წესების გარეშე 6 » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი

შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წესების გარეშე {6}


24-07-2018, 21:11
ავტორი სალანდერი
ნანახია 546

წესების გარეშე {6}

ალექსმა მანქანა გადააყენა, პოლიციამ გაგვჩხრიკა და ალექსის ჯიბიდან, ჩემი ჩადებული ნატკოტიკი ამოიღო.
ალექსი აბებს უყურებს, თუმცა რეაქცია არ აქვს.
- განყოფილებაში მოგიწევთ წამოსვლა. - ამბობს ერთ-ერთი პოლიციელი და ალექსს ხელს კიდებს.
ის ჯერ ერთ პოლიციელს უგრეხს ხელებს, შემდეგ მეორეს და თითო-თითოჯერ ურტყამს, ორივე გონწასული ეცემა ასფალტზე, შემდეგ მე მკიდებს ხელს და სანამ გონზე მოსვლას მოვასწრებ, უკვე მანქანაში ვზივართ.
- ეს რა ჯანდაბა იყო? - ვეკითხები და თვალებზე ხელს ვიფარებ.
- გეფიცები, აბები ჩემი არ იყო.
- აბებზე არ გეუბნები, პოლიციელები, ისინი მოკალი? - ვხვდები თანდათან როგორ ვუწევ ხმას. - ალექს რა იყო ეს?
- ილ გოპ პილ სა, ანუ ერთი დარტყმით გათიშვა, არავინ მომიკლავს, რამდენიმე წუთში მოვლენ გონზე. - ამბობს უდარდელად.
- შენ ნორმალური ხარ? ხვდები რამხელა პრობლემა შეგექმნება პოლიციასთან? - უკვე ვყვირი
- დამშვიდდი კარგი? ახლა სახლში მიგიყვან და ყველაფერი კარგად იქნება, მათ ჩემი დაჭერის უფლებას ვერ მივცემდი, ამ აბების გამო, იცი რამდენი ხნით ჩამაყუდებდნენ? მე კიდევ სამი დღე დამრჩა ბრძოლამდე. - სწრაფად მიხსნის და მანქანას ეზოში აჩერებს.
- ახლა ყურადღებით მისმინე ანაბელ, მე მანქანას წავიყვან, შენ კი პოლიციაში დარეკავ და მოუყვები რაც მოხდა.
ეტყვი რომ წარმოდგენა არ გქონდა აბებზე, მერე მოუყვები როგორ დავარტყი პოლიციელს, მანქანაში რომ ძალით ჩაგსვი და სახლთან დაგტოვე, შენი მანქანა კი წავიყვანე, პრობლემები არ შეგექმნება, მაქსიმუმ რამდენჯერმე დაგიბარონ პოლიციაში და ჩვენება ჩამოგართვან გესმის? - ელვის სისწრაფით მიხსნის და გააზრებასაც რომ ვერ ვახერხებ წესიერად, არ იმჩნევს.
- და შენ?
- მე იმ ნაბი*ვარ მურათს ვიპოვი და ფეხებით დავკიდებ, ეს აბები მაგის ჩადებულია, ასე ბინძურად უნდოდა თავიდან მოვეშორებინე. - წამით რისხვა უკრთია თვალებში, შემდეგ ისევ მე მომმართავს. - ანაბელ, ხომ გჯერა, რომ აბები ჩემი არ არის? - მეკითხება და თვალებში მიყურებს.
- ჰო. - ვპასუხობ და მთლიანად ვკანკალებ.
- ნუ გეშინია, ყველაფერი კარგად იქნება, ახლა კი წადი, ის იდიოტები მალე მოვლენ გონს და მანქანის ძებნას დაიწყებენ.
- არ დაიწყებენ, ახლა დავრეკავ და არ დაიწყებენ. - ნერვიულად ვამბობ.
- მგონი ემოციური შოკი გაქვს, კარგი წამოდი სახლში შეგიყვან და მერე წავალ. - მეუბნება და მანქანიდან გადადის, კარს მიღებს ხელს მკიდებს და სახლისკენ მივყავარ, ჩემს ოთახთან ვჩერდებით.
- ახლა კი უნდა წავიდე, თავს გაუფრთხილდი და არაფერზე ინერვიულო. - შუბლზე მკოცნის.
- ალექს, აბები ჩემია, ის მურათს არ ჩაუდია. - ვეუბნები, როგორც კი ზურგს მაქცევს.
- ამას იმიტომ მეუბნები, რომ არ გინდა მასთან წასვლით თავი საფრთხეში ჩავიგდო ხო? - წამიერად ჩერდება.
- დარჩი გთხოვ, ყველაფერს აგიხსნი. - საცოდავად ჟღერს ჩემი ხმა.
- პოლიცია მალე აქ იქნება ანაბელ.
- არ იქნება. - ვპასუხობ და ტელეფონზე ვრეკავ.
- ვინ არის ის ავადმყოფი ანაბელ, რაში გაყავი თავი? სად ხარ მითხარი, მოვდივარ. - ხმამაღლა მიყვირის დემე ყურმილს იქედან.
- ყველაფერი კარგადაა დემე. - ვცდილობ არ შევიმჩნიო, რომ ნამტირალები ვარ.
- რა არის კარგად? ორი საუკეთესო პოლიციელი კინაღამ მომიკლა, იმ ავადმყოფმა.
- უბრალოდ დაივიწყე და მაპატიე კარგი? ისე არ გამოვიდა, როგორც მინდოდა.
- ანაბელ, ამის გამო შეიძლებოდა სერიოზული პრობლემები შემქმნოდა ხვდები?
- ჰო ვხვდები და გპირდები, რომ აღარ განმეორდება.
- აბები? - ცდილობს დამშვიდდეს.
- საკუთარი ხელით გადავყრი, ბიჭები ხომ კარგად არიან?
- რა კარგად, ერთი ახლა მოვიდა გონს და მაშინვე მე დამირეკა, მეორე ჯერ კიდევ არაა აზრზე ნორმალურად მოსული. - ისევ იღრინება.
-კარგად იქნებიან და მაპატიე, რომ შარში კინაღამ გაგხვიე. - ხმადაბლა ვამბობ.
- მასთან ფრთხილად იყავი კარგი? - მაფრთხილებს.
- ყველაფერი კარგადაა. - საუბარს აღარ ვაცდი ისე ვთიშავ ტელეფონს და მაშინვე, ალექსისა და ძიძას გაოცებულ სახეებს ვაწყდები.
- ძიძა, ყველაფერი კარგადაა, შეგიძლია წახვიდე. - ვეუბნები და ისიც უსიტყვოდ მემორჩილება.
- ეს რას ნიშნავს? - მეკითხება ალექსი და ჩემს ოთახში შესვლას მასწრებს.
- აბები ჩემი იყო. - უკან მივყვები.
- ანაბელ, რატომ მეუბნები ამას?
- ალექს, მართლა ჩემი იყო, ის შენს ჯიბეში მე ჩავყარე, მერე კი ჩემს მეგობარ პოლიციელს, ვთხოვე დაჭერის სცენა გაეთამაშებინა, ის არ გააფორმებდა შენს ნარკოტიკს და რამდენიმე კვირაში გარეთ გამოგიყვანდი, ამით კი ბრძოლას გადარჩებოდი. - ვაყრი ტირილ-ტირილით.
- შენ გოგო ნორმალური ხარ? - თვალებში ცეცხლი ენთება და ვხვდები რამდენად გაბრაზებულია.
- ალექს, გეფიცები არ ვიცოდი, რატომ იყო ის ბრძოლა, შენთვის ასე მნიშვნელოვანი. - ცრემლები მცვივა.
- მოგკლავ, ღმერთს გეფიცები საკუთარი ხელით მოგკლავ. - ყვირის და ჩემკენ გაცოფებული მოდის, იმდენად შეშლილი თვალები აქვს ვხვდები, მართლა შეუძლია ამის გაკეთება, ნელ-ნელა უკან ვიხევ და კარადას ვეჯახები. ის ჩემს წინ დგას და მუშტს მთელი ძალით იქნევს, ჩემს მაგივრად კარადის სარკეს ურტყამს და ხელიდან სისხლი სდის.
- ალექს, რას აკეთებ? ღმერთო, მომეცი შეგიხვიო. - მისკენ მივდივარ, მაგრამ ხელს მკრავს.
- არ შემეხო, არ მომეკარო, ახლოს არ მოხვიდე, თორე არ გაცოცხლებ.
- ალექს გთხოვ. - ვემუდარები.
- რას მთხოვ გოგო, რას მთხოვ, ეს, ეს როგორ, ამას როგორ მიკეთებდი, ამას როგორ აკეთებდი, ამის დედაც? - ბოლო ხმაზე ყვირის და ირგვლივ, ყველაფერს ლეწავს.
- გთხოვ, გემუდარები, მომეცი უფლება ხელი შეგიხვიო. - არაფერი არ მადარდებს იმის გარდა, რომ ხელიდან სისხლი სდის.
ოთახში ლევანი შემოდის და ალექსის შეშლილი სახე და დალეწილი ნივთები აშკარად აშფოთებს.
- ყველაფერი რიგზეა დაგვტოვე. - ვეუბნები, თუმცა არ მემორჩილება.
- ახლა მარტო ვერ დაგტოვებთ, თუ გინდათ სამსახურიდან დამითხოვეთ, მაგრამ მარტო ვერ დაგტოვებთ. - ჩემკენ მოდის ლევანიც.
- და აქ რომ ხარ, რას გააკეთებ რო? შენი აზრით მისი მოკვლა თუ მომინდება, შენ შემაჩერებ? - ალექსიც ჩემკენ მოდის, მაგრამ ლევანი შუაში გვიდგება.
- ალექს, უკან დაიწიე გთხოვ. - მუშტებ შეკრული დგას ლევანი და ცდილობს ჩხუბი თავიდან აიცილოს.
- მიდი და გამაჩერე. - ყვირის და ლევანს ხელს კრავს.
- გაიწიე. - ვთხოვ პირად მცველს.
-ვის ახლა ვერ აზროვნებს და შეიძლება რამე დაგიშავოთ. - მშრალად მპასუხობს და ადგილიდან ფეხს არ იცვლის.
- წადი შენი, მისი მოკვლა თუ მომინდება, შენ ვერ გამაჩერებ. - ირონიულად იცინის ალექსი.
- ასე ფიქრობ? მაშინ მოდი და გავარკვიოთ, ვის რა შეუძლია. - საჩხუბრად ემზადება ლევანი.
- არა გთხოვთ, ღმერთო არა, ალექს, ლევან. - ვყვირი და შუაში ამჯერად მე ვდგები.
ალექსი ისევ ხელს მკრავს და ამაზე გაბრაზებული ლევანი, მუშტს პირველი იქნევს დასარტყმელად.
ალექსი იცილებს, თუმცა ლევანი ზედიზედ რამდენჯერმე კიდევ იქნევს ხელს.
ალექსს არცერთი არ ხვდება, ლევანი ძალიან ბრაზდება და გამეტებით იწყებს მუშტების ქნევას, თუმცა დარტყმის მიყენებას ვერაფრით ახერხებს. ალექსი მის დარტყმებსაც ისევე მშვიდად იგერიებს, როგორც ჩემი და ძიძას კივილს აიგნორებს, ბოლოს ჰაერში ხტება და ისე სწრაფად ურტყამს ფეხს, რომ მოძრაობის დაფიქსირებას ვერ ვასწრებ, შემდეგ კი ლევანიც ისევე ეცემა იატაკზე, როგორც ორი პოლიციელი რამდენიმე წუთის წინ.
- ღმერთო, რას აკეთებ, ეს რა ჯანდაბაა. - ვყვირი თუმცა მხოლოდ ხავილინამომდის ყელიდან.
- ტიმიო სამ ჯუნგ ჩაგი, ანუ ფეხის სამმაგი დარტყმა. - მექანიკურად, რობოტივით მპასუხობს ალექსი, შემდეგ კი თითქოს გონზე მოდის.
- სასწრაფოში, სწრაფად სასწრაფოში დარეკეთ, შეიძლება მოკვდეს. - ხმამაღლა ყვირის და ლევანთან იმუხლება.
ძიძა სასწრაფოს იძახებს და ლევანი რეანომობილით საავადმყოფოში მიჰყავთ.
ალექსი ფეხზე დგება და ოთახიდან გადის, უკან მივყვები, მიუხედავად იმისა რომ არ ტირის, თვალები ჩვეულებრივზე წყლიანი აქვს.
- გთხოვ, მომეცი უფლება ხელი შეგიხვიო. - ვეუბნები და მის წინ მუხლებზე ვდგები, ცოტა ხანს მიყურებს და შემდეგ თვითონაც მუხლებზე ეცემა.
-კიდევ ერთი "პირველად" ჩვენი შეხვედრიდან. - ვეუბნები და აწყლიანებულ თვალებზე ვანიშნებ. ახლოს იწევა და თმაზე, ხელს ფრთხილად მისვამს.
_ დღეს გადამირჩი, მაგრამ თუ კიდევ
გადამეღობები გზაზე, არ გაცოცხლებ. - კბილებს აღრჭიალებს, ფეხზე დგება და სახლიდან მიდის.
მისი მოტოციკლის ხმა ისმის და ვხვდები, ეზოდან როგორ გადის, მე კი ძიძა მიახლოვდება.
- მე საავადმყოფოში წავალ, ლევანის ოჯახის წევრებს უკვე დავურეკე და მიდიან, შენ ხომ კარგად ხარ ჩემო გოგო? - მეკითხება და ცდილობს ფეხზე წამომაყენოს.
- ჩემი ბრალია ძიძა, ყველაფერი ჩემი ბრალია. - არაადამიანური ხმით ვხავი და ვგრძნობ, ნერვული შეტევა როგორ მეწყება.
რამდენიმე წუთი ვერაფრით ვმშვიდდები, იატაკზე დაჩოქილი ისტერიკულად ვტირი და საკუთარ დაბადებას ვწყევლი, შემდეგ ანკა მახსენდება, მახსენდება, რომ მას შეუძლია ალექსის დამშვიდება.
- ტელეფონი მომიტანე ვამბობ. - სლუკუნით და ძიძა, ბრძანებას მაშინვე ასრულებს.
- ანკა ამ წუთში მოდი ჩემთან. - ჩავყვირი, როგორც კი ტელეფონს ხსნის.
- ნამტირალევი ხარ, რა ხმა გაქვს? - აღელვება მაშინვე ეტყობა.
- ამ წუთში_მეთქი, ძალიან მჭირდები.
- მოვდივარ, ათ წუთში მანდ ვარ.
ანკა მალე მოდის, მე ჭიშკართან ვხვდები და ალექსის სახლისკენ მიმავალ გზაზე, ყველაფერს ვუყვები.
- ხომ გაგაფრთხილე ანაბელ, ხომ გაგაფრთხილე. - მეუბნება და თავს აქნევს.
- მიდი შენც მეჩხუბე. - ჯერ კიდევ ვსლუკუნებ.
- როგორ გეჩხუბო, ისედაც ადამიანის სახე გაქვს დაკარგული. - ჩუმად ამბობს და ალექსის კორპუსთან აჩერებს მანქანას.
მის ფანჯარაში შუქი ანთია და იმედი ნაპერწკალი მიღვივდება.
-ვმადლობა ღმერთს, რომ შეხვალ კარი ღია დატოვე და ხელი მაშინვე შეუხვიე, მე ჯერ არ დავენახები. - ვაფრთხილებ ანკას, სანამ კიბეზე ავდივართ.
კარზე დაკაკუნებას ვაპირებთ, თუმცა ღიაა, ამიტომ წინ ანკა შედის, მე კი უკან ვჩერდები და ყურს ვუგდებ.
- როგორ ხარ? - ისმის ანკას ხმა.
- კარგად. - პასუხობს სავარაუდოდ ალექსი, თუმცა მის ხმას არ ჰგავს.
- ღმერთო რას გავხარ ალექს, სულ სისხლიანი ხარ, ბინტი სად გაქვს, ხელი უნდა შეგიხვიო. - ანკა კარადაში იწყებს ძებნას, გული ვეღარ მითმენს და შევდივარ, თვალებით ვანიშნებ სად დევს სამედიცინო იარაღები და ჩემკენ ზურგით მჯდომ ალექსს ვხედავ.
- რა გააკეთე? - ეუბნება ანკა და მის ხელს ფრთხილად ეხება.
- მე რა გავაკეთე? თუ იმან რა გააკეთა? -
ალექსი სიგარეტს ეწევა.
- მან შეცდომა დაუშვა, მაგრამ შენი გადარჩენა უნდოდა ალექს.
- ვინ თხოვა? - შემიძლია დავიფიცო, ზუსტად ვიცი როგორი გამომეტყველებითაც ლაპარაკობს, მიუხედავად იმისა რომ ვერ ვხედავდი.
- ალექს მორჩი რაა, შენ ვერ ხვდები? მისთვის მნიშვნელოვანი ხარ, ერთი შეხედვით ყველაფერი რიგზე იყო და მერე უცებ უცხადებ, რომ შეიძლება მოგკლან, რა რეაქციას ელოდი მისგან? - მშვიდად ლაპარაკობს ანკა.
- მან თავიდანვე იცოდა ამის შესახებ
- მაგრამ თავიდან ასეთი მნიშვნელოვანი არ იყავი ალექს.
- შენ ანაბელს ამართლებ, აქ მან გამოგიშვა არა? - გაბრაზება ეტყობა მის ხმას.
- ჯერ ერთი არავის ვამართლებ, მერე მეორე მან მითხრა რაც მოხდა, მაგრამ მე არავის ჭკუაზე არ დავდივარ და მესამე, შენ ჩემთვისაც მნიშვნელოვანი ხარ და არჩევანის წინაშე რომ ვმდგარიყავი, მეც ისევე მოვიქცეოდი როგორც ანაბელი მოიქცა.
ალექსი დუმს.
- შენთვის არაფერს ნიშნავს ის? - ისევ ანკა განაგრძობს საუბარს.
თუმცა პასუხი კვლავ არ ისმის.
- რას გააკეთებდი მის ადგილზე, შენ რომ ყოფილიყავი და ანაბელს სიკვდილი ემუქრებოდეს? - არაფრის დიდებით არ ეშვება.
- მე არ ვეცდებოდი მის შეცვლას. - მშვიდად პასუხობს და ეს უკვე გავს ალექსის ხმას.
- მას შენი შეცვლა კი არა, გადარჩენა უნდა.
- გვიანია, უკვე მეტისმეტად ვარ ჩაფლული.
- არ გტკივა? - ეკითხება და ხელის გადახვევას იწყებს.
- არა.
- ალექს, ანაბელს დაახლოებით შენი ასაკის ძმა უნდა ჰყავდეს, თორმეტი წლის იყო, თავისი ერთი წლის ძმასთან ერთად დატოვეს სახლში, ოთახში ცეცხლი გაჩნდა, სწრაფად მოედო ყველაფერს, ანაბელს შიშისგან ბავშვი დაავიწყდა და გარეთ გამოიქცა, მხოლოდ ეზოში გამოსულს გაახსენდა, რომ პატარა იქ დარჩა, მაგრამ დაბრუნება შეეშინდა და ბავშვი სახლში დაიწვა. - ნერწყვი სიმწრით გადავაგორე ყელში, წლები იყო ამ ყველაფრის დავიწყებას ვცდილობდი მაგრამ, არცერთი წამით არ მიგრძვნია თავი მშვიდად, თითქოს მთლიანად გამეხსნა ჭრილობა, ფეხებში ძალა გამომეცალა, მაგრამ ახლა ამის დრო არ იყო, ახლა ალექსს ვჭირდებოდი, ის მაინც უნდა გადამერჩინა.
- რას აპირებ ალექს, რას უპირებ ანაბელს. - ისევ ანკამ განაგრძო საუბარი, რადგან ალექსი ხმის ამოღებას ვერ ახერხებდა, თავჩაქინდრული იჯდა და ხმამაღლა ხვნეშოდა.
- აღარ მგონია ჩემი ნახვა მოუნდეს და ორივესთვის ასე აჯობებს. - ხმადაბლა ამოილუღლუღა.
- და თუ მომინდება? - ფრთხილად მივუახლოვდი და მხარზე შევეხე.
- შეიძლებოდა მომეკალი. - მპასუხობს ისე, რომ ზედაც არ მიყურებს.
- დიდ მადლს მოისხამდი. - ისევ ცრემლები მცვივა.
- მე კინაღამ მოგკალით, ჯერ შენ, შემდეგ ლევანი.
- გპატიობ. - მის ფეხებთან ვიმუხლები და თვალებში ვუყურებ.
- რატომ?
- იმიტომ, რატომაც შენ გთხოვ მაპატიო ის სისულელე, რომელიც ჩავიდინე.
- ლევანი კარგადაა? - თემას მიცვლის.
- არ ვიცი, ძიძას დავურეკავ. - ვეუბნები და ტელეფონზე ვრეკავ.
- ძიძა ლევანი როგორ არის? - ვეკითხები როგორც კი ტელეფონს ხსნის.
- ტვინის შერყევა აქვს, თუმცა საშიში არაფერია, კარგად იქნება, ალექსი? - კითხვას მიბრუნებს..
- კარგადა არის, კარგი მოგვიანებით დაგირეკავ. - მოკლედ ვპასუხობ და ვუთიშავ.
- კარგადაა? - დამნაშავე ბავშვივით მიყურებს ალექსი.
- ტვინის შერყევა აქვს. - საშინლად მინდება იმ ბავშვურ თვალებში ვაკოცო.
-როგორ მარტივად გამომძვრალა ეგ ნაბი*ვარი, დარტყმის სიძლიერეზე მეტი უნდა ვივარჯიშო. - იღიმის.
- მე დაგტოვებთ, ოღონდ დამპირდით, რომ ერთმანეთს არ დახოცავთ. -გაიღიმა ანკამ.
- ესეც წაიყვანე სახლში. - მასზე გადაიტანა მზერა ალექსმა.
- შენთან სალაპარაკო მაქვს. - ვპასუხობ და ანკა ოთახიდან მანამ გადის, სანამ კიდევ მოვასწრებთ ხმის ამოღებას.
- შენს ცხოვრებას დაუბრუნდი ანაბელ. - ფეხზე დგება ალექსი და ოთახში ბოლთისცემას იწყებს.
- რომელ ცხოვრებას, შენ რომ თავდაყირა დამიყენე, იმას? - მის წინ ვდგები და ვაიძულებ გაჩერდეს.
- ბარი-ბარში ვართ, შენც ზუსტად იგივე გაუკეთე ჩემსას.
- მაგ ხელით როგორ აპირებ ბრძოლას? - ისევ შევცვალე თემა და მზერა მის დაჭრილ ხელზე გადავიტანე.
- თავიდან არ დაიწყო და ჭკუიდან არ ამწიო ახლა. - კბილებში გამოცრა.
- დამშვიდდი, არაფერს ვიწყებ, მინდა იცოდე რომ შენს გვერდით ვიქნები.
- ჩემს გვერდით?
- ჰო ალექს, დღევანდელი დღე უკვე დაღამდა, თუმცა წინ კიდევ ორი დღე გაქვს, კარგად მოემზადები და აუცილებლად გაიმარჯვებ, მამაშენის და ჩემს გამო. - მკერდზე მივეკარი.
- როცა ამ ბრძოლას მოიგებ, შემდეგ ყველაფერი ისე იქნება როგორც მე ვიტყვი გაიგე? არავითარი ბრძოლები და არავითარი რბოლები. - ვბურტყუნებდი და მაისურს ცრემლებით ვუსველებდი.
- ამაზე მაშინ ვილაპარაკოთ, როცა ყველაფერი ჩაივლის, ახლა წამოდი ლევანი ვნახოთ. - ოდნავ გამწია და თვალებში შემომაჩერდა.
. . . .
ალექსის მოტოციკლზე ვსხდებით და საავადმყოფოში მივდივართ.
- მადლობა ღმერთს, ყველა კარგად ხართ. - წინ მოდის და ორივეს გვეხვევა ძიძა.
ლევანის პალატაში შევდივართ
- როგორ ხარ? - ეკითხება ალექსი და ეშმაკურად უღიმის.
- რამდენიმე კოპი და ტვინის შერყევა მაქვს, შენგან მეტს ველოდი, მოწოდების სიმაღლეზე ნამდვილად ვერ ხარ. - დასცინის ლევანი.
- გამშველებელს მეტი ხვდებაო არ გაგიგია?
- გამიგია, მაგრამ ამისთვის პასუხს გაგებინებ იცოდე. - მოზრდილ კოპზე ანიშნებს, რომელიც გადახვეულ თავზეც მარტივად ემჩნევა.
- კარგი კარგი დაისვენე და რომ გამოჯანმრთელდები, ერთხელ კიდევ მოგდებ. - ემშვიდობება და პალატიდან გადის ალექსი, მე რამდენიმე წუთით კიდევ ვრჩები.
- აბა წავიდეთ სახლში, ლევანს რამდენიმე დღეში გამოწერენ. - ამბობს ძიძა, როგორც კი მეც გარეთ გამოსულებს მხედავს.
ორივე ვეთანხმებით, მე და ალექსი მოტოციკლით ვბრუნდებით, ძიძა ტაქსით.
- აქ დარჩი კარგი? ეს თხოვნა მაინც შემისრულე. - ვეუბნები, როგორც კი ვაცნობიერებ, რომ წასვლას აპირებს.
უსიტყვოდ შედის თავის ოთახში და ძალაგამოცლილი ეშვება საწოლზე.
- უკვე გვიანია, კარგად გამოიძინე, დილით ვარჯიშს უნდა შეუდგე. - ვეუბნები შუბლზე ვკოცნი და მარტო დარჩენის საშუალებას ვაძლევ.
გარეთ გამოსულს მხოლოდ ერთი ფრაზა მიტრიალებს გონებაში "ორი დღე", მხოლოდ ორი დღე დარჩა მოსამზადებლად.
. . .
დილით ადრე შევდივარ მის ოთახში, თუმცა ალექსს არ სძინავს.
- დილამშვიდობის. - ვამბობ და საწოლზე ვჯდები.
- დილამშვიდობის.
- ხელი როგორ გაქვს? - ფრთხილად ვეხები.
- პატარა ნაკაწრებია, მალე გაივლის. - უდარდელად იჩეჩავს მხრებს.
- შენ თავს გეფიცები, შენ თუ სიტყვა "ნაკაწრის" მნიშვნელობა იცოდე. - მეცინება და მოგვიანებით ვაცნობიერებ რომ ალექსი დავიფიცე.
- ტყუილზე ნუ მიფიცებ, ისედაც ერთი დაბანა ვარ დარჩენილი. - იღიმის და ლოყაზე მკოცნის.
- ადექი, ბინტი გამოვიცვალოთ, სისხლიანია.
უსიტყვოდ დგება, აბაზანაში შედის და დაახლოებით ათ წუთში ჩაცმული ბრუნდება.
- შენით მოიხსენი? ვეკითხები და ხელს ვათვალიერებ, რომელზეც ბინტი აღარ ჩანს.
- ყველაფერი კარგადაა.
- ამ ხელით ჩხუბს როგორ აპირებ? - კარგად ვათვალიერებ, მთლიანად დაჭრილ მტევანს.
- ფეხები უფრო მჭირდება, ხელით მაინც ვერაფერს გავაგებინებ იმას. - იცინის.
- წამოდი, დღეს და ხვალ, მთელი დატვირთვით ივარჯიშებ და ამას პირადად გავაკონტროლებ. - თვალებს ვუბრიალებ.
- როგორც თქვენ ბრძანებთ. - მპასუხობს და ოთახიდან გავდივართ.
თითქმის მთელი დღე ვარჯიშობს, საღამოს კი ნინი და ანკა მოდიან. გოგონებს ვესალმები და დასასვენებლად დივანზე ვჯდები.
- ალექს არ შემოგვიერთდები? - ეჭყანება ანკა.
- არა, მას დასვენების დრო არ აქვს. - ვპასუხობ მის მაგივრად და "მეტიც არ მინდა ხმა ამოიღო" მზერით ალექსს ვაჩერდები. ისიც ვარჯიშს განაგრძობს.
- რას ფიქრობ ბელს? - მეკითხება ანკა და სერიოზულ სახეს იღებს.
- ძალიან მეშინია.
- მას შემდეგ რაც ლევანს ერთი დარტყმით ტვინის შერყევა დამართა, კიდევ ფიქრობ, რომ არავითარი შანსი არ აქვს? - წარბს სწევს გაოცების ნიშნად.
- მე მჯერა მისი, მაგრამ ძალიან ვნერვიულობ, შენ არ გინახავს ვის უნდა ეჩხუბოს. - ოფლით დაცვარულ შუბლს ხელით ვიწმენდ.
- მანახე რაა. - ამბობს ანკა და ჩემკენ ჩოჩდება.
- გუგლში კარმენ ხაჯიბეგოვის სახელის და გვარის აკრებისთანავე, ისევ იმ უზარმაზარი არსების სურათს ვაწყდები და ანკას ტანში აჟრიალებს.
- რაა, ეს ადამიანია, რა ჯანდაბაა, ამას როგორ უნდა მოერიოს, უროს თუ დაარტყამს თავში, თორე ამას რა გათიშავს, შენ ნორმალური ხარ? - უყვირის ალექსს, მასთან მიდის და ხელს კრავს.
- გაჩერდი. - მშვიდად პასუხობს.
- მე გავჩერდე, თავს რატომ იკლავ შე მართლა არანორმალურო? - გულზე ხელებს ურტყამს და ფეხებს აბაკუნებს.
- ახლა შენ ნუღარ დაიწყებ რაა. - ხელებს უჭერს ალექსი და იძულებულს ხდის გაჩერდეს.
- ამის უფლებას როგორ აძლევ ანაბელ? - ამჯერად მე მიყვირის და ცდილობს ალექსს ხელი გააშვებინოს.
- მე მოვიგებ გესმის? აუცილებლად მოვიგებ. - თვალს არ აცილებს ანკას და ისიც ნებდება, რადგან ხვდება, რომ ხელს ვერ გააშვებინებს.
- ავადმყოფები ხართ, არანორმალურები, არც კი ვიცი ასე ზუსტად, როგორ იპოვეთ ერთმანეთი, ორივე აფრენთ გაიგეთ? ორივე აფრენთ. - რიგ-რიგობით გვიყურებს საყვედურის მზერით.
ალექსი ხელს უშვებს, ანკა კიდევ ერთხელ ურტყამს გულზე.
- ნეტავ შენზე ძლიერი ვიყო, ერთს ისეთს დაგლეწავდი, ცხოვრებაში რინგი აღარ გეხსენებინა. - საყვედურის კილოთი აყრის და ფეხების ბაკუნით უკან ბრუნდება.
- დღეს არ იქნება ბრძოლა? - ამჯერად მე ვეკითხები ალექსს.
- კი ათზეა როგორც ვიცი.
- წავიდეთ, ვუყუროთ.
- რატომ? - გაკვირვება ეტყობა სახეზე.
- მინდა მზად ვიყო ხვალინდელი დღისთვის. - მშვიდად ვუხსნი.
- ხვალ სერიოზულად აპირებ წამოსვლას?
- მარტო ეგ კი არა, მეც. - საუბარში ერთვება ანკა. - ახლა კი ადექი, წყალი გადაივლე და წაგვიყვანე, ის მაინც გვეცოდინება რას უნდა ველოდეთ. - ისევ თვითონ აგრძელებს საუბარს.
- არა. - გვპასუხობს მშვიდი, თუმცა მტკიცე ტონით.
- რატომ? - ანკა ეპასუხება.
- იმიტომ, რომ არ მენდობა, ჰგონია ისევ პოლიციაში წავალ. - ვერთვები საუბარში.
- ეს არაფერ შუაშია. - მაწყვეტინებს ალექსი...
- შუაში კი არა თავშია, უბრალოდ მენდე და წაგვიყვანე. - სახეში ვაჩერდები.
- ჯანდაბა, კარგი. - წუწუნით მთანხმდება, ოთახიდან გადის და თითქმის ნახევარი საათის შემდეგ ბრუნდება.
- წავედით? - გვეკითხება და სამივეს გვიყურებს.
- ჰო. - ფეხზე ვდგებით და მანქანაში ვსხდებით.
ქალაქის გარეუბანში გავდივართ და ალექსი, ავტოფარეხის მაგვარ შენობასთან ჩერდება, რომელსაც ხის კარები აქვს.
სანამ ალექსი კარზე აკაკუნებს, ჩვენ მანქანიდან გადმოვდივართ, ვიღაც ტატუებიანი და ჩაწნულ წვერიანი კაცი, ხის კარს აღებს და ალექსს გულითადად ესალმება.
- ყველა შენ გახლია? - მზერას გვავლებს სამივეს.
- ჰო. თავის დაქნევით უდასტურებს ალექსი.
- წავედით. - ამბობს ტატუებიანი და წინ მიგვიძღვის.
ფარეხში მხოლოდ დაშლილი მანქანები და მისივე ძველი ნაწილები ყრია. საკმაოდ დიდ გზას გავდივართ, შემდეგ კიბით, მიწის ქვემოთ ვეშვებით და სასმლის სუნი გვცემს, მალე ხალხით სავსე უზარმაზარ ადგილას შევდივართ. აქაურობა რეტორანს გავს, მხოლოდ ერთი განსხვავებით, შუაში რინგია მოწყობილი, მაგიდები კი ირგვლივ ლამაზად დაუწყვიათ.
ძალიან ბევრი ხალხია, ტერიტორიაც დიდია.
საზოგადოების უმეტესობა შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილი ჯენტლმენებია, რომელთაც ასევე საზეიმოდ გამოწყობილი ქალბატონები ახლავთ.
ვერც მიხვდები რომ აქ, ადამიანების ცემა-ტყეპის საყურებლად არიან მოსულები.
ალაგ-ალაგ ტატუებსა და კიკინებში გამოწყობილი კაცებიც ჩნდებიან.
ჩვენს თანამგზავრს, ერთ-ერთ მაგიდასთან მივყავართ, რომელიც საკმაოდ ახლოა რინგთან და ყველას სათითაოდ გვიწევს სკამს,
ვსხდებით და მადლობას ვუხდით.
- ვინები გამოდიან დღეს? - გულგრილად ეკითხება ალექსი.
ახლა მხოლოდ ის დგას ფეხზე, ტატუებიანთან ერთად!
- ბონდარენკო და გაჩეჩილაძე.
- ნორმალური ბრძოლა იქნება, ერთმანეთს არ დახოცავენ. - მშვიდად ურთავს ალექსი.
- ნამდვილ სანახაობას ხვალ ველით ძმაო. - ზურგზე ხელს ფრთხილად ურტყამს ტატუებიანი.
ალექსი ემშვიდობება და ისიც მიდის. თუმცა ჩვენს მაგიდასთან მომსვლელთა რიცხვი, არ წყდება.
ალექსს, ხვალინდელ ბრძოლაში წარმატებას, დაუღალავად უსურვებენ.
- ეს ყალბი ნაბიჭ'ვრები ვითომ ძაან ადარდებთ შენი სიცოცხლე. - ხმამაღლა ამბობს ანკა, როცა კიდევ ერთი შარვალ-კოსტუმიანი გვშორდება.
- რას დალევთ? - ანკას წუწუნზე, ყურსაც არ იბერტყავს ალექსი.
- ჩვენ მარტინის. - ამბობს ანკა. - მე და შენ წვენს. - ვეუბნები ალექსს და ვანიშნებ, რომ კამათი გამორიცხულია.
- ახლავე დავბრუნდები, სასმელს მოვიტან. - მაგიდას სწრაფი ნაბიჯით შორდება.
ალექსის მოსვლამდე, მაგიდას ვიღაც ახმახი უახლოვდება და დაუკითხავად მიჯდება გვერდით.
- აქ ჩემი მეგობრის ადგილია. - ვუხსნი მშვიდად.
- შენი მეგობრის? - აშკარად ნასვამია უცნობი.
- ჰო, ჩვენი მეგობრის და აქედან თუ არ დაახვევ, თავ-პირს დაგამტვრევს როცა დაბრუნდება. - ნერვებს ვერ თოკავს ანკა.
- მაშინ აქ დაველოდები და ვნახოთ, რისი ტრა'კი აქვს. - საზიზღრად იცინის.
- აქ ვინმე ჩემს ტრა'კზე საუბრობდა? - თავზე გვადგება ალექსი და ჭიქებს მაგიდაზე აწყობს.
- შენ, შენ ხვალ ბრძოლა არ გაქვს? - მისი დანახვა, უცებ აფხიზლებს.
- ჰო მაქვს, დღეს კიდევ საკმაოდ ნავარჯიშები ვარ და სულაც არ მინდა, ვინმე შემომელახოს.
- არა, არა, რა გვაქვს საჩხუბარი, მიხარია შენი ნახვა და ხვალ შენზე საკმაოდ დიდი ფსონის დადებას ვაპირებ. - სწრაფად უხვდება გადაკრულ სიტყვას.
- ძალიან კარგი, მაშ თუ წინააღმდეგი არ ხარ, ჩემს ადგილას დავდებ ზემოთ ხსენებულ ტრა'კს.
უცნობი სასწრაფოდ დგება და ალექსს დაჯექიო ანიშნებს.
- იმედი მაქვს თავში ბოთლს არ ჩამარტყამ, როცა დავჯდები. - პირისპირ უდგას და იცინის.
- რას ამბობ ძმაო. - ალექსის სიცილით გულმოცემულს, თვითონაც ეღიმება.
- ხვალ შენი ფსონისთვის ბოლომდე დავიხარჯები, შენ კი სამაგიეროდ გოგონების პატივისცემა ისწავლე. - სკამზე ეშვება ალექსი.
- ჰო, რა თქმა უნდა, მე ცუდი არც არაფერი მიკადრებია.
- მხოლოდ იმიტომ, რომ ვერ მოასწარი, ახლა კი შეგიძლია წახვიდე. - ხელით ანიშნებს და უცნობიც სასწრაფოდ გვემშვიდობება.
- მართლა არანორმალური ხარ. - ამჯერად, აღტაცებით ამბობს ანკა.
- მოკლედ ქალის დანახვაზე, ჭკუას კარგავენ ეს სირ'ები. - ბრაზით ამბობს და თავის წვენს წრუპავს.
ცოტა ხანში, ჩვენთან კიდევ ერთი ჯენტლმენი მოდის.
- მეგობარო. - ყვირის და ალექსს გულში იხუტებს!
- დღეს რა გულითადი ხარ, დიდი ფსონები დაიყარა არა? - ნაგლად უცინის.
- კარგი რა, ხომ იცი შვილივით მიყვარხარ.
- არ მინახავს, რომ შენი შვილის სიცოცხლე, რისკის ქვეშ დაგეყენებინა. - ღიმილი არ შორდება ალექსს.
- მე შენს მხარეს ვარ და ვიცი, რომ მოიგებ, შეიძლება დავჯდე? - ჩვენც გვათვალიერებს მამაკაცი.
- არა, სხვა დროს ვილაპარაკოთ. - მოკლედ უჭრის და ჭაღარაც მალევე მიდის.
- ვინ იყო? - ვკითხულობ.
- შენობის მეპატრონე, ამ ყველაფრის ორგანიზატორი და მამაჩემის ბავშვობის მეგობარი.
- ნაბიჭ'ვარი. - კიდევ ერთხელ ამბობს ანკა.
- დღეს ეს გოგო ცუდ ხასიათზე გვყავს, ლანძღვა გინების გარდა, მისგან არაფერი მომისმენია. - სიცილით ამატებს ალექსი.
ბრძოლა მალე იწყება, ორი ახალგაზრდა ბიჭი, ერთმანეთს გამეტებით სცემს.
- წავიდეთ აქედან. - ვამბობ და ალექსს ქურთუკზე ვქაჩავ.
- კარგად ხარ? - მეკითხება და ფეხზე დგება.
- ამის ყურება არ შემიძლია გაიგე? არ შემიძლია. ხმას ვუწევ, ალექსი ხელს მხვევს შენობიდან გამოვდივართ და ძლივს ვსუნთქავ, ჰაერი არ მყოფნის.
- ყველაფერი კარგადაა, აქ აღარ მოგიყვან. - ალექსი მიხუტებს და მისი გულისცემა მამშვიდებს.
- რომ წარმოვიდგენ, რომ ხვალ იქ მათ მაგივრად შენ.. შენ.. - წინადადების დასრულებას ვერ ვახერხებ.
- ანაბელ, ჯერ კიდევ არ არის გვიან, შეგიძლია წახვიდე და აღარასოდეს მოიხედო უკან, შენ ჯერ კიდევ გაქვს არჩევანის საშუალება და მე შენს გადაწყვეტილებას პატივს ვცემ. - ისე მიხსნის, მკერდიდან არ მიშორებს
- მე შენ გირჩევ და ათასჯერ რომ მომცენ არჩევანის უფლება, არცერთხელ არ ვიტყვი უარს შენზე. - ცრემლები ღაპაღუპით მდის და ალექსს, რაც შემიძლია ძლიერად ვეკვრი.
- ნორმალური ადამიანები რომ იყოთ, ახლა ერთმანეთს ხელი უნდა ჩაკიდოთ და მსოფლიო ფეხებზე დაიკიდოთ, მაგრამ თქვენ და ნორმალურობა საიდან სად? - ყვირის ანკა და მანქანის ფანჯრიდან თავს ყოფს.
- ამის დროც მოვა, ახლა კი სახლში წავიდეთ. - ყურში მეუბნება ალექსი და მანქანაში მაჯენს.
ჯერ ანკას და ნინის ტოვებს სახლში, შემდეგ კი ჩვენც სახლში ვბრუნდებით.
დრო საშინლად სწრაფად მიდის, იმდენად სწრაფად გათენდა და დაღამდა რომ ვერც გავაცნობიერე. მთელი დღე სახლიდან არ გავსულვართ. ალექსი მთელი დღე, ტომრის ცემამ იმდენად დაღალა, რომ მისაღებში დივანზე ჩაეძინა.
გავაღვიძე და თავის ოთახში ავიყვანე, წყალი გადაივლო და ჩვეულებისამებრ თმაგაჩეჩილი გამოვიდა.
- შეიძლება ამ საღამოს შენთან დავრჩე? - ვუთხარი და წინ დავუდექი.
- არ ვიცი ანაბელ.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ არ ვიცი, კიდევ რამდენ ხანს შევძლებ თავის შეკავებას. - თვალს არ მაშორებს.
- და რატომ იკავებ თავს? - საკუთარმა სითამამემ, თავადაც გამაოცა.
- იმიტომ, რომ არ ვიცი ხვალ რა მოხდება და მეშინია, რომ გული გეტკინება.
- შენი აზრით ამას რამე მნიშვნელობა აქვს? ფიქრობ, ფიზიკური სიახლოვე რამეს შეცვლის ჩვენს შორის? - მზად ვიყავი გაუჩერებლად მეღრიალა ახლა.
- რაც მოხდება შენს თავს დააბრალე. - თქვა და უხეშად მიმიზიდა თავისკენ.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი ნანა

ესეიგი ეა ბოლოს წინა თავია და შენ იმას აპირებ მე რომ ვფიქრობ?.. ფიქრო ❤️

 



№2  offline წევრი -ლილუ

არ ხარ შენ ნორმლური... ალექსი ,,ჩემი'' ვნებიანი დემონია))) (წავედი წყალი შევისხა არ ვარ კარგად მე)))) შენზე აღარაფერს ვამბობ უბრალოდ გყვარობ რა)))

 



№3  offline მოდერი სალანდერი

სტუმარი ნანა
ესეიგი ეა ბოლოს წინა თავია და შენ იმას აპირებ მე რომ ვფიქრობ?.. ფიქრო ❤️

კი, ზუსტად მაგას ვაპირებ ❤

-ლილუ
არ ხარ შენ ნორმლური... ალექსი ,,ჩემი'' ვნებიანი დემონია))) (წავედი წყალი შევისხა არ ვარ კარგად მე)))) შენზე აღარაფერს ვამბობ უბრალოდ გყვარობ რა)))

ლილუუუ ❤
მაბედნიერებ ❤

 



№4  offline წევრი ბელუ შეროზია

მე სულ როგორ უნდა ვაგვიანებდე ნახვას რაა! მაგრამ ეგ სულ შენი ბრალია :დდ არასდროს რომ ველი ზუსტად მაშინ დებ ხოლმე :დდ კაი წავე წავიკითხო და დავბრუნდები...

 



№5  offline მოდერი სალანდერი

ბელუ შეროზია
მე სულ როგორ უნდა ვაგვიანებდე ნახვას რაა! მაგრამ ეგ სულ შენი ბრალია :დდ არასდროს რომ ველი ზუსტად მაშინ დებ ხოლმე :დდ კაი წავე წავიკითხო და დავბრუნდები...

გელი ბელუ ❤

 



№6  offline წევრი ჟიზელი

დააბრალა თავის თავს,მა რა ქნა :დდდდდ
მარტო არ მინდა , ხვალ წამოვცრემლო

 



№7  offline მოდერი სალანდერი

ჟიზელი
დააბრალა თავის თავს,მა რა ქნა :დდდდდ
მარტო არ მინდა , ხვალ წამოვცრემლო

ოხ შენ მოკლედ რა :დ

 



№8  offline წევრი ბელუ შეროზია

მაგიჟებ მე შენ!
არა რა პირველი თავიდან გამომდინარე ხომ ვიცოდი, რომ ჰეფი ენდი არ იქნებოდა,
მაგრამ! აი ვერ ვეგუები და მომკალი!
დასაწყისიდანვე მოვამზადე ჩემი თავი "არც ისე" ბედნიერი დასასრულისთვის,
მაგრამ...
აი ნინოს და ანდრეას შემთხვევაში ხო ძლივს შევიკავე თავი, რომ არ მეტირა
და ეხლა ეს!
რა სასტიკი ხარ პატარა ქალო! :დდ
ასე რაფერ ექცევი შენს პერსონაჟებს?!
ნუთუ კოშმარებში არ მოდიან ისინი, რომ გაგამწარონ, როგორც შენ ამწარებ მათ! joy
ეს ალექსის ილეთები ხომ ცალკე მაგიჟებს.
ისეთი გაბრაზებული იყო, როცა ლევანი სცემა და მაინც რა სხარტად უპასუხა ანაბელის შეკითხვას ეს რა იყოო?! joy
ველოდები ფინალს!
წინასწარ დაძაბული თანაც grin

 



№9  offline მოდერი სალანდერი

ბელუ შეროზია
მაგიჟებ მე შენ!
არა რა პირველი თავიდან გამომდინარე ხომ ვიცოდი, რომ ჰეფი ენდი არ იქნებოდა,
მაგრამ! აი ვერ ვეგუები და მომკალი!
დასაწყისიდანვე მოვამზადე ჩემი თავი "არც ისე" ბედნიერი დასასრულისთვის,
მაგრამ...
აი ნინოს და ანდრეას შემთხვევაში ხო ძლივს შევიკავე თავი, რომ არ მეტირა
და ეხლა ეს!
რა სასტიკი ხარ პატარა ქალო! :დდ
ასე რაფერ ექცევი შენს პერსონაჟებს?!
ნუთუ კოშმარებში არ მოდიან ისინი, რომ გაგამწარონ, როგორც შენ ამწარებ მათ! joy
ეს ალექსის ილეთები ხომ ცალკე მაგიჟებს.
ისეთი გაბრაზებული იყო, როცა ლევანი სცემა და მაინც რა სხარტად უპასუხა ანაბელის შეკითხვას ეს რა იყოო?! joy
ველოდები ფინალს!
წინასწარ დაძაბული თანაც grin

ჩემი გიჟი ქალი ხარ შენ :დ
არ მოდიან კოშმარებში გოგო თორე სიამოვნებით დავისიზმრებდი ალექსს და ანდრეას :დ
ფინალი ხვალ იქნება ❤

 



№10  offline წევრი ცარიელი

აუ ახლა დავისტრესეე.. ამაღამ არ დამეძინება ალექსზე ნერიულობით :( კარგი რაა.. ველი ფინაალს ❤️
--------------------
ხელმოწერა

 



№11  offline მოდერი სალანდერი

mirandaa31
აუ ახლა დავისტრესეე.. ამაღამ არ დამეძინება ალექსზე ნერიულობით :( კარგი რაა.. ველი ფინაალს ❤️

აუუუ როგორ მახარებ ყოველთვის ❤
დილით დავდებ ფინალს ❤
ძალიან დიდი მადლობა ❤

 



№12 სტუმარი სტუმარი თამარი

7 არ დევს თუ რატომ ვერ ვიპოვე?

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent