წესების გარეშე 5 » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი

შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წესების გარეშე {5}


24-07-2018, 11:48
ავტორი სალანდერი
ნანახია 577

წესების გარეშე {5}

დრო იმდენად სწრაფად გარბოდა, გააზრებასაც ვერ ვასწრებდი.
აი კიდევ ერთი საშინელი დღე გათენდა.
საშინელი იმიტომ, რომ ყოველი გათენება ყელში მიჭერდა, ყოველი დილა უფრო აახლოვებდა ალექსის ბრძოლას, იმ საზიზღარ არსებასთან. მხოლოდ ოთხი დღე დარჩა, განგაშის ზარივით ჩამიკაკუნა თავში ფრაზამ და ციებ-ცხელებიანივით შემაკანკალა.
შხაპი მივიღე და ალექსის ოთახში გავედი ფანჯარასთან იდგა შორტისამარა სიგარეტს ეწეოდა და ფანჯრიდან იხედებოდა.
- დილამშვიდობის. - ზურგიდან ჩავეხუტე.
- დილამშვიდობის, კარგად ხარ? - მკითხა ჩემი მოულოდნელი ჟესტით გაკვირვებულმა და ჩემკენ შემობრუნდა.
- ნორმალურად, შენ? ნერვიულობ?
- არა. - მოკლედ მომიჭრა.
- აბა რატომ ეწევი?
- წარმოდგენა არ მაქვს, თუ გაწუხებს შემიძლია გადავაგდო.
- მომაწევინე. - ვთხოვე და მისივე თითებში მოქცეულ სიგარეტის ღერს ღრმა ნაფაზი დავარტყი.
- ნუ მოწევ.
- რატომ? - პირში დაგუბებული ბოლი გამოვუშვი და სახეში მივაჩერდი.
- ჯანმრთელობისთვის საზიანოა. - გაეცინა.
- იმ ბრძოლაზე უფრო საზიანო? - ვკითხე და ისე, რომ მისთვის თვალი არ მომიშორებია, სიგარეტს კიდევ ერთი ნაფაზი დავარტყი.
- თავიდან ნუ დაიწყებ ანაბელ.
- მე ნუ დავიწყებ?
- ჰო, შენ ნუ დაიწყებ, გამუდმებით ეგ გიტრიალებს თავში.
- და სხვა რა უნდა მიტრიალებდეს? - ტრადიციისამებრ კამათით იწყებოდა ჩვენი დილა.
- მაგალითად ის, რომ სამსახურში აგვიანებ.
- გადაღებები დამთავრდა, ახალი კონტრაქტების გაფორმებას ჯერ არ ვგეგმავ. - მოკლედ ავუხსენი.
- რატომ? - ახალ ღერს მოუკიდა და ამჯერად თვითონ მომაწოდა.
- საინტერესო სცენარი არ ჩანს და იმიტომ.
- აბა რა უნდა გავაკეთოთ?
- მთელს ძალას, შენს გადარწმუნებას მოვახმარ. - ვთქვი მტკიცედ.
- ანაბელ მორჩი, ამ ბრძოლაზე უარის თქმა არ შემიძლია, გესმის? არ შემიძლია. - სასოწარკვეთილი ჩანდა ჩემი სიჯიუტით.
- იმიტომ, რომ გეშინია რამეს დაგიშავებენ? ის ხალხი გადაგეკიდება?
შეგიძლია დროებით აქედან წახვიდე, თუ მარტო არ გინდა, მეც შემიძლია შენთან ერთად წამოსვლა, სადმე სხვა ქვეყანაში, სახლს ვიყიდით და დროებით აქ არ გამოჩნდები. - ახლა, ამ წუთას, ყველაფერზე ვიყავი წამსვლელი, მისი სიცოცხლის გადასარჩენად.
- ჰო, კარგი აზრია, იქ ბაღსა და ბოსტანს მოვაშენებთ, ბაჭიებივით გავმრავლდებით და ტკბილად და ბედნიერად ვიცხოვრებთ არა? - ცინიკურად ჩაიცინა.
- შენზე დაქორწინებას არ ვგეგმავ, ნუ გეშინია. - ტუჩები გავბუშტე.
- კონსტიტუცია გიკრძალავს თუ ბიბლია?
- თუ გაგაჩნია მორალი, თავად ხდები საკუთარი თავის კონსტიტუციაც და ბიბლიაც. - ისე ბრძნულად ჩამოვაყალიბე, საკუთარი თავის გამიკვირდა, ამ არეული ტვინით კიდევ ფილოსოფოსობას რომ "ვაწვებოდი".
- ანუ მორალი გიკრძალავს? - კიდევ ერთხელ გადაამოწმა და ნიკაპზე ჩამოისვა ხელი.
- არ მითქვამს რომ რამე მიკრძალავს და თემას ნუ მიცვლი ალექს, უბრალოდ მინდა რომ ცოტა ხნით გაერიდო ამ ყველაფერს.
- არსად წასვლას არ ვაპირებ ანაბელ, ეს არის ჩემი ცხოვრება. - ღრმად ამოიოხრა და მოწევა განაგრძო.
- რატომ არ გინდა რომ შეცვალო? - მუქ ყავისფერ ირისებს ვაკვირდებოდი, იმის იმედად რომ რამეს მაინც ამოვიკითხავდი შიგნით.
- იმიტომ, რომ მე ყოველთვის იდეალური ვიყავი ცხოვრებისთვის, რომლითაც ვცხოვრობ და სულაც არ ვაპირებ, ვინმესთან ერთად ბაღ-ბოსტანში მუშაობას და გამრავლებას.
- ჰო, ბაჭიებივით გამრავლება ნამდვილად არ გვაწყობს, მაგრამ ახლა ეგ ყველაზე ნაკლებად მადარდებს. - ვიგრძენი ხელები სიმწრის ოფლმა როგორ დამიცვარა.
- და რა გადარდებს ყველაზე მეტად? - ინტერესი გაუკრთა თვალებში.
- შენი სიცოცხლე ალექს.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ ჩემს თავს ვერ ვაპატიებ, რამე რომ დაგემართოს.
- ნუ სულელობ, შენ არაფერ შუაში ხარ. - სასწრაფოდ უარყო და ისევ წვერზე მოისვა ხელი, ყოველთვის ასე იქცეოდა როცა რამეს უარყოფდა, ან რამეზე ნერვიულობდა, აი დაბნეულობისას კეფას იქექავდა, ან თმას აწვალებდა.
- უკვე ვარ. - ვცდილობდი სიმშვიდე შემენარჩუნებინა.
- ნუ მანანებინებ, რომ შენთან საქმე დავიჭირე. - ზურგი მაქცია და ისევ ფანჯარას მიუბრუნდა.
- ახლა არ ნანობ? - მის რელიეფურ მხრებს ავაყოლე მზერა.
- არა, არ ვნანობ. - დამნაშავესავით ჩაილაპარაკა.
- წამოდი, ქვემოთ ჩავიდეთ, რაკი ვერაფრით ვახერხებ შენს გადარწმუნებას, ვარჯიშით სულს ამოგხდი, რომ ის ცხოველი მარტივად დაამარცხო. - მკლავში დავქაჩე და ასე ნახევრად შიშველი ჩავიყვანე, სპორტდარბაზად გადაკეთებულ, ჩემი სახლის სარდაფში, სადაც ვარჯიშს შევუდექით.
- ანკას დავურეკავ, ეგ და ნინი გამოვლენ და გაგვართობენ, სანამ შენ მაგ კრივის ტომარას ებრძვი. - ვუთხარი როცა უკვე ძალიან დაღლილი, იქვე მდგომ დივანზე დავეშვი.
ალექსი ტომრის ცემას განაგრძობდა, მე კი გოგონებს დავურეკე და ნახევარი საათი არ იქნებოდა გასული ანკა რომ მოვიდა.
-გამარჯობა ბელს, გამარჯობა არანორმალურო. - მოგვესალმა და ალექსის გადასაკოცნად გაიწია
- არ გირჩევ, სულ სველი ვარ. - უკან დამფრთხალივით გაიწია ალექსი.
- ეგ არაფერი, შენი კანის ცრემლებიც კი ძალიან მესექსუალურება. - სიცილით, კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა მისკენ და ჩაიხუტა.
რამდენიმე წუთს იდგნენ ასე, ბოლოს ანკა მოშორდა და ალექსმა ისე ამოისუნთქა, თითქოს დიდი ტვირთი მოიშორა.
- მე დაგტოვებთ. - ხმადაბლა თქვა და ტომარას მიუბრუნდა.
- ეს შენც შეამჩნიე? - ამჯერად მე მომიბრუნდა ანკა.
- რა?
- ალექსს როცა ეხუტები, სუნთქვას წყვეტს და იყინება.
- რა სისულელეა, ნინი სად არის? - თემა გადავიტანე.
- სისულელე კი არა, ეგრე აკეთებს, უკვე მეორედ ჩავეხუტე და ორივეჯერ ერთი და იგივე რეაქცია ჰქონდა, ნინიც აქვე იქნება ალბათ. - ტელეფონი ამოიღო და მასთან გადარეკა.
- სახლთან ვარ თითქმის. - კითხვის დასმაც არ გვაცადა ნინიმ
- რაღაც უნდა გთხოვო და შემისრულებ? - ჩურჩულზე გადავიდა ანკა.
- კი, აბა რას ვიზამ, მითხარი.
- რომ მოხვალ, ალექსს ჩაეხუტე და რეაქციას დააკვირდი კაი? - ტელეფონი პირთან კიდებ უფრო ახლოს მიიტანა და დაიჩურჩულა.
- რა ხდება? - ცუდად თუმცა მაინც მესმოდა ნინის ხმა.
- არაფერი, უბრალოდ მე და ანაბელს რაღაც გვაინტერესებს.
ნინის რა თქმა უნდა უარი არ უთქვამს, ტელეფონი გავთიშეთ და ეზოში მანქანის შემოსვლის ხმაც გაისმა. ცოტახანში კი ოთახში მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლით შემოკაკუნდა ნინიკო.
- გამარჯობათ გოგონებო. - დაიძახა და პირდაპირ ალექსისკენ გაეშურა.
- როგორ ხარ? - აზრზე მოსვლაც არა აცადა ისე ჩაეხუტა.
- მე, მე კარგად, შენ? - უპასუხა როგორც კი ნინის თავიდან მოშორება შეძლო.
-მეც კარგად. - მშრალად გაეპასუხა და ამჯერად ჩვენთან ჩამოჯდა.
- ყოველთვის ასე შვრება? - თვალით ალექსისკენ გვანიშნა.
- როგორ? - ვიკითხე მე. - შენც შეამჩნიე ხო? - თვალები გაუბრწყინდა ანკას.
- როგორ და სანამ ჩახუტებული ხარ, არ სუნთქავს და წამებში იყინება. - ანკას კიდევ უფრო გაუბრწყინდა თვალები.
- ვაიმე, თქვენ პირი შეკარით? - გამეცინა.
- გინდა, ძიძამ და ლევანმაც მოსინჯონ და თუ მართალი აღმოვჩნდები, შენ და ალექსი დღეს ჩვენთან ერთად დალევთ.
- და თუ მე აღმოვჩნდები მართალი?
- ნებისმიერ სურვილს შეგისრულებ. - ხელი გამომიწოდა და გამეჭყანა.
მეც ხელი ჩამოვართვი, ზემოთ ავედი, ძიძას და ლევანს ვთხოვე ალექსს რამდენიმე წუთით ჩახუტებოდნენ და რეაქციას დაკვირვებოდნენ.
- კი მაგრამ, არ იტყვის ყველას ერთად რამ მოგანდომათ ჩემთან ჩახუტებაო? - შემეპასუხა ლევანი
- რამეს მოიფიქრებ, ჭკვიანი ბიჭი ხარ, თან თქვენ ხომ დამეგობრდით? - მხარზე ხელი მოვუთათუნე ძველი მეგობარივით.
-ჰო დავმეგობრდით, კარგი როგორც იტყვით. - თითქოს იძულებით დამეთანხმა და მეც ქვემოთ დავბრუნდი. ოთახში პირველი ძიძა შემოვიდა, ალექსს წინ დაუდა და საუბარი დაუწყო, ამ დროს ლევანიც შემოგვიერთდა.
- ეს ბრძოლა სახიფათოა არა? - საკმაოდ ხმამაღლა ესაუბრებოდა ალექსს ძიძა.
- არც ისე. - გაიცინა და სწრაფად უარყო.
- რამე რომ მოგივიდეს? - ძიძა გულწრფელად წუხდა და ეს ეტყობოდა კიდეც.
- საქართველო დედაენას არ დაკარგავს ამით.
- შენ ყველაფერი გამოგივა. - მშვიდად უთხრა ძიძამ და ყოველგვარი ძალდატანების გარეშე მოეხვია.
- რაკი ყველა ჩაგეხუტა, ბარემ მეც აქ ვარ. - ვითომ ხუმრობით თქვა ლევანმა და გულში ჩაიკრა.
ალექსმა ის ბევრად უფრო სწრაფად მოიშორა და საუბარი დაიწყო.
- მე რა რამე მჭირს და მიმალავთ? - გაოცებულმა შემოგვხედა ყველას.
- საიდან მოიტანე? - გავიკვირვე.
- აბა რა გამომშვიდობება მომიწყვეთ?
- გამომშვიდობება არა ის. - იმდენად ერთხმად გავიცინეთ, აშკარად შეგვეტყო ხელოვნურობა.
- შეიძლება ვარჯიში გავაგრძელო?
- ჰო. - ისევ ერთხმად დავიძახეთ და სწრაფად მოვშორდით ალექსს.
ლევანმა და ძიძამ, ზუსტად იგივე გაიმეორეს რაც ანკამ და ნინიმ.
- ბელს, მას არასდროს ჩახუტებიხარ? - ღიმილით მკითხა ანკამ, როგორც კი მარტო დავრჩით.
- კი. - თითქმის ყვეკა ჩახუტება გავიხსენე, იმდენად მძაფრად ვგრძნობდი ალექსის შეხებას, შეუძლებელი იყო მსგავსი რამ გამომპარვოდა.
- და არასოდეს შეგიმჩნევია რომ ასე ემართება? - დაკითხვას განაგრძობდა მეგობარი.
- არა!
- მაშინ კიდევ ერთხელ სცადე და ამჯერად კარგად დააკვირდი, დარწმუნდები რომ მართლები ვართ. გადავწყვიტე კიდევ ერთხელ დავრწმუნებულიყავი საკუთარ სიმართლეში და ალექსს ნელი ნაბიჯით მივუახლოვდი.
- შეიძლება ჩაგეხუტო? - დამნაშავე ბავშვივით ამოვიღურღულე და თავი დავხარე.
- ანაბელ, არ ამიხსნი რა ხდება? - გაბრაზება შეერია ხმაში.
- თუ ჩამეხუტები აგიხსნი. - ხელები მისკენ გავიშვირე, ალექსმაც თავისი გრძელი დაკუნთული ხელები მომხვია და რამდენიმე წუთს ასე ვიდექით, თუმცა ისევ არანაირი რეაქცია არ ჰქონია.
- აბა ამიხსნი? - თქვა როგორც კი ხელი გამიშვა.
- აქ მოდით. - დავუძახე ანკას და ნინის.
-ისინი ამტკიცებენ, რომ სუნთქვას წყვეტ და იყინები, როგორც კი ვინმე ჩაგეხუტება. - ავუხსენი ალექსს
- მართალია. - მშრალად დამეთანხმა ის.
- ამას რატომ აკეთებ? - კმაყოფილი ჩაერია ანკა.
- უბრალოდ ვერ ვიტან ჩახუტებას და ეს, ჩემი ორგანიზმის ბუნებრივი პასუხია, კონკრეტულ ქმედებაზე. - უკმაყოფილოდ ლაპარაკობდა, ისე თითქოს ახლახანს დიდ საიდუმლოს ავხადეთ ფარდა.
- ანუ ეს თავისით ხდება? - კიდევ ერთხელ ჩავეძიე.
- ჰო, როცა ვინმე მეხუტება, სული მეხუთება და ვერ ვსუნთქავ, გაყინვითაც ალბათ ამიტომ ვიყინები.
- მაგრამ მე? - კითხვით სავსე მზერით შევხედე ალექსს.
- არ ვიცი რატომ, მაგრამ შენს ჩახუტებაზე ასეთი რეაქცია არ მაქვს. - ისევ უკმაყოფილოდ ჩაილაპარაკა.
- ახლა გასაგებიაა. - მრავლისმეტყველად თქვა ანკამ და გაგვშორდა.
- რატომ არ გემართება ჩემთან იგივე? - ქვემოდან ავხედე ალექსს.
- წარმოდგენა არ მაქვს. - თავი დახარა.
- შენს გამო, სანაძლეო წავაგე და დღეს დალევა მოგვიწევს. - გავიცინე რომ უხერხულობა გამეფანტა.
- რა სანაძლეო?
სიცილით ავუხსენი რაც მოხდა.
- ახლა კი გასაგებია, რატომ ჩამეხუტეთ ყველა სათითაოდ. - გაეცინა თვითონაც.
ძიძას სასმელი ქვემოთ ჩამოვატანინე და დალევა დავიწყეთ.
- დღეს ალექსი უნდა დავათროთ. - საზეიმოდ გამოაცხადა ანკამ.
- მისი დათრობა კი გაგიჭირდებათ. - გამეცინა, რადგან გამახსენდა, რომ მთვრალი ალექსი არასდროს მინახავს.
- ჰოდა ლევანს დავიხმართ. - წამოიყვირა ნინიმ.
ლევანი ჩამოიყვანეს და დალევა განაგრძეს, ამჯერად ჩემს გარეშე, ვინმე მაინც უნდა ყოფილიყო ფხიზელი.
რამდენიმე საათში, ისე დათვრნენ ლევანიც და გოგონებიც, სტუმრების ოთახებამდე სიმწრით მივათრიეთ. როცა ყველა დაწოლილი დავიგულე და ძიძამაც დამაიმედა რომ ყურადღებას მიაქცევდა, ალექსთან დავბრუნდი.
- ძალიან მთვრალი ხარ? ვკითხე და წინ ჩამოვუჯექი.
-ძალიან ბელს, ძალიან. - თავის ქნევით დამიდასტურა და ჩემს მუხლებზე დადო თავი.
- აქამდე მთვრალი არასოდეს მინახიხარ. - თმაში შევუცურე ხელი.
- აქამდე მთვრალი არასოდეს ვყოფილვარ. - მუხლზე მაკოცა და თავი აწია.
- დაწვები? - ხმადაბლა ვკითხე და თვალებში მივაჩერდი.
- არა, გარეთ უნდა გავიდე. - არც თვითონ მაშორებდა თვალს.
- გარეთ სად?
- არ ვიცი, უბრალოდ გარეთ.
- გინდა ივანის კლუბში წავიდეთ? - გავიხსენე სწრაფად, მარტო ვერსად გავუშვებდი, ახლა ჩემი გვერდით ყოფნა სჭირდებოდა და, სიმართლე ითქვას მეც არანაკლებ მჭირდებოდა მისი.
- წამიყვან? - ისე გაუბრწყინდა თვალები, თითქოს რაღაცსაოცრებას დავპირდი.
- რა თქმა უნდა. - ვთქვი და ფეხზე ავდექი, ალექსს ხელი მივაშველე თუმცა არ დამანება, თავისით წამოდგა და ისე რომ ფეხი არ შეშლია, მანქანაში ჩაჯდა.
- რაც ერთმანეთს ვიცნობთ, პირველად ვზივარ მე საჭესთან და შენ გვერდით. - ვთქვი როგორც კი გვერდით მივუჯექი და მანქანა დავძარი.
კლუბთან გავაჩერე, ალექსმა მიხმარება ისევ არ დამანება, თუმცა სიმართლე ითქვას არც სჭირდებოდა.
შიგნით შევედით თუ არა, ივანი მოგვესალმა და ჩვენი კუთხის მაგიდასთან მიგვაცილა.
- რას დალევთ? - იკითხა.
- მე ყავას, ალექს შენ? - ამჯერად მას მივუბრუნდი.
- მე როგორც ყოველთვის. - ღიმილით დაამატა და ივანიც გაგვეცალა.
რამდენიმე წუთში მიმტანი მოვიდა, მოგვესალმა, ყავა და ერთი ბოთლი ჯონი უოლქერი მაგიდაზე დადგა და ისიც ივანის გზას გაუყვა.
- კარგად ხარ ალექს? - მიუხედავად იმისა, რომ ცუდად არ გამოიყურებოდა, მაინც მოუსვენრად ვგრძნობდი თავს.
-ასე კარგად ჯერ არც ვყოფილვარ. - სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა.
- მოწევა დაიწყე, ხვდები? - გამეღიმა.
- ჰო, შენი ბრალია. - ამომხედა და ღრმა ნაფაზი დაარტყა.
- ჩემი?
- კი, შენი. - თავის ქნევით დამიდასტურა.
- რატომ? - ღიმილიანი სახით მივჩერებოდი, ასეთი თბილი და საღერღელ ახსნილი ალექსი აქამდე არასდროს მენახა.
-იმიტომ, რომ ცხოვრებაში პირველად ვნერვიულობ.
- ჩემზე ნერვიულობ? - გამიკვირდა.
- ჰო, შენზე და საერთოდ, რაც შენ გაგიცანი, მას შემდეგ ბევრი რამ მოხდა, ჩემს ცხოვრებაში პირველად.
- მაგალითად? - მშვენივრად ვაცნობიერებდი, რომ ალექსის სიმთვრალით ვსარგებლობდი, მაგრამ ამ შანსს ვერ გავუშვებდი, მინდოდა მეტი მცოდნოდა მასზე, შემეძლო მთელი დღეები მესმინა, ოღონდ კი რამე დამეჭირა, რამე ისეთი რაც მის გადარწმუნებაში დამეხმარებოდა.
- მაგალითად, პირველად არ მეძინა მარტოს, პირველად დარჩა სხვა ადამიანი ჩემს ბინაში, პირველად შემაცვლევინეს აზრი, პირველად გავასეირნე ადამიანი ჩემს საყვარელ ადგილებში, პირველად ვარ ასეთი მთვრალი, პირველად შევეჩვიე ვიღაცას და პირველად ვინერვიულე სხვა ადამიანზე. - ჩამოთვლა დაასრულა და ისევ მე შემომხედა.
- დედა რომ გარდაიცვალა მაშინ არ ინერვიულე?
- მაშინ პატარა ვიყავი, უბრალოდ მეტკინა.
- მამა რომ გარდაიცვალა მაშინ?
- მაშინ უბრალოდ შურისძიება მინდოდა.
- მერე, იძიე შური?
- ჯერ ვერა, მაგრამ აუცილებლად ვაზღვევინებ.
- ანუ შურისძიებას ახლა აპირებ? - ვგრძნობდი რომ რაღაც ხელჩასაჭიდისკენ მივდიოდი.
- ჰო, მე ბევრი ვიშრომე და ნაბიჯ-ნაბიჯ მივედი ამ დონემდე, ახლა ბოლო ნაბიჯიღა დამრჩა და მამაჩემის მკვლელი პასუხს აგებს, თუმცა აღარ გვინდა ამაზე საუბარი, ხასიათს ნუ გავიფუჭებთ. - თვითონვე გაწყვიტა საუბარი და სანამ პასუხის დაბრუნებას მოვასწრებდი იქვე მდგომ ივანს მიუბრუნდა.
- ივან, სასმელზე არ დაგვეწვევი? - მიუხედავად იმისა რომ ახლოს იდგა, მაინც ხმამაღლა დაუძახა, ივანიც მდუმარედ მოგვიახლოვდა, ჩამოჯდა და ჩემთვის განკუთვნილ ჭიქაში დაისხა სასმელი.
- ასეთი ნასვამი, არასდროს მინახიხარ ალექს. - ღიმილით უთხრა და ჭიქა გამოცალა.
- მეგობრების ბრალია. - არც ალექსი ჩამორჩა და მანაც ბოლომდე ჩაცალა თავისი ჭიქა.
- მეგობრებიც გაგიჩნდა?
- ჩემი არა, ანაბელის მეგობრების.
- გასაგებია, მიხარია რომ კარგად ხარ ძმაო, მაგრამ ბრძოლაზე რას აპირებ, აზრი ხომ არ შეიცვალე? - კიდევ ერთი ჭიქა შეივსო.
- მასთან ამაზე ნუ ვილაპარაკებთ, საპირფარეშოში გავალ და სანამ არ დავბრუნდები აქ იყავი, მარტო არ დამიტოვო. - მოკლედ მოუჭრა თვალებით ჩემკენ ანიშნა და მაგიდასთან, ივანთან ერთად დამტოვა.
- რას აპირებს ბრძოლაზე? - ამჯერად მე მკითხა, როგორც კი ალექსი მოშორებით დაიგულა.
- ვერ გადავაფიქრებინე. - სევდიანად ამოვიოხრე.
- ის ალექსს მოკლავს, როგორმე უნდა შეაჩერო. - უემოციოდ წარმოთქვა.
- მაგრამ არაფრის გაგონება არ უნდა. -
- მე მაქვს ერთი იდეა , ხელი გამომიწოდე. - ხმადაბლა, თითქმის ჩურჩულით მითხრა.
ხელი გავუწოდე მან კი რამდენიმე თეთრი აბი ჩამიდო ჩამიდო შიგნით.
- ეს რა არის? - ხმადაბლა ვკითხე
- ნარკოტიკია, თუ მას ჯიბეში გიპოვნიან დაგიჭერენ, ასე რომ კარგად შეინახე.
ამასობაში ალექსიც დაბრუნდა, მე სასწრაფოდ ჯიბეში ჩავიყარე აბები, ივანიც დაგვემშვიდობა და მაგიდას გაეცალა.
- წავიდეთ? - სიტყვის მასალად ვკითხე ალექსს, რადგან ჩემი გონება მთლიანად იმ აბებით იყო მოცული, რომელიც ახლახან ჩავიყარე ჯიბეში.
- როგორც იტყვი. - კიდევ ერთხელ დაისხა და ჭიქა გამოცალა.
- კარგი, წავიდეთ უკვე. - წამოვდექი და ხელი შევაშველე.
ალექსს უკვე ფეხი ერეოდა, ამიტომ ხელი გადამხვია და გარეთ ერთად გამოვედით.
მანქანა უჩუმრად დავძარი, ჯერ კიდევ ივანის ნათქვამზე ვფიქრობდი.
- თუ მე მოვკვდები, არ მინდა რომ გული გეტკინოს. - სიჩუმე დაარღვია ალექსმა.
- შენ არ მოკვდები და კიდევ, ეს გაფრთხილება, მეტისმეტად დაგვიანებულია. - კბილებში გამოვცერი.
იმდენად დავიძაბე, მთვრალმა ალექსმაც კი მარტივად შეამჩნია და ხმა აღარ გაუცია.
სახლში მივედით ალექსი თავის ოთახში ავიყვანე და საწოლზე დავაწვინე.
- გინდა დავრჩე? - არც კი ვიცი როგორ, მაგრამ შევთავაზე.
- არა. - სწრაფად უარყო და გახდას შეუდგა.
- რატომ? - გამეღიმა.
- იმიტომ, რომ ნასვამი ვარ და წარმოდგენა არ მაქვს რას მოვიმოქმედებ.
- გეშინია რომ შეცდომას დავუშვებთ? - მაისურის გახდაში მივეხმარე.
- მეშინია, რომ შეცდომა უკვე დავუშვით.
- ეს გადარდებს ალექს?
- მხოლოდ შენს გამო.
- მაშინ მოკეტე და მიიწიე. - ალექსის გვერდით მოვკალათდი და გულზე ჩამოვადე თავი.
ძალიან მალე ჩაეძინა, მე კი რა თქმა უნდა თვალიც ვერ მოვხუჭე.
დილის ხუთი საათი იქნებოდა, ქვემოთ ჩავედი, რომ ყავა დამელია და იქ უკვე დამხვდა ანკა.
- დილამშვიდობის, რამ გაგაღვიძა ასე ადრე? - გამიკვირდა მისი დანახვა.
- დილამშვიდობის ბელს, თავი მტკიოდა და ყავის დასალევად ჩამოვედი, შენ რამ გაგაღვიძა?
- არ მიძინია. - ამოვიოხრე, ყავა დავისხი და მეგობარს მივუჯექი.
- რატომ, რომელიმე ცუდად გახდა?
- არა ანკა, ახლა რაღაცას მოგიყვები და ყურადღებით მისმინე. - ვთქვი და პასუხს არც დავლოდებივარ ისე სხაპა-სხუპით მოვუყევი ყველაფერი, რაც მისი დაძინების შემდეგ მოხდა.
- ანუ მან საკაიფო ტაბლეტები მოგცა? - პირის დახურვას ვერ ახერხებდა.
- ჰო.
- კი მაგრამ რა უნდა? რომ ალექსს ბრძოლის დღეს მიაღებინო და გონება დააკარგინო, თუ უნდა რომ ტაბლეტებზე შეაჯინო? რა დამპალი ყოფილა, არა და როგორ კარგად გვექცეოდა იმ დღეს, ვინ გონიხარ ბელს? - ხმადაბლა ბურდღუნებდა.
- რა ბრძოლის დღეს მივაღებინო, ან ტაბლეტებზე შევაჯინო, შენ კიდე მთვრალი ხო არ ხარ? - გამაბრაზა ანკას მიუხვედრელობამ.
- აბა რა უნდა, რატომ მოგცა ეს აბები?
- უნდა რომ ალექსს ჯიბეში ჩავუდო, მერე კი პოლიცია დავაყენო თავზე.
- რაა? - ემოციები ვეღარ მოთოკა...
- ნუ ღრიალებ გოგო, ძინავთ. - პირზე ხელი ავაფარე.
- უნდა რომ ალექსი დაიჭირონ?
- რომ არ დაიჭირონ, რინგზე მოკვდება.
- ანაბელ შეგიძულებს, ამას არასდროს არ გაპატიებს ხვდები?
- ანკა, მე უბრალოდ მინდა რომ სიკვდილს გადავარჩინო და ყველაფერს გავაკეთებ ამისთვის.
- რამდენია სასჯელი ამ აბებზე?
- ბევრი, მაგრამ ფულით ნებისმიერ სასჯელს მინიმალურამდე დააგდებ, ეგეც რომ არა, ის მაინც მეცოდინება რომ ცოცხალია. - თანდათან მიჯდებოდა ჭკუაში ივანის მოწოდებული იდეა.
- ანუ ამ ტაბლეტების ჩადებას მისთვის, სერიოზულად აპირებ? - თვალები გაუფართოვდა და პასუხი რომ ვერ მიიღო ისევ თვითონ განაგრძო საუბარი.
- ანაბელ, თუ ამას მართლა გააკეთებ დიდი სისულელე იქნება, ალექსი არასოდეს გაპატიებს, მას სამუდამოდ დაკარგავ, ამიტომ კარგად დაფიქრდი გაიგე?
- უკეთესი იდეა გაქვს მის გადასარჩენად? - ამჯერად მე დავუნრუნე კითხვა.
- უბრალოდ კარგად დაფიქრდი ბელს, კარგად დაფიქრდი და ისე გადაწყვიტე.
ყავა ისე დავლიეთ, ხმის ამოღება ვერცერთმა ვეღარ გავბედეთ.
ანკა სტუმრების ოთახში აბრუნდა, მეც კიდევ ერთი ყავა დავასხი და ალექსს წავუღე.
მას ჯერ კიდევ ეძინა, გვერდით ფრთხილად მივუწექი და ცხვირი მის კისერში ჩავრგე.
სასიამოვნო არომატი ჰქონდა, ალექსის კანისა და სუნამოს სურნელი ერთმანეთს შერეოდა, ხელი ყელიდან მუცლისაკენ ჩამოვაყოლე, ასე კიდევ უფრო მკვეთრად იგრძნობოდა, რამდენად ნავარჯიშები იყო მისი სხეული.
- ის ძლიერია, ძალიან ძლიერი, მაგრამ იმ ცხოველს მაინც ვერ მოერევა. - გამიელვა თავში.
მაისური აეწია და რამდენიმე იარა გამოუჩნდა, ნეტავ საიდან აქვს? რა გამოიარე ალექს? რატომ არასოდეს საუბრობ წარსულზე? მაისური გავუსწორე თავი გულთან მივუტანე და მის გულისცემას დავუგდე ყური.
- შესაძლოა სამ დღეში შეწყდეს, რა უსამართლობაა, სამ დღეში შეიძლება ყველაფერი დასრულდეს, ამას არ დაუშვებ ანაბელ, შენ ამას არ დაუშვებ. - ვუთხარი ჩემს თავს და ღრმად ამოვისუნთქე, როგორ მსიამოვნებდა ალექსის სუნთქვით დარღვეული სიჩუმე...
ნეტავ რა ხდებოდა ჩემს თავს?
თუმცა ვის ვატყუებდი, მშვენივრად ვიცოდი რაც ხდებოდა.

. . .

თვალებს ახელს და მზერას ჩემს ხელს აყოლებს, თითებს თმებში მიცურებს და ეთამაშება.
- მეშინია. - ვეუბნები ისე რომ არც ვესალმები.
- ჩემი? - მპასუხობს მშვიდად
- უშენობის. - ყელში მომდგარ, ბოღმით გაჯერებულ ცრემლებს ვყლაპავ და სხეული მეწვის.
დუმს და ღრმად სუნთქავს, ამით ვხვდები რომ ნერვიულობს.
- მაპატიე. - ამბობს და თითქოს ყველა ემოციას ატანს, ამ ერთ სიტყვას.
- რა გაპატიო? რომელი ერთი?
- გამოჩენა მაპატიე და თუ წავალ ეგეც.
- ხვდები რომ ვერ დაამარცხებ არა?
- არ ვიცი ანაბელ.
-რატომ რისკავ საკუთარ სიცოცხლეს?
- მჭირდება ანაბელ, გეფიცები ეს ბრძოლა მჭირდება.
- მე შენ მჭირდები. - ვამბობ და მძულს ჩემი გულწრფელობა.
- ნუ მეუბნები ამას. - ცდილობს შემაწყვეტინოს.
- რომ არ გითხრა, სიტყვები დამახრჩობენ. - ვგრძნობ როგორ მერევა ცრემლები და ხმაში ბზარი მიჩნდება.
ის ისევ ღრმად სუნთქავს და ჩემს თმებში, თითებს ათამაშებს.
- მიყვარხარ. - ვამბობ და ისტერიკული ტირილი მივარდება, საკუთარი უსუსურობის შეგრძნებისას.
- არ ვიცი ეს როგორ დავუშვი ალექს, მე არასდროს, არავის დაკარგვის არ შემშინებია და ახლა, ამ ასაკში, პატარა გოგოსავით ავცანცარდი, გულს მირევს ჩემი თავი, გულს მირევს ყველაფერი რაც ჩემს გონებაში ხდება, გულს მირევს ეს გრძნობაც და ვიცი რომ ამორალურად ვიქცევი, ყველა პრინციპს რწმენას და ტრადიციას ვღალატობ, მძულს ყველა და ყველაფერი, რაც ახლა ხდება, მაგრამ შენი დათმობა არ შემიძლია, ასე უბრალოდ ვერ გაგიშვებ, ასე უბრალოდ სიკვდილის უფლებას ვერ მოგცემ.
ისევ დუმს და ეს დუმილი იმდენად იწელება, რომ მგონია არასოდეს დასრულდება.
- შენ ყველაზე კარგი რამე ხარ ჩემს ცხოვრებაში. - მპასუხობს და საკუთარ ტუჩს კბენს.
თავს მხოლოდ ახლა ვიღებ მისი გულიდან და ნაცნობ მზერას ვაწყდები.
- ძალიან მჭირდები. - ვეუბნები და ვკოცნი, პირველად ხდება რომ თავს არ მარიდებს, ფრთხილად ვიწევი მისკენ, ამჯერად მე ვაცურებ მის თმაში ხელს.
- თმას რატომ არ იჭრი? - პაუზას ვიღებ და თვალებში ვუყურებ.
- კიკინები უნდა გავიკეთო. - გაღიმებას ცდილობს.
- არ მინდა რომ შეიცვალო. - ისევ მის ტუჩებს ვეძებ.
- არ გვინდა, ახლა არა. - კოცნის მაგივრად გულში მიხუტებს.
- რა იქნება ახლა? - ვკითხულობ, მისი სურნელით გაბრუებული.
- ჯერ კიდევ შეიძლება, ბაჭიებივით გამრავლებასა და ბედნიერად ცხოვრებაზე დაფიქრება.
- რა მოხდებოდა ჩვენი ურთიერთობა რომ ჩვეულებრივი იყოს? - ღრმად ვსუნთქვას, მინდა რაც შეიძლება მეტი ჰაერის მოლეკურა დავიჭირო და ალექსის სურნელით ამოვივსო ფილტვები.
- არ შედგებოდა. - მშრალად მპასუხობს
- რატომ?
- შენ ხომ უცნაური რაღაცები მოგწონს?
- მაგალითად შენ. - ვეუბნები და ამჯერად მე ვიღიმი.
- სიგარეტი არ გინდა? - კითხულობს დამნაშავე ბავშვივით.
- გაქვს?
ჯიბიდან კოლოფს იღებს და მაწოდებს, ამჯერად მე ვუკიდებ და ჩემი ხელიდან ვეწევით ორივე.
- რა მოხდება ასე სამუდამოდ რომ გაგრძელდეს?
- სიგარეტი დაგვიმთავრდება. - გაღიმებას ცდილობს.
- როგორ მოახერხე ეს? - ვეკითხები და საშინლად სევდიან, თაფლისფერ თვალებში ვიძირები.
- რა? - სიგარეტს ღრმა ნაფაზს ურტყამს.
- ის, რომ ოცდაშვიდი დღე გავიდა ჩვენი შეხვედრიდან და მე შენს გარეშე არ შემიძლია.
- გამთენიისას მეტისმეტად მგრძნობიარე ყოფილხართ, ქალბატონო "ალექსის ანაბელ". - ბოლო სიტყვებზე განგებ ურტყამს მახვილს და ეშმაკურად იღიმის.
სიგარეტიანი ხელი, ისევ მისკენ მიმაქვს, სიგარტს პირში იტოვებს, ხელს კი თავის ხელს ადებს.
მისი თითები ჩემსაზე ბევრად გრძელია. მე წითელი მანიკური მისვია ხელზე, ლამაზი სამაჯური და ორი ბეჭედი მიკეთია, მას მხოლოდ სვირინგები და იარები აქვს.
- ჩვენი ხელებითაც კი მარტივად მიხვდება ადამიანი, რომ სხვა და სხვა სამყაროს ვეკუთვნით. - ამბობს და სიგარეტს აქრობს.
- მეც მინდა სვირინგი. - მოულოდნელად მახსენდება ბავშვობის სურვილი.
- მართლა? - აღფრთოვანებას, პატარა ბავშვივით გამოხატავს.
- ჰო. - მისი სიხარულით გულმოცემული, კიდევ უფრო თამამად ვუდასტურებ.
- წაგიყვან და გაგიკეთებ. - საწოლიდან დგება და კარადაში, ტანსაცმლის ძებნას იწყებს.
- შენ რამდენი სვირინგი გაქვს? - მოწევას მარტო ვაგრძელებ.
- არ ვიცი, არასდროს დამითვლია.
- მაჩვენებ?
- ჰო, წყალს გადავივლებ და გამოვალ. - აბაზანაში შედის.
დილანდელი ამბებით გაბრუებულს, გონზე მოსვლა მჭირდება, საწოლზე ვჯდები და ფეხებს ცივ იატაკს ვახებ.
რამდენიმე წუთში, მოკლე შორტსა და მაისურში ჩაცმული, ბრუნდება თმა სველი და გაჩეჩილი აქვს.
მოდის და ჩემს ფეხებთან, მუხლებზე დგება.
- ქვემოდან დავიწყოთ თუ ზემოდან? - კითხულობს და მზერას მაპარებს.
- რას გულისხმობ? - წინადადების გაშიფვრას ვერ ვასწრებ.
- სვირინგების ჩვენება, ქვემოდან დავიწყო თუ ზემოდან? - იცინის.
- აჰჰ, ქვემოდან. - ვამბობ ისე, რომ არც ვფიქრდები.
ფეხს ზემოთ სწევს და ცერა თითის ბალიშზე გაღიმებულ სმაილს მიჩვენებს. - დედა რომ გარდაიცვალა მაშინ გამიკეთა მამამ. - ამბობს და სანამ რამის თქმას მოვასწრებ, კოჭზე დახატულ ობობას მაჩვენებს. - ბავშვობაში ყველაზე ხშირად მათ ვეთამაშებოდი, შეიძლება ითქვას ბავშვობის მეგობრები არიან. -
ახლა მეორე ფეხს მიჩვენებს. -
აქ ჩინური იეროგლიფია, სიკვდილს ნიშნავს. - მიხსნის.
შემდეგ მიყოლებით მიჩვენებს, მუხლის თავებზე დახატულ ქსელებს, ბორკილებს და კიდევ რამდენიმე უცნაურ იეროგლიფს.
- ახლა წელს ზემოთ. - ამბობს და მაისურს იხდის.
ზურგზე დახატულ უზარმაზარ დრაკონს ვხედავ, რომელიც ზურგს თითქმის მთლიანად ფარავს. - ეს რისთვის? - ვკითხე, რადგან თვითონ არ ამიხსნა. უბრალოდ იარების დასამალად.
- ეს გველი უკვე იცი. - ამჯერად მუცელთან მიჩვენებს გველს, რომელიც გულამდე ადის, შემდეგ ხელს მიშვერს და პატარა სიტყვას ვხედავ, "შურისძიება". - ეს ერთადერთი ქართული სიტყვაა, ჩემს სხეულზე. - მიხსნის და მეორე ხელს მიშვერს. - ესეც ნახე უკვე, ხელების შედარებისას. - საჩვენებელ თითზე დახატულ, ლომის თავზე მანიშნებს.
- და ეს? - კისერზე მიხატულ სვირინგს ვეხები და პირველად ვახერხებ მის ამოკითხვას.
"And breathe me" (შემისუნთქე), წერია უბრალო ინგლისური შრიფტით.
- ეს ჩემთვის ყოფილა. - ვამბობ, სანამ პასუხს დამიბრუნებს და კიდევ ერთხელ ვრგავ ცხვირს მის კისერში.
ისიც ორივე ხელით მეხვევა და მიხარია, რომ ის საშინელი რეაქცია, ჩემთან ჩახუტებისას არ აქვს.
- შეგიძლია დღეს ღია ფერის ტანსაცმელი ჩაიცვა? - ვეუბნები და მისი ყელიდან ცხვირი ამომაქვს.
- ხომ იცი რომ არასოდეს ვიცვამ.
- მოიცა მე მოგიტან, ამას წინათ გიყიდე რაღაც. - ჩემს ოთახში გავდივარ და ღია ფერის დახეული ჯინსით და თეთრი, მოკლე სახელოიანი მაისურით ვბრუნდები.
- გინდა დახეული ჯინსი ჩავიცვა? - უცნობი, სახიფათო ობიექტივით ათვალიერებს.
- ჰო, თუ თეთრ კედებსაც ჩაიცმევ უფრო გამახარებ. - ფეხსაცმელზე ვანიშნებ და მხრებზე ხელებს ვაწყობ.
- ოღონდ ფეხსაცმელი არა. - ტრიალდება.
შარვალს და მაისურს ყელზე ვხვევ და გაისინჯე_მეთქი თვალებით ვახვედრებ.
უსიტყვოდ იხდის შორტს, ჩემს მიცემულ შარვალსა და მაისურს იცმევს და სარკესთან მიდის.
მოჯადოებულივით უყურებს საკუთარ ანარეკლს.
- როგორია? - ვეკითხები და აღფრთოვანებას ვერ ვმალავ.
- უცხო. - მპასუხობს და თვალებში სევდა უდგება.
- თუ ცუდ ხასიათზე უნდა დადგე, შეგიძლია გაიხადო. - მასა და მის ანარეკლს შორის ვდგები და შარვლის საქამრეზე ფრთხილად ვქაჩავ.
- არაუშავს მივეჩვევი. - თმაზე ხელს ფრთხილად მატარებს, მეც ცალ ხელს საქამრეს ვაშორებ და თმას კიდევ უფრო ვუჩეჩავ.
ამჯერად თავის გარდა, ჩემი სურნელიც აქვს, მაისურს მივაშხურე და იმიტომ ალბათ.
კარში ანკა შემოდის და თავს აშკარად უხერხულად გრძნობს.
- შემოდი. - ეუბნება ალექსი და ჩემგან განსხვავებით, არ იბნევა.
- არა, ქვემოთ ვიქნები, ყავაზე დასაძახებლად ამოვედი. - ამბობს და კარს იხურავს.
- რა იფიქრა? - ეცინება ალექსს და ფეხზე იცმევს.
რამდენიმე წუთში ქვემოთ ჩავდივართ.
- ალექს, როგორ გიხდება. - ამბობს ნინი და აღფრთოვანებას ვერ მალავს.
ახლოს მოდის და ყურადღებით ათვალიერებს.
- მართლა ძალიან გიხდება, შენი საშინელი რეაქცია რომ არა, ჩაგეხუტებოდი. - უდარდელად იკრიჭება ანკაც.
- ყავას მოვიტან. - ამბობს ალექსი და სამზარეულოში გადის.
- რა მოიფიქრე იმაზე? - ამჯერად მე მეკითხება ანკა.
ტუჩებზე ხელს ვიდებ და ვანიშნებ, რომ ჩუმად იყოს, ისიც მაშინვე ჩუმდება.
ალექსს ყავა შემოაქვს და ჩუმად ვსვამთ, თითქოს დუმილის დარღვევის, ყველას გვეშინია.
- დღეს გასვლას ვაპირებ, ახალ ფილმზეა საუბარი და სცენარს უნდა გადავხედო, ასე რომ დროებით დაგტოვებთ. - ვამბობ და ფეხზე ვდგები,
ალექსიც ჩემს მოძრაობას იმეორებს.
- შენ დარჩი, ივარჯიშე. - ზედაც არ ვუყურებ.
- მარტო წახვალ?
- ჰო და მალე დავბრუნდები. - ალექსი აშკარად გაკვირვებული, ჩვენი დიალოგით, სავარძელში ეშვება.
მე უახლოეს განყოფილებაში მივდივარ, ჩემი მეგობარი პოლიციის უფროსის სანახავად.
- გამარჯობა. - ვესალმები და დემეტრეს წინ ვდგები.
-ასე მარტივად, როგორ შემოგიშვეს? - იღიმის, მესალმება და სკამს მიწევს რომ დავჯდე.
- მიცნეს შენმა ბიჭებმა, კარგად მოწყობილხარ დემე.
- ჩემს ცხოვრებას, მხოლოდ შენ აკლიხარ იდეალურობამდე. - მიღიმის და თავს ხრის.
- ახლა თავიდან ნუ დაიწყებ, შენთან რაღაცის სათხოვნელად მოვედი. - თემას სასწრაფოდ ვცვლი.
- შენი თხოვნა, ჩემთვის ბრძანებაა, მითხარი რა გინდა.
დემესთან, დაახლოებით ნახევარ საათს ვჩერდები და სახლში ვბრუნდები.
- ყველაფერი კარგადაა, რა გჭირს? - მეკითხება ალექსი და ჩემი ოთახისკენ მომყვება.
- ცოტა ხნით მარტო დამტოვე. - ვგრძნობ, რამდენად უხეშად ჟღერს, ჩემი პასუხი და ალექსი ოთახიდან გადის.
ბოლთას ვცემ, ჯერ ჩემს ოთახში, შემდეგ ალექსის ოთახში გავდივარ და მისი ქურთუკის ჯიბეში, ივანის მოცემულ აბებს ვყრი.
ქვემოთ ჩავდივარ და ალექსს თვალებში ვერ ვუყურებ.
- რა გჭირს? - მეკითხება და ჩემკენ მოდის.
უხმოდ ვეხუტები და ტირილი მივარდება.
ის უსიტყვოდ ეთამაშება ჩემ თმას და მძიმედ სუნთქავს, ეს ნიშნავს, რომ ღელავს.
- ალექს რას არ მაპატიებ არასდროს? - ვეკითხები ცრემლიანი თვალებით.
- არის რამე, რაც უნდა ვიცოდე? - კითხვას მიბრუნებს და დაჟინებული მზერით მაკვირდება, მწვავს ეს მზერა.
- არა. - სწრაფად უარვყოფ.
- ანაბელ რამეზე უნდა ვინერვიულო?
- არა, არც კი ვიცი დღეს რა მჭირს. - თავის მართლებას ვცდილობ.
- გინდა სადმე წავიდეთ?
- გოგონები წავიდნენ? - ამჯერად მე ვპასუხობ კითხვაზე, კითხვით.
- კი.
- მაშინ ლისის ტბაზე წავიდეთ.
- ქურთუკს ავიღებ. - ამბობს და ოთახში მარტო ვრჩები.
სწრაფად ბრუნდება, მანქანაში ვსხდებით და სანაპიროსკენ მივდივართ.
- გააჩერე. - ვეუბნები, როგორც კი ნაცნობ მარკეტს ვუახლოვდებით.
ის უსიტყვოდ მემორჩილება.
ამჯერად მე შევდივარ მარკეტში და სანამ ჯეკ დენიელსის ბოთლით, უკან გამოვალ, ალექსი მანქანაში მელოდება.
მანქანას მოშორებით ვაჩერებთ და ფეხით მივდივართ იმ ადგილთან, სადაც პირველად ვიყავი.
ამჯერად პირველი მე ვჯდები ქვიშაზე და ისიც გვერდით მიჯდება.
ბოთლს ვხსნი და რამდენიმე ყლუპს შეუსვენებლად ვსვამ, ალექსი დუმს და სიგარეტს უკიდებს.
- გინდა? - მშვიდად მეკითხება.
- მხოლოდ შენი ხელით. - ვპასუხობ და ფეხებს შორის ვუჯდები.
ზურგით მკერდზე ვეყრდნობი და სიგარეტს რამდენიმე ღრმა ნაფაზს ვურტყამ.
- არაფრის თქმა არ გინდა? - ვეუბნები, რომ საზიზღარი სიჩუმე დავარღვიო.
- მგონი ამ კითხვას მე უნდა ვსვამდე.
- ყველაფერი კარგად იქნება არა? - ვეკითხები და გული ყელში მიცემს.
ის დუმს.
ამჯერად დუმილი მსიამოვნებს და არ მინდა დავარღვიო.
თუმცა ტელეფონის ზარი არღვევს მყუდროებას, ალექსს ურეკავენ.
ის შარვლის ჯიბიდან ტელეფონს იღებს და პასუხობს.
ფეხზე დგება და მოშორებით მიდის, მხოლოდ რამდენიმე წუთის შემდეგ ბრუნდება.
- ვინ იყო? - ქვემოდან ვუყურებ.
- ივანი.
- რა უნდოდა?
- უნდა წავიდე. - მშვიდია, როგორც ყოველთვის.
- აქ მტოვებ?
- ასე მიცნობ? ადექი, სახლში მიგიყვან და მერე წავალ.
- მეც რომ წამიყვანო? - თვალს არ ვაშორებ.
- არა, სახლში მიგიყვან და მერე წავალ.
- მაშინ აქ ვრჩები. - ვამბობ ჯიუტად.
- ხომ იცი, რომ აქ მარტო არ დაგტოვებ?
- კი და ამიტომ, შენთან ერთად წამიყვან. - ფეხზე ვდგები, შარვალიდან ქვიშას ვიცლი და მანქანაში ვსხდებით.
მალე ივანის ბართან ვჩერდებით და შიგნით შევდივართ.
- გამარჯობა. - გვესალმება ივანი და ხელით მაგიდისკენ გვითითებს, სადაც ორი უცნაური ტიპი ზის.
- ჩემს დაბრუნებამდე აქ იყოს. - ეუბნება ალექსი და ჩემკენ ანიშნებს.
- შენთან ერთად მოვდივარ. - ვამბობ ისეთი მტკიცე ტონით, რომ ალექსი ხვდება, კამათს აზრი არ აქვს.
ხელს მკიდებს და სხვა ცარიელ მაგიდასთან ვსხდებით.
- აქ იყავი. - ამბობს და ახლოს მსხდომ, იმ ორ ტიპს უჯდება.
ვბრაზობ, მაგრამ ვცდილობ მოვთოკო და მთელი გულისყურით ვცდილობ, მოვისმინო რაზე საუბრობენ.
ალექსი ორს პირისპირ უზის და სახეზე, დამცინავი ღიმილი დასთამაშებს,
რამდენიმე წუთით მშვიდად ლაპარაკობენ, ბოლოს ერთი შედარებით უფროსი ასაკის კაცი, ბრაზდება და მაგიდაზე ხელს ურტყამს.
- ინანებ, მასთან არანაირი შანსი არ გაქვს, უბრალოდ არ მინდა ოდნავ მაინც გავრისკო, თორემ შენც იცი რომ შანსი არ გაქვს. - ყვირის.
- მე კი არაფერი მაქვს გასარისკი, ანგარიშის გათანაბრების დროა. - ოდნავ მაღალი ტონით უბრუნებს პასუხს ალექსი და ისე რომ დამცინავი ღიმილი, სახიდან არ შორდება, ფეხზე დგება, ჩემთან მოდის, ხელს მკიდებს და გარეთ გავდივართ.
- ეს რას ნიშნავს? - საკუთარი სასოწარკვეთილი ხმა, ყურს მჭრის მანქანაში ჩაჯდომისას.
- ყველაფერს აგიხსნი. - ამბობს და მანქანის ძრავს ამუშავებს..
- რა ხდება ალექს, ვინ იყო ეს კაცი, რა უნდა შენგან?
-მამაჩემის მკვლელი. - მპასუხობს ისე, თითქოს ამაში განსაკუთრებული არაფერი იყოს.
- რაა?
- მან რინგზე მამაჩემი მოკლა, შეეძლო მისთვის სიცოცხლე შეენარჩუნებინა, მაგრამ საკონტროლო დარტყმამ თავში, ყველაფერი დაასრულა.
- და ახლა რა უნდა შენგან?
- უნდა რომ ფინალზე უარი ვთქვა.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ ის მურათ ხაჯიბეგოვია, კარმენის მამა.
- იმ ახმახის მამა, ვისაც უნდა ებრძოლო? - კოდევ ერთხელ ვამოწმებ, მიღებულ ინფორმაციას.
- ჰო, ანგარიშის გათანაბრების დროა, ის ისევე დაკარგავს საყვარელ ადამიანს, როგორც მე.
- ალექს ეს ხომ ბრძოლა იყო, ნებისმიერი შეიძლება მოკვდეს, შურისძიება რა საჭიროა, მამაშენმა ხომ იცოდა რაზეც მიდიოდა.
- არ გესმის ანაბელ, მე რინგთან ახლოს ვიდექი და ვთხოვდი, რომ ძირს დაგდებული მამაჩემისთვის, ბოლო დარტყმა არ მიეყენებინა, ის უკვე გამარჯვებული იყო და ეს დარტყმა არაფერს წყვეტდა, უბრალოდ ცხოველური ჟინი დაიკმაყოფილა და საკუთარი თვალით მაყურებინა, მამაჩემმა ტვინი როგორ დაასხა რინგზე, მაშინ დავპირდი რომ სამაგიეროს გადავუხდიდი. - ბრაზმა გადაურბინა სახეზე.
ხმას ვერ ვიღებდი, ენა ჩამივარდა, აი თურმე რატომ იყო ალექსისთვის, ეს ბრძოლა ასე მნიშვნელოვანი.
- არასდროს მაპატიებს, რომ ვერ იჩხუბოს, მას ეს სჭირდება, ის აბები ჯიბიდან ისევ უნდა ამოვუღო. - გამიელვა თავში და პოლიციის სირენაც გაისმა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი -ლილუ

შენ მე ინფაქტს დამმართებ..))) უ'საზღვროდ ვყვარობ შენ თითოეულ ნაშრომს....პირადი სასწაული ხარ)))

 



№2  offline მოდერი სალანდერი

-ლილუ
შენ მე ინფაქტს დამმართებ..))) უ'საზღვროდ ვყვარობ შენ თითოეულ ნაშრომს....პირადი სასწაული ხარ)))

ლილუუუ ❤
შენ დამმართებ მე ინფაქტს. ❤
შენი ყველა კომენტარი განსაკუთრებით მამახსოვრდება ❤
ძალიან ძალიან მიხარია რომ აქ ხარ ❤

 



№3 წევრი ბელუ შეროზია

ღმერთო ეს რაიყო!!!
ამ თავში ყველაფერი გქონდა,
ყველა ემოცია,
სიყვარული,
სიხარული,
ბრაზი,
წყენა,
სასოწარკკვეთილება,
არ ვიცი რა გითხრა!
პირველად
შენი ისტორიის კითხვისას, არ ვიცი რა გითხრა!
ტვინი მებურდება, რომ ვცდილობ წარმოვიდგენ მომდევნო თავებში რა იქნება. persevere
ასე მეგონა, რომ მეც იქ ვიყავი და თითოეულ ემოციას მე ვგრძნობდი!
"მიხარიხარ" მე შენ!

პ.ს ეს ბოლო ორი დღე ძალიან გვანებივრებ და მადლობა ამისთვის!

 



№4  offline მოდერი სალანდერი

ბელუ შეროზია
ღმერთო ეს რაიყო!!!
ამ თავში ყველაფერი გქონდა,
ყველა ემოცია,
სიყვარული,
სიხარული,
ბრაზი,
წყენა,
სასოწარკკვეთილება,
არ ვიცი რა გითხრა!
პირველად
შენი ისტორიის კითხვისას, არ ვიცი რა გითხრა!
ტვინი მებურდება, რომ ვცდილობ წარმოვიდგენ მომდევნო თავებში რა იქნება. persevere
ასე მეგონა, რომ მეც იქ ვიყავი და თითოეულ ემოციას მე ვგრძნობდი!
"მიხარიხარ" მე შენ!

პ.ს ეს ბოლო ორი დღე ძალიან გვანებივრებ და მადლობა ამისთვის!

ბოლო რამდენიმე თავი დამრჩა და აქაც ყველაფერი იქნება ერთად ❤
მგონი ჩემს ნაწერებში ემოციურად ყველაზე უფრო დატვირთული ესაა ❤
მიხარია რომ აქ ხარ ❤
მადლობა ყველაფრისთვის ❤

 



№5  offline წევრი ცარიელი

ძალიან კარგი თავი იყო.. ეს ორი ერთად ძაან მომწონს. . ალექსი ჩემთვის სულ სხვა ტიპია, ყველანაირად განსხვავებულია და ეს მომწონს ძალიან. ისე დამთავრდა ვერ ვხვდები რა მოხდება მოასწრებს ამოღებას ვითომ აბებისას? მალე გელოდები კიარ გჭირდებ ხოლმე შეხსენება ისეთი პუნქტუალური ხარ მაგრამ მაინც მეწერინება ხოლმე :დდ ❤️
--------------------
ხელმოწერა

 



№6  offline მოდერი სალანდერი

mirandaa31
ძალიან კარგი თავი იყო.. ეს ორი ერთად ძაან მომწონს. . ალექსი ჩემთვის სულ სხვა ტიპია, ყველანაირად განსხვავებულია და ეს მომწონს ძალიან. ისე დამთავრდა ვერ ვხვდები რა მოხდება მოასწრებს ამოღებას ვითომ აბებისას? მალე გელოდები კიარ გჭირდებ ხოლმე შეხსენება ისეთი პუნქტუალური ხარ მაგრამ მაინც მეწერინება ხოლმე :დდ ❤️

ძალიან ძალიან მიხარია რომ აქ ხარ და შენს აზრს მიზიარებ, ალექსს რაც შეეხება ჩემი გემოვნების ბიჭია.
"კოჭებს დაგიხვრიტავ" კაცები არ შემიძლია და ჩემს პერსონაჟ ბიჭებსაც ეტყობათ.
ვაჟკაცობა სხვაგან უნდა დაამტკიცოს და არა თავის "ქალთან" ძველბიჭობით :დ
ახალ თავს საღამოს დავდებ პატივცემულო ❤
მადლობა და მადლობა ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent