წესების გარეშე 3 » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი

შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წესების გარეშე {3}


23-07-2018, 13:56
ავტორი სალანდერი
ნანახია 590

წესების გარეშე {3}

დილით ალექსმა არ დარეკა, ამიტომ ათი საათი გახდა თუ არა მე დავურეკე.
- გამარჯობა, აბა დღეს როგორ ხარ? - მივაყარე, ტელეფონის გახსნისთანავე.
- გაგიმარჯოს, უკეთ შენი წყალობით, შენ? - ახლაღა შევამჩნიე როგორი ბოხი, თუმცა თბილი ხმა ჰქონდა ალექსს.
- მე ლოდინს ვერ ვიტან, ამიტომ მთლად კარგად ვერ. - საყვედურის კილოთი მივმართე.
- არ მინდოდა გამეღვიძებინე, ამიტომ არ დავრეკე.
- ანუ თანახმა ხარ? - უცებ დამავიწყდა წყენა.
- არ მითქვამს რომ თანახმა ვარ. - სწრაფად უარყო.
- ალექს, კარგი რააა.
- ანაბელ, მე პროფესიონალი არ ვარ.
- მე კი დარწმუნებული ვარ, რომ ყველაფერი გამოგივა და საერთოდ მოიცა, ახლა შენთან ამოვალ და მანდ ვილაპარაკოთ. - ხმის ამოღებაც არ ვაცადე ისე გავუთიშე ტელეფონი. მანქანა გამოვიყვანე და რამდენიმე წუთში ალექსის კორპუსთან ვიყავი.
სწრაფად ავირბინე კიბეები, ზარი დავრეკე და კარი გააღო თუ არა, მოურიდებლად შევაბიჯე ოთახში.
- ჭრილობები როგორ გაქვს? - მისაღებში გავჩერდი და ალექსს დაველოდე.
- უკეთ. - აშკარად გაოცებული ჩანდა.
- აბა მაჩვენე? - ახლოს მივიწიე და კარგად დავაკვირდი, მდგომარეობა ნამდვილად უკეთესი იყო.
- ახლა პირადი მცველი არ გყავს? - წარბი ასწია სანამ მე დალურჯებულ სახეს ვუთვალიერებდი.
- კი ლევანი, მაგრამ დანარჩენები დავითხოვე და ვინაიდან სახლსაც ჭირდება ერთი ადამიანი რომელიც დაიცავს, ხშირად მიწევს მარტო გასვლა, თანაც მხოლოდ ამ მანქანით. - ისე ვანიშნე თითქოს მანქანა იქვე იდგა.
- და მხოლოდ ამ მანქანით რატომ?
- იმიტომ, რომ ვერ ცნობენ და შედარებით მშვიდად დავდივარ. - სწრაფად ავუხსენი.
- ანაბელ სიამოვნებით გავხდებოდი შენი პირადი მცველი, მაგრამ მე პროფესიონალი არ ვარ, ეს კი სახიფათო საქმეა. - გვერდი ამიარა და ფანჯარასთან დადგა.
- მე მეგონა ხიფათი მოგწონდა.
- მომწონს კიდეც, მაშინ, როცა სასწორზე მხოლოდ საკუთარ თავს ვდებ. -სივრცეს უშტერებდა თვალს, არცერთი წამით არ გამოუხედავს ჩემკენ.
- მე გენდობი ალექს.
- რატომ? - ჩემკენ მოტრიალდა
- წარმოდგენა არ მაქვს, მაგრამ გენდობი. - ახლოს მივიწიე და ისევ მის პირისპირ აღმოვჩნდი.
- მიზეზების მოფიქრება რომ დაგეწყო, არც დაგიჯერებდი. - ოდნავ წამოზრდილ წვერზე ჩამოისვა თითები.
-ესე იგი შევთანხმდით? - თვალებგაფართოებულმა გავუწოდე ხელი.
- არასდროს ნებდები არა? ჯანდაბა, კარგი, შევთანხმდით. - ერთი ღრმად ამოიოხრა და ჩემს გაწვდილ ხელს თავისი შეაგება.
- დღეს დაისვენე და ხვალიდან დავიწყოთ, ან ეს სილურჯეები ხვალაც არ გაივლის და თუ თავს კარგად გრძნობ ბარემ დღეიდან დავიწყოთ. - ახალი ამბით აჟიტირებული მეტისმეტად სწრაფად ვლაპარაკობდი.
- ღმერთო, რა მოუშორებელი ჭირი ავიკიდე. - კიდევ ერთხელ გაიღიმა და საუბარი განაგრძო. - ანაბელ, დაიმახსოვრე, არავითარი შარვალ-კოსტუმები და არავითარი ჩემი ჩაცმა დახურვის საკითხში ჩარევა.
- როგორც იტყვი, ახლა კი სწრაფად ჩაიცვი, სამსახურში ვაგვიანებ, საღამოს გეგმებზე მოგვიანებით ვილაპარაკოთ.
ალექსი რამდენიმე წუთში გამოეწყო, შავი ჯინსი, შავი მაისური, ბაიკერის ბათინკები და ტყავის ქურთუკი მოერგო.
- აბა, როგორ გამოვიყურები? - მისი არანორმალურად სასიამოვნო არომატი ტრიალებდა მთელს ოთახში.
- პირად მცველზე უფრო, ჩეჩენ ყაჩაღს გავხარ. - სიცილით ვესროლე მანქანის გასაღები და სწრაფი ნაბიჯით დავიძარი კარისკენ.
ალექსიც უკან მომყვა, მანქანაში ჩავსხედით და რამენიმე წუთში უკვე ტელევიზიაში ვიყავით.
- გამარჯობა. - დავიძახე შესვლისთანავე. ყველა თითქმის თავაუწევლად მომესალმა, მხოლოდ ანკა გამოემართა ჩემკენ.
- გამარჯობა ბელს, გამარჯობა ალექს. - თქვა და გაიკრიჭა.
- მოემზადეთ, ცოტა ხანში გადაღება დაიწყება. - ხმამაღლა მოგვაძახა რეჟისორმა.
- გაგიმარჯოს. - ხელი გაუწოდა ალექსმა ანკას.
- ალექს, ეს ანკაა ჩემი მეგობარი, ისიც მსახიობია, მაგრამ რეჟისორობაც მოინდომა, ანკა ეს ალექსია. - ანკამ სწრაფად ჩამოართვა ხელი, რამდენიმე წუთით აკვირდებოდა და თითქოს რაღაცას იხსენებდა.
- ვიცი, ჩვენ ვიცნობთ ერთმანეთს. - ბოლოს და ბოლოს ამოღერღა.
- მართლა? - ალექსს გავხედე, თუმცა
მან თავი გააქნია უარის ნიშნად.
- რბოლას ვესწრებოდი და ვიღაც იდიოტი გადამეკიდა, ალექსმა უთხრა რომ მასთან ერთად ვიყავი და სახლში წამომიყვანა. - სწრაფად ამიხსნა ანკამ.
- არ მახსოვს, თუმცა სასიამოვნოა. - მეტისმეტად ნაძალადევი იყო ალექსის ღიმილი.
- მოიცა, რბოლაზე რა გინდოდა?
- აბა გამოიცანი, ბაიკერ ბიჭს ვეძებდი, რომელიც ჩემს ფილმში ითამაშებდა.
- ანუ შენ მას მოტოციკლზე დაუჯექი? - ვთქვი ანკას გამბედაობით გაოცებულმა.
- ჰო, თან მგონი ცოტა ნასვამიც იყო, თუმცა როგორც ხედავ ყველაფერი კარგად დამთავრდა.
- ალექს, ნასვამი რომ მოტოციკლს მართავ, რამდენად კანონიერია? - წარბ აწეული მივუბრუნდი, ჩემს უკან მდგომ სხეულს.
- ვფიქრობ ოდნავ უკანონოა. - იმ საზიზღარი ღიმილით იღიმოდა, ასე საოცრად რომ უხდებოდა.
- ჯანდაბა, არსებობს რამე, რასაც კანონიერად აკეთებ?
- კი, შენ დაგელოდები გარეთ წესის ყველა დაცვით. - გაიცინა და დაგვტოვა.
გადაღებები საღამომდე გაგრძელდა და საკმაოდ დაღლილი გამოვედი გარეთ. ანკა ყვირილით ამედევნა და უკვე მანქანასთან მისულს მომეწია.
- მეც წამიყვანეთ სახლში კარგი? - პასუხს არც დალოდებია ისე ჩახტა მანქანაში.
ანკა მთელი გზა ლაპარაკობდა, ალექსს რაღაცებს უყვებოდა, ისიც გულგრილად უქნევდა თავს და ისე იქცეოდა თითქოს ყურადღებით ისმენდა, ჩემი მეგობრის ლაყბობას.
როგორც იქნა ანკას კორპუსთან მივედით, დიდის ამბით დაგვემშვიდობა და მანქანიდან გადავიდა.
- ახლა საით? - მშვიდად იკითხა ალექსმა.
- წესით წვეულებაზე უნდა მივდიოდე, მაგრამ ვინაიდან შენ არ გინდა და სიმართლე ითქვას არც მე, შენს გემოვნებას ვენდობი, სადაც გინდა იქ წავიდეთ.
ალექსმა მანქანა დაძრა და ცოტა ხანში ისევ მის ბინასთან აღმოვჩნდით.
- აქ რას ვაკეთებთ? - გაურკვევლობამ მომიცვა.
- ტრანსპორტი უნდა შევიცვალოთ. - მითხრა მანქანა თავის ავტოფარეხში შეიყვანა, კარი გამიღო და თვალებით მანიშნა გადავსულიყავი.
მის ნებას დავყევი, ალექსმა კი ჩაფხუტი მომაწოდა.
- მე არ შემიძლია, მოტოციკლით არასოდეს მიმგზავრია. - სიმწრით გადავყლაპე ნერწყვი.
- რაღაც ყოველთვის ხდება პირველად, უბრალოდ მენდე. - მითხრა და თვალები დახარა.
ჩაფხუტი გამოვართვი და გარეთ დაველოდე, სანამ მოტოციკლს გამოიყვანდა.
- ამის გაკეთება არ ვიცი. - ხელში ავათამაშე ალექსის მოწოდებული ჩაფხუტი.
მიახლოვდა, გამომართვა და თვითონ დამიმაგრა.
- ახლა მაგრად მომეჭიდე. - მითხრა როგორც კი მოტოციკლზე დავჯექი და ადგილს მოსწყდა.
- ქალაქის ცენტრი გაიარა და პატარა მარკეტის წინ გაჩერდა.
- როგორი იყო? - მკითხა როგორც კი ჩაფხუტი მოიხსნა.
- საოცარი. - ვუპასუხე გულწრფელად.
მის სხეულზე მოჭიდებულს, ნამდვილად არ მიგრძვნია შიში.
- მარკეტში შემოხვალ?
- მე, მე არა. - დამაბნია მოულოდნელმა კითხვამ.
- არ გინდა ჩემთან ერთად შეგამჩნიონ? -
პასუხს არ დაელოდა, ისე შევიდა მარკეტში, მეც უკან შევყევი და გვერდით ამოვუდექი.
- ღმერთო ჩემო შენ ანაბელი არ ხარ? - თვალებ გაფართოებული მომჩერებოდა გამყიდველი.
- ჰო, მაგრამ ეს არავინ უნდა გაიგოს კარგი? - თვალი ჩავუკარი ახალგაზრდა გოგონას.
- რა თქმა უნდა, როგორც იტყვით, იცით როგორ მიყვარხართ? ავტოგრაფი შეიძლება? - აღფრთოვანებას ვერ მალავდა ისე მაჩეჩებდა ფურცელსა და საწერ კალამს ხელში.
- რა თქმა უნდა, ფურცელი და საწერი კალამი გამოვართვი და წარწერა გავუკეთე.
"პატივისცემით ჩემს მეგობარს, საიდუმლოს შენახვისათვის ანაბელისგან"
გავუღიმე და უკან დავუბრუნე თავისი ნივთები.
- თუ შეიძლება ერთი ბოთლი ჯეკ დენიელსი მომეცით და სულ გავქრები აქედან. - გაიცინა ალექსმა.
გამყიდველმა ვისკის ბოთლი მოგვაწოდა.
- კიდევ ერთ საიდუმლოს ხომ დამალავ, ამ ვარსკვლავი ქალბატონის ხათრით? გაიკრიჭა ალექსი და სასმლის ბოთლი ქურთუკში შემალა.
- ამჯერად საით? - ვიკითხე როგორც კი მოტოციკლთან დავბრუნდით.
- ლისის ტბაზე.
- დალევას ვაპირებთ?
- ჰო და შეიძლება ცეცხლის გარშემოც ვიცეკვოთ. - გაიცინა და ჩაფხუტი გამიკეთა
მოტოციკლი დაძრა და შემდეგი გაჩერება უკვე სანაპირო აღმოჩნდა.
მიუხედავად იმისა რომ უკვე კარგად ბნელოდა, ხალხი მაინც ბლომად ირეოდა.
ალექსმა განმარტოვებული ადგილი მოძებნა და პირდაპირ მიწაზე დაჯდა.
- აქ ასე დავსხდეთ? - თავზე დავადექი და ზემოდან დავაჩერდი.
- ჰო, დღის ერთ ნაწილს თუ ისე ვატარებთ, როგორც შენ გინდა, მეორე ნაწილი ჩემს სურვილებს დაეთმობა. - ღიმილით დამიდასტურა და მეც გვერდით მივუჯექი.
- აქაურობა ძალიან ლამაზია. - მე დავარღვიე სიჩუმე.
- ჰო, ღამით ლისის ტბაზე არასდროს ყოფილხარ? - სასმელს თავი მოხსნა და მომაწოდა.
- არა, მე ამის ფუფუნება არ მაქვს. - ერთი ყლუპი მოვსვი და ისევ ალექსს დავუბრუნე.
- როგორ ატარებ მთელ დღეს?
- ვმუშაობ, მერე ან წვეულებაზე მივდივარ, ან კლუბში მეგობრებთან ერთად, ან რომელიმე გადაცემაში სტუმრად, მერე კი ვიძინებ, დილით ისევ თავიდან იწყება. - ვლაპარაკობდი და ვაკვირდებოდი როგორი უკმაყოფილო სახით სვამდა ალექსი "დენიელს_ს"
- და ამ ცხოვრებით აპირებ ჩემს მოხიბვლას?
- ნუ მაიმუნობ, მაგას ჯობია შენს შესახებ მომიყვე რამე, მშობლები გყავს?
- არა, მოკვდნენ. - მოკლედ მომიჭრა
- როგორ?
- დედა ათი წლის ვიყავი, სიმსივნით რომ დაიღუპა, მამა თექვსმეტის ვიყავი რომ მოკლეს.
- რა იგრძენი როცა დედა გარდაიცვალა? - მის ხმაში სევდა არ იგრძნობოდა.
- ბავშვი ვიყავი და გული მეტკინა.
- და როცა მამა გარდაიცვალა?
- ვიგრძენი რომ ბევრი მტერი მყავს. - კიდევ რამდენიმე ყლუპი მოსვა და ისევ მე გადმომცა ბოთლი.
- მაგრამ გული არ გეტკინა?
- არა. - რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ მიპასუხა.
- იმიტომ, რომ არ გიყვარდა?
- იმიტომ, რომ უკვე სხვა პრიორიტეტები მქონდა.
- ცუდად გექცეოდა? - მის პროფილს მივაჩერდი.
-არა, რაც ვიცი ყველაფერი მამაჩემისგან ვისწავლე.
- და რა იცი? - არ მინდოდა დამესევდიანებინა.
- მოტოციკლის და მანქანის მართვა, იარაღის და დანების გამოყენება, უშუ და კიდევ რაღაცები.
- ყველაფერი გავიგე უშუს გარდა. - გამეცინა. - უშუ რა არის?
- უშუ, ჩინეთში არსებული ყველა საბრძოლო ხელოვნების, საერთო სახელია.
- მოიცა ანუ ყველა ჩინურ საბრძოლო ხელოვნებას მოიცავს, კარატეს, კუნგ ფუს და ასე შემდეგ?
- ორასზე მეტი სახეობაა ცნობილი, ყველას ნუ ჩამომათვლევინებ ახლა.
- ძალიან საინტერესოა, ბევრი რამ მოგისწრია ალექს.
- სხვა გზა არ მქონდა. - ისევ სივრცეს უშტერებდა თვალს და იმასაც ვერ ვხვდებოდი რამდენად მძიმე ან მარტივი შეიძლებოდა ყოფილიყო მისთცის ეს საუბარი.
- როგორ წარმოგიდგენია შენი ცხოვრება ათი წლის შემდეგ? - ისევ მე დავარღვიე რამდენიმე წითიანი სიჩუმე.
- როცა ვიცი, რომ ოცდაათ დღეში რინგზე ვარ ასასვლელი, ჩემს თავს უფლებას ვერ მივცემ ათი წლის გეგმები დავისახო.
- ანუ დღევანდელი დღით ცხოვრობ?
- უბრალოდ ყოველი წამით. - დამიდასტურა და სახეში შემომხედა.
- შენ ძალიან უცნაური ხარ ალექს. - სასმელი უკვე იწყებდა მოქმედებას, აშკარად გამათამამა.
- უარესებიც უთქვამთ, ამიტომ ამას კომპლიმენტად მივიღებ. - გაიღიმა
და შეამჩნია როგორ მოვიბუზე.
- შეგცივდა? - მშვიდად იკითხა და ქურთუკის გახდას შეუდგა.
- ჰო, ცოტა.
- ძალიან ბანალური კია მაგრამ ჩემსას დაგითმობ. - თავისი ქურთუკი მომახურა და მისი სურნელით გაჟღენთილ სითბოში ჩავიძირე.
- შენ? - ვკითხე როგორც კი ხმის ამოღება შევძელი.
- მე არ მცივა.
- რა სუნამოა? - მაიმც ვერ დავფარე ინტერესი.
- ვერსაჩეს ბლუ ჯინსი. - ცოტა ყოყმანის შემდეგ გაიხსენა.
- ძალიან მომწონს, ზოგადად მომწონს მამაკაცის სუნამოები, მაგრამ ეს კიდევ უფრო ძალიან მომეწონა. - ცხვირი ჩავრგე ქურთუკში და გამაბრუებელი არომატი დიდი დოზით ჩავუშვი ფილტვებში.
- ჰო, ეგეც მამაკაცის არის, მაგრამ მე თუ მკითხავ "უნისექს" უფრო შეეფერება.
სწორედ ამ საუბარში შემოგვესწრო უზარმაზარი ტიპი.
- გამარჯობა მეგობარო. - ზრდილობიანად თუმცა უხეშად იყვირა ლანდმა.
ალექსი ფეხზე წამოდგა, თუმცა უცნობის ფონზე სასაცილოდ პატარაც კი შეიძლებოდა გეწოდებინათ მისთვის.
- გაგიმარჯოს. - ხელი ჩამოართვა.
- აქ რას აკეთებ, შეგამჩნიე და ვიფიქრე ხომ მშვიდობა აქვს_მეთქი. - ამაზრზენად საშიში ხმის ტემბრი ჰქონდა უცნობ გოლიათს.
- კი მეგობარო, ყველაფერი რიგზეა.
- შენი მეგობარია? - თვალებით ჩემკენ ანიშნა.
- ჰო. - მშრალად უპასუხა და თვალით მანიშნა ადგილზე დავრჩენილიყავი, რადგან წამოდგომა დავაპირე.
- მშვენიერი არჩევანია ძმაო, ისე და ხვალ რბოლაში მონაწილეობ?
- არა, ხელს კარგად ვერ ვიყენებ.
- მაგრად მოგხვდა? - გაიცინა და სიცილი, ხმაზე უფრო ამაზრზენად ჩამესმა.
- ისე რა. - გაეცინა ალექსსაც.
- კარგი ძმაო, ხელს აღარ შეგიშლით, მაგრამ ეს გოგო, უეჭველად უნდა მოიყვანო ჩვენთან კლუბში, ასეთ სილამაზეს დამალვა არ უნდა. - ამჯერად მე შემომცინა უცნობმა.
- ბიჭები მომიკითხე, ამ დღეებში შემოგივლით. - კიდევ ერთხელ ჩამოართვა ხელი ალექსმა და უცნობიც გაგვშორდა.
- ვინ იყო? - ვიკითხე, როგორც კი ალექსი ისევ გვერდით მომიჯდა.
-კლუბის მეპატრონე. - მოკლედ მიპასუხა და კიდევ ერთი ყლუპი მოსვა.
- ცოტა საშიში ვინმე ჩანს.
- ჩემთან ერთად ხშირად თუ იქნები, ასეთი ტიპების აღარ შეგეშინდება.
-მშვენიერი ბონუსია, მის კლუბში როდის წამიყვან? - ბოთლი გამოვართვი და ბოლო ყლუპი მე დავლიე.
- როცა ასეთი ტიპების აღარ შეგეშინდება. - ღიმილით ამიხსნა.
- გოგონები ხშირად დადიან იქ?
- მხოლოდ მიმტანები.
- მგონი მე უფრო ვინტერესდები შენი ცხოვრებით, ვიდრე შენ ჩემით. - გწრფელად გამეცინა.
-ჯერ ყველაფერი წინ გაქვს,ახლა კი ადექი სახლში წაგიყვან.
უსიტყვოდ ავდექი და თავი მივუშვირე რომ ჩაფხუტი გაეკეთებინა.
- არ გეშინია ნასვამი რომ ვარ? - თვალებში მომაჩერდა
- შენთან თავს უსაფრთხოდ ვგრძნობ.
- ეგ ერთადერთია, რისი უფლებაც ჩემს გვერდით ნამდვილად გაქვს.
- და რისი უფლება არ მაქვს?
- შეჩვევის. - მოკლედ მომიჭრა.
- ფიქრობ რომ შეგეჩვევი?
- დარწმუნებული ვარ.
- დღეს "უოლქერის" მაგივრად "დენიელსი" იყიდე, რატომ? - თემა შევცვალე.
- "უოლქერს" ასეთ მარკეტებში ვერ იშოვი და იმიტომ. - სწრაფად დამახურა ჩაფხუტი და ისევ მის ზურგს ავეკარი.
ისე ვიყავი ფიქრებში გართული, ვერც მივხვდი სახლთან როგორ მივედით.
ალექსი დამემშვიდობა და დამპირდა რომ დილით მანქანით დაბრუნდებოდა.
გავიღვიძე თუ არა, პირველ რიგში ფანჯრიდან გადავიხედე, მანქანა ეზოში იდგა.
სწრაფად ჩავიცვი და ქვემოთ ჩავედი, ალექსი ძიძასთან ერთად ყავას სვამდა.
- დილამშვიდობის, შეიძლება შემოგიერთდეთ? - ღიმილით მივესალმე ორივეს.
- რა თქმა უნდა. - სწრაფად წამოდგა ძიძა და ყავა ჩემთვისაც დაასხა.
- დილამშვიდობის, აბა დღეს როგორი გრაფიკი გვაქვს. - გამომეპასუხა ალექსი.
- ძალიან დატვირთული, ორამდე ფილმის გადაღებაა, მერე გადაცემის ჩაწერაზე უნდა მივიდე, საღამოს კიდევ ანკას დაბადების დღის წვეულებაზე, თან დიზაინერმა კაბა რომ შეკერა, არც კი მომიზომია, იმედი მაქვს კარგად მექნება. - სხაპასხუპით ჩამოვთვალე და ძიძას ყავის ფინჯანი გამოვართვი.
- აბა რას იტყვი ცოტა ხომ არ დაუჩქარებ, ბევრი საქმე გქონია.
- ჰო, მოდი წავიდეთ, ყავას მოგვიანებით დავლევ. - ფეხზე წამოვდექი.
სწრაფად ჩავსხედით მანქანაში და ალექსს ხმა არ ამოუღია ისე მიმიყვანა გადასაღებ მოედანზე.
ორსაათამდე ფილმმა დამაყოვნა, იქედან ტელევიზიაში მივედით, სადაც საათ ნახევარი დავყავით.
- ახლა კი დიზაინერთან. - ვიყვირე და მანქანაში ჩავხტი.
- გუკაა. - დავიყვირე როგორც კი სამკერვალოში თავი შევყავი.
- ეს ვინ მოსულა, სად ხარ გოგო ამდენ ხანს. - მითხრა და ნაზად გადამკოცნა.
- კაბა მზად არის, იმედს ვიტოვებ ზუსტად მომერგება, გადაკეთების დრო არ მაქვს. - ფეხებს ვაბაკუნებდი მოლოდინის რეჟიმში.
- ჩემი შეკერილი კაბა ზუსტად მოგეტევა, ეჭვიც არ შეგეპაროს. - ცხვირი აიბზუა -ისა და შენ მარტო მოხვედი? - განაგრძო საუბარი.
- არა მეგობარი მახლავს, უფრო ზუსტად პირადი მცველი.
- ლევანი? მერე არ უნდა შემოიყვანო გოგო? - გუკას დიდი ხანია ლევანი მოსწონდა.
- ლევანი არ არის ახალია, მოგვიანებით აგიხსნი. - წარბები ავწიე უარყოფის ნიშნად.
- ისეთივე სიმპათიურია როგორც ლევანი? - ტუჩები გაბზიკა.
- ძალიან სიმპათიურია, მაგრამ შენ ლევანზე იფიქრე ჯობია. - გავიცინე.
- რომ არ გამაცნო არ გაპატიებ, მიდი მე კაბას მოვიტან, შენ კიდე ის შემოიყვანე.
ვიცოდი გუკა მოსვენებას არ მომცემდა, ამიტომ ალექსს დავუძახე და ისიც მალევე შემოვიდა შიგნით.
- კაბა მინდა განახო. - თავის მართლებასავით გამომივიდა, თუმცა ალექსი მშვიდად იდგა.
ამასობაში გუკაც დაბრუნდა
- პირადი მცველი, ახალი პირადი მცველი, ნახვამდის ლეო. - დაიძახა, კაბა მე შემომაჩეჩა და ალექსთან მივიდა.
- შეიძლება გავიგო რატომ მათვალიერებს ისე თითქოს უცხო პლანეტელი ვიყო? - მე შემომხედა ალექსმა, რადგან გუკა მიდ ირგვლივ ტრიალს და თვალიერებას განაგრძობდა.
- შენ ძალიან სიმპათიური ხარ, მაგრამ ძალიან უცნაურად გამოიყურები. - პასუხი დამასწრო გუკამ.
- თავში ბატის ბუმბული შენ გაქვს გაჩრილი და კიდე მე გამოვიყურები უცნაურად? - ირონიულად ჩაეღიმა ალექსს.
- ვაიმე, ბატის კი არა ფარშევანგისაა.
- უკაცრავად, ლამაზ ტრა'კიანი ქათმის ყოფილა. - ღიმილს განაგრძობდა და ზემოდან დაჰყურებდა ჩემს დიზაინერს.
- ალექს, გუგა, მორჩით. - ჩავერი და კაბის გასასინჯად შევედი.
უკან რომ დავბრუნდი, ბიჭები ისევ რაღაცაზე კამათობდნენ.
- აბა როგორ გამოვიყურები? - ორივემ ჩემკენ გამოიხედა.
- ნამდვილი ფერია ხარ. - ჩემკენ გამოემართა გუკა.
- ანაბელ, ეს სერიოზულად ფიქრობს რომ კომპლიმენტი გითხრა?
- ალექს. - გაბრაზებულის იმიჯი მოვირგე.
- კარგი ჰო, შესანიშნავად გამოიყურები.
ალექსის კომპლიმენტით კმაყოფილი, შევბრუნდი უკან და კაბა გამოვიცვალე.
- წავედით? - ღიმილით ვკითხე ალექსს, რომელიც ისევ გუგას ეკამათებოდა.
- ანაბელ, დაიმახსოვრე, ერთადერთი კაცია რომელსაც ცოლად გავყვები. - თითი ალექსისკენ გაიშვირა დიზაინერმა.
- მსოფლიო მოსახლეობიდან მხოლოდ მე და შენ რომ გადავრჩეთ, მაშინაც კი არავითარი შანსი არ გექნება ჩემთან. - მოთმინება აშკარად ეწურებოდა ალექსს.
- მისმინე შე უცხვირპიროვ და სიმპათიურო, აიღე რაც მოგწონს და ჩაიცვი, ძალიან მაგარი შარვალ-კოსტუმები მაქვს, შენ კიდევ ყველაფერი მოგიხდება. - მის გაბრაზებას არ იმჩნევდა გუგა.
- ის შარვალ-კოსტუმს არ იცმევს და საერთოდ არაფერს ჩაიცვამს იმათგან რასაც აქ ვხედავთ. - ჩავერთე საუბარში და ალექსიც თავის ქნევით დამეთანხმა
- რატომ? - თითქმის შეურაცხყოფილად იგრძნო თავი.
-იმიტომ, რომ არ მინდა შენსავით გამოვიყურებოდე. - ამჯერად თავად უპასუხა.
- კარგი მორჩით, წავედით ალექს, გუკა ანკასთან გნახავ. - საუბარი მანამ შევაწყვეტინე სანამ ისევ ჩხუბში გადაეზრდებოდათ.
- უცნაური ტიპები მოგწონს? - იკითხა როგორც კი მანქანაში ჩავჯექით.
- ფაქტი სახეზე ხარ. - მეტისმეტად სერიოზული იყო ჩემი პასუხი და ალექსსაც ხმა აღარ გაუცია.
სალონში მიმიყვანა, იქვე ჩავიცვი და ანკას დაბადების დღეზე, ქალაქის ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ რესტორანში წავედით.
- არ გადმოხვალ? - ვუთხარი როცა მანქანა რესტორნის ეზოში გააჩერა.
- არა.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ წვეულებებს ვერ ვიტან.
- ალექს გთხოვ, მარტო ნუ გამიშვებ.
- ლევანს დავურეკავ და მოვა თუ გინდა.
- არა, მინდა რომ შენ წამოხვიდე. - ძალიან მინდოდა შიგნით შემეყვანა.
- იქ საფრთხე გემუქრება?
- არა, შენობას დაცვა ჰყავს, უბრალოდ მინდა რომ შენც იქ იყო. - მის მოტყუებას არ ვაპირებდი.
- მე აქ მირჩევნია. - იმდენად მტკიცე იყო მისის პასუხი, მივხვდი შეკამათება აღარ ღირდა, გაბრაზებული გადავედი მანქანიდან და შენობაში შევედი თუ არა ანკა შემომეგება.
- აი საღამოს მთავარი ვარსკვლავიც, ჩემთან ერთად. - თქვა და გადამეხვია.
- გილოცავ. - მთელი გულით ჩავეხუტე მეგობარს.
- მადლობა, მარტო ხარ?
- ჰო.
- შენი მრავალრიცხოვანი თაყვანისმცემლებიდან, ერთიც ვერ ამოარჩიე წვეულებისთვის? - ტუჩაბზუებული მიყურებდა.
- არავის ხასიათზე არ ვიყავი ანკა.
- მდაა, ის სად არის?
- ვინ?
- ვითომ არ იცის, ალექსი სად არის, რატომ არ წამოიყვანე? - ჩემს ზურგს უკან სივრცეს ათვალიერებდა იმის იმედად რომ ალექსს მოჰკრავდა თვალს.
- გარეთა არის, თქვა რომ წვეულებებს ვერ იტანს და იქ დამელოდება.
- დიდი უცნაური ვინმეა, მაგრამ მაინც შემოვიყვან, წამო გავიდეთ. - ხელი დამავლო და კარისკენ წავედით.
მანქანასთან მივუახლოვდით, ალექსი იჯდა და ტელეფონში იქექებოდა.
- გამარჯობა არანორმალურო. - დაიყვირა ანკამ და მანქანის კარი გამოაღო.
- გამარჯობა იუბილარო. - ალექსი გადმოვიდა, დაბადების დღე მიულოცა და ხელი ჩამოართვა.
-მე უნდა მოვსულიყავი არა, რატომ არ შემოდი? - გაბუტული ლაპარაკობდა ანკა.
- წვეულებებს ვერ ვიტან. - გულწრფელად აღიარა.
-ეს ჩემი წვეულებაა, რაც უკვე ნიშნავს რომ ჩვეულებრივი არ არის, შემოდი გთხოვ რა. - დანებებას არ აპირებდა ანკა.
-ღმერთო ჩემო ახლა შენ უნდა დაიწყო? აქ უფრო კარგად ვარ.
-ალექს ძალიან გთხოვ. - ჩავერთე საუბარში
- ოო ღმერთო, კარგი კარგი, თქვენს წუწუნს ვინ გაუძლებს.
ალექსთან ერთად დავბრუნდით რესტორანში, ანკა მეტისმეტად კმაყოფილი ჩანდა თავისი მიღწევით, ჩემს კმაყოფილებაზე საუბარიც ზედმეტი იყო.
ჩემს მეგობარს რა თქმა უნდა უამრავი სტუმარი ყავდა, ხალხი მალე შეზარხოშდა, სტუმრების ნახევარი ცეკვავდა, მათ შორის მე და ანკა, ნახევარიც ჯგუფებად დაყოფილიყვნენ და სხვა და სხვა თემებზე საუბრობდნე.
მხოლოდ ალექსი იჯდა თავისთვის და ვისკის წრუპავდა.
- არ იცეკვებ? - ვუთხარი და მხარზე შევეხე.
- რა გინდა ვიცეკვო, სამბა? იქნებ ჩა ჩა ჩა თუ ქართული გირჩევნია, იქნებ კინტაური, ან იქნებ შალახო? - გაიკრიჭა.
- მოგწყინდა? - მივხვდი რამდენად რთული იყო მისთვის აქ ყოფნა.
- შენ ერთობი? - კითხვა დამიბრუნა.
- ლისზე უფრო მომეწონა.
- გინდა წავიდეთ?
- ანკას ეწყინება ალექს.
- ეს გადარდებს? - ჩემს თვალებში ეცადა პასუხის ამოკითხვას.
- კი, ის ჩემი მეგობარია. - დავუდასტურე.
- კარგი.
- მეგობრები გყავს ალექს?
- უსულო საგნები ითვლება?
- არა.
- მაშინ არა - თავი გადააქნია უარის ნიშნად.
- მე?
- ჩვენ მეგობრები ვართ? - კითხვებზე კითხვით მპასუხობდა.
- არ ვიცი, შენ როგორ ფიქრობ?
- ჯერ არ მიფიქრია.
-შენი ოთახი მოგეწონა? - სასწრაფოდ შევცვალე თემა.
- რა ოთახი?
- ძიძამ ოთახი არ გაჩვენა?
- შენს სახლში დარჩენას არ ვაპირებ ანაბელ.
- იცი რას ნიშნავს პირადი მცველი?
- ჰო, მაგრამ მე დღის განმავლობაში შემიძლია მხოლოდ.
- პირობას გადადიხარ ალექს.
- არა ანაბელ მე მართლა. . .
- მორჩი ალექს, სიტყვა სიტყვაა. - გავაწყვეტინე საუბარი. - შენ დამპირდი რომ ორი კვირა ჩემი პირადი მცველი იქნები, რაც ნიშნავს რომ დღეც და ღამეც დამიცავ, ახლა კი შეგვიძლია სახლში წავიდეთ.
ისე მტკიცედ ვლაპარაკობდი, საკუთარი თავის თავად გამიკვირდა.
მასაც აღარაფერი უთქვამს, ანკას დავემშვიდობეთ, მანქანაში ალექსს მხარზე თავი ჩამოვადე და დამეძინა. დილით ჩემს საწოლში გავიღვიძე
ალექსმა ფორთოხლის წვენი შემომიტანა.
- დილამშვიდობის, ძიძამ შენს გასაღვიძებლად გამომიშვა. - ჭიქა მომაწოდა და თავზე დამადგა, ის პირველი დილა გამახსენდა მის საწოლში რომ გავიღვიძე და მივხვდი, ამ სამ დღეში რამდენად ნაცნობი და ახლო გახდა, ის უცნობი ბიჭი ჩემთვის.
- დილამშვიდობის, თავი საშინლად მტკივა. - ვუთხარი და წვენი მოვსვი.
- ადექი გაგვიანდება.
- დავურეკავ და ვეტყვი რომ დღეს არ შემიძლია მისვლა.
ალექსმა ტელეფონი მომაწოდა. რეჟისორს ავუხსენი, რომ თავს ცუდად ვგრძნობდი, ბუნებრივია დიდი წინააღმდეგობა ვერ გამიწია და მალე გამოჯანმრთელება მისურვა.
ძიძამ ასპირინი დამალევინა და თავის ტკივილმაც მალე გაიარა.
- ალექს, რადგან როგორც იქნა მოვიცალე, სახლს დაგათვალიერებინებ. ვუთხარი და ხელი ჩავავლე.
თითქმის ყველა ოთახი მოვიარეთ, ბოლოს სარდაფში ჩავედით, სადაც სპორტ დარბაზი იყო მოწყობილი.
- ჯანდაბა, აი მესმის სამოთხე. - კრივის ტომარას, რამდენჯწრმე ძლიერად უთავაზა.
- ჩემს პირად მწრთვნელობასაც ხომ არ შეითავსებდი? - გამეცინა.
- სიამოვნებით.
- ჰოდა ძალიან კარგი, ისე ამ ოთახში შეძლებ იმ შენი რინგისთვის კარგად მოემზადო. - ვლაპარაკობდი თუმცა ალექსჯ ყურადღებას არ მაქცევდა, მხოლოდ ოთახს ათვალიერებდა მოჯადოებულივით.
- ალექს არ გინდა იმ ბრძოლაზე ვისაუბროთ? - შავი ფერის პუფში ჩავჯექი.
- რა გაინტერესებს? - არც მოუხედავს ისე მკითხა.
- ვის ეჯიბრები?
- კარმენ ხაჯიბეგოვს.
- და რა შეგიძლია მითხრა მასზე?
- ბევრი არაფერი. - მხრები აიჩეჩა.
სანამ ალექსმა ყველა მოწყობილობა სათითაოდ დატესტა, მე ვინმე ხაჯიბეგოვის ბიოგრაფია მოვიძიე ინტერნეტში.
საშინლად დიდი და ამაზრზენი კაცი იყურებოდა ფოტოებიდან.
მის ბიოგრაფიაში ეწერა, რომ აკრძალული ილეთების გამოყენების გამო დისკვალიფიკაცია მიიღო, სწორედ ამის შემდეგ დაიწყო უკანონო შეჯიბრებებში მონაწილეობა.
- ალექს მითხარი რომ ხუმრობ, ამ ტიპთან აპირებ ბრძოლას? - ტელეფონის ეკრანი მისკენ შევაბრუნე, რომ ფოტო დაენახა.
მისმა მზერამ შემაშინა, რაღაც ამაზრზენი აკიაფდა ალექსის თვალებში და სასწრაფოდ ჩავაქრე ტელეფონი.
- ის შენზე ორჯერ დიდია და სავარაუდოდ ორჯერ ღონიერიც. - გავაგრძელე როგორც კი თვალები ჩაუწყნარდა.
- სამაგიეროდ მე ოთხჯერ სწრაფი ვარ. - კბილებში გამოცრა.
- მას არცერთხელ არ წაუგია ალექს...
- რაღაც ყოველთვის ხდება პირველად ანაბელ.
- და თუ ეს ის შემთხვევა არ იქნება?
- გარისკვად ღირს. - უდარდელი მომეჩვენა მისი ტონი.
- ფულის გამო? რამდენს გიხდიან ამ ცხოველთან ბრძოლისთვის?
- მხოლოდ ფულისთვის არა, თუმცა ბევრს მიხდიან.
- ყველაფერს გავაკეთებ, რომ უარი თქვა ამ ბრძოლაზე. - მტკიცედ მოვახსენე.
-სისულელეა ანაბელ, ვერ გადამარწმუნებ და ტყუილად არც ეცადო. - ისევ კრივის ტომარას მიუბრუნდა.

. . .

დღეები სწრაფად გადიოდა, მე და ალექსი დროის უმეტეს ნაწილს ერთად ვატარებდით სახლში თუ გარეთ.
ჩემი მეგობრებიც ძალიან მიეჩვივნენ, თითქმის არ არსებობდა ჩემს ირგვლივ ადამიანი, რომელსაც ის არ მოსწონდა. ერთნაირად იპყრობდა ყველა სქესის ადამიანის გულს, ანკა და ნინი პირდაპირი მნიშვნელობით გიჟდებოდნენ მასზე.
ალექსმა ანკას მოტოციკლის მართვაც კი ასწავლა.
მე და ნინის უშუ_ს საბრძოლო ხელოვნებაზე გვიამბო და რამდენიმე მოძრაობაც შეგვასწავლა, რომელიც რატომღაც ძალიან სასაცილოდ გამოგვდიოდა.
- ანკა, ანაბელ, პირველი კლასიდან ვიცნობთ ერთმანეთს და ასეთები არ მახსოვხართ. - გაგნვიცხადა ნინიმ როცა სპორტ დარბაზად გადაკეთებულ, ჩემი სახლის ქვედა სართულზე, ოთახში ვისხედით და ალექსის ვარჯიშს თვალყურს ვადევნებდით.
- ჰო, ალექსმა თითქოს ახალი სიცოცხლე გვაჩუქა, ყველა ოცდასამი წლისანი ვხდებით მის გვერდით. - დაეთანხმა ანკა.
- ხვალ რბოლაში მონაწილეობს. - ვთქვი და ჩემდა უნებურად ამოვიოხრე.
- ეს სახიფათოა არა ბელს? - თვალები გაუფართოვდა ნინის.
- რა თქმა უნდა სახიფათოა, მაგრამ არ ვიცი ეს მას როგორ გავაგებინო.
- ალექს! - ხმადაბლა დაუძახა ანკამ და ისიც ჩვენთან მოვიდა.
- რა? - სამივეს სათითაოდ შემოგვხედა
- ანაბელმა თქვა რომ ხვალ რბოლაში იღებ მონაწილეობას.
- ჰო, მართალია. - თვალი თვალში გამიყარა.
- ალექს ეს სახიფათო არ არის? - ხმადაბლა საუბრობდა ანკა.
- არა.
- მე ვიცი, რომ ბევრი მრბოლელი კვდება ავარიით.
- მე არასოდეს მომსვლია ავარია. - მხრები აიჩეჩა.
- რაღაც ყოველთვის ხდება პირველად. - გავიმეორე მისივე ფრაზა.
- ეს ჩემი ფრაზაა. - გაეცინა.
- შეგიძლია საავტორო უფლებისთვის მიჩივლო. - უგემურად გამეღიმა.
- ალექს არ შეგიძლია უარი თქვა მონაწილეობაზე? - მეტისმეტად სერიოზული იყო ანკა.
- არა, ფსონები უკვე დადებულია.
- ფეხებზე რომ დაიკიდო?
- და თქვენ რომ დაიკიდოთ ფეხებზე ეგ რბოლა არა?
- ჩვენ შენზე ვღელავთ. - გულწრფელად ჩაერია ნინი.
- თქვენ ჩემს შეცვლას ცდილობთ და მე ეს არ მომწონს. - ალექსი ადგა და ოთახიდან გავიდა.
გაყოლა დავაპირე.
- აცადე მგონი მართლა ზედმეტი მოგვივიდა, თვითონ დაბრუნდება. - შემაჩერა ანკამ.
ალექსი არ დაბრუნდა, ცოტა ხანში კი მისი მოტოციკლის ხმა გავიგეთ.
ეზოდან მოწყვეტით გავარდა.
მაშინვე ქვემოთ ჩავედი.
- ლევან ალექსი სად წავიდა? - პირად მცველს მივმართე.
- არ ვიცი ქალბატონო ანაბელ, არაფერი უთქვამს.
- კარგი, დაბრუნდება აცადე. - წყნარად თქვა ანკამ, რომელიც როგორც ჩანს უკან გამომყვა.
ალექსი მთელი ღამე არ გამოჩნდა.
- პოლიციაში დარეკეთ, სადმე იპოვნონ, ასე არასოდეს მოქცეულა.
- ბელს სანამ ოცდაოთხი საათი არ გავა, ძებნას მაინც არ დაიწყებენ, ამიტომ აზრი არ აქვს. - თავისთვის ბურტყუნებდა ანკა.
- ლევანს უთხარით იმ ადგილებში მოძებნოს, სადაც ხშირად დადის და სანამ არ იპოვის არ დაბრუნდეს.
- ახლავე. - ოთახიდან გავიდა ძიძა.
- ბელს დამშვიდდი რა, ახალგაზრდაა ალბათ ვინმესთან ერთობა, რა თავს იკლავ? - ჩემი დამშვიდება სცადა ნინიმ.
- ჰო შენც მაგრად დაამშვიდე. - მოკლედ მოუჭრა ანკამ და მართალიც იყო, იმის გაფიქრებაც, რომ ალექსი ვიღაცასთან იყო და მე უბრალოდ არ ვადარდებდი, ტვინში სისხლს მიქცევდა.
ორი საათი გავიდა ლევანის წასვლიდან, მაგრამ ჯერ კიდევ არაფერი ისმოდა მისგან.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი ბელუ შეროზია

აი, ამთავში შენებურები მაკლდა! stuck_out_tongue_closed_eyes
მეტი იუმორი ქალო! joy
ალექსი შესანიშნავია, როგორც ყოველთვის!
ისე ერთი საინტერესო კითხვამაქ satisfied
ნეტა ენდრეას თუ მოერევა ალექსი ? joy
მართალია გოგოა ანდრეა, მაგრამ ბოლო ბოლო ისე ჩხუბობს რომ კაცი შემოაკვდა! stuck_out_tongue_closed_eyes

 



№2  offline მოდერი სალანდერი

ბელუ შეროზია
აი, ამთავში შენებურები მაკლდა! stuck_out_tongue_closed_eyes
მეტი იუმორი ქალო! joy
ალექსი შესანიშნავია, როგორც ყოველთვის!
ისე ერთი საინტერესო კითხვამაქ satisfied
ნეტა ენდრეას თუ მოერევა ალექსი ? joy
მართალია გოგოა ანდრეა, მაგრამ ბოლო ბოლო ისე ჩხუბობს რომ კაცი შემოაკვდა! stuck_out_tongue_closed_eyes

ეს ცოტა სხვა სტილშია ბელუ, თუმცა იუმორიც იქნება შემდეგ თავში, ოღონდ ბევრად ლაითად ❤
ამის წერისას არ მეხუმრებოდა და დაეტყო კიდევაც :დ
ანდრეა ჩემი სიყვარულია, ჩაკნორისსაც მოერევა ეგ :დ ალექსი რას მიქვია :დ

 



№3  offline წევრი ჟიზელი

დასავლეთის ჰაერი მაინც გაგეპარა ერთ სიტყვაში , ჯიგარო :დ კი დამპირდი აღარ ვიზამო,მაგრამ ჯანდაბას, მეორესაც გპატიობ ,როგორც კარგი მკითხველი :დ ალექსზე ისე ვერ ჩამოვყალიბდი ჯერ ,ძაან ბუნჩულა ვინმეა ,ხო იცი :დ ხოდა და კიდო, თუ სადმე,რომელიმე მოთხრობაში ქალსა და კაცს შორის მინიმუმ 10 წლიანი სხვაობა შემრჩა ხელში, სანაძლეოს დავდებ ეგრევეეე... უეჭველი, კაიიიი პირში კილომეტრნახევრიანი სიგარაგაჩრილი ბანქოს მოთამაშე მაფიოზივით ვიტყვი,10 000-ს ჩამოვდივარ,ეს თუ სალანდერის ამბები არ იყოს-მეთქი :დდდ

 



№4  offline მოდერი სალანდერი

ჟიზელი
დასავლეთის ჰაერი მაინც გაგეპარა ერთ სიტყვაში , ჯიგარო :დ კი დამპირდი აღარ ვიზამო,მაგრამ ჯანდაბას, მეორესაც გპატიობ ,როგორც კარგი მკითხველი :დ ალექსზე ისე ვერ ჩამოვყალიბდი ჯერ ,ძაან ბუნჩულა ვინმეა ,ხო იცი :დ ხოდა და კიდო, თუ სადმე,რომელიმე მოთხრობაში ქალსა და კაცს შორის მინიმუმ 10 წლიანი სხვაობა შემრჩა ხელში, სანაძლეოს დავდებ ეგრევეეე... უეჭველი, კაიიიი პირში კილომეტრნახევრიანი სიგარაგაჩრილი ბანქოს მოთამაშე მაფიოზივით ვიტყვი,10 000-ს ჩამოვდივარ,ეს თუ სალანდერის ამბები არ იყოს-მეთქი :დდდ

სად გამეპარა, მოთხარი ჩავასწორო ბარემ :დ
გოგო ეს ათ წლიანი სხვაობა გითხრა ახლა, 30 წელს ქვემოთ ქალი არ მესექსუალურება, კაცი კიდე 30_ის ზემოთ არ მესექსუალურება და ვარ ასე გაჭედილი, უფროს ქალებსა და უმცროს კაცებში :დ
ნუ რა გავაკეთო :დ
ხო იცი შენი კომენტარები როგორ მიყვარს, აღარ განვმეორდები ❤

 



№5 სტუმარი სტუმარი ნანა

კარგი გოგო ხარ შენ ფიქრო ❤️ ვნახოთ, ვნახოთ რა მოხდება... ❤️❤️❤️

 



№6  offline მოდერი სალანდერი

სტუმარი ნანა
კარგი გოგო ხარ შენ ფიქრო ❤️ ვნახოთ, ვნახოთ რა მოხდება... ❤️❤️❤️

❤ ❤ ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent