წესების გარეშე 4 » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი

შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წესების გარეშე {4}


23-07-2018, 22:47
ავტორი სალანდერი
ნანახია 588

წესების გარეშე {4}

- ასე ჯდომა აღარ შემიძლია, რამე უნდა მოვიმოქმედო. - ფეხზე წამოვდექი და ის იყო გარეთ გასვლას ვაპირებდი, ეზოში ჯერ ალექსის მოტოციკლი შემოვიდა, შემდეგ ლევანი შემოჰყვა მანქანით.
ძალა გამომეცალა, ჯერ კიდევ მიჭირდა იმის გააზრება როგორი ნანერვიულები ვიყავი, მაგრამ არ შევიმჩნიე.
ალექსთან სერიოზული ჩხუბი მომიწევდა და ამისთვის ძალების მოკრება მჭირდებოდა.
ანკა ალექსს ჩემი ოთახის კართან შეეგება.
- კარგად ხარ არანორმალურო? - ჰკითხა შეძლებისდაგვარად მხიარულად.
- კი, კი კარგად ვარ.
- მგონი ჯობია ახლა არ ნახო, ძაან გაგიჟებულია, ცოტა ხანი აცადე დამშვიდდეს და მერე დაელაპარაკე. - წინ აესვეტა და ოთახში შემოსვლის საშუალება არ მისცა.
- კარგი ნუ ღელავ იმედი მაქვს გადავურჩები. - ანკა გვერდზე გაწია და ოთახში შემოაბიჯა.
ახლოს მოიწია თუ არა სილა გავაწანი.
არც კი ვიცი როგორ გავბედე.
გოგონები ჩვენთან მოცვივდნენ, არ ვიცი რა იფიქრეს, ის რომ მე მოვიმოქმედებდი კიდევ რამეს, თუ ის რომ ალექსი დამიბრუნებდა სამაგიეროს.
თუმცა ალექსი არ განძრეულა და მეც აღარ მქონდა განძრევის თავი.
თითქოს ის სილა საკუთარ თავს გავარტყი ისე მეტკინა, ძალა გამომეცალა და იატაკზე დავვარდი. ალექსიც მაშინვე დაიხარა.
- ღმერთო, ბელს ეს რა დღეში ხარ. - თქვა ნერვიული ტონით, რომელიც მანამდე არასდროს შემიმჩნევია.
- მაპატიე ალექს, მე არ ვიცი როგორ, არ ვიცი როგორ. . . - დაგარტყი_მეთქი უნდა მეთქვა, მაგრამ ყელში ბურთივით გამეჩხირა რაღაც და თვალებიდან ცრემლები ღაპაღუპით გადმომცვივდა.
მგონი ჯობია მარტო დავტოვოთ თქვა ნინიმ და ფეხზე წამოდგა.
ანკა ალექსთან მოვიდა
- ასეთ დღეში არასდროს მინახავს და ნუ გამიგიჟებ კარგი? - მის ყურთან დაიხარა, ხმადაბლა უჩურჩულა და თვალი ჩაუკრა.
- ჩვენ ქვემოთ ვიქნებით თუ რამე დაგჭირდეთ. - დამიბარა და ოთახიდან გავიდნენ.
- ანაბელ, ადექი რა. - დანაშაულის გრძნობასთან შერწყმული თხოვნა ისმოდა მის ხმაში.
- არ შემიძლია. - ვერაფრით ვახერხებდი ცრემლების შეკავებას.
ალექსმა თავად ამიყვანა,საწოლზე დამაწვინა, თვითონაც გვერდით მომიწვა და სახეში შემომაჩერდა.
- გგონია უფლება გაქვს ფეხებზე დამიკიდო, მთელი ღამე დაიკარგო და არაფერი გამაგებინო, შენ შეგიძლია გაერთო და მე ამ დროს ნერვები უნდა დამაწყდეს? სად იყავი? ვისთან იყავი მთელი ღამე? - ტირილ-ტირილით მივაყარე კითხვები.
- აღარ განმეორდება გესმის? გპირდები რომ აღარ განმეორდება, უბრალოდ ჩემზე არასდროს არავის უნერვიულია და ჩემთვის ეს რაღაც ახალია, ამიტომ უნდა მაპატიო კარგი? - გულზე მიმიხუტა.
- შემეშინდა, უამრავი მტერი გყავს, შესაძლოა ნებისმიერრს მოეკალი. - მის მკერდზე მიკრული ხმადაბლა ვლუღლუღებდი.
- ყველაფერი კარგადაა, გპირდები მსგავსი შემთხვევა აღარ განმეორდება.
ალექსი დამპირდა, მე კი მშვენივრად ვიცოდი, რომ პირობას არასდროს გატეხდა.
- წარმოდგენა არ გაქვს რა მდგომარეობაში ვიყავი. - თავი ავწიე და სახეში მივაჩერდი.
- ზედ გეტყობა. - მითხრა და არც მოუტყუებია, ადამიანის სახე დაკარგული მქონდა.
ხელები კისერზე მაგრად მოვხვიე, თავის მის კისერში ჩავრგე და ვიგრძენი, რომ არცერთ კითხვაზე აღარ მაინტერესებდა პასუხი, მთავარი იყო რომ ეს აღარ განმეორდებოდა, რადგან ის დამპირდა.
- მაინც რას მიკეთებ ასეთს? - საშინლად მარტივად მაგრძნობინა მისი დაკარგვის საშიშროებამ რამდენად მნიშვნელოვანი გამხდარიყო ეს ბიჭი და ბაგეები ფრთხილად შევახე მის კისერს.
- ვირის ტვინს გაჭმევ. - გაიცინა თუმცა ვიგრძენი როგორ გააჟრჟოლა სიამოვნებისგან.
- ნუ მაიძულებ იმის დაჯერებას რომ ეს მოქმედებს ასე საშინლად, თორემ არც შენ აგცდება ვირის ტვინის ჭამა.
- დავიძინოთ? - სწრაფად მკითხა
- გეძინება? - მის მუქ ყავისფერ, სევდიან თვალებს გავუშტერე მზერა.
- ჰო და ვფიქრობ რომ შენც გეძინება.
- კი, ერთი ნაბიჭ'ვრის გამო, მთელი ღამე თეთრად გავათენე. - გამეცინა.
- შემიძლია გითხრათ რომ ის ნაბი'ჭვარი ძალიან წუხს და უკვე დაგპირდათ კიდეც, რომ აღარ განმეორდება მსგავსი რამ.
- ბათინკებით აპირებ ძილს? - მისი ფეხებისკენ გავაპარე მზერა.
- შემიძლია გავიხადო.
- თუ გინდა გეცვას, ოღონდ ეს ქურთუკი მომაშორე. - მკლავზე მოვქაჩე.
ალექსმა ფეხსაცმელი და ქურთუკი გაიხადა, თავის ადგილს დაუბრუნდა და
მალევე ჩაეძინა.
სამაგიეროდ მე არ მომეკარა ძილი, მისი მკლავებიდან ფრთხილად დავიხსენი თავი, შხაპი მივიღე და ქვემოთ ჩავედი.
- კარგად ხარ ჩემო გოგო? - შემომეგება ძიძა.
- ჰო კარგად ვარ ძიძა, გოგონები წავიდნენ? - მხოლოდ ახლა გამახსენდა მათი არსებობა.
- კი, ალექსი როგორ არის? - ინტერესი უღვიოდა თვალებში.
- ნუ გეშინია არ მომიკლავს. - გამეცინა და ხელი მოვხვიე ძიძას.
- სადილს ზემოთ ამოგიტანთ, ცოტა დასვენება არცერთს არ გაწყენთ. - ლოყაზე მაკოცა ქალმა.
- მადლობა, არც კი ვიცი რა მეშველებოდა, შენ რომ არ მყავდე, მაგრამ მე თვითონ წავიღებ. - პასუხს არ დავლოდებივარ, ლანგარს ხელი დავავლე, ოთახში ავედი, ლანგარი მაგიდაზე დავდგი და ალექსის თავთან დავიხარე.
- ჰეი ძილისგუდავ. - ხმადაბლა დავიჩურჩულე, მინდოდა წამეკბინა და მეთქვა, ძალიან გეტყობა წუხანდელი ღამის უძილობა_მეთქი, მაგრამ თვალი გაახილა თუ არა, ისევ ენა ჩამივარდა.
- დიდ ხანს მეძინა? - მკითხა და თვალები მოიფშვნიტა.
- ჰო საკმაოდ, ადექი ჭამე. - საწოლზე დავჯექი.
- არ მინდა.
- ასეთი რა გაჭამეს აქამდე რომ მოგყვა? - მაინც წავკბინე.
ალექსმა ხელი მომქაჩა,საწოლზე დამაგდო და ზემოდან მომექცა.
- შეგიძლია მისაყვედურო, მეჩხუბო, ან გამარტყა, მაგრამ ეს შორიდან კბენა, შენი სტილი არ არის ბელს.
- საზიზღარო. - გამეცინა, რადგან ჩანაფიქრს მიმიხვდა. - ადექი და ჭამე. - გავიმეორე.
- არ მინდა_მეთქი. - ისევ თვითონ მომშორდა.
- მე მინდა რომ ჭამო.
- და დიდი ხანია ისე ვიქცევი, როგორც შენ გინდა? - წვერზე ჩამოისვა ხელი.
- ყოველთვის მე ვიქცევი ისე, როგორც შენ გინდა, ერთხელ რომ დამიჯერო შენც არ მოკვდები. - თავდაჯერებით კი ვლაპარაკობდი, თუმცა მშვენივრად ვიცოდი რომ ალექსი არაფერს გააკეთებდა ვინმეს ჭკუაზე.
ჩემდა გასაოცრად ფრთხილად წამოდგა, ლანგარი მოიტანა და საწოლში დაბრუნდა.
- შენ რა ჩემს საწოლში აპირებ ჭამას? - ვიკითხე გაოცებულმა
- ვაპირებ არა, ვაპირებთ, მე და შენ.
- შენ მე ჭკუიდან გადამიყვან. - ვუთხარი და ისევ გამეცინა.
მთელი დღე სახლში გავატარეთ, მაგრამ მოსაღამოვდა თუ არა ალექსი მზადებას შეუდგა.
- მაინც მიდიხარ არა? თავიდან ვერ იგდებ ამ რბოლას. - უკვე მოტოციკლთან იდგა, ჩაფხუტის გაკეთებას აპირებდა.
- უკაცრავად, ჩემი თავი მიხმობს.
- ნუ იკრიჭები ალექს, ეს სახიფათოა და დროა გაიზარდო. - ხმას ავუწიე.
- წასვლის წინ უნდა ვიჩხუბოთ? - ჩაფხუტი დაიმაგრა.
- არა, არ ვჩხუბობთ, უბრალოდ ვლაპარაკობთ. - შევეწინააღმდეგე.
- ეს მე ვლაპარაკობ, შენ კი ყვირი.
- მაშინ მეც წამიყვანე.
- იქ საშინელი სიტუაციაა, შენ არაფერი გესაქმება. - მოკლედ მომიჭრა.
- და შენ რა გესაქმება?
- მე იქ გავიზარდე. - თქვა და მოტოციკლი ისე დაძრა, ვერაფრის თქმა ვეღარ მოვასწარი.
- ლევან! - დავიძახე.
- დიახ ქალბატონო ანაბელ.
- იცი სად ტარდება შეჯიბრებები, რომელშიც ალექსი მონაწილეობს? - სწრაფად ვსაუბრობდი.
- არა, მაგრამ ვიცი სად აღნიშნავენ გამარჯვებას.
- სად?
- იმ კლუბში სადაც გაიცანით.
- ჰო, ჯანდაბა როგორ დამავიწყდა, კარგი მიდი ტელეფონი მომიტანე.
- იქ მარტო ვერ წახვალთ. - ადგილიდან არ დაძრულა ლევანი.
- შენი ბრძანებებიღა მაკლია ახლა. - ნერვებმა მიმტყუნა.
- მაპატიეთ უბრალოდ ეს სახიფა...
- ლევან, გითხარი ტელეფონი მომიტანე_მეთქი. - შევაწყვეტინე საუბარი და ისიც სწრაფი ნაბიჯით გამშორდა.
ორიოდ წუთში ტელეფონთან ერთად დაბრუნდა, გამოვართვი, მანქანაში დავჯექი და ანკას სახლისკენ წავედი.
- ანკა შენთან მოვდივარ, კორპუსთან დამხვდი, ჩაცმული. - ვუთხარი ტელეფონზე და მაშინვე გავთიშე.
- ხო მშვიდობაა? - შეშინებულმა იკითხა როგორც კი მანქანაში ჩაჯდა.
- არ ვიცი.
- არანორმალურს მოუვიდა რამე?
- დღეს რბოლაა ანკა.
- კარგადაა? ავარიაში ხო არ მოხვდა? - აშკარა აღელვება დაეტყო.
- არა, ახლახან წავიდა.
- და იქ მივდივართ?
- არა, კლუბში მივდივართ, სადაც ალექსი მოგებას აღნიშნავს, იქ ეცოდინებათ სად ტარდება შეჯიბრი.
მანქანა კლუბთან მივაყენე და მეგობართან ერთად შევედი შიგნით.
- ახლა რა ვქნათ ბელს? - ბარს მოავლო მზერა ანკამ.
- მაგიდასთან დავსხდეთ, მიმტანი ალექსს იცნობს და რბოლაზეც იცის, სად ტარდება ეგეც ეცოდინება.
ისევ ნაცნობი კუთხის მაგიდისკენ გავემართე, მეგობარიც უკან მომყვა და ნაცნობ ადგილას მოვკალათდი.
- რას მიირთმევთ? - თავზე დაგვადგა ნაცნობი მიმტანი.
- გამარჯობა, მიცანი? - ვკითხე როგორც კი ნაცნობი სახე დავინახე.
- შენ ვინ არ გიცნობს? - პასუხი დაასწრო ანკამ.
- რა თქმა უნდა, მას ვინ არ იცნობს, ალექსის მეგობარი ხარ არა?
- ჰო, მე ანაბელი მქვია, შეგიძლია მითხრა დღევანდელი რბოლა სად ტარდება? - ახლა ყველაზე ნაკლებად მიმტანთან საუბარში დროის კარგვა მინდოდა.
- აქ, ეგ მხოლოდ ივანმა იცის. - ტუჩები გაბუშტა გოგონამ.
- ივანი ვინ არის?
- კლუბის მეპატრონე...
- შეგიძლია დაუძახო? - ზრდილობიანად ვთხოვე.
- ჰო, ახლავე. - თქვა და დაგვტოვა
- რა თქვა? ალექსის მეგობარი ხარო? აქ რა ტელევიზორს არ უყურებენ, შენ როგორ ვერ გცნობს, თუ იხუმრა? - აღშფოთებული ლაპარაკობდა ანკა
- აქ ალექსია მთავარი ვარსკვლავი, ტელევიზორს კი როგორც ჩანს არ უყურებენ. - გამეცინა მეგობრის აღშფოთებაზე.
ამ საუბარში მაგიდას ნაცნობი სახე მოუახლოვდა.
- გამარჯობა. - უხეშად იყვირა.
- გამარჯობა, მე ანაბელი ვარ. - ვთქვი იმის იმედად, რომ თვითონ მაინც გაიხსენებდა, საიდან მეცნობოდა.
- მახსოვხარ, ალექსის ანაბელი არა? ზღვის ნაპირზე შევხვდით ერთმანეთს, შეიძლება ჩამოვჯდე? - ღიმილით დამყურებდა.
აი თურმე საიდან მახსოვდა, ის ახმახი იყო, ზღვის ნაპირზე რომ მოგვესალმა, თუმცა ახლა ისეთი საშინელი აღარ მეჩვენა.
- ჰო რა თქმა უნდა, დაბრძანდით. - ვუპასუხე წუთიერი დუმილის შემდეგ.
- აქ იმისთვის ვარ, რომ მინდა გავიგო, დღევანდელი რბოლა სად ტარდება. - განვაგრძე საუბარი
- ალექსი მონაწილეობს არა? - თქვა და ჩვენს წინ ჩამოჯდა
- დიახ.
- თვითონ არ გითხრათ, სად უნდა მისულიყავით? - დაეჭვებით შეგვათვალიერა ორივე.
- მას არ უნდა, რომ რბოლას დავესწრო. - სწრაფად ავუხსენი.
- მაშინ შემიძლია სასმელზე დაგპატიჟოთ და უფლებ მოგცეთ ალექსს აქ დაელოდოთ. - ფეხზე წამოდგა.
- ესე იგი არ მეტყვით შეჯიბრი სად ტარდება?
- ვწუხვარ, მაგრამ ეს ჩემი საქმე არ არის, სასმელს ახლავე მოგიტანენ, სასიამოვნო იყო თქვენი კიდევ ერთხელ ხილვა. - თავი დაგვიკრა და წავიდა.
- ახლა რა ვქნათ? - ფრთხილად შემომაპარა ანკამ.
- მე აქ დაველოდები, შენ თუ გინდა სახლში წადი.
- არა გოგო, აქ მარტო დაგტოვებ? თან იმ არანორმალურზე მეც ვღელავ.
მიმტანმა სასმელი მოგვიტანა.
- შენი სახელი? - ვკითხე სანამ ლანგარს მაგიდაზე დადგამდა.
- ნათია.
- ნათია დიდი ხანია ალექსს იცნობ?
- კი. - მშრალად დამიდასტურა.
- რა შეგიძლია მითხრა მასზე?
-ის რომ ტყუილად ნერვიულობთ, კარგად იქნება, კიდევ ის რომ ალექსი ქალებით ნაკლებად ინტერესდება და ისიც, რომ რომც მოსწონდეს, მისთვის ზედმეტად დიდი ხართ.
- გმადლობ, შეგიძლია დაახვიო. - შეუღრინა ანკამ
- შენ არასწორად გაიგე ჩვენი ურთიერთობა, მე უბრალოდ მინდა ალექსს დავეხმარო. - ვცადე ამეხსნა ნათიასთვის.
- ეს ჩემი საქმე არ არის, მაგრამ ალექსი თუ არ ივარჯიშებს, ბრძოლას ვერ მოიგებს, რაც თქვენ გაგიცნოთ სპორტ დარბაზში არ მინახავს, ამიტომ თუ ნამდვილად გინდათ დაეხმაროთ, უბრალოდ ნუ ჩაერევით მის ცხოვრებაში. - უხეშად მომაყარა და მაგიდას სასწრაფოდ გაეცალა.
დრო ძალიან ნელა მიდიოდა, ჩვენი მოსვლიდან ორ საათზე მეტი გავიდა, მაგიდასთან მოუსვენრად ვიჯექი და პირს ვერაფერს ვაკარებდი.
მოულოდნელად, ისევ ივანი მოგვიახლოვდა.
- გილოცავთ, ალექსმა მოიგო. - ხელი ნაზად ჩამომართვა.
- მართლა? ანუ კარგად არის? - თვითონაც ვიგრძენი, თვალები როგორ გამიბრწყინდა.
- დიახ, რამდენიმე წუთში აქ იქნება. -
ამის თქმა იყო და ალექსი, რამდენიმე ადამიანის თანხლებით შემოვიდა ბარში.
ივანი მასთან მივიდა, რაღაც უთხრა და ხელით ჩვენკენ ანიშნა.
ალექსიც მაშინვე აქეთ გამოემართა. გზად რამდენიმე ადამიანს ხელი ჩამოართვა, გულგრილად მიიღო მილოცვები და ჩვენს მაგიდასთან მოვიდა.
-არანორმალური უვნებელია. - საზეიმოდ გამოაცხადა ანკამ და ალექსს ჩაეხუტა
- წავიდეთ? - ფრთხილად მოიშორა ანკა და მშვიდად შემოგვხედა ორივეს.
- შენ მეგობრებს არ ეწყინებათ? - ვკითხე.
- მე მეგობრები არ მყავს. - თქვა და კარისკენ გაემართა.
- ეეე აბა მე ვინ ვარ? - ჩაერია ანკა.
- შენ განსაკუთრებული ხარ. - გაიცინა.
- მაგარია, "არანორმალური" და "განსაკუთრებული", ანაბელსაც მოვუფიქროთ რამე და ეგაა.
- მე მშვენიერი სახელი მქვია ისედაც, ზედმეტსახელები არ არის საჭირო. - ჩავერთე
- უი ალექს, იცი რომ ანაბელს აქვს ზედმეტ სახელი?
- მართლა? - გაიკვირვა.
- ჰო მეც დღეს გავიგე, ეტყვი თუ მე ვუთხრა ბელს? . - დამეჭყანა.
- შენი მეგობრები "ალექსის ანაბელს" მეძახიან და სავარაუდოდ ამას გულისხმობს. - წარბები ავზიდე.
ალექსს ჩაეღიმა, მანქანაში ჩავსხედით, ჯერ ანკა მივიყვანეთ ბინასთან, შემდეგ კი სახლში დავბრუნდით.

. . .

დღეები სწრაფად გადიოდა.
ალექსს იმაზე მეტად დავუახლოვდი, ვიდრე წარმომედგინა.
ჩემს ცხოვრებაში პირველად დადგა მომენტი, როცა მივხვდი, რომ კონკრეტული ადამიანის გარეშე გამიჭირდებოდა, მას კი ერთი კვირა ჰქონდა დარჩენილი სამკვდრო სასიცოცხლო ბრძოლამდე.
მე ყოველ დღე ერთი და იმავე თემაზე ვიწყებდი საუბარს, რაც საბოლოოდ ჩხუბში გადაგვდიოდა.
ვერ ვხვდებოდი რატომ ამოიჩემა ეს ბრძოლა ასე, ვერც იმას ვხვდებოდი როგორ შეძლო ამ ბიჭმა სამ კვირაში ის, რაც ოცდათოთხმეტი წლის მანძილზე ვერავინ მოახერხა.
ფაქტი ერთი იყო, ნებისმიერი გზით უნდა შემეჩერებინა ალექსი, რადგან მას არავითარი შანსი არ ქონდა ამ ბრძოლის მოგების.
ამას მათი ფოტოების შედარებითაც, მარტივად მიხვდებოდა ადამიანი.
- დღეს რას ვაპირებთ? - ოთახში შემოაბიჯა დილით, უკვე წესად ექცა.
- დღეს აგარაკზე მივდივართ.
- და სამსახური?
- ვისვენებ, გუშინ გავაფრთხილე რეჟისორი.
ფეხზე ავდექი,ჩავიცვი, ალექსი უკვე მანქანაში დამხვდა და აგარაკისკენ დავიძარით.
დაახლოებით ორ საათში ჭიშკარს მივადექით, მებაღემ მაშინვე იცნო მანქანა და შიგნით შეგვიშვა.
- ქალბატონო ანაბელ, კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება. - ზრდილობიანად მოგვესალმა და თავი დაგვიკრა.
- გამარჯობა დათო როგორ ხარ?
- კარგად გმადლობთ, დღეს დარჩენას აპირებთ?
- ჰო, დილამდე დავრჩებით. - ვთქვი ისე, რომ ალექსის უარი არც შევიმჩნიე.
- კარგი, დილით დავბრუნდები თორმეტისთვის. - ზრდილობიანად დაგვიკრა თავი და წავიდა.
-აქ აპირებთ დარჩენას ქალბატონო ანაბელ? - ოდნავ შესამჩნევად გაეღიმა ალექსს.
- ვაპირებ არა, ვაპირებთ მე და შენ. მისივე წინადადადება გავუმეორე და გავიცინე. - ჰოდა კიდევ, ეს ქალბატონო ანაბელ საიდან მოიტანე?
- შევამჩნიე რომ ყველა ასე გეძახის. - მხრები აიჩეჩა.
- კარგ დროს კი შეამჩნიე ღმერთმანი. - გამეცინა.
- ის რატომ წავიდა? - თვალებით ჭიშკრისკენ მანიშნა.
- ვინ მებაღე?
- ჰო..
- იცის რომ აქ მარტო ყოფნა მიყვარს.
- მარტო ყოფნა, მარტო რას აკეთებ აქ?
- განახებ, მაგრამ ეს ჩვენი პატარა საიდუმლო იქნება.
- ანუ მე არ წავიდე? - ხმადაბლა საუბრობდა და ეზოში მიმავალს უკან ნელი ნაბიჯით მომყვებოდა.
- სად უნდა წახვიდე?
- აბა მარტო ყოფნა მიყვარსო?
- დღეს განსაკუთრებული შემთხვევა გვაქვს, შენ რაღაცები შეცვალე ჩემს ცხოვრებაში.
- არ მინდა რომ ჩემთან გულწრფელი იყო ანაბელ. - თავი დახარა.
- არც მე, ამიტომ წამოდი დავლიოთ.
ალექსი უჩუმრად შემომყვა ოთახში, ჭიქებში ვისკი ჩავასხი და მოვწრუპე.
- ახლა კი ჩემს საიდუმლოს გაჩვენებ. - ხელზე მოვქაჩე და როიალთან მივიყვანე.
დაკვრა დავიწყე, ალექსი ჩუმად იჯდა, მისმენდა და სასმელს წრუპავდა. რამდენიმე მუსიკა დავუკარი და ცოტაც დავლიეთ.
ალექსმა მაგიდაზე დადებულ სიგარეტის კოლოფს მოჰკრა თვალი და ხელში აიღო.
- ვისია?
- ალბათ დათოსი. - ვთქვი და ახლოს მივედი.
მან ერთი ღერი ამოაცალა კოლოფს და მოუკიდა.
- რას აკეთებ, შენ ხო არ ეწევი?
- საერთოდ არა, მაგრამ როცა ვნერვიულობ კი, როგორც ჩანს დათომ ჩემს ბედად დატოვა. - ღრმა ნაპასი დაარტა და ფილტვებში ჩაუშვა სიგარეტის ბოლი.
- არ გეტყობა რომ ნერვიულობ. - საშინლად უხდებოდა სიგარეტი, მის გრძელ თითებს.
- აბა რა მეტყობა?
- ის რომ სასმელი მოგერია.
- მართლა?
- ჰო, თვალები აგიწყლიანდა და გიბრწყინავს. - მის სევდიან თვალებს დავაკვირდი, იმდენად რამდენადაც ჩვენს შორის გაფანტული, იისფერი კვამლი ამის საშუალებას მაძლევდა.
- იქნებ ტირილს ვაპირებ? - გაეღიმა.
- შეგიძლია?
- არ ვიცი.
- არასოდეს გიტირია ალექს?
- კი, დედა რომ მოკვდა მაშინ, პატარა, იდიოტი, ლაწირაკი ვიყავი.
- მინდა შენი ცხოვრება უკეთესობისკენ შევცვალო. - ვუთხარი და მისი ყბის ძვალს მივაწებე ტუჩები.
- მგონი სასმელი შენც მოგერია. - ისევ გაიღიმა
- არა, არა ხომ იცი მარტივად არ ვთვრები. - სწრაფად უარვყავი.
- ჰო, მე თუ არა, აბა ვინ იცის, არასოდეს მინახიხარ მთვრალი. - გაიკრიჭა. - რატომ არ აღიარებ რომ სასმელი მარტივად გერევა? - სიცილს განაგრძობდა.
- შენ რატომ არ აღიარებ რომ შემეჩვიე? - ჯიქურ შევხედე
- რისი მოსმენა გინდა ანაბელ?
- იმის, რომ იდიოტი არ ვარ და მხოლოდ მე არ შეგეჩვიე.
-იდიოტი არ ხარ, უბრალოდ ნასვამი ხარ, გამოიძინებ და ყველაფერი კარგად იქნება. - მოკლედ მომიჭრა.
- შენ იცი რომ სიმთვრალე არ მალაპარაკებს ალექს.
- მე ვიცი, რომ ნასვამი ხარ და ახლა დაიძინებ.
ალექსმა ხელი ჩამავლო და საძინებელში შემიყვანა.
საკმაოდ მალე ჩამეძინა და დილითაც გამთენიის ხანს გავიღვიძე.
ალექსს გულგრილად მივესალმე, არც თვითონ გამოუჩენია დიდი ინიციატივა, მანქანაშიც უჩუმრად ჩავსხედით და ქალაქში ისე დავბრუნდით, არცერთი სიტყვა არ გვითქვამს ერთმანეთისთვის.
სახლში მივედით თუ არა, ის აბაზანაში შევიდა, მე კი მანქანაში დავბრუნდი და ანკასთან ავედი.
- როგორ ხარ ბელს? ხომ მშვიდობაა? - მკითხა გაკვირვებულმა, ასე ადრიანად მისული რომ დამინახა.
- ჰო, ჰო მშვიდობაა, უბრალოდ დღეს მინდა შენთან ერთად გავერთო სადმე.
- ვაუ, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება ამდენ ხნიანი პაუზის შემდეგ, არანორმალური არ წამოვა? - გარემოს თვალი მოავლო, იმის იმედით რომ ალექსს დაინახავდა.
- არა, არ მინდა ალექსმა გაიგოს, რომ აქ ვარ. - მოურიდებლად შევაბიჯე სახლში და შეძლებისდაგვარად დავაკმაყოფილე, მეგობრის ცნობისმოყვარეობა.
- იჩხუბეთ? - უკან მომყვებოდა.
- არა.
- აბა, რატომ არ გინდა გაიგოს, რომ აქ ხარ?
- უბრალოდ მჭირდება, რომ მისგან შორს დავფიქრდე რაღაცებზე.
- მასთან ერთად სხვა გვარად ფიქრობ? - წარბი ასწია.
- მასთან ერთად, საერთოდ ვერ ვფიქრობ ანკა.
- ბელს რა ხდება თქვენს შორის? - საუკეთესო დრო შეარჩია კითხვის დასასმელად.
- არაფერი.
- ანუ?
- ანუ არაფერი ფიზიკურ დონეზე. - დავაკონკრეტე.
- და იმის იქეთ?
- წარმოდგენა არ მაქვს ანკა.
- გიყვარს?
- ის ათი წლით პატარაა ჩემზე და სრულიად სხვა სამყაროდან არის.
- ვიცი, მაგრამ . . .
- ანკა, ეგ "მაგრამ" მიშლის ზუსტად ნერვებს, ჩემს სხეულში და ტვინში, ერთდროულად მიმდინარეობს პროცესი სახელად, "ცუდად ვიყოთ ალექსის გარეშე" - საუბარი შევაწყვეტინე.
- მე მგონი მაგ პროცესს უფრო მოკლე სახელიც აქვს, უბრალოდ ამის აღიარების გეშინია.
- აღიარების კი არა გაცნობიერებისაც მეშინია. - ვაღიარე გულწრფელად.
- და რატომ?
- ანკა მე 34 წლის ვარ ის 23, სრულიად სხვა წრეში ბრუნავს და თითქმის მთელი მისი ცხოვრება უკანონობაა, არ ფიქრობ რომ შენი კითხვა სულელურად ჟღერს?
- ამ მიზეზთაგან, რომლის გამო შეგიძლია ალექსზე უარის თქმა?
- უკვე საკმაოდ დიდი ვარ სიყვარულობანასთვის, თანაც ასეთი არასტანდარტულისთვის. - ხელებში დავმალე სახე.
- და ახლა რას აპირებ ანაბელ?
- დღეს საღამოს კლუბში წასვლას და მაგრად დათრობას.
- დღევანდელი დღე არ მიგულისხმია მაგრამ კარგი, მშვენიერი იდეაა, მაშინ საღამომდე კარგად გამოიძინე და საღამოს ძველებურად გავერთოთ.
- ჰო სიამოვნებით, ტელეფონსაც ვთიშავ. - მობილური ამოვიღე, გამოვრთე და იქვე მაგიდაზე დავაგდე.
-კარგი, მეც გავთიშავ, ვნახოთ რა გამოგივა ბელს, მაგრამ არ ინერვიულებს? - გამომცდელად მიყურებდა.
- იმედი მაქვს კი. - კმაყოფილების ღიმილი გამეპარა.
- კარგი ცოტა დაისვენე, გამოიძინე მე სამსახურში გავალ, ცოტა საქმეები მაქვს და საღამოს გავაფრინოთ.
ანკა წავიდა, მე ჯერ კარგა ხანს ვიწრიალე, ბოლოს კი დივანზე, ტელევიზორის ყურებაში ჩამეძინა.
არ ვიცი რამდენ ხანს მეძინა, როცა ანკამ ფრთხილად შემაღვიძა.
- ბელს შვიდი საათია, არ წავიდეთ? - ჩემს თავთან დახრილი ჩურჩულებდა.
- ღმერთო, რამდენ ხანს მძინებია, რა თქმა უნდა წავიდეთ.
- ძალიან გამოღლილი ხარ დაო, ასე არ შეიძლება, მიდი ჩემი ტანსაცმლიდან რამე ამოარჩიე, დღეს კარგი საღამო გველის. - თავი დანანებით გადააქნია და ლოყაზე მაკოცა.
ნახევარ საათში უკვე მზად ვიყავი.
ჩემს მანქანაში ჩავსხედით და ჩვენს საყვარელ ბარში შევედით.
- მე მეტს აღარ დავლევ, ერთ-ერთი ჩვენგანი მაინც ხომ უნდა აზროვნებდეს. - თქვა ანკამ ცოტა ხნის შემდეგ, რადგან შეამჩნია რომ მე გაჩერებას არ ვაპირებდი და ერთი-მეორის მიყოლებით ვცლიდი ვისკის ჭიქებს.
- კარგი აზრია, მე უკვე მაგრად მომეკიდა, თან ალექსს არ უყვარს როცა ნასვამი ვარ. - თავში შემოვირტყი ხელი, როგორც კი გავიაზრე რომ ისევ მასზე ვფიქრობდი.
-როგორც მახსოვს, ალექსის ფეხზე დაკიდებას აპირებდი. - ხმამაღლა გაეცინა ანკას.
- ჰო, მაგრამ რთულია. - დამნაშავე ბავშვივით დავხარე თავი.
- კარგად ხარ?
- აქ რომ იყოს, ბევრად უკეთ ვიქნებოდი.
- ჯანდაბა მეგობარო, ეს რა დღეში ხარ. - თავი გააქნია. - ახლა რას აპირებ?
- არ ვიცი.
- ალექსი ყველას მოგვწონს ბელს, მაგრამ თქვენს შორის, რაღაც განსაკუთრებული ხდება.
- ეს არ არის სწორი ანკა.
- ფეხებზე დაიკიდე სწორი და არასწორი, უბრალოდ კარგად მინდა იყო. - ხმას აუწია.
- ექვსი დღე დარჩა ბრძოლამდე. - მიუხედავად იმისა რომ თქმა არ მინდოდა თავი ვეღარ მოვთოკე.
- რა ბრძოლამდე?
- ალექსი არალეგალურ ბრძოლებში იღებს მონაწილეობას და ვიღაც ცხოველთან აპირებს ბრძოლას, შეიძლება რინგზე მოკლან ანკა. - ყელში მომდგარი ცრემლები სიმწრით გადავყლაპე.
- გადამრევს ეგ მართლა არანორმალური, უნდა გადააფიქრებინო ბელს.
- არ გამომდის.
- მის სიკვდილს დაუშვებ? - ხელზე მომიჭირა ხელი და თვალებში ჩამაჩერდა.
- არა ანკა, არა, ვერ დავუშვებ, მართალი ხარ, სახლში უნდა წავიდე ანკა. - ხელი გამოვაცალე და ფეხზე ავდექი.
გარეთ გამოვედით და ის ის იყო მანქანისკენ გავემართეთ, ჩვენკენ მომავალ ალექსს მოვკარი თვალი.
- მითხარი რომ ბოლომდე არ დამერხა და არ მელანდება. - ხელი მაგრად ჩავჭიდე მეგობარს.
ის გასაღებს ეძებდა ჩანთაში და სანამ თავი ასწია, ალექსი ჩვენთან გაჩნდა.
- ა ა ალექს? აქ რას აკეთებ? - დაბნეულობა შეეტყო ანკას
- თქვენ გელოდით. - უპასუხა მშვიდი ტონით.
- დიდი ხანია აქ ხარ?
- არა, დაახლოებით ორი საათია.
- შიგნით რატომ არ შემოდი?
- ხელი არ შეგიშალეთ. - მიუხედავად იმისა რომ ხმაზე არ ეტყობოდა, შემეძლო დამეფიცა, გაცეცხლებული იყო.
- ჩვენ უბრალოდ ვსვამდით.
- მე ეს არ ვიცოდი.
ანკა საუბარს წელავდა, რომ უხერხული სიჩუმე არ ჩამოვარდნილიყო, ალექსი კი ჩემს იქ ყოფნას არც იმჩნევდა.
- ალექს! - დავიწყე დამნაშავე ბავშვივით
- მანქანაში ჩაჯექი ანაბელ. - მითხრა და ისევ ანკას მიუბრუნდა -
წამოდი შენც მიგიყვან სახლში.
- არა, მე დავრჩები, ჭკვიანად იყავით, ხვალ დაგირეკავ ბელს.
- ხვალამდე. - დავემშვიდობე და მანქანისკენ წავედი.
ალექსი ცოტა ხანს კიდევ ელაპარა ანკას, შემდეგ გვერდით მომიჯდა და მანქანა უსიტყვოდ დაძრა.
- შეიძლება თავი მხარზე დაგადო? - დავარღვიე სიჩუმე
- ჰო.
- ჩემზე გაბრაზებული ხარ? - ვკითხე მას შემდეგ, რაც მისი მოცემული უფლება გამოვიყენე.
- არა.
- არ გინდა მეჩხუბო?
- არა.
- ასე ცივად ნუ მელაპარაკები.
- როგორ გელაპარაკო, მადლობა გადაგიხადო რომ სულელი ღლაპივით მოიქეცი? - კატასტროფილულად ჰქონდა დაჭიმული ყბები.
- ამ მანქანაში მხოლოდ ერთი ღლაპი ზის. - ვთქვი და გავიცინე
- ჰო, მეც ასე ვფიქრობ. - დამეთანხმა მშრალად...
- შენ ხო არ გავიწყდება რომ ოცდასამი წლის ხარ? - ვუთხარი რაც შემეძლო შახამიანად.
- არა ანაბელ, ჩვენს შორის მხოლოდ ერთს დაავიწყდა დღეს თავისი ასაკი და ეს მე ნამდვილად არ ვყოფილვარ. - ირონიულად იღიმოდა.
- ინერვიულე? - ვკითხე ჩუმად
- არა.
- იმიტომ, რომ ფეხებზე გკიდივარ?
- ჰო.
- ამას მართლა ამბობ? - თავი წამოვწიე.
- შენ როგორ ფიქრობ? - კითხვა დამიბრუნა.
- მე, საერთოდ არასდროს არ ვიცი, შენ რას ფიქრობ და ეს მაგიჟებს.
- მე კიდევ ის მაგიჟებს, თინეიჯერი ლაწირაკივით რომ იქცევი.
- კარგი, ახლა უკვე შეგვიძლია ამაზე ვილაპარაკოთ, ესე იგი გაბრაზდი?
მანქანა უხეშად გააჩერა და ჩემკენ მობრუნდა.
- გინდა გაიგო გავბრაზდი თუ არა? ჰო, გავბრაზდი, თანაც იმდენად რომ სიამოვნებით გამოვიყენებდი ყველა საბრძოლო ილეთს, რომელიც ვიცი შენს წინააღმდეგ, მაგრამ ეჭვი მაქვს მაინც ვერაფერს გაიგებს შენი სასმლით გაჟღენთილი ორგანიზმი, დღეს ოცჯერ მაინც დაგირეკე, მერე ორი საათი ბართან გელოდე, საიდანაც ასე გალეშილი გამოდი და ახლა კიდევ აქეთ იკბინები.
საუბარი დაასრულა და მანქანა ისევ დაძრა.
- უბრალოდ მინდოდა რომ გენერვიულა. - ისევ ჩამოვადე თავი მხარზე.
- გილოცავ.
- ალექს მომისმინე.
- ხვალ მოგისმენ, ახლა შენი ხმის გაგონება აღარ მინდა
მისი გაღიზიანება არ მინდოდა და გადავწყვიტე სურვილი შემესრულებინა.
მთელი გზა ხმა აღარ ამომიღია, არც ის მახსოვს სახლში როგორ მივედით, თუმცა დილით ჩემს საწოლში გავიღვიძე.
გარეთ ჯერ კიდევ ბნელოდა, ხალათი მოვიხურე და იმ ოთახში გავედი, სადაც ალექსი მეგულებოდა.
ეძინა, მაგრამ როგორც კი საწოლს მივუახლოვდი თვალი გაახილა.
- დილამშვიდობის, არ გეძინა?
- დილამშვიდობის, კი, მაგრამ ფხიზელი ძილი მაქვს, თუმცა მეეჭვება სიტყვა ფხიზელის მნიშვნელობა იცოდე. - ცინიკურად გაიღიმა.
- რამდენ ხანს აპირებ ასე საუბარს?
- უბრალოდ დაძინებას ვაპირებ, შეიძლება? - თქვა მშრალად.
- კი, შეიძლება. - ვუპასუხე და ფანჯარასთან სავარძელში ჩავჯექი.
- აქ ყოფნას აპირებ?
- ჰო.
- გაცივდები, ვერ ხედავ? ფანჯარა ღია მაქვს.
- ვხედავ და ვხვდები რომ ანკა მართალია, მხოლოდ არანორმალურს შეუძლია ასეთ სიცივეში ფანჯარა დატოვოს ღია.
- ანაბელ გაცივდები. - შემომიღრინა.
- შენ ხო ფეხებზე გკიდივარ?
- ჯანდაბა, ეს ვის გადავეყარე, მოდი აქ. - თქვა და საბანი გადასწია.
- შენს საწოლში?
- ტექნიკურად ის ჩემი არც არის, შენია და თან, ჩემიც რომ იყოს პირველი შემთხვევა არ იქნება, როცა ჩემს საწოლში დაიძინებ.
დიდი თხოვნა არ დამჭირვებია, ძალიან მციოდა და საბანში შევძვერი.
- გაყინული ხარ, სულ პატარა ბავშვივით როგორ უნდა იქცეოდე? - ჯერ კიდევ მიღრენდა.
- შენ კიდევ ძალიან ცხელი ხარ. - ცხვირი გავუხახუნე.
- მგონი კლიმაქსი დამეწყო. - გაეცინა.
- შევრიგდით? - ვიკითხე მისი ღიმილით გულმოცემულმა
- ერთმანეთს ვემდუროდით? - ისევ კითხვით მიპასუხა.
- შენ ხომ გაბრაზდი.
- დიდი ხანია იმ ასაკიდან გამოვედი, გაბრაზებას რომ გაბუტვით გამოხატავენ.
ძალიან მშვიდად საუბრობდა, თუმცა როგორც ყოველთვის, ახლაც ჯოჯოხეთური ცეცხლი ენთო თვალებში, ვუყურებდი და მქონდა შეგრძნება, რომ უფსკრულში ვიხედებოდი.
ალექსს რაღაც წვავდა შიგნიდან და მე უძლური ვიყავი, რატომ არ მიყვებოდა რა სჭირდა ან როგორ უნდა გამეგო? უამრავი კითხვა მქონდა და არც ერთი პასუხი.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი Queenofmoon

აუუუ,აი რაღაცნაირი თბილი თავი იყო,ისეთი,მომენტებში სულ მეღიმებოდა blush
ძალიან კარგი ხარ შენ ავტორო <3 ძალიან გამიხარდა კიდევ დღეს მეორედ რომ დადე სიახლე heart_eyes
ჰო,ხვალ ველოდები ახალ თავს მოუთმენლად relaxed

 



№2  offline მოდერი სალანდერი

Queenofmoon
აუუუ,აი რაღაცნაირი თბილი თავი იყო,ისეთი,მომენტებში სულ მეღიმებოდა blush
ძალიან კარგი ხარ შენ ავტორო <3 ძალიან გამიხარდა კიდევ დღეს მეორედ რომ დადე სიახლე heart_eyes
ჰო,ხვალ ველოდები ახალ თავს მოუთმენლად relaxed

შენც ძალიან კარგი ხარ ❤
მადლობა და ხვალ დავდებ რა თქმა უნდა ❤

 



№3  offline წევრი -ლილუ

ჯოჯოხეთურად მწველი თავი იყო laughing ესაა ჩემი კომენტარი.... შენ კიდე ფენომენალურად მაგარი....უკიდეგანოდ პროფესიონალი და უსაზღვროდ ნიჭიერი ხარ....)

 



№4  offline მოდერი სალანდერი

-ლილუ
ჯოჯოხეთურად მწველი თავი იყო laughing ესაა ჩემი კომენტარი.... შენ კიდე ფენომენალურად მაგარი....უკუდეგანოდ პროფესიონალი და უსაზღვროდ ნიჭიერი ხარ....)

შენ კიდევ ჩემი საჩუქარი ხარ ამ საიტზე ❤
მადლობა და მადლობა ❤

 



№5  offline წევრი ცარიელი

აი ძაან მომწონს ეს ორი და რა გავაკეთო? რა შეემთხვა ალექსს როგორ მაინტერესებს.. ხვალ გელოდებიი ❤️
--------------------
ხელმოწერა

 



№6  offline მოდერი სალანდერი

mirandaa31
აი ძაან მომწონს ეს ორი და რა გავაკეთო? რა შეემთხვა ალექსს როგორ მაინტერესებს.. ხვალ გელოდებიი ❤️

უიმეეჰ ❤
როგორ გამახარე ხომ არ იცი ❤
ხვალ დავდებ რა თქმა უნდა ❤

 



№7 სტუმარი ხათუ

უძალიანმაგრესია, ბრავო, მოუთმენლად ველი გაგრძელებას.

 



№8  offline წევრი ბელუ შეროზია

შენ ჩემო ინტრიგანო! stuck_out_tongue_closed_eyes ნეტამც მართლა რა გადახდა ალექსს წარსულში?
გუშინ დაგიდია თურმე და მე სად ამდროს? confounded
თუმცა არ ველოდი ასე მალე თუ დადებდი და მიტომ არ შემიმოწმები:დდ
ეს თავი მართლაც ძალიან თბილი და ტკბილი იყო!
მაშინებს ის ბრძოლა, რომელიც მოახლოვდა grin
იმედია ცვენი ბიჭი იყოჩაღებს...

და მე რათქმაუნდა კვლავ გელოდები! heart_eyes

 



№9  offline მოდერი სალანდერი

ხათუ
უძალიანმაგრესია, ბრავო, მოუთმენლად ველი გაგრძელებას.

უღრმესი მადლობა ❤ რამდენიმე წუთში იქნება ❤

ბელუ შეროზია
შენ ჩემო ინტრიგანო! stuck_out_tongue_closed_eyes ნეტამც მართლა რა გადახდა ალექსს წარსულში?
გუშინ დაგიდია თურმე და მე სად ამდროს? confounded
თუმცა არ ველოდი ასე მალე თუ დადებდი და მიტომ არ შემიმოწმები:დდ
ეს თავი მართლაც ძალიან თბილი და ტკბილი იყო!
მაშინებს ის ბრძოლა, რომელიც მოახლოვდა grin
იმედია ცვენი ბიჭი იყოჩაღებს...

და მე რათქმაუნდა კვლავ გელოდები! heart_eyes

ოჰჰ, როგორ მახარებ რაა ❤
შე ინტრიგანო ქალო, რამეს ვშვრით მე და ალექსა, თუ არა და ანდრეას მივახმარ ბოლოს და ბოლოს :დ
ეს ხუნრობით და ოოო დანარჩენი ვნახოთ რა იქნება ბატონო :დ

 



№10  offline წევრი ჟიზელი

" რატომ არ შემოდი"-ზე და "ასე გალეშილი გამოდი"-ზე გეუბნებოდი შე ქალო :დ

 



№11  offline მოდერი სალანდერი

ჟიზელი
" რატომ არ შემოდი"-ზე და "ასე გალეშილი გამოდი"-ზე გეუბნებოდი შე ქალო :დ

ჩავასწორებ უფროსო :დ როგორც კი კომპთან მივეგდები :დ

 



№12  offline წევრი ჵჵჵჵ

zalian kargia

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent