შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ეშმაკთან მოთამაშე {სრულად}


12-07-2018, 00:06
ავტორი სალანდერი
ნანახია 5 266

ეშმაკთან მოთამაშე {სრულად}

მიესალმეთ თქვენს ახალ დირექტორს, ქალბატონ ნინო მესხიშვილს.
თავმომწონებით წარუდგინა შინაგან საქმეთა მინისტრმა, ახალი უფროსი ქალთა კოლონიის თანამშრომლებს და სიტყვა მას გადასცა.
- მოგესალმებით, მე ნინო მესხიშვილი ვარ, ოცდათორმეტი წლის, იურისტი და ფსიქოლოგი, თქვენთან მოსვლამდე მიმუშავია სხვა და სხვა პოზიციებზე, მათ შორის უფლება დამცველად, რაც თავისთავად გულისხმობს რომ დიდ ყურადღებას დავუთმობ, მსჯავრდებულებთან მოპყრობის ნორმებს.
ჩემი დიდი სურვილია ეს ადგილი უკეთესი გავხადო თითოეული ჩვენთაგანისთვის, მაქვს გეგმები და ამ გეგმების განსახორციელებელი კონკრეტული ხედვა, დიდი იმედი მაქვს მოვიპოვებ თქვენს კეთილგანწყობას და მივიღებ თქვენს მხარდაჭერას, რაც რა თქმა უნდა ნაყოფიერს გახდის ჩვენს თანამშრომლობას. - ქალმა სიტყვა დაასრულა და მინისტრს ამოუდგა გვერდით.
თანამშრომლები აღფრთოვანებას ვერ მალავდნენ, ყველა კმაყოფილი ჩანდა ახალგაზრდა, განათლებული უფროსით, რომელსაც წესით ბევრი რამ უნდა შეეცვალა ამ ჯოჯოხეთში.
განსაკუთრებით მამაკაც თანამშრომლებში იგრძნობოდა მხიარულება, ხუმრობა ხომ არ იყო ასეთი ლამაზი ქალის ქვეშევრდომობა. მიუხედავად იმისა რომ ყველამ მშვენივრად იცოდა, ნინო არ განეკუთვნებოდა ხელმძღვანელთა იმ კატეგორიას რომელიც სამსახურეობრივ რომანებს გააჩაღებდა, მისი ყოველდღიურად ხილვის შესაძლებლობასაც აღტაცებაში მოჰყავდა მამაკაცები.
წარმატება უსურვეს, დახმარება აღუთქვეს და მხიარულ ნოტაზე დატოვეს ოთახი.
- როგორ მოგწონს აქაურობა? - ღიმილით ჰკითხა მინისტრმა როგორც კი ქალი მარტო დაიგულა.
- ვეცდები უკეთესად ვაქციო, შენ ხომ ყოველთვის გაფუჭებული საქმის გამოსასწორებლად გჭირდები. - მტკიცედ ხაზგასმით საუბრობდა ნინო.
- რას გულისხმობ? - მზერა მოარიდა მამაკაცმა.
- ფიქრობ არ ვიცი რომ ამ ციხეში რაღაც ხდება? რაღაც ისეთი, რისი დამალვაც და გამოსწორებაც გინდა. - მისთვის განკუთვნილ სავარძელში მოკალათდა ქალი.
- საყვარელო, მე შენ გენდობი, ეს რა თქმა უნდა პრობლემატური პატიმრების ციხეა, აქ დასამალიც ბევრია და გამოსასწორებელიც, ამიტომ ხარ ახლა აქ, ამიტომ განდე აქაურობა სწორედ შენ. - თავზე წამოადგა მამაკაცი.
- ნუ მეძახი საყვარელოს, სამსახურში ვარ, შესაძლოა თანამშრომლებმა გაიგონ. - უხეშად მოიშორა ირაკლი ქალმა.
- კარგი, მორჩი ბუტიაობას და საქმეს შეუდექი, როგორც კი ყველა პრობლემას მოვაგვარებ გავშორდები ცოლს და ჩვენი ურთიერთობის დამალვაც არ მოგვიწევს. - ფეხზე წამოდგა და ოთახში ბოლთის ცემას მოჰყვა.
- ოთხი წელია ერთსა და იმავეს იმეორებ ირაკლი, იმ უნიჭო მხატვარს ემსგავსები, ნახატების გაყიდვით ცხოვრების აწყობას რომ პირდება ოჯახს. - უკმეხად წარმოთქვა ქალმა.
- კარგი, მორჩი ჩემს ლანძღვას ნინო. - აშკარად ბრაზი ერეოდა მამაკაცს.
- კარგი, მოვრჩი, ახლა კი დამტოვე საქმეს უნდა მივხედო. - დაბღვერით გახედა ქალმა, ირაკლიმაც წარმატება უსურვა და ნელი ნაბიჯით დატოვა კაბინეტი.
ნინომ მაშინვე მდივანი მოიხმო და ორიოდ წუთში ოთახში ქერა, სათვალიანმა ქალმა შემოაბიჯა.
- გამარჯობა. - ღიმილით შეხედა და ხელი გაუწოდა ახალ უფროსს.
- გაგიმარჯოს, ეკატერინე არა? - თავისი ხელი შეაგება ნინომ.
- დიახ, ეკატერინე გიორგაძე, შეგიძლიათ უბრალოდ ეკა დამიძახოთ. - ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან.
- კარგი ეკა, მინდა გკითხო ბოლომდე შემიძლია თუ არა გენდო ნებისმიერ საკითხში? - მზერა მდივნისას გაუსწორა ნინომ.
- რა საკვირველია ქალბატონო ნინო. - უმალ დასერიოზულდა ეკა.
- მაშინ აქ დამიჯექი და მოკლედ ამიხსენი ვინ რას წარმოადგენს ამ ციხეში, პირველ რიგში მინდა თანამშრომლებზე მითხრა.
ვის შემიძლია ვენდო, ვის არ უნდა ვენდო, ვინ ეკიდება პასუხისმგებლობით საკუთარ სამუშაოს და ვის სჭირდება მეტი ყურადღების მიქცევა.
ქალი სასწრაფოდ მოკალათდა ნინოს პირისპირ სავარძელში და საუბარი დაიწყო.
- ციხის ზედამხედველებიდან ყველაზე დიდ სამუშაო გამოცდილებას პაატა ბეგალიშვილი, ნოდარ გაბრიაძე, ბარბარე დვალიშვილი და მარიამ ზედგინიძე ფლობენ, ამ ოთხიდან ერთ-ერთი მაინც უნდა იყოს უშუალო კონტაქტში პატიმრებთან, რადგან მათ არ გამოეპარებათ უმნიშვნელო წვრილმანიც კი.
მარიამი და ბარბარე ახერხებენ კარგი ურთიერთობის შენარჩუნებას პატიმრებთან, ნოდარიც მეტ-ნაკლებად მეგობრულია მათთან აი პაატა კი შედარებით მკაცრი და უხეშია.
დანარჩენ თანამშრომლებთან დიდად შეხება არ გექნებათ, ისინი ამ ოთხეულიდან ერთ-ერთის ლიდერობით ზედამხედველობენ ციხის სხვადასხვა "ბლოკებს" და საკმაო პასუხისმგებლობით ეკიდებიან თავიანთ სამუშაოს.
-კარგი, დასაწყისისთვის საკმარისია, გმადლობ, ახლა კი ციხის ტერიტორიაზე მინდა შევიდე, თუ შეიძლება რომელიმეს სთხოვე გიდობა გამიწიოს. - სიტყვა დაასრულა თუ არა ეკა მაშინვე წამოდგა და გავიდა, რამდენიმე წუთში კი მაღალი, ჯმუხი შესახედაობის მამაკაცმა მოაკაკუნა კარზე.
- შეიძლება? - იკითხა და კარში აიტუზა.
- მობრძანდით. - სწრაფად წამოდგა ფეხზე ნინოც.
- მე პაატა ბეგალიშვილი ვარ, ეკამ მითხრა რომ მეძახდით. - თავი ზრდილობიანად დაუკრა მამაკაცმა.
- სასიამოვნოა, გიდობა უნდა გთხოვოთ, მინდა უშუალოდ ციხის ტერიტორია დამათვალიერებინოთ და მსჯავრდებულებსაც წარვუდგინო საკუთარი თავი. - სერიოზულად ჩამოაყალიბა ქალმა.
- ახლა პატიმრებს დასვენების დრო აქვთ, შესაბამისად ეზოში იმყოფებიან. -აუხსნა მამაკაცმა.
- მით უკეთესი, ციხის ტერიტორიას მშვიდად დავათვალიერებ და ეზოში ბოლოს გავალ. - სწრაფად თქვა და კარისკენ მიმავალ პაატას გაჰყვა უკან.
ქალმა ჯერ პატიმრების ცარიელი საკნები დაათვალიერა, შემდეგ საპირფარეშოები, სამზარეულო და სასადილო ოთახი, ბოლოს კი ეზოში გასვლა და პატიმრებთან პირისპირ გასაუბრება ითხოვა.
როგორც კი რკინის გალავნით გარშემორტყმულ ეზოში ფეხი შედგა, მისკენ რაღაც ისროლეს და რომ არა ერთ-ერთი პატიმრის უსწრაფესი რეაქცია, კალათბურთის ბურთს პირდაპირ სახეში მოარტყამდნენ.
- ფრთხილად ჩიტო, აქ ნებისმიერ წამს შეიძლება ამოგიღონ მიზანში. - დამცინავად უთხრა და დაჭერილი ბურთი ხელში შეათამაშა.
სანამ მოულოდნელობის ეფექტით გაბრუებული ნინო, აზრზე მოსვლას და პასუხის დაბრუნებას მოახერხებდა, საუბარში პაატა ჩაერთო.
- ანდრეა, გაიცანი ციხის ახალი უფროსი, ქალბატონი ნინო მესხიშვილი. - ხაზგასმით წარმოთქვა მამაკაცმა.
- ახალი? და ძველი რა იქნა? ნუთუ ისიც მიზანში ამოიღეს და ასეთივე მდორე რეაქცია გამოავლინა. - გაკვირვებით წარმოთქვა გოგონამ.
- ანდრეა, მგონი მისალმებას აპირებდი. - გამაფრთხილებელი იყო მამაკაცის ტონი.
- ჰო, რა თქმა უნდა, გამარჯობა ქალბატონო ნინო და იმედია კარცერში არ გამგზავნით იმისთვის, "ჩიტო" რომ გიწოდეთ. - ხელი გაუწოდა ანდრეამ.
- გაგიმარჯოს და არავის კარცერში გაგზავნას არ ვაპირებ. - ხელი ნაზად ჩამოართვა ქალმა.
- ძალიან დამამშვიდეთ ღმერთმანი. - ცინიკურად წარმოთქვა და ამჯერად პატიმრებს მიუბრუნდა. - ქალბატონებო, მიესალმეთ ჩვენი ციხის ახალ უფროსს.
- გამარჯობა. - მშვიდად მიესალმა ნინო, თუმცა საპასუხოდ მხოლოდ სტვენა მოისმა აქა-იქ.
- მეტი ზრდილობა გამოიჩინეთ ქალბატონებო. - ჭკუის დამრიგებლური ტონით მიმართა პატიმრებს, შემდეგ კი ისევ ნინოს მიუტრიალდა. - მგონი არ მოეწონეთ. - უფროსს ყურიც არ შეუბერტყავს ანდრეას დამცინავ კომენტარზე, ერთი ნაბიჯით წინ გაიწია და საუბარი დაიწყო.
- კიდევ ერთხელ მოგესალმებით ქალბატონებო, დღეს ჩემი პირველი დღეა და მინდა გითხრათ, რომ აქ თქვენთვის უკეთესი პირობების შესაქმნელად ვარ, ვაპირებ მოგისმინოთ და ვითანამშრომლო თქვენთან, რადგან თქვენზე უკეთ არავინ იცის თუ რა არის სასწრაფოდ გამოსასწორებელი ჩვენს ციხეში.
ჩემდათავად ვაპირებ, ფსიქოლოგიური კაბინეტი და სპორტდარბაზი მოგიწყოთ, რა თქმა უნდა მოვისმენ თქვენს პრობლემებსაც და იდეებსაც, ნებისმიერ თემასთან დაკავშირებით შეგიძლიათ მომმართოთ და მოკლედ, თქვენს სამსახურში მიგულეთ. - მშვიდი, გაწონასწორებული ტონით წარმოთქვა ნინომ და პატიმრებს გაუღიმა.
- ძალიან უნიჭო წინასაარჩევნო დაპირებას გავდა. - თვალი ჩაუკრა ანდრეამ.
- მე გულწრფელი ვიყავი, ნამდვილად მინდა უკეთესი პირობები შეგიქმნათ. - ხაზგასმით წარმოთქვა ნინომ.
- რა თქმა უნდა, მჯერა ქალბატონო ტერეზა. - სერიოზული იყო ანდრეაც.
- მე ნინო მქვია. - სწრაფად შეუსწორა ქალმა.
- უკაცრავად, ისეთ სათნოებას აფრქვევდით დედა ტერეზასთან გაგაიგივეთ. - ცინიკურად გაიღიმა გოგონამ.
- მოგვიანებით ხომ შეიძლება ჩემს კაბინეტში გავისაუბროთ? - სასწრაფოდ შეცვალა თემა ქალმა.
- თუ დაკავებული არ ვიქნები, რა თქმა უნდა შეიძლება. - ეშმაკურად გაეღიმა.
- ხშირად ხართ დაკავებული? - დაეჭვებით იკითხა ნინომ.
- ბოლო ექვსი წელია დაკავებული ვარ. - სახე დაეჭყანა ანდრეას.
- კიდევ რამდენ ხანს იქნებით? - ღიმილი შეეპარა ნინოსაც.
- კიდევ ოთხი, მაგრამ თქვენთვის მაინც გამოვნახავ დროს. - თვალი ჩაუკრა გოგონამ.
- და რატომ ზიხართ? - გულწრფელად დაინტერესდა ნინო.
- არ მიშვებენ და იმიტომ, თან სულ არ ვზივარ, ზოგჯერ ვწევარ, ზოგჯერ სიარულის უფლებასაც მაძლევენ. - ტუჩი აიბზუა ანდრეამ.
- კარგი, მოგვიანებით გაგესაუბრებით. - ღიმილი არ შორდებოდა ქალს.
- კარგად კი გამოიყურებით. - მზერა ჯერ ასზე გადაიტანა ანდრეამ, შემდეგ კი სწრაფი ნაბიჯით გაშორდა.
- ვინ არის ეს გოგო? - ზედამხედველს მიუბრუნდა ნინო.
- ანდრეა ჩაჩუა, ოცდაოთხი წლის, მეტსახელად "ეშმაკი" ამ ციხის ყველაზე დიდი პრობლემა და მოსიარულე თავის ტკივილი. - კბილები გააღრჭიალა პაატამ.
- რისთვის იხდის სასჯელს? - ვინაიდან ანდრეასგან პასუხი ვერ მოისმინა, ხელქვეითს ჰკითხა ქალმა.
- მკვლელობისთვის და ციხეში თუ რამე გაფუჭდა, მაშინვე შეგიძლიათ მას უკრათ კარცერში თავი. - აშკარა ზიზღით ანთებოდა თვალები კაცს.
- მაგალითად რა გაფუჭდა? - ცნობისმოყვარეობა დაეტყო ქალს.
- მაგალითად, თუ იარაღი ან ნარკოტიკი შემოვიდა, თუ ვინმე სცემეს, ბუნტის მცდელობა იქნა, გარჩევა მოხდა და ასე შემდეგ.
- როგორ ახერხებს ამდენი რამის გაფუჭებას, ასეთი მკაცრი კონტროლის მქონე ციხეში? - აშკარად ყოვლისშემძლედ ხატავდა მამაკაცი ანდრეას და ნინოს მოეჩვენა რომ ცოტას აბუქებდა კიდეც.
- წარმოდგენა არ გვაქვს ქალბატონო ნინო, მართლაც ნამდვილი ეშმაკია, თან დასმენასაც ვერავინ უბედავს და ყოველთვის მშრალად გამოდის, მოკლედ დავატარებთ ასე კარცერსა და თავის საკანს შორის. - ბრაზისგან ისე აუწია ხმას, ვერც კი შეამჩნია.
- მასთან ცივილურად საუბარი არ გიცდიათ? - წარბი აწია ქალმა.
- თქვენ სცადეთ და მის სარკაზმთან რა გამოგივათ შეგვატყობინეთ. - ეს თქვა და ნაბიჯს აუჩქარა.
ნინოც უკან გაჰყვა მამაკაცს, სწრაფად გაიარეს ეზო, შემდეგ დერეფნები და პაატამ ნინო კაბინეტამდე მიაცილა, უკან გამოსვლისას ქალმა ანდრეას ამოყვანა სთხოვა და ისიც რამდენიმე წუთში უკან დაბრუნდა ამჯერად "ეშმაკთან" ერთად.
- შემოდი. - ხმადაბლა უთხრა ნინომ, კარში უხერხულად გაჩხერილ გოგონას და მანაც მოურიდებლად შეაბიჯა ოთახში.
ნინოს პირისპირ, სავარძელში ჩაეშვა და ფეხი ფეხზე გადაიდო.
- ყავას ხომ არ დალევ? - მშვიდად ჰკითხა ნინომ?
- მეხუმრები? - თვალები გაუფართოვდა გოგონას.
- არა, რატომ? - დაბნეულობა შეეტყო ქალს.
- იმიტომ რომ ყავის დალევა შეუძლებელია, როცა ხელები ზურგს უკან გაქვს შეკრული. - ზურგს უკან ბორკილ დადებული ხელები შეძლებისდაგვარად შეათამაშა ანდრეამ.
- აქ პატიმრები ყოველთვის ასე ამოჰყავთ? - დარცხვენით იკითხა ქალმა, უხერხულობა იგრძნო რომ აქამდე ვერ შეამჩნია ხელბორკილი.
- არა, მხოლოდ მე ამოვყავარ ასე. - ტუჩი აიბზუა გოგონამ.
- რა დააშავეთ? - თავისი სავარძლიდან წამოდგა ნინო.
- უკანასკნელად როცა ხელები გამიხსნეს, უფროსი შემომელახა. - უგემურად გააწკლაპუნა პირი.
- რატომ? - ანდრეას წინ, მაგიდას ჩამოეყრდნო ნინო.
- იმიტომ რომ ვერ ვიტან როცა მეხებიან. - ბრაზი გაუკრთა ხმაში.
- უხერხულად შეგეხოთ? - მეტი წვრილმანის გაგება უნდოდა ქალს.
- ზოგადად ვერ ვიტან რომ მეხებიან, ხოლო რაც მან გააკეთა ამას დაკერვის მცდელობას დავარქმევდი. - უდარდელად ჩამოაყალიბა.
- მერე? - კითხვის ნიშნები გამოესახა მზერაში.
- მერე გაუხდა სიფათი დასაკერი. - ამაყად გაეღიმა გოგონას.
- ამის გამო სასჯელი არ დაგიმატეს? - წარბები შეჭმუხნა ნინომ.
- არა, რადგან არავის აწყობდა იმის გახმაურება რომ აქ პატიმრებზე ძალადობენ, მხოლოდ მაგრად მომდეს და მგონი ორი თვე მაყურყუტეს კარცერში. - ფეხები იატაკზე მყარად დადგა და სავარძელში გასწორდა.
- მერე? - კიდევ ელოდა ამბის გაგრძელებას ნინო.
- მერე ყველაფერი ნელდებაა. . .
მერე ყველაფერი ძნელდებაა. . . - სიმღერა წამოიწყო ანდრეამ.
- მიხარია რომ იუმორის გრძნობას ინარჩუნებთ, თუმცა იქნებ მიამბოთ რა მოხდა შემდეგ. - სერიოზული ჩანდა ნინო.
- შემდეგ იყო სხვა უფროსი, რომელიც წარმოდგენა არ მაქვს სად წავიდა ან რატომ, ახლა კი შენ მოხვედი. - ნინომ ახლაღა შეამჩნია რომ ანდრეა შენობით მიმართავდა თუმცა გაპროტესტება არ უცდია.
- მე ნამდვილად მინდა აქ ყველაფერი უკეთესობისკენ შევცვალო, მაგრამ ამისთვის თქვენი დახმარებაც დამჭირდება. - ანდრეას ზურგს უკან ბოლთის ცემას მოჰყვა ქალი.
- კონკრეტულად ჩემი თუ ყველა პატიმრის. - მოკლედ იკითხა გოგონამ.
- ამას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს? - წამით სიარული შეწყვიტა ანდრეას ზურგს უკან გაჩერდა.
- დიახ, იმიტომ რომ ვერ ვიტან როცა მასასთან მაიგივებენ. - ზურგზე გრძნობდა ქალის დაჟინებულ მზერას ანდრეა.
- სიმართლე გითხრა ყველა პატიმრის დახმარება მჭირდება, თუმცა შენი განსაკუთრებით. - თვალს არ აშორებდა გოგონას ზურგს, თუმცა ანდრეა ჯიუტად არ ბრუნდებოდა მისკენ.
- ჩემი განსაკუთრებით რატომ? - კითხვა გამოსჭვიოდა გოგონას ხმაში.
- რადგან ჩემი თანამშრომლები ფიქრობენ, რომ შენ დანარჩენ პატიმრებზე გავლენა გაქვს. - გულწრფელი იყო ნინო.
- ჩემი აზრით თუ თანამშრომლების მაგივრად ხელქვეითებს უწოდებ მათ, ჩემს თვალში უფრო კარგი ტიპი გამოჩნდები. - ფეხზე წამოდგა ანდრეაც.
- მე კი არა, ეს შენ უნდა ეცადო რომ თავი მომაწონო. - ღიმილი ვერ შეიკავა ქალმა.
- შენ ციხის უფროსი ხარ და არა სააპელაციო კომიტეტის თავმჯდომარე, ასე რომ შენთვის თავის მოწონება, არაფრის მომცემია ჩემთვის. - მაგიდაზე ჩამოჯდა ანდრეა.
- საინტერესოდ მსჯელობ. - ღიმილით გადააქნია თავი ქალმა.
- შენ ჯერ კიდევ წინ გაქვს ჩემთან ურთიერთობის მთელი სიამოვნება. - ძლივს შესამჩნევად გაეღიმა ანდრეასაც.
- შემდეგ ჯერზე, როცა აქ ამოგიყვანენ ბორკილებს აღარ დაგადებენ. - გოგონას კეთილგანწყობის მოპოვება სცადა ნინომ.
- მშვენიერი იდეაა, როცა ხელები თავისუფალი მექნება, ცხელმა ყავამ იქნებ საუბრის გუნებაზეც მომიყვანოს, ახლა კი თუ შეიძლება ჩემს სამფლობელოში დავბრუნდები. - არც პასუხს დალოდებია ანდრეა და არც ქალს დამშვიდობებია, ისე დატოვა ოთახი, მიუხედავად იმისა რომ ნინომ უპატივცემულობად მიიღო ხელი მაინც არ შეუშლია გოგონასთვის.
რამდენიმე წუთი მოითმინა, მერე კარი გააღო და დერეფანში გაიხედა, რადგან დარწმუნდა რომ ანდრეა უკვე წაეყვანა პაატას კვლავ მდივანი მოიხმო თავისთან.
- ეკა, მაინტერესებს ციხეში თუ არსებობს ვინმე, ვისაც ახლო კავშირი აქვს ანდრეა ჩაჩუასთან. - სწრაფად ეცადა აეხსნა მდივნისთვის.
- ანდრეა არც ისე კონტაქტურია, თუმცა მასთან ყველაზე ხშირი შეხება და ახლო ურთიერთობა ალბათ ციხის ფსიქოლოგს აქვს. - რამდენიმე წუთიანი ყოყმანის შემდეგ თქვა ქალმა.
- თუ შეიძლება დაუძახე, რამდენიმე კითხვა მასაც მინდა დავუსვა. - ეკამ სწრაფად დატოვა ოთახი, ნინო კი სავარძელში ჩაჯდა და ფსიქოლოგის მოსვლას დაელოდა.
მართლაც ძალიან სწრაფად შემოვიდა კარში, მაღალი შავგვრემანი დაახლოებით ნინოს ასაკის ქალი, რომელიც მოდელს უფრო ჰგავდა, ვიდრე ციხის ფსიქოლოგს.
- გამარჯობა, მაპატიეთ ყველას სახელი ვერ დავიმახსოვრე. - ხელი გაუწოდა ნინომ ქალს.
- თათია ბურჯანაძე, ციხის ფსიქოლოგი და საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსი. -სწრაფადდ გაეცნო და გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება.
- როგორც ვიცი პატიმართა პირადი საქმეებიც თქვენ გაბარიათ. - ჭოჭმანით თქვა ნინომ, რადგან დანამდვილებით არ ახსოვდა.
- დიახ, პატიმრების პირადი საქმეებიც მაბარია და სხვადასხვა პროექტებზეც ვმუშაობ მათთან ერთად. - ნინოს პირისპირ მოკალათდა ქალი.
- მოკლედ იმისთვის დაგიბარეთ რომ მინდა პატიმართა პირად საქმეს გავეცნო. - საქმიან ტონს ინარჩუნებდა ნინო.
- ქალბატონო ნინო, აქ ას ოცი მსჯავრდებული იხდის სასჯელს. - გამაფრთხილებელი იყო თათიას ტონი.
- არც ისე ბევრია, თუმცა დასაწყისისთვის მირჩევნია მათ შესახებ ვიცოდე ვინც გაცილებით პრობლემატურია. - მზერა გამკაცრებოდა ნინოს.
- როგორც მითხრეს ერთ-ერთი მათგანი უკვე გაიცანით, მეორე ჯერ კიდევ ციხის საავადმყოფოშია. - მრავალმნიშვნელოვნად შეხედა უფროსს თათიამ.
- პირველში ანდრეას გულისხმობთ არა? - ეჭვიც არ შეჰპარვია ნინოს.
- დიახ.
- მეორე ვინ არის?
- მეორე თამარ კობახიძეა. - მოკლედ მოუჭრა თათიამ.
- საავადმყოფოში როგორ მოხვდა? - აშკარა დაინტერესება შეეტყო ქალიდ ხმას.
- ნაცემია, თუმცა არ ამბობს ვინ სცემა. - მზერა ნინოსას მოარიდა ქალმა.
- თუ ჩემი თანამშრომლების ლოგიკას დავეყრდნობი, ისინი ფიქრობენ, რომ რაც აქ ფუჭდება ყველაფერი ერთი ადამიანის ბრალია. - დაეჭვებით საუბრობდა ნინო.
- მე მათ არ ვეთანხმები, ანდრეა ყოველთვის პრობლემებს არ ქმნის, თუმცა დარწმუნებული ვარ თამარის ცემას მის გარდა ვერავინ გაბედავდა. - მეტისმეტად თავდაჯერებული ჩანდა ქალი.
- და თვითონ თამარი რატომ არ ამბობს ვინ სცემა?
- რომ დაბრუნდება სამაგიეროს თავად გადაუხდის ანდრეას.- თითები ნერვიულად აათამაშა ქალმა.
- ამის საშუალებას არ მივცემთ. - უდარდელად თქვა ნინომ.
- ორი ეშმაკი ერთ სივრცეში, მეტისმეტად რთული საკონტროლოა, ქალბატონო ნინო.
- და მაინც ხომ უნდა არსებობდეს გამოსავალი. - მაგიდაზე თითების კაკუნს მოჰყვა ქალი.
- არსებობს ერთი, მათი დაშორება თუ ერთ-ერთს კარცერში გაუშვებთ. - თითქოს ძალდატანებით წარმოთქვა თათიამ.
- მხოლოდ იმიტომ გავუშვა კარცერში რომ მეშინია მათი უკონტროლობის? - წარბები მაღლა აზიდა ქალმა.
- თუ ორი ეშმაკის ცოცხლად გადარჩენა გინდათ, ერთ-ერთი უნდა დააბათ. - ხმა გაუცივდა თათიას.
- მე ორივეს ავუშვებ და გავაკონტროლებ. - მტკიცე იყო ნინოს გადაწყვეტილება.
- მომწონს თქვენი შემართებაც და თავდაჯერებულობაც, მაგრამ თქვენ არ იცნობთ მათ. - არ ნებდებოდა ფსიქოლოგი.
- ეს თქვენ არ მიცნობთ მე. - ფეხზე წამოდგა ნინო. - და თამარი რისთვის იხდის სასჯელს? - საუბარი განაგრძო.
- ქმარი, შვილი და კიდევ რამდენიმე ადამიანი მოკლა.
- ჯანდაბა, კიდევ ჰყავს შვილები? - სულით ხორცამდე შეძრა ნინო, თამარის ავადმყოფურმა ქცევამ.
- არა. - მოკლედ მოუჭრა თათიამ.
- და რამდენი წლისაა? - მაქსიმალური ინფორმაციის მოპოვებას ცდილობდა ქალი.
- ორმოცდაცხრამეტის.
- ოჰო, დიდი ყოფილა. - გაკვირვება აღებეჭდა სახეზე. - და ანდრეას ჰყავს ქმარი ან შვილები? - ისევ "ეშმაკს" დაუბრუნდა ქალი.
- ანდრეას ქმარი? - გულიანად გაეცინა თათიას.
- რამე სასაცილო ვთქვი? ის ლამაზია, საინტერესო და არც ისე პატარა. - ბრაზი შეერია ხმაში.
- მე თუ მკითხავთ ანდრეა თავბრუდამხვევია, მაგრამ არც არავინ ჰყავს და არც არავინ უყვარს საკუთარი თავის გარდა. - საკუთარ წარმოთქმულში დარწმუნებული ჩანდა თათია.
- თავბრუდამხვევი? - თათიას ნათქვამი გაიმეორა ნინომ.
- არა? - თვალებში მიაჩერდა ქალი.
- თქვენ მასთან ხშირი შეხება გაქვთ? - ფსიქოლოგის კითხვას თავი აარიდა ნინომ.
- დიახ, მე მისი მასწავლებელი ვარ.
- მასწავლებელი?
- დიახ, საქმე ისაა რომ ციხეში განათლების პროგრამა გვაქვს, რომლის გავლაც პატიმრებს აქ ყოფნისას შეუძლიათ რათა გარეთ გასვლისას საზოგადოებასთან ინტეგრირება მარტივად შეძლონ, ნებისმიერ ადგილას შეეძლებათ სამსახურის შოვნა, მთავარია რა პროფესიას აირჩევენ და როგორ გაივლიან პროგრამას. - ეცადა ამომწურავად აეხსნა.
- ბევრი მოსწავლე გყავთ?
- მხოლოდ ანდრეა. - გულდაწყვეტით გადააქნია თავი.
- ანდრეა კარგად სწავლობს? - კიდევ უფრო ჩაეძია ნინო.
- შესანიშნავად. - აშკარა აღფრთოვანებით წარმოთქვა თათიამ.
- მეჩვენება თუ ანდრეას შესახებ დიდი აღტაცებით საუბრობთ? - ოდნავ შესამჩნევად გაეღიმა ქალს.
- ვფიქრობ გეჩვენებათ, თუმცა ანდრეა რომ ძალიან საინტერესოა ამას არ უარვყოფ.
- კვირაში რამდენ საათს ატარებთ მასთან? - კიდევ ერთხელ შეცვალა თემა ნინომ.
- ათ საათს, ყოველ სამუშაო დღეს ორ-ორი საათი, შაბათ-კვირას ისვენებს.
- გამოდის თქვენ ბევრი რამ იცით მის შესახებ. - კმაყოფილი ღიმილი გადაეკრა სახეზე.
- მხოლოდ ის რაც მას უნდა რომ ვიცოდე.
- ეს როგორ გავიგო? - მოლოდინის თვალებით მიაჩერდა ქალს.
- ანდრეა მეტისმეტად ჭკვიანია, როცა მასთან ერთად ვარ, ვფიქრობ რომ ძალიან ბევრს ლაპარაკობს და თითქმის ყველა კითხვაზე მპასუხობს, თუმცა როცა ერთმანეთს ვშორდებით, აღმოვაჩენ რომ საინტერესო და ხელჩასაჭიდი არაფერი უთქვამს.
- ანუ ეშმაკი მოთამაშეა? - პირი უგემურად გააწკლაპუნა ნინომ.
- ანდრეა პოლიტიკოსია, მაქსიმალური სიტყვათა რაოდენობით გასცემს მინიმალურ ინფორმაციას.
- კიდევ რისი თქმა შეგიძლიათ მის შესახებ? - კითხვები მოსვენებას არ აძლევდა ქალს.
- იმის რომ ანდრეასთან კარგი ურთიერთობა, უამრავ პრობლემას აგაცილებთ.
- გასაგებია, ისღა დამრჩენია მადლობა გითხრათ დახმარებისთვის და ანდრეასა და თამარის პირადი საქმეები გთხოვოთ, მინდა უფრო დეტალურად გავეცნო.
- ხვალ მაგიდაზე დაგხვდებათ, ახლა კი თქვენის ნებართვით წავალ. - ფეხზე წამოდგა თათიაც, უფროსს დაემშვიდობა და სწრაფი ნაბიჯით დატოვა ოთახი.
ნინოც მთელი დღის საქმით თუ ემოციებით დატვირთული უღონოდ ჩაესვენა სავარძელში.

* * *
დღეები ერთმანეთს ცვლიდნენ, ახალი უფროსის დანიშვნიდან ორი კვირა ისე გავიდა, ციხეში სრული იდილია სუფევდა.
ნინომ უკვე მყარად მოიკიდა ფეხი ახალ სამსახურში და დაპირებების შესრულებასაც შეუდგა, პატიმრებისთვის სპორტდარბაზის მოწყობა დაიწყო.
ქალმა საკმაოდ კარგი ურთიერთობა ჩამოაყალიბა, როგორც თანამშრომლებთან, ასევე მსჯავრდებულებთან, თითქოს ახალი ენთუზიაზმი გაუღვიძა ყველას.
სამსახურის მეთხუთმეტე დღეც მშვიდად მიიწურა, თუმცა ნინო მაინც საკმაოდ დაღლილი მივიდა სახლში.
კარზე ზარი დარეკა თუ არა მოხუცი დედა გამოეგება.
- მოხვედი შვილო? რომ დაგაგვიანდა ძალიან ვინერვიულე. - საქაღალდე და ჩანთა კარშივე ჩამოართვა და შინ შეუძღვა.
- კარგი რა დე, რა განერვიულებდა? ყველაფერი კარგადაა, უბრალოდ პატიმრების საქმეებს ვეცნობოდი და დრო ისე გამეპარა ვერც გავიგე. - სწრაფი ნაბიჯით აედევნა უკან ქალს.
- არ იცოდე მაინც რა მანერვიულებს შვილო. - დანანებით გადააქნია თავი და სევდიანი თვალები შეანათა ქალმა.
- დედა, მორჩი რა, მამას გარდა მილიონობით პოლიციელი არსებობს, მაგრამ ყველა მათგანს არ ხოცავენ, ამდენი წელი გავიდა უკვე, ბოლოს და ბოლოს მომეცი საშუალება ცხოვრება გავაგრძელო. - მტკიცედ საუბრობდა ნინო.
- გააგრძელე დედა, ვინ დაგიშალა გაგრძელება, მაგრამ მაქვს მე ნერვიულობის სავაბიც და უფლებაც, მაშინ როცა სწორედ იმ თანამდებობას იკავებ ახლა რომელსაც მამაშენი შეეწირა. - ცრემლებმა თვალები აუციმციმა.
- მე კარგად ვარ და კარგად ვიქნები, გასაგებია? ახლა კი მაჭამე რამე, ციხოს საჭმელი არც ისე გემრიელია, უახლოეს მომავალში უნდა გადავჭრა ეგ პრობლემა. - სუფრას მიუჯდა ნინო.
- მიხარია რომ მამაშენის სიკვდილმა არ გაგაბოროტა და მართლა ცდილობ პატიმრების ცხოვრება უკეთესობისკენ შეცვალო. - ქალმა მალევე გააწყო სუფრა, დედა-შვილმა ერთად ივახშმა და ნინო ფეხზე წამოდგა.
- შხაპს მივიღებ და დავიძინებ რა, ძალიან დავიღალე. - შუბლზე აკოცა და საპირფარეშოსკენ დაიძრა.
სწრაფად იბანავა და ის ის იყო დაწოლას აპირებდა ტელეფონი აწკრიალდა.
- გისმენთ! - ნომერი არ ეცნო ქალს.
- როგორ მიდის სამსახურის საქმეები ქალბატონო დირექტორო? - მამაკაცის მხიარული ხმა მოისმა ყურმილს იქედან.
- რა ვიცი ირაკლი მშვენივრად, ვისი ნომრით მირეკავ?
- მცველის, ხომ იცი ჩემი ტელეფონი ისმინება, არ მოგენატრე? - კითხვა დაუბრუნა მამაკაცმა.
- რომ გითხრა კი_მეთქი, მოხვალ?
- მგონი არასდროს გითქვამს რომ მოგენატრე. - თემა სასწრაფოდ შეცვალა მინისტრმა.
- მგონი არასდროს ჰქონია ამას აზრი, ახლა კი მაპატიე, დაღლილი ვარ და უნდა დავიძინო.
- კარგი, ძილინების და მიყვარხარ არ დაგავიწყდეს.
- ძილინების ირაკლი. - ცივად დაემშვიდობა და ტელეფონი გათიშა.


. . .
დილით შეშფოთებულს გაეღვიძა, ოფლში გაწუწულიყო ქალი.
ნაცნობი კოშმარი ესიზმრა, თუმცა შეიძლებოდა კი ამისთვის კოშმარი დაგერქმიათ? მას უბრალოდ თვალები ესიზმრებოდა, თვალები რომლის პატრონზეც წარმოდგენა არ ჰქონდა ნინოს.
ამ ცისფერი თვალების გამყინავი და ბრაზით სავსე მზერა წლები იყო ძილს უფრთხობდა ქალს.
წარმოდგენა არ ჰქონდა რა ჯანდაბა ხდებოდა მის თავს, რატომ ხედავდა ამ მაგიურ ცისფერებს ასე ხშირად, რატომ იღვიძებდა აცახცახებული და ამავდროულად მონუსხული, მაგრამ ზუსტად იცოდა რომ ამ თვალების პატრონს არასდროს შეხვედროდა აქამდე.
ძილის გაგრძელება ვეღარ შეძლო ქალმა, შხაპი მიიღო და არც უსაუზმია ისე წავიდა სამსახურში, ეზო სწრაფი ნაბიჯით გაიარა, გზად შემხვედრ თანამშრომლებს მიესალმა და საკუთარ კაბინეტს შეაფარა თავი.
- ქალბატონო ნინო დაგაგვიანდათ, ხომ ყველაფერი რიგზეა? - უკან შემოჰყვა ეკაც.
- კარგად ვარ, სამინისტროში მომიწია გავლა საბუთების თაობაზე, ჩემს არ ყოფნაში რამე მნიშვნელოვანი მოხდა? - კითხვით სავსე მზერით შეხედა ქალმა.
- დიახ, პრობლემა გვაქვს.
- ანდრეა? - თითქოს თავისთავად წამოცდა ნინოს.
- დიახ, ერთ-ერთ პატიმარს ორივე ხელები მოტეხა.
- ჯანდაბა, კი მაგრამ რამ გადარია? არა და ისეთი კარგი იყო მთელი ორი კვირა ლამის ვიფიქრე რომ ყველა ცდებოდა მასში. - ნერვიულად გადააქნია თავი. - და ხელები ვის მოტეხა?
- ნათია გოგიას, ნარკოტიკების გამო იხდის სასჯელს, დიდი ხანია აქ არის და კიდევ კარგა ხანს მოუწევს ყოფნა, თუმცა ანდრეასთან პრობლემა არასოდეს ჰქონია. - შეძლებისდაგვარად აუხსნა ქალმა.
- სად არიან ახლა, ან ერთი ან მეორე. - სახეზე მოისვა ხელები ნინომ.
- ნათია ციხის საავადმყოფოშია, ანდრეა კარცერში.
- კარგი ეკა, პაატას დაუძახე, ჯერ ნათიასთან მიმიყვანოს, შემდეგ ანდრეას ვნახავ.
მამაკაცი რამდენიმე წუთში გაჩნდა ნინოს კაბინეტში და სწრაფი ნაბიჯით გაემართნენ საავადმყოფოს შენობისკენ, რომელიც ციხის უკიდურეს მარჯვენა ზოლში იკავებდა რამდენიმე ოთახს და ორიოდ ექიმი ემსახურებოდა.
- გამარჯობა. - შესვლისთანავე მიესალმა ნინო ხელებზე თაბაშირ დადებულ პატიმარს.
- გამარჯობა ქალბატონო ნინო.
- ხელები როგორ გაქვთ? - თავზე დაადგა ქალი.
- ექიმმა თქვა რომ ორივე მოტეხილია, კიდევ კარგი თქვენმა თანამშრომლებმა შემოგვისწრეს თორემ კისერსაც მომიგრეხდა "ეშმაკი".
- რატომ იჩხუბეთ? - მშრალად იკითხა ქალმა.
- ვიჩხუბეთ? თქვენ მართლა გგონიათ რომ ეშმაკს ვეჩხუბე? ფიქრობთ სიცოცხლე მომბეზრდა? - გაოცებით იკითხა პატიმარმა.
- გინდათ მითხრათ, რომ ანდრეამ ხელები უმიზეზოდ დაგამტვრიათ?
- დაზარალებული მე ვარ და თქვენ მას იცავთ? - თემა სასწრაფოდ შეუცვალა ქალმა.
- არავის ვიცავ, უბრალოდ ვცდილობ სიმართლე გავარკვიო და შესაბამისი ზომები მივიღო.
- ჰოდა ის შეშლილი არასოდეს ამოიყვანოთ კარცერიდან, რადგან უდიდეს საფრთხეს წარმოადგენს ყოველი ჩვენგანისთვის.
- ამას თავად გადავწყვეტ, თქვენ კი ჩემს კითხვაზე არ გიპასუხიათ. - შეახსენა ნინომ.
- წარმოდგენა არ მაქვს რას მერჩის, დანარჩენი შეგიძლიათ მასთან გაარკვიოთ.
- კარგი რა გაეწყობა, სწრაფად გამოჯანმრთელებას გისურვებთ. - სწრაფად დატოვა ოთახი ნინომ და ამჯერად პაატას მიუბრუნდა.
- რას ფიქრობ? - კითხვა გამოსჭვიოდა ქალის ხმაში, თუმცა სანამ პაატა პასუხს დააბრუნებდა თათია გაჩნდა მათთან.
- რა მოხდა? - აღელვება ეხატა სახეზე.
- შენმა საამაყო ეშმაკმა, ამჯერად ხელები დაამტვრია ერთ-ერთ პატიმარს. - კმაყოფილი რეპლიკა ესროლა მამაკაცმა.
- რატომ?
- როგორც დაზარალებული ამბობს ტყუილად. - საუბარში ჩაერთო ნინოც.
- სისულელეა, ანდრეა ავადმყოფი არ არის, ხელებს ტყუილად არავის დაამტვრევდა. - სასწრაფოდ უარყო თათიამ.
- ანუ შენი აზრით მისი რეაქცია ნორმალურია? - მზერა გაუსწორა ნინომ ქალისას.
- არა, რა თქმა უნდა ეს ნორმალური არ არის, მაგრამ ტყუილად ნამდვილად არავის დაამტვრევდა ხელებს. - სასწრაფოდ განმარტა. - და ახლა სად არის? - საუბარი განაგრძო.
- კარცერში. - მამაკაცმა დაასწრო პასუხი ნინოს.
- თქვენ გაგზავნეთ ქალბატონო ნინო?
- არა, მე ახლახან მოვედი.
- ანდრეამ რა თქვა? - ისევ პაატას მიუბრუნდა ფსიქოლოგი.
- ეშმაკი როგორც ყოველთვის დუმს. - კმაყოფილმა ღიმილმა სახე გაუბადრა მამაკაცს.
- ისევ არაფერი გიკოთხავთ, ისე ჩაიყვანეთ კარცერში, თქვენ არასოდეს უსმენთ მას. - არ ცხრებოდა თათია.
- სწორედ ახლა ვაპირებ მასთან ჩასვლას და დალაპარაკებას. - ქალის დამშვიდება სცადა ნინომ.
- ხომ არ გირჩევნიათ ჯერ მე დაველაპარაკო? - მავედრებელი მზერა ესროლა თათიამ უფროსს.
- არა, თავად ვცდი. - მტკიცედ ჰქონდა გადაწყვეტილი ნინოს.
- კარგი, მაგრამ გთხოვთ ყველაფერი გააკეთეთ რომ სიმართლე გაარკვიოთ და ანდრეას არ მოეშვათ სანამ ყველაფერს არ მოგიყვებათ, თუ თქვენ არ გამოგივათ, მაშინ გთხოვთ მე მომცეთ მისი ნახვის ნებართვა.
- თქვენ კარცერში ჩასვლის უფლება გაქვთ? - მშვიდად იკითხა ქალმა.
- მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში, ამიტომაც გთხოვთ ნებართვას. - უფროსს სახეში მისჩერებოდა თათია.
- თუ საჭირო გახდებით შეგატყობინებთ. - სწრაფი ნაბიჯით გაშორდა ნინო თათიას და პაატასთან ერთად ჩავიდა ანდრეას სანახავად.
- კარი გამიღეთ, პირისპირ მინდა გავესაუბრო. - თქვა როგორც კი გრძელ დერეფანში ჩამწკრივებული ექვსი კარიდან ერთ-ერთთან გაჩერდნენ.
- ეს სახიფათოა ქალბატონო ნინო.
- ეს ბრძანებაა. - მტკიცედ თქვა ქალმა და პაატამაც წინააღმდეგობა ვერ გაუწია.
კარი გაიღო თუ არა ნინომ ოთახში შეაბიჯა, პაატამ კი კარი მიხურა და იქვე, დერეფანში დაელოდა მოვლენების განვითარებას.
ანდრეა იატაკზე დადებულ, ნაცრისფერ ლეიბზე იჯდა, თავი მუხლებში ჩაერგო და ხელები თავზე შემოეწყო.
კარის ხმამ გამოაფხიზლა გოგონა, თავი ასწია და კარში შემომავალ ნინოს ცივი მზერა ესროლა.
მზერა რომელმაც ადგილზე გააქვავა ქალი, მზერა რომელიც წლები იყო ტანჯავდა და თავს არ ანებებდა. მზერა რომელიც ერთი შეხედვით უცხო მაგრამ ღრმად შესისხლხორცებული იყო ნინოსთვის.
ნაცნობი, ცისფერი თვალების, ცივი და ბრაზიანი გამომეტყველება, გაქცევა უნდოდა ნინოს, ძალიან უნდოდა სასწრაფოდ მოშორებოდა მზერის პატრონს, მაგრამ მიხვდა რომ პანიკა უნდა მოეთოკა, ახლა ასეთი სისუსტის გამოჩენა ყოვლად დაუშვებელი იყო, ამიტომ ოთახის სიღრმისკენ შეიწია და ანდრეას მიუახლოვდა.
- როგორ ხარ? - ჰკითხა რათა საკუთარი ხმის ჟღერადობა მოესინჯა.
აღმოჩნდა რომ ნინომ ყველა ემოცია მშვენივრად დაფარა.
- ისე მეკითხები თითქოს ხუთ ვარსკვლავიანი სასტუმროს პენთჰაუსში გამომიშვი. - ცალყბად გაეღიმა გოგონას.
- ასე ნუ მიყურებ, კარგი? აქ მე არ გამომიშვიხარ. - ჯერ კიდევ კანკალებდა შიგნიდან თუმცა მეტყველება არ გასცემდა ნინოს ემოციებს და ძალიან მადლიერი იყო ამის გამო ქალი.
- მოიცა, ანუ ჯერ ვერ იმორჩილებ ხელქვეითებს? - ირონიულად ჩაიცინა.
- ანდრეა, შენ დანაშაული ჩაიდინე და იმიტომაც მოხვდი აქ. - საკუთარი ბაგიდან წარმოთქმული ანდრეას სახელი მეტისმეტად სასიამოვნოდ ჩაესმა ნინოს.
- ვიცი. - მოკლედ მოუჭრა გოგონამ.
- მაშინ რატომ მსაყვედურობ?
- და შენ თავს რატომ იმართლებ? - კითხვა დაუბრუნა.
- ღმერთო, ანდრეა შენ მას ორივე ხელი მოტეხე. - ნერვიულად ჩამოისვა თმაზე ხელი.
- ღმერთი არა, ეშმაკი ანდრეა ვარ მე სა საერთოდ, სიმართლე გითხრა მხოლოდ ცალი ხელის მოტეხვას ვგეგმავდი მაგრამ წინააღმდეგობის გაწევა სცადა და მეორეც შემატყდა. - ფეხზე წამოდგა და წინ აეტუზა ნინოს.
- რატომ გააკეთე ეს? - ფეხებიდან ააყოლა მზერა ქალმა მაგრამ თვალებში შეხედვა ვერ გაბედა.
- რატომ გაინტერესებს?
- რადგან არ მინდა იმის დაჯერება, რომ ავადმყოფი ხარ რომელიც ხალხს ტყუილად ამტვრევს ხელებს. - ხმას აუწია ქალმა.
- სიმართლის გარკვევა მას შემდეგ, რაც უკვე მივიღე სასჯელი ვერაფერი შვილია, ასე რომ შეგიძლია საკუთარ კაბინეტში დაბრუნდე.
- თუ სიმართლეს გავარკვევ შევძლებ აქედან დღესვე წაგიყვანო, მაგრამ თუ არ მომიყვები არ ვიცი რამდენ ხანს მოგიწევს დარჩენა.
- ნინო, სასჯელი უკვე მივიღე, ახლა მტყუან მართალი ფეხებზე , ჩემთვის სულერთია აქ ერთი დღით დავრჩები თუ ერთი წლით, თავს მშვენივრად ვგრძნობ.
- მერამდენედ ხარ აქ? - თემა შეცვალა ქალმა.
- ალბათ მეათედ, ან მეოცედ რა ვიცი არ დამითვლია, მაგრამ შევეჩვიე და თავს ისე ვგრძნობ როგორც დელფინი წყალში.
- ესე იგი არაფრის მოყოლას არ აპირებ? - ერთხელაც გაიბრძოლა ნინომ.
- არა! - მტკიცედ გაისმა ანდრეას პასუხი.
- რა გაეწყობა, მაშინ შეგიძლია ამ უნიტაზთან ერთად გაერთო, რომელიც შენს გარდა ერთადერთია ოთახში, რასაც ფეხზე დგომა შეუძლია. - ბრაზით მიაყარა ქალმა.
- სამწუხაროა რომ ბიჭი არ ვარ, ისეთი სილამაზე მეწვიე "პენთჰაუსში" უნიტაზის გარეშეც ორი ვიდგებოდით. - მოჩნებეითი სევდით წარმოთქვა.
- თავხედო. - ხმამაღლა იყვირა ნინომ და ქუსლების კაკუნით დატოვა ოთახი, პაატაც რკინის კარის დახურვისთანავე უკან აედევნა ქალს.
ქალი გაცოფებული დაბრუნდა კაბინეტში.
- ამ იდოტის მზერას ვხედავ ორ წელიწადზე მეტია? რა ჯანდაბის გამო? სულ ორი კვირაა რაც ვიცნობ, რა ჯანდაბას აკეთებდა ჩემს სიზმრებში? არა და დამეფიცება იგივე თვალებია, იგივე მზერაა, თითქოს პირდაპირ სიზმრიდან გადმოვიდა ეს თავხედი ცინიკოსი, თან როგორ მელაპარაკება, ღირსია დარჩენილი სასჯელი კარცერში გავატარებინო, ჭკუას გასწავლი ანდრეა ჩაჩუა, აი ნახავ თუ ჭკუა არ გასწავლო. - საკუთარ თავთან ლაპარაკი კაკუნის ხმამ შეაწყვეტინა ნინოს.
- ქალბატონო ნინო, პატიმარი ითხოვს თქვენს ნახვას. - კარში თავი შემოყო ეკამ და უფროსის აჭარხკებულ სახეს წააწყდა.
- ამოიყვანეთ. - მოკლედ მოუჭრა ქალმა სავარძელში ჩაჯდა და პატიმრის ამოსვლამდე თავის დამშვიდებას ეცადა.
ეკა მალე დაბრუნდა ახალგაზრდა გოგონასთან ერთად, რომელიც ნელა შემოვიდა ნინოს კაბინეტში და უფროსის ნებართვის შემდეგ მოუხერხებლად ჩაჯდა სავარძელში.
- გამარჯობა, შენი სახელი? - გულთბილად გაიღიმა ქალმა რადგან შენიშნა რომ ახალგაზრდა მეტისმეტად ნერვიულობდა.
- მაია, მე მაია ვარდოსანიძე ვარ. - ნერვიულად წარმოთქვა და თითები ახლართა ერთმანეთში.
- რამდენი წლის ხარ?
- ოცის.
- რისთვის დაგიჭირეს ასეთი პატარა? - გულწრფელად გაიკვირვა ქალმა.
- სამსახურიდან ფული ავიღე დაუკითხავად. - ნერვებს ვერ იოკებდა და ნინოს ეს არ გამოჰპარვია.
- ბევრი?
- ორიათასი, უნივერსიტეტისთვის გადასახდელი თანხა მჭირდებოდა თორემ გამომრიცხავდნენ, სასოწარკვეთილი ვიყავი და დღემდე წარმოდგენა არ მაქვს როგორ მოვახერხე უფროსის კაბინეტიდან ფულის აღება. ბატონმა ვაჩემ იჩივლა და მეც მომისაჯეს.
- რამდენი მოგისაჯეს?
- ერთი წელი, თუმცა ათი თვე უკვე გავიდა, მალე წავალ აქედან. - იმედის ნაპერწკალი გაუკრთა თვალებში.
- ძალიან კარგია, ახლა კი აბა, რამ შეგაწუხა? - მზერა გაუსწორა მაიასას ქალმა.
- მე ანდრეა ჩაჩუას შესახებ მინდა დაგელაპარაკოთ.
- ღმერთო ისევ ანდრეა, ნუ ღელავ ის კარცერშია. - მოთმინებამ უმტყუნა ნინოს.
- ვიცი ვიცი, და სწორედ იმის სათქმელად მოვედი რომ იქ ჩემს გამოა. - სახეზე აშკარად წამოწითლდა გოგონა.
- გისმენ. - მთელი ყურადღება მაიაზე გადაიტანა ქალმა.
- ქალბატონო ნინო, ნათია გოგონებს აიძულებს რომ ეთამაშონ, მათ ვალებს ადებს, შემდეგ კი სხვადასხვა ხერხით სჯის, ან რაღაც უაზრო სურვილებს ასრულებინებს.
- მერე? - ღრმად ამოისუნთქა ნინომ.
- ამას წინ ნათიამ ჩემთან თამაში სცადა, ამბავს ანდრეა შეესწრო და უთხრა, აქ გაფუჭებული ახალგაზრდები ისედაც ბევრნი ვართ, ამ ბავშვს მომავალი აქვს გარეთ და შეეშვიო.
იმ დღეს ნათია შემეშვა მაგრამ რამდენიმე დღეში ისევ მომთხოვა მასთან მეთამაშა, ჩემს ბედად ანდრეა ისევ იქვე აღმოჩნდა და ნათია გააფრთხილა თუ კიდევ ერთხელ გიცდია მაგასთან თამაში, ხელებს დაგამტვრევ რომ კამათელი კარგა ხანს ვერ დაიჭირო ხელშიო.
ნათიამ დღეს მესამედ სცადა ჩემთან თამაში და ანდრეამაც პირობა შეასრულა.
- გასაგებია. - მშრალად წარმოთქვა ნინომ, თუმცა გულის სიღრმეში საოცარი შვება იგრძნო, ნეტავ რატომ იყო მისთვის ამდენად მნიშვნელოვანი ანდრეას უდანაშაულობა? ახლა ამაზე ფიქრის არც დრო ჰქონდა და არც საშუალება.
- ქალბატონო ნინო, გთხოვთ ანდრეას კარცერში ნუ დატოვებთ, მე მესმის რომ ბრაზის ასე გამოხატვა ნორმალური არ არის, მაგრამ ანდრეას ცუდი განზრახვა არ ჰქონია, მას უბრალოდ ასეთი ხასიათი აქვს. - ვედრება შერეოდა ხმაში ახალგაზრდას.
- ვნახოთ რის გაკეთებას შევძლებ. - ფიქრებიდან ძლივს გამოერკვა და ხმადაბლა დაუბრუნა პასუხი.
მაიაც მალე დაემშვიდობა და წავიდა, ნინომ კი თანამშრომლები სასწრაფოდ შეკრიბა, სიტუაციაში გაარკვია და მიუხედავად რამდენიმე თანამშრომლის მკაცრი წინააღმდეგობისა მაინც დაავალა პაატას ანდრეას კარცერიდან ამოყვანა.
ახალი ამბით და ნინოს გადაწყვეტილებით, ჭეშმარიტად აღფრთოვანებული მხოლოდ თათია ჩანდა, თანაც იმდენად რომ ციხის განაწესი სულ დაავიწყდა და ოთახში ახლადშემოყვანილ "ეშმაკს" გულწრფელი სიხარულით გადაეხვია.
- როგორ ხარ? - ჰკითხა და მთელი ყურადღებით შეათვალიერა, რათა დარწმუნებულიყო რომ არავის უცემია.
- კარგად, მშვენივრად გავერთეთ მე და უნიტაზი. - ჯერ თათიას შეხედა, შემდეგ კი ირონიული ღიმილი ესროლა ნინოს.
- თუ შეიძლება მარტო დაგვტოვეთ. - ანდრეას კომენტარი არ შეიმჩნია ნინომ.
- ერთ საათში შევხვდებით გაკვეთილზე. - ანდრეას გაუღიმა თათიამ, შემდეგ ნინოს დაემშვიდობა და ოთახი დატოვა.
- დღეს ძალიან თავხედურად მოიქეცი. - საუბარი დაიწყო ქალმა როგორც კი "ეშმაკი" მარტო დაიგულა.
- მართლა? - სავარძელში ჩაჯდა გოგონა და ფეხი ფეხზე გადაიდო.
- ჰო, მართლა. მე შენი უფროსი ვარ და ჩემთან ასე საუბარს არ უნდა ბედავდე. - ანდრეას დამცინავი ტონი არ შეიმჩნია ქალმა.
- თორემ რას იზამ, დამსჯი? იმ ჩემს პენთჰაუსში გამგზავნი?
- შენი აზრით ადამიანები მხოლოდ მაშინ სცემენ ერთმანეთს პატივს თუ დასჯის ეშინიათ? - საუბრის მანერა შეცვალა ნინომ, რადგან მიხვდა, ეშმაკის დაშინება შეუძლებელი იყო.
- არა, არ ვთვლი ასე, თუმცა არც იმას ვთვლი რომ თავხედურად მოვიქეცი.
- რატომ არ მომიყევი რის გამო მოტეხე ხელები თათიას.
- გასაგებია, ესე იგი გაარკვიე. - მზერა ნინოსას გაუსწორა ეშმაკმა.
- ჰო და სიმართლე გითხრა გამიკვირდა. - თვალები მაშინვე დახარა ქალმა, სულით ხორცამდე ძრავდა ანდრეას მზერა.
- საიდუმლოდ გეტყვი, ზოგჯერ ადამიანური გამონათებები მაქვს ხოლმე. - თითები ერთმანეთში ახლართა გოგონამ.
- ანდრეა, მე არ ვაპირებ შენს დაშინებას, მხოლოდ მინდა მეგობრად მიმიღო და გულწრფელი იყო ჩემთან.
- შენი შემოთავაზება ყავასთან დაკავშირებით ისევ ძალაშია? - გვერდულად გაიღიმა.
- რა თქმა უნდა, დალევ?
- კი, ამჯერად ხელები თავისუფალი მაქვს. - გაიცინა და ხელები ცხვირწინ აუთამაშა ნინოს, ქალმაც მაშინვე თხოვა მდივანს ყავის შემოტანა.
- არც კი მჯერა, ექვსი წლის შემდეგ პირველად ვსვამ ყავას. - კმაყოფილმა გაიკრიჭა და ყავიან ტუჩებზე ენა გადაისვა.
- ეშმაკს რატომ გეძახიან? - მის წინ მაგიდაზე ჩამოჯდა ნინო.
- იმიტომ რომ ნებისმიერი ადამიანი შემიძლია ვაცდუნო. - ყავის სმას განაგრძობდა.
- სხვათაშორის შევამჩნიე რომ ყველა ზედამხედველს ეფლირტავები, განურჩევლად სქესისა. - წარბის აწევით აღნიშნა ნინომ.
- მე მაქვს ამის უფლება, ერთბაშად სამსახურიდან არავინ დამითხოვოს. - უგემურად დაეთანხმა "ეშმაკი".
- ანუ ეს უბრალოდ ფლირტია თუ თავდაჯერებულობას გმატებს ის ფაქტი, რომ რამდენიმე ახალგაზრდა თანამშრომელს თავბრუს ახვევ? - გულიანად გაეცინა ქალს.
- მე მათ უბრალოდ ვეთამაშები. - წარბები შეჭმუხნა ანდრეამ.
- ეთამაშები?
- ჰო, თამაში ეს ხომ გართობაა, მეც თავს ვირთობ.
- თათიასაც ეთამაშები? - დაეჭვებით იკითხა ნინომ.
- არა. - მშვიდად უარყო.
- გინდა თქვა რომ თათია მოგწონს?
- ღმერთო, არა საიდან მოიტანე. - ლამის ხმამაღლა გადაიხარხარა და საუბარი განაგრძო - ის უბრალოდ ერთადერთია ვინც მისმებს მაშინ, როცა დანარჩენი სამყარო ფეხზე მიკიდებს.
- ანუ შენი მეგობარია. - თითქოს გამოსაცალი იპოვაო ისე თქვა.
- არ ვიცი, მეგობრები არასდროს მყოლია, თუმცა ალბათ ჰო, ეგ არის.
- და სათამაშოდ ყოველთვის სუსტებს ირჩევ? - ოდნავ გაეღიმა ქალს.
- თუ გავითვალისწინებთ რომ ისინი ეშმაკს ეთამაშებიან თამამად შეიძლება ითქვას რომ ძალები თანაბარი ვერ იქნება, მაგრამ არ მიფიქრია ამაზე, დავფიქრდები და გაგაგებინებ. - ფეხზე წამოდგა და გასასვლელად მოემზადა.
- კარგია ანდრეა, მშვენიერია ახლა კი მინდა გთხოვო ეცადე აღარავინ დაამტვრიო კარგი?
გოგონას პასუხი არ დაუბრუნებია ისე წავიდა კარისკენ.
- თუ რამე დამაინტერესებს ხომ შეიძლება რომ დაგიძახო? - კარში მიაწია სიტყვები.
-ჰო, შეიძლება და ნინო. - ოდნავ ხმამაღლა დაიძახა ანდრეამ.
- რა? - შეშფოთებული მზერა მიაპყრო ქალმა.
- ნუ აკეთებ ამას.
- რას? - გაკვირვება ვერ დამალა.
- ეშმაკს ნუ ეთამაშები.
- ფიქრობ რომ გეთამაშები? - ანდრეას თვალებს გაუსწორა მზერა და სადღაც შიგნით მოუსვენრობა იგრძნო.
- მე არასოდეს ვფიქრობ ნინო, თუ რამეს ვამბობ ნიშნავს რომ ზუსტად ვიცი.
- ასე იმიტომ ფიქრობ რომ კარცერიდან დაგიხსენი? - ანდრეას მზერაში ჩაძირული, თავს ძალას ატანდა რომ საჭირო სიტყვები მოეძებენა.
- იმიტომ რომ მეტისმეტად გულითადი ხარ. - თვალს აშორებდა ანდრეა ქალს.
- იქნებ უბრალოდ კეთილი ვარ. - ანდრეას მზერა ბურღავდა ქალს.
- გგონია ამას დავიჯერებ?
- თათიასი ხომ დაიჯერე?
- შენ თათია არ ხარ. - მოკლედ მოუჭრა.
- სამაგიეროდ შენ ხარ ანდრეა.
- ზუსტად, ამიტომ აუცილებლად დამარცხდები.
- ჰო?
- ჰო, მე ყოველთვის ერთი სვლით წინ ვარ ნინო, და გახსოვდეს, არ არსებობს რამე რაც შენ იცი და მე არა.
ანდრეამ კარი გაიხურა და ბიბლიოთეკისაკენ დაიძრა, ნინო კი გაშეშებული იდგა და ვერ ხვდებოდა რა უთხრა "ეშმაკმა" წარმოდგენა არ ჰქონდა რაზე საუბრობდა ანდრეა, რა უნდა სცოდნოდა ან მასთან თამაში რატომ უნდა სდომოდა ნინოს

. . .
-აბა როგორ ხარ? - კიდევ ერთხელ ჰკითხა თათიამ, მის წინ მოკალათებულ "ეშმაკს".
- კარგად.
- არ გინდა დაწვრილებით მომიყვე რა მოხდა? - მეტისმეტად მშვიდი ჩანდა თათია.
- არა.
- აბა მეცადინეობას შევუდგეთ?
- არა, დღეს ხასიათზე არ ვარ.
- აბა რა გავაკეთოთ? - ანდრეას მიაჩერდა ქალი.
- არაფერი.
- ორი საათი უბრალოდ ვისხდეთ და ერთმანეთს ვუყუროთ? - ხელები გადააჯვარედინა თათიამ.
- ჩემზე უკეთესს, ვის უნდა უყურო? - კმაყოფილმა გაიკრიჭა.
- კარგი ანდრეა, მომიყევი რამე შენს შესახებ.
- მაგალითად? - კბილებს შორის გადაატარა ენა "ეშმაკმა"
- მაგალითად შენს ოჯახზე, ან იმაზე რატომ ზიხარ აქ.
- ოჯახი არ მყავს და ხომ იცი რომ მკვლელობისთვის. - უგემურად დაიჭყანა.
- ჰო, ეგ შენს საქმეშიც წერია და საერთოდ იქ ყველაფერი წერია შენი ჩვენების გარდა, მე კი შენი ვერსიის მოსმენა მინდა.
- ვააჰ. - ტუჩები გაბუშტა.
- რატომ არ მიეცი ჩვენება? - თვალებში მიაჩერდა ქალი.
- იმიტომ, რომ მაინც ვერაფერს დავამტკიცებდი.
- ესე იგი შენ არ მოგიკლავს?
- კი, ეს მე ჩავიდინე.
- რატომ? - მზერა მოარიდა ეშმაკს თათიამ.
- ჩვენებებს არ ვიძლევი. - კბილებში გამოსცრა ანდრეამ.
- ეს ჩვენება არ არის, მე შენი ფსიქოლოგი და მეგობარი ვარ და ჩვენ ახლა უბრალოდ ვსაუბრობთ.
- გეყოფა უკვე. - ხელი აუქნია გოგონამ.
- ცდილობ დამიმტკიცო რომ მაგარი გოგო ხარ? - მშრალად წარმოთქვა.
- გინდა მწყობრიდან გამომიყვანო?
- და თუ გამოხვალ რას გააკეთებ? მეც ხელებს დამამტვრევ? აჰაა ჩემი ხელები, მიდი ანდრეა. - ხელები მის წინ მაგიდაზე დააწყო თათიამ, თუმცა ანდრეა არ შეხებია, ფეხზე წამოდგა მაგიდა ამოატრიალა და იატაკზე დაახეთქა, სკამს დაარტყა წიხლი და წიგნების თაროსთან მივიდა, რამდენიმე უჯრა მთლიანად გადმოყარა და ფეხებით შედგა ძირს გადმოყრილ წიგნებს.
სწორედ ამ დროს ჩაიარა ბიბლიოთეკასთან ნინომ და ხმაურის გაგონებისთანავე შიგბით შევიდა.
- გააფრინე? - დაიყვირა როგორც კი დარბეული ბიბლიოთეკა დაინახა.
- კი გავაფრინე. - მშვიდად დაემოწმა და კიდევ ერთი უჯრა გამოაცარიელა.
- გეყოფა უკვე, პატარა ჭირვეული ბავშვივით იქცევი. - მასთან ახლოს მივიდა ნინო და მაისურში დაქაჩა.
- რა? - გაკვირვებისგან პირი დააღო ეშმაკმა და სახეში შეაჩერდა ნინოს.
ღმერთო როგორ აბნევდა ეს მზერა ქალს, როგორ ურევდა თავგზას მაგრამ ახლა ამის დრო არ იყო, სწრაფად მოვიდა გონს, ანდრეას ხელს ხელი ჩასჭიდა და ბიბლიოთეკიდან გაათრია.
არც გოგონას გაუწევია დიდი წინააღმდეგობა, მორჩილად შეყვა კაბინეტში და სავარძელში ჩაჯდა.
ნინომ კარი გადაკეტა და თავზე წამოადგა ანდრეას.
- რა ჯანდაბა მოგიხერხო? - მკაცრი იყო ქალის გამომეტყველება.
- მე მეკითხები? - ირონიულად გაეცინა.
- ჰო შენ გეკითხები, რადგან ვერ გავიგე რა ჯანდაბა გემართება, ორი კვირა სანიმუშოდ იქცეოდი და დღეს მეორედ გაეხვიე შარში.
ანდრეას პასუხი არ მიუცია, თავი ჩახარა და იატაკს ჩააშტერდა.
- ისევ კარცერში გაგიშვა? - უღონოდ დაეყრდნო მაგიდას.
- რაც გინდა ის გააკეთე. - თავი არ აუწევია "ეშმაკს".
- ანდრეა! - ხმას აუწია ქალმა.
- შეიძლება წავიდე?
- არა, არ შეიძლება, აქ მე ვარ უფროსი და ამიტომ მე დამემორჩილები, გასაგებია? და ძალიან ცდები თუ გგონია რომ კარცერში ვერ გაგგზავნი.
- უფროსობანას თამაშს რომ მორჩები დამიძახე. - უემოციოდა მიახალა და კარი გაიჯახუნა.
ნინომ მხოლოდ მზერით გააცილა გოგონა, უნდოდა მოებრუნებინა, დალაპარაკებოდა ან ეჩხუბა მასთან მაგრამ სიტყვებს ვერ პოულობდა.
მიხვდა რომ ძალიან აბნევდა ანდრეასთან საუბარი, ამიტომაც გადაწყვიტა ჯერ დამშვიდებულიყო და მერე ესაუბრა გოგონასთან.
ახლა მხოლოდ დასვენება უნდოდა, მარტო დარჩენა და არაფერზე ფიქრი თუმცა ვინ დააცდიდა? ოთახში დაუკაკუნებლად შემოიჭრა თათია.
- ანდრეა სად არის? - სახეში შეაჩერდა უფროსს.
- წარმოდგენა არ მაქვს და დღეს აღარაფრის მოსმენა არ მინდა მის შესახებ. - მობეზრებით წარმოთქვა და ოთახში ბოლთას ცემას მოჰყვა.
- კარცერში გაუშვით?
- არა, მაგრამ ასე რატომ ღელავ მასზე?
- იმიტომ, რომ ის რაც დღეს გააკეთა ჩემი ბრალია. - სასოწარკვეთილი ჩაეშვა სავარძელში.
- მხოლოდ დღევანდელ შემთხვევას არ ვგულისხმობდი, თუმცა ისიც მაინტერესებს რა მოხდა დღეს.
- მე ის გამოვიწვიე. - სევდიანად აღიარა.
- გამოიწვიე? ეს როგორ გავიგო თათია?
- იცით არსებობს ასეთი მცნება, რომ ადამიანი გაბრაზებულზე თავს ვეღარ აკონტროლებს და ისეთ რამეებს ამბობს, რასაც მშვიდ და გაწონასწორებულ მდგომარეობაში არ იტყვის.
- კარგი რა, ანდრეა რომ ბრაზს საუბრით არ განოხატავს მე მივხვდი უკვე და შენ ბევრად მეტი დრო გქონდა მის გასაცნობად.
- ჰო ვიცი, მაგრამ მაინც ვცადე.
- რისი გაგება გაინტერესებდა? - წამით შეებრალა კიდეც თათია ქალს.
- ყველაფრის, იცით ანდრეას არც ერთი ჩვენება არ აქვს მიცემული, ის არასოდეს საუბრობს თავის წარსულზე ან მომავალზე, მე კი ფსიქოლოგი ვარ და მინდა ყველაფერი ვიცოდე.
- ეს მხოლოდ წმინდად პროფესიული ინტერესია არა? - ოდნავ გაეღიმა ქალს.
- ახლა ეს ყველაზე ნაკლები პრობლემაა ამ ციხეში. - თავი დახარა თათიამ.
- მოიცადე, ესე იგი ანდრეას ათი წელი ისე მიუსაჯეს რომ მას არაფერი უთქვამს და არც ერთი ჩვენება არ მიუცია? - ახლახანს მოპოვებული ინფორმაცია კიდევ ერთხელ გადაამოწმა ქალმა.
- მის საქმეს არ გაეცანით? - ნინოს ახედა თათიამ.
- ბოლოსთვის მინდოდა მომეტოვებინა. - თავის მართლებასავით გამოუვიდა ნინოს.
- ბევრს მაინც ვერაფერს გაიგებთ, მაგრამ თქვენს ადგილას მაინც გადავხედავდი.
- დღესვე გავეცნობი. - მოკლედ მოუჭრა და მაგიდაზე დადებულ საქაღალდეებში სასურველი ამოარჩია.
- კარგი, ახლა საქმეზე გადავალ.
- ახვა საქმეც გაქვთ? - ინტერესი აღებეჭდა სახეზე ნინოს.
- ხვალ თამარს საკანში დააბრუნებენ.
- მერე?
- მერე ის რომ ახლანდელი სიტუაცია სამოთხედ მოგეჩვენებათ.
- რას მირჩევ? - თათიას ახედა ქალმა.
- ანდრეა კარცერში უნდა გაუშვათ. - საქმიანად წარმოთქვა.
- ანუ განგებ გააკეთე, ანდრეა განზრახ გამოიწვიე რომ კარცერში გამეშვა.
- დიახ. - უარყოფა ვეღარ გაბედა, მიხვდა რომ ნინოს მოტყუება თითქმის შეუძლებელი იყო.
- მე კი ანდრეას მეგობარი მეგონე, ისიც კი ვიფიქრე რომ მასზე ღელავდი. - თვალები აატრიალა ნინომ.
- ასეც არის, მაგრამ ანდრეას გადასარჩენად ერთადერთი გზა მისი იზოლირებაა.
- რატომ გგონია რომ ანდრეა თამარზე სუსტია.
- არა, ასე არ ვფიქრობ, მაგრამ ანდრეა ან მოკვდება ან თამარს მოკლავს და სასჯელს დაუმატებენ,მე კი არც ერთი არ მინდა.
- მათ ყურადღებას მივაქცევთ და ვერაფერსაც ვერ გააკეთებენ.
- როგორც კი თამარი დაბრუნდება, პატიმრები ორ ნაწილად გაიყოფიან და მათი გაკონტროლება გაჭირდება.
- ეს შენს კომპეტენციაში არ შედის თათია, ყველაფერს თავად მივხედავ. - შეუვალი იყო ნინო და თათიასაც სხვა გზა აღარ ჰქონდა, უნდა დამორჩილებოდა უფროსს.
- წარმატებებს გისურვებთ ქალბატონო ნინო, იმედი მაქვს ყველაფერი გამოგივათ.
ქალები ერთმანეთს დაემშვიდობნენ, ჯერ თათიამ დატოვა ოთახი, ნინომაც ანდრეას საქაღალდეს დაავლო ხელი და სახლში წავიდა.
დედასთან ერთად არ უვახშმია იმ დღეს, შუბლზე აკოცა ქალს, შხაპი მიიღო და მაშინვე დაწვა, ანდეეას პირადი საქმწ გადმოიღო გადაკითხვას შეუდგა.
მიუხედავად იმისა რომ ფაიკი საკმაოდ სქელი ჩანდა, ძირითადად იმ საჩივრებისგან შედგებოდა რომელიც ციხის ადმინისტრაციის მიერ იყო დაწერილი.
ინფორმაცია დაახლოებით ასე გამოიყურებოდა .

ანდრეა ჩაჩუა, დაიბადა 1992 წლის ექვს მარტს, ქალაქ თბილისში, დაკავებული იქნა 2011 წლის ექვს, ადამიანის განზრახ მკვლელობის ბრალდებით, მან შიშველი ხელებით მოკლა ორმოცი წლის მამაკაცი.
დასაწყისისთვის სასჯელს იხდიდა ბათუმის ქალთა კოლონიაში, მხოლოდ 2014 წელს გადმოიყვანეს თბილისის მკაცრი რეჟიმის ქალთა ციხეში.
შემდეგ იყო საჩივრები, საჩივრები და საჩივრები, რომელსაც ხელს ციხის სხვადასხვა უფროსები აწერდნენ, მათ შორის იყო ბათუმის ციხის უფროსი ლაშა მესხიშვილი.

- ჯანდაბა! - ხმამაღლა დაიყვირა ნინომ და მთელს სხეულში ჟრუანტელმა დაუარა, წამით ნათლად იგრძნო როგორ მოძრაობდა სისხლი მის ორგანიზმში, თავგზა აერია, გულს გაჩერებამდე ცოტა დააკლდა.
ანდრეა იცნობდა მამამისს, მეტიც ის სასჯელს იხდიდა ბათუმის ციხეში მაშინ, როცა ლაშა მოკლეს და სწორედ ამ მკვლელობის შემდეგ გადმოიყვანეს ანდრეა მკაცრი რეჟიმის კოლონიაში.
რას უნდა ნიშნავდეს ეს? შესაძლოა ანდრეამ რამე იცოდეს მამამისის მკვლელობის შესახებ?
მართალია პოლიციამ ვერაფერი ხელჩასაჭიდი ვერ იპოვა და შესაბამისად ვერც დამნაშავე დაიჭირეს, მაგრამ თუ ანდრეა ისეთივე ავტორიტეტით სარგებლობდა მაშინაც, როგორითაც ახლა სარგებლობს, დიდი შანსი იყო მას ლაშას მკვლელის ვინაობა სცოდნოდა.
აუცილებლად უნდა დალაპარაკებოდა ანდრეას, იქნებ ამიტომაც ესიზმრებოდა მისი მზერა ასე ხშირად, იქნებ ანდრეა იყო ის ვინც მამის მკვლელის პოვნაში უნდა დახმარებოდა ნინოს.
მიუხედავად იმისა რომ ეს უკანასკნელი ცრუმორწმუნე არ გახლდათ, ცხოვრებაში პირველად ირწმუნა ბედისწერის.
მთელი ღამე ვერ მოისვენა და გადაწყვიტა ირაკლისთვის დაერეკა.
ანდრეას ნახვამდე კიდევ ერთხელ, დაწვრილებით უნდა გამოეკითხა ირაკლისთვის ყველაფერი, ის ხომ მამამისის საუკეთესო მეგობარი იყო და ყველაფერი გააკეთა იმისთვის რომ მკვლელი ეპოვათ, თუმცა ირაკლიც უძლური აღმოჩნდა და ვერაფერი მოახერხა, ლაშას მკვლელობა საკმაოდ კარგად იყო დაგეგმილიც და შესრულებულიც


* * *
- გამარჯობა ირაკლი. - ხმადაბლა თქვა ქალმა როგორც კი მამაკაცმა ტელეფონი აიღო
- გამარჯობა საყვარელო, ხომ კარგად ხარ? - გაოცებული ჩანდა ნინოს ზარით.
- ვიცი სახიფათოა შენს ტელეფონზე დარეკვა მაგრამ დალაპარაკება მჭირდება.
- რომელიმე დაცვის წევრს ტელეფონს გამოვართმევ და ახლავე დაგირეკავ. - მამაკაცმა ტელეფონი გათიშა და ორიოდ წუთში მართლაც გადმორეკა სხვა ნომრიდან.
- ყველაფერი რიგზეა პატარავ? - ნერვიულობა დასტყობოდა მის ხმას.
- ჰო, მე უბრალოდ რამდენიმე კითხვა მინდა დაგისვა.
- გისმენ. - მოჩვენებითი სიმშვიდე იგრძნობოდა იარკლის ხმაში.
- გსმენია რამე ანდრეა ჩაჩუას შესახებ? - პირდაპირ საქმეზე გადავიდა ნინო.
- ანდრეა ჩაჩუა. . . ანდრეა ჩაჩუა. . . არა, მსგავსი არავინ მახსენდება. - რამდენიმე წუთიანი ყოყმანის შემდეგ დააბრუნა პასუხი ირაკლიმ.
- "ეშმაკი"? - კითხვა დაუბრუნა ნინომ.
- რა თქმა უნდა ვიცი, მამაშენი ხშირად საუბრობდა მასზე.
- მამაჩემი ანდრეაზე? - ოდნავ შეაკრთო ახალმა ინფორმაციამ ქალი.
- ანუ "ეშმაკს" ანდრეა ჰქვია? მამაშენი ამბობდა რომ, ანდრეა ყველაზე კარგი "ცუდი გოგოა" მათ შორის, ვინც კი ოდესმე უნახავს.
- მაგრამ მამას მიერ დაწერილი, რამდენიმე საჩივარი ვნახე ანდრეაზე.
- მამაშენი თავისი საქმის პროფესიონალი იყო ნინო, ის რომ მას პირადი სიმპათიები ჰქონდა ეშმაკის მიმართ, არ ნიშნავს რომ ხელს დააფარებდა.
- გინდა თქვა რომ მამაჩემს ანდრეა მოსწონდა? - ხმა აუთრთოლდა ქალს.
- ჰო, ძალიან მოსწონდა მაგრამ კარგი გაგებით, ლაშა ხშირად ამბობდა რომ "ეშმაკი" თავბრუდამხვევი იყო, თუმცა როგორც ვიცი ის შენზე პატარაა და ეგეც რომ არა მამაშენს საკუთარ სიცოცხლეს ერჩია დედაშენი.
- ესე იგი მამას ანდრეასთან ცუდი ურთიერთობა არ ჰქონია? - ანდრეას დამნაშავეობის სრული გამორიცხვა სჭირდებოდა ნინოს.
- არა, მაგრამ ისე საიდან გაგახსენდა ეშმაკი? - ცნობისმოყვარეობა გამოსჭვიოდა მამაკაცის ხმაში.
- ის ჩემს ციხეში იხდის სასჯელს. - მშრალად უპასუხა ქალმა.
- ვიცოდი რომ მამაშენის სიკვდილის შემდეგ სხვაგან გადაიყვანეს, თუმცა არ ვიცოდი მანდ თუ იყო. - გულწრფელი ჩანდა ირაკლი.
- ჰო აქ არის და ირაკლი, დარწმუნებული ხარ რომ მამას და ანდრეას კარგი დამოკიდებულება ჰქონდათ არა? - კიდევ ერთხელ გადაამოწმა ახლახანს მიღებული ინფორმაცია.
- ნინო, დარწმუნებული ვარ რომ მამაშენს ძალიან მოსწონდა ეშმაკი, მიუხედავად იმისა რომ სისხლს უშრობდა ლაშას, ხომ გითხარი რასაც ამბობდა მის შესახებ. - ქალის დარწმუნება სცადა ირაკლიმ.
- გმადლობ, არც კი იცი როგორ მჭირდებოდა ახლა შენთან საუბარი. - მოულოდნელად დათბა ნინო.
- რაც არ უნდა დაგჭირდეს, მე ყოველთვის შენს გვერდით ვიქნები პატარავ. - მამაკაცის ხმასაც შეერია სირბილე და ისევ საუბარი განაგრძო. - ისე როგორია ეშმაკი?
- მგონი სჯობს ანდრეა დაუძახო. - რატომღაც ირაკლის მიერ წარმოთქმული ანდრეას ზედმეტსახელი ეუხეშა ნინოს.
- კარგი, როგორია ანდრეა? - მარტივად დათანხმდა მამაკაცი.
- ლამაზია, საინტერესოა, რთული ხასიათი აქვს, როცა ვესაუბრები გამუდმებით დაძაბული ვარ, მასთან საუბარი ბეწვის ხიდზე გავლას ჰგავს, სიტყვებით გეთამაშება და თუ თავადაც არ გააკონტროლებ ყველა სიტყვას უფსკრულში გადაგჩეხავს, მაგიური თვალები აქვს, იძირები შიგნით, თითქოს იხრჩობი და ამავე თვალების მუხტი გაიძულებს თავი დაიხსნა, ტვინსა და სხეულში აღწევს მისი მზერა, როცა მიყურებს მეც კი ვერ ვუყრი სიტყვებს თავს.
სიტყვებსა და ფრაზებს შორის გკითხულობს და თვალებსა და სხეულს შიგნით გიყურებს, მაცდურია ეშმაკი და თავბრუდამხვევიც, მართალი იყო მამა. - საუბარი დაასრულა ნინომ და მიხვდა რომ პირველად დაახასიათა ეშმაკი, თუმცა იმის ნახევარიც ვერ თქვა რისი თქმაც უნდოდა.
- მგონი ახლა ვიეჭვიანებ. - მხიარულად გაიკრიჭა ირაკლი და ნინოსაც გულიანად გაეცინა მამაკაცის რეპლიკაზე. ცოტა ხანს კიდევ ისაუბრეს, თბილად დაემშვიდობნენ ერთმანეთს და ნინოსაც მთელი დღის დაღლილს, ფიქრებში ჩაძირულს დაეძინა.
დილით ნაცნობმა სიზმარმა გამოაღვიძა, ახლა როცა უკვე იცოდა მაგიური თვალების პატრონის ვინაობა იმდენად აღარ შეშინებია, კოშმარად აღარ აღუქვამს სიზმარი, თუმცა ძილის გაგრძელება მაინც ვეღარ შეძლო, ამიტომ ადრე წავიდა სამსახურში და მისვლისთანავე თხოვა ეკას, პაატასთვის ანდრეას ამოყვანა დაევალებინა.
რამდენიმე წუთში მოაკაკუნა კარზე გოგონამ.
- შემოდი. - უთხრა ქალმა და ყავა მიაწოდა.
- ვაუ, ანდრეა რა პოპულარული ხარ. - ირონიულად გაიღიმა და ამჯერად ნინოს სავარძელში ჩაჯდა.
- გილოცავ. - ანდრეას ქცევის გაპროტესტება არ უცდია ნინოს.
- რას? - გაკვირვება გამოესახა სახეზე.
- არ იცი დღეს რა დღეა? - გაკვირვება დაეტყო ნინოსაც.
- ექვსი მარტი. - მოკლედ მოუჭრა ეშმაკმა და ყავა მოსვა.
- მერე? - იმედს იტოვებდა რომ ანდრეა საკუთარი დაბადების დღის გახსენებას მოახერხებდა.
- მერე შვიდი მარტი, მერე რვა მარტი, ასე თუ გაგრძელდა არ გამოვრიცხავ ცხრა მარტიც მოვიდეს. - ოდნავ ჩაეცინა
- დაბადების დღეს გილოცავ. - მშვიდად თქვა და გაღიმებულს ეშმაკს ააყოლა მზერა.
- ვიღაც ჩემს პირად საქმეს გაეცნო?! - ღიმილი არ შორდებოდა.
- არაფრის ანდრეა, ოცდახუთის გახდი არა?
- ჰო. - მოკლედ დაუდასტურა.
- შენთან სალაპარაკო მაქვს. - თვალი აარიდა ეშმაკს ქალმა.
- იცი რომ იმ ბებერ, ჭორიკანა დაქალებს ვემსგავსებით, ჭიქა ყავაზე რომ ჭორავენ ყველას და ყველაფერს.
- ნუ ღელავ, ჭორაობას არ ვაპირებ მხოლოდ რამდენიმე კითხვა მინდა დაგისვა. - გულწრფელად გაეღიმა ანდრეას ბავშვურ რეპლიკაზე.
- ეს ჩემი საყვარელი პოზიცია არ არის. - კვლავ ყავა მოსვა.
- რაზეც არ მოგინდება შეგიძლია არ მიპასუხო.
- კარგი, გისმენ. - მობეზრების ნიშნად თვალები აატრიალა და სახეში შეაჩერდა ქალს.
- იცი ვინ ვარ? - მოულოდნელი იყო ნინოს კითხვა.
- კარგი რა, გინდა კომპლიმენტი გითხრა? - ირონიულად გაიცინა.
- ანდრეა, სერიოზულად იცი ვინ ვარ?
- ვიცი, ნინო მესხიშვილი, ციხის უფროსი და ირაკლი დონდუას საყვარელი.
- რააა? - გაოცებისგან პირი დააღო ნინომ.
- მეორე ვითომ არ გაგიგონია. - ისევ გაიკრიჭა ანდრეა.
- მე არასდროს დავუნგრევ ირაკლის ოჯახს. - სერიოზული იყო ქალი.
- აი ისევ თავს იმართლებ. - თავი დანანებით გადააქნია გოგონამ.
ნინო მიხვდა რომ ანდრეასთან სიტყვებით თამაში არ შეიძლებოდა და საერთოდ მოეშვა ამ თემას.
- კარგი ასე გკითხავ, იცი ვისი შვილი ვარ?
- შენი გვარით და იდეალური გარეგნობით თუ ვიმსჯელებთ, ვიცი.
- თავიდანვე იცოდი?
- მე ყოველთვის ერთი ნაბიჯით წინ ვარ, არ არსებობს რაღაც, რაც შენ იცი და მე არა. - კიდევ ერთხელ გაუმეორა ნაცნობი ფრაზა.
- რატომ არ მითხარი რომ მამაჩემს იცნობდი?
- არასდროს არაფერს ვამბობ, თუ არ მეკითხებიან. - მხრები აიჩეჩა ანდრეამ.
- შენ რომ გეკითხებიან მაშინაც არაფერს ამბობ. - ოთახში გაიარა ნინომ.
- შეიძლება. - უკმეხად დაეთანხმა.
- როგორი იყავი მაშინ? - კიდევ ერთხელ შეცვალა თემა ქალმა.
- როდის?
- როცა მოხვდი ციხეში რომლის უფროსიც მამაჩემი იყო.
- ძალიან კარგი.
- იმის პირობაზე რომ შიშველი ხელებით ორმოცი წლის მამაკაცი მოკალი ეგ ვერსია გამოირიცხა.
- მაშინ ცუდი. - სასწრაფოდ შეცვალა პასუხი.
ყველაზე კარგი "ცუდი გოგო". . . მაშინვე ირაკლის სიტყვები ამოუტივტივდა ნინოს გონებაში და მიხვდა რომ ანდრეას ზუსტად შეეფერებოდა ეს ფრაზა.
- არ შეგიძლია ადამიანურად დამელაპარაკო? - რბილად მიმართა ქალმა.
- არ ვიცი. - ყავა თითქმის ბოლომდე ჩაეყვანა გოგონას.
- სცადე.
- ახლა ხასიათზე არ ვარ. - ტუჩი აწია უარის ნიშნად.
- რა ჯანდაბა გავაკეთო რომ ხასიათზე მოხვიდე. - ნელ-ნელა ხმას უმატებდა ნინო.
- მთხოვე! - ძლივსშესამჩნევად გაიღიმა.
- რა?
- დღეს მე ვითამაშებ უფროსობანას. - ღიმილს არ წყვეტდა ანდრეა.
- ნამუსი საერთოდ გაქვს? - მის სითავხედეს ვერ იჯერებდა ქალი.
- კი, მაგრამ დიდად არ ვაძლევ ხმის ამოღების უფლებას.
ნინოს ძალიან უჭირდა ბრაზის დამალვა, გაცოფებული იყო ქალი, თუმცა კითხვებზე პასუხი სჭირდებოდა , რადაც არ უნდა დასჯდომოდა ცნობისმოყვარეობა უნდა დაეკმაყოფილებინა, ანდრეას შესაძლოა მნიშვნელოვანი ინფორმაცია ჰქონოდა, ან რამე ისეთი ეთქვა რაც ოდნავ მაინც გაწევდა წინ გამოძიებას.
- გთხოვ. - ჩუმად ჩაილაპარაკა ქალმა.
- რომ მლანძღავს მაშინ მშვენივრად ყვირის, ახლა კიდე ენა ჩაუვარდა. - ტუჩებზე ენა გადაისვა ანდრეამ.
- გთხოვ. - ამჯერად ხმამაღლა წარმოთქვა ნინომ.
- კარგი, გისმენ.
- რატომ მოკალი ის კაცი საკუთარ დაბადების დღეზე. - მომენტალურად დაავიწყდა წყენა და ანდრეას წინ ჩამოჯდა.
- ეს მეტისმეტად პირადული კითხვაა, შემდეგი?
- როგორი იყავი მაშინ? - რამდენიმე წუთის წინ დასმული კითხვა გაიმეორა ნინომ.
- ზუსტად ისეთი როგორსაც ახლა მიყურებ.
- ასეთივე "ავტორიტეტული"? - სხვა შესატყვისი ვერაფრით მოძებნა ქალმა.
- ავტორიტეტული კი არა თავხედი ლაწირაკი ვიყავი, მაგრამ მაინც მაფასებდნენ, რადგან თუ ვინმე პატივს არ მცემდა, მე "ვცემდი" და ალბათ რთული მისახვედრი არ არის რომ "პატივს" არა.
- მამაჩემს პირველად როდის შეხვდი? - კვლავ თემა შეცვალა ნინომ.
- 2011 წლის აპრილში, როცა მომისაჯეს და ბათუმის ციხეში გადამაგზავნეს.
- როგორი ურთიერთობა გქონდათ?
- იმით დავიწყეთ რომ მცემა.
- მამაჩემმა? - სახეზე წამოწითლდა ნინო.
- კი მამაშენმა, რეზინის ხელკეტით, რადგან მიიჩნია რომ ჩემნაირ თავხედს მხოლოდ ასე დაუმტკიცებდა თავის უპირატესობას და ჭკუას ასწავლიდა.
- მერე? - სუნთქვა შეეკრა ნინოს.
- კარგად რომ მცემა იატაკზე დამაგდო და მკითხა, რამის თქმა ხომ არ მსურდა.
- რამე უთხარი?
- არა, სახეში შევაფურთხე.
- რა?
- ჰო, ისე სხვათაშორის კარგად იმოქმედა, რამდენიმე წუთი მაკვირდებოდა, მერე ფრთხილად წამომაყენა, წყალი მომიტანა, თან მეგობრობა და თანამშრომლობაც შემომთავაზა.
- დათანხმდი? - ანდრეას თვალებს გაუსწორა მზერა და ისევ იმ უცნაურმა შეგრძნებამ დარია ხელი.
- მეორედ შევაფურთხე. - მოკლედ მოუჭრა.
- მართლა ავადმყოფი ხარ. - ოფლით დაცვარულ შუბლზე მოისვა ხელი და ანდრეას მზერისგან თავის დასაღწევად ისევ ოთახში სიარულს მოჰყვა.
- ჰო შეიძლება, მაგრამ მამაშენს რომ მოეწონა ფაქტია.
- მითხრეს რომ დამეგობრდით. - იმედი გამოსჭვიოდა ნინოს ხმაში.
- მე ასე არ ვიტყოდი, უბრალოდ მამაშენი აღარ მცემდა და თავს არიდებდა ჩემთან ურთიერთობას.
- მას მოსწონდი მამას მეგობარმა მითხრა, ძალიან მოსწონდი. ამბობდა რომ ყველაზე კარგი "ცუდი გოგო" ხარ.
- რა სამწუხაროა რომ ამის თქმა პირადად ვერ მოასწრო. - ყალბი გულისწყვეტით გადააქნია თავი ეშმაკმა.
- რა მოხდა იმ დღეს ციხეში?
- რომელ დღეს.
- როცა მამაჩემი მოკლეს. - სევდა გაერია ხმაში ნინოს.
- ბუნტი იყო, ლაშა ზედამხედველებთან ერთად შემოვარდა, რომ სიტუაცია ჩაეწყნარებინა, მერე როგორც ჩანს ზედამხედველებს ჩამოშორდა და მარტო დარჩა, ბოლოს მკერდში დანაგაყრილი იპოვეს და ციხის საავადმყოფოში გადაიყვანეს, თუმცა გადარჩენა ვეღარ მოხერხდა. - თავი ჩახარა ანდრეამ.
- არ იცი ვინ მოკლა? - ეცადა თვალზე მომდგარი ცრემლები არ შეემჩნია.
- არა, თუმცა ვიცი რომ დანა გულში ჰქონდა შეტოვებული.
- ვიცი მაგრამ დანაზე მხოლოდ მამაჩემი თითის ანაბეჭდები იყო.
- სისულელეა ნინო, ეგ საქმე პირწმინდად შეკერეს და თქვენც მშვენივრად ჭამეთ როგორც ჩანს, ხელთათმანით იყო ნამუშევარი, არავითარი მამაშენის ანაბეჭდი არ იყო იქ.
- ანდრეა, არასწორი ინფორმაცია გაქვს.
- ეს შენ გაქვს არასწორი ინფორმაცია, დანაზე მამაშენი თითის ანაბეჯდები არ ყოფილა, მაშინვე გაირკვა რომ სამედიცინო ხელთათმანებით იყო ნამუშევარი.
- საიდან უნდა ჰქონოდათ პატიმრებს სამედიცინო ხელთათმანები. - გაურკვევლობას მოეცვა ქალის გონება.
- გამარჯობა ნინო, მეც სწორედ ეგ კითხვა მაქვს.
- ესე იგი შენ ფიქრობ რომ ეს პატიმარს არ ჩაუდენია?
- მე არაფერს ვფიქრობ ნინო, უბრალოდ ვიცი რომ ციხეში, პატიმრებს სამედიცინო ხელთათმანები არ გვაქვს. - მტკიცე იყო ანდრეას ტონი.
- ახლა მთლიანად ამირიე ტვინი. - თმაზე გადაისვა ხელი ქალმა.
- ბოლო დღეებია სულ ამით ვარ დაკავებული. - ოდნავ გაეღიმა ეშმაკს.
- დარწმუნებული ხარ იმაში რასაც ამბობ?
- მართლა ფიქრობ რომ ჭიქა ყავაზე გეჭორავები? ნინო, მე ყოველთვის დარწმუნებული ვარ იმაში რასაც ვამბობ.
- მამაჩემს ის ცემა აპატიე? - სასწრაფოდ გადაიტანა თემა ნინომ.
- არა.
- მაშინ რატომ მეხმარები? - არც კი იცოდა რატომ დასვა ეს კითხვა.
- არ გეხმარები, ტვინს გირევ. - ტუჩის კუთხე ჩაუტყდა ეშმაკს.
- სისულელეა ანდრეა, შენ მე ახლა ძალიან დამეხმარე, ის მითხარი რაც სამი წელია გამოძიებას არ უთქვამს.
-იქნებ უბრალოდ მომწონხარ, ან ცხელმა ყავამ მართლაც მომიყვანა საუბრის გუნებაზე, რას გაუგებ "ეშმაკს" ჩემო ნინო. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ.
- აუცილებლად გამოგიცნობ ანდრეა. - მუქარასავით გაისმა ქალის ფრაზა.
- მე გამოცანა არ ვარ.
- აბა? შეგიძლია ის მაინც მითხრა ვინ ან რა ხარ? - გულწრფელი ინტერესი გამოსჭვიოდა ნინოს მზერაში.
- პაზლი, თუ პატარა დეტალებს ერთმანეთს დაუკავშირებ ამაწყობ, მაგრამ რატომ გინდა ამის გაკეთება?
- იმიტომ რომ შენი გამოცნობა, მამაჩემის მკვლელის პოვნაში დამეხმარება, ყოველ შემთხვევაში მე ასე ვფიქრობ.
- ჯობდა უბრალოდ გეთქვა, რომ შენც მოგწონვარ. - ხმამაღლა გაიცინა გოგონამ.
- არც იოცნებო, მე თავბრუს ვერ დამახვევ, ეგეთები მხოლოდ გამოუცდელ და გულუბრყვილო ახალბედებთან გაგდის.
- აი ისევ ეშმაკს ეთამაშები ნინო.
- ჰო და ძალიანაც კარგი. - ღიმილი მოერია ქალსაც.
- აბა, დავაკმაყოფილე შენი ცნობისმოყვარეობა? - ამჯერად ანდრეამ შეცვალა თემა.
- დასაწყისისთვის კი, მაგრამ თუ რამე დამაინტერესებს ხომ შეიძლებ დაგიძახო? - უკვე ფეხზემდგომ ანდრეას მიაჩერდა ქალი.
- რა თქმა უნდა. - ოდნავ გაიღიმა და კარისკენ დაიძრა.
ანდრეა გავიდა თუ არა ეკა შემოვიდა ოთახში.
- თამარი ამოჰყავთ, კამერაში უნდა დააბრუნონ.
- ჰო, ჯერ ჩემთან შემოუშვით ცოტას გავესაუბრები.
მდივანმა სწრაფად დატოვა ოთახი, რომლის კარშიც რამდენიმე წუთის შუალედით გამოჩნდა საკმაოდ ასაკოვანი ქალი.
პუტკუნა იყო, შესაძლოა მსუქანიც დაგეძახათ, ოდესღაც მუქ შავი ფერის თმაში, ახლა ბლომად ვერცხლისფერი ერია, მოკლე თითები ჰქონდა და წინა კბილი აკლდა.
სულ ეს იყო რისი დანახვაც ერთი შეხედვით მოასწრო ნინომ.
დაჯდომა შესთავაზა და თამარიც მაშინვე მოკალათდა სავარძელში.
- თავს როგორ გრძნობთ? - ძალიან ეცადა გულგრილობა გადაეფარა თუმცა აშკარად ანტიპათიით განეწყო ქალის მიმართ, რომწლიც საზიზღრად უღიმოდა.
- მშვენივრად, ერთი სული მაქვს ჩემს ოთახში როდის დავბრუნდები, თქვენ ახალი დირექტორი ხართ არა? - ანდრეასავით ირონიულად გაიღიმა თუმცა ეს საშინელი ღიმილი არაფრით ჰგავდა ეშმაკისას.
- დიახ, ნინო მესხიშვილი.
- პატარა ხართ. - ტუჩი აიბზუა ქალმა.
- ბატონო? - თითქოს რწპლიკა ვერ გაიგო ნინომ.
- პატარა ხართ თანამდებობისთვის რომელიც დაიკავეთ. - მშვიდად ჩამოაყალიბა თამარმა.
- როგორც ჩანს დავიმსახურე. - მოკლედ მოუჭრა ციხის უფროსმა.
- არ გეშინიათ? - თემა შეცვალა თამარმა.
- რისი?
- ციხის.
- ამის მოსმენა ადამიანისგან, რომელიც თხუთმეტი წელია აქ არის და კიდევ თორმეტი უნდა იყოს, ცოტა უცნაურია. - საკუთარ რეპლიკაზე გაეღიმებოდა ამის ხასიათზე რომ ყოფილიყო.
თუმცა დღეს ისედაც საკმაოდ არეული ჰქონდა ტვინი და გადაწყვიტა თამართან უფრო ღრმა საუბარი სხვა დროისთვის გადაედო, ამიტომ პაატას დაუძახა და თამართან ერთად ჩავიდნენ ციხის სასადილოში.
- გამარჯობა ქალბატონებო. ზრდილობიანად მიესალმა ნინო პატიმრებს რომლებიც ჭამაში იყვნენ გართულნი, თუმცა მაშინვე წამოსწიეს თავი და უფროსს მიესალმნენ.
- ხომ არ დაგვეწვევით ქალბატონო ნინო? - დამცინავი მზერა ესროლა ანდრეამ.
- არა გმადლობთ, იმის სათქმელად მოვედი რომ თამარი დაგვიბრუნდა. - მის უკან მომავალ თამარსა და პაატაზე ანიშნა ქალმა პატიმრებს.
დიდი ხმაური გამოიწვია დარბაზში თამარის დაბრუნებამ, ზოგი სტვენით შეხვდა ახალ მოსულს ზოგიც ტაშის დაკვრით თუმცა მალევე დამშვიდდნენ და ჭამა განაგრძეს, მხოლოდ ანდრეა წამოდგა და მათთან მივიდა.
- გილოცავ ბებერო. - თვალი ჩაუკრა თამარს.
- გმადლობ პატარავ. - ისევ ირონიულად გაღიმება სცადა ქალმა.
- თქვენ პრობლემა გაქვთ? - ისე იკითხა ნინომ, თითქოს არაფერი იცოდა.
- მე არავითარი, შენ პატარავ? - ანდრეას შეხედა თამარმა.
- მე საავადმყოფოდან არ დავბრუნებულვარ. - ნაგლად გაეღიმა "ეშმაკს"
- ანდრეა არც ისე პატარაა, დღეს ოცდახუთი შეასრულა. - ღიმილით წარმოთქვა ნინომ რომ დაძაბულობა განემუხტა.
- ჰო, და ხომ ხედავ ნინომაც რა სიურპრიზი მომიწყო, ცხოვრების სიყვარული დამიბრუნა შენი სახით. - ღიმილი არ შორდებოდა.
- გამოდის, უკვე შენობით მიმართვაზე გადავიდა? - ნინოს მიაჩერდა თამარი. - ეშმაკი განაგრძობს ცდუნებას არა? ნუთუ ასე მალე დაგახვიათ თავბრუ. - საუბარს განაგრძობდა.
- ტყუილად ცდილობთ ჩემს პროვოცირებას ქალბატონო თამარ. მტკიცედ გაიჟღერა ნინოს ხმამ. - შენთვის კი ქალბატონი ნინო ვარ ანდრეა. - ამჯერად ეშმაკს მიუბრუნდა ქალი.
- უჰ, არა და პაემანზე დაგპატიჟე რამდენიმე წუთის წინ და ჩემთან ერთად სადილობის უფლება მოგეცი, რას გაუგებ ქალებს. - ნინოს შეხედა და მხრები აიჩეჩა "ეშმაკმა".
- ციხეში არაფრით ხართ თქვენ ორი დაკავებული? - თემა სასწრაფოდ შეცვალა ციხის უფროსმა.
- მუშაობას თუ გულისხმობთ ცუდი ანაზღაურებაა. - უდარდელად გაიღიმა ანდრეამ.
- შენ შეგიძლია სამრეცხაოში იმუშაო. - გამოსავალი იპოვა ნინომ.
- სამრეცხაოში წლებია თამარა მუშაობს. - უგემურად დაიჭყანა გოგონა.
- შენ არ გინდა ადგილი წამართვა თუ ჩემთან ერთად მუშაობას უფრთხი? - ღიმილი გადაეფინა სახეზე თამარს.
- ქალბატონო ნინო, იცით რაშია საქმე? როგორც მოგახსენეთ სამრეცხაოში უკვე წლებია თამარი მუშაობს და თავადაც ხედავთ რას დაემსგავსა, ნუთუ ჩემს სიმპათიურ სიფათს იმისთვის გაიმეტებთ რომ ამასავით დამამახინჯოთ. - დამცინავად განმარტა ანდრეამ.
- გეყოფა. - თვალები დაუქაჩა ნინომ.
- მოგვიანებით შევხვდებით პატარავ. - გესლიანად თქვა თამარმა და მოსაუბრეებს გაშორდა.
- მგონი ზედმეტი მოგივიდა. - ანდრეასთან ახლოს მიიწია ქალი.
- მგონი ჩემზე ზედმეტად ღელავთ "ქალბატონო ნინო" - ბოლო სიტყვებზე განგებ დაარტყა მახვილი.
- შენზე არ ვღელავ, უბრალოდ. . .
- თავის მართლებას ნუ დაიწყებ ახლა. - სასწრაფოდ შეაწყვეტინა ანდრეამ.
- სად შეიძლება მისი დასაქმება? - პაატას მიუბრუნდა ქალი.
- შეგვიძლია ელექტრიკოსობა შევასწავლოთ. - თავი მოიქექა მამაკაცმა.
- ამან ცემა ტყეპით რომ ვერ მომიშორა ახლა დენს უნდა დაარტყმევინოს. - ღიმილით განმარტა ანდრეამ.
- ანდრეა, მშვენიერი იდეაა ელექტრიკოსობა.
- მე მაინც სანტექნიკოსობა მირჩევნია, უფრო ჩემი სტილია. - ნაგლად გაუყარა თვალი თვალში ნინოს.
- ანდრეა მორჩი კარგი? - აშკარად არ ჰქონდა მასთან კამათის თავი ქალს, განსაკუთრებით მაშინ როცა თვალებში უყურებდა "ეშმაკი"
-რა თქმა უნდა, როგორც იტყვი უფროსო და კიდევ, შენთვის ქალბატონი ანდრეა ვარ. - უკმეხად მიაყარა და სწრაფად გაშორდა.
ნინოც პაატას თანხლებით საკუთარი კაბინეტისკენ დაიძრა.
- მგონი ანდრეა ზედმეტად ბევრს გიბედავთ. - სიჩუმე დაარღვია მამაკაცმა.
- და რას მირჩევთ?
- შემიძლია ჭკუა ვასწავლო.
- სამი წელია აქ გყავთ და მგონი ყველა ვხედავთ ჭკუა როგორც ასწავლეთ. - ირონიულად ჩაილაპარაკა ნინომ.
- იმ დღეს ბიბლიოთეკიდან რომ გაიყვანეთ ხომ გახსოვთ? - არასასურველი თემა სწრაფად გადააგორა მამაკაცმა.
- კი, მერე?
- ეცადეთ ასე ხელჩაკიდებული პატიმრებმა ან თანამშრომლებმა აღარ გნახონ. - თავდახრილი საუბრობდა მამაკაცი.
- მე ის ბულვარში სასეირნოდ არ გამიყვანია.
- ვიცი, მაგრამ მაინც ცუდად ჩანს.
- ამაზე ნუ ღელავთ, საკუთარ საქმეს თავად მივხედავ როგორღაც. - კაბინეტის კართან შეჩერდა და ოთახში შევიდა, მამაკაცი კი მარტო დატოვა დერეფანში.

. . .
მომდევნო სამი კვირა საეჭვო სიმშვიდემ დაისადგურა ციხეში.
თათიამ რამდენჯერმე გააფრთხილა ნინო, რომ ასეთ სიმშვიდეს აქ, ყოველთვის საშინელი დასასრული მოსდევდა, თუმცა ნინო თვლიდა რომ მართვის სადავეები მყარად ეჭირა და ეს სიმშვიდეც ბუნებრივი გამოძახილი იყო იმისა, რომ ციხეში ყველაფერი უკეთესობისკენ მიდიოდა.
უკვე მეოთხე კვირა იწურებოდა როცა ნინოს კაბინეტში გაფითრებული ეკა შევარდა და ყვირილით აუწყა რომ ანდრეა საავადმყოფოში გადაიყვანეს.
- რა მოხდა? - გამომშრალი პირით იკითხა და პასუხის მოლოდინში მუხლები მოეკვეთა.
- თავის საწოლში იპოვეს ამ დილით, მკერდთან დიდი ჭრილობა შევნიშნე, მაისურიც სულ სისხლში იყო მოსვრილი, მგონი მკვდარია. - სულმოუთქმელად მიაყარა ეკამ, როგორც ჩანს ისიც საკმაოდ ღელავდა ანდრეას გამო.

გაფითრებული და თვალებ ამღვრეული ნინო სწრაფი ნაბიჯით გაემართა საავადმყოფოს შენობისკენ და გულს წინასწარ უკლავდა ის, რაც იქ უნდა დახვედროდა.
ქალს წარმოდგენა არ ჰქონდა რატომ შეუკრა სუნთქვა ანდრეას სიკვდილის წარმოდგენამ.

- როგორ არის? - მისვლისთანავე ჰკითხა ნინომ, საოპერაციო ოთახის კართან ჩამჯდარ თათიას.
- ოპერაციას უკეთებენ.
- რა თქვეს? - სიფითრე შეჰპარვოდა ქალს.
- მკერდშია დაჭრილი, საკმაოდ ღრმა ჭრილობაა, თან გვიან იპოვეს და ბევრი სისხლი აქვს დაკარგული.
- ხომ გადარჩება? - განაჩენივით ელოდა პასუხს ნინო.
- თუ ვერ გადარჩა შენი ბრალი იქნება. - პირველად მიმართა უფროსს შენობით თათიამ, თუმცა ნინოს მასთან კამათის თავი არ ჰქონდა.
თავი დახარა და იატაკს ჩააშტერდა.
საოპერაციო ოთახის კარი გაიღო და ექთანი გამოვარდა გარეთ.
- სისხლის ბანკიდან სისხლი მოიტანეს? - თავადაც ნერვიულობდა ახალგაზრდა ქალი.
- ჯერ არა. - მშვიდად უპასუხა პაატამ.
- სასწრაფოდ გვჭირდება სისხლი, შესაძლოა დაიღუპოს. -სწრაფად ლაპარაკობდა ექთანი.
- რა ჯგუფის სისხლი აქვს? აქ ასორმოცდაათზე მეტი ადამიანი ვართ ვინმეს სისხლი როგორ არ დაემთხვევა. - მომენტალურად მოვიდა აზრზე ნინო.
- პირველი უარყოფითი აქვს.
- ჰოდა შემიყვანეთ, იგივე ჯგუფი მაქვს სისხლს მე მივცემ. - ექთანს წინ აეტუზა ნინო.
- დარწმუნებული ხართ? შემოწმებას ვერ მოვასწრებთ. - ცოტა არ იყოს ყოყმანობდა ექთანი.
- სწრაფად შემიყვანეთ და ჩემი სისხლი მიეცით. - ხმამაღლა დაიყვირა.
სასწრაფოდ შეიყვანეს საოპერაციოში ანდრეას გვერდით მოათავსეს და მისი ვენიდან პირდაპირ ანდრეას ვენაში გაუშვეს სისხლი.
- თუ ორგანიზმი სისხლს მიიღებს ენის წვერი გაუწითლდება. - მშვიდად თქვა ექიმმა და ანდრეას ორგანიზმის რეაქციას დაელოდა.
- მიიღებს აუცილებლად მიიღებს. - სიზმარში მყოფივით იმეორებდა ნინო, როცა ექთნის ხმა შემოესმა.
- არის, პაციენტმა თქვენი სისხლი მიიღო. - თავადაც აღფრთოვანებული ჩანდა ქალი.
- რამდენი გრამი გადავუსხათ? - მოულოდნელად ჰკითხა ექიმმა ნინოს.
- რამდენიც დასჭირდება.
- მაგრამ ეს ძალიან დაგასუსტებთ.
- გთხოვთ იმდენი სისხლი გადაუსხით რამდენიც დასჭირდება და სიკვდილის უფლება არ მისცეთ. - სასოწარკვეთა გარეოდა ხმაში.

რვაასი გრამი სისხლი დასჭირდა ანდრეას, რამაც ნინო საკმაოდ დაასუსტა.
ოპერაციამ წარმატებით ჩაიარა, ანდრეა გადარჩა, ნინოს ექიმებმა შოკოლადის ჭამა ურჩიეს და რამდენიმე საათი ფეხზე ადგომის უფლება არ მისცეს.
იმისთვის რომ ანდრეა ტკივილს არ შეეწუხებინა დამამშვიდებელი გაუკეთეს და თქვეს რომ დილამდე მასთან ლაპარაკის უფლებას ვერავის მისცემდნენ.
ნინომ უარი თქვა საავადმყოფოში გაჩერებაზე, ამიტომ პაატამ წაიყვანა სახლში, თუმცა დილით ადრე თავად დაბრუნდა სამსახურში და მაშინვე საავადმყოფოს შენობისკენ აიღო გეზი.
ანდრეა ჯერ კიდევ რეანიმაციაში იყო, თუმცა გონზე მოსვლაც მოესწრო და ლაპარაკის ნებაც დართეს.
- როგორ ხარ? - ჰკითხა და ანდრეას საწოლზე ჩამოჯდა.
- კარგად, შენ რას გავხარ ეშმაკი გამოგეკიდა? - უდარდელად გაიჭყანა.
- ეშმაკს ნარკოზის ზემოქმედების ქვეშ ეძინა, შესაბამისად ვერ გამომეკიდებოდა. - ღიმილი შეეპარა ნინოსაც.
- მართლა რა სახე გაქვს, არ მითხრა რომ ჩემს გამო ინერვიულე.
- არც იოცნებო. - მზერა აარიდა ქალმა.
- კარგი ერთი, აბა საყვარელმა მიგატოვა?
- ანდრეა, ნუ გავიწყდება რომ თავდაცვას ვერ შეძლებ. - წარბები აზიდა ნინომ.
- კარგი რა, რა გჭირს მითხარი. - ტონი შეარბილა გოგონამ.
- ერთ იდიოტს სისხლი გადავუსხი და უკვე ძალიან ვნანობ - ტუჩები ბრაზისგან გაბუშტოდა ნინოს.
- სისხლი შენ გადმომოსხი?
- ჰო, ვალში ხარ ჩემთან. - ოდნავ გაეღიმა ქალს.
- ახლა თავს სუსტად ვგრძნობ, მოგვიანებით გადაგიხდი. - ეშმაკურად გაეღიმა გოგონას.
- ანდრეა!
- კარგი მოვრჩი.
- ვინ გააკეთა ეს? - თემა შეცვალა ნინომ.
- მე მეგონა შენ მეტყოდი.
- თამარმა არა?
- შენ ასე ფიქრობ? - წარბი ასწია გაკვირვების ნიშნად .
- ანდრეა, მორჩი ახლა თავის გასულელებას, გეკითხები ვინ გააკეთა_მეთქი ეს.
- მეძინა, მე რა ვიცი ვინ გააკეთა?
- ძილში დაგჭრეს?
აბა ის ბებერი ძროხა ფეხზე მდგომს მომერეოდა? - ბრაზი გაუკრთა თვალებში.
- მე მეგონა ეშმაკს არ ეძინა. - ოდნავ ჩაეღიმა ნინოს.
- როგორც ჩანს წყეული საძილე აბები ეშმაკსაც კი დააძინებენ.
- რა? - ახალმა ინფორმაციამ გააკვირვა ქალი.
- მოდი ახლა იმას გეტყვი, რასაც აქედან გასვლის შემდეგ ექიმი მოგიყვება, ჭრილობა საკმაოდ ღრმა იყო, სავარაუდოდ ბლაგვი დანით მომაყენეს, ასევე ჩემს ორგანიზმში იქნებოდა საძილე აბების დიდი დოზა და როცა მიპოვეს მინიმუმ სამი ან ოთხი საათის დაჭრილი ვიყავი.
- საიდან იცი ეს ყველაფერი? - გაოცებისგან თვალები დაექაჩა ნინოს.
- ხორცი სრიალა პირით არ არის გაჭრილი, ნაძიძგნია.
საძილე აბები იქედან ვიცი რომ შეუძლებელია ისე ღრმად დამძინებოდა , ასეთი დარტყმა ვერ გამეგო, მე კი არც დამიყვირია, წინააღმდეგობის გაწევაზე საუბარიც ზედმეტია, ჰოდა კიდევ როცა აქ მომიყვანეს მაისურზე სისხლი შემშრალი იყო, რაც იმას ნიშნავს რომ გვიან მიპოვეს.
- არანორმალური ხარ. - სხვა სიტყვების პოვნა ვერ მოახერხა ნინომ.
-აქედან როდის გამწერენ? - სასწრაფოდ შეცვალა თემა "ეშმაკმა"
- სადმე გეჩქარება?
- კი, აქედან როდის გამწერენ? - კითხვა გაიმეორა.
- ანდრეა, არც გაბედო სამაგიეროს გადახდაზე ფიქრი.
- ფიქრი არასდროს ყოფილა ჩემი საყვარელი საქმიანობა.
- ანდრეა, სერიოზულად გეფიცები დარჩენილ სასჯელს კარცერში გაგატარებინებ კიდევ რომ თავიდან დაიწყო ეს სულელური მტრობა.
- ახლა დამემუქრე? - წარბები შეკრა ანდრეამ.
-არა, უბრალოდ მინდა რომ ციხეში სიმშვიდე შევინარჩუნო.
- და ფიქრობ რომ მე ვარღვევ იდილიას?
- არა, ჯანდაბა არა ანდრეა, უბრალოდ თამარმა სამაგიერო გადაგიხადა და ახლა თუ შენც გაჩერდები ყველაფერი დასრულდება.
- იმედი მაქვს შენს სისხლს, შენი აზრებიც არ გადმოაყოლე. - ყალბი დანანებით გადააქნია თავი.
- და რას უწუნებ ჩემს აზრებს?
- კლიმაქსიანი ქალის კომენტარებით მოძრაობ. - თვალი თვალში გაუყარა ქალს.
- მე ვმოძრაობ მაინც, და შენ მაგ საწოლზე ხარ მიბმული. - ეცადა გესლიანი ყოფილიყო.
- ვაუ, როგორი ცინიკური ხართ ქალბატონო ნინო.
- ეშმაკთან მოთამაშისთვის ცინიზმიც საჭიროა არა? - ოდნავ გაიღიმა.
- ცინიკურო ქალბატონო, როგორც ჩემზე უფრო განათლებულ ქალს, შეიძლება რაღაც გკითხოთ?
- ოჰ, ნუთუ კითხვებიც უჩნდება მის უდიდებულესობა ეშმაკს.
- ნინო სერიოზულად. - გამყინავი მზერა შეანათა და ქალიც მაშინვე დასერიოზულდა.
- რა თქმა უნდა შეიძლება, მკითხე.
- სისხლი ხომ გადმომისხი?
- ჰო, მერე?
- ანუ ახლა შენთან სექ'სი თუ მექნება ეგ ინცესტში ჩაგვეთვლება?
- კი ნამდვილად ძალიან ვნანობ რომ სისხლი მოგეცი, პირიქით რაც გქონდა ეგეც ბოლომდე უნდა გამომეწურა.
- კარგი ჰო. - ოდნავ გაიღიმა. - ისე მართლა რამდენი გრამი გადმომისხი? - საუბარი განაგრძო.
- რვაასი. . .
- ოჰო, დასაწყისისთვის მშვენიერია.
- რა არის მშვენიერი ანდრეა?
- მე ხომ შენთვის სისხლის გაშრობას ვგეგმავ და რვაასი გრამი ცუდი დასაწყისი არ არის.
- შენ რომ გიყურებ ვხვდები რომ მკვლელობისთვის ათი წელი არც ისე ბევრია.
- მე კიდევ მგონი მივხვდი რატომაც ზრუნავ ციხის პირობების გაუმჯობესებაზე. - ორივეს გულიანად გაეცინა.
- კარგი, უნდა წავიდე შენ კიდევ მალე გამოჯანმრთელდი, თორემ პრობლემების გარეშე როგორ ვიცხოვრო ვერ წარმომიდგენია. - ხელზე ფრთხილად შეეხო და წამოდგა.
- არ წახვიდე რა. - თხოვნა გაისმა ანდრეას ხმაში.
- ანდრეა, აქ შენს გარდა ასცხრამეტი მსჯავრდებულია.
- ასცხრამეტი, ჰო რა თქმა უნდა. - ირონიულად ჩაიცინა გოგონამ.
-კარგი, დავრჩები მაგრამ ცოტა ხნით. - ანდრეას თავთან სკამზე ჩამოჯდა ამჯერად.
- წადი თუ გინდა.
- არა, ცოტა ხნით დავრჩები, ძალიან გტკივა? - თვალებით ჭრილობაზე ანიშნა.
- არა.
- მატყუებ.
- საიდან მოიტანე?
- წყვეტილად სუნთქავ და მიმიკას გიცვლის ზოგჯერ ტკივილი.
- ვაუ, როგორი დაკვირვებული ხარ.
- არ შეგიძლია ადამიანურად ილაპარაკო?
- კი, მხოლოდ მაშინ როცა ჩემში ეშმაკი იძინებს.
- მგონი არც არასდროს იძინებს. - თვალები აატრიალა ნინომ.
- ბოლოს რომ დაიძინა ხომ ხედავ სადაც გააღვიძეს.
- შეგიძლია თამარზე საჩივარი დაწერო? - თემის შეცვლა სცადა ნინომ.
- მართლა?
- ცინიზმი ტრა'კში გაირჭე. - ანდრეას ირონიამ გააბრაზა ქალი.
- არ შემიძლია, იქ უკვე არის სკოლის წარჩინებით დამთავრებისთვის მიღებული ოქროს მედალი და ოცნებები ნათელ მომავალზე.
- რომ არ ვიცოდე რა დამპალიც ხარ გული ამიჩუყდებოდა. - ისევ ღიმილი მოერია ნინოს.
- ეგ რა არის? - გაიცინა.
- გულის აჩუყება?
- ჰო.
- საიდან გეცოდინება, შენ ხომ გული არ გაქვს.
- საერთოდ არ მიყვარს როცა ზედმეტ რამეებს ვატარებ სხეულით, ამიტომ დროულად მოვიშორე გული, ბრმა ნაწლავი და გლანდები.
- სამაგიეროდ ახლა ჩემი სისხლი გიჩქეფს ძარღვებში. - კმაყოფილმა გაიღიმა ნინომ.
- ძაღლური სისხლი. - დაამატე ანდრეამ.
- აი მესმის მადლიერების გრძნობა. - ფეხზე წამოდგა ქალი.
- გეწყინა?
- არა, შენგან აღარაფერი მწყინს, მაგრამ ამისთვის მთხოვე დარჩენა?
- მე. . . მე. . . ჰო. - დაბნეულობა შეეტყო თუმცა იხტიბარი მაინც არ გაიტეხა.
- უკვე გითხარი რომ ნაგავი ხარ?
- არა.
- მაშინ პირველად გეუბნები და შეგიძლია სურვილი ჩაიფიქრო.
ქუსლების კაკუნით გავიდა ოთახიდან და როგორც კი კაბინეტში ფეხი შედგა ტელეფონმა დაურეკა.
- გისმენთ!
- ნინო ირაკლი ვარ. - მამაკაცის შეშფოთებული ხმა გაისმა.
- მშვიდობაა? - გაუკვირდა ქალს ირაკლის ნერვიულობა.
- მინდა ეშმაკისგან თავი შორს დაიჭირო.
- ბრძანებები შეგიძლია შენს ცოლს მისცე. - ანდრეასგან გაბრაზებულზე თავი ვეღარ მოთოკა ნინომ.
- ნინო სერიოზულად, რაღაც ხმები მომივიდა თქვენს შესახებ. - ნერვიულად განაგრძობდა მამაკაცი.
- მერე?
- არ მინდა ეშმაკმა გაცდუნოს.
- შენ ნუ ღელავ ამაზე.
- ნინო! - თითქმის დაიყვირა ირაკლიმ.
- რა? - მშვიდად უპასუხა ქალმა.
- ეშმაკი მოგწონს? - სიმწრით თქვა ეს ორი სიტყვა.
- მას ანდრეა ჰქვია. - სასწრაფოდ შეუსწორა.
- ნინო, ანდრეა მოგწონს? - მოთმინებას კარგავდა მამაკაცი.
- ჰო. - რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ დააბრუნა პასუხი ქალმა, თუმცა არ იცოდა როგორ ან რატომ გასცა დადებითი პასუხი კითხვას.
- ჯანდაბა, ასეც ვიცოდი, შეუძლებელია მისგან თავის დაცვა. - სასოწარკვეთილი ჩანდა მამაკაცი. - ჰო და ისე, შეგიძლია მაგ შენი აღფრთოვანების ობიექტს ჰკითხო რატომ არ მისცა ჩვენება მამაშენის სიკვდილის შემდეგ.
- რისი თქმა გინდა? - საკუთარი გულისცემის ხმა მოესმა ქალს.
- მამაშენის სიკვდილის შემდეგ ყველა ციხეში მყოფი დაკითხეს, "ეშმაკი" ერთადერთი იყო ვინც ჩვენება არ მისცა.
- შენ მითხარი რომ მათ კარგი დამოკიდებულება ჰქონდათ. - შეახსენა ნინომ.
- იმიტომ რომ არ მინდოდა მასთან პრობლემები გქონოდა, ანდრეა საშიშია ნინო, ძალიან საშიში.
- უკვე ბოდავ ირაკლი.
- გთხოვ, უბრალოდ ჰკითხე რატომ არ მისცა ჩვენება.
- კარგი. - მხოლოდ ეს თქვა და ტელეფონი გათიშა, ლამის სირბილით მივიდა რეანიმაციამდე და ანგარიშმიუცემლად შეაბიჯა კარში.


* * *

- არ მინდოდა შენი წყენინება. - საუბრის დაწყება დაასწრო ანდრეამ როგორც კი ნინო ოთახში შესული დაინახა.
- არ გაბედო ბოდიშის მოხდა. - სერიოზული ჩანდა ქალი.
- ვერ იტან როცა ბოდიშს გიხდიან?
- ვერ ავიტან ეს შენ რომ გააკეთო. - ღრმად ამოიოხრა.
- მაინც არ შემეძლო, მაგრამ მიხარია რომ არც გჭირდება. - ოდნავ გაეღიმა "ეშმაკს".
- შენთან კითხვა მაქვს. - საქმეზე გადავიდა ნინო.
- რა თქმა უნდა, აბა სხვა რისთვის მოხვიდოდი, აქ ხომ ჩემს გარდა ასცხრამეტი პატიმარია. - ირონიულად ჩაიღიმა გოგონამ.
- წავიდე? - სახეში მიაჩერდა ქალი ანდრეას.
- არა, გისმენ.
- რატომ არ მიეცი ჩვენება? - წყვეტილად წარმოთქვა.
- რა ჩვენება?
- მამაჩემის სიკვდილის შემდეგ, ყველა პატიმარი დაკითხეს, მხოლოდ შენ არ მიეცი ჩვენება, მაინტერესებს რატომ? - ვრცლად განმარტა ნინომ.
- ჩემი საქმე ყურადღებით გადაიკითხე?
- კი, მაგრამ ეგ რა შუაშია?
- სადმე ნახე ჩემი მიცემული ჩვენება? - ბრაზი გაუკრთა თვალებში.
- გინდა თქვა რომ . . .
- მინდა ვთქვა რომ მე არასდროს ვენდობოდი ამ ბინძურ პოლიციას და მათ მოჩვენებით სამართლიანობას, შესაბამისად არასდროს არც ერთ მათ კითხვაზე არ მიპასუხია და არც ერთი ჩვენება არ მიმიცია, მაშინაც კი როცა ათი წელი მომისაჯეს. - ანდრეამ ხმას აუწია, ჭრილობა დაეჭიმა და სახე ტკივილისგან დაეჭყანა.
- გეყოფა, გაჩერდი. - ხელზე ფრთხილად შეეხო ნინო და ანდრეაც გაჩუმდა, თუმცა ტკივილის კვალი ჯერ კიდევ აშკარად ეტყობოდა სახეზე.
- გინდა გამაყუჩებელი გავაკეთებინო? - ხმა დაუთბა ნინოს.
- მინდა რომ აქედან მალე გამიყვანო.
- როგორც კი ფეხზე დადგომას შეძლებ კამერაში დაგაბრუნებ.
- მართლა?
- გპირდები. - ნინო თავადაც გააბედნიერა იმ ფაქტმა, რომ ანდრეასთვის სულ მცირე რამის გაკეთება მაინც შეეძლო.
- რატომ აკეთებ ამას ნინო?
- ტვინს გირევ. - მისივე ფრაზა გაუმეორა ეშმაკს და ფართოდ გაუღიმა.
- მშვენივრად გამოგდის. - ღიმილითვე დაუდასტურა ანდრეამ, თუმცა ჭრილობამ ისევ შეახსენა თავი.
- მგონი ჯობია გამაყუჩებელი გაიკეთო. - ანდრეას ტკივილი რატომღაც ძალიან აწუხებდა ნინოს.
- სახეს გავუხევ თამარას როგორც კი აქედან გავალ. - კბილებში გამოსცრა ეშმაკმა.
- არც გაბედო, თუ არ გინდა საავადმყოფოდან პირდაპირ კარცერში ამოჰყო თავი.
- ნეტა ვის ადარდებს. - ხმა გაუბზარა ტკივილმა.
- შენი თავი არ გადარდებს?
- მეტყობა რამე დარდიანის?
- დავიჯერო არავის ადარდებ ამ ქვეყნად? - ანდრეას თვალებში მიაჩერდა, თითქოს იქ შეეძლო პასუხის ამოკითხვა.
- მევალეები არ მყავს. - უდარდელად გაიცინა.
- როგორ შეგიძლია გამუდმებით მაიმუნობდე? - თავადაც გაეღიმა ნინოს.
- არ ვმაიმუნობ, მართლა არ მყავს მევალეები.
- ანდრეა, ადამიანებზე მევალეების გარდა სხვებიც ღელავენ.
- ვიცი. - მშვიდად დაუდასტურა "ეშმაკმა"
- შენ არავინ გყავს ასეთი?
- არა! - მტკიცედ უპასუხა.
- აი ისევ ტყუი, ყოველ კვირაში მოგდის წერილები ორი სხვადასხვა ადამიანისგან, არც ერთს არ იღებ და არ პასუხობ.
- არ მომწონს ამდენ რამეს რომ გებულობ ნინო. - თავი გადააქნია.
- ჩემს ხელში ხარ "ეშმაკო". - გაეცინა ქალს.
- შენს ხელში მხოლოდ წერილებია. - ღიმილი გაეპარა ანდრეასაც.
- სხვათაშორის ორივე ქალია. - წარბის აწევით აღნიშნა.
- ხომ იცი კაცებს არ უყვართ წერილების წერა. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ.
- და ვინ არიან? გარეთაც ვინმეს დაახვიე თავბრუ? - ეჭვის ჭია შეუჩნდა ნინოს.
- დედაჩემი და ჩემი და. - მოკლედ მოუჭრა ანდრეამ.
- რატომ არ იღებ მათ წერილებს.
- არ მინდა.
- და რატომ არ გინდა? - არ ნებდებოდა ქალი.
- ნინო ნუ იქცევი ჭორიკანა დედაკაცივით. - წარბები შეკრა ანდრეამ.
- მაშინ შენც ნუ იქცევი უკანასკნელი ნაბიჭ'ვარივით და მითხარი რატომ არ იღებ მათ წერილებს. - ხმას ოდნავ აუწია ქალმა.
- იმიტომ რომ საკმაოდ დიდხანს მატყუებდნენ.
- რას გულისხმობ?
- ქეთა ჩემი გამზრდელი დედაა, თითქმის ცხრამეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე რომ ნაშვილები ვარ. - პირი უგემურად გააწკლაპუნა.
- ბიოლოგიური დედა?
- წარმოდგენა არ მაქვს ვინ არის.
- არ გაინტერესებს?
- არა. - მოკლედ მოუჭრა.
- ქეთაზე იმიტომ ბრაზობ რომ გაგზარდა? - მშვიდად იკითხა ნინომ.
- იმიტომ ვბრაზობ რომ ტყუილში მაცხოვრა.
- რამდენი წელია არ გილაპარაკია მასთან?
- რაც ეს ამბავი გავიგე. - მშვიდად პასუხობდა ქალის კითხვებს ეშმაკი.
- ზოგჯერ ვფიქრობ რომ მართლა არ გაქვს გული. - თავი გადააქნია ნინომ.
ანდრეას არ უპასუხია, ტკივილისგან ღრმად ჩაისუნთქა და ნინოს ხელს სიმწრისგან მაგრად მოუჭირა ხელი.
- ხომ არ გატკინე? - ჰკითხა როგორც კი ტკივილი შეუმსუბუქდა და ხელი გაუშვა ქალს.
- ეს გადარდებს? საერთოდ გადარდებს ვინმეს ტკივილი ანდრეა?
- არა. - მოკლედ მოუჭრა და თავად მოაშორა ნინოს ხელს თავისი.
- მაშინ ნუ მეკითხები. - სევდა დაეტყო ქალის თვალებს.
- კარგი. - თქვა და მზერა მოარიდა.
- მეორე? ვინ არის მეორე ქალი რომელიც წერილებს გიგზავნის.
- ქეთას ნამდვილი შვილია.
- შენზე უფროსია?
- ჰო, შენი ასაკისაა მგონი.
- და მის წერილებს რატომ არ იღებ?
- იმიტომ რომ სენტიმენტების დრო არ მაქვს.
- ზოგჯერ მგონია რომ უბრალოდ მშიშარა ხარ, მშიშარა რომელსაც ისე ეშინია სიყვარულის რომ მის ცხოვრებაში ადამიანების შეშვებას ვერ ბედავს. - სევდა გაუკრთა თვალებში.
- შეიძლება. - მშრალად დაეთანხმა ანდრეა.
- მაინც რატომ არ გინდა, ვინმეს უყვარდე ან ვინმე გიყვარდეს?
- ვინმე გიყვარს ნინო? - კითხვა დაუბრუნა ეშმაკმა.
- რა თქმა უნდა, თუნდაც დედაჩემი. - სასწრაფოდ თქვა ქალმა.
- თუ ოდესმე შენს გამწარებას გადავწყვეტ, როგორ ფიქრობ ვისი მოკვლით დავიწყებ?
- აღარ გაიმეორო მსგავსი ფრაზა. - ტანში გააჟრჟოლა ქალს.
- კარგი. - სახეში შეაჩერდა ანდრეა.
- ჰოდა ახლა მითხარი, როგორი უფროსი ვარ? - ღიმილით ჰკითხა ნინომ, რათა უხერხული სიჩუმისა და ანდრეას თვალებისთვის თავი დაეღწია.
- საშინელი. - მხიარულად გაიცინა გოგონამ.
- რატომ ვითომ? - მოჩვენებითი გაბრაზება გამოეხატა სახეზე.
- პატარა ხარ და ზედმეტად კარგი ამ ადგილისთვის. - სწრაფად დასერიოზულდა "ეშმაკი".
- თამარივით ლაპარაკობ.
- თუ კიდევ ერთხელ შემადარებ მას, თავს ჩამოვიხრჩობ და წერილს დავტოვებ რომ შენ მიბიძგე ამისკენ.
- ღმერთო ჩემო, ნუთუ ასე მარტივად შემიძლია მოგიშორო თავიდან. - გაიღიმა.
- უფრო მარტივადაც, აი იქ რომ შპრიცი დევს იმით შეგიძლია ჰაერი შეუშვა ჩემს წვეთოვანში.
- ანდრეა, რატომ ბოდავ ხოლმე?
- როგორც ჩანს აქ რომ მომათრევდნენ თავი მიმარტყმევინეს რამეზე. - გაიცინა.
- იცი რომ შენი თვალები ძალიან ცივია? - ანდრეას მზერაში ჩაძირულმა ისე წამოროშა თავადაც ვერ გააცნობიერა.
- კი, შენი კი თბილი და სევდიანია, თორემ ძალიან ემსგავსებოდა ჩემსას. - გულწრფელი ჩანდა ანდრეაც.
- შეიძლება, მამას სიკვდილმა დიდი დაღი დამასვა და მანამ ვერ მოშუშდება სანამ მის მკვლელს არ ვიპოვი.
- შეეშვი ამ საქმეს ნინო.
- რატომ?
- შეიძლება გული იმაზე მეტად გეტკინოს ვიდრე წარმოგიდგენია. - თვალები დახუჭა ანდრეამ.
- შენ რაღაც იცი არა?
- არა. - მოკლედ მაგრამ მტკიცედ უპასუხა ქალს.
- ტყუი, ისევ ტყუი ანდრეა, შენ მე გამუდმებით მატყუებ.
- შეიძლება. - არაფრის მთქმელი იყო ანდრეას გამომეტყველება.
- გთხოვ ანდრეა, უნდა მითხრა რაც იცი, გინდა გთხოვო? შეგევედრო? თამანახმა ვარ ოღონდ თუ რამე იცი უნდა მომიყვე. - ვედრება ისმოდა ნინოს ხმაში და ანდრეამაც საუბარი დაიწყო.
- მამაშენს მინისტრობა უნდოდა, მისი სიკვდილის შემდეგ ეს პოზიცია სხვამ დაიკავა.
- ირაკლის გულისხმობ, ვიცი ეგ მამაჩემის სიკვდილის შემდეგ იყარა კენჭი ირაკლიმ.
- პაზლის აწყობაში ძალიან სუსტი ხარ ნინო.
- უბრალოდ ცდილობ ირაკლიში ეჭვი შემატანინო. - ტუჩები აუთრთლდა ქალს.
- კარგი. - მოკლედ მოუჭრა.
- რა კარგი ანდრეა, რა კარგი? ასეთი სისულელე მითხარი და ახლა საუბარს წყვეტ?
- ჰო ვწყვეტ. - სწრაფად დაუდასტურა.
-ჯანდაბაშიც წასულხარ ანდრეა ჩაჩუა! - მთელი ხმით იყვირა ქალმა და ფეხზე წამოვარდა.
- ჰოდა მივდიოდი, რას მომათრიეთ ამ დამპალ საავადმყოფოში. - ხმას აუწია ანდრეამაც და ტკივილმა ისევ დაუმანჭა სახე.
- მოკეტე და ნუ ბღავი, გტკივა.
- საყვარელი და მზრუნველი უფროსის როლის თამაშს მორჩი. - ყვირილით განაგრძობდნენ საუბარს.
- ანდრეა, მოკეტე ნაკერები გაგეხსნება! - ხმას დაუწია ქალმა.
- შენ რა გედარდება ნეტა, შენ ხო არ გტკივა?
- ჯანდაბა, სისხლი, სისხლი მოგდის შე დეგენერატო. - ექიმის დასაძახებლად გავარდა ნინო და რამდენიმე წამში დაბრუნდა მასთან ერთად.
- გახსნილა. - მშვიდად თქვა ექიმმა და ნაკერები თავიდან დაადო.
ანდრეას გაფრთხილება მისცა რომ ისევ იყო ნაკერების გახსნის საშიშროება და ფრთხილად ყოფილიყო, ნინოს კი თხოვა ზედმეტად აღარ დაეძაბა პატიმარი.
- გტკივა? - სიჩუმე დაარღვია ნინომ როგორც კი ექიმი გავიდა და მარტო დარჩა ეშმაკთან.
- ვის ადარდებს? - კბილებში გამოსცრა ანდრეამ.
- მე იდიოტო, მე მადარდებს და ნორმალური პასუხის დაბრუნება ისწავლე.
- ცოტა. - ნინოს პასუხმა თითქოს გაადნო ანდრეა.
- შენი ცოტა ნიშნავს რომ ნებისმიერ ნორმალურ ადამიანს ასეთი ტკივილი ჭკუიდან გადაიყვანდა არა? - ტკივილი გაუკრთა თვალებში ნინოს.
- დაახლოებით.
- იმდენად გტკივა რაღაც შიგნით, რომ გარეგნულ ტკივილებს ვეღარც აღიქვამ.
- ყოჩაღ, ფსიქოლოგი ხარ? - ირონიული იყო ანდრეა.
- სხვათაშორის კი, ფსიქოლოგიც და მოიშორე ეგ ცინიზმი სანამ სერიოზულად დავფიქრდებოდე წვეთოვანში ჰაერის გაშვებაზე.
- წადი. - მტკიცედ თქვა ანდრეამ.
- რა?
- წადი, მარტო დარჩენა მინდა, შენც ხომ ბევრი საქმე გაქვს.
- გეფიცები, არ ხარ შენ ნორმალური. - ბრაზით მიაძახა, კაბინეტში დაბრუნდა და პაატას თამარის მოყვანა თხოვა.
არ უნდოდა ეფიქრა, არ უნდა ეფიქრა, საფიქრალი დრო არ უნდა დარჩენოდა, ანდრეა ნელ-ნელა იკავებდა ადგილს ტვინის ყველა უჯრედში და ნინო მშვენივრად ხვდებოდა ამას.
ოთახში შემოსულმა თამარმა შეაწყვეტინა ფიქრი ნინოს, ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა ქალს და მისალმების გარეშე ჩაჯდა სავარძელში.
- გამარჯობა, როგორ ხართ? - ნინომ დაიწყო საუბარი.
- მშვენივრად, თქვენ? ძალიან გინერვიულიათ, სახეზეც გეტყობათ.
- ვერ ვიტან როცა ჩემს წესებს არღვევენ. - თამარის ირონია არ შეიმჩნია ქალმა.
- ვერ იტანთ როცა წესებს არღვევენ, მაგრამ წესების დამრღვევები სასტიკად გიზიდავენ.
- რას გულისხმობთ?
- ეშმაკი როგორ არის? - სიტყვა ბანზე აუგდო თამარმა.
- ცოცხალია, მალე გამოჯანმრთელდება.
- სამწუხაროა რომ არ მოკლეს. - ღრმად ამოიოხრა ქალმა.
- არ ფიქრობთ რომ ზედმეტად ცივი დამოკიდებულებაა თქვენი მხრიდან?
- სითბო რომ გამოვიჩინო ვერ მიხვდებით რომ ვაფერისტობ?
- რა პრობლემა გაქვთ ანდრეასთან? - ამჯერად ნინომ შეცვალა თემა.
- არავითარი.
- მაშინ რატომ გაიმეტეთ სასიკვდილოდ?
- ანდრეას ბევრი მტერი ჰყავს, თქვენი მხრიდან სწორი არ არის პირდაპირ მე რომ მადებთ ხელს.
- მე კითხვას გისვამთ.
- ანდრეა მე არ დამიჭრია, მაგრამ რომც დამეჭრა, თქვენ ვერაფრით დამიმტკიცებთ ამას. - თავისი საფირმო საზიზღარი ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე.
- მე შემიძლია კარცერში გაგიშვათ ბევრი საუბრისთვის. - გამაფრთხილებელი იყო ნინოს ტონი.
- რა თქმა უნდა შეგიძლიათ, ანდრეაზეც შეგეძლოთ მაგრამ არ გაუშვით. - ნინომ დუმილი შეინარჩუნა, თამარმა კი საუბარი განაგრძო.
- ის ზუსტად ჩემნაირია, თქვენ მე არ მოგწონვართ მაგრამ ანდრეა ძალიან მოგწონთ. იცით თავიდანვე მივხვდი რომ ამ თანამდებობისთვის სუსტი იყავით, მაგრამ ეშმაკმა იმაზე მარტივად გაცდუნათ ვიდრე წარმომედგინა. - ღიმილი არ შორდებოდა.
- ისევ ცდილობთ პროვოკაციაზე წამომაგოთ.
- თქვენს ადგილას პრესტიჟის თავშეკავებას მაინც გამოვიჩენდი.
- დავამტკიცებ რომ ის თქვენ დაჭერით. - სიტყვა ბანზე აუგდო ნინომ.
- წარმატებები, ეჭვიც არ მეპარება რომ ყველაფერი გამოგივათ, როგორც კი "ეშმაკის" ჰიპნოზს თავს დააღწევთ და ფართოდ გაახელთ თვალებს.
- ეჭვიც არ შეგეპაროთ. - ხმადაბლა ჩაისისინა ნინომ.
- ჩემი შვილის ტოლი რომ არ იყოთ გაჩვენებდით რას ნიშნავს ნამდვილი ჯოჯოხეთი. - ბოროტულად ჩაიცინა ქალმა.
- რა თქმა უნდა, მსმენია თქვენი კეთილშობილების შესახებ შვილის ტოლების მიმართ.
- ანდრეას გულისხმობთ?
- ანდრეასაც, თუმცა სანამ ანდრეამდე მივალთ, თქვენ თქვენი შვილი მოკალით.
- სისულელეა, მისი მოკვლა არ მინდოდა, მხოლოდ მამამისის მოკვლას ვგეგმავდი, ბავშვმა უბრალოდ დაინახა, არ მინდოდა ეყვირა და პირზე ხელი ავაფარე, ისე ვიყავი განერვიულებული რომ ჩემმა შვილმა ეს საშინელება ნახა, ვერ მივხვდი რამდენად ძლიერად ვაფარებდი ხელს, ის კი გაიგუდა. - ხმამაღლა, თითქმის ყვირილით მოყვა ქალმა.
- ქმარს რას ერჩოდით? - მეტისმეტად მშვიდი იყო ნინო.
- ნეტავ რა თქვენი საქმე, თუ სხვა არაფერი გაქვთ სათქმელი ჩემს საკანში დავბრუნდები.
ნინომ თანხმობის ნიშნად დაუქნია თავი და თამარმაც სასწრაფოდ დატოვა კაბინეტი.

. . .
- როგორ ხარ? - ანდრეას საწოლთან ახლოს მივიდა თათია.
- კარგად!
- ჩემზე ჯერ კიდევ ბრაზობ? - დამნაშავესავით ბურტყუნებდა ქალი.
- არა!
- მე, იმ დღეს ძალით გამოგიწვიე. - სიმწრით ამოთქვა.
- ვიცი.
- ჩვენ ხომ მეგობრები ვართ?
- არა. - სასწრაფოდ უარყო ანდრეამ.
- ეს თამარმა გააკეთა? - გადაწყვიტა ეშმაკთან არ ეკამათა.
- დღეს უკვე მეასედ მეკითხებიან. - კბილები გააღრჭიალა გოგონამ.
- მე პირველად გეკითხები.
- ამას რამე მნიშვნელობა აქვს? - ყალბი ცნობისმოყვარეობით იკითხა ანდრეამ.
- ჰო აქვს, მე ყველა არ ვარ.
- ყველა ხარ. - მტკიცე იყო გოგონას ხმა.
- კარგი ანდრეა, გავიგეთ რომ გაბრაზებული ხარ.
- რა გინდა აქ? - საუბარი გადაიტანა ეშმაკმა.
- მინდოდა მენახა რომ უკეთ ხარ. - სახეზე ხელები ნერვიულად ჩამოისვა ქალმა.
- ხომ ნახე, ახლა მიბრძანდი.
- შევცდი შენს წინაშე, შემეშალა და ბოდიშს გიხდი. - თავი დახარა თათიამ.
- მიღებულია. - ყინულივით ცივი იყო ანდრეას მზერა.
- როდის გამოგწერენ?
- არ ვიცი.
- ნინომ გნახა? - ინტერესი გაუკრთა თვალებში.
- კი. - აშკარა მოკლე პასუხებით იშორებდა ანდრეა.
- მასზე არ ხარ გაბრაზებული და ჩემზე ხარ ხომ?
- ნინოს არ უცდია ჩემი კარცერში გაშვება.
- ნინომ გითხრა რომ შენი კარცერში გაშვება მინდოდა?
- მოიცა, მანაც იცოდა? - აშკარა გაოცება შეეტყო ანდრეას.
- მას მოგვიანებით ვუთხარი, უფრო სწორად თვითონ მიხვდა და მეც დავუდასტურე, ესეიგი ნინოს არ უთქვამს?
- არა, ცოტაოდენი ტვინი მეც მაქვს. - კბილები გააღრჭიალა ბრაზისგან.
- ანდრეა, მე უბრალოდ შენი დაცვა მინდოდა.
- დიდი ხანია რაც დაცვა მჭირდება? - მოთმინებას ნელ-ნელა კარგავდა "ეშმაკი".
- ხომ გითხარი რომ შევცდი.
- ეს არაფერს ცვლის თათია, აღარ გენდობი.
- რა? - ტუჩები ჩაუთეთრდა ქალს.
- რაც გაიგე. - მტკიცედ საუბრობდა ანდრეა.
- ნინოს ხომ ენდობი? - ვეღარ მოითმინა ქალმა.
- ეჭვიანი საყვარელივით ნუ მელაპარაკები.
- ორი წელია რაც მე და შენ ერთმანეთს ვიცნობთ ანდრეა, ნინომ თვენახევარში უფრო დაიმსახურა შენი ნდობა ვიდრე მე ორი წლის მანძილზე?
- ვერ ვიტან როცა ჩემს ზურგს უკან მოქმედებენ და შენ, მშვენივრად იცოდი ეს.
- ჰო ვიცი, მაგრამ ანდრი, აქ ვერ ვილაპარაკებთ, დიდხანს დარჩენის უფლება არ მაქვს, რომ გამოგწერენ და გაკვეთილებს დავუბრუნდებით უფრო შევძლებ ყველაფრის ახსნას. - გამოსავალი იპოვა ქალმა.
- გაკვეთილები აღარ იქნება, სწავლას ვწყვეტ. - შეუვალი იყო ანდრეას ტონი.
- ამის უფლება არ გაქვს.
- უფლებები არ მჭირდება.
- ანდრეა, მორჩი ამ აბსურდს, შენს მომავალს ეხება საქმე.
- მე ვთქვი რისი თქმაც მინდოდა, ახლა კი დამტოვე უნდა დავიძინო.
- ამაზე კიდევ ვილაპარაკებთ, ცდები თუ ფიქრობ რომ ასე მარტივად მოგეშვები.
- ნახვამდის თათია.
ქალი მიხვდა რომ ანდრეასთან ლაპარაკს აზრი აღარ ჰქონდა, მისი გადაწყვეტილება მეტისმეტად მტკიცე იყო, ამიტომ კარი ფრთხილად გაიხურა და პირდაპირ ნინოს
კაბინეტში ავიდა.
- შეიძლება დავჯდე? - ნერვიულად შევიდა ოთახში და ნინოს პასუხს არც დალოდებია ისე დაჯდა.
- თუ ისევ ჩემს დადანაშაულებას აპირებ, ანდრეას მდგომარეობის გამო, გთხოვ ახლა ამის თავი არ მაქვს.
- უბრალოდ შენთან საუბარი მინდა. - სასოწარკვეთა ეტყობოდა თათიას.
- ყველაფერი რიგზეა?
- არა ნინო, არ არის რიგზე, ანდრეა სწავლის გაგრძელებაზე უარს ამბობს.
- რაა? რატომ?
- გაბრაზებულია ჩემზე.
- თათია ხომ იცი რომ ამაში ვერ გავამტყუნებთ.
- ნინო, ანდრეა ერთადერთია ვინც განათლების პროგრამას იყენებს ციხეში, თუ ისიც თავს დაანებებს, მოგვიწევს სამინისტროს წიგნები დავუბრუნოთ და პროგრამის შეწყვეტის შესახებ ვაცნობოთ, ეს კი შენს სახელზე ცუდად იმოქმედებს. - სწრაფად ჩამოაყალიბა ქალმა.
- ახალმა ციხის უფროსმა დანიშვნიდან დაახლოებით ორ თვეში, პატიმრებს განათლების პროგრამა შეუწყვიტა, გადასარევი სათაურია ახალი სტატიისთვის, შესანიშნავი ახალი პრობლემა შემიქმნა, ანდრეა ფორმაშია. - სიმწრის სიცილით ჩაიცინა ქალმა.
- ჩემი ბრალია.- თავი დახარა თათიამ.
- ანდრეას ბრალია, მაგრამ მე დამბრალდება. - მოკლედ მოუჭრა ნინომ.
- მას უნდა დაელაპარაკო, იქნებ შენ მოგისმინოს.
- დაველაპარაკები, მაგრამ არამგონია დიდი აზრი ჰქონდეს. - ხელები მაგიდაზე დააწყო და თავი დაადო ზედ.
- არც მე, მაგრამ მაინც უნდა სცადო.
- ყველაფერი მირჩევნია ანდრეას გადარწმუნების მცდელობას.
- როგორმე უნდა დაიყოლიო ნინო. - უფროსს იმედიანი თვალებით მიჩერებოდა ქალი.
- კარგი თათია, როგორც კი გამოჯანმრთელდება დაველაპარაკები, ახლა ვერ ჩავალ ქვემოთ, ისედაც ორჯერ ვიყავი დღეს ჩასული და შესაძლოა თანამშრომლებმა არასწორად აღიქვან.
- ორჯერ? - წარბი აწია ფსიქოლოგმა.
- რაღაც უნდა მეკითხა, იმიტომ ჩავედი მეორედ. - თავის მართლებასავით გამოუვიდა ნინოს.
- მგონი ძალიან დაუახლოვდი ანდრეას.
- ვინ მეუბნება ამას? - ოდნავ გაეღიმა ქალს.
- ჩვენ უბრალოდ ვმეგობრობთ.
- ჩვენც. - სწრაფად დაეთანხმა ნინო.
- მისგან შორს უნდა გვეჭიროს თავი, პატიმრებთან დაახლოების უფლება არ გვაქვს.
- თათია, ლექციას მე მიკითხავ თუ საკუთარ თავს?
- მგონი ორივეს გვჭირდება. - ღიმილი შეერია თათიასაც.
- შენ მითხარი რომ ანდრეასთან კარგი ურთიერთობა უნდა შემენარჩუნებინა.
- ჰო მართალია.
- ჰოდა მეც ამას ვცდილობ, საპრობლემო არაფერია.
- კარგი, წავედი მე და როგორც კი საშუალება მოგეცემა დაელაპარაკე ანდრეას.
თათიამ სწრაფი ნაბიჯით დატოვა ოთახი.
მარტო დარჩა თუ არა მაშინვე იგრძნო ნინომ როგორ გამოსცლოდა ენერგია, ანდრეასთან შეხვედრები სრულიად ფიტავდა ქალს და ვინაიდან სამუშაო დღე თითქმის დასრულებულიყო სახლში წასვლა გადაწყვიტა.


დილით რა თქმა უნდა ადრე მივიდა სამსახურში, პირველ რიგში ანდრეასთან შევიდა, გაარკვია რომ გამოჯანმრთელების პროცესი ნორმალურად მიდიოდა, ცოტა ხანს მასთან დარჩა რამდენიმე კითხვა დაუსვა, რომელზე პასუხიც რა თქმა უნდა ვერ მიიღო შემდეგ კი თავის კაბინეტში ავიდა და ეკას დაუძახა, ჰკითხა ანდრეასთვის ისევ მოდიოდა თუ არა წერილები და დადებითი პასუხის მიღების შემდეგ სთხოვა კონვერტზე მითითებული ნომერი და მისამართი ამოეწერა და მოეტანა.
ეკა რამდენიმე წუთში დაბრუნდა ფურცლით ხელში და ნინოს ბევრი არც უფიქრია ისე დარეკა ტელეფონზე.
-გისმენთ! - ქალის მშვიდი ხმა გაისმა.
-გამარჯობა, ქეთა ორჯონიკიძეს ვესაუბრები?
-დიახ, ვინ ბრძანდებით?
-მე ნინო მესხიშვილი ვარ, თბილისის ქალთა კოლონიის უფროსი.
-ღმერთო ანდრეა, რა მოუვიდა ჩემს შვილს? - სასოწარკვეთა და ტირილი გაერია ხმაში ქალს.
-ანდრეა კარგად არის, თქვენთვის რამდენიმე კითხვის დასმა მინდა თუ შეიძლება რომ სადმე შევხვდეთ ერთმანეთს?
-დიახ რა თქმა უნდა, საღამოს ვახშამზე დაგპატიჟებთ თუ მეწვევით, აქ მშვიდად შევძლებთ საუბარს. - ოდნავ დამშვიდდა ქალი.
- რა თქმა უნდა, მოვალ. - სასწრაფოდ დაეთანხმა ნინო.
-მისამართს მესიჯით გამოგიგზავნით. - ნინოს აღარ უთქვამს რომ მისამართი ისედაც იცოდა, ზრდილობიანად დაემშვიდობა და ტელეფონი გათიშა. ისე გაერთო საქმეში ვახშამზე ლამის დააგვიანა თუმცა მაინც მოასწრო დროულად მისვლა და კარზე ზარი დარეკა.
-გამარჯობა. - კარი დაახლოებით ნინოს ასაკის ქალმა გააღო და თაფლისფერი თვალები შეანათა ქალს.
-გამარჯობა, მე ნინო მესხიშვილი ვარ. - მშვიდად გაეცნო.
-მობრძანდით დედა გელოდებათ. - სახლში შეიპატიჟა სტუმარი, სადაც ნინოს ლამაზი ასაკოვანი ქალი საკმაოდ გულთბილად შეხვდა და დაჯდომა თხოვა.
-ჩემი შვილი ხომ კარგად არის? - პირველ რიგში ანდრეას ამბავი იკითხა ქეთამ.
-დიახ ანდრეა კარგადაა. - ღიმილით დაუდასტურა ნინომ.
-რამე დააშავა? სასჯელი ხომ არ დაუმატეს? - აშკარად ძალიან ღელავდა ქალი.
-არა ქალბატონო ქეთა, ყველაფერი რიგზეა.
-მაშინ რამ შეგაწუხათ ქალბატონო ნინო? - საუბარში ჩაერთო ახალგაზრდა ქალი.
-თქვენ ანდრეას და ხართ არა?
-დიახ სულ დამავიწყდა გაგცნობოდით, სოფო ჩაჩუა. - ხელი გაუწოდა ნინოს.
-სასიამოვნოა, აქ იმისთვის მოვედი რომ ანდრეას შესახებ რაღაცეები გავიგო. - ზრდილობიანად ჩამოართვა ხელი.
-მაგალითად რა? - ამჯერად ქეთა გამოეპასუხა.
- როგორც ვიცი, ანდრეამ თავის დაბადების დღემდე, რამდენიმე დღით ადრე გაიგო რომ ნაშვილებია, მაინტერესებს ამას აქვს თუ არა რამე კავშირი მკვლელობასთან რომელიც თავის დაბადების დღეზე ჩაიდინა. - სწრაფად აუხსნა ქალმა.
-ეს ანდრეამ გითხრათ? - გაოცება დაეტყო ქეთას.
-რა?
-ის რომ ნაშვილებია!
-დიახ, რა მოხდა?
-უბრალოდ, ის არასოდეს ლაპარაკობს და რადგან ეს მოგიყვათ, როგორც ჩანს მართლა ძალიან გენდობათ. - თვალები გაუბრწყინდა ქეთას.
- იცით ჩვენ ძალიან კარგი ....... - სიტყვა ვეღარ დაასრულა ნინომ, რა უნდა ეთქვა? ვინ იყო ანდრეა მისთვის? რა აკავშირებდათ ერთმანეთთან? რატომ ესიზმრებოდა თითქმის ყოველ საღამოს?
-ჩვენ ძალიან კარგი ურთიერთობა გვაქვს. - თავი ძლივს მოუყარა სიტყვებს.
-ანდრეა ერთი კვირისაც არ იყო როდესაც სახლის კართან დამისვეს, მაშინ უკვე მყავდა სოფო, თუმცა ვიცოდი რომ მეტი შვილი აღარ მეყოლებოდა. ანდრეა საოცრად ლამაზი ბავშვი იყო, მისი თვალები, ის საოცარი მზერა რომელიც ბოლომდე გამოჰყვა, არც კი ვიცი რა ვიგრძენი მის მიმართ. ის უსუსური ულამაზესი და უსაყვარლესი არსება იყო, რომელსაც დაცვა და მოვლა სჭირდებოდა, მაშინვე დედობრივი გრძნობა გამიჩნდა მის მიმართ, ხელში ავიყვანე და იმ დღის შემდეგ ბევრი ბრძოლა მომიწია რომ ანდრეას მეურვე გავმხდარიყავი.
ანდრეას კალათში პატარა ბარათი იყო, დედამისი წერდა რომ გააუპატიურეს და ეს ბავშვი ზიზღის ნაყოფი იყო, თუმცა მოსაკლავად მაინც ვერ გაიმეტებდა, ამიტომაც ტოვებდა კართან.
მისი დაბადების ზუსტი თარიღიც ბარათზე ეწერა, ექვსი მარტი ეს თარიღი არც შემიცვლია, სახელი მე თვითონ დავარქვი დედაჩემის საპატივცემულოდ, დედა ჩეხია, მისი სახელი აქ ჩვენთან უცხოა და გოგონებს მგონი არც ჰქვიათ, ყველასგან გამორჩეულ ანდრეას კი ნამდვილად ძალიან უხდებოდა ეს სახელი, გვარიც ჩემმა მეუღლემ მისცა, დათოს სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა ანდრეა, ამბობდა რომ ღმერთის საჩუქარი იყო ეს ბავშვი, საერთოდ მას ყველა უფლის საჩუქრად თვლიდა, რაც უფრო იზრდებოდა უფრო ლამაზი ხდებოდა, ისეთი თბილი და სიცოცხლით სავსე იყო მისთვის საყვედურიც კი არასდროს უთქვამს ვინმეს.
სკოლა წარჩინებით დაასრულა, მაგრამ მის დაბადების დღემდე, რამდენიმე დღით ადრე, ანდრეამ მისი შვილად გაფორმების ფურცლები იპოვა, სადაც მითითებული იყო რომ პასუხისმგებლობას მთლიანად ჩვენ ვიღებდით მასზე.
იმ წელს ცხრამეტის უნდა გამხდარიყო, თუმცა ჩემმა ანდრეამ ცხრამეტი ვერ შეასრულა, მისმა უცნაურმა ხასიათმა სწორედ იმ დღეს იჩინა თავი, ჯერ სახლში ყველაფერი მილეწ-მოლეწა მერე უაზროდ იჩხუბა და გაიქცა. ანდრეამ ტყუილი ვერ გვაპატია, სამი დღე ვეძებდით მაგრამ ვერ ვიპოვეთ, შემდეგ პოლიციიდან დაგვირეკეს და გვაცნობეს რომ ის დაიჭირეს, თავის დაბადების დღეზე მეგობრებთან ერთად დამთვრალა კლუბში, ვიღაც კაცმა რაღაც უთხრა და ნასვამმა ანდრეამ კონტროლი დაკარგა.
ის სპორტსმენი იყო და მამაკაცი ცემაში შემოაკვდა, მას შემდეგ ანდრეას ნახვას ყოველ დღე ვცდილობდით, მაგრამ მან ჩვენი ნახვა აღარ მოინდომა, იმ დაწყევლილი დღის შემდეგ, ჩემი შვილი აღარ მინახავს. - საუბარი დაასრულა და ცრემლები გადმოსცვივდა ქალს.
-თქვენი ქმარი სად არის? - დაბნეულობისგან სხვა ვერაფრის თქმა მოახერხა ნინომ.
-გარდაიცვალა, ორი წელია. - ტირილს უმატებდა ქეთა.
-ანდრეამ იცის?
-არა. - სწრაფად უარყო ქალმა.
სწორედ ამ დროს, ოთახში პატარა გოგონა შემოვარდა, ის დაახლოებით სამი წლის იქნებოდა და საოცრად ჰგავდა ქეთას.
-ეს ჩემი სოფოს ქალიშვილია, პატარა ანდრეა. - გოგონა ხელში აიყვანა ბებიამ.
ნინო ბავშვს მიეფერა, ცოტა ხანს კიდევ ისაუბრეს, ანდრეას ბავშვობის ფოტოები დაათვალიერა და ორი მათგანი თხოვა კიდეც მასპინძლებს, მათაც უარი არ უთქვამთ და ფოტოები მისცეს.
ნინო დაჰპირდა რომ ანდრეას დაელაპარაკებოდა და ეცდებოდა დაერწმუნებინა ენახა, ან წერილებზე მაინც ეპასუხა ოჯახისთვის.
-ამის იმედი დიდად არ მაქვს, მაგრამ დიდი მადლობა. - ღიმილით უთხრა ქეთამ და თბილად დაემშვიდობა.


. . .
ანდრეას დიდ ხანს მოუწია საავადმყოფოში დარჩენა, ნინო ყოველ დღე ნახულობდა მას და ათას სისულელეზე ელაპარაკებოდა, თუმცა ანდრეას ხასიათი უფრო და უფრო გაუფუჭდა, გამუდმებით იმეორებდა რომ ვერ იტანდა საავადმყოფოს კედლებს და აქ ყოფნას, კარცერში ყოფნა ერჩია. გოგონას უხასიათობის გამო ნინო ანდრეასთან დალაპარაკებას ვერ ბედავდა, ვერც მისი ოჯახის შესახებ და ვერც განათლების პროგრამაზე, ამიტომაც გადაწყვიტა სანამ ანდრეას არ გამოწერდნენ კრინტიც არ დაეძრა ამ ორ თემაზე.
მეათე დღეს როცა ნინო დილით ადრე მივიდა სამსახურში კაბინეტის კარზე მოაკაკუნეს.
- მობრძანდით. - მშვიდად თქვა ქალმა და კარში ანდრეამ შემოაბიჯა.
- ამას ვის ხედავს ჩემი თვალები, გამოგწერეს? - გულთბილად გაიღიმა ქალმა, ჩასახუტებლადაც გაიწევდა მაგრამ მშვენივრად იცოდა რომ ციხის შინაგანაწესი ამას სასტიკად კრძალავდა.
- ჰო და მითხრეს რომ კამერაში დაბრუნებამდე შენთან უნდა შემომევლო, პაატამ ამომიყვანა, ასეთი წესი ყოფილა. - ნინოს სავარძელში ჩაჯდა გოგონა.
- ნუთუ წესებს ემორჩილები. - ოდნავ გაიღიმა ქალმა.
- შენს წესებს. - მოკლედ უთხრა.
ნინო ანდრეას პირისპირ დაჯდა და საუბარი დაიწყო.
- მოგწონს ეგ სავარძელი თუ? - ღიმილი არ შორდებოდა.
- ღადაობ? ჩემს საწოლზე რბილია. - გაიცინა.
- ხომ არ გადმოვიტანო შენს საკანში? - ხუმრობაში აჰყვა ქალი.
- მშვენიერი იდეაა, მაგრამ აქ ხომ ჩემს გარდა ასცხრამეტი პატიმარია. - კიდევ ერთხელ შეახსენა წარმოთქმული ფრაზა.
- დაიწყოოო. - ფეხზე წამოდგა ნინო.
- წავიდე?
- არა, საქმე მაქვს შენთან.
- აჰჰ, გისმენ. - ქალს მიაჩერდა ანდრეა.
- თათიამ მითხრა რომ სწავლის გაგრძელებაზე უარს ამბობ.
- მერე?
- ეს შენს მომავალს არ წაადგება.
- მომავალი არ მაქვს. - მოკლედ მოუჭრა.
- ანდრეა, კარგი რა, ოთხი წლის შემდეგ აქედან გახვალ და ცხოვრება არ უნდა გააგრძელო?
- ამაზე ჯერ არ მიფიქრია? - უდარდელად დაიჭყანა.
- დროა იფიქრო, პატარა გოგო აღარ ხარ.
- ნინო, პირდაპირ მითხარი რა გინდა ჩემგან?
- მინდა რომ სწავლა განაგრძო.
- ამას იმიტომ არ ამბობ რომ ჩემს მომავალზე ნერვიულობით კვდები, ზუსტად მითხარი რა გჭირდება ჩემგან.
- ჯერ ერთი შენზეც ვღელავ. - საუბარი დაიწყო თუმცა ანდრეამ მაშინვე შეაწყვეტინა.
- ჭირი იქა ლხინი აქა, ზღაპრებს ნუ მიყვები ნინო, გეკითხები, რაში გჭირდება შენ ჩემი მეცადინეობა.
- განათლების პროგრამას შენც თუ არ გამოიყენებ, მთელი მასალის დაბრუნება მომიწევს სამინისტროსთვის, ეს კი ციხის და ჩემს პრესტიჟზე ცუდად იმოქმედებს. - გულწრფელად აუხსნა ქალმა.
- ახლა გასაგებია.
- და რას იტყვი? - იმედის ნაპერწკალი გაუკრთა თვალებში.
- შენ როგორ ფიქრობ, რას ვიტყვი ნინო?
- მე ვფიქრობ, ახლა უფროსობანას ითამაშებ და მეტყვი გთხოვო რომ დამთანხმდე.
- არა, დღეს კეთილი ვარ. - სწრაფად უარყო ეშმაკმა.
- მართლა? ანუ დამთანხმდი? - თვალები გაუბრწყინდა ქალს.
- ერთი პირობით დაგთანხმდები.
- აქ პირობებს შენ არ აყენებ ანდრეა.
- კარგი, შემიძლია წავიდე. - ფეხზე წამოდგა თუმცა ნინომ მაისურში დაააჩა და სასწრაფოდ დააბრუნა ადგილზე.
- მოიცადე და თქვი რა ჯანდაბა გინდა.
- სწავლას გავაგრძელებ, მაგრამ მხოლოდ იმ პირობით თუ შენ მამეცადინებ. - ღიმილით შეხედა ქალს.
- ღმერთო, ანდრეა მე არ შემიძლია.
- რა თქმა უნდა შეგიძლია. - ღიმილი არ შორდებოდა გოგონას.
- ნამდვილი ნაბიჭ'ვარი ხარ, იცი როგორ ისარგებლო ადამიანის მდგომარეობით და სიტუაციას ყოველთვის შენს სასიკეთოდ იყენებ. - ხმას აუწია ნინომ.
- ვაუ, ამდენი კომპლიმენტი ერთად, ჯერ არავის უთქვამს ჩემთვის. - მხრები უდარდელად აიჩეჩა.
- კომპლიმენტი, ეს არის კომპლიმენტი? - - ხმამაღლა საუბარს განაგრძობდა ქალი.
- მოდი ისტერიკას რომ მორჩები მერე დამიძახე კარგი? თავი ამატკივე უკვე. - ფეხზე წამოდგა და გასვლას აპირებდა რომ მაგიდაზე დადებულ თავის ფოტო სურათს მოჰკრა თვალი.
- ეს რა არის? - მშვიდად იკითხა თუმცა ბრაზი გაუკრთა თვალებში.
- ფოტოა. - საშინლად დაიბნა ნინო.
- მადლობა ვიცანი, საიდან გაქვს ეს?
- გთხოვ დამშვიდდი და აგიხსნი. - ამჯერად ნინომ დაუწია ხმას.
- კითხვაზე მიპასუხე ნინო. - მოთმინებას კარგავდა ანდრეა.
- ქეთას გამოვართვი.
- ქეთას? აქ ქეთა იყო მოსული?
- არა, არა მე რომ ვიყავი მასთან მაშინ წამოვიღე. - თქვა თუ არა მაშინვე ინანა რომ რომ ენას კბილს ვერ აჭერდა.
- ქეთასთან რამ მიგიყვანა? - მაგიდას დაარტყა ხელი ანდრეამ.
- გთხოვ ოღონდ ყველაფერს ნუ დალეწავ და აგიხსნი კარგი? - მუდარა გაისმა ქალის ხმაში, თუმცა ანდრეამ ერთი ხელის მოსმით გადმოასუფთავა მაგიდა და იატაკზე დაყარა ყველაფერი.
- გთხოვ, ჯანდაბა გთხოვ ერთი წუთით მომისმინე. - ანდრეას მიუახლოვდა ქალი, იმდენად ახლოს იყვნენ ერთმანეთის სუნთქვა ეფინებოდათ სახეზე, ანდრეამ თავი ასწია და თვალებში მიაჩერდა ნინოს, ქალსაც უწინდებურად აურია თავგზა ამ გამოხედვამ.
აქამდე ასე ახლოს არასდროს უგრძვნია არც ანდრეა და არც ეს მზერა, რომელიც საშინლად უცხოსთან და გამყინავთან ერთად ტკივილამდე ნაცნობი და ახლობელი იყო მისთვის.
- გისმენ, ამიხსენი. - კბილებში გამოსცრა "ეშმაკმა".
- ცოტა უკან დაიხიე და მოგიყვები. - სიმწრით ამოთქვა ნინომ.
- უკან დავიხიო?
- ჰო, გთხოვ უკან დაიხიე.
- ჩემი გეშინია? - წამით სევდა გაუკრთა თვალებში ანდრეას.
- არა, უბრალოდ აზრებს ვერ ვიკრებ, როცა ასე მიყურებ. - ენაზე იკბინა ქალმა, მიხვდა რომ ისევ ზედმეტი წამოროშა.
- გისმენ. - ერთი ნაბიჯი უკან გადადგა ანდრეამ.
- უბრალოდ შემებრალა დედაშენი, აინტერესებდა როგორ იყავი, ექვსი წელია არ უნახიხარ.
- ეს რა შენი საქმე იყო?
- არ იყო ჩემი საქმე. - თავი დახარა ნინომ.
- მაშინ რა ჯანდაბა გინდოდა? - ხმამაღლა საუბრობდა ანდრეა.
- იცი, არსებობს ასეთი ორგანო, სახელად გული და მე ის მაქვს, გაიგე? გული მაქვს რომელმაც მიკარნახა რომ საბრალო დედაშენი იმსახურებს, ის მაინც იცოდეს რომ ცოცხალი ხარ და არაფერი გიჭირს. - შეძლებისდაგვარად მტკიცედ საუბრობდა ნინოც.
- ის დედაჩემი არ არის.
- დედაშენია, ყველაფერი მომიყვა ქეთამ, რა მნიშვნელობა აქვს ვინ გაგაჩინა თუ ამის მეტი არაფერი გაუკეთებია შენთვის? ქეთამ გაგზარდა, ყველაფერი მოგცა რისი მოცემაც შეეძლო.
- მან შეცდომა დაუშვა. - ყბები კატასტროფულად დაეჭიმა ანდრეას.
- მისი ერთადერთი შეცდომა ისაა რომ ასეთი ნაგ'ავი გაგზარდა. - მთელი გამბედაობა მოიკრიბა ამის სათქმელად.
- ჩემს მოთმინებას ნუ ცდი ნინო.
- შენ თვითონ ნუ ცდი ჩემს მოთმინებას, ყველაფერს აქვს საზღვარი შენი სიდამპლის გარდა.
- შენ ნუ ერევი.
- იცი რომ მამაშენი მოკვდა? იცი რომ არაჩვეულებრივი დის შვილი გყავს რომელიც შენს სახელს ატარებს? იცი რომ შენს დას ყოველ ჯერზე ცრემლები ადგება რამდენჯერაც შენს სახელს ახსენებს? იცი რომ დედაშენი ავადაა? შენ რა შვილი ხარ? შენ რა ადამიანი ხარ? საერთოდ რა ჯანდაბა ხარ ანდრეა ჩაჩუა. - ხმას აუწია ნინომაც.
ანდრეა უღონოდ ჩაეშვა სავარძელში და ღრმად ამოისუნთქა.
ნინომ პირველად ნახა ასეთი სერიოზული ანდრეა და მაშინვე გაჩუმდა, მიხვდა რომ ზედმეტი მოუვიდა და საშინელი ტკივილი იგრძნო მკერდში.
გოგონას მიუახლოვდა და თვალებში ჩახედა.
- გთხოვ ნახე დედაშენი, არ დაუშვა ისიც ისე მოკვდეს რომ ვერ ნახო.
- არ შემიძლია. - სულის შემძვრელი იყო ანდრეას მზერა ქალისთვის.
- რატომ?
- თუ ამ საზიზღარ გისოსებში მნახავს უკეთ ვერ გახდება.
- პრობლემა ეს არის? - თვალს არ აშორებდა ეშმაკს ქალი.
- ჰო, ახლა ეს არის პრობლემა, არ მინდა გისოსებში მიყუროს, სჯობს იცოდეს რომ მისი ანდრეა ცხრამეტი წლის მოკვდა.
- არ აქვს მნიშვნელობა როგორი ხარ ახლა, მათ შენ უყვარხარ. - გულწრფელი იყო ქალი.
- შემეშვი, უნდა წავიდე. - ფეხზე წამოდგა ანდრეა.
- კარგი მაგრამ თავს გაუფრთხილდი და დაფიქრდი ჩემს წინადადებაზე, პატარა ანდრეა აუცილებლად უნდა გაიცნო.
ანდრეას არაფერი უპასუხია ისე გაიხურა კარი, ნინოც მაშინვე დასწვდა ტელეფონს და ქეთას დაურეკა.
- გამარჯობა ქალბატონო ნინო. - ისე უპასუხა თითქოს ელოდა მის ზარს.
- გამარჯობა ქალბატონო ქეთა, როგორ ბრძანდებით?
- კარგად გმადლობთ, თქვენ?
- მეც მშვენივრად, დღეს ანდრეას ველაპარაკე. - ვეღარ მოითმინა და საქმეზე გადავიდა.
- რა რეაქცია ჰქონდა? არც კი იცით როგორ ველოდი თქვენს ზარს.
- რამდენ ხანში შეძლებთ ციხესთან მოსვლას? არ ვიცი რა რეაქცია ექნება მაგრამ შევძკებ დაგანახოთ მაინც.
- ნახევარ საათში მანდ ვიქნები, თქვენ წარმოდგენაც არ გაქვთ მისი დანახვაც კი რამდენს ნიშნავს ჩემთვის.
- მესმის ქალბატონო ქეთა, კარგი გელოდებით და პატარა ანდრეაც წამოიყვანეთ. - ოდნავ გაიღიმა ნინომ.
- რა თქმა უნდა, თქვენ კი რა გითხრათ, მადლობა მეტისმეტად პატარა სიტყვაა იმის გამოსახატად რისი თქმაც მინდა.
- სამადლობელი არაფერია.
ქეთამ ტელეფონი გათიშა და დაახლოებით ნახევარ საათში თავიდან დარეკა, ნინოს აცნობა რომ უკვე ციხესთან იყვნენ.
ქალი თვითონ ჩავიდა ქვემოთ, ქეთა სოფო და პატარა ანდრეა, თავის კაბინეტში შეიყვანა და სთხოვა დალოდებოდნენ სანამ ანდრეას მოიყვანდა.
სწრაფი ნაბიჯით ნაბიჯით გაეშურა ქვრმოთ სართულში და გზაში რამდენჯერმა გაიფიქრა რომ ანდრეას ზემოთ აყვანამდე ყველა მტვრევადი ნივთი უნდა გადაემალა.
- ახლა რაღა გინდა? - მობეზრებით კითხა ნარზე წამოწოლილმა ანდრეამ როგორც კი ნინოს მოჰკრა თვალი.
- კარგად ხარ? - დაეჭვებით ჰკითხა ქალმა.
- კი.
- აბა რატომ წევხარ?
- იმიტომ რომ სხვა საქმე არ მაქვს ნინო.
- ნუ იკბინები რა. - მშვიდად თქვა ქალმა.
- დაძინებას ვაპირებ.
- ჯერ ჩემს კაბინეტში უნდა წამომყვე.
- ახლა რაღა დავაშავე?
- არაფერი, სიურპრიზი მაქვს. - ფართოდ გაიღიმა ნინომ.
- სიურპრიზი?
- ჰო.
- არ მიყვარს სიურპრიზები.
- შენ არაფერი გიყვარს, არავინ და არაფერი.
- სწორი შენიშვნაა. - წარბის აწევით აღნიშნა ანდრეამ
- წამოდი. - მშვიდად გაიმეორა ნინომ.
- თხოვნაა თუ ბრძანება?
- რომლის გამოც დამთანხმდები ის.
- შეგიძლია იმ შენს ახმახ დაცვის ბიჭებს დაუძახო და სულ სირბილ-სირბილით ამათრევენ ზემოთ.
- მე მოძალადე არ ვარ და არც შენს წათრევას ვაპირებ სადმე.
- რას ვიზამთ, მთლად იდეალურიც ხომ არ იქნები.
- შენი აზრით იდეალური ადამიანები მოძალადეები არიან?
- რა თქმა უნდა, მაგალითად მე.
ანდრეა ფეხზე წამოდგა და ღიმილით გაჰყვა ნინოს.
- როცა შიგნით შევალთ, არ გაბედო და ჩემი კაბინეტი არ დაარბიო. - მკაცრად გააფრთხილა ქალმა.
- ასეთს რას მახვედრებ იქ?
- ნახავ, მაგრამ დამპირდი რომ ადამიანურად მოიქცევი.
- და ცხოველივით როდის ვიქცევი? - შეურაცხყოფილის იმიჯი მოირგო.
- ყოველთვის, დამპირდი ახლა.
- კარგი, გპირდები მთელ ჩემს ადამიანურობას მოვიკრებ.
უგენურად დაეთანხმა გოგონა, ამასობაში კაბინეტის კარს გაუსწორდნენ და ნინოც ანდრეასთან ერთად შევიდა შიგნით.
ოთახში მყოფები გაოცებულნი მისჩერებოდნენ ანდრეას, ქეთას ერთმანეთის მიყოლებით სცვიოდა ცრემლები, ანდრეა კი უემოციო სახით გაჩხერილიყო კარში.
მხოლოდ რამდენიმე წამის შემდეგ მოვიდა აზრზე და უკან გაბრუნდა, ნინოც სასწრაფოდ გაეკიდა და კართან ახლოს შეაჩერა, მაისურით დაიჭირა და ძლიერად დაქაჩა.
- რას აკეთებ? - ბრაზი უკრთოდა თვალებში ქალს.
- ამ კითხვას მე უნდა ვსვამდე, რას აკეთებ ნინო?
- ვცდილობ დავრწმუნდე რომ გული თუ არა სისხლი მაინც გაქვს, სისხლი მაინც არ გიდუღს? ასე როგორ ტოვებ ქალს რომელმაც ამდენი რამ გააკეთა შენთვის.
- რატომ გააკეთე ეს ნინო. - კბილებს აღრჭიალებდა ანდრეა.
- აქ ხომ გისოსები არ არის, გთხოვ ანდრეა, მხოლოდ რამდენიმე წუთი დაელაპარაკე მათ, მე გთხოვ ამას, ჩემს გამო გააკეთე ან იმ ანდრეას გამო ცხრამეტი წლის ასაკში რომ მოკალი.
გოგონამ თავი დახარა, ნინომ კი მაისურში მოქაჩა და რამდენიმე წამში ისევ ოთახში აღმოჩდნენ.
ქეთას ტირილი ჯერ კიდევ არ შეეწყვიტა, სოფოს კი პატარა ანდრეა ეჭირა ხელში და ფანჯარაში იხედებოდნენ.
- დე. - ანდრეასკენ წამოვიდა ქალი და მაგრად ჩაეხუტა შვილს.
- რამდენი წელი გავიდა შვილო, ამდენი წლის მანძილზე ერთხელ როგორ არ იფიქრე დედაშენზე. - სითბოსთან ერთად საყვედური იგრძნობოდა ქალის ხმაში, გულამოსკვნილი ტიროდა და მკერდზე ეკვროდა შვილს.
ანდრეა არ შეხებია ქეთას, თუმცა არც მისი მოშორება უცდია, რამდენიმე წუთი მოფერებაც აცადა, შემდეგ კი ქალს გაშორდა და სოფოს მიუახლოვდა, რომელსაც ბავშვი ქვემოთ დაესვა და ცრემლიანი თვალებით მისჩერებოდა "ეშმაკს".
- შეიძლება შევეხო? - თვალებით ბავშვისკენ ანიშნა სოფოს.
- მე? მე შეიძლება შეგეხო ანდრეა? - უკვე ხმამაღლა ზლუქუნებდა ქალი.
-რა ვიცი, თუ გინდა ჰო. - მშვიდად დაეთანხმა და მის მკერდზე მჭიდროდ მიკრულ სოფოს თავადაც მოჰხვია ხელები.
- მე რა დავაშავე ანდრი? მე რას მერჩოდი? ვინ მყავდა შენს მეტი? ექვსი წელი როგორ არ მოგინდა ჩემი ნახვა? - სლუკუნს განაგრძობდა ქალი.
- ნუ ტირი რა, შენ მაინც ნუ ტირი. - ხელები შეუშვა დას და ბავშვისკენ დაიხარა, რომელსაც ვერ გაერკვია რა ხდებოდა და გაოცებული სახით ხან ანდრეას და სოფოს მისჩერებოდა, ხან ქეთას და ნინოს.
- გამარჯობა ანდრეა. - მუხლებზე დადგა და ხელი გაუწოდა ბავშვს.
- გამარჯობა ანდრეა. - გაიმეორა ბავშვმა და ხელი ჩამოართვა.
- ჩემი სახელი საიდან იცის? - სოფოს მიუბრუნდა "ეშმაკი"
- შენი სახელი არ იცის, უბრალოდ რასაც ეუბნები იმას იმეორებს. -- გაეცინა სოფოს.
- რამდენი წლის არის?
- სამის.
- დედა, ხომ გავს სურათში რომ არის იმას? - სოფოს მიმართა ბავშვმა.
- ჰო დე, სურათში რომ არის ისაა. - დაუდასტურა ქალმა.
- დიდი ანდრეა? - დიდი თაფლისფერი თვალები გაოცებით მიაპყრო "ეშმაკს" ბავშვმა.
- დიდი ანდრეა. - ჩაილაპარაკა ანდრეამ, "ეშმაკი" თავისთვის თქვა ნინომ.
- არა და სულ ვაპროტესტებდი პატარა ანდრეათი რომ მომიხსენიებდნენ ბებიაჩემის გამო და აი, დიდი ანდრეაც გავხდი. - ოდნავ გაეღიმა ანდრეას.
- შენ ჩემი სახელი გქვია? - კიდევ უფრო მიუახლოვდა ანდრეას ბავშვი.
- არა, ეს შენ გქვია ჩემი სახელი. - გაეცინა ეშმაკს.
- ჩვენ ერთმანეთს ვგავართ? - კიდევ ერთხელ იკითხა პატარამ.
- არა, არც ვგავართ და არც დავემსგავსებით. - სასწრაფოდ უარყო და ფეხზე წამოდგა.
- დე, დეიდას არ აკოცებ? - ღიმილით მიუახლოვდა სოფო შვილს.
- ანდრეა პატარავ, მე ანდრეა ვარ, არავითარი დეიდა, მამიდა, ბიცოლა და ნათლიდედა. - პატარას ხელი დაავლო და ოდნავ მოუხეშავად აიყვანა.
- რაღაცეები არ იცვლება. - ღიმილით აღნიშნა სოფომ.
- მაგალითად? - საუბარში ნინოც ჩაერთო.
- ანდრეა ბავშვობაში სულ ამბობდა რომ ჩემს შვილებს "დეიდა_ს" დაძახების უფლებას არ მისცემდა.
- კიდევ რას ამბობდა ბავშვობაში? - ღიმილით იკითხა ნინომ.
- ანდრეა სტატუსებს ვერ იტანდა, იმის უფლებასაც კი არ მაძლევდა რომ დაიკო_თი მიმემართა.
- უბრალოდ ჩემი სახელი მომწონს. - თავი იმართლა "ეშმაკმა"
კიდევ ცოტა ხანს ილაპარაკეს და ბოლოს ანდრეამ შეახსენა რომ წასვლის დრო იყო.
- კიდევ როდის გნახავთ დედა? - შვილის ხელი ეჭირა ქეთას.
- რომ გამოვალ მაშინ.
- კიდევ ოთხი წელი არ უნდა გნახოთ ანდრი? - სოფო ჩაერია საუბარში.
- ნუ მანანებინებთ ახლა დარჩენას, არ მინდა წარამარა აქ სიარული, წერილებზე გიპასუხებთ მაგრამ ყოველ დღეც ნუ მომწერთ.
- კარგი რა. - თხოვნა გაისმა ქეთას ხმაში.
- ქეთა, მოვრჩით ამაზე საუბარს. - სიმტკიცეს ინარჩუნებდა ანდრეა.
- ისევ ისეთი ჯიუტი ხარ დედა.
- ციხე უკეთესობისკენ არაფერს ცვლის. - მშრალად წარმოთქვა.
- თქვენი ხშირი სტუმრობა აქ ნამდვილად არ არის კარგი იდეა, არც თქვენთვის არც ბავშვისთვის და მითუმეტეს ანდრეასთვის, თუმცა წერილებზე გიპასუხებთ, პირადად გავაკონტროლებ ამას. - საუბარში ჩაერთო ნინო, რადგან მიხვდა რომ ანდრეა მოთმინებას კარგავდა.
- არც კი იცით რა მადლიერი ვარ თქვენი. - ფეხზე წამოდგა და ამჯერად ნინოს ჩაეხუტა ქეთა.
მადლობა გადაუხადა, კიდევ ერთხელ ჩაეხუტა შვილს და მალევე დატოვეს ნინოს კაბინეტი.
- ხედავ? არსებობენ ადამიანები რომლებსაც უყვარხარ და ეს, სულაც არ არის ცუდი. - ღიმილით უთხრა ნინომ როგორც კი მარტოდარჩა ანდრეასთან.
- ცუდად ვარ.
- შეუძლებელია, ნუთუ ემოციები გაქვს, მოიცა შენ რა, მართლა ასე ინერვიულე? - სწრაფად მიუახლოვდა ეშმაკს ქალი.
- რა ვინერვიულე, რა ემოციები, ბავშვი რომ ავიყვანე ნაკერები ისევ გამეხსნა მგონი.
- მაჩვენე. - მაისური წამოუწია ქალმა.
- ჯანდაბა, სისხლი გდის ისევ. - ხელი მოკიდა და საავადმყოფოში ჩაიყვანა.
ჭრილობა საკმაოდ ღრმა იყო და შეხორცებაც უჭირდა, ანდრეას თავიდან დასჭირდა ნაკერების დადება და ექიმმა მკაცრად უთხრა რომ განსაკუთრებული სიფრთხილე უნდა გამოეჩინა.
ანდრეა საკანში დააბრუნა ნინომ, თვითონ კი კაბინეტში აბრუნდა და მოწყვეტით დაეშვა სკამზე.
უამრავი ემოცია მიიღო დღეს, წარმოდგენა არ ჰქონდა რატომ აკეთებდა ანდრეასთვის ამდენს, თუმცა არც უნდოდა ამაზე ფიქრი, თავს იმით იმართლებდა რომ ამ ციხეში ყველა პატიმარზე ეკისრებოდა პასუხისმგებლობა და ახლა ანდრეა იყო ის ვისაც ყველაზე მეტად სჭირდებოდა დახმარება.
მაგიდაზე თავჩამოდებულს ისე ჩაეძინა ვერც გაიგო, არც ის იცოდა რამდენ ხანს ეძინა, როცა ეკას ყვირილმა გამოაფხიზლა.
- თამარი მოკლეს. - ყვირილით აცნობა მდივანმა.


* * *

რაა? - ძილბურანიდან ვერ გამოსულიყო ქალი.
- თამარი მოკლეს. - სწრაფად საავადმყოფოში ჩადი. - გაიმეორა მდივანმა და ნინოც თითქმის სირბილით გაემართა საავადმყოფოს შენობისკენ, სადაც უკვე დახვდა პაატა და თათია.
- რა მოხდა? - ნერვიულად იკითხა ქალმა.
- მის კამერაში ვიპოვეთ, ყელი აქვს გამოჭრილი. - განუმარტა მამაკაცმა.
- რას ფიქრობთ ვინ გააკეთა?
- რა თქმა უნდა ანდრეამ, სხვა ვინ გააკეთებდა. - გაცხარდა პაატა.
- სისულელეა ანდრეა ამას არ ჩაიდენდა. - მტკიცედ უარყო თათიამ.
- ქალბატონო ჯინო თქვენ რას ფიქრობთ? - უფროსს მიუბრუნდა მამაკაცი.
- იმედი მაქვს ანდრეას არაფერი ჩაუდენია, დამნაშავე კი სასწრაფოდ უნდა ვიპოვოთ.
- ანდრეა მთავარი ეჭვმიტანილია, შემიძლია კარცერში ჩავიყვანო და მანამ ვცემო სანამ ყველაფერს არ დაფქვავს.
- ჯერ ერთი ტყუილად ვერავის ჩაიყვან კარცერში და მეორეც, ჩემს ციხეში ვერავის სცემენ.
- ნეტავ ასე რამ დაგაბრმავათ ორივე. - დაიყვირა მამაკაცმა და ქალებს გაშორდა.
ნინომ ჯერ თამარის გაკვეთის ბრძანება გასცა, შემდეგ კი ანდრეასთან წავიდა რათა სპეცრაზმისა და მაძებრების მოსვლამდე დალაპარაკებოდა.
- თამარი მოკვდა. - შესვლისთანავე მიახალა ანდრეას.
- როგორ? - გაკვირვება დაეტყო სახეზე.
- მოკლეს.
- მაგას უშენოდაც მივხვდი, როგორ მოკლეს?
- ყელი გამოჭრეს. - ნერწყვი დიდი ძალისხმევის შემდეგ გადაყლაპა ნინომ.
- ვიღაცამ დამასწრო.
- ანდრეა, იმედი მაქვს ამაში შენიბხელი არ ურევია.
- ხელებს ნეხვში არ ვურევ, თამარა ნეხვი იყო.
- მიცვალებულზე ლაპარაკობ. - შეახსენა ქალმა.
- ნაგავი ნაგავია, მკვდარიც და ცოცხალიც.
- მთავარი ეჭვმიტანილი შენ ხარ.
- როგორც ყოველთვის. - გვერდულდა ჩაიცინა ანდრეამ.
- სიმართლე უნდა მითხრა.
- სიმართლე.
- ანდრეა მორჩი რა მაიმუნობას, ისედაც ყელამდე პრობლემებში ვარ.
- ნინო, მის მოკვლას თუ გადავწყვეტდი ყელს არ გამოვჭრიდი.
-რა? - გაოცება დაეტყო ქალს.
-თამარი ნარკომანი იყო, მე მას გავთიშავდი და დიდი დოზით წამალს გავუკეთებდი, ან ტუალეტში ჩამოვკიდებდი თავისივე შარვლით და თვითმკვლელობაც მზად იქნებოდა.
-ანდრეა მორჩი. - ამის მოსმენა ნამდვილად აღარ შეეძლო ნინოს.
-ის ვინც მას ყელი გამოჭრა სულელია, მე სულელი არ ვარ. - მშრალად თქვა ანდრეამ.
- სიცრუის დეტექტორზე დაგსვამენ. - გამაფრთხილებელი იყო ნინოს ტონი.
-ორჯერ მყავს მონატყუები. - უდარდელად გაიკრიჭა.
-რაააააა?
-ნუ ბღავი, უბრალოდ იმის თქმა მინდა, რომ თუ დამჭირდება თავისუფლად მოვატყუებ კიდევ ერთხელ იმ შენს დეტექტორს, მაგრამ ეს ახლა არ მჭირდება.
-ყველა ფიქრობს რომ შენ გააკეთე.
-მე სარკესავით ვარ ნინო, ჩემში ყველა თავის თავს ხედავს.
-რას გულისხმობ?
-მაგალითად ავიღოთ პაატა,
მისთვის მე უხეში ვარ, თათიასთვის იდუმალი და საინტერესო, შენთვის სერიოზული და პრობლემებიანი, ჩვენი საავადმყოფოს ექიმისთვის მოსაბეზრებელი, ექთანისთვის სულერთი, ზედამხედველი მარიამისთვის თავბრუდამხვევი და საყურადღებო, კიდევ ბევრს ჩამოგითვლიდი მაგრამ მაგალითისთვის ესენიც საკმარისია. - სწრაფად ჩამოაყალიბა.
-ანუ შენ ფიქრობ რომ მარიამი თავბრუდამხვევი და საყურადღებოა?
-ჩემი ნალაპარაკებიდან მხოლოდ ეს გაიგე? ეჭვიანობის სიმპტომებია. - უდარდელად გაიკრიჭა.
-საწინააღმდეგო წამალსაც ხომ არ გამომიწერ ექიმო, რადგან დიაგნოზი დამისვი?
-კი სიამოვნებით, დილა საღამოს დიდი კოვზით გულგრილობა მიიღე.
-ღმერთო ჩემო რაზე სალაპარაკოდ ჩამოვედი და რაზე გელაპარაკები. - თავში ხელი შემოირტყა ქალმა.
-გეუბნები გაუცნობიერებლად მოგწონვარ. ღიმილს არ წყვეტდა ანდრეა.
-ჰო აბა რა და შენ ვინ მოგწონს?
-მე ანჯელინა ჯოლი.
-ანუ გოგოები მოგწონს?
-არა.
- აბა ახლა რა თქვი?
-მე ვთქვი რომ ანჯელინა ჯოლი მომწონს.
-ის გოგოა. - მობეზრებით თქვა ნინომ.
-ის ინდივიდია, დანარჩენი დიდად არ მადარდებს. - მხრები აიჩეჩა ანდრეამ.
-შეყვარებული გყოლია? - წარმოდგენაც არ ჰქონდა რატომ იკითხა, იქნებ იმიტომ რომ ამაზე შესაფერისი დრო შესაძლოა არც მისცემოდა.
-შეყვარებული ხმამაღალი ნათქვამია, ცალმხრივად ვიყავი გამიჯნურებული.
-მართლა? ვინ იყო ის უბედური შენ რომ გიყვარდა?
-ჩემი ბაღის მასწავლებელი.
-მაშინ გული ჯერ კიდევ გქონდა?
-კი გულიც და გლანდებიც, ორივე ძალიან მაწუხებდა!
-მასწავლებლის შემდეგ აღარავინ გყვარებია?
-შესაძლოა კიდევ შემიყვარდეს ვინმე, ჩემს მასწავლებლობას თუ დათანხმდება. - თვალი ჩაუკრა ქალს.
-გული რომ აღარ გაქვს?
-ფილტვებით შეგიყვარებ.
-ტვინს მირევ რა, რაზე გელაპარაკები ნორმალური ვარ ახლა მე? სადაცაა მაძებრები და სპეცრაზმი მოვა, უნდა წავიდე და იმედი მაქვს რომ არ მომატყუე.
-რას ბრძანებ როდის მომიტყუებიხარ? - შეურაცხყოფილის იმიჯი მოირგო.
-აბაა, ეს როგორ გაკადრე.
ნინომ სწრაფად დატოვა გოგონას საკანი და ზემოთ აბრუნდა.
მთავარ ეჭვმიტანილად რა თქმა უნდა ანდრეა დასახელდა.
თქვეს რომ სიცრუის დეტექტორზე მოუწევდა საკუთარი სიმართლის დამტკიცება.
რამდენიმე საათში დეტექტორიც მოამზადეს და ანდრეა ამოიყვანეს.
-ხომ არ ნერვიულობ? - კითხა ნინომ სანამ დეტექტორზე აერთებდნენ.
-ახლა ეს დეტექტორი ვერ მიხვდება ტყუილს გიპასუხებთ თუ სიმართლეს?
-ჯერ ვერა, არ შეუერთებიათ.
-მაშინ კი, ძალიან ვღელავ, თამარის სიკვდილის ამბავი რომ გავიგე ფრჩხილები დავიჭამე ნერვიულობით, მაგრამ ხომ იცი სტრესის დროს ფრჩხილებიც მალე იზრდება და სანამ აქ ამომიყვანდნენ გაიზარდა ისევ.
-ძალიან ხუმარა ხარ. - ცხვირი აიბზუა ნინომ.
-დღეს ძალიან იხარჯებით კომპლიმენტების თქმაში ქალბატონო ნინო.
-შენთვისვე ჯობია რომ მკვლელი არ იყო. - თემა შეცვალა ქალმა
-მე ძალიან კეთილი გული მაქვს, ტარაკანებსაც კი არ ვხოცავ.
-მართლა?
-ჰო, ვაგროვებ და ვინც არ "მევასება" მის საჭმელში ვყრი. - სასწრაფოდ დაიდასტურა ანდრეამ.
-რა საზიზღრობაა. - სახე დაეჭყანა ქალს.
-მკვლელობის დაბრალებაზე უარესი?
-მკვლელობას არავინ გაბრალებს, უბრალოდ გამოწმებენ.
-რა საყვარლობაა, როცა ას ოცი ადამიანიდან, მხოლოდ შენი შემოწმება უნდებათ. - თავი გადააქნია გოგონამ.
-ხელებს თუ არ გააჩერებთ ვიტყვი, რომ მუშაობაში ხელს მიშლით და არ მაცდით დეტექტორზე შეგაერთოთ. - უთხრა მელოტმა მამაკაცმა რომელიც, მის დეტექტორთან შეერთებას ცდილობდა.
-თუ კიდევ დამემუქრები, სახეში წიხლს ჩაგარტყამ და ვიტყვი რომ ხელებს მიფათურებდი და ასე იმიტომ მოვიქეცი.
ნინოს ხმამაღლა გაეცინა ანდრეას კომენტარზე, თუმცა ეუხერხულა და მაშინვე გაჩუმდა.
მამაკაცმა როგორც იქნა დეტექტორზე შეაერთა ანდრეა.
ნინოს გარეთ გასვლა სთხოვეს, ხოლო ანდრეას, ჯერ რამდენიმე მარტივი კითხვა დაუსვეს, ბოლოს თამარის მკვლელობაზეც კითხეს.
-ან არაფერი ჩაუდენია ან არანორმალურია ოდნავი ცვლილებაც არ ყოფილა არც პულსის არც სისხლის წნევის. - გაოცებით თქვა მამაკაცმა როგორც კი დასაკითხი ოთახიდან გამოვიდა.
-შეიძლება თავის საკანში დავაბრუნოთ? იკითხა ნინომ
-რა თქმა უნდა, მას არაფერი ჩაუდენია. სასწრაფოდ დაეთანხმა მამაკაცი.
ანდრეა ნინომ და მარიამმა წაიყვანეს საკანში.
-პაატა სად არის? მაგის ამჟავებულ სიფათს ნახავდა კაცი, ჩემი ცემის შანსი რომ გაუვარდა ხელიდან. - აშკარად მხიარულ განწყობაზე იყო "ეშმაკი".
-პაატას დროებით წვდომა აღარ ექნება შენთან, ამიერიდან ჩემს ხელში ხარ. - გაეცინა მარიამს
-ქალბატონო ნინო ეს თქვენ გადაწყვიტეთ? - იკითხა ანდრეამ
-როგორც ჩანს მამაკაცებს ისე ვერ ახვევ თავბრუს როგორც ქალბატონებს, მე კიდევ არ მინდა ვინმეს ცემაში შემოაკვდე პაატა შენს მიმართ აგრესიულია ამიტომ დროებით B ბლოკში გადაინაცვლებს. - მშვიდად განუმარტა ნინომ.
-პაატა მგონი გეია, თორემ მე სქესის განურჩევლად ყველას ვაცდუნებ. - ირონიულად ჩაიცინა.
-ჰოო? - წარბი აწია ნინომ.
-დიახ, სინამდვილეში პაატასაც მოვწონვარ, თანაც იმდენად რომ სიძულვილში გადასდის.
-მარიამ, ანდრეა ყოველთვის ბევრს ლაპარაკობს, თუმცა საჭიროს არაფერს ამბობს, ასე რომ ნუ მოუსმენ. - ზედამხედველს მიუბრუნდა ნინო.
-იქნებ ვაპირებ სერენადა ვუმღერო, არ უნდა მომისმინოს? - ყალბი გაბრაზწბა გადაეფინა სახეზე.
-შეგიძლია? - გაეცინა ქალს.
-კი კახელ ვირზე ცოტა უკეთესად გამომდის, მაინც ხომ მომისმენ? - ამჯერად მარიამს მიუბრუნდა.
-კი აუცილებლად. - ღიმილი ვერ შეიკავა მარიამმაც.
-მეჩვენება თუ ძალიან ღიად ფლირტაობთ? - მკაცრი მზერა მიაპყრო ნინომ.
-იცი ნინო? უკვე ექვსი წელია რაც აქ ვარ ფლირტი და მსგავსი თანამედროვე სიტყვები არ ვიცი, ამას ჩემს ენაზე დაკერვის მცდელობა ჰქვია.
-ჰოდა მაგ შენი დაკერვის მცდელობებს თუ არ შეწყვეტ, ერთი კვირით მიგაბარებ პაატას და ისეთი მოგხვდება, ვერც ერთ საავადმყოფოში ვერ დაგკერავენ.
- შვიდჯერ ვყავარ ნაცემი, როგორც ხედავ მთელი ვარ.
-შვიდჯერ? - თვალები შუბლზე აუვიდა ნინოს.
-ჰო, მაგრამ მამაშენმა რომ მცემა ერთხელ ის უფრო დამამახსოვრდა, მწარე ხელი ჰქონდა, ეს კიდე ისე მირტყამდა, როგორც ბაღის ბავშვი ურტყამს ხელს სუპიან თეფშს პროტესტის ნიშნად.
-ძალიან ვწუხვარ იმის გამო რომ მამაჩემმა გცემა. - სახეზე წამოწითლდა ქალი.
-ჰოო პაატას გამო არ შეწუხდე.
-მაგის გამოც, მაგრამ მამაზე რთული მოსასმენია. - სინანული გაერია ხმაში.
-კარგი ნუ ღელავ, ის ერთი იყო თორე მერე ძალიან კარგად მექცეოდა.
-რატომ? - მამის ქცევის მიზეზს სურდა ჩასწვდომოდა ნინო.
-როგორც ჩანს ისიც მზერით დავაბი, ხომ გითხარი რომ მცემა მერე სახეში შევაფურთხე და იმ დღიდან მოვწონდი, მერე და მერე კიდევ უფრო კარგად მექცეოდა. - კიდევ ერთხელ განუმარტა "ეშმაკმა".
-როცა მამაჩემზე ისაუბრებ, სიტყვა "დავაბი" აღარ ახსენო. - მკაცრად წარმოთქვა ნინომ.
-"იცით დიაცო, ვგონებ კაცი თქვენს მამად წოდებული, მზერით მოვნუსხე რადგან გამორიცხულია ჩემი დორბლი მილამუნებოდა მის სახეს ისე თვინიერად, რომ უეცრად ჩემი გაროზგვა შეეწყვიტა" - ასე მოგწონს? ირონიულად გაიღიმა ანდრეამ.
-დედას გეფიცები ავადმყოფია. სიცილით მიუბრუნდა ნინო მარიამს.
-დროზე დამაბრუნეთ ჩემს კამერაში, დავიღალე უკვე და ამ ბორკილმა ხელები მატკინა. - ჭირვეული ბავშვივით აჭიჭყინდა ანდრეა.
გოგონა კამერაში შეიყვანეს, მარიამმა ხელბორკილი მოხსნა და ნინოსთან ერთად დატოვა კამერაში.
- აბა, როგორი შთამბეჭდავი ვიყავი დეტექტორზე შეერთებული? - ღიმილით კითხა როგორც კი მარიამი გავიდა.
-მითხარი რომ დეტექტორი არ მოგიტყუებია. - მკაცრი გამომეტყველება მიიღო ქალმა.
-არ მომიტყუებია. - მშვიდად დაუდასტურა.
-დაიფიცე.
-რა? ბიბლია თუ ყურანი?
-რომლის გწამს?
-საერთოდ არც ერთის, მაგრამ ქრისტიანი ვარ, რაც ტექნიკურად არ მაძლევს უფლებას ყურანი დავიფიცო, თუმცა დარწმუნებული ვარ ალაჰი წინააღმდეგი არ იქნება. - ვრცლად განმარტა.
-ანდრეა ვინც გულით გიყვარს ის დაიფიცე.
- ვინ ნინო, მითხარი ვინ გინდა რომ დავიფიცო, ვინ მიყვარს გულით?
- არ ვიცი, ისიც კი არ ვიცი ვინ უნდა დაგაფიცო.
- მაშინ უბრალოდ სიტყვაზე მენდე. - სახეში შეაჩერდა ქალს.
-მხოლოდ იმიტომ გენდობი რომ სხვა გზა არ მაქვს. - თავი დახარა ნინომ.
-ჰოდა, გაკვეთილებს როდის დავიწყებთ? - თემა შეცვალა ანდრეამ.
-მე არ მითქვამს რომ შენს მასწავლებლობაზე თანახმა ვარ.
-თანხმობა შენს თვალებში ამოვიკითხე.
-თვალებში ბევრ რამეს კითხულობ? - დაეჭვებით იკითხა ქალმა.
-კი.
-მაგალითად რას კითხულობ ჩემს თვალებში? - ეშმაკს თვალს არ აშორებდა ნინო.
- იმას რომ მოგწონვარ.
-ვანგა ხარ, ოღონდ მკვდარი ვანგა. - გაიცინა.
-და ეს მასწავლიდა დღეს მიცვალებულების პატივისცემას.
-ნუ დამპლობ. - მხარზე ხელი მიარტყა ნინომ და ანდრეას ჭრილობამ შეახსენა თავი.
-ანდრეა, ღმერთო მაპატიე, ხომ არ გეტკინა? - შიში გაუკრთა თვალებში ქალს.
-კი სული გამძვრა.
-მართლა? ნაკერი ხომ არ გაგეხსნა?
-ნაკერი არა. - თავი გააქნია უარის ნიშნად.
-აბა?
- შენი ცდუნების მუღამი გამეხსნა. - ისევ გაიკრიჭა ანდრეა.
- ხომ გაგაფრთხილე რომ ჩემთან ეგეთები არ გაგივა?
-ეგეთებში რა იგულისხმება?
-"დაკერვის მცდელობა" სხვა მიყვარს და რომც არ მიყვარდეს, შენ უკანასკნელი ხარ ვისთანაც რამე საერთო მექნებოდა.
-მგონი ზედმეტად სერიოზულად მიუდექი საკითხს. - ყბები ერთმანეთს დააჭირა ანდრეამ.
-იმიტომ, რომ ზედმეტად სერიოზულად წამეფლირტავე რამდენჯერმე.
- და რა არის ამაში ცუდი?
-როცა პატიმარი ციხის უფროსს ეფლირტავება?
-როცა ერთი ინდივიდი ცდილობს მეორესთან საერთო ენა გამონახოს. - თავისი ვერსია შესთავაზა ანდრეამ.
-საერთო ენა და ფლირტი სხვადასხვა რამეა.
-უკვე გითხარი რომ მაგ სიტყვის მნიშვნელობა არ ვიცი. - მობეზრებით გადააქნია თავი.
-ის ხომ იცი რასაც აკეთებ? - ბრაზი მოერია ნინოს.
-ჰო, მაგრამ არ ვიცი კიდევ რას გავაკეთებ, თუ ასე ტუჩებ გამობუშტული დიდხანს დამიდგები წინ.
-რას გულისხმობ?
-გაბრაზება გიხდება თავის გასულელება არა. - მოკლედ მოუჭრა ანდრეამ.
-შენი მასწავლებელი არ გავხდები.
-იმიტომ რომ აქ უფროსი შენ ხარ?
-იმიტომ რომ შენი სიახლოვე მაშინებს. - გულწრფელად აღიარა.
-ეს აქამდე არ გითქვამს.
-იმიტომ რომ ახლა მივხვდი.
-ისევ ფიქრობ რომ თამარას ყელი მე გამოვჭერი?
-არა ანდრეა, ამის გამო არ ვამბობ. - სასწრაფოდ უარყო.
-აბა იმის გამო ამბობ, რომ აქ ჩემს გარდა ასცხრამეტი პატიმარია? - ბრაზი გაუკრთა თვალებში.
- ოდესმე დაგავიწყდება ეგ ფრაზა?
-არა, არასოდეს.
-ბავშვივით ბუტია ხარ ზოგჯერ. - ღიმილი შეეპარა ნინოს.
-ხომ გითხარი ადამიანური გამონათებები მაქვს_მეთქი.
-ანდრეა სწავლას თათიასთან განაგრძობ. - თემა შეცვალა ქალმა.
-და ამ დროს გამოგეღვიძა. - ირონიულად ჩაიღიმა გოგონამ და საწოლზე მიწვა.
ნინო კი სწრაფი ნაბიჯით გაემართა თათიასთან.
-ანდრეას ველაპარაკე. - შესვლისთანავე მიახალა ქალს.
-გეტყობა, გაცოფებული ხარ. - ოდნავ გაეღიმა თათიას და ნინოს სავარძელზე ანიშნა თვალით.
-არ ვიცი როგორ ახერხებს, მაგრამ გამუდმებით ნერვებს მიშლის. - უღონოდ დაჯდა ქალი.
-ჰო, თან როცა ახლოს გყავს ვერ უბრაზდები, მაგრამ როგორც კი მოგშორდება ცეცხლდები, მერე ისევ ნახულობ და გაბრაზებაც ქრება.
-თათიაა. - ლამის იკივლა ქალმა.
-ორივეს აზრები რომ გავახმოვანე მაგან გაგაღიზიანა. - ისევ გაეღიმა თათიას.
-ბოლოს და ბოლოს არ გაინტერესებს რა მითხრა? - თემა შეცვალა ნინომ.
-კი რა თქმა უნდა, რაო?
-სწავლას მაშინ გააგრძელებს, თუ მე ვამეცადინებ. - სწრაფად აუხსნა.
-მართლა ძალიან გავაბრაზე. - თავი დახარა და სევდიანი გამომეტყველება მიიღო.
-მე რას ვეუბნები და ეს ანდრეას გაბრაზებაზე დარდობს. - კბილებში გამოსცრა ქალმა.
-კარგი ჰოო, ამეცადინე აბა რა ვქნათ?
-არ მინდა.
-ნინო კარაქიან პურს კი არ გთავაზობ, მესმის რომ არ გინდა რადგან რთულია მასთან დისტანციის დაჭერა, როცა ხშირად ნახულობ და მე ეს ყველაზე უკეთ ვიცი, მაგრამ ახლა შენი და ციხის იმიჯია მთავარი.
- მოკლედ თავის ჭკუაზე გვათამაშებს რაა. - აშკარა გაღიზიანება ეტყობოდა.
-მორჩი ამაზე ფიქრს და დათანხმდი, მერე იქნებ ბრაზმაც გადაუაროს და მე ჩაგანაცვლებ.
-მართლა გჯერა რომ ბრაზი გადაუვლის?
-რა თქმა უნდა არა, უბრალოდ ვცდილობ წაგახალისო. - ღიმილს ვერ წყვეტდა თათია.
- ჯანდაბა ანდრეა ჩაჩუას, მოკლედ ჩემი სამუშაო დღე დასრულებულია, სახლში მივდივარ და რამეს მოვიფიქრებ.
- თამარზე რა ხდება?
- არაფერი ხელჩასაჭიდი არ გვაქვს, გვამი პროზექტურაში გადაასვენეს, თამარს პატრონი არავინ ჰყავდა, აი მტრები რამდენიც გინდა, რთულია გაარკვიო ვინ არის დამნაშავე,ამიტომ ეს საქმე ჩაფაცხეს, მაგრამ მაინც ვიპოვი მკვლელს. - მტკიცედ თქვა ნინომ და ფეხზე წამოდგა, თათიას დაემშვიდობა და ოთახი დატოვა.

ღამით ისევ ანდრეა ესიზმრა და შეშინებულმა გაიღვიძა.
-ძილშიც არ მანებებს თავს ეს დამპალი. - გაბრაზებულმა წარმოთქვა და საწოლზე წამოჯდა.
მთელი ღამე ვეღარ დაიძინა, ციხეში გატარებულ დღეებზე ფიქრობდა, თუმცა ერთადერთი რაც თავში უტივტივებდა ანდრეას თვალები იყო.
ნეტავ ოდესმე თუ მოიშორებდა ამ მზერას? ან უნდოდა თუ არა მოშორება? ნინო პირველად არ ეძებდა კითხვებზე პასუხს, რადგან ეშინოდა, ეშინოდა პასუხების და იმის გაცნობიერების რაც მის თავს ხდებოდა.
უნდოდა ანდრეასგან შორს დაეჭირა თავი მაგრამ ხვდებოდა, რომ არ გამოუვიდოდა განსაკუთრებით ახლა, როცა მასთან შეხვედრა ყოველდღე ორ-ორი საათით მაინც მოუწევდა.
თავზე ისე დაათენდა არც გაუგია, სწრაფად მოემზადა და სამსახურში წავიდა.
პატარ-პატარა საქმეები მოაგვარა და ეკას დაავალა, ანდრეასთვის ეცნობებინა, რომ დღეს პირველ გაკვეთილს ჩაუტარებდა.
თვითონ ადრიანად ჩავიდა ბიბლიოთეკაში, რათა იქ დახვედროდა ეშმაკს.
-გამარჯობა, დავაგვიანე? - ბიბლიოთეკის კარებში სწრაფად შემოვიდა ანდრეა და წინ დაუჯდა ქალს.
-გამარჯობა, კი ცოტა.
-პირველ პაემანზე დაგვიანება მოსული პონტია. - გაიცინა.
-ჩვენ პაემანი არ გვაქვს. მკაცრი გამომეტყველება მიიღო ნინომ.
- აბა რა გვაქვს?
-გაკვეთილი.
-ახლა მასწავლებლობანას მეთამაშები? - უდარდელად გაიღიმა.
-ეს შენ მოინდომე.
-მე არ მომინდომებია, რომ ცხვირჩამოშვებული იჯდე აქ.
- უკაცრავად რომ შენს სურვილებს ღიმილიანი სახით არ ვასრულებ. - ღიზიანდებოდა ქალი.
-ჩემს სურვილებს?
-ჰო, შენს სურვილებს.
-კარგი ნახვამდის. - ფეხზე წამოდგა ანდრეა თუმცა ნინომ მაისურში დაქაჩა და უკან დააბრუნა.
- მაპატიე ცუდ ხასიათზე ვარ. - თავი დახარა.
- რა მოგივიდა, ვინ გაწყენინა? - ინტერესი გამოსჭვიოდა ეშმაკის ხმაში.
- რა მნიშვნელობა აქვს.
-თუ გინდა მითხარი და მოვკლავ. - ჩაიცინა ანდრეამ.
-კიდევ ერთი მკვლელობა ციხეში და პოსტიდან მომხსნიან. - სახეზე ჩამოისვა ხელები ნინომ.
-პატიმარმა გაწყენინა?
-ჰო პატიმარმა, უფრო ზუსტად შენ. - ჯიქურ შეხედა ანდრეას.
-მე, არასწორად დავჯექი თუ ცუდად მოგესალმე? - გაოცება დაეტყო.
-დამესიზმრე. - გულწრფელად აღიარა ქალმა.
-სიზმარშიც კი ნერვები მოგიშალე?
--მგონი სჯობს თავი ჩემგან შორს დაიჭირო. - ხმა დაუდაბლდა ნინოს.
-სიზმარში თუ ცხადში?
- სიზმრებს როგორმე მივხედავ, ცხადზე გეუბნები.
-ეს ნიშნავს რომ ხშირად გესიზმრები?
-ეს შენი საქმე არ არის, უბრალოდ მინდა რომ თავი შორს დაიჭირო ჩემგან. - კატეგორიული ჩანდა.
-არა, არ გინდა.
-კი, მინდა.
-ვერ გავიგე რა გავაკეთო, გვერდით ოთახში გავიდე და იქედან ვიმეცადინო? ან იქნებ საერთოდ ციხიდან გამაგდო?
-ნეტავ შემეძლოს, სიამოვნებით მოგიშორებდი თავიდან. - გულდაწყვეტით აღიარა ნინომ
-ჩვენ პრობლემა გვაქვს? - სახეში მიაჩერდა ანდრეა.
-ჰო გვაქვს, შენ ვერ ხვდები?
-ვერა.
-სისულელეა ანდრეა.
-სისულელე ისაა, რასაც შენ აკეთებ ნინო.
-მე ვაკეთებ სისულელეს? გგონია ვერ ვხვდები რის მიღწევას ცდილობ? მე ხომ მეფლირტავები, იქეთ თათია დაადებილე, ახლა კიდევ მარის ეჩალიჩები. - ხმას აუწია ქალმა.
-სტაჟიანი საყვარელივით ნუ მელაპარაკები თუ ღმერთი გწამს. - ღიმილი შეეპარა ანდრეას ბაგეს.
-ასე ნუ მომმართავ, მე შენი უფროსი ვარ.
-მე უფროსები არ მყავს, შენ ციხის უფროსი ხარ გაიგე? - გაღიზიანება დაეტყო.
-უფროსი რომელსაც ეთამაშები.
-მერე?
-აღარ მინდა ეშმაკთან თამაში.
-აბა რა გინდა?
-მინდა ანდრეა გავიცნო, ის ანდრეა რომლის მოკვლასაც ასე ცდილობ. - ანდრეას უემოციო, ქანდაკებასავით გაქვავებულ სახეს მიაჩერდა ქალი.
- ის აღარ არსებობს.
-არსებობს, და თუ მეცადინეობას გავაგრძელებ მხოლოდ იმ ანდრეასთან. - უკან დახევას არ აპირებდა ნინო.
-სინამდვილეში შენ "ეშმაკი" მოგწონს.
-სინამდვილეში მე არჩევანი არ მქონია.
-ნუ ცდილობ ჩემს შეცვლას ნინო.
-არ ვცდილობ, მე მხოლოდ შენს გაცნობას ვცდილობ, წავაგე ეშმაკთან თამაში, რადგან მე მომწონს ის, ხომ გინდოდა ამის გაგონება ჰოდა გეუბნები, მაგრამ ახლა ანდრეა მინდა გავიცნო.
-შანსი არ არის. - მზერა გაეყინა გოგონას.
-არის, იმიტომ რომ ჯერ კიდევ ცოცხალია შენში ის ანდრეა.
-როდის დაინახე ის?
-ყოველ ჯერზე ვხედავ, როცა თვალებში მიყურებ
-თვალებში კითხვა ისწავლე ნინო?
-ეშმაკთან მოთამაშე მშვენიერ პრაქტიკას გადის ანდრეა.
-აღარ მინდა შენთან ლაპარაკი. - მზერა მოარიდა "ეშმაკმა" ქალს.
-რა თქმა უნდა გინდა, გთხოვ მენდე და მე შევძლებ ისევ ადამიანად გაქციო.
-ნერვები არ გეყოფა.
-არ მითხრა რომ ჩემს ნერვებზე ღელავ.
-რომ გითხრა?
-ვიცი რომ მატყუებ, მაგრამ მაინც დაგიჯერებ.
-რატომ?
-არ ვიცი ანდრეა და აქ კითხვებს მე ვსვამ.
-მომწონხარ დომინანტის როლში. - გაიღიმა
-მეც მომწონს ჩემი თავი ასეთი, სხვათაშორის არასდროს ვყოფილვარ დომინანტი.
-რა გულწრფელობაა, ჩემთან შეგიძლია ის იყო ვინც არ ხარ, მაგრამ გინდა რომ გახდე.
-ისევ ვითამაშო? - სევდიანი მზერა ჰქონდა ნინოს.
-მოგწონს ჩემთან თამაში?
-არა ანდრეა არ მომწონს, ისიც არ მომწონს შენთან ასე ახლოს რომ ვარ. - ხელები აუთრთოლდა.
-რომ მოგწონდეს სულელი იქნებოდი.
-ახლა არ ვარ სულელი?
- არა
- და ვინ ვარ?
-წესების დამრღვევი.
-მე არასოდეს დამირღვევია წესები ანდრეა.
-ბევრი დაგიკარგავს. - ტუჩის კუთხე ჩაუტყდა.
-შესაძლებლობას მაძლევ რომ შენი წესები დავარღვიო?
-მე წესები არ მაქვს ნინო, დინებას მივყვები.
-ესე იგი უწესო ხარ? - გაიცინა ქალმა.
-ჰო, მაგ სიტყვის ყველაზე ბინძური გაგებით - გაეღიმა ანდრეასაც
-გიჟი ხარ და მეც მაგიჟებ, თუმცა ამაზე სხვა დროს, ახლა რაღაც უნდა გითხრა ოღონდ დამპირდი, რომ ბოლომდე მომისმენ და არაფერს დალეწავ.
- კიდევ ერთ სიურპრიზს ვეღარ გადავიტან ნინო. - გამაფრთხილებელი იყო ანდრეას ტონი.
- არა არა, მხოლოდ კითხვა მაქვს.
- აჰაა, გისმენ.
- როგორც იცი წელიწადში ორჯერ ბავშვებს აქვთ ციხეში მოსვლის უფლება და შეუძლიათ მთელი დღე დარჩნენ აქ.
- ბავშვები არ მყავს ნინო.
- ვიცი, მაგრამ ანდრეა გყავს, სამი წელია აქ ხარ და არც ერთხელ არ გისარგებლია ნახვის უფლებით, შემიძლია ხვალ მოგიყვანო და მთელი დღე დაგიტოვო.
- ბავშვს აქ არაფერი ესაქმება. - მტკიცე იყო ანდრეას ტონი.
- არც სოფოა წინააღმდეგი და არც ქეთა.
- მათ როდის ელაპარაკე?
- იმ დღეს შენ რომ გნახეს, საღამოს მადლობის სათქმელად დამირეკეს, აღფრთოვანებული იყვნენ შენი და ანდრეას შეხვედრით, დავპირდი თუ უფროს ანდრეას დავითანხმებ პატარას მთელი დღით წავიყვანთქო.
- ჩემს მაგივრად რატომ იღებ გადაწყვეტილებებს?
- ანდრეა არაფერი გადამიწყვეტია, უბრალოდ გკითხე და კარგი, თუ არ გინდა, ხმას აღარ ამოვიღებ. - ტუჩები გაბუშტა ნინომ.
- მინდა.
- მართლა? გინდა რომ ანდრეა მოგიყვანო? - ყურებს ვერ უჯერებდა ქალი.
- ჰო, მაგრამ თუ ძალიან გამაბრაზებს შენთან ამოვიყვან.
- კარგი. - გაიცინა. - ახლა კი გაკვეთილს მივხედოთ.
- რა გაკვეთილს ნინო, ნახევარზე მეტი დრო გავიდა.
- სულ ასე თუ გავატარებთ დროს მეცადინეობას ვერასოდეს მოახერხებ. - ახლაღა გაახსენდა ქალს.
- ჰოდა ჩავთვალოთ რომ ეს პირველი პაემანი იყო და მეცადინეობა ხვალიდან დავიწყოთ. - გაიცინა ანდრეამ.
- ეს პაემანი არ ყოფილა და მეცადინეობა ზეგიდან დავიწყოთ, ხვალ ანდრეას უნდა მიხედო.
- ჰოო. - მშრალად დაეთანხმა.
- წადი და მოემზადე, კარგად გამოიძინე ბევრი ენერგია დაგჭირდება, დღევანდელი დღე ჩავაგდეთ მაინც.
-დროებით. - ანდრეამ ოთახი დატოვა, ნინო ცოტა ხანს დაჭედებულივით იყო სკამზე, მერე კი ნელა წამოდგა და კაბინეტში აბრუნდა, რამდენიმე პატიმარს შეხვდა მათი პრობლემა მოისმინა და დახმარებას დაჰპირდა. სხვადასხვა საკითხები მოაგვარა მერე კი სოფოს დაურეკა და შეუთანხმდა რომ დილით ბავშვს ანდრეასთან წაიყვანდა.
სოფო და ქეთა დიდი აღტაცებით შეხვდნენ ახალ ამბავს და უამრავი მადლობა გადაუხადეს ქალს.
. . .
ნინო დილით ადრე ადგა ძალიან კარგ ხასიათზე იყო, თითქოს რაღაც განსაკუთრებულს აკეთებდა.
ქეთასთან გაიარა, ანდრეა ისე ჩაეხუტა ნინოს, თითქოს დიდი ხნის ნაცნობები იყვნენ და უპრობლემოდ გაჰყვა უფროს ანდრეასთან.
-გამარჯობა დეიდა. - ღიმილით თქვა და ანდრეას საკანში შეიყვანა ბავშვი ნინომ.
- ნუ ამბობ ეგრე, გამარჯობა პატარავ. - ნინოსთან ახლოს მივიდა და ბავშვს მიეფერა ანდრეა.
- მე არ მომესალმები? - ღიმილით იკითხა ქალმა.
- შენ მოგესალმე. - მხრები აიჩეჩა ეშმაკმა.
- აჰაა, პატარა მე ვარ?
- შენც, ჩემთან მოხვალ ანდრი? - ამჯერად ბავშვს მიუბრუნდა, თუმცა მან უკან დაიხია და ნინოს კისერში ჩარგო თავი.
- მგონი არ მოსწონხარ. - ღიმილი არ შორდებოდა ნინოს.
- ან შენსავით მასაც ჩემთან სიახლოვე აშინებს.
- გინდა ვინანო რომ ბევრს ვლაპარაკობ?
- არა არ მინდა. - სწრაფად უარყო.
- ანდრი მიდი დეი... კი არა და ანდრეასთან.
ბავშვმა უფრო მაგრად მოჰხვია ნინოს კისერზე ხელები.
- მგონი ჩვენთან ერთად მოგიწევს დარჩენა. - ღიმილით აღნიშნა ეშმაკმა.
- ამის უფლება არ მაქვს.
- ცოტა ხნით რა.
- კარგი, მაგრამ ეცადე სწრაფად მოაწონო თავი.
- ბავშვებთან არ გამომდის ნინო.
- აჰა, ესე იგი დიდებთან გამოგდის ხო?
-შენ მითხარი. - ეშმაკურად გაიღიმა.
-მოგხვდება. - კბილებში გამოსცრა ქალმა.
-ბავშვს ძალადობას ნუ ასწავლი.
-აბრძანდი ფეხზე და ეზოში გავიდეთ ბავშვი უფრო გაერთობა.
ანდრეამ და ნინომ პატარა ეზოში გაიყვანეს, პატიმრები მაშინვე მის ირგვლივ გაჩდნენ, ყველა რაღაცას ჩუქნიდა, ყველა ეთამაშებოდა პატარაც მალე გაშინაურდა, ეზოში სირბილსა და თამაშს მოჰყვა.
ანდრეა მთელი დღე ენა გადმოგდებული დასდევდა ბავშვს და საღამოს როცა ნინო ანდრეას წასაყვანად ჩამოვიდა, ისეთი დაღლილი იყო განძრევის თავი აღარ ჰქონდა.
-როგორ გაერთეთ? ღიმილით იკითხა ნინომ.
-ის გაერთო, მე დავიღალე. - ძალდატანებით წარმოთქვა.
-წუწუნებ? - ღიმილი შეეპარა.
-თითქმის.
-უნდა წავიყვანო. - სევდა გაუკრთა თვალებში ქალს.
-მადლობა ღმერთს. - გაიცინა ანდრეამ.
-მშვიდობით პატარავ და მალე გნახავ. - გულში ჩაიხუტა და ნაზად აკოცა ანდრეამ ბავშვს, შემდეგ კი ნინოს გადასცა და ისიც კარისკენ გაემართა.
-ნინო! - ხმამაღლა მიაძახა გოგონამ.
-რაა? შეშინებული სახით მოიხედა ქალმა.
-მადლობა.
ნინოს აღარაფერი უთქვამს, რადგან ჩათვალა რომ ახლა სიტყვები სრულიად ზედმეტი იყო, მხოლოდ გაიღიმა და კმაყოფილი სახით გავიდა ოთახიდან.

. . .
ნინოს თანამდებობაზე დანიშვნიდან ცხრა თვემ ისე სწრაფად გაირბინა ქალმა დროის მსვლელობა ვერც შეამჩნია, სამაგიეროდ უკვე ყოველ დღე ხედავდა და ყოველ ღამე ესიზმრებოდა ანდრეა.
ცდილობდა მისგან თავი შორს დაეჭირა, მაგრამ ამას ვერც სიზმრებში ახერხებდა და ვერც რეალობაში.
ყოველ დილით გაბრწყინებული სახით მიდიოდა სამსახურში, რადგან იცოდა იქ წააწყდებოდა მზერას, რომელიც ტკივილგამაყუჩებელივით მოქმედებდა მასზე და ყველა პრობლემას ავიწყებდა.
სინდისის ქენჯნაც კი რომელიც ბოლო დროს ხშირად აწუხებდა ნინოს, თითქოს ანდრეას გვერდით ყოფნისას იძინებდა.
ის არც პატარა იყო და არც სულელი იმისთვის, რომ ვერ მიმხვდარიყო რა ხდებოდა მის თავს, თუმცა ამაზე ფიქრს თავს არიდებდა და ყოველი გაფიქრებისას, თუ რატომ იყო ანდრეა ამდენად მნიშვნელოვანი საკუთარ აზრებს უკუაგდებდა.
დილით ჩვეულებისამებრ ადრე გაეღვიძა, ისევ ანდრეას მზერა ესიზმრა, ის ისეთივე გამყინავი იყო როგორც ყოველთვის თუმცა ნინოს აღარ აშინებდა ეს მზერა, თითქოს რუტინად ექცა მისი ყურება და უკვე მოსწონდა კიდეც ეს სიცივე. ოთახში დედა შემოვიდა პატარა ტორტი და საგვარეულო ბრილიანტის ბეჭედი შემოუტანა, მხოლოდ ახლა გაახსენდა რომ დღეს დაბადების დღე ჰქონდა და ოცდაცამეტი წლის გახდა.
ნინომ მხიარულად წამოისკუპა მარჯვენა ხელის არათითზე ბრილიანტის ბეჭედი.
- ხედავ როგორ მოგიხდება საქორწინო ბეჭედი? კარიერა კარგია, მაგრამ ოჯახზეც უნდა იფიქრო. - სევდიანი ღიმილით შეახსენა დედამ.
როგორ ვეღარ იტანდა ამ საუბარს, თუმცა დედას გული აღარ ატკინა, ბოლომდე გულგრილად უსმინა და ბეჭდის მოხსნა სულ გადაავიწყდა ისე წავიდა სამსახურში.
თანამშრომლებისთვის არ გაუმხელია რომ იუბილარი იყო, შესაბამისად არც მილოცვები მიუღია და არც საჩუქრები. თავისი საქმეები მოაგვარა და ბიბლიოთეკაში ჩავიდა (ეს მისი საყვარელი საქმიანობა გახდა სამსახურში ბოლო რამდენიმე თვის მანძილზე)
-გამარჯობა. - სწრაფი ნაბიჯით შევიდა ანდრეა ოთახში და ნინოს წინ ჩამოჯდა.
-როგორ ხარ? - ჰკითხა ქალმა.
-კარგად, ვინ არის ის ბედნიერი? - ღიმილი სახეზე შეეყინა ანდრეას.
-რას გულისხმობ?
-ბოლო თვეების განმავლობაში შენს აციმციმებულ თვალებს და დღეს ნიშნობის ბეჭედს ხელზე. - ყალბი გულგრილობით ჩამოაყალიბა გოგონამ და ნინომ მოტვინა თუ არა რაზეც იყო საუბარი, გადაწყვიტა ეშმაკთან კიდევ ერთხელ ეთამაშა.
უნდა გაეგო ჰქონდა თუ არა ისეთივე არეულობა ანდრეას თავში როგორიც თავად ნინოს.
-ეს შენ არ გეხება. - უპასუხა მტკიცედ.
-ვაუუ, გავთხოვდით და ჭკუაზე არ ვართო? - ირონიულად გაიცინა ანდრეამ.
- არ ვიმეცადინოთ? - საუბრის თემა შეცვალა.
-არა.
-აბა რა ვაკეთოთ?
-მომიყევი როგორია ის სი*ი, რომელიც ჩემზე ფიქრის პარალელურად შეაბი.
- ჯერ ერთი შენზე არ ვფიქრობ და მეორეც, წესიერი სიტყვები გამოიყენე ჩემი თანდასწრებით.
- ირაკლია?
- შენი საქმე არ არისთქო.
- მითხარი რომ ირაკლი არ არის
- ეს გადარდებს?
- კი.
-ვაუუ რა პატივია, ეშმაკს ვადარდებ.
-ნუ ცინიკოსობ ნინო.
-ერთხელ მაინც გავცვალოთ როლები.
-ირაკლია_მეთქი? - გაღიზიანება ეტყობოდა ამდრეას.
-არა, არ არის ირაკლი და საერთოდ შემეშვი.
-აბა ვინ არის?
-უბრალოდ მითხარი რაში გაინტერესებს.
-არ ვიცი. - მხრები აიჩეჩა ანდრეამ.
-ჩემი პირადი ცხოვრება შენ არ გეხება.
-შენმა პირადმა ცხოვრებამ, იცის რომ ღამ-ღამობით სიზმრები გიტევს?
-დიდი ხანია აღარ მესიზმრები და საერთოდ, რატომ ენა არ ჩამივარდა ეგ რომ გითხარი. - თვალები აატრიალა ქალმა.
-ტყუი.
-შენ რა იცი?
-სიზმრები ეშმაკისააო არ გაგიგია?
-მაინც რატომ უნდა ვფიქრობდე შენზე?
-და მე რატომ ვფიქრობ შენზე ნინო?
-ერთმანეთზე აღარ უნდა ვიფიქროთ ანდრეა. - ხმას აუწია ქალმა
-ახლახანს აღიარე რომ ჩემზე ფიქრობ. - კმაყოფილი ღიმილი აუთამაშდა სახეზე.
-ეს არ მითქვამს.
-კი ზუსტად ეგრე თქვი, ერთმანეთზე აღარ უნდა ვფიქრობდეთო.
-კარგი დავუშვათ მართლა ეგრეა და მეც მეფიქრება ზოგჯერ შენზე, ვიმეორებ მხოლოდ ზოგჯერ, ეს რას ცვლის?
-არაფერს. - თითები ერთმანეთს გადააჭდო ანდრეამ.
- ხომ იცი რომ სწორი არ არის?
- ოდესმე გინახივარ სწორ გზაზე მოსიარულე?
- შენ არა, მაგრამ მე წესები მაქვს და ამ წესებს არაფრის გამო არ დავარღვევ.
-მე არაფერი ვარ გოგო?
-გოგოს ნუ მეძახი. - ნინოსაც მოერია ბრაზი.
-აბა ქალო დაგიძახო?
-ნინო მქვია.
-გმადლობ რომ შემახსენე.
-არაფრის და საერთოდ გამუდმებით რატომ ვჩხუბობთ?
-იმიტომ რომ შენ იწყებ.
-მე ვიწყებ? საერთოდ არ გრცხვენია?
-მორცხვი რომ არ ვარ ხომ იცი?
-წარმოდგენა არ მაქვს ვინ ხარ, დღეს სხვა ხარ, ხვალ სხვა წამის მეასედებში გეცვლება ხასიათი.
-რა კარგად გაგიცვნივარ.
-ზუსტადაც მე ყველა პატარა ნიუანსი ვიცი შენზე, მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები ვინ ხარ და რა გინდა. - აკანკალებული ხელების დამალვა სცადა ნინომ.
-მაგრამ მაინც არაფერი ვარ ხო?
-რისი მოსმენა გინდა ანდრეა?
-ყველაფერი მოვისმინე რაც საჭირო იყო. - კბილებში გამოსცრა გოგონამ.
-მაგით რას ამბობ?
-სალაპარაკო აღარაფერი გვაქვს.
-გაკვეთილები?
-გაკვეთილების დედაც. - ანდრეამ მაგიდიდან წიგნები გადაყარა და ოთახიდან გავარდა, თუმცა რამდენიმე წამში ისევ უკან დაბრუნდა.
-რამე დაგრჩა სათქმელი? გესლიანად უთხრა ნინომ.
-ჰო, უკანასკნელი კითხვა მაქვს, შეიძლება დაგისვა?
-დამისვი. ღიმილი მოერია ქალს თუმცა არ შეიმჩნია.
-დღეს უნდა ნახო ის?
-ვინ ის?
-ვინც ბეჭედი გაჩუქა.
-კი. - გულწრფელად უპასუხა და დააპირა ეთქვა რომ დედამისის ნაჩუქარი ბეჭედი ეკეთა, თუმცა ანდრეამ ხმის ამოღება აღარ აცადა, თავისკენ მიიზიდა და ქალის ტუჩებს დააცხრა, ნინომ რამდენიმე წუთით სცადა წინააღმდეგობის გაწევა, თუმცა მიხვდა რომ ანდრეასთან უძლური იყო და როცა თავადაც შეიგრძნო "ეშმაკის" ტუჩების გემო სწორედ მაშინ ჩამოშორდა გოგონა.
-ახლა შეგიძლია მთელი დღე ჩემზე იფიქრო, დარწმუნებული ვარ ბეჭდის პატრონს ვეღარ აკოცებ. - ღიმილით თქვა ანდრეამ ქვედა ტუჩზე ენა გაისვა და ისევ კარს მიაშურა.
-დედაჩემთან არ ვზა*აობ ნაგავო. - ხმამაღლა მიაყვირა ნინომ, თუმცა ანდრეას მისი ხმა აღარ გაუგია.
ქალი უღონოდ დაეშვა სკამზე, მიხვდა რომ უკვე ძალიან შორს წავიდა ეს ურთიერთობა და თვალებიდან ცრემლები გადმოსცვივდა.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?, ასე როგორ დაეცი?, ასე როგორ აგირია ტვინი? - თავის უსუსურობას მოთქვამდა, თუმცა მალე მიხვდა რომ შესაძლოა ბიბლიოთეკაში ვინმე შემოსულიყო, ამიტომ ცრემლები შეიმშრალა და თავის კაბინეტში აბრუნდა.
თავს ცუდად გრძნობდა , ცუდად იმიტომ რომ ძალიანაც მოეწონა ის რაც ანდრეამ გააკეთა.
რამე უნდა მოეფიქრებინა თანაც სასწრაფოდ მაგრამ ვის დალაპარაკებოდა, ვისთვის მოეყოლა ეს აბსურდი?
მოულოდნელად შესანიშნავმა იდეამ გაუელვა თავში.
მამამისის მეგობარი მამაო გაახსენდა, ის ახლო მეგობარი იყო ლაშასი და ნინოსთანაც ახლო ურთიერთობა ჰქონდა, მანამ სანამ ეს უკანასკნელი ეკლესიას დაივიწყებდა.
თითქოს შვება იგრძნო ქალმა, ახლა ზუსტად ღმერთი სჭირდებოდა, ღმერთი ან ადამიანი, რომელიც არ განსჯიდა, არ გაკიცხავდა და გამოსავლის პოვნაში დაეხმარებოდა.
მტკიცედ გადაწყვიტა მამა დავითთან მისულიყო სამსახურის შემდეგ და ყველაფერი მოეყოლა.
დღემ საშინლად ნელა გაიარა, თუმცა როგორც იქნა დასრულდა და ნინო მაშინვე ნაცნობი, თუმცა დიდი ხნის დავიწყებული ეკლესიის გზას დაადგა. მამა დავითი გულწრფელად გახარებული ნინოს დანახვით, თბილად გადაეხვია მას.
-როგორ ხარ? - ჰკითხა რადგან ქალის თვალებშიც იკითხებოდა, რომ აქ უკანასკნელმა გაჭირვებამ მოიყვანა.
-ცუდად მამაო, მაგრამ ახლა მინდა ისე დაგელაპარაკოთ როგორც მამაჩემის ან ჩემს მეგობარს და არა როგორც სასულიერო პირს.
-ყურადღებით გისმენ. - ჭროღა ლამაზი თვალები მიაპყრო მამაკაცმა.
-ალბათ გაიგეთ რომ ციხის უფროსად დავინიშნე.
-კი, რა თქმა უნდა და ძალიან გამიხარდა.
-ის რაც უნდა მოგიყვეთ, ამასთან კავშირშია.
-ყურადღებით გისმენ შვილო. - ძალიან მშვიდი ჩანდა მამაკაცი.
-მამაო არ ვიცი ეს როგორ აგიხსნათ, სიტყვებს თავს ვერ ვუყრი და ზუსტად არც ვიცი რა მაქვს სათქმელი, მაგრამ ვიცი რომ არასწორი ადამიანი მიყვარს, დიახ მიყვარს, ეს არ არის არც მოწონება, არც გატაცება, არც თავბრუსდახვევა და არც არაფერი სხვა, მე უკვე საკმაოდ დიდი ვარ ასეთებისთვის და ზუსტად ვიცი რა სახელი უნდა დავარქვა გრძნობებს. (ნინომ პირველად გაახმაურა თავისი გრძნობები, აქამდე სკუთარ თავსაც კი არ გამოტყდომია რომ ანდრეა უყვარდა და ამ აღიარებამ თითქოს ოდნავი შვება მოჰგვარა)
-სიყვარულზე კარგი რა შეიძლება იყოს, მაგრამ რადგან ამბობ რომ არასწორი ადამიანი გიყვარს, მაშინ მითხარი რისთვის მიგაჩნია არასწორად საკუთარი გრძნობა, ან რა შუაშია ამასთან ციხის უფროსობა? - საკმაოდ ბოხი თუმცა ძალიან თბილი ხმა ჰქონდა მამაკაცს.
-ის ჩემი პატიმარია მამაო, "ეშმაკი" მას ეშმაკს ეძახიან, სინამდვილეში არც ისეთი ცუდია როგორც მისი ზედმეტსახელი მეტყველებს, ან შეიძლება არის კიდეც, მაგრამ არ ვიცი რა გითხრათ, არ ვიცი რა მჭირს. - ხმადაბლა ლუღლუღებდა ქალი.
-ეშმაკს ეძახიან? შენი პატიმარია? - აქ უკვე მამა დავითსაც შეეტყო ნერვიულობა.
-დიახ. - თავი ჩახარა ქალმა.
-ახლა ყურადღებით მისმინე ნინო, მისგან თავი შორს დაიჭირე, რაც შეიძლება შორს, თუნდაც სამსახურის დატოვება მოგიწიოს ამისთვის, ის აღარასოდეს უნდა ნახო. - შეშფოთებით საუბრობდა მამაკაცი.
-მაგრამ მამაო. - ცრემლები უკვე თვალებთან მოსდგომოდა თუმცა გადმოსვლის საშუაკებას ვერ მისცემდა, სხვების თანდასწრებით ტირილი არ შეეძლო ნინოს.
-არავითარი მაგრამ, დამიჯერე რასაც გეუბნები, არ შეცდე და მასთან არავითარი ურთიერთობა არ წამოიწყო გესმის? ეს სამუდამო ცოდვაში ჩაგაგდებთ შენც და მასაც, წარმოდგენა არ გაქვს რამხელა ცოდვას დაიდებთ კისერზე ორივე. - ხმა საშინლად უთრთოდა მამა დავითს.
-მე არ შემიძლია, სამსახურს ვერ დავტოვებ.
-მაშინ ორ კვირას გაძლევ, დააკვირდი შენს თავს, თუ შეძლებ მისგან შორს დაიჭირო თავი დარჩი სამსახურში, თუ არა და აუცილებლად უნდა დატოვო თანამდებობა.
-ვიფიქრებ ამაზე მამაო.
-მე შენს სწორ გადაწყვეტილებას ველოდები ნინო. - მკაცრად გაისმა მამაკაცის ბარიტონი.
-როგორც კი გადაწყვეტილებას მივიღებ მოვალ მამაო.
ქალი ცოტახანს კიდევ ესაუბრა მამაკაცს, თუმცა ის უკანასკნელი აშკარად სხვა ფიქრებს წაეღოთ.
ნინომ ისიც კი იფიქრა ალბათ გულის სიღრმეში მკიცხავს ან უბრალოდ დამცინისო, მაგრამ თავისივე აზრები უარყო, თბილად დაემშვიდობა მამაოს და სახლისკენ წავიდა, სწორედ გზაზე მიმავალს დაურეკა ირაკლიმ და შეხვედრა თხოვა, მართალია ნინოს ამის თავი არ ჰქონდა მაგრამ უარი ვერ უთხრა და ახლომდებარე კაფეში დაიბარა მამაკაცი.
-რა სახე გაქვს ხომ კარგად ხარ? ალერსიანად შეეკითხა კაფეში ახლადშესულ ნინოს ირაკლი და გადასაკოცნად გაიწია მისკენ.
-რაღაც ვერ ვარ, მგონი გავცივდი ვერ გაკოცებ. - მშვიდად მიუჯდა მაგიდას ნინო და სახტად დატოვა მამაკაცი.
-შენი კოცნისთვის გრიპსაც აიტანდა კაცი, მაგრამ რა გაეწყობა ხასიათზე ვერ ხარ როგორც ჩანს.
-რატომ დამირეკე? საქმეზე გადასვლა არჩია ქალმა.
-დღეს შენი დაბადების დღეა.
-ვიცი, მერე?
-საჩუქარი მაქვს. - მამაკაცმა ყუთი გაუწოდა ნინოს, რომელშიც ბრილიანტის ყელსაბამი აღმოჩნდა.
-გმადლობ, არ უნდა შეწუხებულიყავი.
-შენთვის არ ვწუხდები, შემდეგი საჩუქარი ნიშნობის ბეჭედი იქნება. - ღიმილით უთხრა.
-რას გულისხმობ?
-ამ კვირაში ცოლთან გაყრაზე შევიტან საბუთებს და ძალიან მალე შევძლებთ დაქორწინებას.
ნინო რამდენი წელი ელოდა ამ ფრაზას და ირაკლიმ მხოლოდ მაშინ თქვა ეს სიტყვები როცა კაპიკად აღარ უღირდა ქალს.
-ირაკლი ცოლს არ გაეყარო. - მტკიცედ გაიჟღერა ქალის ხმამ.
-რაა?
-მე შენზე დაქორწინება არ მინდა.
-მეხუმრები? - სიმწრის სიცილი აუტყდა მამაკაცს.
-არა.
-რამე დავაშავე?
-არა, მე იცი? მე უბრალოდ სხვა მიყვარს.
-შენ მე გიყვარვარ ნინო, ახლა კი არა წლებია უკვე.
-არა ეს არ იყო სიყვარული, მე შენთან თავს დაცულად და საიმედოდ ვგრძნობდი, ვიცოდი შენი იმედი ყოველთვის შემეძლო მქონოდა და შეგეჩვიე.
ეს შეჩვევა იყო ირაკლი მაგრამ სიყვარული მეგონა, ახლა კი როცა ვიცი სიყვარული როგორია ვხვდები რომ არასოდეს მყვარებიხარ, ამიტომ შენს საჩუქარსაც ვერ მივიღებ. - კოლოფი მისკენ გააჩოჩა ქალმა.
-და როგორია სიყვარული ნინო? - ტკივილი დაეხატა სახეზე მამაკაცს.
-არ ვიცი, არ ვიცი როგორ შეიძლება ამის ახსნა, სიყვარულია როცა მისი მზერა შენი ერთადერთი სადარდელია, სიყვარულია როცა მისი ერთი დანახვა მთელი სიცოცხლის სამყოფ ენერგიას გაძლევს, სიყვარულია როცა მასთან ერთი ჩხუბი გირჩევნია მთელ დანარჩენ სამყაროს, სიყვარულია როცა მასთან ნაჩხუბარიც მხოლოდ მასზე ფიქრობ, სიყვარულია როცა მისი გამყინავი სიცივე გათბობს, სიყვარულია როცა იმის წარმოდგენაც კი ნერვებს გაგლეჯს რომ სხვასთან უფრო ახლოს არის ვიდრე შენთან.
- ახლა ვხვდები იცი? ოდესმე გულწრფელად რომ მყვარებოდი ვერასოდეს შევეგუებოდი იმ ამბავს რომ შენს ცოლთან გეძინა. - საუბარი დაასრულა ქალმა.
- ესე იგი ყველაფერი დამთავრდა? ახლა სხვა გყავს და ასე ძალიან გიყვარს?
-მაპატიე ირაკლი მე უბრალოდ არ შემიძლია და შენც ჯობია შენს ცოლ-შვილს მიხედო.
-ვინ არის ნინო?
-არ იცნობ მას.
-უცნაურია, შენ და გრძნობებზე მოლაპარაკე, როგორც ჩანს ბევრი რამ შეცვალა მან, მაგრამ მე მაინც მგონია რომ ჩვენ ყველაფერი გამოგვივა უბრალოდ უნდა ვცადოთ.
-არ შემიძლია, ნახვამდის. - მტკიცედ თქვა ქალმა და შენობა დატოვა, მამაკაცი კი თითქოს გრძნობებისა და ემოციებისგან დაცლილი, სკამზე მიესვენა.
ნინოს მთელი ღამე არ უძინია, დღეს ორჯერ გაახმოვანა თავისი გრძნობები. ნეტავ ანდრეა რას იტყოდა ეს ყველაფერი რომ მოესმინა?
მისი ცინიკური ღიმილი წარმოიდგინა ნინომ და ესეც კი საშინლად ესიამოვნა.
სამსახურში მისვლისთანავე აცნობა ეკამ რომ პატიმარი მის ნახვას ითხოვდა და ნინოს ვინაობაც არ უკითხავს ისე დართო ამოყვანის ნება.
რამდენიმე წუთში ანდრეა შემოვიდა და პირდაპირ სახეში მიაჩერდა ქალს.
როგორ აკლდა ეს მზერა, ღამითაც არ დასიზმრებია ან როგორ დაესიზმრებოდა, მას ხომ არც უძინია ახლა კი ერთბაშად მოაცოცხლა ამ გამყინავმა თვალებმა.
-რა გინდა? - შეეცადა უკმეხობა შეენარჩუნებინა.
-მაპატიე რომ დაბადების დღე გაგიფუჭე და მოგვიანებით გილოცავ. - ერთი ცალი გვირილა გაუწოდა ანდრეამ.
-სიცხე ხომ არ გაქვს? - მიუახლოვდა გვირილა გამოართვა და შუბლზე მიადო ხელი.
-მაქვს სიცხე?
-არა, ეს შენი თამაშის ნაწილია?
- რატომ არ მითხარი რომ იუბილარი იყავი?
-რა მნიშვნელობა ჰქონდა?
-ვეცდებოდი არ გვეჩხუბა.
-ჩვენ ეს არასდროს გამოგვდის.
- მე მაინც ვეცდებოდი.
- ანდრეა ეს შენი თამაშის ნაწილია?
- რატომ ფიქრობ ასე?
-იმიტომ, რომ მეტისმეტად თავაზიანი ხარ.
-ჩავთვალოთ რომ ადამიანური გამონათება მაქვს. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ.
-ერთი დღისთვის ბევრია, ჯერ ბოდიში შემდეგ დაგვიანებული მილოცვა.
-შენ ეს არ დაგიმსახურებია მაგრამ მე მაინც მოგილოცე.
-მე არ დამიმსახურებია?
-ჰო შენ არ დაგიმსახურებია. - სწრაფად დაუდასტურა.
- აი უკვე ნაცნობ ანდრეას ვესაუბრები. - თავი გადააქნია ნინომ.
-როგორ გაერთე გუშინ?
- ძალიან არ მინდა დაგწყევლო თორემ გეტყოდი უკეთესი გართობა არ გენახოს_მეთქი.
-დაბადების დღე ცუდად გაატარე?
-ძალიან ცუდად.
-საყვარელმა მიგატოვა?
-ნაგავი ხარ, საყვარელი მე მივატოვე, სხვათაშორის რამდენიმე დღეში ხელის თხოვნას აპირებდა, მაგრამ წარმოდგენა არ მაქვს შენ რატომ გიყვები ამას.
-ირაკლი მიატოვე თუ ბეჭდის პატრონი?
-ირაკლი მივატოვე და ბეჭედი დედაჩემმა მაჩუქა. - მოთმინება დაკარგულმა დაიყვირა.
-რატომ არ მითხარი რომ ბეჭედი დედაშენის იყო?
-და რატომ უნდა მეთქვა, ვინ გეკითხება შენ ჩემს პირად ცხოვრებაში რა ხდება?
-ვაა ესე იგი ეგრე არა?
-თქმა რომ დავაპირე მაცადე? ამდენ ლაპარაკს ჯობია შენი გუშინდელი თავხედური საქციელი ამიხსნა. - თემა შეცვალა ნინომ.
-რა საქციელი?
-მშვენივრად იცი რა საქციელიც, რატომ მაკოცე?
-ხომ გაგაფრთხილე ტუჩებ გაბუშტული ნუ მიდგები წინთქო?
-ანდრეა ამის გამო კარცერში უნდა გამეშვი ერთი კვირით.
ანდრეა ფრთხილად მიუახლოვდა ქალს მისი სახე ხელებში მოიქცია და კიდევ ერთხელ დაეწაფა ნინოს ბაგეს, ამჯერად წინააღმდეგობის გაწევა არ უცდია ნინოს, არც ძალა ეყო და არც გამბედაობა ამისთვის.
-ახლა შეგიძლია ორი კვირით გამიშვა. - თქვა როგორც კი ქალის ტუჩებს მოშორდა და უკან დაიხია.
-არა არ შემიძლია, შენ მე ტვინს მირევ, ცხოვრებას და კარიერას მინგრევ. სასოწარკვეთილი ჩანდა ნინო.
-მორჩი მოთქმა გოდებას.
-რა გინდა ჩემგან ანდრეა? წავაგე გესმის მე წავაგე, გთხოვ აღარ მინდა თამაში შეწყვიტე ეს აბსურდი.
- გინდა რომ თავი დაგანებო?
-ჰო, მინდა რომ თავი ჩემგან შორს დაიჭირო.
-რატომ უნდა გავაკეთო ეს?
-იმიტომ რომ მე ვერ ვაკეთებ, ძალა არ მყოფნის და თუ შენც ვერ გააკეთებ სამსახურიდან წავალ.
-რაა?
-სხვა გზა არ მაქვს ანდრეა, ან ჩემგან შორს დაიჭერ თავს ან თანამდებობიდან გადავდგები. - ცრემლები ღაპაღუპით სცვიოდა ქალს.
-ნუ ტირი! - ბრძანებასავით გაისმა ანდრეას ხმა.
-არ ვტირი.
-აბა თვალები გაგიოფლიანდა?
-კითხვაზე მიპასუხე, შენ გააკეთებ იმას რაც საჭიროა თუ მე გავაკეთო?
-აღარ შეგეხები.
-თათიასთან გააგრძელებ მეცადინეობას?
-ეს მართლა გადარდებს?
-ჰო, მადარდებს.
-გავაგრძელებ ნინო.
- და თუ აუცილებელი არ იქნება აღარ შევხვდებით? - კიდევ ერთხელ იკითხა ქალმა.
-თუ შენ ასე გირჩევნია არა, აღარ შევხვდებით.
-ის რასაც ვაკეთებ არასწორია გესმის? მე შენს მიმართ იმას ვგრძნობ რასაც არ უნდა ვგრძნობდე. - თავის მართლება დაიწყო.
-არ გვინდა ამაზე საუბარი, თორემ შესაძლოა კარცერის ვადა სამ კვირამდე გამიზარდო. - მხიარულად გაიცინა "ეშმაკმა".
-ესე იგი აღარ ვთამაშობთ?
-ამის გამო ტოვებდი სამსახურს? ახლა ამ კაბინეტიდან გავალ და თუ შენ თვითონ არ ჩამოხვალ ჩემს სანახავად თვალში აღარასოდეს მოგხვდები.
ანდრეამ ისე სწრაფად დატოვა კაბინეტი ნინომ ხმის ამოღებაც ვეღარ მოასწრო, ან რა უნდა ეთქვა?
როგორ უნდოდა ანდრეას ეთხოვა რომ სიახლოვე არ აეკრძალა, თუმცა მას ფეხზე ეკიდა ნინო, ანდრეა უბრალოდ თამაშობდა ნინო კი მის მახეში გაება. ამის გაფიქრებამ გული ჩაწყვიტა ქალს, მაგრამ უძლური იყო, ანდრეამ თავიდანვე გააფრთხილა რომ ეთამაშებოდა.
თითქმის მთელი თვე გავიდა ისე რომ ნინო და ანდრეა ერთმანეთს არ დალაპარაკებიან.
ქალი ხშირად უთვალთვალებდა მისი კაბინეტის ფანჯრიდან, ეზოში გამოსულ ანდრეას თათიასაც ხშირად ეკითხებოდა მის ამბავს და პასუხი ყოველთვის ერთი და იგივე იყო, ანდრეა თავს მშვენივრად გრძნობდა და არც ნინოს ამბების გამოკითხვით იკლავდა თავს.
ბოღმა ახრჩობდა ნინოს, როგორ უნდოდა ერთი მაგრად ელეწა იმ თავხედისთვის, ფიქრების განუყოფელ ნაწილად რომ ექცა და თვითონ არც კი იმჩნევდა ნინოს არსებობას.
თავის თავზე ბრაზობდა ქალი, შეყვარებული თინეიჯერივით ტირილით იღვიძებდა ყოველ ჯერზე რამდენჯერაც ანდრეა დაესიზმრებოდა.
რამდენჯერ ცივი შხაპის ქვეშ დადგა რომ აზრზე მოსვლაში დახმარებოდა თუმცა ყველა მცდელობა ისევ სიზმრით და ცრემლიანი თვალებით გაღვიძებით სრულდებოდა.
იმ დღესაც მთელი ღამე არ უძინია მხოლოდ გამთენიისას ჩაეძინა და გაღვიძება ვეღარ მოასწრო.
უკვე პირველი საათი ხდებოდა სამსახურში რომ მივიდა. შესვლისთანავე ეკა დაედევნა უკან.

- ვიცი დამაგვიანდა, გამთენიისას ჩამეძინა და თავი ვეღარ ავწიე. - თავი იმართლა ნინომ.
-ანდრეა კარცერში ჩაიყვანეს. - ისე აცნობა ქალმა თითქოს თავს დამნაშავედ გრძნობდა.
-რაა? რატომ?
-კაიფში იყო. - დამნაშავე ბავშვივით დახარა თავი ეკამ.
-შეუძლებელია ანდრეა ნარკოტიკებს არ იღებს. - სახტად დარჩენილი უარყოფდა მომხდარს.
-ის კაიფში იყო, ჩემი თვალით ვნახე.
-მარის უთხარი სასწრაფოდ ჩამყვეს ქვემოთ და კარი გამიღოს.
კარცერისკენ დაიძრა ნინო და მარიამიც გზაში მიეწია.
- მისი ნახვა ახლა არ ღირს. - გააფრთხილა ზედამხედველმა.
-რა ჯანდაბა მოხდა, ის ნარკოტიკებს არ მოიხმარს მარიამ.
-ვიცი მაგრამ ამჯერად მართლა გათიშულია.
-კარი გამიღე და შენ ზემოთ ადი, მას მე დაველაპარაკები გამოფხიზლებამდე ყურადღებასაც მივაქცევ არავინ ჩამოუშვა ქვემოთ.
-კარგი ქალბატონო ნინო, მაგრამ მასთან ლაპარაკს ვერ შეძლებთ, ხომ გითხარით, გათიშულია.
-დაველოდები სანამ გამოფხიზლდება. -ნინომ ოთახში შეაბიჯა და იატაკზე უგონოდ დაგდებული ანდრეას დანახვისთანავე მასთან დაიხარა, მარიამის დახმარებით ოდნავ წამოსწია და კედელთან ჩააჯინა, ზურგს უკან ბალიში დაუდო წინიდან კი თვითონ დაიჭირა.
-ასე ვინ დააგდო აქ?
-პაატამ ჩამოიყვანა ქალბატონო ნინო.
-კარგი ამას თვითონ ამიხსნის, შენ შეგიძლია წახვიდე და რაც გთხოვე გააკეთე.
მარიამი ოთახიდან გავიდა ნინომ კი ანდრეასთან ახლოს მიიწია და თავი დაუჭირა.
ღმერთო როგორ მომნატრებიაო გაიფიქრა ქალმა თუმცა ახლა ამაზე ფიქრის დრო არ იყო.
ანდრეა მხოლოდ საათნახევრის შემდეგ მოფხიზლდა ცოტათი და ნინოც მაშინვე მოშორდა მას.
ცოტახანში თვალებიც გაახილა.
-მესიზმრები თუ შენი ყურადღება მივიქციე? - ირონიულად თქვა გოგონამ და გამომშრალ ტუჩებზე ენა გადაისვა!
ნინო მასთან ახლოს მიიწია და სახეში ძლიერად გაარტყა.
-აჰაა აქედანაც ბარემ - მეორე ლოყა მიუშვირა ანდრეამ.
-რა ჯანდაბა გააკეთე? - კბილებში გამოსცრა ქალმა.
-ცოტა შევიყნოსე.
-შენ ნარკოტიკს არ მოიხმარ.
-ბოლო კვირეებში ბევრი რამ შეიცვალა ნინო.
-სად გქონდა?
-ვიპოვე.
-ნარკოტიკი იპოვე ხო?
-ჰო. - მშრალად დაეთანხმა.
-უარესობისკენ იცვლები მხოლოდ.
-მერე შენ რა?
-მე ამ ციხის უფროსი ვარ და შენზე პასუხისმგებლობა მაკისრია.
-გასაგებია. - ისევ ირონიულად ჩაიცინა გოგონამ.
-ანდრეა ნუ მელაპარაკები ასე ნაგლად.
-ციხის უფროსებს ყოველთვის ასე ველაპარაკები ნინო.
-და მე უბრალოდ ციხის უფროსი ვარ?
-მე თუ უბრალოდ პატიმარი ვარ, შენ რატომ ვერ იქნები უბრალოდ ციხის უფროსი? - არეული თვალები ნინოსას გაუსწორა ეშმაკმა.
-თუ ჯერ ვერ შეამჩნიე გეტყვი, რომ უბრალო პატიმრებისგან თავი ისე შორს არ მიჭირავს როგორც შენგან.
-ჩემი ტვინი ამდენი ინფორმაციის გადახარშვას ვერ მოახერხებს, ნუ გავიწყდება რომ ნახევრად კაიფში მყოფ ადამიანს ელაპარაკები, კეთილი ინებე და მარტივი ენით ამიხსენი. - კედელს მიაბჯინა თავი.
-როდის დაიწყე ამ საზიზღრობის მოხმარება?
-რა მნიშვნელობა აქვს?
-მაინტერესებს რამდენად ღრმად გაქვს შეტოპილი.
-სამი კვირაზე მეტია.
-აქამდე როგორ ვერ შეგამჩნიეს?
-ცოტ ცოტას ვიღებდი.
-მაინც უნდა შეემჩნიათ.
-ვის უნდა შეემჩნია ნინო? ვისაც შემჩნევა შეეძლო თავიდან მომიშორა. - ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე.
-მე ნუ მაბრალებ, თუნდაც თათიას ის ხომ ყოველდღე გიყურებდა?
- ჰო მიყურებდა და გეუბნებოდა კიდეც რასაც ვაკეთებდი.
-მხოლოდ იმას მეუბნებოდა რომ მშვენიერ ხასიათზე იყავი.
-და შენი აზრით როგორ ვახერხებდი კარგ ხასიათზე ყოფნას? რატომ არ დაგაინტერესა რა იყო ჩემი საუკეთესო ხასიათის მიზეზი?
-ჩავთვალე რომ უგულობა. - კედელს მიეყუდა ნინოც.
-მგონი გული თავიდან ამომივიდა. - სევდიანად აღნიშნა.
- რამდენად ღრმად გაქვს შეტოპილი?
- დაუსველებლად ვეღარ გამოვალ.
- ჯანდაბა ანდრეა ეს როგორ დაუშვი, მგონია რომ უფრო დამპლურად ვეღარ მოიქცევი და ყოველ ჯერზე უფრო და უფრო ნაგავი ხდები. - ხმას აუწია ქალმა
-ნუ ყვირი ცუდად ვარ.
-საავადმყოფოში აგიყვანო?
-არა, აქ მირჩევნია.
- შეძლებ გადაგდებას?
- არ ვიცი.
- შემიძლია მეტადოლის პროგრამაზე დაგსვა, მაგრამ ამისთვის სასჯელს დაგიმატებენ, უნდა ვეცადოთ რომ შენით დაძლიო.
- ჩემთვის სულერთია.
-ჩემთვის არ არის სულერთი.
-რატომ ზრუნავ ჩემზე?
-ნუ მაიძულებ ამის თქმას, თორემ ვეღარასდროს შევძლებ თვალებში შეგხედო.
-ახლა უფრო შორს უნდა გეჭიროს ჩემგან თავი. - თვალს არ აშორებდა მის პირისპირ მჯდომს ეშმაკი.
- ჩემი სისუსტის გამო გადაეშვი ამ ჭაობში და რადაც არ უნდა დამიჯდეს ჩემივე ხელით ამოგათრევ.
-სისულელეა, შენ არაფერი ჩაგიდენია.
- მე ჩავიდინე მე, ახლოს რომ ვყოფილიყავი, შენი რომ არ შემშინებოდა, საკუთარი თავის რომ არ შემშინებოდა ეს ცვლილება არ გამომეპარებოდა.
-თავს ნუ იდანაშაულებ, მე დიდ ხანს ვიდექი უფსკრულის პირას და ჩემით გადავხტი სანამ სხვები გადამაგდებდნენ.
-დღეს როგორ გაითიშე?
- ყოველ ჯერზე ვუმატებდი დოზას და დღეს ბევრი მომივიდა.
- საკუთარი სხეული ასე როგორ მოწამლე, არავიზე როგორ არ იფიქრე? - თითქოს ჯერ კიდევ ვერ იჯერებდა ნინო.
-შენ არ იცი რა მაგარი შეგრძნებაა, როცა არაფერი გადარდებს.
-შენ იცი?
-მხოლოდ მაშინ როცა დოზას მივიღებ.
-ყოჩაღ ანდრეა, ყოჩაღ რაა, გმადლობ რომ ორივეს ცხოვრებას ანადგურებ.
-ორივეს?
-კარცერში გტოვებ, აქედან წვდომა არ გექნება ნარკოტიკთან. - კითხვას თავი აარიდა ქალმა.
-კარგი.
მალე დავბრუნდებიო დაუბარა და აჭარხლებული გავიდა ოთახიდან.
- რა ცხოველი ხარ? - პირდაპი პაატას მიადფა ქალი.
-რაა? - გაოცება შეტყო მამაკაცს.
-ისე როგორ დააგდე იატაკზე, რომ მომკვდარიყო რას ფიქრობდი?
-ეშმაკს რა მოკლავს.
-თუ კიდევ მოქცევიხარ ასე უხეშად რომელიმე პატიმარს, გეფიცები კინწისკვრით მოგისვრი სამსახურიდან.
ქალმა ხმის ამოღება აღარ აცადა პაატას ისე გავარდა თათიას კაბინეტში.
-როგორ არის? შეშინებული სახით იკითხა ქალმა როგორც კი ნინო დაინახა.
-როგორ გამოგეპარა თათია? ძალიან ღრმად აქვს შეტოპილი.
-იმდენად მხიარული და კარგი იყო, ვერ წარმოვიდგენდი რომ აქამდე მივიდოდა.
-მხიარული და კარგი რომ იყო მაგიტომ უნდა წარმოგედგინა.
-მართალი ხარ ნინო, ჩემი ბრალია.
-არა, არ არის შენი ბრალი, მაპატიე უბრალოდ ძალიან აღელვებული ვარ.
-ანდრეას ნარკოტიკთან პრობლემა არასოდეს ქონია.
-უნდა დავეხმაროთ ეს პრობლემა ერთად უნდა დავძლიოთ.
-მეტადოლის პროგრამაზე დავსვათ?
-ამისთვის სასჯელს დაუმატებენ თათია, უნდა ვეცადოთ რომ თავისით დაძლიოს.
-ეს რთული იქნება.
- ოდესმე რამე ყოფილა ანდრეასთან მარტივი? - მუშტები შეკრა ნინომ.
-თუ მომცემ კარცერში ჩასვლის უფლებას და ანდრეასთან წვდომა მექნება ყველაფერს გავაკეთებ.
-რა თქმა უნდა, როცა მოგინდება მაშინ შეგიძლია ჩახვიდე.
სასწრაფოდ დაეთანხმა ნინო, ქალები ერთმანეთს დაშორდნენ და ანდრეას ტანჯვაც დაიწყო.
როგორც ჩანს მართლაც ღრმად ჰქონდა შეტოპილი.
ლომკა დაეწყო, საკუთარ თავს ჩქმეტდა და კბენდა, იატაკზე ხოხავდა კედლებს ენარცხებოდა რომ ფიზიკური ტკივილით დაეკმაყოფილებინა თავი.
ცოტა ხნით დამშვიდდებოდა და მერე ისევ თავიდან იწყებოდა.
უკვე მთლიანად დალურჯებული და შეცვლილი იყო, თუმცა ეს ყველაფერი მასზე ნაკლებად არც ნინოს ტკიოდა, ისიც თითქოს იგივეს განიცდიდა სამსახურში ადრე მოდიოდა და ძალიან გვიან ბრუნდებოდა სახლში (ისიც იმიტომ რომ დარჩენა საეჭვოდ ჩანდა და ანდრეას პრობლემები შეექმნებოდა) სახლში მისულსაც მთელი ღამე არ ეძინა, თვალწინ ის სცენები უტრიალებდა რომელსაც დღეში რამდენჯერმე უყურებდა ანდრეას შესრულებით.
მხოლოდ კარს აქეთ იდგა, რადგან ანდრეამ თხოვა სანამ ასეთ მდგომარეობაში იქნებოდა არ შეხებოდა.
თითქმის ერთი კვირა გავიდა მაგრამ ანდრეა პრობლემის დაძლევას ვერ ახერხებდა ნინოს კი ამის ყურება აღარ შეეძლო მორიგი ლომკის შემოტევისას თავი ვეღარ შეიკავა და ანდრეასთან შევიდა.
-გთხოვ მოეშვი საკუთარი თავის წამებას, ვეღარ ვუყურებ როგორ აყენებ ტკივილს შენს თავს. - მის წინ გაჩერდა და ანდრეას შეშლილი სახე ხელებში მოიქცია.
-ვერ ვუძლებ გესმის? ვერ ვუძლებ, ამიყვანე ზემოთ. - მუდარა გაისმა გოგონას ხმაში.
- რომ ისევ იშოვო ნარკოტიკი ხო?
- ჰო. - გულწრფელად აღიარა და თავი ჩახარა.
-არ მოგცემ ამის უფლებას ანდრეა, ახლავე წავალ და მეტადოლის პროგრამაზე დაგსვამ თუ საჭირო გახდა, მაგრამ ვერ ვუყურებ თვითგანადგურებას როგორ ეწევი.
ანდრეა მასთან ახლოს მივიდა და მაგრად ჩაეხუტა ქალს.
-გთხოვ, გემუდარები ცოტა ხნით არ მომშორდე და მერე რაც გინდა ის გააკეთე. - შეევედრა გოგონა და ნინომაც მაგრად მოხვია ხელები, იატაკზე ჩაჯდა და ანდრეა მაგრად მიიხუტა, მისი სხეული ჯერ კიდევ კანკალს აეტანა თუმცა ნელ ნელა დამშვიდდა და ცახცახი შეწყვიტა.
-უკეთ ხარ? - თითქმის ნახევარი საათის შემდეგ ჰკითხა ქალმა.
-ჰო.
-იცი რომ შენთან შეხების უფლება არ მაქვს? - ღიმილით თქვა.
-ჰო.
-ისევ მეთამაშები?
-როგორ ფიქრობ ამის თავი მაქვს?
-რატომ არ იფიქრე შედეგებზე როცა პირველად გასინჯე ეგ საზიზღრობა?
-ხომ იცი ფიქრი ჩემი საყვარელი საქმიანობა არ არის.
-ჩემთვის სისხლის გაშრობაა შენი საყვარელი საქმიანობა. - თვალები დახუჭა ნინომ.
-მე მოვერევი ჩემს თავს.
-მპირდები?
-ჰოო გპირდები! თუ ერთ კვირაში ამას ვერ გავაკეთებ შეგიძლია იმ პროგრამაზე დამსვა.
-ახლა უკეთ ხარ?
-ჰო!
-მაშინ წავალ ზემოთაც ბევრი საქმე მაქვს და აქ ამდენ ხანს გაჩერების უფლებაც არ მაქვს.
-კარგი. - მშვიდად დათანხმდა ანდრეაც.
-გინდა თათია გამოვუშვა? ფსიქოლოგთან დალაპარაკება არ გაწყენს.
-არ მინდა ლაპარაკი.
-კარგი.
ნინო ფრთხილად მოშორდა ანდრეას სხეულს და ზემოთ აბრუნდა.
- ტელეფონზე დაგირეკეს. -კართან დახვდა ეკა!
-ვინ იყო?
-მამა დავითი ვარო.
-რა უნდოდა?
-თქვა, ნინოსთან სერიოზული საქმე მაქვს და დამირეკოსო.
- დავურეკავ როგორც კი მოვიცლი.
- სასწრაფოდო.
- ნეტა რა ცეცხლი უკიდია!
ნინომ უკმაყოფილოდ შეაბიჯა ოთახში და მამა დავითთან გადარეკა! ერთმანეთის მოკთხვის შემდეგ, მამაკაცი პირდაპირ საქმეზე გადავიდა.
-რა ხდება ანდრეასთან? ახერხებ მისგან თავის შორს დაჭერას?
-მამაო ვერა რადგან ახლა მას ვჭირდები!, მოგვიანებით აგიხსნით.
-მე ხომ გაგაფრთხილე?
-ვწუხვარ.
-ნინო ანდრეას მამაშენზე დაელაპარაკე? - კითხვა გაისმა მამაკაცის ხმაში.
-რას გულისხმობთ?
- მას რაღაც აქვს მოსაყოლი და თუ თვითონ არ მოგიყვება ამას მე გავაკეთებ.
-რას გულისხმობთ? - კითხვა გაიმეორა ნინომ.
-შენ იმსახურებ სიმართლის ცოდნას, თანაც მამაშენისთვის ეს აღარაფერს შეცვლის.
-მამაო რას გულისხმობთ? - ბრაზი შემოაწვა ქალს.
- უბრალოდ ანდრეას დაელაპარაკე მამაშენის და მისი ურთიერთობის შესახებ, თუ თავად არ გამოგიტყდება ყველაფერში ამას მე გავაკეთებ, სიმართლეს მე მოგიყვები რადგან ვერ დავუშვებ საუკუნო ცოდვაში ჩაგადგმევინო ფეხი.
მამაკაცმა ტელეფონი გათიშა ნინოს კი თვალებში სისხლი მოაწვა, ანდრეა ისევ რაღაცას უმალავდა რა მოხდა ანდრეასა და ლაშას შორის? რა უნდა მოეყოლა ეშმაკს მისთვის.
-ვერ გადავიტან ლაშა რომ ანდრეას მოკლული იყოს. - თავისთვის ჩაიბურტყუნა და ანდრეასთან დაბრუნდა.
რამდენად მტკივნეულიც არ უნდა ყოფილიყო, სიმართლე უნდა გაერკვია.

უნდა ვილაპარაკოთ. - კარში შესვლისთავანავე დაიწყო ნინომ.
-ახლა ზუსტად ამას ვაკეთებთ.
-ანდრეა უნდა დამპირდე რომ არ მომატყუებ.
-მგონი უკვე კომპლექსები გაქვს ჩემთან დაკავშირებით.
-ანდრეა. - თავს ვერ აკონტროლებდა ქალი.
-ნინო, გამუდმებით მიმეორებ რომ არ მოგატყუო, თითქოს პათოლოგიურ მატყუარასთან გქონდეს საქმე.
-მპირდები რომ სიმართლეს მეტყვი?
-არა არ გპირდები.
-მითხარი რომ მამაჩემი შენ არ მოგიკლავს.
-შენც შეიყნოსე?
-მითხარი.
-ესეც დაგესიზმრა?
-ანდრეააა, მითხარი რომ ლაშა არ მოგიკლავს. - თითქმის იყვირა ქალმა.
- არ მომიკლავს.
-დაიფიცე.
- შენ თავს ვფიცავარ.
- ანდრეა ნუ მაიმუნობ, ამის ხასიათზე არ ვარ.
- არ ვმაიმუნობ, ერთხელ მითხარი ვინც გულით გიყვარს ის დაიფიცეო. - მხრები აიჩეჩა ეშმაკმა.
-მე გულით გიყვარვარ?
-არა ფილტვებით, მაგრამ ეგეც წავა.
-მაშინ ანდრეა დაიფიცე.
-ჩემ თავს ვფიცავარ.
-ხომ მიხვდი, რომ უმცროსი ანდრეა ვიგულისხმე.
-უკვე ნერვებს მიშლი ნინო. - კბილებში გამოსცრა ანდრეამ.
- აბა მითხარი, რა ურთიერთობა გქონდა მამაჩემთან.
-საყვარლები ვიყავით. - ხმა გაებზარა გოგონას.
-რაა? - საცოდავად აღმოხდა ქალს.
-ხუ*ნაა, თავი ხომ არაფერს მიარტყი გოგო, რა ურთიერთობა უნდა მქონოდა მამაშენთან?
-ანუ საყვარლები არ ყოფილხართ? - თითქოს სული მოითქვაო.
-მე სულ საყვარელი ვიყავი, ისევე როგორც ახლა ვარ, მაგრამ მამაშენი არანაირად არ იყო საყვარელი. - ძალით გაიცინა ანდრეამ.
-მინდა ყველაფერი ვიცოდე თქვენი ურთიერთობის შესახებ.
- არ მეტყვი რა ხდება? - გაღიზიანება ემჩნეოდა ეშმაკსაც.
- მამაჩემის მეგობარმა დამირეკა და მითხრა, ანდრეას რაღაც აქვს მოსაყოლი და თუ თვითონ არ მოგიყვება ამას მე გავაკეთებო.
- გამაგებინე რას გეტყვის. - მოკლედ მოუჭრა.
-მოიცა შენ არაფრის თქმას არ აპირებ?
- სათქმელი არაფერი მაქვს ნინო.
-ეს ნიშნავს, რომ არც საყვარლები ყოფილხართ და არც მამაჩემი მოგიკლავს ხომ?
- ვფიქრობ და ვერ გადავწყვიტე, მაგ ორი კითხვიდან რომელი უფრო დიდი ყ*ეობაა.
-წესიერი სიტყვები.
-უკაცრავად როცა მკვლელობაში ან ბო*ობაში მდებენ ბრალს უკონტროლო ვხდები.
- ბრალს არაფერში გდებ, უბრალოდ ვიკითხე ანდრეა.
-და შენი აზრით სასიამოვნოდ ჟღერს ეს კითხვა?
-მაპატიე. - ხმადაბლა ამოილუღლუღა.
-არ გაპატიებ.
-რა თქმა უნდა მაპატიებ. - ამჯერად ნინოს გაეცინა.
-როდის უნდა ნახო?
- ვინ?
-მამაშენის მეგობარი.
- დღეს საღამოს.
- ხომ მომიყვები რას გეტყვის?
-კი.
-დამპირდი, რომ თუ რამე სისულელეს გეტყვის სიფათში ატაკებ.
-მამაოა.
-მამაოებს სიფათი არ აქვთ?
-აქვთ, მაგრამ მშვენივრად იცი რომ მე სიფათში ვერავის ვატაკებ.
- უთხარი რომ მე მოვიკითხე დიდი სიყვარულით და ჩემს მაგივრად ატაკე.
-შენ მოიკითხე?
-ჰო, ეგეც და მაგის დედაც, სანათესაოსაც მოვიკითხავ კიდევ თუ გამოგიტენის უაზრობებით თავს.
-წესიერად ილაპარაკე.
- სისულელეებს მე მაბრალებს და კიდევ მე მთხოვს წესიერად ლაპარაკს. - გაბრაზებული ჩანდა გოგონა.
-არ გაბრალებ_მეთქი.
- მაბრალებ ნინო.
-ანდრი კარგი რაა.
-რა კარგი რა ნინო? შენ ჩემი არასდროს გჯერა.
-უბრალოდ ეჭვი შემეპარა.
-ეჭვი ხომ იცი ვის ეპარებათ?
-ანდრეა. - მკაცრად გაისმა ქალის ხმა.
-რა?
-მშვენივრად იცი რაც.
-წადი ახლა გავარდი, იქნებ კიდევ ვინმე რამე გითხრას ჩემზე, მერე მომიხტი აქ და მაფიცებინე, რომ არც ვინმეს საყვარელი ვარ და არც სამშობლოს მოღალატე. - ხმადაბლა ბუზღუნებდა.
-აუუ დაიწყო ახლა.
-მე დავიწყე გოგო?
-ნუ მეძახი_მეთქი გოგოს.
-კარგი, ბიჭოს დაგიძახებ.
-აი ბაღის ბავშვებივით ვკინკლაობთ სისულელეზე. - ხელები აიქნია ნინომ.
-იმ განსხვავებით რომ ბაღის ბავშვებს ბო*ობას არ აბრალებენ.
-ცხრაჯერ აგიხსენი უკვე და საერთოდაც საყვარლის ყოლასა და ბო*ობას შორის განსხვავებაა.
-იმიტომ რომ საყვარელი შენც გყავდა და თავი ბო*ად არ მიგაჩნია? - წარბი აწია ამდრეამ.
-რა მითხარი?
-ჩემთვის ვთქვი რაღაც.
-ანუ თვლი რომ ბო*ი ვარ?
-მე?
-არა, ბებიაშენი.
-ბებიაჩემს არ ვიცნობ, ასე რომ ვერ გეტყვი.
-მგონი დროა სიფათში "ტაკება" ვისწავლო. - ბრაზით თქვა ნინომ.
-კი, კი დროულია.
- შენი აზრით საყვარლის ყოლა ბო*ობასთან ასოცირდება? - ისევ კითხვა დაუბრუნა ანდრეას.
-მე ჩემი თეორიები მაქვს.
-მომიყევი მზად ვარ მოგისმინო.
-კარგი, მაგალითად ავიღოთ ბო*ი ჩემთვის ეგ მდგომარეობა ფიზიკურზე უფრო სულიერთან ასოცირდება, ისევე როგორც პიდარას*ობა!
-ვერაფერი გავიგე.
-ნოდარი ხომ იცი მცველი?
-ჰო, მერე?
-ნოდარს ბიჭები მოსწონს, მაგრამ მე ეს ფეხზე მკ*დია, სამაგიეროდ ვთვლი რომ პაატა პიდარას*ია და ამას ვეუბნები კიდეც.
ბო*ობაზეც იგივე აზრი მაქვს,
იმ ბარში სადაც დამიჭირეს მოცეკვავე გოგონები იყვნენ, რომლებიც ფულის სანაცვლოდ ყველანაირ მომსახურებას უწევდნენ მამაკაცებს, მაგრამ ჩემთვის ბო*ი დამლაგებელია რომელმაც პოლიციაში დარეკა.
-საინტერესო მიდგომაა, მაგრამ მაინც ვერ მივხვდი მე რა კატეგორიაში გამიყვანე.
- მე შენ მასაში არ გათვლი ნინო.
-რა პატივია თვით ეშმაკისგან ამის მოსმენა. - ღიმილი გაუკრთა.
-ცინიზმი სად უნდა გაირჭოთქო ხომ გასწავლე?
-ნუ ბედავ ჩემთან ასეთ ლაპარაკს. - მკაცრი ჩანდა ნინო.
-ნუ მაბედინებ. - გაიჭყანა ანდრეა.
-კარცერში მიგდიხარ და მეტი რა მოგიხერხო?
-რა ვიცი, გამტყიპე. - ხმამაღლა გადაიხარხარა გოგონამ.
-გაგტყიპავ, მაგრამ ახლა წასასვლელი ვარ და არ მცალია. - სიცილში აჰყვა ნინოც.
-ჩემი ბრალმდებელი გყავს სანახავი ხომ? ჩემი მზაკვრული გეგმების შესახებ უნდა გიამბოს წმინდა მამაომ.
-ნუ ლაპარაკობ მასზე ასე, ხომ გითხარი მამაჩემის მეგობარია. - სწრაფად დასერიოზულდა ქალი.
-ჰოდა ჩემი საყვარლის მეგობარზე როგორც მინდა ისე ვილაპარაკებ.
-ნუ ხუმრობ ასე. - კბილები გააღრჭიალა.
-აუუ ეს ვინ არის ტო, ნუ ლაპარაკობ ანდრეა, ნუ ხუმრობ, ნუ დადიხარ, ნუ წვები, ნუ სუნთქავ ნუ მეკარები ნუ მესიზმრები აბა რა გავაკეთო?
-ენა ჩაიგდე და იჯექი შენთვის.
-რას მივიღებ სამაგიეროდ?
-რა გინდა?
-კოკაინის თხოვნა არ შეიძლება ხო?
-ანდრეა.
-ჩემი სახელი შემძულდება მალე. თავი გადააქნია გოგონამ.
-ოჰ, მე მეგონა გიყვარდა შენი სახელი.
-სანამ გაფუჭებული მაგნიტოფონივით, ყოველ ათ წამში ძახილს დაიწყებდი ასეც იყო.
-საერთოდ აღარ ვიტყვი შენს სახელს, ასე ცუდად თუ გხვდება ყურში.
-ძალიან კარგი, ახლა მითხარი რა გითხრა იმ შენმა მამაომ ზუსტად.
-რაო და ანდრეას რაღაც აქვს მოსაყოლი და თუ თავად არ მოგიყვება, ამას მე გავაკეთებ, რადგან არ მინდა საუკუნო ცოდვაში ჩაიდგათო ფეხი. - შეძლებისდაგვარად განუმარტა.
-და საუკუნო ცოდვაში აწი როგორ ჩავიდგამ ფეხს თუ უკვე გავაფუჭე რაღაც? - გაკვირვება დაეტყო სახეზე.
- ეგ სხვა რამის გამო მითხრა.
-რის გამო?
-ნუ ხარ ცნობისმოყვარე.
-მკვლელობას მაბრალებს და ისიც არ ვიკითხო რატომ?
-მკვლელობას არ გაბრალებს, უბრალოდ ვუთხარი რომ მომწო. . . . - უცებ შეწყვიტა საუბარი ნინომ
-მამაოს მოუყევი რომ მოგწონვარ? - სიცილი წასკდა ანდრეას.
-მიეცა სალაპარაკო. - თვალები აატრიალა ქალმა.
-სერიოზულად გოგო? - სიცილს განგრძობდა
-ნინო მესხიშვილო რატომ ენა არ ჩაგივარდება, სანამ ამ დამპალ კარცერში შემოეთრევი. - თვალები ჭერისკენ აღაპყრო ნინომ.
-აუ ძალიან, ძალიან, ძალიან გულუბრყვილო ხარ რა.
-რატო ვითომ? - ტუჩები გაბუშტა გაბრაზების ნიშნად.
-გოგო, მამაოსთვის მოგიყოლია ჩემი პატიმარი გოგო მომწონსო და საუკუნო სატანჯველს გიწინასწარმეტყველებდა, აბა მოდი ჯვარს დაგწერთ და ბედნიერები იყავითო ხო არ გეტყოდა?
-აუუ ნერვებს მიშლი უკვე რაა.
-წადი ახლა და ისიც უთხარი მასაც მოვწონვარ_თქო და პირდაპირ გეტყვის, ჩარტერული რეისით მოხვდებით ჯოჯოხეთშიო.
-აღარ წავალ, ისედაც საკმაოდ მომიშალე ნერვები და კიდევ იმას არ დავამატებინებ.
-როგორც გინდა პატარავ. - სიცილს ვერ წყვეტდა ანდრეა.
-შენი პატარა არ ვარ მე და ნუ მეძახი ეგრე.
-თორემ რას იზამ?
-პაატას ვაცემინებ შენს თავს.
-ვერ აცემინებ.
-რატომ?
-იმიტომ რომ მოგწონვარ.
-მაგ თავდაჯერებულობით, ერთ დღესაც წაიმტვრევ ცხვირს.
-არ მაწყენს, მაინც გრძელი ცხვირი მაქვს ცოტა. - გაიცინა და სახე, ნინოს სახესთან ახლოს მიიტანა, რომ ცხვირი ეჩვენებინა.
- უკან დაიხიე. - მკაცრად გააფრთხილა ქალმა.
- შენ დაიხიე.
-რქიანო! - ბრაზით მიიწია უკან ნინო.
-ისევ გაფრთხობს ჩემი სიახლოვე?
-არა, უბრალოდ ნაგავზე ალერგიული ვარ.
-მე ვარ ნაგავი?
-კი, შენ.
-და შენ რა ხარ?
-მე დეგენერატი. - რამდენიმე წამიანი პაუზის შემდეგ უპასუხა ნინომ.
-მომწონს თქვენი თვითკრიტიკა უფროსო.
-ახლა რომ წავიდე თავს ხომ არ მიიბეგვავ?
-ვეცდები.
-ანდრი სერიოზულად, უნდა დაძლიო ეს პრობლემა და ყოველი ლომკის დროს არ უნდა დაილურჯო სხეული.
-ვეცდები_მეთქი ვაა.
ნინომ კარცერი სწრაფი ნაბიჯით დატოვა, თუმცა გადაწყვიტა მამაო აღარ ენახა, მასთან მაინც მანამ არ ელაპარაკა სანამ ანდრეა ნარკოტიკის პრობლემას არ დაძლევდა და კარცერიდან არ ამოვიდოდა.
მამაოს ზარებსაც აღარ პასუხობდა ქალი, მთლიანად ანდრეაზე გადაერთო. მეთოდმა გაამართლა, ანდრეა ძლიერი აღმოჩნდა და ნარკოდამოკიდებულება დაძლია, კარცერიდანაც ამოიყვანეს და ცხოვრებაც ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა, მხოლოდ იმ სხვაობით რომ ანდრეა და ნინო კიდევ უფრო დაუახლოვდნენ ერთმანეთს.
ყველაფერი ნორმალურად მიდიოდა მანამ, სანამ სამსახურში მისულ ნინოს თავის კაბინეტში მამა დავითი არ დახვდა.


* * *

-გამარჯობა, მაპატიეთ ვერ მოვიცალე. - თავის მართლებით დაიწყო ქალმა.
-გამარჯობა შვილო, როგორ ხარ?
-რა ვიცი, თქვენ როგორ ბრძანდებით?
-კარგად ვარ, ალბათ ხვდები აქ რატომ მოვედი. - საქმეზე გადასვლა არჩია.
-დიახ მამაო, მაგრამ არ ვიცი აქ ამაზე საუბარი რამდენად სწორია.
-თუ შესაძლებელია მინდა ერთი საათი დამითმო და რასაც მოგიყვები ყურადღებით მოისმინო. - დანებებას არ აპირებდა კაცი და ნინოსაც სხვა გზა არ ჰქონდს, კაბინეტში შეიპატიჟა.
-ის რაც ახლა უნდა მოგიყვე, მამაშენმა თვითონ მომიყვა და სავარაუდოდ შენს ყურამდე არასოდეს მოვიტანდი ამ ამბავს, თავად რომ არ მოსულიყავი ჩემთან და ანდრეაზე არ მოგეყოლა. - საუბარი განაახლა დავითმა.
-ანდრეა რა შუაშია მამაო?
-ამას გაიგებ, ახლა კი ყურადღებით მისმინე ნინო. - ქალი ყურადღებით დააკვირდა მამაოს, რომელიც ნერვიულად ათამაშებდა თითებს და ცდილობდა ამბის თხრობა დაეწყო.
მამაშენს დედაშენი უყვარდა შვილო, ახალგაზრდები იყვნენ რომ შეუღლდნენ და შენც მალე დაიბადე.
ყველაფერი კარგად იყო, მამაშენი თავის საქმის პროფესიონალი და დაფასებული კაცი გახლდა, ხუთი წლის რომ გახდი, ლაშა სწორედ იმ დღეს დანიშნეს ციხის უფროსად და მასზე ბედნიერი კაცი არ იყო მაშინ.
საქმესაც ღირსეულად უძღვებოდა, სანამ ერთი პატიმრის მიმართ არანორმალურმა ვნებამ არ შეიპყრო. მამაშენმა მომიყვა რომ ის ქალი, მარიკა, თავ-გზას უბნევდა, მისი თვალები, მისი შემოხედვა, პატარა ბიჭად მაქცევდაო ამბობდა.
მიუხედავად იმისა რომ ის ქალი მამაშენისგან თავს შორს იჭერდა, ერთ შეხედვასაც ჭკუიდან გადაჰყავდა ლაშა.
-ამით იმის თქმა გინდათ, რომ მამაჩემის გზას ზუსტად ვიმეორებ და მეც პატიმარი მირევს ტვინს? - გააწყვეტინა ქალმა.
-მამაშენი ერთ ღამეს მაგრად დათვრა და ის ქალი გააუპატიურა მისივე კამერაში. - მოურიდებლად მიახალა მამაკაცმა.
-რაა? - თვალები შუბლზე აუვიდა ნინოს, უჰაერობამ შეაწუხა და ფანჯრები გამოაღო.
-ჰო შვილო, მამაშენი კარგი კაცი იყო, მაგრამ უდიდესი ცოდვა ჩაიდინა ახალგაზრდული დაუფიქრებლობის გამო.
მან პატიმარი ქალი გააუპატიურა, როგორც ვიცი მარიკაც ძალიან ახალგაზრდა იყო, მამაშენი როგორც კი აზრზე მოვიდა სინდისის ქენჯნამ შეაწუხა და გოგონას ციხიდან გაქცევაში დაეხმარა.
ნინო ზიზღის გრძნობამ მოიცვა, კაცი რომელიც კერპად მიაჩნდა ჩვეულებრივი ნაგავი ყოფილა, თუმცა მისი ფიქრები ისევ ანდრეას ირგვლივ დატრიალდა.
-და მაინც ვერ ვხვდები რა შუაშია ამ ყველაფერთან ანდრეა. - მტკიცედ თქვა ქალმა.
- ლაშას არცერთი დღით არ დავიწყებია ის მარიკა, დანაშაულის გრძნობა შიგნიდან ღრღნიდა, მიუხედავად იმისა რომ ბევრი წელი იყო გასული, ქალის ზიზღიანი მზერა ყოველ ღამით ესიზმრებოდა მამაშენს და იმ ღამის დავიწყების საშუალებას არ აძლევდა. ერთ დღეს ისევ მიიყვანეს ახალი პატიმარი ციხეში, მამაშენი გააფრთხილეს რომ გოგონა რთულად მოსათვინიერებელი იყო და თავიდანვე უნდა ეჩვენებინა მისთვის, თუ ვინ იყო უფროსი.
მამაშენმაც სცემა ის, თქვა რომ სასტიკად სცემა და მაშინ, როცა უკვე იფიქრა რომ გოგონა სულიერად გატეხა ის გოგო ადგა და სახეში შეაფურთხა.
-ანდრეა, ანდრეამ შეაფურთხა ლაშას, მან კი მისი ცემა შეწყვიტა. - პირველი კავშირი იპოვა ნინომ.
-ჰო შეწყვიტა, მაგრამ არა ფურთხის გამო, არამედ იმ მზერისთვის რომლითაც გოგონამ შეხედა, მამაშენმა თქვა რომ მაშინვე მარიკას თვალები დაუდგა თვალწინ და ანდრეაზე ხელის აწევა ვეღარ შეძლო.
ანდრეას მზერა, გაჭრილი ვაშლივით გავდა მარიკასას და მამაშენმაც დაკვირვება დაუწყო მას.
იგივე მიმიკები, ჟესტები და ქცევები ჰქონდა, მოგვიანებით ისიც გაარკვია რომ ანდრეას ნამდვილი დედა არ ჰყავდა, თან მისი ასაკი ზუსტად ემთხვეოდა მამაშენისთვის ყველაზე საშინელ ღამე, ამიტომ ანდრეასგან ფარულად დეენემის ანალიზი გააკეთა.
-გინდათ თქვათ რომ... - ცრემლები მოაწვა ქალს და სიტყვის დასრულება ვეღარ შეძლო.
-ანდრეა შენი დაა ნინო. - სიმწრით ამოთქვა და თავი დახარა.
სისხლი ყელში მოაწვა ქალს, თვალები აეწვა, სხეულის ყველა ნაწილი შეეკუმშა და ამოსასუნთქი ძალა ვეღარ იპოვა, თითქოს ფილტვები წამიერად დაიხურა, სამყარომ უკუღმა დაიწყო ბრუნვა და ფეხ ქვეშ მიწა გამოეცალა.
მისთვის ყველაზე საყვარელი ადამიანი მისი და იყო, თუმცა ნინოს ანდრეა დასავით სულაც არ უყვარდა.
ამის გაფიქრებაზე გონება დაკარგა და მოწყვეტით დაეცა იატაკზე, გონზე საავადმყოფოში მოვიდა, ციხის საავადმყოფოში თავზე ექიმები და მამა დავითი ადგნენ.
-ანდრეა უნდა ვნახო ახლავე. - მაშინვე წამოდგომა სცადა.
-გთხოვთ მარტო დაგვტოვეთ. - ექიმებს სთხოვა მამაომ და ნინოს გვერდით მიუჯდა.
-შვილო ახლა ცივი გონებით გმართებს მოქმედება. - მის ხელს ფრთხილად შეახო ხელი.
-ცივი გონებით როგორ ვიმოქმედო მამაო, როცა მამაჩემის შეცდომების გამო, მე და ანდრეას მოგვიწევს პასუხის გება. - ხელი სასწრაფოდ გამოაცალა მამაკაცს და ფეხზე წამოდგა.
-თუ ანდრეას ამ ყველაფერს მოუყვები, შესაძლოა მან შეგიძულოს.
-არა არ არის შესაძლო, მე მას არაფრის გამო არ შევიძულებდი. - სასწრაფოდ უარყო ქალმა.
-მაგრამ ის შენ არ ხარ ნინო.
-ანდრეა ვერ შემიძულებს, განსაკუთრებით ლაშას გამო, ამის უფლებას არ მივცემ, ახლა როცა კიდევ უფრო ზუსტად ვიცი, რომ ჩემს გარდა არავინ ჰყავს მის გვერდით ვიქნები.
-შეძლებ ამას მისი დის სტატუსით? - ნინოს აცრემლებულ თვალებს მიაჩერდა მამაკაცი.
-აღარ გაიმეოროთ, გთხოვთ დრო მჭირდება ამასთან შესაგუებლად, თუმცა ეჭვი მაქვს ვერასდროს შევძლებ ბოლომდე. - სასოწარკვეთილება იგრძნობოდა ნინოს ხმაში.
-ის გიყვარს არა?
-საკუთარ საცოცხლეზე მეტად მამაო. - თავისმა გულწრფელობამ, კიდევ ერთხელ აატირა ქალი.
-მაპატიე შვილო, მაპატიე, მაგრამ უნდა მეთქვა. - საცოდავად ლუღლუღებდა მამაკაცი.
-თქვენ არაფერი გაქვთ საბოდიშო, ვინც ბოდიშს უნდა მიხდიდეს, ის მკვდარია.
-რას აპირებ ნინო?
-სიმართლე უნდა მოვუყვე ანდრეას. - თავდაჯერებული ჩანდა ქალი.
-როგორ იმოქმედებს ეს მასზე?
-არ ვიცი მამაო, წინასწარ არასოდეს ვიცი ანდრეა რას მოიმოქმედებს, მაგრამ მე მასთან ვიქნები და არაფრის გაფუჭების უფლებას არ მივცემ.
-ეცადე სწორი დრო შეარჩიო ყველაფრის მოსაყოლად.
მამაკაცი მიხვდა რომ ახლა მისი აქ ყოფნა კიდევ უფრო ამძიმებდა მდგომარეობას, ამიტომ ნინოს გუკთბილად დაემშვიდობა და მარტო დატოვა.
ნინოს ანდრეას ნახვა არ შეეძლო, დღეს მის მზერას ვერ გაუძლებდა, თვალებში ვერ შეხედავდა და ვერ მოატყუებდა, ცრემლები მაინც გაყიდდნენ, ანდრეა მაინც მიხვდებოდა რომ რაღაც სჭირდა, ამიტომ სახლში ისე წავიდა რომ მასთან აღარ შეუვლია.
მთელი ღამე ტირილში გაათენა, არც ერთი წამით არ მოუხუჭავს თვალი, უაზროდ ეჩხუბებოდა გარდაცვლილი მამის სულს, ხან ანდრეას უყვიროდა და ხანაც საკუთარ თავს, გრძნობებთან და ემოციებთან ჭიდილში გაატრა მთელი ღამე, დილით კი სამსახურში ისე წავიდა დედასაც არ დამშვიდობებია, არ სურდა ქალს მისი დასივებული თვალები შეემჩნია.
მისვლისთანავე ანდრეას საკნისაკენ აიღო გეზი.
უნდა ენახა, რადგან ძალიან ენატრებოდა, რადგან ძალიან ჭირდებოდა, იმაზე უფრო ძალიან ვიდრე ოდესმე.
მარიამი გააფრთხილა, რომ ანდრეასთან სალაპარაკო ჰქონდა და ხელი არავის შეეშალა.
საკანში შევიდა თუ არა, ზურგს უკან ხმაურით მიხურა საკნის მძიმე, ფოლადის კარი.
-კარგად ხარ? კარის ხმამ შეაღვიძა ანდრეა და საწოლზე წამოჯდა
-ადექი.
-რა?
-ფეხზე ადექი. - მტკიცე ხმით წარმოთქვა და ანდრეაც გაოცებული წამოდგა ფეხზე.
-რა გჭირს? - კითხვა გაუმეორა.
-ჩამეხუტე რა. - სიმტკიცე წამებში დაკარგა ნინოს ხმამ.
-რაა? - გაოცებას ვერ მალავდა გოგონა.
-ვაიმე რა დებილი ხარ ზოგჯერ. - თვითონ მიუახლოვდა და მკერდზე მიეკრა, ანდრეამაც მოხვია ხელები და გულში ძლიერად ჩაიკრა ქალი.
-ნამტირალევი ხარ? - მისი დაწითლებული თვალები შეემჩნია ეშმაკს.
-ჰო.
-ისევ დანაშაულის გრძნობა, თუ ისევ მე დავაშავე სიზმარში რამე?
-შენ არაფერი დაგიშავებია.
-აბა სხვის გამო იტირე?
-ჰო.
-მე მეგონა მარტო მე შემეძლო შენი ატირება, ვინ გაწყენინა? - ნინოს თმების სურნელს ღრმად ისუნთქავდა და ისე საუბრობდა.
-მამაჩემმა.
-როგორ, ის ხომ მოკვდა? - ვერაფერი გაეგო.
-ჰო, მაგრამ სიკვდილამდე.
-მომიყვები რა ხდება თუ გამოცანობია დიდ ხანს ვითამაშოთ?
-შემიძულებ რომ მოგიყვე. - ამოისლუკუნა ქალმა.
-მე შეგიძულებ?
-ჰო.
-ამის მართლა გჯერა? - ოდნავ მოშორდა და თვალებში ჩახედა ნინოს.
-ჩამეხუტე, გაშვების უფლება არ მომიცია და აღარასოდეს შემომხედო თვალებში. - ისევ ეშმაკის მკერდს მიეკრა ქალი.
-ვერ ჩამოყალიბდი რა გინდა ჩემგან ხო? - ღრმად ამოიოხრა ანდრეამ.
-ჩამოვყალიბდი.
-და რა გინდა?
-მინდა რომ შენი საუკეთესო მეგობარი გავხდე და ყველაფერში დაგეხმარო. - მის ყელში თავჩარგული ლაპარაკობდა ქალი.
-მეკაიფები?
-არა.
-დაქალობა ხო არ შევფიცოთ ერთმანეთს? - ირონიულად ჩაიცინა ანდრეამ.
-ნუ იცინი. - მკაფიოდ ჟღერდა ნინოს ხმა.
-აკრძალვებს სიცილიც შეემატა. - უკმაყოფილოდ ჩაილაპარაკა გოგონამ.
-რაღაც უნდა მოგიყვე, მაგრამ დამპირდი, რომ ბოლომდე მომისმენ, არაფერს დააშავებ და არ შემიძულებ.
-რა გააკეთე? - ცუდად ენიშნა ნინოს საუბარი ეშმაკს.
-არაფერი, მე არაფერი. - სწრაფად უარყო.
-აბა რატომ უნდა შეგიძულო?
-უბრალოდ დამპირდი რა? - მუდარა გაისმა.
-მე შენ ვერ შეგიძულებ, რაც არ უნდა გააფუჭო გაიგე?
-ჰო, გავიგე, ახლა კი მისმინე.
ნინო ამჯერად თავად ჩამოშორდა ანდრეას სხეულს, ხელი უბიძგა რომ სკამზე დაეჯინა, თვითონაც მის წინ მოკალათდა და რამდენიმე წუთიანი დუმილის შემდეგ დაიწყო ამბის მოყოლა.

. . .
ნინომ თხრობა დაასრულა და ანდრეას რეაქციას დაელოდა.
ეშმაკის თვალებში, ისეთმა რისხვამ გაიელვა, ნინომ წამით იფიქრა რომ ცოცხალი ვერ გააღწევდა ამ საკნიდან, თუმცა ანდრეა არ მოქმედებდა. მხოლოდ იჯდა და თვალებ ანთებული მისჩერებოდა ნინოს.
-რას ფიქრობ? - ხმის ამოღება ძლივს გაბედა ქალმა.
-სულელი ხარ.
-რატომ?
-მამაომ რაღაც ყ*ეობა წამოროშა და მე უნდა მჯეროდეს, ან შენ ამის გამო გაქვს თვალები გადმობრუნებული?
-მამა დავითი ტყუილს არ იტყოდა, თუმცა დეენემის ანალიზი მაინც უნდა გავაკეთოთ.
-პასუხი რამდენ ხანში იქნება?
-თუ ავერსის კლინიკაში გავაკეთებთ და გერმანიაში გაიგზავნება ორ კვირაში, თუ საქართველოს ვენდობით და დაჩქარებული წესით გავაკეთებთ ხუთ დღეში, მაგრამ ყველანაირი შეცდომა უნდა გამოვრიცხო, ორი კვირა მოგვიწევს დაცდა. - სწრაფად აუხსნა ნინომ.
- და ეგ ტესტი რით კეთდება?
- თმის ღერით, ჭიქაზე ანაბეჭდით, კანის პიგმენტითაც კი, მაგრამ ყველაზე სანდო სისხლია მაინც.
ანდრეა მდუმარედ წამოდგა ფეხზე, მაგიდაზე დადგმული მინის ქილა კედელს შეახეთქა და პატარა ნატეხი მაჯაზე გადაისვა.
-შე ავადმყოფო, რას აკეთებ გააფრინე? - მასთან გაჩნდა ნინოც, როგორც კი სისხლმა ჩანჩქერივით იფეთქა.
-შემეშვი. - ცივად თქვა და პატარა ქილა შეუყუდა მომდინარე სისხლს!
-საკმარისია, მეტი აღარ არის საჭირო გაიგე? აღარ არის. - დაიყვირა ნინომ, იქვე მიგდებულ ანდრეას მაისურს ბოლო მოახია და ხელი მაგრად შეუკრა.
-აჰაა. - ქილა მიაწოდა გოგონამ.
-სავადმყოფოში ავიდეთ, ექიმი ჭრილობას დაგიმუშავებს. - სულ გათეთრებულიყო ქალი.
-არ მჭირდება, გაჩერდება თვითონ.
-რომ არ გაჩერდეს?
-შენ გადმოსხმულ რვაას გრამს დავაქცევ და მერე ავალ.
-სახეს ჩამოგხსნი. - კბილებში გამოსცრა ნინომ.
მის ამ მუქარაზე ანდრეას ხმამაღლა გაეცინა, თუმცა ქალმა ხელი დაავლო და საავადმყოფოში აიყვანა.
ექიმმა ჭრილობა მარტივად დაამუშავა, და ანდრეაც თავის საკანში დააბრუნეს.
ნინომ დეენემის ანალიზი გაგზავნა და
სიტყვებით ვერავინ გადმოსცემს, როგორ გაიარა ორმა კვირამ ჯოჯოხეთურ მოლოდინში.
ყოველი წამი საუკუნედ იქცა, თუმცა ნერვიულობა ნინოს უფრო ეტყობოდა, ვიდრე ანდრეას.
როგორც იქნა გავიდა დანიშნული დროც, თუმცა ნინომ აღებული კონვერტის გასახსნელი ძალა, საკუთარ თავში ვერაფრით იპოვა და გადაწყვიტა ანდრეასთვის დაეთმო.
სწრაფი ნაბიჯით შევიდა მის კამერაში და კონვერტი ხელში მიაჩეჩა.
-არ გინახავს? მშვიდად იკითხა გოგონამ
-არა, შენ ნახე. - სახეზე ფერი არ ედო ნინოს.
ანდრეამ კონვერტს თავი ფრთხილად მოხსნა და განაჩენივით დაიწყო ამოღებული ფურცელის კითხვა.
-შეუძლებელია. - მხოლოდ ეს აღმოხდა.
-რაა? - გაფითრებული სახით იკითხა ნინომ და ანდრეამ ფურცელი მას გადასცა, თვითონ კი კედელს ძლიერად უთავაზა მუშტი.
-დადებითია, შენ მამაჩემის შვილი ხარ. - მთრთოლვარე ხმით წარმოთქვა ნინომ და სკამზე "მიეგდო"
ანდრეას ხმა არ გაუცია ქალისთვის, მისი გამომეტყველებაც კი არანაირ ემოციას არ გამოხატავდა.
-ანდრი რას იტყვი? - საკუთარ თავზე მეტად ეშმაკის მდგომარეობა ადარდებდა ახლა.
-რა გინდა რომ ვთქვა? - ჭექა ქუხილივით გაიელვა მისმა ხმამ.
-იტირე, უნდა ამოხეთქო. - თავადაც ჩამოუგორდა ლოყაზე ცრემლი.
-ეს ციხის უფროსის ბრძანებაა თუ უფროსი დაიკოსი?
-მოკეტე და აღარ გაიმეორ, იტირე, თორემ დაგახრჩობს ეს გრძნობა.
-უკვე დამახრჩო. - არავითარი ემოცია აღარ ეტყობოდა ანდრეას ხმას, თითქოს ყინულის ნატეხად ქცეულიყო გოგონა.
-თქვი რამე ამის დედაც, იტირე, იყვირე, იჩხუბე ოღონდ არ გაჩუმდე, მეზიზღება რომ დუმხარ. - ცრემლების შეკავებას აღარ ცდილობდა ნინოც.
-ვის ვეჩხუბო?
-მე, მე მეჩხუბე.
-გიჟი გგონივარ?
-არა არ მგონიხარ, უბრალოდ მინდა ეს ემოციები ამოანთხიო.
-მარტო დამტოვე. - ნინოს აღარ უყურებდა ეშმაკი.
-არა ანდრეა, ახლა ვერ დაგტოვებ.
-უფროსი დასავით ნუ მელაპარაკები ეს დედანატირები. - ხმამაღლა დაიღრიალა გოგონამ.
-ანდრი გთხოვ.
-რას მთხოვ ნინო, ხვდები მაინც რა შეიძლებოდა გაგვეკეთებინა?
-ნუ ფიქრობ ამაზე, თორემ გავგიჟდებით. - თავი გააქნია თითქოს აზრების გაყრას ცდილობდა.
-ცოტა ხნით დამტოვე რა. - კიდევ ერთხელ გაიმეორა თხოვნა.
-დამპირდი რომ საკუთარ თავს არაფერს დაუშავებ.
-არ დავუშავებ. - მშრალად წარმოთქვა და ნინოც უხმაუროდ გავიდა საკნიდან.
კაბინეტში იჯდა, ყველაფერი ტკიოდა ქალს, სხეულის ყველა ნაწილი და ამავდროულად საზიზღარი წინათგრძნობა მოსვენების საშუალებას არ აძლევდა.
პაატას დაუძახა, თხოვა ანდრეას ბლოკში გადასულიყო და მისთვის ყურადღება მიექცია, რადგან არ იცოდა მარიამი რამდენად შეძლებდა ეშმაკთან გამკლავებას.
პაატას გასვლიდან რამდენიმე წუთი იყო გასული ეკა რომ შემოვარდა ოთახში და ნინოს ხმაურის შესახებ აცნობა, რომელიც ქვემოდან ამოდიოდა. წამითაც არ უფიქრია, ისე შეშლილივით გაიცა ქვემოთ და ჩასვლისთანავე საზიზღარ სცენას გადააწყდა.
ანდრეას პაატა დაეჭრა, მისი იარაღი მარიამისთვის ჰქონდა შუბლზე მიბჯენილი, მეორე იარაღი (სავარაუდოდ მარიამის) კი შარვალში გაეჩარა.
-რას აკეთებ გააფრინე? - შეშლილივით იყვირა ქალმა
-უკან დაიხიე, თორემ გეფიცები ტვინს გავასხმევინებ. - თვალები შეშლილს მიუგავდა.
-ანდრეა დაფიქრდი რას აკეთებ.
-ვერ ვიტან ფიქრს ნინო. - ყბებს ძლიერად აჭერდა ერთმანეთს, მაგიურ ცისფერებში არაფერი ჩანდა, სრულიად არაფერი.
-გთხოვ არ გინდა. - საუბარში ჩაერთო მარიამიც, თუმცა ანდრეამ მაშინვე მოაკეტინა.
-უთხარი კარი გახსნან. - ნინოს მიაჩერდა ამღვრეული თვალებით.
-ხომ იცი რომ არ შემიძლია.
-რა თქმა უნდა შეგიძლია.
-ანდრეა დაუშვი იარაღი. - თხოვნა ჟღერდა ნინოს ხმაში.
-თუ შენთვის შენი თანამშრომლების სიცოცხლე რამედ ღირს, უბრძანე რომ კარები გახსნან. - კიდევ ერთხელ გაიმეორა.
-არ დათანხმდეთ, კარი არ გაუღოთ. - იყვირა კედელთან მოკუნტულმა პაატამ.
-კიდევ თუ ამოიღებ ხმას ფეხში გესვრი. - მშვიდად გააფრთხილა ანდრეამ.
-ვერაფერსაც ვერ იზამ. - ხმამაღლა დაუბრუნა მამაკაცმა და გასროლის ხმაც გაისმა.
-ეს ერთი ფეხი პატარავ, კიდევ ხმა და მკლავში მოგხვდება.
-ნაბი*ვარო. - სასოწარკვეთით აღმოხდა, შემდეგ ისევ გასროლის ხმა და პაატა სიმწრისაგან გაგორდა იატაკზე.
-შემდეგი ტყვია, პირდაპირ მამაკაცურ ღირსებაში წამოვა და დარჩენილი სიცოცხლე მოგიწევს ხელებით და ენით მუშაობა. - ისე თქვა ანდრეამ, რომ თანამშრომლების კივილ-წივილი არც შეიმჩნია.
ნინო სახტად დარჩენილი მისჩერებოდა ჭკუიდან გადასულ "ეშმაკს" და მიხვდა, რომ ამ წუთას ანდრეას შეჩერება არავის და არაფერს შეეძლი.
-გააღებინებ კარს, თუ გინდა ჩემი დახვრეტილი ადამიანების რაოდენობა სტალინისას გაუთანაბრო? - კბილებში გამოსცრა გოგონამ.
-გაუღეთ კარი. - ხმადაბლა, თუმცა გარკვევით გასცა ბრძანება ნინომ.
რამდენიმე კარი ერთმანეთის მიყოლებით გააღეს და ანდრეა მარიამის თანხლებით გავიდა გარეთ.
უკან მხოლოდ ნინო და თათია მიჰყვებოდნენ.
-ამას ინანებ. - ოდნავ მოშორებით მდგომ ეშმაკს ხმამაღლა მიაძახა ნინომ.
-სინანულამდე შენი მანქანის გასაღები მომეცი.
-კაბინეტში მაქვს ავიღებ.
-პატარა მატყუარავ ჯიბეში გაქვს, მომეცი გასაღები.
-ნინომ გასაღები ამოიღო და ანდრეასკენ დაიძრა.
-გაჩერდი და გამომიცურე. - მშვიდად გასცა ვრძანება ეშმაკმა
ნინო გასაღების გასაცურებლად დაიხარა და ანდრეამ კიდევ ორჯერ გაისროლა, ამჯერად მსხვერპლი ნოდარი აღმოჩნდა.
-მისი ბრალია, ხომ გავაფრთხილე არ გამომყოლოდა. - ჩაიბურტყუნა ანდრეამ და მანქანაში მარიამთან ერთად ჩაჯდა.
- მაპატიე ხელები უნდა დაგიბა. - მშვიდად მიმართა და თავისივე ახელბორკილი გაუკეთა ქალს.
-ახლა მომკლავ? - იკითხა მარიამმა როგორც კი ანდრეამ ქალაქიდან გადაუხვია.
-ჰო. - ოდნავ დამშვიდებული ჩანდა "ეშმაკი"
-რატომ?
-სანამ საკვების ფულს ვიშოვი რა ვჭამო აბა?
-ჩემი მოკვლა ფულის შოვნაში დაგეხმარება?
-არა მაგრამ ხორცი მექნება ცოტა ხნით.
-მეხუმრები? - სიმწრით გაეღიმა მარიამს.
- კი.
-ფიქრობ სასაცილოა?
-სიცილის ხასიათზე რომ ვიყო, გამეცინებოდა.
-ანუ ჩემს მოკვლას არ აპირებ? - კიდევ ერთხელ გადაამოწმა მიღებული ინფორმაცია.
-თუ ბევრს არ ილაპარაკებ არა.
-მაშინ რატომ მომიტაცე?
-ცოლად მინდიხარ. - მობეზრებით ჩაილაპარაკა.
-აუ კარგი რაა.
-რატომ მისვამ სულელურ კითხვებს, შენ უბრალოდ ჩემი მძევალი ხარ.
-მძევალი?
-კი
-როდის გამიშვებ?
-თუ ბევრს ილაპარაკებ ახლავე მოგისვრი მანქანიდან. - უკვე ღიზიანდებოდა ანდრეა.
-პაატა და ნოდო შესაძლოა მოკვდნენ. - თემა შეცვალა ქალმა.
-ვგავარ ადამიანს რომელიც ამაზე ღელავს?
-ნახევარ ცხოვრებას ციხეში გაგატარებინებენ.
-ჰოო თუ დამიჭერენ ეგრე იქნება. - მშრალად დაეთანხმა.
-რამდენ ხანს დაიმალები?
-ჩადი. - მანქანა გააჩერა ანდრეამ.
-რაა?
-თუ არ გინდა პაატას და ნოდარის ბედი გაიზიარო, ჩადი. - კბილები გააღრჭიალა.
მარიამი უჩუმრად გადავიდა მანქანიდან, ანდრეამაც იქვე ახლოს მიატოვა ნინოს მანქანა და კიკეთის სახლისკენ დაიძრა. (სახლი ქეთას გარდაცვლილ ბებიას ეკუთვნოდა და მას, ანდრეას ბავშვობაშიც კი არავინ იყენებდა)
საკმაოდ დიდ ხანს მოუწია მოპარული ველოსიპედით სიარული, სახლიც საკმაოდ ცუდ მდგომარეობაში იყო, თუმცა განმარტოებით იდგა და მისი შემჩნევა საკმაოდ რთული გახლდათ. ანდრეა სწორედ აქ იმალებოდა, როცა სახლიდან გამოიქცა იმ ამბების შემდეგ, აქვე ჰქონდა დატოვებული თითქმის ყველა თავისი ნივთი ამიტომ, ცივ წყალში ბანაობის შემდეგ (ცხელი რა თქმა უნდა არ მოდიოდა აქ აღარც შუქი იყო და აღარც ბუნებრივი აირი) თავისი ძველი ტანსაცმელი ჩაიცვა და გაეცინა, როცა გაიაზრა, რომ მხოლოდ ცოტათი მოემატებინა სიმაღლე, ამასაც იმის საშუალებით მიხვდა რომ შარვლები რომელიც ადრე ჩაჩების ეფექტით ეცვა უკვე მისი ზომა გამხდარიყო.
უნდა დაეძინა და დამშვიდება სჭირდებოდა, არაფერზე ფიქრი არ შეეძლო იმის გარდა რაც დღეს გამოიარა, როგორ ძალიან უნდოდა ტირილი შეძლებოდა, მაგრამ სისხლივით ცრემლიც გაუშრა თითქოს, დანა რომ დაგერტყათ არც ერთი წვეთი სისხლი არ წამოვიდოდა მისი სხეულიდან.
დაძინება სცადა თუმცა ღამის ორი საათი იყო რომ გაეღვიძა, ფეხზე წამოდგა, ოთახში გაიარ გამოიარა, იარაღი შეამზადა, გზაზე გამოვიდა და გამვლელ მანქანას გამოჰყვა თბილისამდე.
უკვე ოთხი საათი ხდებოდა ირაკლი, ოთახში ანთებულმა სინათლემ რომ გააღვიძა.
- ეშმაკი? - ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფი ფართოდ ახელს თვალებს.
- მეც მიხარია შენი ნახვა პატავ. - ირონიულად გაიღიმა გოგონამ.
- აქ როგორ შემოხვედი?
- ჯერ უნდა გეთქვა თუ როგორ ძალიან გიხარია ჩემი ნახვა და მერე უნდა გეკითხა ეგ, ჰო და ირაკლი, ნუ გავიწყდება რომ ეშმაკისთვის მიუწვდომელი ტერიტორიები არ არსებობს. - ყალბი დანანებით გადააქნია თავი.
- სად არის ჩემი დაცვა, აქ როგორ შემოგიშვეს. - დაფეთებული წამოჯდა საქოლზე მამაკაცი.
- ოთხფეხები ავუშვი და ორფეხები დავაბი, სხვათაშორის ოთხფეხები ბევრად უფრო პატივისცემით მოიქცნენ.
- რა გინდა ჩემგან? - ნერწყვის გადაყლაპვა სიმწრით მოახერხა მამაკაცმა.
- პირველ რიგში მინდა თავი მჭიდროდ მიიბა. - ხელბორკილი ესროლა გოგონამ და იარაღი დაუმიზნა, ირაკლი იძულებული გახდა მარჯვენა ხელი მიება საწოლზე.
- მეორეს თავად მივხედავ. - ღიმილით აღნიშნა გოგონამ და მეორე ხელიც მჭიდროდ მიუბა საწოლის თავზე.
- ისე როგორი მამა ხარ? იცი რომ შენი პატარა ბიჭიც სახლშია და არც დაინტერესებულხარ რა ბედი ეწია. - კეფა მოიქექა როგორც კი მამაკაცის დაბმა დაასრულა და ბორკილები შეამოწმა.
- რა უქენი ჩემს შვილს? - სასოწარკვეთა გამოიკვეთა მამაკაცის ხმაში.
- ჯერ არაფერი, შენს ორფეხა დაცვასთან ერთად დავაბი.
- მოგკლავ ანდრეა ჩაჩუა, გეფიცები მოგკლავ. - კბილებში გამოსცრა ირაკლიმ.
- კიდევ ერთხელ დამემუქრები და მაგრად მოგდებ ყბაში. - გამაფრთხილებელი იყო ანდრეას ტონი და მამაკაციც მაშინვე ჩაცხრა.
- რა გინდა ჩემგან? - სიმწრით ამოიკნავლა.
- ტელეფონი, სად გიდევს?
მამაკაცი მიხვდა რომ სხვა გზა მაინც არ ჰქონდა და თვალით ანიშნა იქვე დადებული ტელეფონისკენ, ანდრეამაც სასწრაფოდ აიღო და ხმის ჩამწერი ჩართო.
- ახლა კი მე და შენ ვილაპარაკებთ ბატონო ირაკლი, მე კითხვებს დაგისვამ შენ კი გულწრფელად მიპასუხებ, ერთი ზედმეტი სიტყვა, ან ტყუილი და საკუთარ თავზე პასუხს არ ვაგებ.
გოგონამ საუბარი დაასრულა თუმცა მამაკაცი დუმილს ინარჩუნებდა.
- ლაშას სიკვდილის დღეს მომხდარი ბუნტი, შენი შეკვეთილი იყი, რატომ გააკეთე ეს, რაში გჭირდებოდა ბუნტი. - პირდაპირ საქმეზე გადავიდა ანდრეა.
- მე არაფერი შემიკვეთავს. - მტკიცედ უარყო.
- კიდევ ერთხელ თუ ეცდები ჩემს მოტყუებას, ყურს მოგაჭრი და საფერფლედ დავიდგამ, ახლა კი თავიდან გეკითხები, რაში გჭირდებოდა ბუნტი. - აშკარად არ ხუმრობდა "ეშმაკი".
- მე არ მინდოდა ლაშას მოკვლა ანდრეა.
- კითხვაზე არ გიპასუხია. - კბილებში გამოსცრა გოგონამ და მამაკაცი მიხვდა რომ ანდრეას გაბრაზება არ ღირდა.
- ლაშა მინისტრობას გეგმავდა, ის საკმაოდ დისი პატივისცემით სარგებლობდა, პატიმრების დაუმორჩილებლობა კი მის სახელს ჩრდილს მიაყენებდა. - ერთი სულის მოთქმით მიაყარა.
- ესე იგი უბრალოდ მისი გზიდან ჩამოშორება გინდოდა?
- ჰო. - მოკლედ დაეთანხმა ირაკლი.
- ვინ მოკლა, მისთვის დანის დარტყმა ვის შეუკვეთე?
- ეს მე არ გამიკეთებია. - სწრაფად უარყოფს მამაკაცი.
- ახლა ბოლოჯერ გავიმეორებ კითხვას და თუ არ გინდა შენი ყური მაგიდაზე აღმოჩნდეს , აღარ მომატყუებ. - მამაკაცის საწოლს მიუახლოვდა, იარაღი საქამრეში გაირჭო და დანა შეათამაშა ხელში.
- ირმა ბოჯგუას. - მოულოდნელად იყვირა ირაკლიმ.
- რა გაკავშირებს მასთან. - მსგავსი სახელი და გვარი ვერ გაიხსენა ანდრეამ.
- შენთან ერთად იჯდა, მაშინ ვმეგობრობდით, მერე ციხიდან გამოსვლაში დავეხმარე და საყვარლები გავხდით. - შიშმა და სინდისის ქენჯნამ ერთად შემოუტია ირაკლის, ანდრეასაც არ გამოჰპარვია მამაკაცის გულწრფელობა.
- სად არის ახლა? - მშრალად იკითხა.
- არ ვიცი. - დაბნეულად თქვა მამაკაცმა, ანდრეამ კი სწრაფად დაუსვა დანა და მამაკაცის მოჭრილი ყური, მაგიდაზე დააგდო.
მამაკაცმა დაბმული ცხოველივით იღრიალა, თუმცა ანდრეას ყურადღება არ გაუმახვილებია, სწრაფად აიღო იქვე მიგდებული ჰალსტუხი, ჯერ მაისური მიაფარა ჭრილობაზე შემდეგ კი ჰალსტუხი მოუჭირა ძლიერად და საერთოდ არ დაინტერესებულა იმ ფაქტით, რომ სისხლდენა არ შეწყდა.
- კარგი ახლა, მოკეტე თუ არ გინდა მეორე ყურიც დაკარგო და ეცადე კითხვებზე სწორი პასუხი გამცე. - გულგრილობა გამოსჭვიოდა მის ხმაში. - სად ცხოვრობს ირმა. - მაგიდაზე დადებული სიგარეტი აიღო და ერთ ღერს მოუკიდა.
- ნახალოვკაში, ბინა ვუყიდე და იქ.
- ზუსტი მისამართი? - კითხულობს და პასუხის მიღებისთანავე იწერს.
- ლაშა ცოცხალი იყო როცა საავადმყოფოში გადაიყვანეს, მისი გადარჩენაც შეიძლებოდა, ვინ დაასრულა ირმას დაწყებული საქმე?
- მე, მე გამოვურთე აპარატი ლაშას, გთხოვ გემუდარები მომეცი საავადმყოფოში წასვლის უფლება. - მთელი ხმით იღრიალა მამაკაცმა.
- ეს ყველაფერი შენ არ დაგიგეგმავს, მეტისმეტად სულელი და მშიშარა ხარ ამისთვის. - მშვიდად განაგრძო ეშმაკმა.
- მე დავგეგმე. - კიდევ ერთხელ უდასტურებს ირაკლი.
- კარგი, რა გაეწყობა, როგორც ჩანს მეორე ყურიც არ გჭირდება. - ისევ ფეხზე წამოდგა გოგონა.
- არა გთხოვ, გემუდარები ანდრეა, ყველაფერი მამაჩემმა მოიფიქრა, მას უნდოდა მინისტრი გავმხდარიყავი. - ცხარე ცრემლებით მოთქმა განაგრძო მამაკაცმა.
- სად არის მამაშენი?
- ის. . . ის აქვე ცხოვრობს.
- კარგი, ახლა დაურეკავ მამაშენს, ეტყვი რომ სინდისის ქენჯნა გტანჯავს, მასთან საუბარი გჭირდება და თხოვ რომ სასწრაფოდ და მარტო მოვიდეს აქ, თუ ზედმეტი სიტყვა მაინც დაგცდება, ან მამაშენი რამეს შეამჩნევს, ჯერ შენი პატარა ნაბიჭ'ვრის სიკვდილს გაყურებინებ, შემდეგ კი ნაწილებად დაგჭრი. გასაგებია? - მშვიდად ჩამოაყალიბა აანდრეამ, ტუმბოზე დადებული ტელეფონის ყურმილი აიღო, ირაკლის ნაკარნახევი ნომერი აკრიბა და ყურმილიც მას მიადო, საღად დარჩენილ ყურზე.
მხოლოდ რამდენიმე ზარის გასვლის შემდეგ მოისმა მამაკაცის ნამძინარევი ხმა.
- რა ხდება ამ შუა ღამით, ხომ მშვიდობა გაქვს?
- მამა, ლაშა დამესიზმრა. - მთელი ძალით ეცადა ტკივილის დაფარვას და მშვენივრადაც გამოუვიდა.
- რით ვერ ამოიგდე ბიჭო თავიდან? ეგ ნაბო'ზარი გზაზე გეღობებოდა და მოვიშორეთ, რას გადაყევი? - ბრაზი დაეტყო მამაკაცის ხმას.
- შეგიძლია ჩემთან მოხვიდე? ცოტა ვილაპარაკოთ და ერთი ორი ჭიქა დავლიოთ.
- კარგი კარგი. - რამდენიმე წუთიანი დუმილის შემდეგ უპასუხა და ტელეფონი დაკიდა.
ირაკლის მშვენივრად ესმოდა რომ საკუთარ მამას წირავდა, მაგრამ სასწორზე შვილის სიცოცხლე იდო, ირაკლის თავისი ვაჟი უნდა გადაერჩინა, თუნდაც ამისთვის მამის გაწირვა დასჭირვებოდა.
ანდრეა სწრაფად გაშორდა მამაკაცს, მაგიდას მიუჯდა და თითქმის ჩამწვარი სიგარეტი ირაკლის მოჭრილ ყურში ჩააქრო.
მამაკაცს გულის რევის შეგრძნება დაეუფლა, თუმცა დაძლია, რამდენიმე წუთი მდუმარედ მისჩერებოდა ეშმაკს რომელსაც თავი არ აუწევია და სიგარეტს სიგარეტზე ეწეოდა.
მხოლოდ მაშინ ამოიხედა, როცა ირაკლის ეზო მანქანის ფარებმა გაანათა.
- ირაკლიი ! - მამაკაცის ძახილი მოისმა ქვედა სართულიდან, რომელსაც კიბეზე ამოსვლის ხმა სდევდა.
- დაცვა სად გყავს ბიჭო? ან ეს ვინ არის? - ოთახში თავი შემოყო მამაკაცმა და ჯერ ანდრეას ააყოლა მზერა, შემდეგ საწოლზე მიბმულ ირაკლის.
- გამარჯობა მამა, ნახვამდის მამა. - მშვიდად წარმოთქვა და წარბსა და წარბს შორის დააჭედა ტყვია.
ირაკლის ბღავილი, მშვიდად დააიგნორა და საწოლზე ჩამოუჯდა.
- ახლა ორივე ობლები ვართ. - ნაძალადევი ღიმილი გაუკრთა.
- ოღონდ ჩემს შვილს ნურაფერს დაუშავებ. - სასოწარკვეთა მთლიანად იპყრობს ირაკლის და უკანასკნელად ეჭიდება ხავსს, აღარაფერი ადარდებს საკუთარი ვაჟის მეტი.
- მას არაფერი დაუშავებია, სამწუხაროდ შვილები მშობლებს ვერ ვირჩევთ, მხოლოდ შენ მოგკლავ და აქედან წავალ. - მშვიდად აუწყა, რამდენიმე წუთი მდუმარედ უყურა მის ცრემლიან თვალებს, შემდეგ კი ერთხელნკიდევ გაისმა გასროლის ხმა.
ანდრეა წამოდგა, ირაკლის სახლიდან ფული, ხოლო ავტოფარეხიდან მოტოციკლი აიღო და ელვის უსწრაფესად დატოვა მამაკაცის საცხოვრებელი.
ძალა აღარ ჰქონდა, თუმცა მაინც წავიდა ირაკლის მიერ მიცემულ მისამართზე და თითქმის თენდებოდა კარზე რომ დააკაკუნა.
- ვინ გნებავთ? - ქალის მწივანა ხმა მოისმა შიგნიდან
- ირმა ბოჯგუა, ირაკლი დონდუას დავალებით მოვედი. - წარბშეუხრელად იცრუა და კარიც მაშინვე გაიღო.
- მობრძანდით, რა უნდა ირაკლის? - სახლში შეუძღვა ქალი.
- ირმა არა? - კიდევ ერთხელ გადაამოწმა ეშმაკმა და დადებითი პასუხის მიღების შემდეგ იმდენად ძლიერად დაარტყა ქალს რომ მომენტალურად გაითიშა.
დაახლოებით 15-20 წუთში, მოვიდა ქალი გონს, თუმცა აღმოჩნდა რომ ანდრეას უკვე მოესწრო მისი სკამზე მიბმა.
- რა გინდა ჩემგან? - კანკალმა აიტანა ირმა.
- იცი, რომ როცა დანებით თამაშობ, შესაძლოა თითები დაკარგო? - მაგიდას დაეყრდნო და თვალებში მიაჩერდა.
- რა? - გაურკვევლობას მოეცვა ქალის გონება.
- ცაცია ხომ არ ხარ? - მისი შეკითხვა დააიგნორა ეშმაკმა.
- არა, მაგრამ რა ჯანდაბა გინდა ჩემგან. - ხმა აუკანკალდა ირმას.
ანდრეას არაფერი უპასუხია ისე გავიდა სამზარეულოში და იქედან ხორცის საჭრელი ნაჯახით დაბრუნდა.
მაგიდას გადასაფარებელი ააცალა და ერთი კუთხე პირში ჩასჩარა ქალს, შემდეგ ცალი ხელი გაუხსნა და ძალდატანებით დაადებინა მაგიდაზე.
მიუხედავად ქალის წინააღმდეგობისა, ანდრეა ბევრად ძლიერი აღმოჩნდა და ხელი მყარად დაუჭირა თუ არა ერთი დარტყმით მოაწყვიტა ოთხი თითი.
ქალის გაბმული კივილი პირზე ხელის მიფარებით ჩაახშო და მის ყურთან დაიხარა.
- ცერა თითს გიტოვებ, თუ ვინმე გკითხავს როგორმა გოგომ დაგაჭრა თითები შეგიძლია ეგ თითი უჩვენო. - გახუმრება სცადა, შემდეგ კი სერიოზულად განაგრძო საუბარი. - მე შენ არ მოგკლავ, პაიკები სიკვდილს არ იმსახურებენ, თითები რატომაც დაკარგე ტელევიზორიდან შეიტყობ. - მშვიდად აუხსნა, შემდეგ იქვე დადებული ტელეფონი აიღო და სასწრაფოში დარეკა.
ჯერ ხელები გაუხსნა ქალს, შემდეგ კი სწრაფი ნაბიჯით დატოვა სახლი და მოწყვეტით გააქროლა მოტოციკლი.
ერთ მიყრუებულ უბანში შეჩერდა, ირაკლის ტელეფონში ნინოს ნომერი მოიძია, ჯწრ ნომერი ამოიწერა შემდეგ კარტა მოისროლა და ტელეფონი გათიშა.
იქვე მდგარ ტელეფონის ჯიხურს მიუახლოვდა სწრაფად აკრიფა ნინოს ნომერი და როგორც კი მისი ნამძინარევი ხმა მოესმა სწრაფად დაიწყო საუბარი.
- როგორ ხარ ნი? - ყველაფერი ისმოდა მის ხმაში, სევდა ტკივილი და ნინოს ხმის გაგონებით გამოწვეული სიხარული ერწყმოდა ერთმანეთს.
- ანდრეა, ცოცხალი ხარ? კარგად ხარ? სად ხარ? - კითხვები მიაყარა ქალმა და შეეტყო რომ მაშინვე გამოფხიზლდა.
- კარგად ვარ, ნომერი არ შეცვალო, როგორც კი შევძლებ დაგიკავშირდები. - სასწრაფოდ მიაყარა ანდრეამ და სანამ ნინოს პასუხის დაბრუნებას მოასწრებდა მანამ გათიშა.
შემდეგ სწრაფი ნაბიჯით დაბრუნდა მოტოციკლთან და კიკეთისკენ აიღო გეზი.

. . .
ანდრეას ბოლო ზარიდან ექვსი თვე გავიდა, თუმცა ნინო წამითაც არ იშორებდა ტელეფონს და ჯიუტად ელოდა "ეშმაკის" დაბრუნებას.
იცოდა, ნინო გრძნობდა რომ ანდრეა არ დატოვებდა, ასე გაურკვევლობაში არ მიატოვებდა და არ წავიდოდა, არც ერთი წამით არ გაუფიქრია რომ შესაძლო იყო აღარასდროს გამოჩენილიყო გოგონა.
მეექვსე თვე იწურებოდა, ღამის სამი საათი იყო, როცა ნანატრი ზარი გაისმა.
ნინოს სისხლი აუდუღდა, გახსნამდე მიხვდა, არა კი არ მიხვდა იგრძნო ვინც ურეკავდა, ტელეფონს ხელი დაავლო და ანდრეას ბოხი ხმა გაიგონა.
- როგორ ხარ ნი? - ისე უდარდელად იკითხა, თითქოს საქართველოს მასშტაბით, მას კი არა ნინოს ეძებდნენ.
- შენ ხარ, შეუძლებელია, მართლა შენ ხარ? - დაჯერება უჭირდა ქალს.
- მოიცა ღამის სამ საათზე ჩემს გარდა ვინ გირეკავს? - ხმადაბლა ჩაიცინა.
- ღმერთო, როგორ ხარ? - ეჭვიანობის სცენა დააიგნორა ქალმა.
- კარგად, შენ როგორ ხარ?
- როგორ ვიქნები მას შემდეგ, რაც ჩაიდინე? - ცრემლებს ძლივს იკავებდა ქალი.
- ახლა ამაზე უნდა მელაპარაკო?
- ბევრი რამ გაქვს მოსაგოლი ანდრეა, ძალიან ბევრი. - ხმადაბლა საუბრობდა ნინო.
- აჰა, უბრალოდ მოსაყოლი ხო?
- რა გინდა ანდრეა, რისი მოსმენა გინდა, იმის რომ მომენატრე? - სასოწარკვეთას უკვე მაგრად მოეხვია კლანჭები ქალისთვის.
- შენ რისი თქმაც გინდა, იმას მოვისმენ. - მშვიდი იყო "ეშმაკი".
- მინდა გნახო, რადგან თუ არ გნახავ ჭკუიდან შევიშლები.
- ერთ საათში, შენი სახლის წინ მდებარე სკვერში იყავი. - მოკლედ მოუჭრა "ეშმაკმა" და ტელეფონი გათიშა.
ნინომ სწრაფად ჩაიცვა ტანზე, დრო კი საშინლად იწელებოდა, ვეღარ ითმენდა ქალი, ოთახში უთავბოლოდ დააბიჯებდა თუმცა ძალიან ადრე გასვლას ვერ ბედავდა, ანდრეამ ხომ გააფრთხილა ერთ საათში იყავი_ო იქ.
ორმოცდაათი წუთი ტანჯვა ქამებით მიილია და ნინომაც მეტის მოთმენა ვეღარ შეძლო.
სკვერში ჩავიდა და დაახლოებით 5 წუთში მოტოციკლის ფარებმა მიამათა თვალებში.
ანდრეა არ გადმოსულა, ხელით ანიშნა მოტოციკლზე დამჯდარიყო და ქალიც სწრაფად დაჰყვე მის ნებას.
ძლიერად მოეხვია საყვარელ სხეულ სხეულს და "ეშმაკიც" სწრაფად მოსწყდა ადგილს.
მგზავრობა მდუმარედ მიდიოდა, არსად გაჩერებულან და არაფერი უთქვამთ ერთმანეთისთვის, ანდრეას სხეულს აკრული ნინო, ამ წუთას ყველაზე უსაფრთხოდ გრძნობდა თავს და საერთოდ არ ადარდებდა ის ფაქტი რომ ქვეყნის მასშტაბით ძებნილ ადამიანთან სიტყვა "უსაფრთხოება" სავსებით სასაცილო იყო.
ანდრეამ თავისი სახლის წინ შეაჩერა მოტოციკლი, მდუმარედ გადავიდა და ნინოსაც მიეხმარა.
ასევე მდუმარედ შეუძღვა სახლში და მხოლოდ ოთახში შესვლის შემდეგ მოიხსნა ჩაფხუტი.
გაშეშებული იდგა ნინო, თვალს ვერ აშორებდა ეშმაკს, რომელიც ნერვიულად ათამაშებდა ხელში ახლადმოხსნილ ჩაფხუტს.
- არ ჩამეხუტები? - მშვიდად იკოთხა ქალმა და ანდრეას ქანდაკებასავით სახეს კიდევ უფრო ჯიუტად მიაჩერდა.
- იმ ყველაფრის შემდეგ, რაც გავაკეთე, ისევ შეგიძლია შემეხო? - უჩვეულოდ სევდიანი იყო ანდრეა.
- ჯერ უნდა ჩაგეხუტო, იმიტომ რომ საშინლად მომენატრე და იმისთვის მერე გცემ სადისტი, ავადმყოფი პირუტყვი რომ ხარ.
ქალი თავად მიუახლოვდა "ეშმაკს", მკერდზე მიეკრა და ცხვირი ჩარგო მის კისერში, გოგონამაც ისე ფრთხილად მოხვია ხელი თითქოს ეშინოდა რომ შეხებითაც კი დააზიანებდა.
- წარმოდგენაც არ შეგიძლია როგორ მომენატრე. - მის ყელში თავჩარგული, უაზროდ ბუტბუტებდა ნინო.
- შემიძლია, დამიჯერე შემიძლია ნინო. - სრულიად უემოციოდ საუბრობდა ანდრეა.
- არა, შენნაირი უგრძნობი, უემოციო არაადამიანი ვერასდროს შეძლებს ვინმე ენატრებოდეს. - ისე ლანძღავდა მის სხეულს არ მოშორებია, ეშინოდა რომ დაკარგავდა, რომ თუ ხელს გაუშვებდა ლამაზი ზმანებასავით გაქრებოდა ანდრეა, ეშინოდა რომ ვეღარასდროს ნახავდა, ნინო კი ამას ვერ დაუშვებდა.
- შეიძლება, მაგრამ შენ "ვინმე" არ ხარ.
- სად იყავი ამდენ ხანს, როგორ არ გამოჩნდი, როგორ არაფერი გამაგებინე, რომ არ მოგენატრე ბუნებრივია მაგრამ არ შეგებრალე მაინც? - საყვედურის კილოთი საუბრობდა ქალი.
- პოლიცია გითვალთვალებდა ნინო.
- რა იცი შენ?
- მეც გითვალთვალებდი პირველი ერთი თვე, მერე სახიფათო გახდა შენს ირგვლივ ჩემი ტრიალი და აქ გამოვიკეტე.
- ცივილიზაციას აღარ დაკავშირებიხარ? - გაოგნებული ჩანდა ნინო.
- არა, აქ ტელევიზორიც კი არ მაქვს, მხოლოდ ერთი მეგობარი ამოდიოდა, ისიც ათასში ერთხელ, ვწრავის გავხვდევდი ჩემთან სიახლოვის გამო შარში. - ნინოს თმის სურნელს ღრმად ისუნთქავდა.
- ესე იგი არაფერი იცი რაც ბოლო ხუთი თვის განმავლობაში მოხდა?
- არა, არაფწრი. - და შენ ასე გვიან რომ წამოხვედი დედაშენს რა უთხარი? - ინტერესი გაისმა ანდრეას ხმაში.
- დედა გარდაიცვალა ანდრეა. - ცრემლები ჩამოუგორდა ლოყაზე ქალს.
- ვწუხვარ. - მართლაც იგრძნობოდა მის ხმაში სევდა.
- შავი რომ მაცვია ვერ შეამჩნიე? - ამჯერად ნინომ იკითხა.
- ვიფიქრე ყოფილ საყვარელს გლოვობს_მეთქი. - კბილები ერთმანეთს დააჭირა და კატასტროფულად დაეჭიმა ყბები.
- პირუტყვი ხარ. - სწრაფად მოშორდა ქალი ანდრეას სხეულს და ოთახის მეორე ბოლოსკენ წავიდა.
- ნინო, არ მინდა რომ ჩემი გეშინოდეს.
- არ გინდა? ჯერ ციხიდან გაიქეცი, მერე ხალხი დახოცე, ვიღაც ქალს თითები დააჭერი და ამის შემდეგ მეუბნები რომ გინდა შენი არ მეშინოდეს? მე მეშინია შენი, მეშინია მხოლოდ შენს გამო ანდრეა. - ნიაღვარივით სცვიოდა ცრემლები და სიტყვას აწყვეტინებდა. - რატომ გააკეთე ეს ყველაფერი? - როგორც იქნა შეძლო საუბრის გაგრძელება.
ანდრეას პასუხი არ მიუცია, საძინებელში გავიდა, ირაკლის ტელეფონი გამოიტანა და ჩანაწერი ჩაურთო ნინოს.
ქალმა ტირილით მოისმინა ტელეფონიდან მომავალი ხმები, რამდენჯერმე გათიშა კიდეც, მაგრამ საბოლოოდ მაინც დაასრულა, ოფლში გაწურული წამოდგა ფეხზე.
- ეს როგორ გააკეთე, ასეთი შეშლილი როგორ ხარ, ირაკლი, ის . . . ის ნამდვილი ნაგავია, მაგრამ შენ, არაფრით ხარ მასზე უკეთესი. - ამ ყველაფრის დაჯერებაც უჭირდა ქალს.
- ყველამ ის მიიღო რაც დაიმსახურა ნინო. - მტკიცე იყო ანდრეას ხმა.
- შენ რა ღმერთი ხარ? ვინ მოგცა უფლება ადამიანები დასაჯო? მკვლელი ხარ, შეშლილი სადისტი, აღარასდროს არ მინდა მომიახლოვდე. - ხმას თანდათან უწევდა.
- მესმის, მაგრამ გაჩუმდი, ისტერიკების მოსათმენად ნერვები აღარ მკმარა. - აღელვება სულაც არ ეტყობოდა.
- ფეხებზე მკი'დია რის მოსათმენად გკმარა ნერვები, თუ არ გინდა მომისმინო მაშინ მომკალი, მიდი ანდრეა, შენ ხომ შეგიძლია ეს, თვალსაც არ დაახამხამებ ისე მომკლავ.
- ნინო გაჩერდი უკვე. - მოთმინება ეწურებოდა ეშმაკს.
- თორემ? რას იზამ თუ არ გავჩუმდები? ლაჩარი ხარ, ჩვეულებრივი მშიშარა, შენი უპირატესობის დამტკიცება მხოლოდ სუსტებთან შეგიძლია.
- ნინო, ისე ნუ მელაპარაკები თითქოს მამა აბრამის ბატკანი იყო. - ხმას აუწია ანდრეამაც.
- მე მკვლელი მაინც არ ვარ.
- სამაგიეროდ მამაშენის მკვლელთან ჟი*აობდი. - საბოლოოდ დაკარგა კონტროლი გოგონამ.
ნინო გაცეცხლებული მივარდა, სახეში ძლიერად გაარტყა სილა, და მოლოდინის რეჟიმში გაიტრუნა, ახლა ყველაფერს ელოდა ანდრეასგან, ყველაფერს გარდა იმისა რაც გააკეთა.
გოგონა ნინოს წინ მუხლებზე დაეცა და ბლუკუნით დაიწყო საუბარი.
- საკუთარი თავი იმაზე მეტად მეზიზღება ვიდრე წარმოგიდგენია, ვიცი რაც ვარ და იმაზე უარესს ვერაფერს მეტყვი, რაც მე ბოლო ექვს თვეში ვუთხარი საკუთარ თავს, უბრალოდ გთხოვ, ნუღარ მაწამებ გესმის? ნუღარ მაწამებ ნინო, თუ გინდა წადი, თუ გინდა მაგიდაზე იარაღი დევს, აიღე და ტყვია დამაჭედე შუბლში, რაც გინდა ის გააკეთე, ოღონდ ეგ ზიზღი არ დამანახო, ახლა რომ ჩანს შენს თვალებში.
- ფეხზე ადექი ანდრეა. - მოულოდნელობის ეფექტით გაოცებულმა ნინომ, ძლივს შეძლო სიტყვებისთვის თავის მოყრა.
- არა, არ ავდგები, პირველად ვიჩოქებ, პირველად და უკანასკნელად, მე ღმერთის წინაშეც არასდროს მომიყრია მუხლი, იმიტომ კი არა რომ მართლა ეშმაკი ვარ, არამედ იმიტომ რომ ის არც ერთხელ არ იმსახურებდა ამას.
ღმერთი არც ერთხელ არ დამხმარებია ადამიანობის შენარჩუნებაში ნინო, არც ერთხელ არ გამოუწვდია ჩემთ ის ხელი, არასდროს მიგრძვნია რომ მეც მისი შვილი ვიყავი.
ჯერ კიდევ დაუბადებელი გამწირა, სიძულვილის, ძალადობის და ცოდვის ნაყოფად გამაჩინა, ამის ტარება მომისაჯა ზურგით, მთელი ცხოვრება მე მათრევინა დედაჩემის და მამაშენის ტვირთი, მერე იმ ადამიანებთანაც არ მაცადა ბედნიერად ცხოვრება, რომლებმაც ჩემში სიძულვილი ჩაკლეს და სიყვარული წამოაყენეს წინა პლანზე.
ბოლოს კი, ბოლოს უკანასკნელი ნათელი წერტილი წამართვა შენი სახით, ის წამართვა რასაც შეეძლო ჩემი ადამიანური ნაწილი ჩასჭიდებოდა, არაფერი დატოვა ჩემში ადამიანური და უფლებაც არ აქვს პასუხი მომთხოვოს გესმის? პირველად მან მიმატოვა და ამიტომაც დავშორდით ერთმანეთს.
მე შენ გიხდი ბოდიშს, რადგან შენ ერთადერთი ხარ ვინც არასდროს მიმატოვებდა თავის ნებით, რომ არა ის წყეული ღმერთი და ის წყეული მამაშენი.
ნინომ ანდრეასთან ჩაიმუხლა, გულში ჩაიკრა გოგონა, ყველა გრძნობა ერთად მოაწვა მის გულს და სხეულს.
უყვარდა, ეზიზღებოდა, სჭირდებოდა, ენატრებოდა და ებრალებოდა ანდრეა, გოგო რომელიც ახლა არც თამაშობდა და არც ტყუოდა.
ის სიმართლეს ამბობდა, ღმერთმა ჯერ კიდევ გაჩენამდე მიატოვა და ამიტომაც იქცა ეშმაკად.
- ვერ გეტყვი რომ ყველაფერს გამოვასწორებთ, მაგრამ უნდა სცადო მაინც. - აკანკალებულ სხეულს ძლივს იმორჩილებდა ნინო.
- გინდა პოლიციას ჩავბარდე? - სიმშვიდე დაბრუნებოდა ანდრეას ხმას.
- ვიცი რომ ას არ გააკეთებ.
- გავაკეთებ ნინო, თუნდაც იმიტომ რომ გარეთ აღარაფერი დამრჩა.
- მე? - სევდიანად იკითხა ქალმა.
- შენს გვერდით ყოფნა და იმის გააზრება, რომ ჩვენს ვენებში ერთი და იგივე სისხლი მოძრაობს, ყველაზე დიდი სასჯელია მათ შორის რაც კი ოდესმე მოუსჯიათ.
- ანდრეა, ქეთა, სოფო? - ოჯახის წევრები შეახსენა ეშმაკს ქალმა.
- როგორ არიან? - კითხვას კითხვითვე უპასუხა.
- ცუდად, ძალიან ენატრები და ნერვიულობენ, უნდა ნახო.
- არა ნინო, შენ რომ დაგაბინძურე ესეც სავსებით საკმარისია, არ მინდა ისინიც ჩავითრიო ამ ყველაფერში.
- მორჩი უკვე, ყველას გვაქვს ცოდვები, მაგრამ ადამიანებს სრული უფლება გვაქვს ის გვიყვარდეს ვინც გვინდა, თუნდაც დედამიწის ზურგზე ყველაზე ცოდვილი იყოს ეს ადამიანი.
- ცოტა ხანს დარჩები? - ოსტატურად აარიდა თავი ამ თემას.
- ჰო, ცოტა ხანს კი არა, იმდენ ხანს დავრჩები რამდენიც დაგჭირდება.
- ყოველთვის ჩემს გვერდით ხარ, როცა მჭირდები.
- შენ არა. - გული ამოაყოლა სიტყვებს ქალმა.
- ვიცი, მაპატიე რომ მარტოს მოგიწია იმ ყველაფრის გადატანა, რაც ბოლო თვეების მანძილზე მოხდა.
- მარტო არ ვყოფილვარ, გვერდით ოჯახი მყავდა, შენი ოჯახი, ქეთა სოფო და რაც მთავარია პატარა ანდრეა, რომელიც რატომღაც შენს სიახლოვეს მაგრძნობინებდა.
მათ გარეშე ვერ გავუძლებდი ამ ყველაფერს.
- რა? - გაოცება დაეტყო ანდრეას.
- მათ ყველაფერი მოვუყევი ანდრი, საერთოდ ყველაფერი, თავიდან ბოლომდე გადავუშალე გული და შენ კი არ დაგივიწყეს მეც მთელი გულით შემიყვარეს, შეიძლება მთლად ისე ვერა, შენ რომ უყვარხარ, მაგრამ არც ბევრად ნაკლებად. ანდრეას კი, პატარა ანდრეას განსაკუთრებით ვუყვარვარ, სასწაული ბავშვია, სულ ჩემთან ყოფნა უნდა, მისი ნება რომ იყოს წამითაც არ მომშორდება, ვიღაცას მაგონებს იცი? - ღიმილი შეეპარა ქალს.
- ნეტავ მხოლოდ მაგაში დამემსგავსოს. - ღრმად ამოიოხრა ანდრეამ.
- რატომ გპატიობ ყველაფერს? - ანდრეას გამყინავ მზერას გაუსწორა თვალი ქალმა.
- არ ვიცი, იქნებ გეცოდები, გიყვარვარ, ან იქნებ მამართლებ კიდეც.
- სადიზმისთვის გამართლებ?
- არა, უბრალოდ აცნობიერებ რომ მე კი არ მივატოვე ღმერთი, ღმერთმა თვითონ მიმატოვა, მე კი უბრალოდ ჩემი ადამიანური ბუნება ვერ დავძლიე, ამიტომაც ვიძის შური ყველასა და ყველაფერზე.
- მე მერჩივნა, თუნდაც უღმერთოდ მაგრამ ადამიანირად გაგეგრძელებინა. - ტკივილი აუკიაფდა თვალებში ქალს.
- მეც მერჩივნა, მაგრამ სუსტი ვარ როგორც ჩანს. - სევდა ჩაუდგა თვალებში და ნინომაც მაშინვე შეცვალა საუბრის თემა.
- რომელი საათი იქნება ახლა?
- რა ვიცი, ექვსი ალბათ, რა არის?
- ადრე ყოფილა ჯერ, ცოტა მოგვიანებით ჩვენებს დავურეკავ და ვეტყვი რომ კარგად ხარ.
- არ გინდა რა? - თხოვნა ისმოდა ანდრეას ხმაში.
- რამდენჯერაც შენს ჭკუაზე ვიარე, ყოველთვის წავაგე და საერთოდ დროა ეგოიზმი დაძლიო, უნდა გავაგებინო რომ კარგად ხარ. - იმდენად მტკიცედ საუბრობდა ნინო, ანდრეა მიხვდა რომ მასთან კამათს აზრი არ ჰქონდა, ამიტომ სასწრაფოდ შეცვალა თემა.
- სამსახურში რომელ საათზე უნდა მიხვიდე?
- სამსახური აღარ მაქვს. - ოდნავ ჩაეღიმა ქალს.
- მოგხსნეს?
- არა წამოვედი, რა ნამუსით უნდა დავრჩენილიყავი თანამდებობაზე იმის შემდეგ, რაც შენთან დამემართა.
- ნამუსიანი გოგო. - ხმადაბლა გაეცინა ანდრეას.
- როგორც ჩანს, მამაჩემმა მთელი ნამუსის მარაგი ჩემს გაკეთებას მიახარჯა და შენ უნამუსო მიტო გამოხვედი. - გაეცინა ანდრეასაც, თუმცა მიხვდა რომ სულელურად იხუმრა და თვითონვე გაუფუჭდა ხასიათი.
- ნუ გაიბუსხები ხოლმე. - ხელი მიარტყა ანდრეას.
- აღარ იხუმრო ასე. - მკაცრად გააფრთხილა გოგონამ.
- კარგი, მაპატიე.
- ისე რა ცინიკური იქნება რომ გითხრა ვერ გაპატიებთქო. - ირონიულად გაეღიმა.
- დამპალი. - თავისთვის ჩაილაპარაკა ნინომ.
- არ გშია? წამო რამე ვჭამოთ რა.
- საჭმელიც გაქვს?
- არა, გარეთ სუფთა ჰაერია და იმაზე გპატიჟებ, ჩავყლაპოთ?
- მოიცა მართლა გაქვს საჭმელი? შენით იმზადებ? - თითქოს ვერ იჯერებდა ქალი.
- კი გოგო კი, აბა სულ სირცხვილს კი არ ვჭამდი.
- და რა გაქვს? - ღიმილს ვერ იშორებდა ქალი.
- ძეხვი, სოსისი და მსგავსი ნახევარფაბრიკატები.
- ვაუ, რა სიჯასაღეა.
- ბევრს თუ ილაპარაკებ ჯანსაღად მშიერი დარჩები. - უგემურად დაიჭყანა და სამზარეულოსკენ გაეშურა ანდრეა,
ნინოც უკან გაჰყვა და მაგიდის გაწყობაც რა თქმა უნდა მას მოუწია.
- შენს სახლში მე უნდა გიმასპინძლო? - ღიმილით უთხრა როგორც კი სუფრას მიუსხდნენ.
- სახლი ცოტა ხმამაღალი ნათქვამი ხომ არაა?
- აბა როგორ ვთქვა? - სახეში მიაჩერდა ქალი.
- რავი, ბუნაგი? მაინც ცხოველს არ მეძახი?
- პირუტყვს. - ღიმილით შეუსწორა ნინომ.
- ჰო, ჰო პირუტყვი. - გულიანად გაეცინა ანდრეას.
გემრიელად ისაუზმეს, (თუ შეიძლება დილის ექვს საათზე მიღებულ საკვებს ასე დაერქვას) გვერდიგვერდ საწოლებზე დაწვნენ და ცოტა ხნით ჩაეძინათ, ნინოს ტელეფონის ზარმა გააღვიძა ორივე.
- ვინ არის? - ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფმა, იკითხა ანდრეამ.
- სოფოა.
- უნდა გახსნა?
- ეჭვი გეპარება? - ყურმილი აიღო ნინომ და ანდრეაც გვერდით მიუჯდა იმ იმედით რომ სოფოს ხმას გაიგონებდა.
- დილამშვიდობის, გძინავს? - სასიამოვნო ხმა გაისმა ტელეფონში.
- არა სოფო, რას შვრებით?
- შენს სახლთან ვართ, კარს არ გააღებ?
-იცით, მე სახლში არ ვარ.
-ვაჰჰ, სად ხარ? - გაკვირვება დაეტყო სოფოს ხმას.
-მე. . . მე ანდრეასთან ვარ. -ყოყმანის შემდეგ წარმოთქვა ქალმა
-რაააა? ჩემ ანდრეასთან? - ხმამაღლა იყვირა.
-შენს, ჩემს, ჩვენს, რა ვიცი როგორც გინდა ისე ვთქვათ. - ოდნავ გაეცინა.
-კარგადა არის? სად ხართ? დამალაპარაკე. - აღტაცებას ვერ მალავდა სოფო.
-ახლა არ შეუძლია, მაგრამ მოვა და გნახავთ.
-მართლა? როდის?
-დღეს ან ხვალ. - ისე უპასუხა, ანდრეას დაქაჩული თვალები არც შეიმჩნია.
ქალებმა ცოტა ხანს კიდევ ილაპარაკეს, შემდეგ ნინომ ტელეფონი გათიშა, ანდრეას ყრუ ჭუჭყუნი მდუმარედ აიტანა და შემდეგ დაიწყო საუბარი.
-დღეს თუ ხვალ?
-ხვალ. - თითქოდ იძულებით დათანხმდა გოგონა.
-წამო რა დღეს წავიდეთ, აზრზე ხარ როგორ გელოდებიან?
-კი, მაგრამ არ მინდა.
-მე მინდა და შენ გთხოვ.
-შენ წადი ჯერ და მერე წამოვალ მე, ჩემთან ერთად სიარული სახიფათოა.
-ფეხით წავიდე?
-გზამდე გაგიყვან.
-არა, მომწონს მოტოციკლი და შენთან ერთად მინდა წამოსვლა.
ანდრეამ კიდევ იწუწუნა ერთ ხანს, თუმცა ნინოს სურვილი მაინც ვერ შეაცვლევინა.
შუაღამემდე მოიცადეს, რადგან ანდრეას არ უნდოდა დღის სინათლეზე გარეთ გასვლა.
ღამის პირველი საათი იქნებოდა, თბილისისკენ რომ დაიძრნენ.
სახლიდან მოშორებით გააჩერეს მოტოციკლი და სახლისაკენ ფეხით გაემართნენ.
-იარაღი თან ხომ არ გაქვს? - მშვიდად იკითხა ნინო
-რა თქმა უნდა თან მაქვს, რა იცი რა მოხდება?
-ბავშვს რომ შეაშინებ ვერ მიხვდი? - თვალები დაუქაჩა ქალმა.
-ბავშვს არ ვანახებ.
-რას ეტყვი არ შემეხოო?
-ჰო, ზუსტად ეგრე ვეტყვი.
-მომეცი მე შეგინახავ.
-არა.
-შუა ქუჩაში თუ არ გინდა კივილი დავიწყო, მომეცი. - წინ აეტუზა ნინო.
ანდრეამ იარაღი ამოიღო და ის ის იყო ნინოსთვის უნდა მიეცა, რომ გასროლის ხმა გაისმა.
დაჭრილმა ქალმა კისერზე მოხვია ხელები და წამიერად წამოსული ცრემლებისგან აციმციმებული თვალები შეანათა ეშმაკს.

. . .
კიდევ სამჯერ გაისმა გასროლის ხმა, აქედან ორჯერ ანდრეამ გაისროლა და მის ტყვიებს ორი პოლიციელი შეეწირა.
პოლიციელები, რომლებმაც ნინოს ორჯერ ესროლეს ზურგში.
-სასწრაფო გამოიძახეთ. - ბოლო ხმაზე აყვირდა გოგონა.
სახლიდან სროლის ხმაზე გამოსული სოფო და ქეთა ანდრეას მიუახლოვდნენ და სასწრაფოშიც დარეკეს.
-მოვკვდები? წყვეტილი სუნთქვით და ცრემლიანი თვალებით იკითხა ქალმა.
-არა არა, ყველა საშინელების გაკეთების უფლებას მოგცემ, მაგრამ მაგისას ვერა. - მუხლებზე მდგარი დასჩერებოდა ანდრეა ქალს.
-არ მეშინია სიკვდილის.
-ვიცი და ის ვერ მოვა გაიგე? ვერ მოვა ნინო ნუ ილაპარაკებ სასწრაფოს მოსვლამდე ძალები უნდა დაზოგო.
-შენს ხელებში სიკვდილზე ოცნებაც არ გამიბედავს არასდროს. - ცრემლები ჩამოუგორდა ქალს.
-მოკეტე, ჩემს ხელებში მოკვდები შენ მაგრამ ახლა არა, სიბერეში რომ ძალიან გამაბრაზებ მაშინ მოგკლავ ჩემივე ხელით.
-ძალიან მიყვარხარ და სულ ერთია როგორ, ისიც სულ ერთია მაქვს თუ არა ამის უფლება, თუ ჩემი ცოდვების გამო უნდა ვაგო პასუხი მზად ვარ, იმიტომ რომ ერთადერთი სერიოზული ცოდვა ჩემი შენ ხარ, ყველაზე ტკბილი და ბედნიერი ცოდვა ხარ ანდრეა ჩაჩუა, ახლა კი წადი სანამ პოლიცია მოვა. - სიმწრით ლაპარაკობდა ქალი.
-არსად არ წავალ, ჯანდაბამდე გზა ჰქონია ყველას.
-გთხოვ საავადმყოფოში მნახავ, ახლა უნდა წახვიდე.
-არ შემიძლია ნინო, ყველა რთულ მომენტში გაქცევა აღარ შემიძლია.
-ჩემთვის გააკეთე თუ ოდნავ მაინც გაქვს ჩემი ხათრი, მოგკლავენ ანდრი, გესვრიან, წადი გთხოვ. - მუდარა ისმოდა ქალის ხმაში.
ანდრეამ თხოვნა შეუსრულა, მხოლოდ მას შემდეგ რაც სასწრაფო მოვიდა, ნინოს ტელეფონი აიღო და წავიდა.
ეს კიდევ ერთი პოლიციელის სიცოცხლედ დაუჯდა, კიდევ ერთი ადამიანის მოკვლა მოუწია, უბნის პოლიციელი მოკლა, რომელმაც სროლის ხმა გაიგო და გამოიარა.
ნინო საავადმყოფოში წაიყვანეს, ანდრეა შეშლილივით მართავდა მოტოციკლს, იცოდა რომ ნინოს სოფო და ქეთა თან ახლდნენ, მაგრამ ეს ვერ ამშვიდებდა.
თვითონ უნდოდა იქ ყოფნა, უნდა მისულიყო, სიცოცხლის ფასადაც რომ დაჯდომოდა.
ნინოს ტელეფონში სოფოს ნომერი მოძებნა და დარეკა.
-როგორ არის? სად ხართ?
-ანდრი შენ ხარ? საოპერაციოდ შეიყვანეს, იმედი გვაქვს ყველაფერი კარგად იქნება, აქვე მიიყვანეს ჩვენს საავადმყოფოში. - ჩურჩულით ლაპარაკობდა ქალი.
-მოვდივარ.
-ახლა მაინც ვერ ნახავ, საოპერაციოში ვინ შეგიშვებს, ცოტა ხნით დაელოდე, დაგირეკავ როგორც კი ყველაფერი დასრულდება, მანამდე პოლიციაც მიწყნარდეს იქნებ.
- კარგი, ერთ საათს ვიცდი. - უღონოდ ამოიხვნეშა და ტელეფონი გათიშა. ქალაქში უაზროდ იხეტიალა, ამჯერად ფეხით, რადგან მოტოციკლით სარისკო იყო.
ერთი საათი გავიდა თუ არა ანდრეამ საავადმყოფოსკენ აიღო გეზი, დაახლოებით ნახევარ საათში იქ იქნებოდა, გაუცნობიერებლად თუმცა საავადმყოფოსკენ მიდიოდა მანამდეც. ტელეფონის ზარი გაისმა და ანდრეამ პირველივე ზარზე აიღო ყურმილი.
-როგორ არის? - შეშინებულმა იკითხა და თვითონვე გააკვირვა იმ ფაქტმა, რომ შიში შეეძლო.
-გადარჩება ანდრი, ნინო გადარჩება. - შვებით სუნთქავდა ქალი.
-მართლა? არ მომატყუო იცოდე.
-ანდრეას თავს გეფიცები, ექიმმა თქვა რომ მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრება, დღეს ნარკოზის ქვეშ იქნება, ხვალ ნახე ჯობია, ახლა აქ არ მოხვიდე პოლიცია წრიალებს.
-კარგი, მაგრამ მარტო არ დატოვო, შენ იყავი მანდ. - შვებით ამოისუნთქა ანდრეამაც.
-შენ რომ არ გეთქვა წავიდოდი ხომ? ყოჩაღ შენ. - ნაწყენი ჩანდა სოფო.
-ახლა საყვედურები არ გინდა რა, სისხლი მაქვს გამშრალი ისედაც.
-ნუღარ ნერვიულობ, ნინო ცოცხალია და არ მოკვდება. - წყენა უმალ დაავიწყდა ქალს.
ერთხანს კიდევ ისაუბრეს, მერე ერთმანეთს დაემშვიდობნენ, ანდრეამ მთელი ღამე ქალაქში გაატარა, უთავბოლოდ დადიოდა, უნდოდა როგორმე ჩაეკლა ემოციები, რომლებიც აქამდე არასოდეს დაუფლებია.
შიშმა და სასოწარკვეთამ შეიპყრო, ნაბიჯს უჩქარებდა და გული ამოვარდნაზე ქონდა.
მან არ იცოდა როგორ ებრძოლა გრძნობების და შიშის წინააღმდეგ.
სოფოს რამდენჯერმე დაურეკა ღამით, აღმოჩნდა რომ ნინოს სიცოცხლეს საფრთხე ნამდვილად არ ემუქრებოდა, თუმცა საავადმყოფოში მისვლა მკაცრად აუკრძალა ქალმა.
ანდრეა პატარა ბავშვივით აჟიტირდა, მესამე დილით სოფომ შეატყობინა რომ ნინო უკვე პალატაში იყო და მისი ნახვა შეიძლებოდა, თუმცა თხოვა ჯერ არ მისულიყო რადგან პოლიცია ირგვლივ დასტრიალებდა შენობას.
ანდრეამ ზუსტად გამოიკითხა რომელ პალატაში გადაიყვანეს და ხომ დაცული იყო იქ ქალი, დადებითი პასუხის მიღების შემდეგ, თითქოს დამშვიდებულმა გათიშა ტელეფონი და სახეზე ღიმილი აეკრა.
- მგონი ერთმანეთს ვუბრუნდებით ღმერთო, მგონი ჩემგან განსხვავებით შენ მართლა შეგიძლია პატიება. - გულწრფელად ჩაილაპარაკა, რადგან ცხოვრებაში პირველად იყო მადლიერი, ღმერთის მადლიერი იმისთვის, რომ მისი ნათელი წერტილი არ ჩააქრო.
ამ ფიქრში გართული მიუახლოვდა ნაცნობი საავადმყოფოს შენობას, შორიდან დაზვერვის შემდეგ, ყურადღებით გადათვალა თუ სად იქნებოდა ნინოს პალატის ფანჯრები და საწვიმარი მილის დახმარებით აძვრა ზემოთ.
ფანჯრიდან მწოლიარე ნინო და მის წინ, სავარძელში მჯდომი სოფო გამოჩდნენ. ანდრეამ ცოტა ხანს უყურა ხან ერთს ხან მეორეს, მერე კი ფრთხილად მიაკაკუნა ფანჯრის მინაზე.
- ანდრეაა? - სწრაფი ნაბიჯით მიუახლოვდა სოფო და ფანჯარა გამოაღო.
- ყოველთვის ვგრძნობდი რომ "სპაიდერმენის" ყურება, ცხოვრებაშიც გამომადგებოდა. - ოთახში ჩახტომის შემდეგ, ღიმილით თქვა ანდრეამ და ნინოს საწოლს მიუახლოვდა.
-აქ სახიფათოა. - თითქმის ჩურჩულებდა სოფო.
-დიდი ხანია სძინავს? - სიტყვა ბანზე აუგდო ანდრეამ და ნინოსკენ ანიშნა.
-კი, კარგა ხანია, არ გელოდით თორემ რა დააძინებდა.
-ეს სი*ი პოლიცია, ყველაფერს მოიფიქრებს ახლა, გარდა იმისა რომ მე აქ ვარ.
დაიხარა და შუბლზე ფრთხილად აკოცა ნინოს, ქალმაც მაშინვე გამოახილა თვალი.
-მესიზმრები? - ძილბურანში მყოფმა იკითხა.
-კი შეჩვეული ხარ, მაგრამ ამჯერად არა. - ღიმილით აცნობა ეშმაკმა.
-ახლა უნდა გეჩხუბებოდე აქ რამ მოგიყვანა_მეთქი, მაგრამ იმდენად მომენატრე და იმდენად მინდოდა შენი ნახვა, აფერისტობა გამომივა რომ ვიჩხუბო. - თვალები გაუბრწყინდა ნინოს.
-დამშვიდდი კარგი? არაფერი არ მოხდება, მე შენთან ვარ. - კიდევ ერთხელ აკოცა შუბლზე.
-მე გარეთ გავალ და კართან ვიქნები, თუ კარზე მოვაკაკუნებ სასწრაფოდ გაქრი აქედან. - საუბარში ჩაერთო სოფო, გადაეხვია და გარეთ გავიდა.
- რამე გტკივა ნი? - იკითხა როგორც კი მარტო დარჩნენ ოთახში.
-არა, არაფერი.
-შენი თვალები საპირისპიროს რატომ მეუბნება?
-გატყუებენ. - დაბნეული ჩანდა ქალი.
-სისულელეა, მითხარი რა გჭირს?
-შენ რა გჭირს ის მითხარი ჯერ, რას გიგავს სახე, შეშლილს გავხარ. - ყურადღებით შეათვალიერა ქალმა ანდრეა რომელსაც ფითრისფერი დასდებოდა.
-მე. . . მე არც კი ვიცი, ვინერვიულე, შემეშინდა და თავს ვერ მოვერიე. - ენა ებმოდა ეშმაკს.
-შეგეშინდა და შიშს ვერ მოერიე შენ? - გაოგნება დაეტყო ნინოს სახეს.
-ჰო, მე მშვენივრად ვიცი როგორ ვებრძოლო ადამიანებს და უსამართლობას, მაგრამ სიყვარულთან და შიშთან ბრძოლაში, ფავორიტი არ ვარ როგორც ჩანს. - კეფა მოიქექა.
-ყველაზე არარომანტიკულად სიყვარულის ახსნას როგორ ახერხებ? - ოდნავ გაეღიმა ნინოს.
-იმის პირობაზე, რომ საკუთარ დას ვუხსნი მშვენიერი დასაწყისია ჰო?
-ყველაფრის გაფუჭებაში, ნამდვილი გენიოსი ხარ. - სახე დაუსერიოზულდა ქალს.
-უბრალოდ ვცდილობ ხაზგასმულ იქნას ფაქტი, რომ ინცესტის მომხრე არ ვარ. - ეშმაკური ღიმილით აღნიშნა.
-ამას ვისთვის უსვამ ხაზს?
-ორივესთვის.
-მგონი მართლა ყველაფერს აფუჭებს ღმერთი.
-მაგრამ შენი თავი გადამირჩინა და ვალში ვარ მასთან. - კმაყოფილი საუბრობდა ანდრეა.
-ეს შენ ხარ? - სიცილი მოერია ნინოს თუმცა უღიმღამოდ გამოუვიდა.
-არ ვიცი მგონი მე უნდა ვიყო, როდის გაგწერენ? - თემა შეცვალა.
-სადმე გვეჩქარება?
-ჰო, სადღაც უნდა წაგიყვანო. - თავზე ადგა და ზემოდან დასჩერებოდა ქალს.
-აბა ინცესტი არაო?
-გოგო წაგიყვანო_მეთქი გაგაუპატიუროთქო ხო არ მითქვამს. - ხმადაბლა გაეცინა ანდრეას.
- რაღაც უნდა გითხრა. - სახე გაუქვავდა ნინოს და ანდრეას თვალებს გაუსწორა მზერა.
-რა?
-არის რაღაც რაც არ იცი.
-ახლა თუ კიდევ ჩვენს მშობლებზე უნდა თქვა რამე და თავი ესპანურ სერიალში მაგრძნობინო მოკეტე ჯობია, თორემ ამჯერად მე გავუშვებ ჰაერს წვეთოვანში. - კბილებში გამოსცრა გოგონამ.
- არა, ამჯერად საქმე ჩვენ გვეხება.
- თავიდან მომწყდიო თუ მეუბნები სულ ტყუილად, ჯერ ფეხზე უნდა დაგაყენო.
-ანდრეა ფეხზე ვეღარ დავდგები. - მოულოდნელად წამოიძახა ქალმა.
- რა?
- ზურგის ტვინი დამიზიანდა, ჩემი სხეული ვეღარასდროს შეძლებს მოძრაობას.
-შეუძლებელია ნინო.
-ასეა. - თვალები გადაატრიალა ქალმა.
-სერიოზულად? მეუბნები რომ მოძრაობას ვეღარ შეძლებ და თვალებს ისე ატრიალებ, თითქოს შენ სულ არ გეხებოდეს ეს ამბავი.
-მაპატიე, მაგრამ ეს ერთადერთი მოძრაობაა, რომელსაც სხვების დაუხმარებლად ვასრულებ. - უღონოდ ლაპარაკობდა ქალი.
- და განკურნების საშუალება?
- არ არსებობს.
-შეუძლებელია, შეუძლებელია. - გიჟივით იმეორებდა ანდრეა,უკან დაიხია და უღონოდ ჩაეშვა სავარძელში, იმდენად ღრმად სუნთქავდა გეგონებოდათ ყოველი ჩასუნთქვა უკანასკნელი იყო, პირი დააღო და თვალები ჩაუწითლდა.
-ჩემი ბრალია. - ამოილუღლუღა და თავი ხელებში ჩარგო.
-მოეშვი გლოვას, არაფერია შენი ბრალი, მე წამოგიყვანე იმ დღეს სოფოსთან და აღმოჩნდა რომ პოლიცია მათ სახლს კიდევ ზვერავდა. - მისი დამშვიდება სცადა ნინომ.
- ახლა მე არ ვიცი როგორ მოვიქცე ნინო, ან რა უნდა გითხრა, მე არასოდეს მიცდია ჩემს გრძნობებზე საუბარი და არც თანაგრძნობა ვიცი.
-ახლა ძლიერი უნდა იყო რომ მეც მომცე ძალა. - სახეში შეაჩერდა ეშმაკს.
-ძლიერი, მე უნდა ვიყო ძლიერი? შენ კიდევ გჯერა რომ ძლიერი ვარ? მერამდენედ დავამტკიცე ჩემი სისუსტე, მერამდენედ მიგახვედრე რომ ლაჩარი ვარ და კიდევ გჯერა ჩემი? ძლიერი რომ ვყოფილიყავი, შევძლებდი შენს დაცვას მე კი ვერც ერთხელ ვერ მოვახერხე ეს.
-ანდრეა რაც მოხდა შენი ბრალი არ არის და ახლა ისე მჭირდები როგორც არასდროს.
-მე აქ ვიქნები სულ, გამუდმებით შენთან ვიქნები გაიგე? ახლა ღმერთიც ვერ შეძლებს შენი თავი წამართვას, თუნდაც ჯოჯოხეთში გადავსახლდებით, მაგრამ აღარ დაგტოვებ, სისუსტეს აღარ გამოვიჩენ.
-ჯოჯოხეთში შენებთან ეშმაკო? - გაღიმება სცადა ნინომ.
ანდრეა ფეხზე წამოდგა, ქალს მიუახლოვდა, რამდენჯერმე აკოცა შუბლზე და თმაზე თამაში დაუწყო.
-მაინც და მაინც მაშინ უნდა დამგვანებოდი ადამიანს, როცა შენი ჩახუტება აღარ შემეძლებოდა? - ჩუმად, თითქმის ჩურჩულით უთხრა ნინომ.
-მე მაინც არ ვიმსახურებდი ვინმეს ჩახუტებას, ამიტომ მე ჩაგეხუტები.
-მე ვიმსახურებ? - სევდიანად შეხედა ქალმა.
-შენ არაფერს იმსახურებ, მაგრამ მე ვარ ზედმეტად გულკეთილი. -ვითომ გაიღიმა ანდრეამ, თუმცა უგემურ დაჭყანვას უფრო ჰგავდა.
- წადი ახლა, საშიშია ამდენ ხანს რომ ხარ აქ.
- რამდენ ხანს დაგტოვებენ საავადმყოფოში კიდევ?
- ალბათ დიდ ხანს, შეიძლება რამდენიმე თვეც გამომიყენონ საცდელ ბაჭიად.
- არავის მივცემ ამის უფლებას ნინომ
- წადი ახლა დროულად, კიდევ შარში არ გაწხვიო და ფრთხილად იყავი იცოდე.
ანდრეამ კარს აქედან ფრთხილად მიუკაკუნა სოფოს და ისიც მაშინვე შემოვიდა ოთახში.
ეშმაკი ქალებს დაემშვიდობა და ფანჯრიდან გადაძვრა.
მისი წასვლისთანავე არაადამიანური ხმა ამოუშვა ნინომ და გულამოსკვნილი ატირდაა, სოფო მაშინვე მასთან გაჩნდა და დამშვიდება დაუწყო, თუმცა ქალმა კარგა ხანს იტირა მაინც.
-უთხარი რაც გჭირს? მშვიდი ხმით იკითხა სოფომ.
-კი და არც კი ვიცი როგორ შევძელი თავის შეკავება, მისი თანდასწრებით რომ არ მებღვლა. -სლუკუნით წარმოთქვა ქალმა.
- არ გიტირია? - თითქოს ნინოს სიძლიერის შეგრძნებამ გააოცა.
- ისეთი სახე ჰქონდა ვიფიქრე გულმა არ დაარტყას_მეთქი, საკუთარი თავის შესაცოდებლად აღარ მეცალა.
-ასეთ მდგომარეობაში ხარ თავად და მისი მდგომარეობა გადარდებს, არ ვიცი მე, სასწაული ვინმე ხარ.
-სასწაული შენ ხარ სოფო, ახლა აქ რომ დგახარ.
-ყველაფერი კარგად იქნება. - თქვა და შეძლებისდაგვარად მოეხვია ქალი.

. . .
ერთი თვე გავიდა რაც ნინო საავადმყოფოში იწვა, ათასნაირ ანალიზებს უკეთებდნენ, მის მოძლიერებას ცდილობდნენ, თუმცა ქალი სულ უკან და უკან მიდიოდა.
ყოველი წუთი, თითქოს ათი წლით აბერებდა.
ამას ემატებოდა ინფორმაცია, რომელსაც ტელევიზორი გამუდმებით გადმოსცემდა, მთელს ქალაქში კი არა მთელს ქვეყანაში ეძებდნენ ანდრეას, ბრძანება გაიცა დანახვისთანავე ესროლათ მისთვის, რადგან ეშმაკი მეტისმეტად საშიში გამხდარიყი.
ნინოს ანდრეაზე ნერვიულობა არ ასვენებდა, გოგონა კი ყოველდღე ჯიუტად მოდიოდა საავადმყოფოში, ფანჯრიდან ძვრებოდა ნინოს პალატაში და ათას სისულელეზე ელაპარაკებოდა, რომ როგორმე ხასიათზე მოეყვანა.
-არ დაიღალე? - ჰკითხა ქალმა მორიგი სტუმრობისას.
-რით?
-ჩემით.
-სერიოზულად მეკითხები?
-ჰო.
-თავიდან თუ გინდა მომიშორო, რამე სხვა მოიფიქრე ჯობია, რადგან ვერ დამღლი. - უდარდელად ჩამოჯდა საწოლზე გოგონა.
-ანდრეა სერიოზულად, ხვდები მაინც რამდენად ვიტანჯებით ორივე?
--მე მხოლოდ შენი უხასიათობა მტანჯავს, დანარჩენი არაფერი მადარდებს.
-არ მაქვს უხასიათობის მიზეზი?
- გაქვს, მაგრამ გამოვასწორებთ ყველაფერს.
-გამოასწორებ?
-კი, ყველაფერს გავაკეთებ რაც გინდა, ოღონდ მითხარი რით შეგიმსუბუქო მდგომარეობა. - თვალებში მიაჩერდა ქალს.
-გამანთავისუფლე? - მოკლე და მოულოდნელი იყო ნინოს პასუხი.
-რისგან?
-საკუთარი თავისგან და ამ დამპალი საწოლისგან.
- რას გულისხმობ?
-ანდრეა, კიდევ ერთხელ გააკეთე ის, რაც ასე კარგად გამოგდის.
-გინდა რომ მოგკლა? - თითქოს ყურებს ვერ უჯერებდა "ეშმაკი".
-ეს მოკვლა კი არა თავისუფლების მონიჭება იქნება ჩემთვის.
-ნუ სულელობ. - სასწრაფოდ წამოდგა ფეხზე.
-გთხოვ, გემუდარები გააკეთე ეს ჩემს გამო, ერთხელ მაინც იყავი ბოლომდე ჩემს გვერდით, ერთხელ მაინც გამოიჩინე სიძლიერე. - სასოწარკვეთილი ემუდარებოდა ქალი
-არ შემიძლია.
-არასოდეს არაფერის გაკეთება როგორ არ შეგიძლია ჩემთვის, იმდენი ხალხი დახოცე და მე რომ მჭირდება ამაშიც უძლური ხარ?
-გაჩუმდი, გემუდარები. - ღონე გამოეცალა ანდრეასაც.
-არა ანდრეა, არ შემიძლია ამის გაძლება, არ შემიძლია ასე უძრავად ყოფნა და შენ იცი ეს.
-მე ვიქნები შენს გვერდით და არაფერი გაგიჭირდება. - ხავსს ეჭიდებოდა ეშმაკი.
-ცოტა ხანში ნაწოლები გამიჩნდება.
-კარგად მოგივლი და არ გაგიჩნდება.
-სისულელეა ანდრეა, ამას სულ ვერ შეძლებ, გაიგე ვერ შეძლებ, ეგეც რომ არა ნებისმიერ წამს შეიძლება დაგიჭირონ და კიდევ ერთხელ მიმატოვებ მაშინ, როცა ყველაზე მეტად დამჭირდები. - ცრემლები ჩამოუგორდა ნინოს.
-ვერ დამიჭერენ. - მტკიცე იყო ანდრეას პასუხი.
-და თუ დაგიჭერენ? სამუდამოდ ვერ დაიმალები, მითუმეტეს ჩემნაირ ხეიბართან ერთად.
-აღარ გაბედო და საკუთარ თავს ასე აღარ უწოდო. - ხმას აუწია ანდრეამ.
-მაშინ დამეხმარე რომ ასეთი აღარ ვიყო.
-ნინო ხვდები მაინც რას მთხოვ?
-კი, ჩვენი გაცნობის დღიდან შენ იქცევი ეგოისტურად და ამ ერთხელ მეც უნდა მოვიქცე.
-უნდა წავიდე. - ანდრეა ფანჯარასთან მივიდა.
-მიდი გაიქეცი, შენ ხომ ყოველთვის გარბიხარ როცა მჭირდები, ახლა შენი შეჩერებაც არ შემიძლია, ან როდის შემეძლო რომ? - უკვე ხმამაღლა სლუკუნებდა ქალი.
-მე დავბრუნდები გესმის? ოღონდ უნდა დავფიქრდეთ, ყველაფერზე უნდა დავფიქრდეთ მეც და შენც. - ნინოსთან მივიდა, შუბლზე აკოცა და ფანჯრიდან უჩუმრად გადაძვრა.
ბოლო დროს გართულდა ოთახში ჩუმად შეპარვა და გამოპარვა.
საავადმყოფოს ფასადის შეღებვა დაიწყეს, რის გამოც გამუდმებით იდგნენ ამწე კრანები და მუშები ირეოდნენ.
საბოლოოდ მაინც მოახერხა გამოპარვა ანდრეამ და უთავბოლოდ დაიწყო ქუჩაში სიარული.
ვერაფერზე ფიქრობდა ოფლში ისე იწურებოდა, თითქოს თავქუდმოგლეჯილს ერბინოს.
რა უნდა ექნა? ნინო მართალი იყო, ნებისმიერ წამს შეიძლებოდა დაეჭირათ ანდრეა და ნინო მარტო დარჩებოდა, მას კი საკუთარი ხელით ჭამაც არ შეეძლო, დანარჩენზე ხომ საუბარიც ზედმეტია.
ანდრეა სამი დღე არ გამოჩენილა, ნინო აუტანელმა ფორიაქმა და მარტოობამ მოიცვა, სოფოს ისიც კი სთხოვა ანდრეასთან წასულიყო, თუმცა სახლშიც არ დახვდათ.
საშინელმა წინათგრძნობამ მოიცვა ყველა, რა გააკეთა ანდრეამ, რა შეეძლო კიდევ გაეკეთებინა? ამ ფიქრში იყო ნინო ანდრეა რომ ფანჯრიდან შემოძვრა.
-დამპალო. - გაბრაზებით მიაძახა ქალმა.
-მეც მომენატრე. - მის თავთან დაიხარა და შუბლზე აკოცა.
-როგორ არ მოგინდა ამდენ ხანს ჩემი ნახვა? შენგან არასდროს დადგება ადამიანი. - ტირილი მოერია ნინოს...
-სოფო სად არის? - სიტყვა ბანზე აუგდო ანდრეამ
-სახლში წავიდა, გამოცვლა და დაბანა სჭირდება ზოგჯერ.
- ნუ ჭუჭყუნებ, პრობლემებს ვაგვარებდი და ვფიქრობდი.
-მითხარი რომ მზად ხარ ჩემს გასათავისუფლებლად და ყველაფერს გაპატიებ.
-მზად ვარ. - ცივად თქვა გოგონამ.
-მიყვარხარ, ძალიან მიყვარხარ და უზომოდ მადლიერი ვარ. - ემოციები ვეღარ მოთოკა ქალმა.
-მხოლოდ ერთი პირობით. - საუბარი გააწყვეტინა.
-რა პირობით?
-მინდა ერთი კვირა მაჩუქო, ერთი კვირის შემდეგ მე გავაკეთებ იმას რაც გინდა.
-თანახმა ვარ ანდრეა, რა თქმა უნდა თანახმა ვარ. - უზომოდ ბედნიერი ჩანდა ქალი.
-ჰოდა მშვენიერი. - საწოლს მიუახლოვდა და ნინო ფრთხილად წამოსწია.
-რას აკეთებ?
-გიტაცებ, ახლა მხარზე უნდა გადაგიკიდო და იმედი მაქვს არაფერს გატკენ. - მოკლედ აუხსნა.
-მგრძნობელობა არ მაქვს. - სევდიანად აცნობა ქალმა.
ანდრეამ ფრთხილად აიყვანა საწოლიდან და ფანჯრისკენ გაემართა.
-აქედან როგორ ჩამიყვან? ფანჯრიდან ხომ არ გადამაგდებ?
-ის გოგო არ ხარ სიკვდილი რომ უნდა? - ღიმილი მოერია ანდრეას.
-უმტკივნეულოდ. - სწრაფად შეუსწორა ნინომ და ამასობაში ფანჯარასთან მივიდნენ.
ანდრეამ ფრთხილად გადააწოდა ნინო ამწეზე მდგომ მამაკაცს, შემდეგ თვითონაც გადავიდა და ქვემოთ დაწევა დაიწყეს.
ნინო ეტლში ჩასვა, ღვედებით დაამაგრა, შემდეგ ზემოთხსენებული მამაკაცის დახმარებით მანქანაში შესვა, სადაც წინასწარ გაენთავისუფლებინათ ადგილი ეტლისთვის, კაცებს მადლობა გადაუხადა და ნინოს გვერდით მიუჯდა.
-რა გააკეთე არანორმალურო? - თვენახევრის განმავლობაში პირველად გაეღიმა ქალს გულიანად.
- მოგიტაცე.
-ვინ იყვნენ ის ბიჭები? - ღიმილი არ შორდებოდა ქალს.
-მუშები, საავადმყოფოს ფასადს ღებავდნენ.
-და როგორ დაითანხმე ადამიანის მოპარვაზე?
-ის მივეცი რაც უნდოდათ. - მოკლედ მოუჭრა.
-რა?
-ტრა*ი ნინო, რა უაზრო კითხვებს სვამ, ფული მივეცი, რა უნდა მიმეცა? იყვირა ანდრეამ...
-ნუ ღრიალებ. - ხმადაბლა თქვა ქალმა.
-არ ვღრიალებ. - სერაფად დამშვიდდა ეშმაკიც.
- სად მივდივართ?
-სადაც გვინდა, სადაც შენ გინდა.
-მე შენთან ერთად ყველგან კარგად ვარ.
-მაშინ ჯერ სახლში წავიდეთ. - ღიმილით გახედა ქალს.
-მადლობა რომ არსებობ ანდრეა.
-მადლობა მამაშენს. - ირონიულად გაეცინა "ეშმაკს".
-სოფოს დაურეკე და უთხარი რომ კარგად ვართ. - ისევ ნინომ შეახსენა.
ანდრეამ ტელეფონი ამოიღო და ქალს გაუწოდა.
-კბილებით თუ დავიჭერ საუბარს ვერ შევძლებ.
-ღმერთო, ნინო მაპატიე მე უბრალოდ ხომ გესმის არა? - ბლუკუნი დაიწყო ანდრეამ.
-დამშვიდდი არაფერია, მეც ზუსტად ასე მომივიდა პირველად რომ ამოგიყვანეს ჩემთან კაბინეტში და ხელბორკილი ვერ შევამჩნიე.
ორივეს გაეცინათ და სოფოსთან დარეკეს.
-ანდრი შენ ხარ? - მაშინვე იცნო ქალმა.
-ჰო სოფო, საავადმყოფოში აღარ მიხვიდე.
-რატომ?
-ნინო წამოვიყვანე.
-გამოწერეს?
-ჰო, ოღონდ ექიმმა ჯერ არ იცის. - ღიმილი შეეპარა ანდრეას ბაგეს.
-ანდრეა ნინო მოიპარე? - გაოგნება დაეტყო ქალის ხმას.
- მართალია უძრავი ვარ, მაგრამ ნივთებში მაინც ნუ გამიყვანთ ჯერ - დაიყვირა ნინომ და თავისივე ნათქვამზე გაეღიმა.
-მოვიპარე ტელევიზორი ხო არაა გოგო, მოვიტაცე მაინც გეთქვა.
-მაპატიეთ დავიბენი ვაა, არ ხართ თქვენ ნორმალურები. - თავი იმართლა სოფომ.
-კარგი წავედი ახლა და ტელეფონს ვაგდებ, თუ რამე მე დაგირეკავთ.
-მოიცა სად გნახოთ ან როგორ დაგიკავშირდეთ?
-მე დაგიკავშირდები სოფო. - მოკლედ მოუჭრა "ეშმაკმა".
-კარგი კარგი. - მშრალად დაეთანხმა ქალი, რადგან სხვა გზა არ ჰქონდა და ანდრეამაც ტელეფონი მოისროლა.
. . .
მთელი კვირა ყველაზე ბედნიერი ადამიანი იყო ნინო, გამუდმებით იცინოდა და ბედნიერებას ასხივებდა, ანდრეაც არ იმჩნევდა როგორ ღრღნიდა შიგნიდან რაღაც და ცდილობდა მხიარული ყოფილიყო.
მთელი დღეები ათას სისულელეზე საუბრობდნენ, იცინოდნენ ღამით კი მანქანით დასეირნობდნენ.
ერთმა კვირამ თვალის დახამხამებაში გაიარა და ნინოს სიცოცხლის ბოლო დღეც გათენდა.
-დაბადების დღეს გილოცავ. - დილით ადრე დაადგა ანდრეა თავზე, შუბლზე აკოცა და ერთი გვირილა გაუკეთა თმაში.
-გმადლობ, წინაზე გვირილა ხელში მომეცი. - სევდიანად გაიხსენა ქალმა.
-მომავალ წელს რა იქნება ნინო?
-საფლავზე მომიტანე. - მშვიდად იღიმოდა ქალი.
-ეს ნიშნავს რომ აზრი ვერ შეგაცვლევინე?
-არა ანდრი, არ შემიძლია ასე სიცოცხლე, სუნთქვაც მიჭირს იმის გააზრებისას რომ ვერასოდეს გავინძრევი, ვერასოდეს შეგეხები.
ანდრეამ ნინოს ხელები, თავისაში მოიქცია და სახეზე ჩამოისვა.
-რა ცუდია რომ წამების დაპაუზება არ შემიძლია, ამ წამს დავაპაუზებდი და ჩვენს ცხოვრებაზე რომ წიგნი დაეწერათ ამ ფოტოს დავურთავდი გარეკანზე. - თვალებიდან ცრემლი ჩამოუგორდა ნინოს.
-ნუ ტირი, დღეს შენ ბედნიერი ხარ, დღეს შენ ხარ ეგოისტი და ტირილის უფლება მაინც დამიტოვე მე. - თვალები აუწყლიანდა ანდრეასაც, თუმცა სწრაფად გააკონტროლა თავი.
-არ მეგონა რომ ტირილი შეგეძლო.
-არც მე. - მოკლედ მოუჭრა.
-ანდრი, დამპირდი რომ ჩემი სიკვდილის შემდეგ, არც ნარკოტიკს მიეკარები და არც შენს თავს ავნებ რამეს.
-მგონი ზედმეტად ეგოისტი გახდი ნინო.
-დამპირდი. - სიმტკიცესთან ერთად თხოვნა ისმოდა ქალის ხმაში.
-მე ვეცდები, გპირდები რომ ვეცდები, ახლა კი აღარ მინდა ამაზე საუბარი, დროა დაბადებისდღე ავღნიშნოთ.
ანდრეამ ნინო ეტლში გადმოსვა, ღვედებით დაამაგრა და წინასწარ დასხმული ღვინის ჭიქები აღმართა.
-შენ გაგიმარჯოს, ეშმაკსაც და ღმერთსაც რომ მოუგე თამაში. - ანდრეამ ჭიქები თვითონვე მიარტყა ერთმანეთს, ერთი ჭიქიდან ნინოს დაალევინა, მერე კი თვითონაც დალია.
-დღეს ხომ შეასრულებ პირობას? - ჰკითხა ნინომ და თავი ჩახარა.
-რა თქმა უნდა პატარავ, ერთხელ მაინც შევასრულებ შენთვის მოცემულ სიტყვას. - ღიმილი გაუკრთა ბაგეზე.
-არ მინდა რომ მეტკინოს. - წამით შიში ჩაუდგა თვალებში.
-ისედაც ბევრჯერ გატკინე, უკვე აღარ გავიმეორებ. - სახეში მისჩერებოდა ანდრეა ქალს და ნინოც ჩაიძირა მის მზერაში.
მძაფრად იგრძნო ანდრეას თვალებიდან მომავალი მუხტი, აი ახლა ანდრეა ბრაზით არ უყურებდა ქალს, მისი მზერა თბილი იყო, გამყინავად თბილი და ნინოს თავბრუ დაეხვა.
-სასმელში რაღაც ჩამიყარე არა? - ღიმილმა შეუხსნა ბაგე.
-ყველაფერი მალე დამთავრდება პატარავ. - მისი სახე ხელებში მოიქცია "ეშმაკმა".
-მადლობა და ძალიან, ძალიან მიყვარხარ ანდრეა.
- მეც მიყვარხარ. - სუნთქვას ამოაყოლა სიტყვები გოგონამ.
სიტყვები, რომელიც არასდროს უთქვამს აქამდე.
-მაგის დედაც, თუ მაინც ჯოჯოხეთში უნდა მოვხვდე, აქედან მაინც გამაყოლე სამოთხე და უკანასკნელად მაკოცე. - თხოვნა იგრძნობოდა ნინოს ხმაში და
ანდრეამაც ქალის ტუჩებისკენ მიიწია, ფრთხილად შეეხო მის ბაგეს, რამდენიმე წუთით დააყოვნა ტუჩები, მერე კი ფრთხილად მოშორდა ქალს და სახეში შეაჩერდა, თუმცა ნინოს თვალებში ჩახედვა ვეღარ მოახერხა.
ფეხზე მშვიდად წამოდგა, არა ის მშვიდი კი არა დაცლილი იყო, ნინო საწოლზე გადმოიყვანა, დიდ ხანს ეფერა მიცვალებულს, თვალები დაუკოცნა თმების სურნელი დაიმახსოვრა, შემდეგ კარი მაგრად დაკეტა და სახლიდან გავიდა.
გიჟივით მიაღწია ქუჩის ტელეფონამდე და სოფოს დაურეკა.
-ბატონო. - გაისმა ქალის ხმა.
-მე ვარ.
-ანდრი ხომ მშვიდობაა? - მოსმენილმა ხმამ აშკარად შეაშფოთა სოფო.
-ნინო მოვკალი, სახლშია გვამი და როგორც იმსახურებს ისე დაკრძალეთ.
-ხუმრობ თუ გააფრინე? - აღშფოთებით იყვირა ქალმა.
-რაც შეგიძლია მალე მიდით, არ ვხუმრობ და ყოველი გარდაცვალების დღეს, ერთი გვირილა მიიტანეთ ხოლმე საფლავზე.
-ავადმყოფი ხარ, ნამდვილი ავადმყოფი აღარასდროს მოგვეკარო, არც ნინოს მიეკარო, მას ჩვენ დავკრძალავთ და მოსულიც არ გნახო, შენ გიჟი ხარ, გიჟი რომელსაც მკურნალობა სჭირდება. - სასოწარკვეთილი ბღაოდა ქალი.
-ნახვამდის. - თქვა და მშვიდად დაკიდა ტელეფონი, სახლს შორიდან უყურებდა და შეამჩნია როგორ მოვიდა სოფო სასწრაფოსთან და პოლიციასთან ერთად.
ნინოს დაკრძალვასაც შორიდან უყურა და სასაფლაოდან პირდაპირ ეკლესიაში წავიდა.
შეაბიჯა თუ არა ყველაფერი დალეწა რაც ხელში მოხვდა.
- არაფრით ხარ ჩემზე უკეთესი გაიგე? არაფრით? შენ ხარ სწორედ ეშმაკი, შენ გააკეთე ყველაფერი, შენ უფრო მწარედ იძიე შური ვიდრე მე, შენი ხელით მოკალი უკანასკნელი გრამი ღმერთი ჩემში
არასოდეს მწამდი, მაგრამ ახლა მძულხარ, მეზიზღები იმიტომ რომ ჩემი ღმერთი დღეს დავმარხე, საკუთარი ხელით მოკლული, ღმერთი დამიმარხეს დღეს.
ბოლო ხმაზე ღრიალებდა და ირგვლივ ყველაფერს ლეწავდა, დიდხანს ეჩხუბა ღმერთს, მანამ არ გაჩერებულა სანამ პოლიცია არ დაადგა თავზე და ძალით არ გაათრიეს შენობიდან.
აღარაფერი ადარდებდა ანდრეას, არც არაფერი ახსოვდა.
სასამართლოს დღესაც კი არ მოსულა გონს.
ისიც კი ვერ გაიაზრა რომ სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline მოდერი სალანდერი

ხალხო, პირველ რიგში ძალიან დიდი მადლობა ყველას ვინც თქვენი დრო და ნერვები დაგვითმეთ.
იმხელა სიხარული და პოზიტივი მოგქონდათ მთელი ეს დრო რომ, აი აი არ ვიცი რა უნდა გითხრათ.
სათითაოდ ყველას, დაუსრულებლად მინდა გიმეოროთ რომ ძალიან მადლიერი ვარ, მხარდაჭერის, სითბოსა და სიყვარულისთვის❤
უდიდესი ბედნიერებაა თქვენი კომენტარების თუ ესემესების კითხვა.
ასეთ მაგარ მუხტს რომელიც თქვენგან მოდის ვერცერთი, ისტორიის, მოთხრობის, რომანის და საერთოდ ვერაფრის წაკითხვით ვერ მიიღებს ადამიანი.
ძალიან მიხარია რომ შეიყვარეთ პერსონაჟები, ზოგმა მეტად, ზოგმა ნაკლებად, ზოგმაც საერთოდ ვერ მიიღო და ესეც ბუნებრივია მესმის.
როცა წერა დავიწყე, მაშინაც ვიცოდი რომ ანდრეა ყველასთვის საყვარელი პერსონაჟი ვერ გახდებოდა.(პრინციპში მისი იდეალურად წარმოჩენა, არც არასდროს მიცდია, ყველა მხრიდან გაჩვენებდით)
მოკლედ არ ვიცი, საჭირო სიტყვებს ვეღარ ვპოულობ და როცა თავდაპირველი ეიფორია გადაივლის კიდევ უფრო კონკრეტულად გიპასუხებთ ყველას ყველაფერზე❤

პ.ს. არ შემიძლია რამდენიმე ადამიანს განსაკუთრებული მადლობა არ გადავუხადო, ვიღაცები შესაძლოა გამომრჩეთ მაგრამ ნუ მიწყენთ. პირველ რიგში მადლობა ქეთი გოდერძიშვილს და Gentlewoman_ს, ეს ადამიანები ჯერ კიდევ მაშინ მედგნენ მყარად გვერდით როცა კრიტიკის ქარცეცხლში გავეხვიე.
ანა - ადამიანი რომელიც, საიტზე ყოფნის თუ შესვენების პერიოდში სულ ახლოს იყო და პირველ რიგში მის რჩევებს ვითვალისწინებდი და აზრსაც მას ვეკითხებოდი კონკრეტულ თემებთან დაკავშირებით. (თან სასწაული შვილები ჰყავს :დ)
ქალბატონი ნანა (გვარის გამხელა უნდა თუ არა არ ვიცი ამიტომ თავს შევიკავებ, ვიცი რომ მიხვდებით მაინც) - აი აი სასწაული ადამიანი, უპოზიტიურესი სიტყვებით და საოცარი სითბოთი.
ლილუ - წარმოდგენა არ მაქვს ვინ ხარ ან როგორი ხარ, მაგრამ ვიცი რომ ჩემი სასწაული ხარ შენ, ფრთები შემასხი არაერთხელ ❤
შემოდგომისფერო - სასწაული გოგო ხარ, ყველაფრის თქმა მინდა მაგრამ ისედაც მიხვდები ❤
ალასკა და ჟიზელ - ადამიანი დღესასწაულები ხართ თქვენ, სიცილის პანიკური შეტევები მეწყება თქვენს კომენტარებზე :დ საზიზღრად მაგრები ხართ.

პ.პ.ს. როგორი საოსკარე სიტყვა გამომივიდა :დ
მაგრამ უნდა მეთქვა :დ

 



№2  offline წევრი მარიკუნაა♥️

გავგიჟდები, რეები გააჩალიჩე!
ძალიან მომეწონა:))))))

გელოდები, მალე!
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№3  offline აქტიური მკითხველი Anuki96

ცოტა ხანში ალბათ შვილების გაყოფას მთხოვ :) არავითარ შემთხვევაში. :დ რაც შეეხება ისტორიას. როცა პირველად აი სუულ პირველად ატვირთე პირველი თავი ჯერ მომხიბლა სათაურმა თუმცა დიდ ხანს ვფიქრობდი რას ნიშნავდა. მერე წაკითხვა რომ გადავწყვიტე დიალოგებმა ჩამითრია და ვეღარ დავაღწიე თავი. სათაურის არსსაც ჩავწვდი. მერე მთელი დღე ვფიქრობდი ნეტავ შემდეგ თავში რა სიტუაცია იქნებოდა მაგრამ მოლოდინს ყოველთვის აჭარბებდა. იმდენად გამართულია აზრობრივად თითოეული სიტყვა რომ იშვიათობაა და რამდენად ძლიერი აზტოვნება უნდა ქონდეს ავტორს ასეთი ჩამთრევი ისტორია დაწეროს. აქედანვე გაფრთხილებ თუ ოდესმე ამ ისტორიის გაქრობას მოინდომებ იცოდე რომ პირველი მტერი მე ვიქნები შენთვის და დარწმუნებული ვარ ჩემ გარდა უამრავს გადაიმტერებ!!! რაც შეეხება მეორე ნაწილს: ველოდები მოუთმენლად!!!

 



№4  offline მოდერი სალანდერი

მარიკუნაა♥️
გავგიჟდები, რეები გააჩალიჩე!
ძალიან მომეწონა:))))))

გელოდები, მალე!

ძალიან დიდი მადლობა ❤

Anuki96
ცოტა ხანში ალბათ შვილების გაყოფას მთხოვ :) არავითარ შემთხვევაში. :დ რაც შეეხება ისტორიას. როცა პირველად აი სუულ პირველად ატვირთე პირველი თავი ჯერ მომხიბლა სათაურმა თუმცა დიდ ხანს ვფიქრობდი რას ნიშნავდა. მერე წაკითხვა რომ გადავწყვიტე დიალოგებმა ჩამითრია და ვეღარ დავაღწიე თავი. სათაურის არსსაც ჩავწვდი. მერე მთელი დღე ვფიქრობდი ნეტავ შემდეგ თავში რა სიტუაცია იქნებოდა მაგრამ მოლოდინს ყოველთვის აჭარბებდა. იმდენად გამართულია აზრობრივად თითოეული სიტყვა რომ იშვიათობაა და რამდენად ძლიერი აზტოვნება უნდა ქონდეს ავტორს ასეთი ჩამთრევი ისტორია დაწეროს. აქედანვე გაფრთხილებ თუ ოდესმე ამ ისტორიის გაქრობას მოინდომებ იცოდე რომ პირველი მტერი მე ვიქნები შენთვის და დარწმუნებული ვარ ჩემ გარდა უამრავს გადაიმტერებ!!! რაც შეეხება მეორე ნაწილს: ველოდები მოუთმენლად!!!

ძალიან ძალიან მიხარია შენ რომ გიპოვნე აქ ❤
ისტორიას აღარ გავაქრობ, სიტყვას ვიძლევი ❤
მეორე ნაწილი ვნახოთ როდის მოვაბამ თავს ❤
და ანააა, ბავშვებზე დაფიქრდი მაინც :დ კარგად მივხედავ ხომ იცი :დ

 



№5  offline აქტიური მკითხველი Anuki96

სალანდერი
მარიკუნაა♥️
გავგიჟდები, რეები გააჩალიჩე!
ძალიან მომეწონა:))))))

გელოდები, მალე!

ძალიან დიდი მადლობა ❤

Anuki96
ცოტა ხანში ალბათ შვილების გაყოფას მთხოვ :) არავითარ შემთხვევაში. :დ რაც შეეხება ისტორიას. როცა პირველად აი სუულ პირველად ატვირთე პირველი თავი ჯერ მომხიბლა სათაურმა თუმცა დიდ ხანს ვფიქრობდი რას ნიშნავდა. მერე წაკითხვა რომ გადავწყვიტე დიალოგებმა ჩამითრია და ვეღარ დავაღწიე თავი. სათაურის არსსაც ჩავწვდი. მერე მთელი დღე ვფიქრობდი ნეტავ შემდეგ თავში რა სიტუაცია იქნებოდა მაგრამ მოლოდინს ყოველთვის აჭარბებდა. იმდენად გამართულია აზრობრივად თითოეული სიტყვა რომ იშვიათობაა და რამდენად ძლიერი აზტოვნება უნდა ქონდეს ავტორს ასეთი ჩამთრევი ისტორია დაწეროს. აქედანვე გაფრთხილებ თუ ოდესმე ამ ისტორიის გაქრობას მოინდომებ იცოდე რომ პირველი მტერი მე ვიქნები შენთვის და დარწმუნებული ვარ ჩემ გარდა უამრავს გადაიმტერებ!!! რაც შეეხება მეორე ნაწილს: ველოდები მოუთმენლად!!!

ძალიან ძალიან მიხარია შენ რომ გიპოვნე აქ ❤
ისტორიას აღარ გავაქრობ, სიტყვას ვიძლევი ❤
მეორე ნაწილი ვნახოთ როდის მოვაბამ თავს ❤
და ანააა, ბავშვებზე დაფიქრდი მაინც :დ კარგად მივხედავ ხომ იცი :დ

შენები გაიჩინე გერჩივნოს :დ

 



№6  offline აქტიური მკითხველი Anuki96

სალანდერი
Anuki96
Anuki96

სანამ ჩემები იქნება მანამდე? :დ

მანამდე ჩემებს უყურე შორიდან :დ

 



№7 სტუმარი სტუმარი ნანა

ვიცოდი... მართლა ვიცოდი ასე რომ მოხდებოდა, სულ ცოტათი შევცდი, ბოლოსკენ... მეგონა თავს მოიკლავდა, თუმცა არც ბევრად განსხვავდებოდა მისი ქმედება სიკვდილისაგან. საცოდაობაა ადამიანის ასე გაწირვა, ღმერთისგან თქო ვერ ვიტყვი... ბედისგან ან განგებისგან. მძიმე იყო ეს ისტორია, მაგრამ ხომ გითხარი მე მზად ვიყავი ყველაზე მძიმე ფინალისთვის. ლოგიკურია, სხვანაირად არ გამოვიდოდა არაფერი. შენ კი ჩემო კარგო, ჭკვიანო და გონიერო პატარა ქალბატონო, ძალიან რომ მომწონხარ უკვე ხომ გითხარი? შენგან ხშირად რომ მინდა ახალ ახალი თავბრუსდამხვევი ისტორიები, ესეც ხომ გითხარი? და ბოლოს წარმატებები შენ! თავი არ მომანატრო!!! ❤️❤️❤️❤️

 



№8  offline მოდერი სალანდერი

სტუმარი ნანა
ვიცოდი... მართლა ვიცოდი ასე რომ მოხდებოდა, სულ ცოტათი შევცდი, ბოლოსკენ... მეგონა თავს მოიკლავდა, თუმცა არც ბევრად განსხვავდებოდა მისი ქმედება სიკვდილისაგან. საცოდაობაა ადამიანის ასე გაწირვა, ღმერთისგან თქო ვერ ვიტყვი... ბედისგან ან განგებისგან. მძიმე იყო ეს ისტორია, მაგრამ ხომ გითხარი მე მზად ვიყავი ყველაზე მძიმე ფინალისთვის. ლოგიკურია, სხვანაირად არ გამოვიდოდა არაფერი. შენ კი ჩემო კარგო, ჭკვიანო და გონიერო პატარა ქალბატონო, ძალიან რომ მომწონხარ უკვე ხომ გითხარი? შენგან ხშირად რომ მინდა ახალ ახალი თავბრუსდამხვევი ისტორიები, ესეც ხომ გითხარი? და ბოლოს წარმატებები შენ! თავი არ მომანატრო!!! ❤️❤️❤️❤️

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა კიდევ ერთხელ ❤

 



№9  offline წევრი ჟიზელი

უკომენტაროდ ! როცა რამე სასწაულს ვგრძნობ, ვარჩევ სიტყვებით არ გავაფუჭო. ჩათვალე ,რომ ყველაზე ვეებერთელა,უზარმაზარი კომპლიმენტი გითხარი,რაც კი ამ სამყაროძი არსებობს. სხვანაირი დასასრული უბრალოდ ვერ იქნებოდა. აღარ მეხორხოცება,ხომ გითხარი ის თუ ახდა,რაც ვიწინასწარმეტყველე, აღარ ვარ კარგ ხასიათზე-მეთქი. კიდოოოო, მეც ვიცინი ხოლმე დებილივით,როცა რამეს გიწერ და მართლა შემაყვარე თავი, მინდა კიდევ ბევრჯერ წაგიკითხო და დამიბრუნდი მალე. პ.ს ის კოღოც ჩემთან ერთად კითხულობდა,აღარ წუის ტვინისწამღებად ,ეგ სამგლეც კი დაამუნჯე :დდდდდ

 



№10 სტუმარი სტუმარი ნანა

საყვარელო, მადლობა შენ ასეთ სიამოვნებას რომ გვანიჭებ, პირადად ჩემგან უღრმესი მადლობა მნიშვნელობას რომ ანიჭებ ჩემს მოსაზრებას! საუკეთესო ხარ! ❤️❤️❤️

 



№11  offline წევრი _alaskaay_

მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

 



№12  offline მოდერი სალანდერი

_alaskaay_
მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

ამაზე მაგარი კომენტარი არ წამიკითხავს და ვერც წავიკითხავ ალბათ :დ
რა გითხრა აბა, შენც თუ ისე გძულს შენი რუსულის მასწავლებელი როგორც მე ჩემი, ახლა შენს ხელში ნამდვილად არ ჩავიგდებდი თავს :დ
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა, "სიყვარულისთვის" :დ შენ კომენტარს ძან უხდება ეს სიტყვა გეფიცები :დ

 



№13  offline წევრი _alaskaay_

_alaskaay_
მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

ხოდა ,ხომ ხარღირსი აღარ გაცინო ჩEმ კომენტარებზე? შენ დამასვი მე საუკუნო დაღი, გულზე. (ხოდა ფიცი არ მჩვევია და არც ახლა დაფიცებია. (ვიცრუე წინა კომენტარში არ წავიკითხავ მეთქი, რომ ვთQვი) innocent bowtie ჩქარა დაწერე რამე თორემ მოვკვდები! joy

 



№14  offline მოდერი სალანდერი

_alaskaay_
_alaskaay_
მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

ხოდა ,ხომ ხარღირსი აღარ გაცინო ჩEმ კომენტარებზე? შენ დამასვი მე საუკუნო დაღი, გულზე. (ხოდა ფიცი არ მჩვევია და არც ახლა დაფიცებია. (ვიცრუე წინა კომენტარში არ წავიკითხავ მეთქი, რომ ვთQვი) innocent bowtie ჩქარა დაწერე რამე თორემ მოვკვდები! joy

:დ ნუ ადრამატულებ :დ
ცოტა შევისვენო და დავბრუნდები :დ
აუუ ძან ძან მაგარი ხარ რა :დ გეფიცები ცოტა ცუდ ხასიათზე ვიყავი და ჩავბჟირდი კომენტარზე :დ

 



№15  offline წევრი _alaskaay_

სალანდერი
_alaskaay_
_alaskaay_
მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

ხოდა ,ხომ ხარღირსი აღარ გაცინო ჩEმ კომენტარებზე? შენ დამასვი მე საუკუნო დაღი, გულზე. (ხოდა ფიცი არ მჩვევია და არც ახლა დაფიცებია. (ვიცრუე წინა კომენტარში არ წავიკითხავ მეთქი, რომ ვთQვი) innocent bowtie ჩქარა დაწერე რამე თორემ მოვკვდები! joy

:დ ნუ ადრამატულებ :დ
ცოტა შევისვენო და დავბრუნდები :დ
აუუ ძან ძან მაგარი ხარ რა :დ გეფიცები ცოტა ცუდ ხასიათზე ვიყავი და ჩავბჟირდი კომენტარზე :დ

აუ საშინელი ადამიანი ხარრრ sob კაი ვწყნარდები ვსო! მოვრჩი წმინდა ,,გურული" ,,ქალური" ისტერიკების მოწყობას. (ამ დროს ისტერიკა მაშინ არ ამიტეხავს, შეყვარებულმა რომ მიღალატა) აი მე თუ ცოლად ქალი მოვიყვანე და მამაჩემს გულმა დაარტყა, მთელი ცოდვები შენზეა მაცდუნებელო! joy joy

 



№16  offline მოდერი სალანდერი

_alaskaay_
სალანდერი
_alaskaay_
_alaskaay_
მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

ხოდა ,ხომ ხარღირსი აღარ გაცინო ჩEმ კომენტარებზე? შენ დამასვი მე საუკუნო დაღი, გულზე. (ხოდა ფიცი არ მჩვევია და არც ახლა დაფიცებია. (ვიცრუე წინა კომენტარში არ წავიკითხავ მეთქი, რომ ვთQვი) innocent bowtie ჩქარა დაწერე რამე თორემ მოვკვდები! joy

:დ ნუ ადრამატულებ :დ
ცოტა შევისვენო და დავბრუნდები :დ
აუუ ძან ძან მაგარი ხარ რა :დ გეფიცები ცოტა ცუდ ხასიათზე ვიყავი და ჩავბჟირდი კომენტარზე :დ

აუ საშინელი ადამიანი ხარრრ sob კაი ვწყნარდები ვსო! მოვრჩი წმინდა ,,გურული" ,,ქალური" ისტერიკების მოწყობას. (ამ დროს ისტერიკა მაშინ არ ამიტეხავს, შეყვარებულმა რომ მიღალატა) აი მე თუ ცოლად ქალი მოვიყვანე და მამაჩემს გულმა დაარტყა, მთელი ცოდვები შენზეა მაცდუნებელო! joy joy

შარიანი :დ
ისე ასეთ ლამაზ "სასიყვარულო" წერილს (ნუ კარგი, კომენტარს) მხოლოდ შენ თუ მომწერდი :დ
და მხოლოდ მე თუ მესიამოვნებოდა :დ
ქალი მოიყვანე კი არა ქალს თუ გაყევი :დ
ანდრეა მოგწონს შენ ნინო ხო არა :დ

 



№17  offline წევრი _alaskaay_

სალანდერი
_alaskaay_
სალანდერი
_alaskaay_
_alaskaay_
მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

ხოდა ,ხომ ხარღირსი აღარ გაცინო ჩEმ კომენტარებზე? შენ დამასვი მე საუკუნო დაღი, გულზე. (ხოდა ფიცი არ მჩვევია და არც ახლა დაფიცებია. (ვიცრუე წინა კომენტარში არ წავიკითხავ მეთქი, რომ ვთQვი) innocent bowtie ჩქარა დაწერე რამე თორემ მოვკვდები! joy

:დ ნუ ადრამატულებ :დ
ცოტა შევისვენო და დავბრუნდები :დ
აუუ ძან ძან მაგარი ხარ რა :დ გეფიცები ცოტა ცუდ ხასიათზე ვიყავი და ჩავბჟირდი კომენტარზე :დ

აუ საშინელი ადამიანი ხარრრ sob კაი ვწყნარდები ვსო! მოვრჩი წმინდა ,,გურული" ,,ქალური" ისტერიკების მოწყობას. (ამ დროს ისტერიკა მაშინ არ ამიტეხავს, შეყვარებულმა რომ მიღალატა) აი მე თუ ცოლად ქალი მოვიყვანე და მამაჩემს გულმა დაარტყა, მთელი ცოდვები შენზეა მაცდუნებელო! joy joy

შარიანი :დ
ისე ასეთ ლამაზ "სასიყვარულო" წერილს (ნუ კარგი, კომენტარს) მხოლოდ შენ თუ მომწერდი :დ
და მხოლოდ მე თუ მესიამოვნებოდა :დ
ქალი მოიყვანე კი არა ქალს თუ გაყევი :დ
ანდრეა მოგწონს შენ ნინო ხო არა :დ

არა ბატონო, შენ გადამიწურე მაგ ანდრიასთან წყალიც, მაჭარიც და თხლეც : joy მაგი მემეკარება მე აწი? ან ნინო-ვო, რომ დამიძახოს რო წამოვუხტები ლოგინიდან (პირდაპირ, რომ ჩავუგორდი არა? smile ) ხოდა იმას ვამბობდი, რომ წამოვუტხები დასაკოდი მამალივით იქ წავა ბურდღნაობა შენმტრებსს პ.ს მაგარი ეჭვიანი ვარ, მამფერ მომენტებში (უაზროდ და უმიზეზოდ არა ოღონდ) ხოდა გავაფრენ და ხონში ვიქნები მოსაწყობი. laughing

 



№18  offline მოდერი სალანდერი

_alaskaay_
სალანდერი
_alaskaay_
სალანდერი
_alaskaay_
_alaskaay_
მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

ხოდა ,ხომ ხარღირსი აღარ გაცინო ჩEმ კომენტარებზე? შენ დამასვი მე საუკუნო დაღი, გულზე. (ხოდა ფიცი არ მჩვევია და არც ახლა დაფიცებია. (ვიცრუე წინა კომენტარში არ წავიკითხავ მეთქი, რომ ვთQვი) innocent bowtie ჩქარა დაწერე რამე თორემ მოვკვდები! joy

:დ ნუ ადრამატულებ :დ
ცოტა შევისვენო და დავბრუნდები :დ
აუუ ძან ძან მაგარი ხარ რა :დ გეფიცები ცოტა ცუდ ხასიათზე ვიყავი და ჩავბჟირდი კომენტარზე :დ

აუ საშინელი ადამიანი ხარრრ sob კაი ვწყნარდები ვსო! მოვრჩი წმინდა ,,გურული" ,,ქალური" ისტერიკების მოწყობას. (ამ დროს ისტერიკა მაშინ არ ამიტეხავს, შეყვარებულმა რომ მიღალატა) აი მე თუ ცოლად ქალი მოვიყვანე და მამაჩემს გულმა დაარტყა, მთელი ცოდვები შენზეა მაცდუნებელო! joy joy

შარიანი :დ
ისე ასეთ ლამაზ "სასიყვარულო" წერილს (ნუ კარგი, კომენტარს) მხოლოდ შენ თუ მომწერდი :დ
და მხოლოდ მე თუ მესიამოვნებოდა :დ
ქალი მოიყვანე კი არა ქალს თუ გაყევი :დ
ანდრეა მოგწონს შენ ნინო ხო არა :დ

არა ბატონო, შენ გადამიწურე მაგ ანდრიასთან წყალიც, მაჭარიც და თხლეც : joy მაგი მემეკარება მე აწი? ან ნინო-ვო, რომ დამიძახოს რო წამოვუხტები ლოგინიდან (პირდაპირ, რომ ჩავუგორდი არა? smile ) ხოდა იმას ვამბობდი, რომ წამოვუტხები დასაკოდი მამალივით იქ წავა ბურდღნაობა შენმტრებსს პ.ს მაგარი ეჭვიანი ვარ, მამფერ მომენტებში (უაზროდ და უმიზეზოდ არა ოღონდ) ხოდა გავაფრენ და ხონში ვიქნები მოსაწყობი. laughing

კაკ რაზ მანდ უშვებენ ანდრეასაც მგონი (ხონში) და იქნებ კი შეხვდეთ ერთმანეთს :დ
ისე ჩქარი ხარ :დ მასე პირდაპირ რო ჩაგორებოდა ნინოც "რავარი" ინცესტზე მივდიოდით არ ნახე? :დ არა და სიტუაციამ არ გაუშვა თორე ჩვენ ხომ ვიცით რასაც შვრავდა :დ
ისე და ანდრეა ჭკვიანია იმოსთვის რო სახელები არ შეეშალოს მაგრამ თუ რაღაცა პაწა შენც წაუყრუე ახლა :დ

 



№19  offline წევრი _alaskaay_

სალანდერი
_alaskaay_
სალანდერი
_alaskaay_
სალანდერი
_alaskaay_
_alaskaay_
მეზიზღები! ყველაზე მეტად მეზიზღები მთელს სამყაროში! მეზიზღები ისე, რომ ახლა, ამწამს, ვიფიცებ, შენს არც ერთ შემოქმედებას, აი მსოფლიო დონის მწერლადაც, რომ დაგასახელებენ მაშინაც კი არ წავიკითხავ. მეზიზღები იმდენად, რომ არ მინდა ოდესმე ვხედავდე შენ მოთხრობას, ამასაც კი. რა არ წამიკითხავს, ვისი ნაწარმოები არ წამიკითხავს, მაგრამ არ მიტირია არასდროს. ერთად ერთი ვინც ჩემი ატირება შეძლო ნოდარ დუმბაძე იყო. ერთხელ ვიტირე ისიც კუკარაჩაზე. ახლა?! ახლა მე შენ გეკითხები რა გამიკეთე?! რატომ ვერ ვჩერდები და ბღავილით რატომ ვწერ ამ კომენტარს?! რა გინდოდა ჩემგან?! რა უნდა მეგრძნო მეტი მითხარი, ასეთი რამ, რომ გააკეთე?! ამ ქალების პირველი კოცნა ისე ვიგრძენი, თიქოს მე მაკოცეს. მუცელში რომ დამიწრიალდა, დაიიგრიხა გველივით და მთელი, ყველა სასიცოცხლო ორგანო რომ ამიჟიტირდა , ტვინს მოაწვა და გამაფრენინა ლამის. კინაღამ დავიჯერე, ეს გოგო მართლა არსებობს ერთ დღეს ვიპოვი ამ ნინოს ხელიდან გამოვსტაცებ, დავაბამ და პათოლოგიურად, გაფრენამდე შეყვარებული ვიქნები- მეთქი ვიფიქრე. რატომ გამინადგურე, გეკითხები რა ჯანდაბად გამინადგურე ყველა ის მაგარი ემოცია, რაცმე ამ მოთხრობის კითხვისას ვიგრძენი?!
ხოდა ახლა დავმშვიდდი. თერაპიასავითაა ეს კომენტარი, ამოვანთხიე ყველაფერი რაც მინდოდა მეთქვა. დავიცალე, ვიტირე ვიწივლე, გამეცინა, გამიხარდა, გავბრაზდი, გავიბუტე ყველაფერი დამატყდა რამოდენიმე წუთში თავს და მინდა ვაღიარო. ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ (დიახაც მწერალი) მთელს მსოლიოში. მძულს კეთილი დასასრული და ამაზე გენიალურ დასასრულს ვერავინ ვერ დაწერდა (ანუ კი დაწერდა და შემხვედრია ხოლმე) მაგრამ მცირედი თუ იმეტებს ასე, მის გაჩენილ, მის სისხლიით, ხორცით, სულით აწყობილ პერსონაჟს ასეთი დასარულისთვის. მე ამაყი ვარ, რომ თუნდაც ერთხელ, წავიკითხე შენი რომანი (დიახ რომანი) და ძალიან მიხარია, რომ ყველა ემოცია მივიღე და არა ის ბევრჯერ, რომ მიგრძვნია და ბანალურობისგან ვკვდები ხოლმე!. (ბოლოს ჩემი სისასტიკე ნოუ? joy ) აუ ძან მძულხარ ოღონდ მართლა!თხემით-ტერფამდე, სულით-ხორცამდე მძულხარ. მძულხარ ჩემი რუსულის მასწავლებელზე მეტადაც კი!

ხოდა ,ხომ ხარღირსი აღარ გაცინო ჩEმ კომენტარებზე? შენ დამასვი მე საუკუნო დაღი, გულზე. (ხოდა ფიცი არ მჩვევია და არც ახლა დაფიცებია. (ვიცრუე წინა კომენტარში არ წავიკითხავ მეთქი, რომ ვთQვი) innocent bowtie ჩქარა დაწერე რამე თორემ მოვკვდები! joy

:დ ნუ ადრამატულებ :დ
ცოტა შევისვენო და დავბრუნდები :დ
აუუ ძან ძან მაგარი ხარ რა :დ გეფიცები ცოტა ცუდ ხასიათზე ვიყავი და ჩავბჟირდი კომენტარზე :დ

აუ საშინელი ადამიანი ხარრრ sob კაი ვწყნარდები ვსო! მოვრჩი წმინდა ,,გურული" ,,ქალური" ისტერიკების მოწყობას. (ამ დროს ისტერიკა მაშინ არ ამიტეხავს, შეყვარებულმა რომ მიღალატა) აი მე თუ ცოლად ქალი მოვიყვანე და მამაჩემს გულმა დაარტყა, მთელი ცოდვები შენზეა მაცდუნებელო! joy joy

შარიანი :დ
ისე ასეთ ლამაზ "სასიყვარულო" წერილს (ნუ კარგი, კომენტარს) მხოლოდ შენ თუ მომწერდი :დ
და მხოლოდ მე თუ მესიამოვნებოდა :დ
ქალი მოიყვანე კი არა ქალს თუ გაყევი :დ
ანდრეა მოგწონს შენ ნინო ხო არა :დ

არა ბატონო, შენ გადამიწურე მაგ ანდრიასთან წყალიც, მაჭარიც და თხლეც : joy მაგი მემეკარება მე აწი? ან ნინო-ვო, რომ დამიძახოს რო წამოვუხტები ლოგინიდან (პირდაპირ, რომ ჩავუგორდი არა? smile ) ხოდა იმას ვამბობდი, რომ წამოვუტხები დასაკოდი მამალივით იქ წავა ბურდღნაობა შენმტრებსს პ.ს მაგარი ეჭვიანი ვარ, მამფერ მომენტებში (უაზროდ და უმიზეზოდ არა ოღონდ) ხოდა გავაფრენ და ხონში ვიქნები მოსაწყობი. laughing

კაკ რაზ მანდ უშვებენ ანდრეასაც მგონი (ხონში) და იქნებ კი შეხვდეთ ერთმანეთს :დ
ისე ჩქარი ხარ :დ მასე პირდაპირ რო ჩაგორებოდა ნინოც "რავარი" ინცესტზე მივდიოდით არ ნახე? :დ არა და სიტუაციამ არ გაუშვა თორე ჩვენ ხომ ვიცით რასაც შვრავდა :დ
ისე და ანდრეა ჭკვიანია იმოსთვის რო სახელები არ შეეშალოს მაგრამ თუ რაღაცა პაწა შენც წაუყრუე ახლა :დ

წავუყრუე კი არა თლა უნდა დევიფსო ყურები :დდ მთელი დღეა რო მომიფჩენია ე პირი და ვდღნავი ანდრეას მაგივრად ანდრიას არა? joy ვიცი, რომ ანდრიას ვწერ. გავიფიქრებ შევასწორომეთქი და მავიწყდება..... დასწყევლოს ღმერთმა სკლეროზი....

 



№20  offline მოდერი სალანდერი

_alaskaay_
_alaskaay_

გულს ნუ გაიტეხ ბაჩუკი :დ
ანდრეაზე უკეთესიც გამოჩნდება :სახელს რაც შეეხება გვიპატიებია, ჩავთვალოთ რომ სიყვარულით ეძახი :დ
თან შეიძლება შენც მოგიწიოს სახელის შეშლის პატიება :დ

 



№21 სტუმარი kati

Es istoria ukve ido aq da wakitxuli maqvs.niki sheucvalet?

 



№22  offline წევრი შამხათი

ეს რა იყო? მართლა გავგიჟდი, არ მეგონა, თუ როდესმე ასეთი ინტერესით წავიკითხავდი ისტორიას არატრადიციულ სიყვარულზე. თუმცა, შენ შეძელი და ისე დაწერე ეს ყველაფერი, რომ მკითხველს ერთი ამოსუნთქვით წააკითხე.
ყოჩაღ! ძალიან კარგი იყო. წარმატებებს გისურვებ და ველი ახალ ისტორიებს შენგან.

 



№23  offline მოდერი სალანდერი

kati
Es istoria ukve ido aq da wakitxuli maqvs.niki sheucvalet?

გამარჯობა ❤
მაშინაც მე დავდე, შემდეგ ავიღე და დავარედაქტირე, ახლა კი დავაბრუნე

შამხათი
ეს რა იყო? მართლა გავგიჟდი, არ მეგონა, თუ როდესმე ასეთი ინტერესით წავიკითხავდი ისტორიას არატრადიციულ სიყვარულზე. თუმცა, შენ შეძელი და ისე დაწერე ეს ყველაფერი, რომ მკითხველს ერთი ამოსუნთქვით წააკითხე.
ყოჩაღ! ძალიან კარგი იყო. წარმატებებს გისურვებ და ველი ახალ ისტორიებს შენგან.

ძალიან ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ❤

 



№24  offline წევრი -ლილუ

-საკუთარი ხელით მოკლული ღმერთი დამიმარხეს დღეს... ამის მერე რა უნდა დაგიწერო... ჩემი აზრი იცი შენზეც,შენს ნაშრომზე... დამადუმე და დამიჯერე ეს იმ ყველა წინადადებაზე ძვირფასია შეფასებაა ჩემგან რაც შენთვის ამ ,,რომანის" კითხვისას დამიწერია... და ბოლოს მადლობა რომ შენს წინასიტყვაობაში ჩემთვისაც მოიძებნა ადგილი... მე თუ ფრთები შეგასხი... ამ ნაშრომით და ამ დასასრულით შენ ჩემი არაარსებული ფრთები მომაჭერი..ოღონდ ეს არარსებულობა იმდენად მტკიკივა ამ სიცარიელეს ვეღარაფერი შეავსებს... მსოფლიოში კი არა გალაქტიკაში ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ! განვმეორდები და ისევ მოგითხოვ ახალბედა მწერლების სიის სათვეში))

 



№25  offline მოდერი სალანდერი

-ლილუ
-საკუთარი ხელით მოკლული ღმერთი დამიმარხეს დღეს... ამის მერე რა უნდა დაგიწერო... ჩემი აზრი იცი შენზეც,შენს ნაშრომზე... დამადუმე და დამიჯერე ეს იმ ყველა წინადადებაზე ძვირფასია შეფასებაა ჩემგან რაც შენთვის ამ ,,რომანის" კითხვისას დამიწერია... და ბოლოს მადლობა რომ შენს წინასიტყვაობაში ჩემთვისაც მოიძებნა ადგილი... მე თუ ფრთები შეგასხი... ამ ნაშრომით და ამ დასასრულით შენ ჩემი არაარსებული ფრთები მომაჭერი..ოღონდ ეს არარსებულობა იმდენად მტკიკივა ამ სიცარიელეს ვეღარაფერი შეავსებს... მსოფლიოში კი არა გალაქტიკაში ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ! განვმეორდები და ისევ მოგითხოვ ახალბედა მწერლების სიის სათვეში))

შენს კომენტარზე არასდროს მაქვს სათანადო პასუხი ❤
უბრალოდ იცოდე, რომ უზომოდ მადლიერი და ბედნიერი ვარ, შენი აქ ყოფნით ❤

 



№26  offline ახალბედა მწერალი ტერიკო74

ახალბედა მწერლობის რა მოგახსენო და..ჩამოყალიბებული მწერალი ხარ! პირველი მე დაგიჭერ მხარს,როცა ამ სტატუსის მონიჭების დრო მოვა.დახვეწილი,გამართული და საოცრად გულში ჩამწვდომი! ასაკი,რომ ვნახე ვერ დავიჯერე,იმდენად კარგად წერ! წარმატებები <3

 



№27  offline მოდერი სალანდერი

ტერიკო74
ახალბედა მწერლობის რა მოგახსენო და..ჩამოყალიბებული მწერალი ხარ! პირველი მე დაგიჭერ მხარს,როცა ამ სტატუსის მონიჭების დრო მოვა.დახვეწილი,გამართული და საოცრად გულში ჩამწვდომი! ასაკი,რომ ვნახე ვერ დავიჯერე,იმდენად კარგად წერ! წარმატებები <3

ვაიმეე ❤ უღრმესი მადლობა ❤
ძალიან ძალიან ძალიან გამახარეთ ❤

 



№28  offline წევრი -ლილუ

სალანდერი
-ლილუ
-საკუთარი ხელით მოკლული ღმერთი დამიმარხეს დღეს... ამის მერე რა უნდა დაგიწერო... ჩემი აზრი იცი შენზეც,შენს ნაშრომზე... დამადუმე და დამიჯერე ეს იმ ყველა წინადადებაზე ძვირფასია შეფასებაა ჩემგან რაც შენთვის ამ ,,რომანის" კითხვისას დამიწერია... და ბოლოს მადლობა რომ შენს წინასიტყვაობაში ჩემთვისაც მოიძებნა ადგილი... მე თუ ფრთები შეგასხი... ამ ნაშრომით და ამ დასასრულით შენ ჩემი არაარსებული ფრთები მომაჭერი..ოღონდ ეს არარსებულობა იმდენად მტკიკივა ამ სიცარიელეს ვეღარაფერი შეავსებს... მსოფლიოში კი არა გალაქტიკაში ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ! განვმეორდები და ისევ მოგითხოვ ახალბედა მწერლების სიის სათვეში))

შენს კომენტარზე არასდროს მაქვს სათანადო პასუხი ❤
უბრალოდ იცოდე, რომ უზომოდ მადლიერი და ბედნიერი ვარ, შენი აქ ყოფნით ❤

არ მომერიდება და გეტყვი,რომ ბევრი წიგნი წამიკითხავს,ბევრს მოუხდენია ჩემზე შთაბეჭდილება, ბევრს აღვუფრთოვანებივარ, მაგრამ ერთეულს დავუმუნჯებივარ და შენი ,,ეშმაკთან მოთამაშე'' მათ რიცხვშია... 13წლის,რომ ვიყავი ჰემინგუეის ამ ოთხმა სიტყვამ შემცვალა,გამზარდა,ჩამომაყალიბა როგორც მკითხველი -"იყიდება ბავშვის ფეხსაცმელი, უხმარი" დღეს 18წლის ვარ და შენმა ექვსმა სიტყვამ -,,საკუთარი ხელით მოკლული ღმერთი დამიმარხეს დღეს''-გადამასხვაფერა და მადლობა შენ ამისთვის,მარტო ამ წინადადებად ღირდა ეს ყველაფერი... სასწაული რომ ხარ უკვე იცი... ველოდები შენს ახალ გამონათებას ძაან ნუ გააჭინაურებ... მოუხმე სამუზეთს და დაბრუნდი ახალი ნამუშევრით

 



№29  offline მოდერი სალანდერი

-ლილუ
სალანდერი
-ლილუ
-საკუთარი ხელით მოკლული ღმერთი დამიმარხეს დღეს... ამის მერე რა უნდა დაგიწერო... ჩემი აზრი იცი შენზეც,შენს ნაშრომზე... დამადუმე და დამიჯერე ეს იმ ყველა წინადადებაზე ძვირფასია შეფასებაა ჩემგან რაც შენთვის ამ ,,რომანის" კითხვისას დამიწერია... და ბოლოს მადლობა რომ შენს წინასიტყვაობაში ჩემთვისაც მოიძებნა ადგილი... მე თუ ფრთები შეგასხი... ამ ნაშრომით და ამ დასასრულით შენ ჩემი არაარსებული ფრთები მომაჭერი..ოღონდ ეს არარსებულობა იმდენად მტკიკივა ამ სიცარიელეს ვეღარაფერი შეავსებს... მსოფლიოში კი არა გალაქტიკაში ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი ხარ! განვმეორდები და ისევ მოგითხოვ ახალბედა მწერლების სიის სათვეში))

შენს კომენტარზე არასდროს მაქვს სათანადო პასუხი ❤
უბრალოდ იცოდე, რომ უზომოდ მადლიერი და ბედნიერი ვარ, შენი აქ ყოფნით ❤

არ მომერიდება და გეტყვი,რომ ბევრი წიგნი წამიკითხავს,ბევრს მოუხდენია ჩემზე შთაბეჭდილება, ბევრს აღვუფრთოვანებივარ, მაგრამ ერთეულს დავუმუნჯებივარ და შენი ,,ეშმაკთან მოთამაშე'' მათ რიცხვშია... 13წლის,რომ ვიყავი ჰემინგუეის ამ ოთხმა სიტყვამ შემცვალა,გამზარდა,ჩამომაყალიბა როგორც მკითხველი -"იყიდება ბავშვის ფეხსაცმელი, უხმარი" დღეს 18წლის ვარ და შენმა ექვსმა სიტყვამ -,,საკუთარი ხელით მოკლული ღმერთი დამიმარხეს დღეს''-გადამასხვაფერა და მადლობა შენ ამისთვის,მარტო ამ წინადადებად ღირდა ეს ყველაფერი... სასწაული რომ ხარ უკვე იცი... ველოდები შენს ახალ გამონათებას ძაან ნუ გააჭინაურებ... მოუხმე სამუზეთს და დაბრუნდი ახალი ნამუშევრით

ძალიან ძალიან მალე დავვრუნდები ❤
რა გაძლებს დიდხანს თქვენს გარეშე ❤

 



№30 სტუმარი სტუმარი ლილე

Sityvebi ver movdzebne shevafaso . Umagresigogo xar

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent