ ეს გაიგე? ეჭვიანობის სიმპტომებია. - უდარდელად გაიკრიჭა.
-საწინააღმდეგო წამალსაც ხომ არ გამომიწერ ექიმო, რადგან დიაგნოზი დამისვი?
-კი სიამოვნებით, დილა საღამოს დიდი კოვზით გულგრილობა მიიღე.
-ღმერთო ჩემო რაზე სალაპარაკოდ ჩამოვედი და რაზე გელაპარაკები. - თავში ხელი შემოირტყა ქალმა.
-გეუბნები გაუცნობიერებლად მოგწონვარ. ღიმილს არ წყვეტდა ანდრეა.
-ჰო აბა რა და შენ ვინ მოგწონს?
-მე ანჯელინა ჯოლი.
-ანუ გოგოები მოგწონს?
-არა.
- აბა ახლა რა თქვი?
-მე ვთქვი რომ ანჯელინა ჯოლი მომწონს.
-ის გოგოა. - მობეზრებით თქვა ნინომ.
-ის ინდივიდია, დანარჩენი დიდად არ მადარდებს. - მხრები აიჩეჩა ანდრეამ.
-შეყვარებული გყოლია? - წარმოდგენაც არ ჰქონდა რატომ იკითხა, იქნებ იმიტომ რომ ამაზე შესაფერისი დრო შესაძლოა არც მისცემოდა.
-შეყვარებული ხმამაღალი ნათქვამია, ცალმხრივად ვიყავი გამიჯნურებული.
-მართლა? ვინ იყო ის უბედური შენ რომ გიყვარდა?
-ჩემი ბაღის მასწავლებელი.
-მაშინ გული ჯერ კიდევ გქონდა?
-კი გულიც და გლანდებიც, ორივე ძალიან მაწუხებდა!
-მასწავლებლის შემდეგ აღარავინ გყვარებია?
-შესაძლოა კიდევ შემიყვარდეს ვინმე, ჩემს მასწავლებლობას თუ დათანხმდება. - თვალი ჩაუკრა ქალს.
-გული რომ აღარ გაქვს?
-ფილტვებით შეგიყვარებ.
-ტვინს მირევ რა, რაზე გელაპარაკები ნორმალური ვარ ახლა მე? სადაცაა მაძებრები და სპეცრაზმი მოვა, უნდა წავიდე და იმედი მაქვს რომ არ მომატყუე.
-რას ბრძანებ როდის მომიტყუებიხარ? - შეურაცხყოფილის იმიჯი მოირგო.
-აბაა, ეს როგორ გაკადრე.
ნინომ სწრაფად დატოვა გოგონას საკანი და ზემოთ აბრუნდა.
მთავარ ეჭვმიტანილად რა თქმა უნდა ანდრეა დასახელდა.
თქვეს რომ სიცრუის დეტექტორზე მოუწევდა საკუთარი სიმართლის დამტკიცება.
რამდენიმე საათში დეტექტორიც მოამზადეს და ანდრეა ამოიყვანეს.
-ხომ არ ნერვიულობ? - კითხა ნინომ სანამ დეტექტორზე აერთებდნენ.
-ახლა ეს დეტექტორი ვერ მიხვდება ტყუილს გიპასუხებთ თუ სიმართლეს?
-ჯერ ვერა, არ შეუერთებიათ.
-მაშინ კი, ძალიან ვღელავ, თამარის სიკვდილის ამბავი რომ გავიგე ფრჩხილები დავიჭამე ნერვიულობით, მაგრამ ხომ იცი სტრესის დროს ფრჩხილებიც მალე იზრდება და სანამ აქ ამომიყვანდნენ გაიზარდა ისევ.
-ძალიან ხუმარა ხარ. - ცხვირი აიბზუა ნინომ.
-დღეს ძალიან იხარჯებით კომპლიმენტების თქმაში ქალბატონო ნინო.
-შენთვისვე ჯობია რომ მკვლელი არ იყო. - თემა შეცვალა ქალმა
-მე ძალიან კეთილი გული მაქვს, ტარაკანებსაც კი არ ვხოცავ.
-მართლა?
-ჰო, ვაგროვებ და ვინც არ "მევასება" მის საჭმელში ვყრი. - სასწრაფოდ დაიდასტურა ანდრეამ.
-რა საზიზღრობაა. - სახე დაეჭყანა ქალს.
-მკვლელობის დაბრალებაზე უარესი?
-მკვლელობას არავინ გაბრალებს, უბრალოდ გამოწმებენ.
-რა საყვარლობაა, როცა ას ოცი ადამიანიდან, მხოლოდ შენი შემოწმება უნდებათ. - თავი გადააქნია გოგონამ.
-ხელებს თუ არ გააჩერებთ ვიტყვი, რომ მუშაობაში ხელს მიშლით და არ მაცდით დეტექტორზე შეგაერთოთ. - უთხრა მელოტმა მამაკაცმა რომელიც, მის დეტექტორთან შეერთებას ცდილობდა.
-თუ კიდევ დამემუქრები, სახეში წიხლს ჩაგარტყამ და ვიტყვი რომ ხელებს მიფათურებდი და ასე იმიტომ მოვიქეცი.
ნინოს ხმამაღლა გაეცინა ანდრეას კომენტარზე, თუმცა ეუხერხულა და მაშინვე გაჩუმდა.
მამაკაცმა როგორც იქნა დეტექტორზე შეაერთა ანდრეა.
ნინოს გარეთ გასვლა სთხოვეს, ხოლო ანდრეას, ჯერ რამდენიმე მარტივი კითხვა დაუსვეს, ბოლოს თამარის მკვლელობაზეც კითხეს.
-ან არაფერი ჩაუდენია ან არანორმალურია ოდნავი ცვლილებაც არ ყოფილა არც პულსის არც სისხლის წნევის. - გაოცებით თქვა მამაკაცმა როგორც კი დასაკითხი ოთახიდან გამოვიდა.
-შეიძლება თავის საკანში დავაბრუნოთ? იკითხა ნინომ
-რა თქმა უნდა, მას არაფერი ჩაუდენია. სასწრაფოდ დაეთანხმა მამაკაცი.
ანდრეა ნინომ და მარიამმა წაიყვანეს საკანში.
-პაატა სად არის? მაგის ამჟავებულ სიფათს ნახავდა კაცი, ჩემი ცემის შანსი რომ გაუვარდა ხელიდან. - აშკარად მხიარულ განწყობაზე იყო "ეშმაკი".
-პაატას დროებით წვდომა აღარ ექნება შენთან, ამიერიდან ჩემს ხელში ხარ. - გაეცინა მარიამს
-ქალბატონო ნინო ეს თქვენ გადაწყვიტეთ? - იკითხა ანდრეამ
-როგორც ჩანს მამაკაცებს ისე ვერ ახვევ თავბრუს როგორც ქალბატონებს, მე კიდევ არ მინდა ვინმეს ცემაში შემოაკვდე პაატა შენს მიმართ აგრესიულია ამიტომ დროებით B ბლოკში გადაინაცვლებს. - მშვიდად განუმარტა ნინომ.
-პაატა მგონი გეია, თორემ მე სქესის განურჩევლად ყველას ვაცდუნებ. - ირონიულად ჩაიცინა.
-ჰოო? - წარბი აწია ნინომ.
-დიახ, სინამდვილეში პაატასაც მოვწონვარ, თანაც იმდენად რომ სიძულვილში გადასდის.
-მარიამ, ანდრეა ყოველთვის ბევრს ლაპარაკობს, თუმცა საჭიროს არაფერს ამბობს, ასე რომ ნუ მოუსმენ. - ზედამხედველს მიუბრუნდა ნინო.
-იქნებ ვაპირებ სერენადა ვუმღერო, არ უნდა მომისმინოს? - ყალბი გაბრაზწბა გადაეფინა სახეზე.
-შეგიძლია? - გაეცინა ქალს.
-კი კახელ ვირზე ცოტა უკეთესად გამომდის, მაინც ხომ მომისმენ? - ამჯერად მარიამს მიუბრუნდა.
-კი აუცილებლად. - ღიმილი ვერ შეიკავა მარიამმაც.
-მეჩვენება თუ ძალიან ღიად ფლირტაობთ? - მკაცრი მზერა მიაპყრო ნინომ.
-იცი ნინო? უკვე ექვსი წელია რაც აქ ვარ ფლირტი და მსგავსი თანამედროვე სიტყვები არ ვიცი, ამას ჩემს ენაზე დაკერვის მცდელობა ჰქვია.
-ჰოდა მაგ შენი დაკერვის მცდელობებს თუ არ შეწყვეტ, ერთი კვირით მიგაბარებ პაატას და ისეთი მოგხვდება, ვერც ერთ საავადმყოფოში ვერ დაგკერავენ.
- შვიდჯერ ვყავარ ნაცემი, როგორც ხედავ მთელი ვარ.
-შვიდჯერ? - თვალები შუბლზე აუვიდა ნინოს.
-ჰო, მაგრამ მამაშენმა რომ მცემა ერთხელ ის უფრო დამამახსოვრდა, მწარე ხელი ჰქონდა, ეს კიდე ისე მირტყამდა, როგორც ბაღის ბავშვი ურტყამს ხელს სუპიან თეფშს პროტესტის ნიშნად.
-ძალიან ვწუხვარ იმის გამო რომ მამაჩემმა გცემა. - სახეზე წამოწითლდა ქალი.
-ჰოო პაატას გამო არ შეწუხდე.
-მაგის გამოც, მაგრამ მამაზე რთული მოსასმენია. - სინანული გაერია ხმაში.
-კარგი ნუ ღელავ, ის ერთი იყო თორე მერე ძალიან კარგად მექცეოდა.
-რატომ? - მამის ქცევის მიზეზს სურდა ჩასწვდომოდა ნინო.
-როგორც ჩანს ისიც მზერით დავაბი, ხომ გითხარი რომ მცემა მერე სახეში შევაფურთხე და იმ დღიდან მოვწონდი, მერე და მერე კიდევ უფრო კარგად მექცეოდა. - კიდევ ერთხელ განუმარტა "ეშმაკმა".
-როცა მამაჩემზე ისაუბრებ, სიტყვა "დავაბი" აღარ ახსენო. - მკაცრად წარმოთქვა ნინომ.
-"იცით დიაცო, ვგონებ კაცი თქვენს მამად წოდებული, მზერით მოვნუსხე რადგან გამორიცხულია ჩემი დორბლი მილამუნებოდა მის სახეს ისე თვინიერად, რომ უეცრად ჩემი გაროზგვა შეეწყვიტა" - ასე მოგწონს? ირონიულად გაიღიმა ანდრეამ.
-დედას გეფიცები ავადმყოფია. სიცილით მიუბრუნდა ნინო მარიამს.
-დროზე დამაბრუნეთ ჩემს კამერაში, დავიღალე უკვე და ამ ბორკილმა ხელები მატკინა. - ჭირვეული ბავშვივით აჭიჭყინდა ანდრეა.
გოგონა კამერაში შეიყვანეს, მარიამმა ხელბორკილი მოხსნა და ნინოსთან ერთად დატოვა კამერაში.
- აბა, როგორი შთამბეჭდავი ვიყავი დეტექტორზე შეერთებული? - ღიმილით კითხა როგორც კი მარიამი გავიდა.
-მითხარი რომ დეტექტორი არ მოგიტყუებია. - მკაცრი გამომეტყველება მიიღო ქალმა.
-არ მომიტყუებია. - მშვიდად დაუდასტურა.
-დაიფიცე.
-რა? ბიბლია თუ ყურანი?
-რომლის გწამს?
-საერთოდ არც ერთის, მაგრამ ქრისტიანი ვარ, რაც ტექნიკურად არ მაძლევს უფლებას ყურანი დავიფიცო, თუმცა დარწმუნებული ვარ ალაჰი წინააღმდეგი არ იქნება. - ვრცლად განმარტა.
-ანდრეა ვინც გულით გიყვარს ის დაიფიცე.
- ვინ ნინო, მითხარი ვინ გინდა რომ დავიფიცო, ვინ მიყვარს გულით?
- არ ვიცი, ისიც კი არ ვიცი ვინ უნდა დაგაფიცო.
- მაშინ უბრალოდ სიტყვაზე მენდე. - სახეში შეაჩერდა ქალს.
-მხოლოდ იმიტომ გენდობი რომ სხვა გზა არ მაქვს. - თავი დახარა ნინომ.
-ჰოდა, გაკვეთილებს როდის დავიწყებთ? - თემა შეცვალა ანდრეამ.
-მე არ მითქვამს რომ შენს მასწავლებლობაზე თანახმა ვარ.
-თანხმობა შენს თვალებში ამოვიკითხე.
-თვალებში ბევრ რამეს კითხულობ? - დაეჭვებით იკითხა ქალმა.
-კი.
-მაგალითად რას კითხულობ ჩემს თვალებში? - ეშმაკს თვალს არ აშორებდა ნინო.
- იმას რომ მოგწონვარ.
-ვანგა ხარ, ოღონდ მკვდარი ვანგა. - გაიცინა.
-და ეს მასწავლიდა დღეს მიცვალებულების პატივისცემას.
-ნუ დამპლობ. - მხარზე ხელი მიარტყა ნინომ და ანდრეას ჭრილობამ შეახსენა თავი.
-ანდრეა, ღმერთო მაპატიე, ხომ არ გეტკინა? - შიში გაუკრთა თვალებში ქალს.
-კი სული გამძვრა.
-მართლა? ნაკერი ხომ არ გაგეხსნა?
-ნაკერი არა. - თავი გააქნია უარის ნიშნად.
-აბა?
- შენი ცდუნების მუღამი გამეხსნა. - ისევ გაიკრიჭა ანდრეა.
- ხომ გაგაფრთხილე რომ ჩემთან ეგეთები არ გაგივა?
-ეგეთებში რა იგულისხმება?
-"დაკერვის მცდელობა" სხვა მიყვარს და რომც არ მიყვარდეს, შენ უკანასკნელი ხარ ვისთანაც რამე საერთო მექნებოდა.
-მგონი ზედმეტად სერიოზულად მიუდექი საკითხს. - ყბები ერთმანეთს დააჭირა ანდრეამ.
-იმიტომ, რომ ზედმეტად სერიოზულად წამეფლირტავე რამდენჯერმე.
- და რა არის ამაში ცუდი?
-როცა პატიმარი ციხის უფროსს ეფლირტავება?
-როცა ერთი ინდივიდი ცდილობს მეორესთან საერთო ენა გამონახოს. - თავისი ვერსია შესთავაზა ანდრეამ.
-საერთო ენა და ფლირტი სხვადასხვა რამეა.
-უკვე გითხარი რომ მაგ სიტყვის მნიშვნელობა არ ვიცი. - მობეზრებით გადააქნია თავი.
-ის ხომ იცი რასაც აკეთებ? - ბრაზი მოერია ნინოს.
-ჰო, მაგრამ არ ვიცი კიდევ რას გავაკეთებ, თუ ასე ტუჩებ გამობუშტული დიდხანს დამიდგები წინ.
-რას გულისხმობ?
-გაბრაზება გიხდება თავის გასულელება არა. - მოკლედ მოუჭრა ანდრეამ.
-შენი მასწავლებელი არ გავხდები.
-იმიტომ რომ აქ უფროსი შენ ხარ?
-იმიტომ რომ შენი სიახლოვე მაშინებს. - გულწრფელად აღიარა.
-ეს აქამდე არ გითქვამს.
-იმიტომ რომ ახლა მივხვდი.
-ისევ ფიქრობ რომ თამარას ყელი მე გამოვჭერი?
-არა ანდრეა, ამის გამო არ ვამბობ. - სასწრაფოდ უარყო.
-აბა იმის გამო ამბობ, რომ აქ ჩემს გარდა ასცხრამეტი პატიმარია? - ბრაზი გაუკრთა თვალებში.
- ოდესმე დაგავიწყდება ეგ ფრაზა?
-არა, არასოდეს.
-ბავშვივით ბუტია ხარ ზოგჯერ. - ღიმილი შეეპარა ნინოს.
-ხომ გითხარი ადამიანური გამონათებები მაქვს_მეთქი.
-ანდრეა სწავლას თათიასთან განაგრძობ. - თემა შეცვალა ქალმა.
-და ამ დროს გამოგეღვიძა. - ირონიულად ჩაიღიმა გოგონამ და საწოლზე მიწვა.
ნინო კი სწრაფი ნაბიჯით გაემართა თათიასთან.
-ანდრეას ველაპარაკე. - შესვლისთანავე მიახალა ქალს.
-გეტყობა, გაცოფებული ხარ. - ოდნავ გაეღიმა თათიას და ნინოს სავარძელზე ანიშნა თვალით.
-არ ვიცი როგორ ახერხებს, მაგრამ გამუდმებით ნერვებს მიშლის. - უღონოდ დაჯდა ქალი.
-ჰო, თან როცა ახლოს გყავს ვერ უბრაზდები, მაგრამ როგორც კი მოგშორდება ცეცხლდები, მერე ისევ ნახულობ და გაბრაზებაც ქრება.
-თათიაა. - ლამის იკივლა ქალმა.
-ორივეს აზრები რომ გავახმოვანე მაგან გაგაღიზიანა. - ისევ გაეღიმა თათიას.
-ბოლოს და ბოლოს არ გაინტერესებს რა მითხრა? - თემა შეცვალა ნინომ.
-კი რა თქმა უნდა, რაო?
-სწავლას მაშინ გააგრძელებს, თუ მე ვამეცადინებ. - სწრაფად აუხსნა.
-მართლა ძალიან გავაბრაზე. - თავი დახარა და სევდიანი გამომეტყველება მიიღო.
-მე რას ვეუბნები და ეს ანდრეას გაბრაზებაზე დარდობს. - კბილებში გამოსცრა ქალმა.
-კარგი ჰოო, ამეცადინე აბა რა ვქნათ?
-არ მინდა.
-ნინო კარაქიან პურს კი არ გთავაზობ, მესმის რომ არ გინდა რადგან რთულია მასთან დისტანციის დაჭერა, როცა ხშირად ნახულობ და მე ეს ყველაზე უკეთ ვიცი, მაგრამ ახლა შენი და ციხის იმიჯია მთავარი.
- მოკლედ თავის ჭკუაზე გვათამაშებს რაა. - აშკარა გაღიზიანება ეტყობოდა.
-მორჩი ამაზე ფიქრს და დათანხმდი, მერე იქნებ ბრაზმაც გადაუაროს და მე ჩაგანაცვლებ.
-მართლა გჯერა რომ ბრაზი გადაუვლის?
-რა თქმა უნდა არა, უბრალოდ ვცდილობ წაგახალისო. - ღიმილს ვერ წყვეტდა თათია.
- ჯანდაბა ანდრეა ჩაჩუას, მოკლედ ჩემი სამუშაო დღე დასრულებულია, სახლში მივდივარ და რამეს მოვიფიქრებ.
- თამარზე რა ხდება?
- არაფერი ხელჩასაჭიდი არ გვაქვს, გვამი პროზექტურაში გადაასვენეს, თამარს პატრონი არავინ ჰყავდა, აი მტრები რამდენიც გინდა, რთულია გაარკვიო ვინ არის დამნაშავე,ამიტომ ეს საქმე ჩაფაცხეს, მაგრამ მაინც ვიპოვი მკვლელს. - მტკიცედ თქვა ნინომ და ფეხზე წამოდგა, თათიას დაემშვიდობა და ოთახი დატოვა.

ღამით ისევ ანდრეა ესიზმრა და შეშინებულმა გაიღვიძა.
-ძილშიც არ მანებებს თავს ეს დამპალი. - გაბრაზებულმა წარმოთქვა და საწოლზე წამოჯდა.
მთელი ღამე ვეღარ დაიძინა, ციხეში გატარებულ დღეებზე ფიქრობდა, თუმცა ერთადერთი რაც თავში უტივტივებდა ანდრეას თვალები იყო.
ნეტავ ოდესმე თუ მოიშორებდა ამ მზერას? ან უნდოდა თუ არა მოშორება? ნინო პირველად არ ეძებდა კითხვებზე პასუხს, რადგან ეშინოდა, ეშინოდა პასუხების და იმის გაცნობიერების რაც მის თავს ხდებოდა.
უნდოდა ანდრეასგან შორს დაეჭირა თავი მაგრამ ხვდებოდა, რომ არ გამოუვიდოდა განსაკუთრებით ახლა, როცა მასთან შეხვედრა ყოველდღე ორ-ორი საათით მაინც მოუწევდა.
თავზე ისე დაათენდა არც გაუგია, სწრაფად მოემზადა და სამსახურში წავიდა.
პატარ-პატარა საქმეები მოაგვარა და ეკას დაავალა, ანდრეასთვის ეცნობებინა, რომ დღეს პირველ გაკვეთილს ჩაუტარებდა.
თვითონ ადრიანად ჩავიდა ბიბლიოთეკაში, რათა იქ დახვედროდა ეშმაკს.
-გამარჯობა, დავაგვიანე? - ბიბლიოთეკის კარებში სწრაფად შემოვიდა ანდრეა და წინ დაუჯდა ქალს.
-გამარჯობა, კი ცოტა.
-პირველ პაემანზე დაგვიანება მოსული პონტია. - გაიცინა.
-ჩვენ პაემანი არ გვაქვს. მკაცრი გამომეტყველება მიიღო ნინომ.
- აბა რა გვაქვს?
-გაკვეთილი.
-ახლა მასწავლებლობანას მეთამაშები? - უდარდელად გაიღიმა.
-ეს შენ მოინდომე.
-მე არ მომინდომებია, რომ ცხვირჩამოშვებული იჯდე აქ.
- უკაცრავად რომ შენს სურვილებს ღიმილიანი სახით არ ვასრულებ. - ღიზიანდებოდა ქალი.
-ჩემს სურვილებს?
-ჰო, შენს სურვილებს.
-კარგი ნახვამდის. - ფეხზე წამოდგა ანდრეა თუმცა ნინომ მაისურში დაქაჩა და უკან დააბრუნა.
- მაპატიე ცუდ ხასიათზე ვარ. - თავი დახარა.
- რა მოგივიდა, ვინ გაწყენინა? - ინტერესი გამოსჭვიოდა ეშმაკის ხმაში.
- რა მნიშვნელობა აქვს.
-თუ გინდა მითხარი და მოვკლავ. - ჩაიცინა ანდრეამ.
-კიდევ ერთი მკვლელობა ციხეში და პოსტიდან მომხსნიან. - სახეზე ჩამოისვა ხელები ნინომ.
-პატიმარმა გაწყენინა?
-ჰო პატიმარმა, უფრო ზუსტად შენ. - ჯიქურ შეხედა ანდრეას.
-მე, არასწორად დავჯექი თუ ცუდად მოგესალმე? - გაოცება დაეტყო.
-დამესიზმრე. - გულწრფელად აღიარა ქალმა.
-სიზმარშიც კი ნერვები მოგიშალე?
--მგონი სჯობს თავი ჩემგან შორს დაიჭირო. - ხმა დაუდაბლდა ნინოს.
-სიზმარში თუ ცხადში?
- სიზმრებს როგორმე მივხედავ, ცხადზე გეუბნები.
-ეს ნიშნავს რომ ხშირად გესიზმრები?
-ეს შენი საქმე არ არის, უბრალოდ მინდა რომ თავი შორს დაიჭირო ჩემგან. - კატეგორიული ჩანდა.
-არა, არ გინდა.
-კი, მინდა.
-ვერ გავიგე რა გავაკეთო, გვერდით ოთახში გავიდე და იქედან ვიმეცადინო? ან იქნებ საერთოდ ციხიდან გამაგდო?
-ნეტავ შემეძლოს, სიამოვნებით მოგიშორებდი თავიდან. - გულდაწყვეტით აღიარა ნინომ
-ჩვენ პრობლემა გვაქვს? - სახეში მიაჩერდა ანდრეა.
-ჰო გვაქვს, შენ ვერ ხვდები?
-ვერა.
-სისულელეა ანდრეა.
-სისულელე ისაა, რასაც შენ აკეთებ ნინო.
-მე ვაკეთებ სისულელეს? გგონია ვერ ვხვდები რის მიღწევას ცდილობ? მე ხომ მეფლირტავები, იქეთ თათია დაადებილე, ახლა კიდევ მარის ეჩალიჩები. - ხმას აუწია ქალმა.
-სტაჟიანი საყვარელივით ნუ მელაპარაკები თუ ღმერთი გწამს. - ღიმილი შეეპარა ანდრეას ბაგეს.
-ასე ნუ მომმართავ, მე შენი უფროსი ვარ.
-მე უფროსები არ მყავს, შენ ციხის უფროსი ხარ გაიგე? - გაღიზიანება დაეტყო.
-უფროსი რომელსაც ეთამაშები.
-მერე?
-აღარ მინდა ეშმაკთან თამაში.
-აბა რა გინდა?
-მინდა ანდრეა გავიცნო, ის ანდრეა რომლის მოკვლასაც ასე ცდილობ. - ანდრეას უემოციო, ქანდაკებასავით გაქვავებულ სახეს მიაჩერდა ქალი.
- ის აღარ არსებობს.
-არსებობს, და თუ მეცადინეობას გავაგრძელებ მხოლოდ იმ ანდრეასთან. - უკან დახევას არ აპირებდა ნინო.
-სინამდვილეში შენ "ეშმაკი" მოგწონს.
-სინამდვილეში მე არჩევანი არ მქონია.
-ნუ ცდილობ ჩემს შეცვლას ნინო.
-არ ვცდილობ, მე მხოლოდ შენს გაცნობას ვცდილობ, წავაგე ეშმაკთან თამაში, რადგან მე მომწონს ის, ხომ გინდოდა ამის გაგონება ჰოდა გეუბნები, მაგრამ ახლა ანდრეა მინდა გავიცნო.
-შანსი არ არის. - მზერა გაეყინა გოგონას.
-არის, იმიტომ რომ ჯერ კიდევ ცოცხალია შენში ის ანდრეა.
-როდის დაინახე ის?
-ყოველ ჯერზე ვხედავ, როცა თვალებში მიყურებ
-თვალებში კითხვა ისწავლე ნინო?
-ეშმაკთან მოთამაშე მშვენიერ პრაქტიკას გადის ანდრეა.
-აღარ მინდა შენთან ლაპარაკი. - მზერა მოარიდა "ეშმაკმა" ქალს.
-რა თქმა უნდა გინდა, გთხოვ მენდე და მე შევძლებ ისევ ადამიანად გაქციო.
-ნერვები არ გეყოფა.
-არ მითხრა რომ ჩემს ნერვებზე ღელავ.
-რომ გითხრა?
-ვიცი რომ მატყუებ, მაგრამ მაინც დაგიჯერებ.
-რატომ?
-არ ვიცი ანდრეა და აქ კითხვებს მე ვსვამ.
-მომწონხარ დომინანტის როლში. - გაიღიმა
-მეც მომწონს ჩემი თავი ასეთი, სხვათაშორის არასდროს ვყოფილვარ დომინანტი.
-რა გულწრფელობაა, ჩემთან შეგიძლია ის იყო ვინც არ ხარ, მაგრამ გინდა რომ გახდე.
-ისევ ვითამაშო? - სევდიანი მზერა ჰქონდა ნინოს.
-მოგწონს ჩემთან თამაში?
-არა ანდრეა არ მომწონს, ისიც არ მომწონს შენთან ასე ახლოს რომ ვარ. - ხელები აუთრთოლდა.
-რომ მოგწონდეს სულელი იქნებოდი.
-ახლა არ ვარ სულელი?
- არა
- და ვინ ვარ?
-წესების დამრღვევი.
-მე არასოდეს დამირღვევია წესები ანდრეა.
-ბევრი დაგიკარგავს. - ტუჩის კუთხე ჩაუტყდა.
-შესაძლებლობას მაძლევ რომ შენი წესები დავარღვიო?
-მე წესები არ მაქვს ნინო, დინებას მივყვები.
-ესე იგი უწესო ხარ? - გაიცინა ქალმა.
-ჰო, მაგ სიტყვის ყველაზე ბინძური გაგებით - გაეღიმა ანდრეასაც
-გიჟი ხარ და მეც მაგიჟებ, თუმცა ამაზე სხვა დროს, ახლა რაღაც უნდა გითხრა ოღონდ დამპირდი, რომ ბოლომდე მომისმენ და არაფერს დალეწავ.
- კიდევ ერთ სიურპრიზს ვეღარ გადავიტან ნინო. - გამაფრთხილებელი იყო ანდრეას ტონი.
- არა არა, მხოლოდ კითხვა მაქვს.
- აჰაა, გისმენ.
- როგორც იცი წელიწადში ორჯერ ბავშვებს აქვთ ციხეში მოსვლის უფლება და შეუძლიათ მთელი დღე დარჩნენ აქ.
- ბავშვები არ მყავს ნინო.
- ვიცი, მაგრამ ანდრეა გყავს, სამი წელია აქ ხარ და არც ერთხელ არ გისარგებლია ნახვის უფლებით, შემიძლია ხვალ მოგიყვანო და მთელი დღე დაგიტოვო.
- ბავშვს აქ არაფერი ესაქმება. - მტკიცე იყო ანდრეას ტონი.
- არც სოფოა წინააღმდეგი და არც ქეთა.
- მათ როდის ელაპარაკე?
- იმ დღეს შენ რომ გნახეს, საღამოს მადლობის სათქმელად დამირეკეს, აღფრთოვანებული იყვნენ შენი და ანდრეას შეხვედრით, დავპირდი თუ უფროს ანდრეას დავითანხმებ პატარას მთელი დღით წავიყვანთქო.
- ჩემს მაგივრად რატომ იღებ გადაწყვეტილებებს?
- ანდრეა არაფერი გადამიწყვეტია, უბრალოდ გკითხე და კარგი, თუ არ გინდა, ხმას აღარ ამოვიღებ. - ტუჩები გაბუშტა ნინომ.
- მინდა.
- მართლა? გინდა რომ ანდრეა მოგიყვანო? - ყურებს ვერ უჯერებდა ქალი.
- ჰო, მაგრამ თუ ძალიან გამაბრაზებს შენთან ამოვიყვან.
- კარგი. - გაიცინა. - ახლა კი გაკვეთილს მივხედოთ.
- რა გაკვეთილს ნინო, ნახევარზე მეტი დრო გავიდა.
- სულ ასე თუ გავატარებთ დროს მეცადინეობას ვერასოდეს მოახერხებ. - ახლაღა გაახსენდა ქალს.
- ჰოდა ჩავთვალოთ რომ ეს პირველი პაემანი იყო და მეცადინეობა ხვალიდან დავიწყოთ. - გაიცინა ანდრეამ.
- ეს პაემანი არ ყოფილა და მეცადინეობა ზეგიდან დავიწყოთ, ხვალ ანდრეას უნდა მიხედო.
- ჰოო. - მშრალად დაეთანხმა.
- წადი და მოემზადე, კარგად გამოიძინე ბევრი ენერგია დაგჭირდება, დღევანდელი დღე ჩავაგდეთ მაინც.
-დროებით. - ანდრეამ ოთახი დატოვა, ნინო ცოტა ხანს დაჭედებულივით იყო სკამზე, მერე კი ნელა წამოდგა და კაბინეტში აბრუნდა, რამდენიმე პატიმარს შეხვდა მათი პრობლემა მოისმინა და დახმარებას დაჰპირდა. სხვადასხვა საკითხები მოაგვარა მერე კი სოფოს დაურეკა და შეუთანხმდა რომ დილით ბავშვს ანდრეასთან წაიყვანდა.
სოფო და ქეთა დიდი აღტაცებით შეხვდნენ ახალ ამბავს და უამრავი მადლობა გადაუხადეს ქალს.
. . .
ნინო დილით ადრე ადგა ძალიან კარგ ხასიათზე იყო, თითქოს რაღაც განსაკუთრებულს აკეთებდა.
ქეთასთან გაიარა, ანდრეა ისე ჩაეხუტა ნინოს, თითქოს დიდი ხნის ნაცნობები იყვნენ და უპრობლემოდ გაჰყვა უფროს ანდრეასთან.
-გამარჯობა დეიდა. - ღიმილით თქვა და ანდრეას საკანში შეიყვანა ბავშვი ნინომ.
- ნუ ამბობ ეგრე, გამარჯობა პატარავ. - ნინოსთან ახლოს მივიდა და ბავშვს მიეფერა ანდრეა.
- მე არ მომესალმები? - ღიმილით იკითხა ქალმა.
- შენ მოგესალმე. - მხრები აიჩეჩა ეშმაკმა.
- აჰაა, პატარა მე ვარ?
- შენც, ჩემთან მოხვალ ანდრი? - ამჯერად ბავშვს მიუბრუნდა, თუმცა მან უკან დაიხია და ნინოს კისერში ჩარგო თავი.
- მგონი არ მოსწონხარ. - ღიმილი არ შორდებოდა ნინოს.
- ან შენსავით მასაც ჩემთან სიახლოვე აშინებს.
- გინდა ვინანო რომ ბევრს ვლაპარაკობ?
- არა არ მინდა. - სწრაფად უარყო.
- ანდრი მიდი დეი... კი არა და ანდრეასთან.
ბავშვმა უფრო მაგრად მოჰხვია ნინოს კისერზე ხელები.
- მგონი ჩვენთან ერთად მოგიწევს დარჩენა. - ღიმილით აღნიშნა ეშმაკმა.
- ამის უფლება არ მაქვს.
- ცოტა ხნით რა.
- კარგი, მაგრამ ეცადე სწრაფად მოაწონო თავი.
- ბავშვებთან არ გამომდის ნინო.
- აჰა, ესე იგი დიდებთან გამოგდის ხო?
-შენ მითხარი. - ეშმაკურად გაიღიმა.
-მოგხვდება. - კბილებში გამოსცრა ქალმა.
-ბავშვს ძალადობას ნუ ასწავლი.
-აბრძანდი ფეხზე და ეზოში გავიდეთ ბავშვი უფრო გაერთობა.
ანდრეამ და ნინომ პატარა ეზოში გაიყვანეს, პატიმრები მაშინვე მის ირგვლივ გაჩდნენ, ყველა რაღაცას ჩუქნიდა, ყველა ეთამაშებოდა პატარაც მალე გაშინაურდა, ეზოში სირბილსა და თამაშს მოჰყვა.
ანდრეა მთელი დღე ენა გადმოგდებული დასდევდა ბავშვს და საღამოს როცა ნინო ანდრეას წასაყვანად ჩამოვიდა, ისეთი დაღლილი იყო განძრევის თავი აღარ ჰქონდა.
-როგორ გაერთეთ? ღიმილით იკითხა ნინომ.
-ის გაერთო, მე დავიღალე. - ძალდატანებით წარმოთქვა.
-წუწუნებ? - ღიმილი შეეპარა.
-თითქმის.
-უნდა წავიყვანო. - სევდა გაუკრთა თვალებში ქალს.
-მადლობა ღმერთს. - გაიცინა ანდრეამ.
-მშვიდობით პატარავ და მალე გნახავ. - გულში ჩაიხუტა და ნაზად აკოცა ანდრეამ ბავშვს, შემდეგ კი ნინოს გადასცა და ისიც კარისკენ გაემართა.
-ნინო! - ხმამაღლა მიაძახა გოგონამ.
-რაა? შეშინებული სახით მოიხედა ქალმა.
-მადლობა.
ნინოს აღარაფერი უთქვამს, რადგან ჩათვალა რომ ახლა სიტყვები სრულიად ზედმეტი იყო, მხოლოდ გაიღიმა და კმაყოფილი სახით გავიდა ოთახიდან.

. . .
ნინოს თანამდებობაზე დანიშვნიდან ცხრა თვემ ისე სწრაფად გაირბინა ქალმა დროის მსვლელობა ვერც შეამჩნია, სამაგიეროდ უკვე ყოველ დღე ხედავდა და ყოველ ღამე ესიზმრებოდა ანდრეა.
ცდილობდა მისგან თავი შორს დაეჭირა, მაგრამ ამას ვერც სიზმრებში ახერხებდა და ვერც რეალობაში.
ყოველ დილით გაბრწყინებული სახით მიდიოდა სამსახურში, რადგან იცოდა იქ წააწყდებოდა მზერას, რომელიც ტკივილგამაყუჩებელივით მოქმედებდა მასზე და ყველა პრობლემას ავიწყებდა.
სინდისის ქენჯნაც კი რომელიც ბოლო დროს ხშირად აწუხებდა ნინოს, თითქოს ანდრეას გვერდით ყოფნისას იძინებდა.
ის არც პატარა იყო და არც სულელი იმისთვის, რომ ვერ მიმხვდარიყო რა ხდებოდა მის თავს, თუმცა ამაზე ფიქრს თავს არიდებდა და ყოველი გაფიქრებისას, თუ რატომ იყო ანდრეა ამდენად მნიშვნელოვანი საკუთარ აზრებს უკუაგდებდა.
დილით ჩვეულებისამებრ ადრე გაეღვიძა, ისევ ანდრეას მზერა ესიზმრა, ის ისეთივე გამყინავი იყო როგორც ყოველთვის თუმცა ნინოს აღარ აშინებდა ეს მზერა, თითქოს რუტინად ექცა მისი ყურება და უკვე მოსწონდა კიდეც ეს სიცივე. ოთახში დედა შემოვიდა პატარა ტორტი და საგვარეულო ბრილიანტის ბეჭედი შემოუტანა, მხოლოდ ახლა გაახსენდა რომ დღეს დაბადების დღე ჰქონდა და ოცდაცამეტი წლის გახდა.
ნინომ მხიარულად წამოისკუპა მარჯვენა ხელის არათითზე ბრილიანტის ბეჭედი.
- ხედავ როგორ მოგიხდება საქორწინო ბეჭედი? კარიერა კარგია, მაგრამ ოჯახზეც უნდა იფიქრო. - სევდიანი ღიმილით შეახსენა დედამ.
როგორ ვეღარ იტანდა ამ საუბარს, თუმცა დედას გული აღარ ატკინა, ბოლომდე გულგრილად უსმინა და ბეჭდის მოხსნა სულ გადაავიწყდა ისე წავიდა სამსახურში.
თანამშრომლებისთვის არ გაუმხელია რომ იუბილარი იყო, შესაბამისად არც მილოცვები მიუღია და არც საჩუქრები. თავისი საქმეები მოაგვარა და ბიბლიოთეკაში ჩავიდა (ეს მისი საყვარელი საქმიანობა გახდა სამსახურში ბოლო რამდენიმე თვის მანძილზე)
-გამარჯობა. - სწრაფი ნაბიჯით შევიდა ანდრეა ოთახში და ნინოს წინ ჩამოჯდა.
-როგორ ხარ? - ჰკითხა ქალმა.
-კარგად, ვინ არის ის ბედნიერი? - ღიმილი სახეზე შეეყინა ანდრეას.
-რას გულისხმობ?
-ბოლო თვეების განმავლობაში შენს აციმციმებულ თვალებს და დღეს ნიშნობის ბეჭედს ხელზე. - ყალბი გულგრილობით ჩამოაყალიბა გოგონამ და ნინომ მოტვინა თუ არა რაზეც იყო საუბარი, გადაწყვიტა ეშმაკთან კიდევ ერთხელ ეთამაშა.
უნდა გაეგო ჰქონდა თუ არა ისეთივე არეულობა ანდრეას თავში როგორიც თავად ნინოს.
-ეს შენ არ გეხება. - უპასუხა მტკიცედ.
-ვაუუ, გავთხოვდით და ჭკუაზე არ ვართო? - ირონიულად გაიცინა ანდრეამ.
- არ ვიმეცადინოთ? - საუბრის თემა შეცვალა.
-არა.
-აბა რა ვაკეთოთ?
-მომიყევი როგორია ის სი*ი, რომელიც ჩემზე ფიქრის პარალელურად შეაბი.
- ჯერ ერთი შენზე არ ვფიქრობ და მეორეც, წესიერი სიტყვები გამოიყენე ჩემი თანდასწრებით.
- ირაკლია?
- შენი საქმე არ არისთქო.
- მითხარი რომ ირაკლი არ არის
- ეს გადარდებს?
- კი.
-ვაუუ რა პატივია, ეშმაკს ვადარდებ.
-ნუ ცინიკოსობ ნინო.
-ერთხელ მაინც გავცვალოთ როლები.
-ირაკლია_მეთქი? - გაღიზიანება ეტყობოდა ამდრეას.
-არა, არ არის ირაკლი და საერთოდ შემეშვი.
-აბა ვინ არის?
-უბრალოდ მითხარი რაში გაინტერესებს.
-არ ვიცი. - მხრები აიჩეჩა ანდრეამ.
-ჩემი პირადი ცხოვრება შენ არ გეხება.
-შენმა პირადმა ცხოვრებამ, იცის რომ ღამ-ღამობით სიზმრები გიტევს?
-დიდი ხანია აღარ მესიზმრები და საერთოდ, რატომ ენა არ ჩამივარდა ეგ რომ გითხარი. - თვალები აატრიალა ქალმა.
-ტყუი.
-შენ რა იცი?
-სიზმრები ეშმაკისააო არ გაგიგია?
-მაინც რატომ უნდა ვფიქრობდე შენზე?
-და მე რატომ ვფიქრობ შენზე ნინო?
-ერთმანეთზე აღარ უნდა ვიფიქროთ ანდრეა. - ხმას აუწია ქალმა
-ახლახანს აღიარე რომ ჩემზე ფიქრობ. - კმაყოფილი ღიმილი აუთამაშდა სახეზე.
-ეს არ მითქვამს.
-კი ზუსტად ეგრე თქვი, ერთმანეთზე აღარ უნდა ვფიქრობდეთო.
-კარგი დავუშვათ მართლა ეგრეა და მეც მეფიქრება ზოგჯერ შენზე, ვიმეორებ მხოლოდ ზოგჯერ, ეს რას ცვლის?
-არაფერს. - თითები ერთმანეთს გადააჭდო ანდრეამ.
- ხომ იცი რომ სწორი არ არის?
- ოდესმე გინახივარ სწორ გზაზე მოსიარულე?
- შენ არა, მაგრამ მე წესები მაქვს და ამ წესებს არაფრის გამო არ დავარღვევ.
-მე არაფერი ვარ გოგო?
-გოგოს ნუ მეძახი. - ნინოსაც მოერია ბრაზი.
-აბა ქალო დაგიძახო?
-ნინო მქვია.
-გმადლობ რომ შემახსენე.
-არაფრის და საერთოდ გამუდმებით რატომ ვჩხუბობთ?
-იმიტომ რომ შენ იწყებ.
-მე ვიწყებ? საერთოდ არ გრცხვენია?
-მორცხვი რომ არ ვარ ხომ იცი?
-წარმოდგენა არ მაქვს ვინ ხარ, დღეს სხვა ხარ, ხვალ სხვა წამის მეასედებში გეცვლება ხასიათი.
-რა კარგად გაგიცვნივარ.
-ზუსტადაც მე ყველა პატარა ნიუანსი ვიცი შენზე, მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები ვინ ხარ და რა გინდა. - აკანკალებული ხელების დამალვა სცადა ნინომ.
-მაგრამ მაინც არაფერი ვარ ხო?
-რისი მოსმენა გინდა ანდრეა?
-ყველაფერი მოვისმინე რაც საჭირო იყო. - კბილებში გამოსცრა გოგონამ.
-მაგით რას ამბობ?
-სალაპარაკო აღარაფერი გვაქვს.
-გაკვეთილები?
-გაკვეთილების დედაც. - ანდრეამ მაგიდიდან წიგნები გადაყარა და ოთახიდან გავარდა, თუმცა რამდენიმე წამში ისევ უკან დაბრუნდა.
-რამე დაგრჩა სათქმელი? გესლიანად უთხრა ნინომ.
-ჰო, უკანასკნელი კითხვა მაქვს, შეიძლება დაგისვა?
-დამისვი. ღიმილი მოერია ქალს თუმცა არ შეიმჩნია.
-დღეს უნდა ნახო ის?
-ვინ ის?
-ვინც ბეჭედი გაჩუქა.
-კი. - გულწრფელად უპასუხა და დააპირა ეთქვა რომ დედამისის ნაჩუქარი ბეჭედი ეკეთა, თუმცა ანდრეამ ხმის ამოღება აღარ აცადა, თავისკენ მიიზიდა და ქალის ტუჩებს დააცხრა, ნინომ რამდენიმე წუთით სცადა წინააღმდეგობის გაწევა, თუმცა მიხვდა რომ ანდრეასთან უძლური იყო და როცა თავადაც შეიგრძნო "ეშმაკის" ტუჩების გემო სწორედ მაშინ ჩამოშორდა გოგონა.
-ახლა შეგიძლია მთელი დღე ჩემზე იფიქრო, დარწმუნებული ვარ ბეჭდის პატრონს ვეღარ აკოცებ. - ღიმილით თქვა ანდრეამ ქვედა ტუჩზე ენა გაისვა და ისევ კარს მიაშურა.
-დედაჩემთან არ ვზა*აობ ნაგავო. - ხმამაღლა მიაყვირა ნინომ, თუმცა ანდრეას მისი ხმა აღარ გაუგია.
ქალი უღონოდ დაეშვა სკამზე, მიხვდა რომ უკვე ძალიან შორს წავიდა ეს ურთიერთობა და თვალებიდან ცრემლები გადმოსცვივდა.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?, ასე როგორ დაეცი?, ასე როგორ აგირია ტვინი? - თავის უსუსურობას მოთქვამდა, თუმცა მალე მიხვდა რომ შესაძლოა ბიბლიოთეკაში ვინმე შემოსულიყო, ამიტომ ცრემლები შეიმშრალა და თავის კაბინეტში აბრუნდა.
თავს ცუდად გრძნობდა , ცუდად იმიტომ რომ ძალიანაც მოეწონა ის რაც ანდრეამ გააკეთა.
რამე უნდა მოეფიქრებინა თანაც სასწრაფოდ მაგრამ ვის დალაპარაკებოდა, ვისთვის მოეყოლა ეს აბსურდი?
მოულოდნელად შესანიშნავმა იდეამ გაუელვა თავში.
მამამისის მეგობარი მამაო გაახსენდა, ის ახლო მეგობარი იყო ლაშასი და ნინოსთანაც ახლო ურთიერთობა ჰქონდა, მანამ სანამ ეს უკანასკნელი ეკლესიას დაივიწყებდა.
თითქოს შვება იგრძნო ქალმა, ახლა ზუსტად ღმერთი სჭირდებოდა, ღმერთი ან ადამიანი, რომელიც არ განსჯიდა, არ გაკიცხავდა და გამოსავლის პოვნაში დაეხმარებოდა.
მტკიცედ გადაწყვიტა მამა დავითთან მისულიყო სამსახურის შემდეგ და ყველაფერი მოეყოლა.
დღემ საშინლად ნელა გაიარა, თუმცა როგორც იქნა დასრულდა და ნინო მაშინვე ნაცნობი, თუმცა დიდი ხნის დავიწყებული ეკლესიის გზას დაადგა. მამა დავითი გულწრფელად გახარებული ნინოს დანახვით, თბილად გადაეხვია მას.
-როგორ ხარ? - ჰკითხა რადგან ქალის თვალებშიც იკითხებოდა, რომ აქ უკანასკნელმა გაჭირვებამ მოიყვანა.
-ცუდად მამაო, მაგრამ ახლა მინდა ისე დაგელაპარაკოთ როგორც მამაჩემის ან ჩემს მეგობარს და არა როგორც სასულიერო პირს.
-ყურადღებით გისმენ. - ჭროღა ლამაზი თვალები მიაპყრო მამაკაცმა.
-ალბათ გაიგეთ რომ ციხის უფროსად დავინიშნე.
-კი, რა თქმა უნდა და ძალიან გამიხარდა.
-ის რაც უნდა მოგიყვეთ, ამასთან კავშირშია.
-ყურადღებით გისმენ შვილო. - ძალიან მშვიდი ჩანდა მამაკაცი.
-მამაო არ ვიცი ეს როგორ აგიხსნათ, სიტყვებს თავს ვერ ვუყრი და ზუსტად არც ვიცი რა მაქვს სათქმელი, მაგრამ ვიცი რომ არასწორი ადამიანი მიყვარს, დიახ მიყვარს, ეს არ არის არც მოწონება, არც გატაცება, არც თავბრუსდახვევა და არც არაფერი სხვა, მე უკვე საკმაოდ დიდი ვარ ასეთებისთვის და ზუსტად ვიცი რა სახელი უნდა დავარქვა გრძნობებს. (ნინომ პირველად გაახმაურა თავისი გრძნობები, აქამდე სკუთარ თავსაც კი არ გამოტყდომია რომ ანდრეა უყვარდა და ამ აღიარებამ თითქოს ოდნავი შვება მოჰგვარა)
-სიყვარულზე კარგი რა შეიძლება იყოს, მაგრამ რადგან ამბობ რომ არასწორი ადამიანი გიყვარს, მაშინ მითხარი რისთვის მიგაჩნია არასწორად საკუთარი გრძნობა, ან რა შუაშია ამასთან ციხის უფროსობა? - საკმაოდ ბოხი თუმცა ძალიან თბილი ხმა ჰქონდა მამაკაცს.
-ის ჩემი პატიმარია მამაო, "ეშმაკი" მას ეშმაკს ეძახიან, სინამდვილეში არც ისეთი ცუდია როგორც მისი ზედმეტსახელი მეტყველებს, ან შეიძლება არის კიდეც, მაგრამ არ ვიცი რა გითხრათ, არ ვიცი რა მჭირს. - ხმადაბლა ლუღლუღებდა ქალი.
-ეშმაკს ეძახიან? შენი პატიმარია? - აქ უკვე მამა დავითსაც შეეტყო ნერვიულობა.
-დიახ. - თავი ჩახარა ქალმა.
-ახლა ყურადღებით მისმინე ნინო, მისგან თავი შორს დაიჭირე, რაც შეიძლება შორს, თუნდაც სამსახურის დატოვება მოგიწიოს ამისთვის, ის აღარასოდეს უნდა ნახო. - შეშფოთებით საუბრობდა მამაკაცი.
-მაგრამ მამაო. - ცრემლები უკვე თვალებთან მოსდგომოდა თუმცა გადმოსვლის საშუაკებას ვერ მისცემდა, სხვების თანდასწრებით ტირილი არ შეეძლო ნინოს.
-არავითარი მაგრამ, დამიჯერე რასაც გეუბნები, არ შეცდე და მასთან არავითარი ურთიერთობა არ წამოიწყო გესმის? ეს სამუდამო ცოდვაში ჩაგაგდებთ შენც და მასაც, წარმოდგენა არ გაქვს რამხელა ცოდვას დაიდებთ კისერზე ორივე. - ხმა საშინლად უთრთოდა მამა დავითს.
-მე არ შემიძლია, სამსახურს ვერ დავტოვებ.
-მაშინ ორ კვირას გაძლევ, დააკვირდი შენს თავს, თუ შეძლებ მისგან შორს დაიჭირო თავი დარჩი სამსახურში, თუ არა და აუცილებლად უნდა დატოვო თანამდებობა.
-ვიფიქრებ ამაზე მამაო.
-მე შენს სწორ გადაწყვეტილებას ველოდები ნინო. - მკაცრად გაისმა მამაკაცის ბარიტონი.
-როგორც კი გადაწყვეტილებას მივიღებ მოვალ მამაო.
ქალი ცოტახანს კიდევ ესაუბრა მამაკაცს, თუმცა ის უკანასკნელი აშკარად სხვა ფიქრებს წაეღოთ.
ნინომ ისიც კი იფიქრა ალბათ გულის სიღრმეში მკიცხავს ან უბრალოდ დამცინისო, მაგრამ თავისივე აზრები უარყო, თბილად დაემშვიდობა მამაოს და სახლისკენ წავიდა, სწორედ გზაზე მიმავალს დაურეკა ირაკლიმ და შეხვედრა თხოვა, მართალია ნინოს ამის თავი არ ჰქონდა მაგრამ უარი ვერ უთხრა და ახლომდებარე კაფეში დაიბარა მამაკაცი.
-რა სახე გაქვს ხომ კარგად ხარ? ალერსიანად შეეკითხა კაფეში ახლადშესულ ნინოს ირაკლი და გადასაკოცნად გაიწია მისკენ.
-რაღაც ვერ ვარ, მგონი გავცივდი ვერ გაკოცებ. - მშვიდად მიუჯდა მაგიდას ნინო და სახტად დატოვა მამაკაცი.
-შენი კოცნისთვის გრიპსაც აიტანდა კაცი, მაგრამ რა გაეწყობა ხასიათზე ვერ ხარ როგორც ჩანს.
-რატომ დამირეკე? საქმეზე გადასვლა არჩია ქალმა.
-დღეს შენი დაბადების დღეა.
-ვიცი, მერე?
-საჩუქარი მაქვს. - მამაკაცმა ყუთი გაუწოდა ნინოს, რომელშიც ბრილიანტის ყელსაბამი აღმოჩნდა.
-გმადლობ, არ უნდა შეწუხებულიყავი.
-შენთვის არ ვწუხდები, შემდეგი საჩუქარი ნიშნობის ბეჭედი იქნება. - ღიმილით უთხრა.
-რას გულისხმობ?
-ამ კვირაში ცოლთან გაყრაზე შევიტან საბუთებს და ძალიან მალე შევძლებთ დაქორწინებას.
ნინო რამდენი წელი ელოდა ამ ფრაზას და ირაკლიმ მხოლოდ მაშინ თქვა ეს სიტყვები როცა კაპიკად აღარ უღირდა ქალს.
-ირაკლი ცოლს არ გაეყარო. - მტკიცედ გაიჟღერა ქალის ხმამ.
-რაა?
-მე შენზე დაქორწინება არ მინდა.
-მეხუმრები? - სიმწრის სიცილი აუტყდა მამაკაცს.
-არა.
-რამე დავაშავე?
-არა, მე იცი? მე უბრალოდ სხვა მიყვარს.
-შენ მე გიყვარვარ ნინო, ახლა კი არა წლებია უკვე.
-არა ეს არ იყო სიყვარული, მე შენთან თავს დაცულად და საიმედოდ ვგრძნობდი, ვიცოდი შენი იმედი ყოველთვის შემეძლო მქონოდა და შეგეჩვიე.
ეს შეჩვევა იყო ირაკლი მაგრამ სიყვარული მეგონა, ახლა კი როცა ვიცი სიყვარული როგორია ვხვდები რომ არასოდეს მყვარებიხარ, ამიტომ შენს საჩუქარსაც ვერ მივიღებ. - კოლოფი მისკენ გააჩოჩა ქალმა.
-და როგორია სიყვარული ნინო? - ტკივილი დაეხატა სახეზე მამაკაცს.
-არ ვიცი, არ ვიცი როგორ შეიძლება ამის ახსნა, სიყვარულია როცა მისი მზერა შენი ერთადერთი სადარდელია, სიყვარულია როცა მისი ერთი დანახვა მთელი სიცოცხლის სამყოფ ენერგიას გაძლევს, სიყვარულია როცა მასთან ერთი ჩხუბი გირჩევნია მთელ დანარჩენ სამყაროს, სიყვარულია როცა მასთან ნაჩხუბარიც მხოლოდ მასზე ფიქრობ, სიყვარულია როცა მისი გამყინავი სიცივე გათბობს, სიყვარულია როცა იმის წარმოდგენაც კი ნერვებს გაგლეჯს რომ სხვასთან უფრო ახლოს არის ვიდრე შენთან.
- ახლა ვხვდები იცი? ოდესმე გულწრფელად რომ მყვარებოდი ვერასოდეს შევეგუებოდი იმ ამბავს რომ შენს ცოლთან გეძინა. - საუბარი დაასრულა ქალმა.
- ესე იგი ყველაფერი დამთავრდა? ახლა სხვა გყავს და ასე ძალიან გიყვარს?
-მაპატიე ირაკლი მე უბრალოდ არ შემიძლია და შენც ჯობია შენს ცოლ-შვილს მიხედო.
-ვინ არის ნინო?
-არ იცნობ მას.
-უცნაურია, შენ და გრძნობებზე მოლაპარაკე, როგორც ჩანს ბევრი რამ შეცვალა მან, მაგრამ მე მაინც მგონია რომ ჩვენ ყველაფერი გამოგვივა უბრალოდ უნდა ვცადოთ.
-არ შემიძლია, ნახვამდის. - მტკიცედ თქვა ქალმა და შენობა დატოვა, მამაკაცი კი თითქოს გრძნობებისა და ემოციებისგან დაცლილი, სკამზე მიესვენა.
ნინოს მთელი ღამე არ უძინია, დღეს ორჯერ გაახმოვანა თავისი გრძნობები. ნეტავ ანდრეა რას იტყოდა ეს ყველაფერი რომ მოესმინა?
მისი ცინიკური ღიმილი წარმოიდგინა ნინომ და ესეც კი საშინლად ესიამოვნა.
სამსახურში მისვლისთანავე აცნობა ეკამ რომ პატიმარი მის ნახვას ითხოვდა და ნინოს ვინაობაც არ უკითხავს ისე დართო ამოყვანის ნება.
რამდენიმე წუთში ანდრეა შემოვიდა და პირდაპირ სახეში მიაჩერდა ქალს.
როგორ აკლდა ეს მზერა, ღამითაც არ დასიზმრებია ან როგორ დაესიზმრებოდა, მას ხომ არც უძინია ახლა კი ერთბაშად მოაცოცხლა ამ გამყინავმა თვალებმა.
-რა გინდა? - შეეცადა უკმეხობა შეენარჩუნებინა.
-მაპატიე რომ დაბადების დღე გაგიფუჭე და მოგვიანებით გილოცავ. - ერთი ცალი გვირილა გაუწოდა ანდრეამ.
-სიცხე ხომ არ გაქვს? - მიუახლოვდა გვირილა გამოართვა და შუბლზე მიადო ხელი.
-მაქვს სიცხე?
-არა, ეს შენი თამაშის ნაწილია?
- რატომ არ მითხარი რომ იუბილარი იყავი?
-რა მნიშვნელობა ჰქონდა?
-ვეცდებოდი არ გვეჩხუბა.
-ჩვენ ეს არასდროს გამოგვდის.
- მე მაინც ვეცდებოდი.
- ანდრეა ეს შენი თამაშის ნაწილია?
- რატომ ფიქრობ ასე?
-იმიტომ, რომ მეტისმეტად თავაზიანი ხარ.
-ჩავთვალოთ რომ ადამიანური გამონათება მაქვს. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ.
-ერთი დღისთვის ბევრია, ჯერ ბოდიში შემდეგ დაგვიანებული მილოცვა.
-შენ ეს არ დაგიმსახურებია მაგრამ მე მაინც მოგილოცე.
-მე არ დამიმსახურებია?
-ჰო შენ არ დაგიმსახურებია. - სწრაფად დაუდასტურა.
- აი უკვე ნაცნობ ანდრეას ვესაუბრები. - თავი გადააქნია ნინომ.
-როგორ გაერთე გუშინ?
- ძალიან არ მინდა დაგწყევლო თორემ გეტყოდი უკეთესი გართობა არ გენახოს_მეთქი.
-დაბადების დღე ცუდად გაატარე?
-ძალიან ცუდად.
-საყვარელმა მიგატოვა?
-ნაგავი ხარ, საყვარელი მე მივატოვე, სხვათაშორის რამდენიმე დღეში ხელის თხოვნას აპირებდა, მაგრამ წარმოდგენა არ მაქვს შენ რატომ გიყვები ამას.
-ირაკლი მიატოვე თუ ბეჭდის პატრონი?
-ირაკლი მივატოვე და ბეჭედი დედაჩემმა მაჩუქა. - მოთმინება დაკარგულმა დაიყვირა.
-რატომ არ მითხარი რომ ბეჭედი დედაშენის იყო?
-და რატომ უნდა მეთქვა, ვინ გეკითხება შენ ჩემს პირად ცხოვრებაში რა ხდება?
-ვაა ესე იგი ეგრე არა?
-თქმა რომ დავაპირე მაცადე? ამდენ ლაპარაკს ჯობია შენი გუშინდელი თავხედური საქციელი ამიხსნა. - თემა შეცვალა ნინომ.
-რა საქციელი?
-მშვენივრად იცი რა საქციელიც, რატომ მაკოცე?
-ხომ გაგაფრთხილე ტუჩებ გაბუშტული ნუ მიდგები წინთქო?
-ანდრეა ამის გამო კარცერში უნდა გამეშვი ერთი კვირით.
ანდრეა ფრთხილად მიუახლოვდა ქალს მისი სახე ხელებში მოიქცია და კიდევ ერთხელ დაეწაფა ნინოს ბაგეს, ამჯერად წინააღმდეგობის გაწევა არ უცდია ნინოს, არც ძალა ეყო და არც გამბედაობა ამისთვის.
-ახლა შეგიძლია ორი კვირით გამიშვა. - თქვა როგორც კი ქალის ტუჩებს მოშორდა და უკან დაიხია.
-არა არ შემიძლია, შენ მე ტვინს მირევ, ცხოვრებას და კარიერას მინგრევ. სასოწარკვეთილი ჩანდა ნინო.
-მორჩი მოთქმა გოდებას.
-რა გინდა ჩემგან ანდრეა? წავაგე გესმის მე წავაგე, გთხოვ აღარ მინდა თამაში შეწყვიტე ეს აბსურდი.
- გინდა რომ თავი დაგანებო?
-ჰო, მინდა რომ თავი ჩემგან შორს დაიჭირო.
-რატომ უნდა გავაკეთო ეს?
-იმიტომ რომ მე ვერ ვაკეთებ, ძალა არ მყოფნის და თუ შენც ვერ გააკეთებ სამსახურიდან წავალ.
-რაა?
-სხვა გზა არ მაქვს ანდრეა, ან ჩემგან შორს დაიჭერ თავს ან თანამდებობიდან გადავდგები. - ცრემლები ღაპაღუპით სცვიოდა ქალს.
-ნუ ტირი! - ბრძანებასავით გაისმა ანდრეას ხმა.
-არ ვტირი.
-აბა თვალები გაგიოფლიანდა?
-კითხვაზე მიპასუხე, შენ გააკეთებ იმას რაც საჭიროა თუ მე გავაკეთო?
-აღარ შეგეხები.
-თათიასთან გააგრძელებ მეცადინეობას?
-ეს მართლა გადარდებს?
-ჰო, მადარდებს.
-გავაგრძელებ ნინო.
- და თუ აუცილებელი არ იქნება აღარ შევხვდებით? - კიდევ ერთხელ იკითხა ქალმა.
-თუ შენ ასე გირჩევნია არა, აღარ შევხვდებით.
-ის რასაც ვაკეთებ არასწორია გესმის? მე შენს მიმართ იმას ვგრძნობ რასაც არ უნდა ვგრძნობდე. - თავის მართლება დაიწყო.
-არ გვინდა ამაზე საუბარი, თორემ შესაძლოა კარცერის ვადა სამ კვირამდე გამიზარდო. - მხიარულად გაიცინა "ეშმაკმა".
-ესე იგი აღარ ვთამაშობთ?
-ამის გამო ტოვებდი სამსახურს? ახლა ამ კაბინეტიდან გავალ და თუ შენ თვითონ არ ჩამოხვალ ჩემს სანახავად თვალში აღარასოდეს მოგხვდები.
ანდრეამ ისე სწრაფად დატოვა კაბინეტი ნინომ ხმის ამოღებაც ვეღარ მოასწრო, ან რა უნდა ეთქვა?
როგორ უნდოდა ანდრეას ეთხოვა რომ სიახლოვე არ აეკრძალა, თუმცა მას ფეხზე ეკიდა ნინო, ანდრეა უბრალოდ თამაშობდა ნინო კი მის მახეში გაება. ამის გაფიქრებამ გული ჩაწყვიტა ქალს, მაგრამ უძლური იყო, ანდრეამ თავიდანვე გააფრთხილა რომ ეთამაშებოდა.
თითქმის მთელი თვე გავიდა ისე რომ ნინო და ანდრეა ერთმანეთს არ დალაპარაკებიან.
ქალი ხშირად უთვალთვალებდა მისი კაბინეტის ფანჯრიდან, ეზოში გამოსულ ანდრეას თათიასაც ხშირად ეკითხებოდა მის ამბავს და პასუხი ყოველთვის ერთი და იგივე იყო, ანდრეა თავს მშვენივრად გრძნობდა და არც ნინოს ამბების გამოკითხვით იკლავდა თავს.
ბოღმა ახრჩობდა ნინოს, როგორ უნდოდა ერთი მაგრად ელეწა იმ თავხედისთვის, ფიქრების განუყოფელ ნაწილად რომ ექცა და თვითონ არც კი იმჩნევდა ნინოს არსებობას.
თავის თავზე ბრაზობდა ქალი, შეყვარებული თინეიჯერივით ტირილით იღვიძებდა ყოველ ჯერზე რამდენჯერაც ანდრეა დაესიზმრებოდა.
რამდენჯერ ცივი შხაპის ქვეშ დადგა რომ აზრზე მოსვლაში დახმარებოდა თუმცა ყველა მცდელობა ისევ სიზმრით და ცრემლიანი თვალებით გაღვიძებით სრულდებოდა.
იმ დღესაც მთელი ღამე არ უძინია მხოლოდ გამთენიისას ჩაეძინა და გაღვიძება ვეღარ მოასწრო.
უკვე პირველი საათი ხდებოდა სამსახურში რომ მივიდა. შესვლისთანავე ეკა დაედევნა უკან.

- ვიცი დამაგვიანდა, გამთენიისას ჩამეძინა და თავი ვეღარ ავწიე. - თავი იმართლა ნინომ.
-ანდრეა კარცერში ჩაიყვანეს. - ისე აცნობა ქალმა თითქოს თავს დამნაშავედ გრძნობდა.
-რაა? რატომ?
-კაიფში იყო. - დამნაშავე ბავშვივით დახარა თავი ეკამ.
-შეუძლებელია ანდრეა ნარკოტიკებს არ იღებს. - სახტად დარჩენილი უარყოფდა მომხდარს.
-ის კაიფში იყო, ჩემი თვალით ვნახე.
-მარის უთხარი სასწრაფოდ ჩამყვეს ქვემოთ და კარი გამიღოს.
კარცერისკენ დაიძრა ნინო და მარიამიც გზაში მიეწია.
- მისი ნახვა ახლა არ ღირს. - გააფრთხილა ზედამხედველმა.
-რა ჯანდაბა მოხდა, ის ნარკოტიკებს არ მოიხმარს მარიამ.
-ვიცი მაგრამ ამჯერად მართლა გათიშულია.
-კარი გამიღე და შენ ზემოთ ადი, მას მე დაველაპარაკები გამოფხიზლებამდე ყურადღებასაც მივაქცევ არავინ ჩამოუშვა ქვემოთ.
-კარგი ქალბატონო ნინო, მაგრამ მასთან ლაპარაკს ვერ შეძლებთ, ხომ გითხარით, გათიშულია.
-დაველოდები სანამ გამოფხიზლდება. -ნინომ ოთახში შეაბიჯა და იატაკზე უგონოდ დაგდებული ანდრეას დანახვისთანავე მასთან დაიხარა, მარიამის დახმარებით ოდნავ წამოსწია და კედელთან ჩააჯინა, ზურგს უკან ბალიში დაუდო წინიდან კი თვითონ დაიჭირა.
-ასე ვინ დააგდო აქ?
-პაატამ ჩამოიყვანა ქალბატონო ნინო.
-კარგი ამას თვითონ ამიხსნის, შენ შეგიძლია წახვიდე და რაც გთხოვე გააკეთე.
მარიამი ოთახიდან გავიდა ნინომ კი ანდრეასთან ახლოს მიიწია და თავი დაუჭირა.
ღმერთო როგორ მომნატრებიაო გაიფიქრა ქალმა თუმცა ახლა ამაზე ფიქრის დრო არ იყო.
ანდრეა მხოლოდ საათნახევრის შემდეგ მოფხიზლდა ცოტათი და ნინოც მაშინვე მოშორდა მას.
ცოტახანში თვალებიც გაახილა.
-მესიზმრები თუ შენი ყურადღება მივიქციე? - ირონიულად თქვა გოგონამ და გამომშრალ ტუჩებზე ენა გადაისვა!
ნინო მასთან ახლოს მიიწია და სახეში ძლიერად გაარტყა.
-აჰაა აქედანაც ბარემ - მეორე ლოყა მიუშვირა ანდრეამ.
-რა ჯანდაბა გააკეთე? - კბილებში გამოსცრა ქალმა.
-ცოტა შევიყნოსე.
-შენ ნარკოტიკს არ მოიხმარ.
-ბოლო კვირეებში ბევრი რამ შეიცვალა ნინო.
-სად გქონდა?
-ვიპოვე.
-ნარკოტიკი იპოვე ხო?
-ჰო. - მშრალად დაეთანხმა.
-უარესობისკენ იცვლები მხოლოდ.
-მერე შენ რა?
-მე ამ ციხის უფროსი ვარ და შენზე პასუხისმგებლობა მაკისრია.
-გასაგებია. - ისევ ირონიულად ჩაიცინა გოგონამ.
-ანდრეა ნუ მელაპარაკები ასე ნაგლად.
-ციხის უფროსებს ყოველთვის ასე ველაპარაკები ნინო.
-და მე უბრალოდ ციხის უფროსი ვარ?
-მე თუ უბრალოდ პატიმარი ვარ, შენ რატომ ვერ იქნები უბრალოდ ციხის უფროსი? - არეული თვალები ნინოსას გაუსწორა ეშმაკმა.
-თუ ჯერ ვერ შეამჩნიე გეტყვი, რომ უბრალო პატიმრებისგან თავი ისე შორს არ მიჭირავს როგორც შენგან.
-ჩემი ტვინი ამდენი ინფორმაციის გადახარშვას ვერ მოახერხებს, ნუ გავიწყდება რომ ნახევრად კაიფში მყოფ ადამიანს ელაპარაკები, კეთილი ინებე და მარტივი ენით ამიხსენი. - კედელს მიაბჯინა თავი.
-როდის დაიწყე ამ საზიზღრობის მოხმარება?
-რა მნიშვნელობა აქვს?
-მაინტერესებს რამდენად ღრმად გაქვს შეტოპილი.
-სამი კვირაზე მეტია.
-აქამდე როგორ ვერ შეგამჩნიეს?
-ცოტ ცოტას ვიღებდი.
-მაინც უნდა შეემჩნიათ.
-ვის უნდა შეემჩნია ნინო? ვისაც შემჩნევა შეეძლო თავიდან მომიშორა. - ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე.
-მე ნუ მაბრალებ, თუნდაც თათიას ის ხომ ყოველდღე გიყურებდა?
- ჰო მიყურებდა და გეუბნებოდა კიდეც რასაც ვაკეთებდი.
-მხოლოდ იმას მეუბნებოდა რომ მშვენიერ ხასიათზე იყავი.
-და შენი აზრით როგორ ვახერხებდი კარგ ხასიათზე ყოფნას? რატომ არ დაგაინტერესა რა იყო ჩემი საუკეთესო ხასიათის მიზეზი?
-ჩავთვალე რომ უგულობა. - კედელს მიეყუდა ნინოც.
-მგონი გული თავიდან ამომივიდა. - სევდიანად აღნიშნა.
- რამდენად ღრმად გაქვს შეტოპილი?
- დაუსველებლად ვეღარ გამოვალ.
- ჯანდაბა ანდრეა ეს როგორ დაუშვი, მგონია რომ უფრო დამპლურად ვეღარ მოიქცევი და ყოველ ჯერზე უფრო და უფრო ნაგავი ხდები. - ხმას აუწია ქალმა
-ნუ ყვირი ცუდად ვარ.
-საავადმყოფოში აგიყვანო?
-არა, აქ მირჩევნია.
- შეძლებ გადაგდებას?
- არ ვიცი.
- შემიძლია მეტადოლის პროგრამაზე დაგსვა, მაგრამ ამისთვის სასჯელს დაგიმატებენ, უნდა ვეცადოთ რომ შენით დაძლიო.
- ჩემთვის სულერთია.
-ჩემთვის არ არის სულერთი.
-რატომ ზრუნავ ჩემზე?
-ნუ მაიძულებ ამის თქმას, თორემ ვეღარასდროს შევძლებ თვალებში შეგხედო.
-ახლა უფრო შორს უნდა გეჭიროს ჩემგან თავი. - თვალს არ აშორებდა მის პირისპირ მჯდომს ეშმაკი.
- ჩემი სისუსტის გამო გადაეშვი ამ ჭაობში და რადაც არ უნდა დამიჯდეს ჩემივე ხელით ამოგათრევ.
-სისულელეა, შენ არაფერი ჩაგიდენია.
- მე ჩავიდინე მე, ახლოს რომ ვყოფილიყავი, შენი რომ არ შემშინებოდა, საკუთარი თავის რომ არ შემშინებოდა ეს ცვლილება არ გამომეპარებოდა.
-თავს ნუ იდანაშაულებ, მე დიდ ხანს ვიდექი უფსკრულის პირას და ჩემით გადავხტი სანამ სხვები გადამაგდებდნენ.
-დღეს როგორ გაითიშე?
- ყოველ ჯერზე ვუმატებდი დოზას და დღეს ბევრი მომივიდა.
- საკუთარი სხეული ასე როგორ მოწამლე, არავიზე როგორ არ იფიქრე? - თითქოს ჯერ კიდევ ვერ იჯერებდა ნინო.
-შენ არ იცი რა მაგარი შეგრძნებაა, როცა არაფერი გადარდებს.
-შენ იცი?
-მხოლოდ მაშინ როცა დოზას მივიღებ.
-ყოჩაღ ანდრეა, ყოჩაღ რაა, გმადლობ რომ ორივეს ცხოვრებას ანადგურებ.
-ორივეს?
-კარცერში გტოვებ, აქედან წვდომა არ გექნება ნარკოტიკთან. - კითხვას თავი აარიდა ქალმა.
-კარგი.
მალე დავბრუნდებიო დაუბარა და აჭარხლებული გავიდა ოთახიდან.
- რა ცხოველი ხარ? - პირდაპი პაატას მიადფა ქალი.
-რაა? - გაოცება შეტყო მამაკაცს.
-ისე როგორ დააგდე იატაკზე, რომ მომკვდარიყო რას ფიქრობდი?
-ეშმაკს რა მოკლავს.
-თუ კიდევ მოქცევიხარ ასე უხეშად რომელიმე პატიმარს, გეფიცები კინწისკვრით მოგისვრი სამსახურიდან.
ქალმა ხმის ამოღება აღარ აცადა პაატას ისე გავარდა თათიას კაბინეტში.
-როგორ არის? შეშინებული სახით იკითხა ქალმა როგორც კი ნინო დაინახა.
-როგორ გამოგეპარა თათია? ძალიან ღრმად აქვს შეტოპილი.
-იმდენად მხიარული და კარგი იყო, ვერ წარმოვიდგენდი რომ აქამდე მივიდოდა.
-მხიარული და კარგი რომ იყო მაგიტომ უნდა წარმოგედგინა.
-მართალი ხარ ნინო, ჩემი ბრალია.
-არა, არ არის შენი ბრალი, მაპატიე უბრალოდ ძალიან აღელვებული ვარ.
-ანდრეას ნარკოტიკთან პრობლემა არასოდეს ქონია.
-უნდა დავეხმაროთ ეს პრობლემა ერთად უნდა დავძლიოთ.
-მეტადოლის პროგრამაზე დავსვათ?
-ამისთვის სასჯელს დაუმატებენ თათია, უნდა ვეცადოთ რომ თავისით დაძლიოს.
-ეს რთული იქნება.
- ოდესმე რამე ყოფილა ანდრეასთან მარტივი? - მუშტები შეკრა ნინომ.
-თუ მომცემ კარცერში ჩასვლის უფლებას და ანდრეასთან წვდომა მექნება ყველაფერს გავაკეთებ.
-რა თქმა უნდა, როცა მოგინდება მაშინ შეგიძლია ჩახვიდე.
სასწრაფოდ დაეთანხმა ნინო, ქალები ერთმანეთს დაშორდნენ და ანდრეას ტანჯვაც დაიწყო.
როგორც ჩანს მართლაც ღრმად ჰქონდა შეტოპილი.
ლომკა დაეწყო, საკუთარ თავს ჩქმეტდა და კბენდა, იატაკზე ხოხავდა კედლებს ენარცხებოდა რომ ფიზიკური ტკივილით დაეკმაყოფილებინა თავი.
ცოტა ხნით დამშვიდდებოდა და მერე ისევ თავიდან იწყებოდა.
უკვე მთლიანად დალურჯებული და შეცვლილი იყო, თუმცა ეს ყველაფერი მასზე ნაკლებად არც ნინოს ტკიოდა, ისიც თითქოს იგივეს განიცდიდა სამსახურში ადრე მოდიოდა და ძალიან გვიან ბრუნდებოდა სახლში (ისიც იმიტომ რომ დარჩენა საეჭვოდ ჩანდა და ანდრეას პრობლემები შეექმნებოდა) სახლში მისულსაც მთელი ღამე არ ეძინა, თვალწინ ის სცენები უტრიალებდა რომელსაც დღეში რამდენჯერმე უყურებდა ანდრეას შესრულებით.
მხოლოდ კარს აქეთ იდგა, რადგან ანდრეამ თხოვა სანამ ასეთ მდგომარეობაში იქნებოდა არ შეხებოდა.
თითქმის ერთი კვირა გავიდა მაგრამ ანდრეა პრობლემის დაძლევას ვერ ახერხებდა ნინოს კი ამის ყურება აღარ შეეძლო მორიგი ლომკის შემოტევისას თავი ვეღარ შეიკავა და ანდრეასთან შევიდა.
-გთხოვ მოეშვი საკუთარი თავის წამებას, ვეღარ ვუყურებ როგორ აყენებ ტკივილს შენს თავს. - მის წინ გაჩერდა და ანდრეას შეშლილი სახე ხელებში მოიქცია.
-ვერ ვუძლებ გესმის? ვერ ვუძლებ, ამიყვანე ზემოთ. - მუდარა გაისმა გოგონას ხმაში.
- რომ ისევ იშოვო ნარკოტიკი ხო?
- ჰო. - გულწრფელად აღიარა და თავი ჩახარა.
-არ მოგცემ ამის უფლებას ანდრეა, ახლავე წავალ და მეტადოლის პროგრამაზე დაგსვამ თუ საჭირო გახდა, მაგრამ ვერ ვუყურებ თვითგანადგურებას როგორ ეწევი.
ანდრეა მასთან ახლოს მივიდა და მაგრად ჩაეხუტა ქალს.
-გთხოვ, გემუდარები ცოტა ხნით არ მომშორდე და მერე რაც გინდა ის გააკეთე. - შეევედრა გოგონა და ნინომაც მაგრად მოხვია ხელები, იატაკზე ჩაჯდა და ანდრეა მაგრად მიიხუტა, მისი სხეული ჯერ კიდევ კანკალს აეტანა თუმცა ნელ ნელა დამშვიდდა და ცახცახი შეწყვიტა.
-უკეთ ხარ? - თითქმის ნახევარი საათის შემდეგ ჰკითხა ქალმა.
-ჰო.
-იცი რომ შენთან შეხების უფლება არ მაქვს? - ღიმილით თქვა.
-ჰო.
-ისევ მეთამაშები?
-როგორ ფიქრობ ამის თავი მაქვს?
-რატომ არ იფიქრე შედეგებზე როცა პირველად გასინჯე ეგ საზიზღრობა?
-ხომ იცი ფიქრი ჩემი საყვარელი საქმიანობა არ არის.
-ჩემთვის სისხლის გაშრობაა შენი საყვარელი საქმიანობა. - თვალები დახუჭა ნინომ.
-მე მოვერევი ჩემს თავს.
-მპირდები?
-ჰოო გპირდები! თუ ერთ კვირაში ამას ვერ გავაკეთებ შეგიძლია იმ პროგრამაზე დამსვა.
-ახლა უკეთ ხარ?
-ჰო!
-მაშინ წავალ ზემოთაც ბევრი საქმე მაქვს და აქ ამდენ ხანს გაჩერების უფლებაც არ მაქვს.
-კარგი. - მშვიდად დათანხმდა ანდრეაც.
-გინდა თათია გამოვუშვა? ფსიქოლოგთან დალაპარაკება არ გაწყენს.
-არ მინდა ლაპარაკი.
-კარგი.
ნინო ფრთხილად მოშორდა ანდრეას სხეულს და ზემოთ აბრუნდა.
- ტელეფონზე დაგირეკეს. -კართან დახვდა ეკა!
-ვინ იყო?
-მამა დავითი ვარო.
-რა უნდოდა?
-თქვა, ნინოსთან სერიოზული საქმე მაქვს და დამირეკოსო.
- დავურეკავ როგორც კი მოვიცლი.
- სასწრაფოდო.
- ნეტა რა ცეცხლი უკიდია!
ნინომ უკმაყოფილოდ შეაბიჯა ოთახში და მამა დავითთან გადარეკა! ერთმანეთის მოკთხვის შემდეგ, მამაკაცი პირდაპირ საქმეზე გადავიდა.
-რა ხდება ანდრეასთან? ახერხებ მისგან თავის შორს დაჭერას?
-მამაო ვერა რადგან ახლა მას ვჭირდები!, მოგვიანებით აგიხსნით.
-მე ხომ გაგაფრთხილე?
-ვწუხვარ.
-ნინო ანდრეას მამაშენზე დაელაპარაკე? - კითხვა გაისმა მამაკაცის ხმაში.
-რას გულისხმობთ?
- მას რაღაც აქვს მოსაყოლი და თუ თვითონ არ მოგიყვება ამას მე გავაკეთებ.
-რას გულისხმობთ? - კითხვა გაიმეორა ნინომ.
-შენ იმსახურებ სიმართლის ცოდნას, თანაც მამაშენისთვის ეს აღარაფერს შეცვლის.
-მამაო რას გულისხმობთ? - ბრაზი შემოაწვა ქალს.
- უბრალოდ ანდრეას დაელაპარაკე მამაშენის და მისი ურთიერთობის შესახებ, თუ თავად არ გამოგიტყდება ყველაფერში ამას მე გავაკეთებ, სიმართლეს მე მოგიყვები რადგან ვერ დავუშვებ საუკუნო ცოდვაში ჩაგადგმევინო ფეხი.
მამაკაცმა ტელეფონი გათიშა ნინოს კი თვალებში სისხლი მოაწვა, ანდრეა ისევ რაღაცას უმალავდა რა მოხდა ანდრეასა და ლაშას შორის? რა უნდა მოეყოლა ეშმაკს მისთვის.
-ვერ გადავიტან ლაშა რომ ანდრეას მოკლული იყოს. - თავისთვის ჩაიბურტყუნა და ანდრეასთან დაბრუნდა.
რამდენად მტკივნეულიც არ უნდა ყოფილიყო, სიმართლე უნდა გაერკვია.

უნდა ვილაპარაკოთ. - კარში შესვლისთავანავე დაიწყო ნინომ.
-ახლა ზუსტად ამას ვაკეთებთ.
-ანდრეა უნდა დამპირდე რომ არ მომატყუებ.
-მგონი უკვე კომპლექსები გაქვს ჩემთან დაკავშირებით.
-ანდრეა. - თავს ვერ აკონტროლებდა ქალი.
-ნინო, გამუდმებით მიმეორებ რომ არ მოგატყუო, თითქოს პათოლოგიურ მატყუარასთან გქონდეს საქმე.
-მპირდები რომ სიმართლეს მეტყვი?
-არა არ გპირდები.
-მითხარი რომ მამაჩემი შენ არ მოგიკლავს.
-შენც შეიყნოსე?
-მითხარი.
-ესეც დაგესიზმრა?
-ანდრეააა, მითხარი რომ ლაშა არ მოგიკლავს. - თითქმის იყვირა ქალმა.
- არ მომიკლავს.
-დაიფიცე.
- შენ თავს ვფიცავარ.
- ანდრეა ნუ მაიმუნობ, ამის ხასიათზე არ ვარ.
- არ ვმაიმუნობ, ერთხელ მითხარი ვინც გულით გიყვარს ის დაიფიცეო. - მხრები აიჩეჩა ეშმაკმა.
-მე გულით გიყვარვარ?
-არა ფილტვებით, მაგრამ ეგეც წავა.
-მაშინ ანდრეა დაიფიცე.
-ჩემ თავს ვფიცავარ.
-ხომ მიხვდი, რომ უმცროსი ანდრეა ვიგულისხმე.
-უკვე ნერვებს მიშლი ნინო. - კბილებში გამოსცრა ანდრეამ.
- აბა მითხარი, რა ურთიერთობა გქონდა მამაჩემთან.
-საყვარლები ვიყავით. - ხმა გაებზარა გოგონას.
-რაა? - საცოდავად აღმოხდა ქალს.
-ხუ*ნაა, თავი ხომ არაფერს მიარტყი გოგო, რა ურთიერთობა უნდა მქონოდა მამაშენთან?
-ანუ საყვარლები არ ყოფილხართ? - თითქოს სული მოითქვაო.
-მე სულ საყვარელი ვიყავი, ისევე როგორც ახლა ვარ, მაგრამ მამაშენი არანაირად არ იყო საყვარელი. - ძალით გაიცინა ანდრეამ.
-მინდა ყველაფერი ვიცოდე თქვენი ურთიერთობის შესახებ.
- არ მეტყვი რა ხდება? - გაღიზიანება ემჩნეოდა ეშმაკსაც.
- მამაჩემის მეგობარმა დამირეკა და მითხრა, ანდრეას რაღაც აქვს მოსაყოლი და თუ თვითონ არ მოგიყვება ამას მე გავაკეთებო.
- გამაგებინე რას გეტყვის. - მოკლედ მოუჭრა.
-მოიცა შენ არაფრის თქმას არ აპირებ?
- სათქმელი არაფერი მაქვს ნინო.
-ეს ნიშნავს, რომ არც საყვარლები ყოფილხართ და არც მამაჩემი მოგიკლავს ხომ?
- ვფიქრობ და ვერ გადავწყვიტე, მაგ ორი კითხვიდან რომელი უფრო დიდი ყ*ეობაა.
-წესიერი სიტყვები.
-უკაცრავად როცა მკვლელობაში ან ბო*ობაში მდებენ ბრალს უკონტროლო ვხდები.
- ბრალს არაფერში გდებ, უბრალოდ ვიკითხე ანდრეა.
-და შენი აზრით სასიამოვნოდ ჟღერს ეს კითხვა?
-მაპატიე. - ხმადაბლა ამოილუღლუღა.
-არ გაპატიებ.
-რა თქმა უნდა მაპატიებ. - ამჯერად ნინოს გაეცინა.
-როდის უნდა ნახო?
- ვინ?
-მამაშენის მეგობარი.
- დღეს საღამოს.
- ხომ მომიყვები რას გეტყვის?
-კი.
-დამპირდი, რომ თუ რამე სისულელეს გეტყვის სიფათში ატაკებ.
-მამაოა.
-მამაოებს სიფათი არ აქვთ?
-აქვთ, მაგრამ მშვენივრად იცი რომ მე სიფათში ვერავის ვატაკებ.
- უთხარი რომ მე მოვიკითხე დიდი სიყვარულით და ჩემს მაგივრად ატაკე.
-შენ მოიკითხე?
-ჰო, ეგეც და მაგის დედაც, სანათესაოსაც მოვიკითხავ კიდევ თუ გამოგიტენის უაზრობებით თავს.
-წესიერად ილაპარაკე.
- სისულელეებს მე მაბრალებს და კიდევ მე მთხოვს წესიერად ლაპარაკს. - გაბრაზებული ჩანდა გოგონა.
-არ გაბრალებ_მეთქი.
- მაბრალებ ნინო.
-ანდრი კარგი რაა.
-რა კარგი რა ნინო? შენ ჩემი არასდროს გჯერა.
-უბრალოდ ეჭვი შემეპარა.
-ეჭვი ხომ იცი ვის ეპარებათ?
-ანდრეა. - მკაცრად გაისმა ქალის ხმა.
-რა?
-მშვენივრად იცი რაც.
-წადი ახლა გავარდი, იქნებ კიდევ ვინმე რამე გითხრას ჩემზე, მერე მომიხტი აქ და მაფიცებინე, რომ არც ვინმეს საყვარელი ვარ და არც სამშობლოს მოღალატე. - ხმადაბლა ბუზღუნებდა.
-აუუ დაიწყო ახლა.
-მე დავიწყე გოგო?
-ნუ მეძახი_მეთქი გოგოს.
-კარგი, ბიჭოს დაგიძახებ.
-აი ბაღის ბავშვებივით ვკინკლაობთ სისულელეზე. - ხელები აიქნია ნინომ.
-იმ განსხვავებით რომ ბაღის ბავშვებს ბო*ობას არ აბრალებენ.
-ცხრაჯერ აგიხსენი უკვე და საერთოდაც საყვარლის ყოლასა და ბო*ობას შორის განსხვავებაა.
-იმიტომ რომ საყვარელი შენც გყავდა და თავი ბო*ად არ მიგაჩნია? - წარბი აწია ამდრეამ.
-რა მითხარი?
-ჩემთვის ვთქვი რაღაც.
-ანუ თვლი რომ ბო*ი ვარ?
-მე?
-არა, ბებიაშენი.
-ბებიაჩემს არ ვიცნობ, ასე რომ ვერ გეტყვი.
-მგონი დროა სიფათში "ტაკება" ვისწავლო. - ბრაზით თქვა ნინომ.
-კი, კი დროულია.
- შენი აზრით საყვარლის ყოლა ბო*ობასთან ასოცირდება? - ისევ კითხვა დაუბრუნა ანდრეას.
-მე ჩემი თეორიები მაქვს.
-მომიყევი მზად ვარ მოგისმინო.
-კარგი, მაგალითად ავიღოთ ბო*ი ჩემთვის ეგ მდგომარეობა ფიზიკურზე უფრო სულიერთან ასოცირდება, ისევე როგორც პიდარას*ობა!
-ვერაფერი გავიგე.
-ნოდარი ხომ იცი მცველი?
-ჰო, მერე?
-ნოდარს ბიჭები მოსწონს, მაგრამ მე ეს ფეხზე მკ*დია, სამაგიეროდ ვთვლი რომ პაატა პიდარას*ია და ამას ვეუბნები კიდეც.
ბო*ობაზეც იგივე აზრი მაქვს,
იმ ბარში სადაც დამიჭირეს მოცეკვავე გოგონები იყვნენ, რომლებიც ფულის სანაცვლოდ ყველანაირ მომსახურებას უწევდნენ მამაკაცებს, მაგრამ ჩემთვის ბო*ი დამლაგებელია რომელმაც პოლიციაში დარეკა.
-საინტერესო მიდგომაა, მაგრამ მაინც ვერ მივხვდი მე რა კატეგორიაში გამიყვანე.
- მე შენ მასაში არ გათვლი ნინო.
-რა პატივია თვით ეშმაკისგან ამის მოსმენა. - ღიმილი გაუკრთა.
-ცინიზმი სად უნდა გაირჭოთქო ხომ გასწავლე?
-ნუ ბედავ ჩემთან ასეთ ლაპარაკს. - მკაცრი ჩანდა ნინო.
-ნუ მაბედინებ. - გაიჭყანა ანდრეა.
-კარცერში მიგდიხარ და მეტი რა მოგიხერხო?
-რა ვიცი, გამტყიპე. - ხმამაღლა გადაიხარხარა გოგონამ.
-გაგტყიპავ, მაგრამ ახლა წასასვლელი ვარ და არ მცალია. - სიცილში აჰყვა ნინოც.
-ჩემი ბრალმდებელი გყავს სანახავი ხომ? ჩემი მზაკვრული გეგმების შესახებ უნდა გიამბოს წმინდა მამაომ.
-ნუ ლაპარაკობ მასზე ასე, ხომ გითხარი მამაჩემის მეგობარია. - სწრაფად დასერიოზულდა ქალი.
-ჰოდა ჩემი საყვარლის მეგობარზე როგორც მინდა ისე ვილაპარაკებ.
-ნუ ხუმრობ ასე. - კბილები გააღრჭიალა.
-აუუ ეს ვინ არის ტო, ნუ ლაპარაკობ ანდრეა, ნუ ხუმრობ, ნუ დადიხარ, ნუ წვები, ნუ სუნთქავ ნუ მეკარები ნუ მესიზმრები აბა რა გავაკეთო?
-ენა ჩაიგდე და იჯექი შენთვის.
-რას მივიღებ სამაგიეროდ?
-რა გინდა?
-კოკაინის თხოვნა არ შეიძლება ხო?
-ანდრეა.
-ჩემი სახელი შემძულდება მალე. თავი გადააქნია გოგონამ.
-ოჰ, მე მეგონა გიყვარდა შენი სახელი.
-სანამ გაფუჭებული მაგნიტოფონივით, ყოველ ათ წამში ძახილს დაიწყებდი ასეც იყო.
-საერთოდ აღარ ვიტყვი შენს სახელს, ასე ცუდად თუ გხვდება ყურში.
-ძალიან კარგი, ახლა მითხარი რა გითხრა იმ შენმა მამაომ ზუსტად.
-რაო და ანდრეას რაღაც აქვს მოსაყოლი და თუ თავად არ მოგიყვება, ამას მე გავაკეთებ, რადგან არ მინდა საუკუნო ცოდვაში ჩაიდგათო ფეხი. - შეძლებისდაგვარად განუმარტა.
-და საუკუნო ცოდვაში აწი როგორ ჩავიდგამ ფეხს თუ უკვე გავაფუჭე რაღაც? - გაკვირვება დაეტყო სახეზე.
- ეგ სხვა რამის გამო მითხრა.
-რის გამო?
-ნუ ხარ ცნობისმოყვარე.
-მკვლელობას მაბრალებს და ისიც არ ვიკითხო რატომ?
-მკვლელობას არ გაბრალებს, უბრალოდ ვუთხარი რომ მომწო. . . . - უცებ შეწყვიტა საუბარი ნინომ
-მამაოს მოუყევი რომ მოგწონვარ? - სიცილი წასკდა ანდრეას.
-მიეცა სალაპარაკო. - თვალები აატრიალა ქალმა.
-სერიოზულად გოგო? - სიცილს განგრძობდა
-ნინო მესხიშვილო რატომ ენა არ ჩაგივარდება, სანამ ამ დამპალ კარცერში შემოეთრევი. - თვალები ჭერისკენ აღაპყრო ნინომ.
-აუ ძალიან, ძალიან, ძალიან გულუბრყვილო ხარ რა.
-რატო ვითომ? - ტუჩები გაბუშტა გაბრაზების ნიშნად.
-გოგო, მამაოსთვის მოგიყოლია ჩემი პატიმარი გოგო მომწონსო და საუკუნო სატანჯველს გიწინასწარმეტყველებდა, აბა მოდი ჯვარს დაგწერთ და ბედნიერები იყავითო ხო არ გეტყოდა?
-აუუ ნერვებს მიშლი უკვე რაა.
-წადი ახლა და ისიც უთხარი მასაც მოვწონვარ_თქო და პირდაპირ გეტყვის, ჩარტერული რეისით მოხვდებით ჯოჯოხეთშიო.
-აღარ წავალ, ისედაც საკმაოდ მომიშალე ნერვები და კიდევ იმას არ დავამატებინებ.
-როგორც გინდა პატარავ. - სიცილს ვერ წყვეტდა ანდრეა.
-შენი პატარა არ ვარ მე და ნუ მეძახი ეგრე.
-თორემ რას იზამ?
-პაატას ვაცემინებ შენს თავს.
-ვერ აცემინებ.
-რატომ?
-იმიტომ რომ მოგწონვარ.
-მაგ თავდაჯერებულობით, ერთ დღესაც წაიმტვრევ ცხვირს.
-არ მაწყენს, მაინც გრძელი ცხვირი მაქვს ცოტა. - გაიცინა და სახე, ნინოს სახესთან ახლოს მიიტანა, რომ ცხვირი ეჩვენებინა.
- უკან დაიხიე. - მკაცრად გააფრთხილა ქალმა.
- შენ დაიხიე.
-რქიანო! - ბრაზით მიიწია უკან ნინო.
-ისევ გაფრთხობს ჩემი სიახლოვე?
-არა, უბრალოდ ნაგავზე ალერგიული ვარ.
-მე ვარ ნაგავი?
-კი, შენ.
-და შენ რა ხარ?
-მე დეგენერატი. - რამდენიმე წამიანი პაუზის შემდეგ უპასუხა ნინომ.
-მომწონს თქვენი თვითკრიტიკა უფროსო.
-ახლა რომ წავიდე თავს ხომ არ მიიბეგვავ?
-ვეცდები.
-ანდრი სერიოზულად, უნდა დაძლიო ეს პრობლემა და ყოველი ლომკის დროს არ უნდა დაილურჯო სხეული.
-ვეცდები_მეთქი ვაა.
ნინომ კარცერი სწრაფი ნაბიჯით დატოვა, თუმცა გადაწყვიტა მამაო აღარ ენახა, მასთან მაინც მანამ არ ელაპარაკა სანამ ანდრეა ნარკოტიკის პრობლემას არ დაძლევდა და კარცერიდან არ ამოვიდოდა.
მამაოს ზარებსაც აღარ პასუხობდა ქალი, მთლიანად ანდრეაზე გადაერთო. მეთოდმა გაამართლა, ანდრეა ძლიერი აღმოჩნდა და ნარკოდამოკიდებულება დაძლია, კარცერიდანაც ამოიყვანეს და ცხოვრებაც ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა, მხოლოდ იმ სხვაობით რომ ანდრეა და ნინო კიდევ უფრო დაუახლოვდნენ ერთმანეთს.
ყველაფერი ნორმალურად მიდიოდა მანამ, სანამ სამსახურში მისულ ნინოს თავის კაბინეტში მამა დავითი არ დახვდა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი lile

Mamrobiti andria ar gyavs sadme? :d
Calmxrivad vad gamijnurebuli eshmakze
Nu kai iyos mdedrobitic ar davedzeb :d
Dzan magari rom xar xom ici?
Amdria rom ararealurad umagresi tipia egec xom.ici ?
Male rom unda dado axali tavi da gagvaxaro egec xom ici?
Xoda gelodebi

 



№2 სტუმარი Kat

Au ra sainteresod daiwyo, ea arattradicouli siyvaruli sastikad mdzuls. Mewyina :(

 



№3 მოდერი სალანდერი

lile
Mamrobiti andria ar gyavs sadme? :d
Calmxrivad vad gamijnurebuli eshmakze
Nu kai iyos mdedrobitic ar davedzeb :d
Dzan magari rom xar xom ici?
Amdria rom ararealurad umagresi tipia egec xom.ici ?
Male rom unda dado axali tavi da gagvaxaro egec xom ici?
Xoda gelodebi

მამრობითი ანდრეა არ მყავს ჯერ :დ
მადლობა და მადლობა ❤

Kat
Au ra sainteresod daiwyo, ea arattradicouli siyvaruli sastikad mdzuls. Mewyina :(

რა გითხრა აბა ❤
ასე იყო ჩაფიქრებული ❤

 



№4  offline წევრი ბელუ შეროზია

რა დროს დაასრულა აზრზე ხართ? scream scream აწიი რამოითმენს რაა triumph
როგორ მიყვარს "ეშმაკი" heart_eyes(ღმერთო შემინდე, მაგრამ მიყვარს და რა ვქნა joy )
ნუჰ რას ვიზამ დავიცდი მომდევნო თავამდე და გავიგებ რასმალავს ანდრიკო stuck_out_tongue_closed_eyes

 



№5 მოდერი სალანდერი

ბელუ შეროზია
რა დროს დაასრულა აზრზე ხართ? scream scream აწიი რამოითმენს რაა triumph
როგორ მიყვარს "ეშმაკი" heart_eyes(ღმერთო შემინდე, მაგრამ მიყვარს და რა ვქნა joy )
ნუჰ რას ვიზამ დავიცდი მომდევნო თავამდე და გავიგებ რასმალავს ანდრიკო stuck_out_tongue_closed_eyes

დიდი თავი იქნება და შესაბამისად დასასრულიც ლოგიკური :დ
მადლობა რომ აქ ხარ ❤

 



№6  offline წევრი შამხათი

აუ სად გაწყვიტე, მოვკვდი ცნობისმოყვარეობით.

 



№7 მოდერი სალანდერი

შამხათი
აუ სად გაწყვიტე, მოვკვდი ცნობისმოყვარეობით.

უჰჰ როგორ მიხარია მე ეგ ამბავი :დ
მადლობა და მადლობა ❤

 



№8  offline წევრი ჟიზელი

ვახ ჩემი,აღარ მეხორხოცება :/
ოღონდაცა ის არ უთხრას დავითმა,რაც წინა თავში ვიწინასწარმეტყველე,თორე უსაშველოდ გამიტყდება ამ კოცნების და აღიარებების მერე რა....
მე ადრეც მითქვამს ,არ ვარ ჰომოფობი და რაღაც... უბრალოდ საინტერესო არ იქნებოდა ჩემთვის მსგავსი რამის კითხვა...ანუ ხომ ხვდები, სიყვარული ზოგადად საინტერესო თემაა საკითხავად კი არა ,საყურებლად , მოსასმენად,სალაპარაკოდ და ა.შ...
ხოდა შენ იმდები მოახერხე ,რომ ჩემთვის ეს მოთხრობა საინტერესოა და ვბალეშიკობ კიდეც მათ... მეტი რაღა ვთქვა. დღეს ცოტა სერიოზულ ხასიათზე ვარ.

 



№9 მოდერი სალანდერი

ჟიზელი
ვახ ჩემი,აღარ მეხორხოცება :/
ოღონდაცა ის არ უთხრას დავითმა,რაც წინა თავში ვიწინასწარმეტყველე,თორე უსაშველოდ გამიტყდება ამ კოცნების და აღიარებების მერე რა....
მე ადრეც მითქვამს ,არ ვარ ჰომოფობი და რაღაც... უბრალოდ საინტერესო არ იქნებოდა ჩემთვის მსგავსი რამის კითხვა...ანუ ხომ ხვდები, სიყვარული ზოგადად საინტერესო თემაა საკითხავად კი არა ,საყურებლად , მოსასმენად,სალაპარაკოდ და ა.შ...
ხოდა შენ იმდები მოახერხე ,რომ ჩემთვის ეს მოთხრობა საინტერესოა და ვბალეშიკობ კიდეც მათ... მეტი რაღა ვთქვა. დღეს ცოტა სერიოზულ ხასიათზე ვარ.

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ❤
მიხარია მე შენი აქ ყოფნა ❤
დღეს გაირკვევა დანარჩენი ყველაფერი ❤

 



№10 სტუმარი სტუმარი ნანა

გამაოცეეე... არა ეს ის სიტყვა არ არის და შესაბამისად არც მთელ ჩემს ემოციას არ გამოხატავს წაკითხულზე. წინა ისტორიაზეც ავღნიშნე და ახლაც გავიმეორებ ძალიან მომწონხარ! საოცრად მახვილი გონება გაქვს, გადმოცემის შესანიშნავი სტილი. ეს რასაც ახლა ვკითხულობ ხომ საერთოდ მამუნჯებს... იმდენი ერთმანეთის საპირისპირო გრძნობებს მიღვიძებ ამრიე სულ... მაგრამ იცი რაა? მაინც ძალიან მომწონხარ და იმაზე უფრო კარგი ხარ ვიდრე მეგონა! ❤️❤️❤️

 



№11 მოდერი სალანდერი

სტუმარი ნანა
გამაოცეეე... არა ეს ის სიტყვა არ არის და შესაბამისად არც მთელ ჩემს ემოციას არ გამოხატავს წაკითხულზე. წინა ისტორიაზეც ავღნიშნე და ახლაც გავიმეორებ ძალიან მომწონხარ! საოცრად მახვილი გონება გაქვს, გადმოცემის შესანიშნავი სტილი. ეს რასაც ახლა ვკითხულობ ხომ საერთოდ მამუნჯებს... იმდენი ერთმანეთის საპირისპირო გრძნობებს მიღვიძებ ამრიე სულ... მაგრამ იცი რაა? მაინც ძალიან მომწონხარ და იმაზე უფრო კარგი ხარ ვიდრე მეგონა! ❤️❤️❤️

დამამუნჯეთ. . .
არა და იდეაში წარმოუდვენელია ჩემი გაჩუმება მაგრამ სიტყვებს ვერ ვპოულობ შესაფერს. . .
მადლობა ძალიან ცოტაა იმის გადმოსაცემად როგორ გამახარა თქვენმა კომენტარმა ❤
და მაინც უღრმესი მადლობა ❤

 



№12 სტუმარი ana

ise dzalian momwons es gogo rom mzad var daviviwyo chemi mijnuri tu chems cxovrebashi namdvili andria chachua gamochndeba

 



№13 მოდერი სალანდერი

ana
ise dzalian momwons es gogo rom mzad var daviviwyo chemi mijnuri tu chems cxovrebashi namdvili andria chachua gamochndeba

სორიი ბათ ნამდვილი ანდრეა ჩაჩუასი რა მოგახსენოთ :დ
ძალიან ძალიან მიხარია რომ მოგწონსს ❤

 



№14  offline წევრი daiana

ამ დონის ისტორიას მინიმუმ ოთხნიშნა ციფრი რატომ არ აქვს ნახვების გვერდით ვერ ვხვდები.
სერიოზული კლასია.
პირველიც და ეს ხომ საერთოდ.
სანამ ბოლომდე არ გახვალ ზუსტად ვიცი ვერ გავიგებთ სავარაუდოდ როგორ შეიძლება დაასრულო.
გუდ ლაქ! და ისევ
ძაან ჰაი ლეველის ისტორიაა,აი ძააან.

 



№15 მოდერი სალანდერი

daiana
ამ დონის ისტორიას მინიმუმ ოთხნიშნა ციფრი რატომ არ აქვს ნახვების გვერდით ვერ ვხვდები.
სერიოზული კლასია.
პირველიც და ეს ხომ საერთოდ.
სანამ ბოლომდე არ გახვალ ზუსტად ვიცი ვერ გავიგებთ სავარაუდოდ როგორ შეიძლება დაასრულო.
გუდ ლაქ! და ისევ
ძაან ჰაი ლეველის ისტორიაა,აი ძააან.

ვაიიჰ ❤ რა კარგი დღე მაქვს დღეს ❤
უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო ❤

 



№16  offline წევრი _alaskaay_

არააააააააააააააააააააააააააააა. ნუ კაი სულ თავიდან დავიწყებ smile ძაან ტვინი ,,შემიჭამა" შენმა სქრინებმა ფეიზბუქზე (ვხუმრობ, ცოტა უხეში ვარ და ეგრე გამომდის რა ვქნა) ხოდა მეთქი ავდგე ვნახო, ,,რაარი აგი ამფერი, ნაწლავებს რომაა რო იხანჯლლავს ეგი ხალხი_თქვა" ხოდა, მეც ,,ავთამაშდი ეშმაკთან" ,,ჩავდგი საუკუნოვან ცოდვაში, ორივე წიხლი" joy joy ნუ ვკითხულობ ახლა და თავიდან, ვიფიქრე: ქალთა კოლონიაში, სად უნდა ნახოს ამ ქალმა, კაი დაკუნთული, ახმახი, ელეგანტური, ,,ამფერი-იფერი" მაგარი სახმარი ბიჭი -,,თქვა" ( გავტუტუცდი აშკარად. რამ გამატუტუცა, ნეტა?) ხოდა, რომ გამოვარკვიე რაც ხდებააა, მეთქი ქეთათო: ,, ფუ შეეშვი რას კითხულობ მეთქი"მარა ისიც ,,დოვუშვი" იქნება ირაკლი და რამე-რუმე მეთქი wink და რას მივხვდი მეორე თავის ,,შუალა" ნაწილში იცი? რა ირაკლი, რის ირაკლი? smirk რა კაცი, რის კაცი? smirk ხო ,,გადამაღფრთოვანა" ამ ანდრეამ. ხო გამომადებილა ნინამ (ნინოს მირჩევნია და თქვენის ნებართვით) მარა სულ გამომათაყვანა ამ ურთიერთობამ! არ ვარ ჰომოფობი, სულ ვფიქრობი ვისაც ვინ უნდა ის ყავდეს-თქო. მაგრამ მაინც არ მომწონდა ეგ ფაქტი. ხოდა, ახლა მე შენ გეკითხები, რა ვუყო ჩემს თავს, ერთი ანდრიასნაირი ქალი რო მინდა მე? რა ვუყო, ერის გამრავლება ვის გადავაბარო? რატო მაცდუნე შენც, ამ უუუუუგადარეულესობა მოთხრობით და რატომ მაცდუნდა ანნდრეამ? თქვი ხო თქვი რა ვუშველო თავს?!!!!!!! rage rage

აააააააუ გამიგრძელდა, დიდხანს ვილაყბებ მე და მოკლედ გეტყვი რააა. შენი მარჯვეს ჭირიმე (თუ ცაცია ხარ, მაშინ მარცხენას) დედაშენს და მამაშენს მადლობა რო დაგბადა! გოგას მადლობა ამ საიტისთვის, ჩემს თავს მადლობა ეს საიტი, რომ ვიპოვე. მადლობა შენ უგენიალურესობა თავში უფრო უგენიალურესობა ტვინი და კიდე ამ ტვინში უფრო, უფრო უგენიალურესობა ფიქრები, რომ გაქვს! მაგარი გოგო ხარ! მაგარი მოთხრობით! წარმატებებიიიიი! ,,ველი შემდეგს როგოც მგელი" joy heart_eyes

_alaskaay_
არააააააააააააააააააააააააააააა. ნუ კაი სულ თავიდან დავიწყებ smile ძაან ტვინი ,,შემიჭამა" შენმა სქრინებმა ფეიზბუქზე (ვხუმრობ, ცოტა უხეში ვარ და ეგრე გამომდის რა ვქნა) ხოდა მეთქი ავდგე ვნახო, ,,რაარი აგი ამფერი, ნაწლავებს რომაა რო იხანჯლლავს ეგი ხალხი_თქვა" ხოდა, მეც ,,ავთამაშდი ეშმაკთან" ,,ჩავდგი საუკუნოვან ცოდვაში, ორივე წიხლი" joy joy ნუ ვკითხულობ ახლა და თავიდან, ვიფიქრე: ქალთა კოლონიაში, სად უნდა ნახოს ამ ქალმა, კაი დაკუნთული, ახმახი, ელეგანტური, ,,ამფერი-იფერი" მაგარი სახმარი ბიჭი -,,თქვა" ( გავტუტუცდი აშკარად. რამ გამატუტუცა, ნეტა?) ხოდა, რომ გამოვარკვიე რაც ხდებააა, მეთქი ქეთათო: ,, ფუ შეეშვი რას კითხულობ მეთქი"მარა ისიც ,,დოვუშვი" იქნება ირაკლი და რამე-რუმე მეთქი wink და რას მივხვდი მეორე თავის ,,შუალა" ნაწილში იცი? რა ირაკლი, რის ირაკლი? smirk რა კაცი, რის კაცი? smirk ხო ,,გადამაღფრთოვანა" ამ ანდრეამ. ხო გამომადებილა ნინამ (ნინოს მირჩევნია და თქვენის ნებართვით) მარა სულ გამომათაყვანა ამ ურთიერთობამ! არ ვარ ჰომოფობი, სულ ვფიქრობი ვისაც ვინ უნდა ის ყავდეს-თქო. მაგრამ მაინც არ მომწონდა ეგ ფაქტი. ხოდა, ახლა მე შენ გეკითხები, რა ვუყო ჩემს თავს, ერთი ანდრიასნაირი ქალი რო მინდა მე? რა ვუყო, ერის გამრავლება ვის გადავაბარო? რატო მაცდუნე შენც, ამ უუუუუგადარეულესობა მოთხრობით და რატომ მაცდუნდა ანნდრეამ? თქვი ხო თქვი რა ვუშველო თავს?!!!!!!! rage rage

აააააააუ გამიგრძელდა, დიდხანს ვილაყბებ მე და მოკლედ გეტყვი რააა. შენი მარჯვეს ჭირიმე (თუ ცაცია ხარ, მაშინ მარცხენას) დედაშენს და მამაშენს მადლობა რო დაგბადა! გოგას მადლობა ამ საიტისთვის, ჩემს თავს მადლობა ეს საიტი, რომ ვიპოვე. მადლობა შენ უგენიალურესობა თავში უფრო უგენიალურესობა ტვინი და კიდე ამ ტვინში უფრო, უფრო უგენიალურესობა ფიქრები, რომ გაქვს! მაგარი გოგო ხარ! მაგარი მოთხრობით! წარმატებებიიიიი! ,,ველი შემდეგს როგოც მგელი" joy heart_eyes

!!!!!!!!იმდენი ,, მეთქი" და იმდენი ბრჭყალი დავწერე ძაააან გავოფლიანდი :დდდდდდდდდ

 



№17 მოდერი სალანდერი

_alaskaay_
არააააააააააააააააააააააააააააა. ნუ კაი სულ თავიდან დავიწყებ smile ძაან ტვინი ,,შემიჭამა" შენმა სქრინებმა ფეიზბუქზე (ვხუმრობ, ცოტა უხეში ვარ და ეგრე გამომდის რა ვქნა) ხოდა მეთქი ავდგე ვნახო, ,,რაარი აგი ამფერი, ნაწლავებს რომაა რო იხანჯლლავს ეგი ხალხი_თქვა" ხოდა, მეც ,,ავთამაშდი ეშმაკთან" ,,ჩავდგი საუკუნოვან ცოდვაში, ორივე წიხლი" joy joy ნუ ვკითხულობ ახლა და თავიდან, ვიფიქრე: ქალთა კოლონიაში, სად უნდა ნახოს ამ ქალმა, კაი დაკუნთული, ახმახი, ელეგანტური, ,,ამფერი-იფერი" მაგარი სახმარი ბიჭი -,,თქვა" ( გავტუტუცდი აშკარად. რამ გამატუტუცა, ნეტა?) ხოდა, რომ გამოვარკვიე რაც ხდებააა, მეთქი ქეთათო: ,, ფუ შეეშვი რას კითხულობ მეთქი"მარა ისიც ,,დოვუშვი" იქნება ირაკლი და რამე-რუმე მეთქი wink და რას მივხვდი მეორე თავის ,,შუალა" ნაწილში იცი? რა ირაკლი, რის ირაკლი? smirk რა კაცი, რის კაცი? smirk ხო ,,გადამაღფრთოვანა" ამ ანდრეამ. ხო გამომადებილა ნინამ (ნინოს მირჩევნია და თქვენის ნებართვით) მარა სულ გამომათაყვანა ამ ურთიერთობამ! არ ვარ ჰომოფობი, სულ ვფიქრობი ვისაც ვინ უნდა ის ყავდეს-თქო. მაგრამ მაინც არ მომწონდა ეგ ფაქტი. ხოდა, ახლა მე შენ გეკითხები, რა ვუყო ჩემს თავს, ერთი ანდრიასნაირი ქალი რო მინდა მე? რა ვუყო, ერის გამრავლება ვის გადავაბარო? რატო მაცდუნე შენც, ამ უუუუუგადარეულესობა მოთხრობით და რატომ მაცდუნდა ანნდრეამ? თქვი ხო თქვი რა ვუშველო თავს?!!!!!!! rage rage

აააააააუ გამიგრძელდა, დიდხანს ვილაყბებ მე და მოკლედ გეტყვი რააა. შენი მარჯვეს ჭირიმე (თუ ცაცია ხარ, მაშინ მარცხენას) დედაშენს და მამაშენს მადლობა რო დაგბადა! გოგას მადლობა ამ საიტისთვის, ჩემს თავს მადლობა ეს საიტი, რომ ვიპოვე. მადლობა შენ უგენიალურესობა თავში უფრო უგენიალურესობა ტვინი და კიდე ამ ტვინში უფრო, უფრო უგენიალურესობა ფიქრები, რომ გაქვს! მაგარი გოგო ხარ! მაგარი მოთხრობით! წარმატებებიიიიი! ,,ველი შემდეგს როგოც მგელი" joy heart_eyes

ვაიმეეე :დ
ახლა მითხარი ამ სასწაულ კენტარს რით ვუპასუხო მე :დ
ენა რომ ჩამიგდე და სათქმელი არაფერი დამიტოვე :დ
მადლობა და გამახარე რა ნამუსით ვაკადრო პასუხათ ამ უგადარეულესობა კომენტარს :დ
აი აი აი სასწაულად გამახარე, შენც და იმ ფაქტმაც რომ გაცდუნეთ და ეშმაკთან თამაშში აგიყოლიეთ, ძალიანაც მიხარია მე მაი ამბავი :დ
დიდი, უშველებელიადლობა სასწაული კომენტარისთვის და არანორმალური პოზიტივისთვის ❤

 



№18 სტუმარი სტუმარი LiLu

ზედმეტად მებანალურება შენს ამ შემოქმედებას ისტორია ვუწოდო და ბანალურობასაც,რომ თავი დავანებოთ არ ვაკადრებ ესეთ ნაფიქრ,დამუშავებულ, აწყობილ ნამუშეევარს ისტორიის სტატუსი მივანიჭო.... ამ თავს უბრალოდ უკომენტაროდ გავატარებ, რაგდან ზედმეტი ბლა ბლას გარეშე უნაკლო იყო.... რაც შეგეხება შენ მწერალო ამ საიტის ყველაზე გამორჩეული ხედვის,თხრობის სტილის,წერის მანერის,თემატური განვითარების,ზომიერების N1 წარმომადგენელი ხარ.... მე თუ მკითხავ
ცოტაოდენი დამუშავების შემდეგ ჩვეულებრივად შეგიძლია ამ ,,რომანის" წიგნად გამოცემა... და ერთ-ერთი პირველი ვიქნები ვინც ამ წიგნს საკუთარ ბიბლიოთეკაში საპატიო ადგილს მივუჩენ.... კომენიტარებში წავიკითხე ერთ-ერთი მკითხველის აზრი ნახვებთან დაკავშირებით და ამაზე ჩემს შეხედულება რომ არ დავაფიქსირო ისე ვერ გავატარებ(ვფიქრობ არც არავის აინტერესებდეს მაგრამ მაინც) შეიძლება რომანს(ეს ჩემთვის უკვე რომანია) არ ყავდეს რამდენიმე ათასი მკითხველი,მაგრამ ყავდეს 1000 და ხარისხიანი....ზოგადად ჩემი აზრით ესეთი ნამუშევარი სპეციფიურ მკითხველს მოითხოვს და ბედნიერი ვარ რომ ერთ-ერთი მათგანი ვარ! ხო და ბოლოს საიტის ადმინისტრაციას მივმართავ ეს გოგო აქ ისეთი მწერალი გვყავს აუცილებლად იმსახურებს ახალბედა მწერლების სიაში ყოფნას))) და არა მარტო ამ საიტზე ქართულ თანამედროვე სამწერლო ინდუსტრიაშიც იმსახურებს საპატიო ადგილს.... ბევრი ვიბოდიალე მაგრამ იმედი ზუსტად გადმოვეცი ჩემი შენდამი და ამ ნამუშევრისადმი პატივისცემა.... წარმატებები შენ))

 



№19 მოდერი სალანდერი

სტუმარი LiLu
ზედმეტად მებანალურება შენს ამ შემოქმედებას ისტორია ვუწოდო და ბანალურობასაც,რომ თავი დავანებოთ არ ვაკადრებ ესეთ ნაფიქრ,დამუშავებულ, აწყობილ ნამუშეევარს ისტორიის სტატუსი მივანიჭო.... ამ თავს უბრალოდ უკომენტაროდ გავატარებ, რაგდან ზედმეტი ბლა ბლას გარეშე უნაკლო იყო.... რაც შეგეხება შენ მწერალო ამ საიტის ყველაზე გამორჩეული ხედვის,თხრობის სტილის,წერის მანერის,თემატური განვითარების,ზომიერების N1 წარმომადგენელი ხარ.... მე თუ მკითხავ
ცოტაოდენი დამუშავების შემდეგ ჩვეულებრივად შეგიძლია ამ ,,რომანის" წიგნად გამოცემა... და ერთ-ერთი პირველი ვიქნები ვინც ამ წიგნს საკუთარ ბიბლიოთეკაში საპატიო ადგილს მივუჩენ.... კომენიტარებში წავიკითხე ერთ-ერთი მკითხველის აზრი ნახვებთან დაკავშირებით და ამაზე ჩემს შეხედულება რომ არ დავაფიქსირო ისე ვერ გავატარებ(ვფიქრობ არც არავის აინტერესებდეს მაგრამ მაინც) შეიძლება რომანს(ეს ჩემთვის უკვე რომანია) არ ყავდეს რამდენიმე ათასი მკითხველი,მაგრამ ყავდეს 1000 და ხარისხიანი....ზოგადად ჩემი აზრით ესეთი ნამუშევარი სპეციფიურ მკითხველს მოითხოვს და ბედნიერი ვარ რომ ერთ-ერთი მათგანი ვარ! ხო და ბოლოს საიტის ადმინისტრაციას მივმართავ ეს გოგო აქ ისეთი მწერალი გვყავს აუცილებლად იმსახურებს ახალბედა მწერლების სიაში ყოფნას))) და არა მარტო ამ საიტზე ქართულ თანამედროვე სამწერლო ინდუსტრიაშიც იმსახურებს საპატიო ადგილს.... ბევრი ვიბოდიალე მაგრამ იმედი ზუსტად გადმოვეცი ჩემი შენდამი და ამ ნამუშევრისადმი პატივისცემა.... წარმატებები შენ))

მე დღეს გულის შეტევას მივიღებ მგონი ❤
არ ვიცი რა გითხრათ, ვერ ვპოულობ საჭირო სიტყვებს, მხოლოდ ის ვიცი რომ სასწაულად მადლიერი ვარ თითოეული თქვენგანის ❤
ლილუ, შენ არც კი ვიცი რა გითხრა, ბედნიერებაც არ ქვია ამას რაც ახლა შენმა სიტყვებმა მომანიჭა, ფრთები შევისხი თითქოს.
არ გამოთვლია ისტორია მკითხველის რაოდენობაზე, ჩემი მიზანი ბევრი მკითხველის მოპოვება არ ყოფილა, თუმცა უბედნიერესი ვარ რომ თქვენ გიპოვეთ, სასწაულები, პოზიტივები და ადამიანები რომლებსაც იმაზე მეტი ესმით ვიდრე შემეძლო წარმომედდგინა რომ გაიგებდნენ.
არ მჭირდება ათასობით მკითხველი, მე თითოეული თქვენგანისგან იმდენ ბედნიერებას ვიღებ რომ სავსებით საკმარისია ჩემთვის ❤
მიხარია რომ "მყავხართ"
და კიდევ ერთხელ უღრმესი მადლობა ყველას ❤

 



№20 სტუმარი სტუმარი LiLu

სალანდერი
სტუმარი LiLu
ზედმეტად მებანალურება შენს ამ შემოქმედებას ისტორია ვუწოდო და ბანალურობასაც,რომ თავი დავანებოთ არ ვაკადრებ ესეთ ნაფიქრ,დამუშავებულ, აწყობილ ნამუშეევარს ისტორიის სტატუსი მივანიჭო.... ამ თავს უბრალოდ უკომენტაროდ გავატარებ, რაგდან ზედმეტი ბლა ბლას გარეშე უნაკლო იყო.... რაც შეგეხება შენ მწერალო ამ საიტის ყველაზე გამორჩეული ხედვის,თხრობის სტილის,წერის მანერის,თემატური განვითარების,ზომიერების N1 წარმომადგენელი ხარ.... მე თუ მკითხავ
ცოტაოდენი დამუშავების შემდეგ ჩვეულებრივად შეგიძლია ამ ,,რომანის" წიგნად გამოცემა... და ერთ-ერთი პირველი ვიქნები ვინც ამ წიგნს საკუთარ ბიბლიოთეკაში საპატიო ადგილს მივუჩენ.... კომენიტარებში წავიკითხე ერთ-ერთი მკითხველის აზრი ნახვებთან დაკავშირებით და ამაზე ჩემს შეხედულება რომ არ დავაფიქსირო ისე ვერ გავატარებ(ვფიქრობ არც არავის აინტერესებდეს მაგრამ მაინც) შეიძლება რომანს(ეს ჩემთვის უკვე რომანია) არ ყავდეს რამდენიმე ათასი მკითხველი,მაგრამ ყავდეს 1000 და ხარისხიანი....ზოგადად ჩემი აზრით ესეთი ნამუშევარი სპეციფიურ მკითხველს მოითხოვს და ბედნიერი ვარ რომ ერთ-ერთი მათგანი ვარ! ხო და ბოლოს საიტის ადმინისტრაციას მივმართავ ეს გოგო აქ ისეთი მწერალი გვყავს აუცილებლად იმსახურებს ახალბედა მწერლების სიაში ყოფნას))) და არა მარტო ამ საიტზე ქართულ თანამედროვე სამწერლო ინდუსტრიაშიც იმსახურებს საპატიო ადგილს.... ბევრი ვიბოდიალე მაგრამ იმედი ზუსტად გადმოვეცი ჩემი შენდამი და ამ ნამუშევრისადმი პატივისცემა.... წარმატებები შენ))

მე დღეს გულის შეტევას მივიღებ მგონი ❤
არ ვიცი რა გითხრათ, ვერ ვპოულობ საჭირო სიტყვებს, მხოლოდ ის ვიცი რომ სასწაულად მადლიერი ვარ თითოეული თქვენგანის ❤
ლილუ, შენ არც კი ვიცი რა გითხრა, ბედნიერებაც არ ქვია ამას რაც ახლა შენმა სიტყვებმა მომანიჭა, ფრთები შევისხი თითქოს.
არ გამოთვლია ისტორია მკითხველის რაოდენობაზე, ჩემი მიზანი ბევრი მკითხველის მოპოვება არ ყოფილა, თუმცა უბედნიერესი ვარ რომ თქვენ გიპოვეთ, სასწაულები, პოზიტივები და ადამიანები რომლებსაც იმაზე მეტი ესმით ვიდრე შემეძლო წარმომედდგინა რომ გაიგებდნენ.
არ მჭირდება ათასობით მკითხველი, მე თითოეული თქვენგანისგან იმდენ ბედნიერებას ვიღებ რომ სავსებით საკმარისია ჩემთვის ❤
მიხარია რომ "მყავხართ"
და კიდევ ერთხელ უღრმესი მადლობა ყველას ❤

შენ ვერ წარმოეიდგენ,როგორ მინდა,როგორც მწერალი შედგე ეს იმას კი არ ნიშნავს,რომ ეხლა მწერლად არ გთვლი,ეს არალოგიკურიც იქნება,უბრალოდ ვიმედოვნებ,რომ ამ საქმეს პროფესიად გაიხდი და დადგება დღე,როდესაც შენი წიგნის პრეზენტაციაზე რიგში ჩავდგები ავტოგრაფისთვის)))

 



№21 მოდერი სალანდერი

სტუმარი LiLu
სალანდერი
სტუმარი LiLu
ზედმეტად მებანალურება შენს ამ შემოქმედებას ისტორია ვუწოდო და ბანალურობასაც,რომ თავი დავანებოთ არ ვაკადრებ ესეთ ნაფიქრ,დამუშავებულ, აწყობილ ნამუშეევარს ისტორიის სტატუსი მივანიჭო.... ამ თავს უბრალოდ უკომენტაროდ გავატარებ, რაგდან ზედმეტი ბლა ბლას გარეშე უნაკლო იყო.... რაც შეგეხება შენ მწერალო ამ საიტის ყველაზე გამორჩეული ხედვის,თხრობის სტილის,წერის მანერის,თემატური განვითარების,ზომიერების N1 წარმომადგენელი ხარ.... მე თუ მკითხავ
ცოტაოდენი დამუშავების შემდეგ ჩვეულებრივად შეგიძლია ამ ,,რომანის" წიგნად გამოცემა... და ერთ-ერთი პირველი ვიქნები ვინც ამ წიგნს საკუთარ ბიბლიოთეკაში საპატიო ადგილს მივუჩენ.... კომენიტარებში წავიკითხე ერთ-ერთი მკითხველის აზრი ნახვებთან დაკავშირებით და ამაზე ჩემს შეხედულება რომ არ დავაფიქსირო ისე ვერ გავატარებ(ვფიქრობ არც არავის აინტერესებდეს მაგრამ მაინც) შეიძლება რომანს(ეს ჩემთვის უკვე რომანია) არ ყავდეს რამდენიმე ათასი მკითხველი,მაგრამ ყავდეს 1000 და ხარისხიანი....ზოგადად ჩემი აზრით ესეთი ნამუშევარი სპეციფიურ მკითხველს მოითხოვს და ბედნიერი ვარ რომ ერთ-ერთი მათგანი ვარ! ხო და ბოლოს საიტის ადმინისტრაციას მივმართავ ეს გოგო აქ ისეთი მწერალი გვყავს აუცილებლად იმსახურებს ახალბედა მწერლების სიაში ყოფნას))) და არა მარტო ამ საიტზე ქართულ თანამედროვე სამწერლო ინდუსტრიაშიც იმსახურებს საპატიო ადგილს.... ბევრი ვიბოდიალე მაგრამ იმედი ზუსტად გადმოვეცი ჩემი შენდამი და ამ ნამუშევრისადმი პატივისცემა.... წარმატებები შენ))

მე დღეს გულის შეტევას მივიღებ მგონი ❤
არ ვიცი რა გითხრათ, ვერ ვპოულობ საჭირო სიტყვებს, მხოლოდ ის ვიცი რომ სასწაულად მადლიერი ვარ თითოეული თქვენგანის ❤
ლილუ, შენ არც კი ვიცი რა გითხრა, ბედნიერებაც არ ქვია ამას რაც ახლა შენმა სიტყვებმა მომანიჭა, ფრთები შევისხი თითქოს.
არ გამოთვლია ისტორია მკითხველის რაოდენობაზე, ჩემი მიზანი ბევრი მკითხველის მოპოვება არ ყოფილა, თუმცა უბედნიერესი ვარ რომ თქვენ გიპოვეთ, სასწაულები, პოზიტივები და ადამიანები რომლებსაც იმაზე მეტი ესმით ვიდრე შემეძლო წარმომედდგინა რომ გაიგებდნენ.
არ მჭირდება ათასობით მკითხველი, მე თითოეული თქვენგანისგან იმდენ ბედნიერებას ვიღებ რომ სავსებით საკმარისია ჩემთვის ❤
მიხარია რომ "მყავხართ"
და კიდევ ერთხელ უღრმესი მადლობა ყველას ❤

შენ ვერ წარმოეიდგენ,როგორ მინდა,როგორც მწერალი შედგე ეს იმას კი არ ნიშნავს,რომ ეხლა მწერლად არ გთვლი,ეს არალოგიკურიც იქნება,უბრალოდ ვიმედოვნებ,რომ ამ საქმეს პროფესიად გაიხდი და დადგება დღე,როდესაც შენი წიგნის პრეზენტაციაზე რიგში ჩავდგები ავტოგრაფისთვის)))

თუ ოდესმე ეგ მოხდა, სიტყვას გაძლევ რომ ერთ-ერთი პირველი იქნები ვისაც მოვიწვევ ❤
თუმცა ამხელა ამბიცია არ მაქვს, მხოლოდ ჰობია და თამამი განაცხადი იქნება რომ ვთქვა წარმომიდგენიათქო ❤
მაინც უდიდესი სიხარულის მომტანია შენი სიტყვები ❤

 




ვაიმე აი შოკში ვარ,სრული პარალიზება მივიღე:ooooრა თავია, რა ამბები ტრიალებს და რა ცეცხლი, ვაიმეეეე რო ეცა,ებრდღვნა და აკოცა აი მაგ მომენტზე დამიარა:oooდედა რა იყო ეს ა?თან რა მომენტზე გააჩერე შე საზიზღარო,სადისტო, ინწრიგანკა ბავშვო-_--_-ვაიმე იმდენი კითხვა მაქვს თავი სად წავიღო არ ვიცი,ვინ მოკლა თამარა,რა ურთიერთობა ქონდა ლაშასთან, რატომ ესიზმრება სულ ანდრეას თვალები,ნუ აი არ ვიცი რააა, ლაბირინთში მოვხვდი და ვერ ვაღწევ აქედან,მაგრამ ყვეკაზე მაგარიიციბრა არის?როცა ვკითხულობ აე მინდა დამთავრდეს, მინდა სუკ გაგრძელდეს და გაგრძელდეს,მსიამოვნებს ამ ლაბირინთის მარწუხებში ყოფნა<3 მსიამოვნებს "ეშმაკთან თამაში"<3 ანდრეა?ანდრეაზე ისტორიის დაწყების პირველი წამიდან ვჭედავ მიუხედავად იმსა რომ გოგოა^_^ აქ ბევრგან მოვკარი თვალი,რომ ეს ფაქტი ბევრს არ მოსწონს,მაგრამ რა ვქნა ოოოხ ჩემს დერთი მაინდს რა ვუთხარი ტუტუცი ეგ:დდდდდ მაგრან ანდრეას ნაირმა ხომ შეუძლებელია თავბრუარდაგახვიოს.ჯანდაბა! ძალიან გრძელი სიტყვა გამომივიდა. მაგრამ რა ვქნა,რას მიკეთებ და რას მიკეთებს ეს ისტორია,სულ სულ დაუსრულებლად ინდა საუბარი ანდრეა და ნინოზე,ნინო და ანდრეაზე...რა ვქნაააააააა...ველი დაღამევას,ველი ახალ თავს...<3<3

 



№23 მოდერი სალანდერი

შემოდგომის-ფერი
ვაიმე აი შოკში ვარ,სრული პარალიზება მივიღე:ooooრა თავია, რა ამბები ტრიალებს და რა ცეცხლი, ვაიმეეეე რო ეცა,ებრდღვნა და აკოცა აი მაგ მომენტზე დამიარა:oooდედა რა იყო ეს ა?თან რა მომენტზე გააჩერე შე საზიზღარო,სადისტო, ინწრიგანკა ბავშვო-_--_-ვაიმე იმდენი კითხვა მაქვს თავი სად წავიღო არ ვიცი,ვინ მოკლა თამარა,რა ურთიერთობა ქონდა ლაშასთან, რატომ ესიზმრება სულ ანდრეას თვალები,ნუ აი არ ვიცი რააა, ლაბირინთში მოვხვდი და ვერ ვაღწევ აქედან,მაგრამ ყვეკაზე მაგარიიციბრა არის?როცა ვკითხულობ აე მინდა დამთავრდეს, მინდა სუკ გაგრძელდეს და გაგრძელდეს,მსიამოვნებს ამ ლაბირინთის მარწუხებში ყოფნა<3 მსიამოვნებს "ეშმაკთან თამაში"<3 ანდრეა?ანდრეაზე ისტორიის დაწყების პირველი წამიდან ვჭედავ მიუხედავად იმსა რომ გოგოა^_^ აქ ბევრგან მოვკარი თვალი,რომ ეს ფაქტი ბევრს არ მოსწონს,მაგრამ რა ვქნა ოოოხ ჩემს დერთი მაინდს რა ვუთხარი ტუტუცი ეგ:დდდდდ მაგრან ანდრეას ნაირმა ხომ შეუძლებელია თავბრუარდაგახვიოს.ჯანდაბა! ძალიან გრძელი სიტყვა გამომივიდა. მაგრამ რა ვქნა,რას მიკეთებ და რას მიკეთებს ეს ისტორია,სულ სულ დაუსრულებლად ინდა საუბარი ანდრეა და ნინოზე,ნინო და ანდრეაზე...რა ვქნაააააააა...ველი დაღამევას,ველი ახალ თავს...<3<3

როგორც ყოველთვის სასწაული ხარ ❤
პოზიტივით და ბედნიერებით მავსებ ❤
არ მაქვს სიტყვები, არ მაქვს პასუხი, არაფრის თქმა არ მინდა ❤
დაუსრულებლად შემიძლია მადლობა გიხადო ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent