ნაკაწრები 4 თავი » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი

შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაკაწრები 4 თავი


29-07-2018, 10:13
ავტორი lullaby
ნანახია 1 421

ნაკაწრები 4 თავი

***

2016 წელი, 6 ივლისი
შუადღე

მთელ დღეს სამსახურის საქმეში თავჩარგული ვატარებ და ფიქრისთვის დრო არ მრჩება. სარას და გეგას მივუთითე, ეზოს დასუფთავებისას რომელ ნაწილს არ უნდა მიკარებოდნენ. გარემო ზედმეტად ლამაზად გვიწყობს ხელს. ბუნებრივობა ყოველთვის გამორჩეულად მშვენიერია. სკამების რამდენიმე დიზაინი გადავუგზავნე და თეთრჩუქურთმიანი, კრემისფერტყავგადაკრული სკამები აირჩიეს, რომლებსაც საზურგეებზე ამავე ფერის ბაფთებს შევაბამთ. მატერიები უკვე შევუკვეთე. ყვავილებს ჯერ ისევ ათანხმებენ. დეკორაციების ნაწილიც ჩანიშნული მაქვს. ახლა სამსახურის კაფეში ვზივარ და ცივი ყავის მოლოდინში, ბორჯომში გადაღებულ სურათებს ვათვალიერებ.
ხანდახან ვფიქრობ, რომ შეცდომა დავუშვი, როცა მათეს სიყვარულის ახსნის შემდეგ მეგობრობაზე დავთანხმდი. მაშინ მითხრა, რომ მისი გრძნობა არ შემაწუხებდა. ერჩივნა ჩემთან ემეგობრა, ვიდრე დავეკარგე. მაშინვე ვხვდებოდი, რამხელა რისკზე მივდიოდი, მაგრამ სხვაგვარად არც მეშეძლო. მასთან მეგობრობით თავს ისე მშვიდად და დაცულად ვგრძნობდი, რომ ვიცოდი, უმისობა არარაობად მაქცევდა. ეგოისტობამ ყველაფერ დანარჩენს უკან დაახევინა და მე და მათემ ისე გავაგრძელეთ, როგორც მანამდე იყო.
აქამდე სულ ორი ბიჭი იყო, რომელიც მომწონდა და მათესთან მათზე იმაზე მეტს ვსაუბრობდი, ვიდრე ნატასთან და თეონასთან. ისიც ყოველთვის ადეკვატურად იღებდა მათ. მაგრამ რა მოხდა იქ, ბორჯომში არ ვიცი. არ ვიცი, რატომ გამიჭირდა მათესთან იმის აღიარება, რომ კალე მომწონს. ვგრძნობ, რომ სინდისის ქენჯნა მიმძაფრდება და ვერ ვხვდები, ეს რის გამოა. ხომ არაფერი შეცვლილა, მისგან ხომ არაფერი მიგრძვნია, მე ხომ ისევ მისი მეგობვარი ვარ...
ის-ისაა მიმტანს შეკვეთა მოაქვს, რომ მაგიდის მეორე მხარეს კალე ჯდება.
- გეძებდი. - ამბობს ის.
- მიპოვე. - მხრებს ვიჩეჩავ.
- მაგრად ცხელა. - მაისურით გულს იგრილებს. შემდეგ ჩემს ჭიქას თავისკენ აცურებს და ერთი მოსმით ყავა ნახევრამდე დაჰყავს. გაოგნებული ვუყურებ. ტუჩებს ილოკავს და ღმერთო, ისე იღიმის, რომ ყოველგვარი ბრაზი მივლის. ფანჯრიდან შემოსული დღის შუქი მის ქარვისფერ თვალებს მომნუსხველად ასხივოსნებს. - მეგონა წინააღმდეგი არ იქნებოდი. - ისევ ჩემკენ აბრუნებს ჭიქას.
- გისმენ, რატომ მეძებდი. - მობილურს მაგიდაზე ვდებ და ხელებს გულზე ვიკრეფ. მოხიბლული რომ ვარ არაფრით ვიმჩნევ.
- თაღი ააწყეს.
- გასაგებია. და როდის შემდეგ ერევა ფოტოგრაფი საქორწილო დიზაინის საქმეში?
- ელენემ შენი დახმარება მთხოვა. - მაგიდაზე ჯერ კიდევ გაუხსნელ სიგარეტის კოლოფს ატრიალებს.
- დარწმუნებული ვარ, ამ ფაქტით დიდად აღფრთოვანებული არ ხარ. ასე, რომ შეგიძლია დაივიწყო. - ყავის ფინჯანს ვუყურებ. მწყურია.
- რატომაც არა? - კოლოფს ნელა აცლის ცელოფანს და ხსნის. - რა გაარკვიე, დააყენეს კლდის პირას მოაჯირები?
- დააყენეს.
- როდის ვნახოთ? - კოლოფიდან ღერებს იღებს და მაგიდაზე აწყობს. ვერ ვხვდები რას აკეთებს.
- ხომ გითხარი, რომ იქ აღარ წამოხვიდოდი.
- ელენემ მთხოვა...
- იმიზეზებ. - ვაწყვეტინებ, ჭიქას ვიღებ და ყავას ვსვამ. კალეს ეღიმება. სიგარეტის კოლოფს პრიალა ფოლგას აცლის და ღერებს უკან აბრუნებს.
- მართალია, სინამდვილეში შენთან ერთად ხეტიალი მინდა, მშიშარა. - სიგარეტს მიწვდის. თავს უარის ნიშნად ვაქნევ და მის ნათქვამზე ღიმილს ვერ ვიკავებ.
- რა ბანალური ხარ.
- ადამიანებს უმეტეს შემთხვევაში ბანალური სურვილები ამოძრავებთ, მაგრამ მთავარი სურვილებია და არა მათი ბანალურობა.
- მაგრამ ადამიანებზე წარმოდგენას ხშირად მათი სურვილებიდან გამომდინარეც ვიქმნით.
- ეგ მართალია. - ვერცხლისფერ ფოლგას თითებში ატრიალებს. - როგორი წარმოდგენა გაქვს ჩემზე?
- უამრავი კითხვის ნიშანი. - არ ვმალავ. რა აზრი აქვს.
- მშვენიერია! - კმაყოფილი და გაკვირვებული მავლებს თვალს რამდენიმე წამით და ისევ ქაღალდზე გადააქვს ყურადღება. მისი საქციელი ჩვევას უფრო ჰგავს, ვიდრე გამიზნულ ქმედებას. - კარგია, რომ პირდაპირი ხარ და კითხვის ნიშნები ხომ საერთოდ შესანიშნავია. ინტერესზე მეტყველებს.
- ინტერესი ქრება, როცა შეკითხვებზე დიდხანს არ გაქვს პასუხები.
- ამის მიზეზს არ მოგცემ. - ეღიმება კალეს და სკამზე სწორდება. ფოლგას კუთხეებს უკეცავს. - მე გულახდილი ვიქნები, ეტაპობრივად.
- ასე მგონია, რაღაც გეგმას მისდევ.
- დღესდღეობით ერთადერთი გეგმა მაქვს და ეს შენ ხარ. - კალე მაგიდას იდაყვებით ეყრდნობა და ვერცხლისფერ, მინიატურული ფოლგის ტიტას მაგიდაზე დებს. შემდეგ მზერა ჩემზე გადმოაქვს და რამდენიმე წამით თვალს არ მაშორებს. მისი გულახდილობა სიამოვნებასთან ერთად ფორიაქსაც იწვევს ჩემში. წინ მიდის ის ურთიერთობა, რაც მე მინდა, მაგრამ ვგრძნობ, რომ ქვეცნობიერად უკან დასახევი ერთი ნაბიჯის ადგილს ვიტოვებ. ამაზე ფიქრს ვერ ვასწრებ. კალე უცბად ფოტოაპარატს სწვდება და სურათს მიღებს. მეცინება.
- რაც არ უნდა იყოს, წაშალე.
- ჩემს ფოტოაპარატზე არანაირი გავლენა არ გაქვს.
ხელებს მაგიდაზე ვაწყობ და ვერცხლისფერი ტიტისგან მზერა კალეზე გადამაქვს.
- მის პატრონზე რას იტყვი? - ვეკითხები და ჩემი სითამამე ცოტა არ იყოს მაკვირვებს.
- ხათრიანი არ ვარ, მირანდა. - ჩემს სახელს ღიმილით ამბობს. - შენი სახით გამონაკლისის დაშვება სასიამოვნო იქნებოდა... მაგრამ ამ სიამოვნებაზე უარს ვამბობ. იმ ფოტოს წაშლა, რომელიც მოგწონს, იგივეა, მოკლა ადამიანი, რომელიც გიყვარს.
- რას, ამბობ. ეს ხომ უბრალოდ ფოტოა.
- ადამიანიც უბრალოდ ადამიანია. - მხრებს იჩეჩავს ის. - ამაზე ჩემთან კამათით ვერ გაერთობი. აბა? როდის მივდივართ წყვილთან?
ისევ ის შეგრძნება მეუფლება. მგონია, რომ ათასი შეკითხვა მაქვს მასთან, მაგრამ აშკარად არც ერთი იკვეთება. რაც უფრო მიმძაფრდება ეს გრძნობა, მით უფრო სასურველი ხდება ჩემთვის ფოტოგრაფი. ვიცი, რომ ეს არანორმალურობაა და, რომ მათე მართალია, მაგრამ რაღაც არ მასვენებს და ჩემი ეს მდგომარეობა მომწონს. თუ რას მომიტანს ეს. ამაზე ფიქრი არ მინდა.


მოგონება

***

2010 წელი, 30 ივლისი
მესამე დღე, დილა

წუხანდელი ღიმილიანი ღამის შემდეგ, თითქმის მთელი დილა მძინავს. ჯერ კიდევ თერთმეტ საათზე ძალდატანებით ვახელ თვალებს და ვიფშვნეტ. მახსენდება ჩემი და დაჩის მიმოწერა და სიამოვნების ეკალს მთელს სხეულზე მაყრის. მანამ ვისაუბრეთ, სანამ ორივეს არ ამოგვეწურა ანგარიში. დაახლოებით ხუთი სააათი იყო ძილინებისა რომ მისურვა, მაგრამ ფიქრმა კიდევ დიდხანს არ დამაძინა. არ ვიცი, რას მომიტანს დარჩენილი ხუთი დღე, მაგრამ ერთ რამეს დანამდვილებით ვგრძნობ - არ მინდა, ეს ტკბილი ჟრუანტელი შეწყდეს.
ფიქრებიდან ოთახში ლელას ხმაურიან შემოსვლას გამოვყავარ. გოგო ერთიანად სველია.
- შენ ისევ საწოლში ხარ? - გაოგნებული ისვამს ხელებს სველ თმაზე და შხეფებით მწუწავს. - ადექი, ადექი. პრინცზე ფიქრს მერეც მოასწრებ. მირა, რომ იცოდე, რა სასწაული წყალია, დახრჩობაზეც არ იტყოდი უარს.
- ვერ ხარ შენ! - სიცილი მიტყდება. ვდგები და გახუხულ პურზე კარამელს ვისხამ. - ვკვდები, ისე მშია, შევჭამ და გამოვალ.


***

პირველი, რასაც კოტეჯიდან გამოსვლისას ვაკეთებ, აღმართის და დაჩის სახლის შეთვალიერებაა. აივანზე მხოლოდ გოგოებს ვხედავ, ისინიც მხედავენ და ხელს მიქნევენ. მეც ვესალმები და თმის აკოსვით წყალსაცავიდან წამოსული ხმაურისკენ მივდივარ.
- ვაა, მირიან! - წყლიდან ყვირის თენგო. - კიდევ კარგი გამოჩნდი, თორემ უკვე ვფიქრობდი, რომ წუხელ რამემ გაწყინა.
- იდიოტი! - ვბუტბუტებ ჩემთვის და მეცინება. - გავიგე, წყალი ისეთი კარგია, თენგო შიგ ჩახრჩობას აპირებსო.
- მხოლოდ თქვენს შემდეგ ახალგაზრდებო, მხოლოდ თქვენს შემდეგ! - ყვირის ის და ყვინთავს.
წყალზე აშენებულ ხის სადგომზე გავდივარ და თეონას და ნატას შორის ვჯდები. ფეხებს წყალში ვყოფ. მართლაც სასიამოვნოა. მზე შემაწუხებლად აცხუნებს, მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევ. გოგოები წუხანდელი ღამის შესახებ ათას შეკითხვას მისვამენ. ყველაფრის გახსენებისას კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ დილა საოცნებოდ დამათენდა. ის-ისაა მათგან თავის დაღწევას და წყალში ჩასვლას ვაპირებ, რომ ტელეფონის რეკვის ხმა მესმის. მათეს მობილური მისსავე მაისურზე უპატრონოდ გდია.
- მათე, გირეკავენ! - ვეძახი. ბიჭი ნაპირისკენ მოცურავს, სადგომს ხელისგულებით ეყრდნობა, წყლიდან ხტება და ნატას გვერდით ჯდება.
- სალამი. - თვალს მიკრავს ის და თავის მობილურს იღებს.
დაღლილი სუნთქვისგან საუბარი უჭირს. მოგრძო თმა კისერსა და შუბლზე ხვეულებად მიჰკრობია. ვგიჟდები მის გიშერივით შავ თმაზე!
ვუყურებ და მეღიმება. ისეთი მიმზიდველია, მეგობრად რომ არ ვთვლიდე, პირველს ალბათ მე შემიყვარდებოდა. ჰმ! ეგ კი არა, და... გუშინ ნეტავ რა მოხდა? სანამ არ ვათქმევინებ, ვიცი, ამაზე ფიქრი არ მომასვენებს. სიგარეტის მოწევა დაიწყო და ამას აქვს ისეთი მიზეზი, რომლის თქმასაც ჯერ აჭიანურებდა, შემდეგ კი საერთოდ მნიშვნელობა დაუკარგა. ოხ, მათე!
ბიჭი მობილურზე საუბარს ასრულებს, ტელეფონს ისევ თავის მაისურზე დებს და ჩვენკენ ბრუნდება.
- აბა, რას შვრებით? წყალში რატო არ ჩამოდიხართ? - გვიყურებს სამივეს გვერდიდან. მწვანე თვალები წყლის ფონზე ფირუზებივით უკრიალებს.
- ახლა ვაპირებდი. ვეუბნები.
- ზაგარს ვიღებ და ნუ მწუწავ. - ბუზღუნებს ნატა და მათეს თმიდან ჩამოღვენთილ წყლის წვეთებს მუხლიდან იწმენდს.
- ოჰ, ჩვენ ბოდიშით! - წარბებს ზემოთ სწევს ბიჭი, სანამ წყალში ჩახტებოდეს, ნატას მაჯაზე ეჭიდება და თან იყოლებს.
- ბავშვო! იდიოტო! - გაცეცხლებული ყვირის ამოყვინთვის შემდეგ გოგო და ახარხარებულ, უკვე შორს მყოფ მათეს მუშტებს უღერებს. წვალებით ამოდის სადგომზე და ნელ-ნელა ცხრება. მათეზე მიშტერებული თვალები ბრაზისგან უსუფთავდება და თანდათან ღიმილი ეპარება. რაღაც უცნაური ღიმილი. შემდეგ ჩემ მზერას აწყდება და საერთოდ არ ცდილობს რამის შენიღბვას.
- რა? - ყოყმანით ვეკითხები.
- არ ვიცი. - მხრებს იჩეჩავს და თვალებში ეშმაკები დაურბის. - მგონი ჩვენს მეგობარს მეგობრულად ვეღარ ვუყურებ.
გაოგნებულს ნერწყვი მცდება და ვახველებ. თეონა ამბობს, მგონი მზემ იმოქმედა და რაღაც ხმები ჩამესმისო და წყალში ხტება გასაგრილებლად.



***

ნატას ნათქვამი მთელი დღე მიტრიალებს გონებაში.
მას მათე მოსწონს. მათე მოსწონს ნატას.
თუმცა შეუძლებელი რატომაა?.. მათე საკმაოდ მომხიბვლელია გარეგნულადაც და ხასიათებითაც. ქარიზმაც აქვს და თავმდაბლობაც. უბრალოდ მისი და ქარიშხალივით ხმაურიანი ნატას წყვილი ვერაფრით წარმომიდგენია. საინტერესოა, რამდენ ხანს გასტანს ეს ინფორმაცია საიდუმლოდ და საინტერესოა მათეს რეაქცია.
საიდუმლოზე წუხანდელი გათენებული ღამე მახსენდება და აივანზე მჯდომი, დაჩის მოწერილ მესიჯებს ვავლებ თვალს. არც ისეთი სულელი მეგობრები მყავს. რახან ნატასთვის არ დარჩა შეუმჩნეველი ჩემი საზაფხულო გატაცება, ალბათ სხვებმაც დაინახეს ეს. გოგოებმა და თენგომ უკვე იციან. ბექა, ოთო და მათე სავარაუდოდ არაფერს იმჩნევენ.
ის-ისაა მოაჯირიდან ბალახში ვხტები, რომ მობილური მირეკავს. დაჩია.
- გისმენ. - ვპასუხობ და კოტეჯის კიბეს ვეყრდნობი.
- მარტო რატომ ხარ? - მესმის მისი ღიმილიანი ტემბრი. მაეზობელ სახლს ვავლებ თვალს და აივანზე ვხედავ. ხელს მსუბუქად მიქნევს, მეც ვპასუხობ.
- ასე გამოვიდა.
- ხომ არაფერს გეგმავთ?
- გააჩნია, შენ რის შემოთავაზებას აპირებ.
- ცივი ყავა და ჯოკერი.
- დასაწყისისთვის კარგია.
დაჩი რამდენიმე წამით ჩუმადაა. მხოლოდ მისი სუნთქვა მესმის. ინტერესით ველოდები. ცოტა ხანში კი ამბობს:
- მზის ამოსვლა ნანახი გაქვს?
- ნანახი მაქვს.
- ანანურშიც?



***

2010 წელი, 30 ივლისი
მესამე დღე, საღამო

ჯოკერს მე, ბაია, დაჩი და თენგო ვთამაშობთ. ბოლო ორი ადგილის მფლობელს, ჯოტეჯების მამასახლისის - ძია შოთას მარანში შესვლა და ღვინის მოპარვა მოუწევს. გოგოები თავიდან უარზე ვართ, მაგრამ ბიჭებს მაიანც თავიანთი გააქვთ. კარგი მოთამაშე არ ვარ, ამიტომ ზუსტად ვიცი, რომ ერთ-ერთი „ქურდთაგანი“ მე ვიქნები.
მთელი თამაშის მანძილზე ვგრძნობ, რომ რაღაც ისე არაა. ბაიას, რომელიც სულ წუწუნებს წავაგებო, რატომღაც ხშირად უმართლებს. დაჩი კი რამდენჯერმე „იხიშტება“. თენგო - ჯოკერის პროფესიონალი, მოთამაშე ბიჭს დაცინვით იკლებს, რა კარტს აფუჭებ, თამაშის აზრზე არ ხარო. თანდათან ვხვდები დაჩის ღიმილის მიზეზს მის ყოველ წარუმატებლობაზე და უკვე საღამოს ცხრის ნახევარი ხდება, როცა მე და ის კოტეჯების კიბეზე ვსხედვართ და ვგეგმავთ, როგორ შევიპაროთ მარანში.
- შოთა ძიას ყოველ მეორე წინადადებაში თავისი „თავკვერით“ მოაქვს თავი. - ამბობს დაჩი.
- ცოტა მერიდება. - თითებს ერთმანეთში ვხლართავ და სახლის მეორე კუთხეში მოფუსფუსე მამასახლისს ვავლებ თვალს. - რომ დაგვიჭიროს?
- მთელი აზარტიც ამაშია. - თვალს მიკრავს დაჩი. - ცოტაც ვაცადოთ, სადაცაა ძროხების შერეკვას დაიწყებს.
რამდენიმე წამით სიჩუმე ისადგურებს. არ მინდა შემატყოს, რომ ვღელავ, მაგრამ არ გამომდის. ერთხანს ჩემს თითებს უყურებს, მოულოდნელად კი მაჯებზე მეხება და ჩემს მუჭებს თავის თბილ თითებში იქცევს.
- გაყინული ხარ. - მის ღიმილს გაოცება ეპარება. ჩვენს ხელებს ვუყურებ და აჩქარებული გულისცემა ყურთასმენას მიხშობს. ტანზე ეკალი მაყრის. ჩამავალი მზის შუქი მის ცისთვალებს მუქ ლურჯ ელფერს სძენს. - კარგი, მოდი მითხარი, რისი გეშინია იმაზე მეტად, ვიდრე შოთას ღვინის მოპარვაა?
მეცინება და ერთხანს ვფიქრობ.
- იმედგაცრუების მეშინია. - ვამბობ და ვხედავ, როგორი ფიქრიანი უხდება გამომეტყველება დაჩის. რატომღაც გრძნობა მიჩნდება იმის, რომ ამ წამმა რაღაც უნდა შეცვალოს. - და კიდევ სიჩქარის. - ბიჭს მაშინვე ეხსნება ბაგეები და მომნუსხველად იცინის. - შენ?
- მეე? მე... მმ... არ დამცინო, ოღონდ. მე სიმაღლის მეშინია.
წარბები შუბლზე ამდის. არ ჰგავს იმ ადამიანს, სიმაღლის რომ ეშინია.
- ხოდა იცოდე, თუ შოთამ ღვინის ქურდობისთვის ხიდზე აგვიყვანა, პირველი შენ ხტები. - ორივეს სიცილი გვიტყდება და ამასობაში, ჩემი გაყინული ხელებიც თბება. დაჩი მიშვებს და იმ წამს მის მობილურზე მოსულ შეტყობინებას მოკლედ პასუხობს. ცოტა ხანში კი ვხედავთ, როგორ ხურავს საწყობის კარს ჩვენი მამასახლისი და ეზოდან გადის.
წავედითო, მეუბნება დაჩი და შოთას კოტეჯისკენ მივაბიჯებთ. ბავშვები მეორე სართულის აივნიდან გვამხნევებენ და ჩურჩულთან ერთად მოგუდული სიცილის ხმებიც ჩამოგვდის. ეზოში არავინაა. მხოლოდ ტბიდან მოდის ყიჟინი.
მამასახლისის კოტეჯი ჩაბნელებულია. მარანი სავარაუდოდ პირველ სართულზე უნდა იყოს. კოტეჯს გარს ვუვლით და ერთადერთ კარს ვაწყდებით, რომელიც დაკეტილია. სამაგიეროდ პირველი სართულის ფანჯარაა ღია. რომლიდანაც ჯერ დაჩი გადადის სახლში, შემდეგ კი მე მეხმარება. სამზარეულოში ვართ, სადაც რძის და პიტნის სუნი ტრიალებს. დაჩი ცხვირზე ისვამს თითებს და სახე ემანჭება. ალბათ რძე არ უყვარსთქო ვფიქრობ. მისაღები ოთახის გავლით შუშაბანდში გამოვდივართ და კიბეს ვხედავთ, რომელიც დაბლა ჩადის. დაჩი გამარჯვებულის ღიმილით მავლებს თვალს და წინ მიდის.
მარანის კარი ღიაა. შესვლისას ვხურავთ და შუქს ვანთებთ. იქაურობას ვათვალიერებთ. ღვინის გარდა იქ უამრავი კომპოტის, კონსერვის და მწნილის ქილებია. მიწაში ორ ქვევრსაც ვხედავთ. აქ ძალიან ცივა.
- სწრაფად, და წავიდეთ. - ვჩურჩულებ, მიუხედავაად იმისა, რომ მარტონი ვართ.
- ღვინის ქურდები. - ხითხითებს დაჩი, დახლებს ათვალიერებს და თაროდან ერთ ბოთლს იღებს. - აი, ისიც. - ხელში ათამაშებს გაუმჭვირვალე მინას.
- ეგ ეყოფა ამდენ მსურველს?
- ვინ თქვა, რომ მათთვის მიმაქვს? - ამბობს ის და ის-ისაა კარისკენ ვბრუნდებით, რომ ნაბიჯების ხმა გვესმის. დაჩი მაშინვე ტუჩებზე იკრობს თითს და შუქს აქრობს. მაჯაზე ხელს მავლებს, ჩემ უკან დგება და კარს აყურადებს. მისი სიახლოვით აფორიაქებული, მოზრდილ ნერწვს ვყლაპავ და ჟრუანტელს ვერ ვაკავებ. - როგორც ჩანს, რაღაც დარჩა. - ჩურჩულებს ბიჭი და ცხელი ჰაერი, რომელიც მისი ბაგეებიდან მხარზე მეცემა სუნთქვას მიკრავს.
მოულოდნელად მისგან სლოკინის მსგავსი ხმა მესმის. ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ. როგორც ჩანს აცემინებს და ხმა რომ არ გავიდეს, თავის შეკავებას ცდილობს.
- რა გჭირს? - ვჩურჩულებ.
- ალერგია. - მოგუდული ხმა აქვს.
- რაზე? - ღიმილი მეპარება.
- პიტნაზე. - ამბობს ის და იქვე დაკიდებულ პიტნის გამხმარ შეკვრას თითით გვერდით სწევს.
სიცილს ვერ ვიკავებ და ბიჭისგან უკმაყოფილო ოხვრა მესმის. რამდენიმე წამში ნაბიჯების ხმა ისევ გვესმის და კარიც იხურება.
- წავიდეთ, მალე. - ამბობს დაჩი. მარანიდან ამოვდივართ, სამზარეულოში ვბრუნდებით და ფანჯრიდან ვძვრებით. დაჩი შვებისგან ხარბად ისუნთქავს ჰაერს.
- გამოგვივიდა! - ხელისგულებს ერთმანეთს ვაწებებ და ვიცინი. კმაყოფილი ბიჭიც თავს მიქნევს და ის-ისაა რაღაცის თქმას აპირებს, რომ ყვირილი გვესმის:
- ვინ არის მანდ! რას აკეთებთ?!
ხმის მიმართულებით ვიხედებით და უკვე ჩამობნელებულ ეზოში ვხედავთ, როგორ მორბის შოთა ჩვენსკენ.
- გავიქცეთ! - ამბობს დაჩი, ხელს მკიდებს და სანაპიროსკენ მიმაქანებს.




***

2016 წელი, 10 ივლისი
ღამე

სადაცაა ოთოს სახლს ხმაური შთანთქავს და ჩაგვიყოლებს თავისი საცეცებით. საითაც არ უნდა გაიხედო, ყველგან ალკოჰოლია: ლუდის ქილა, ვისკის ბოთლი, არყის ჭიქა. ცისფრად განათებულ აუზში მთვრალი „ქალთევზები“ უნებისყოფო „მეკობრეებით“ ერთობიან. კისკისის ხმები მოგუდული მუსიკის ფონზე ფსიქოზურად ჟღერს. არ მავიწყდება, რომ თავად ავირჩიე ეს წრე და საკუთარი თავისთვის ამტანიანობის სადღეგრძელოს მეხუთე ჭიქა ტეკილად ვსვამ. მეოთხესა და მეხუთეს შორის საკმაოდ დიდი ინტერვალი გამომივიდა, ამიტომ ნახევრად გამოფხიზლებულს სითხე ახალი ძალით მიტევს. შავ მაგიდაზე ნამწვით სავსე, კვამლადენილ საფერფლეს ვუშტერებ თვალს და თავს ვიკატუნებ, თითქოს ინტერესით ვისმენ ოთოს ნიუ-იორკულ ამბებს. ვხედავ, როგორ ეწვეთება სისხლის წვეთი მაგიდის ზედაპირზე; საიდანღაც ნატას კისკისი ჩამესმის და სარკეში არეკლილი მისი მოელვარე თვალები კრთის ჩემ თვალწინ. საკუთარ სისხლიან ხელებს ვხედავ, სუნსაც ვგრძნობ და ყელში რაღაც მაწვება. ფოტოაპარატის ელვა თვალებს მჭრის, ფეხი მიბრუნდება და ნატას სხეულს ვეცემი.
- მირა, - სკამზე ჩამოდებულ ხელის ზურგზე მკვეთრ შეხებას ვგრძნობ და ვხტები. რეალობას დაბრუნებული მათეს შუბლშეკრულ მზერას ვაწყდები.
- ბოდიში, ჩავფიქრდი და... - ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ და ვცდილობ, მის გამომეტყველებას თავი ავარიდო.
- ნუღარ დალევ, გავნებს. - ამჯერად უფრო რბილად მადებს თითებს ხელზე და პასუხის მოლოდინით შემომყურებს. ვნებით უკვე მავნო და მათემ ეს იცის. თავს თანხმობის ნიშნად ვუქნევ და ყურადღება მაგიდასთან შემოკრებილ მეგობრებზე გადამაქვს. ნატა, ლელა და ბექა გვაკლია. უეცრად ისე მინდება ბექას ნახვა, თავს ვიკავებ, რომ არ ავდგე და საავადმყოფოში არ გავიქცე. მისი და ლელას მუხტი ჩვენს სამეგობროს ძალიან აკლია.
- მირა მგონი გასულია. - ხითხითებს ოთო და კალთაში მჯდომ თავის შეყვარებულს პირიდან სიგარეტს აცლის.
- ჯერ მაგის ბედნიერება არ მაქვს. - ვცდილობ მათ განწყობას ავყვე.
- სულ ორი დღეა ჩამოვედი და უკვე თავი მოგაბეზრე, არა? კაი, მაგას ვიწერ და ბათუმში შეგახსენებ.
- ბათუმში? - თვალს ვავლებ მაგიდასთან მსხდომთ. ყველა მხრებს იჩეჩავს. მხოლოდ კალე ზის მშვიდად და ხელში ვერცხლისფერ ფოლგას ატრიალებს.
- ხოო, რა. ამ დღეებში წავალ, სახლს „მოვხოდავ“ და ივლისის ბოლოს დავაწვეთ.
- ოცდასამამდე არ შემიძია, მე და კალეს ქორწილი გვაქვს. - ვამბობ და შემდეგ ვაანალიზებ, რა ვთქვი. ოთხი წყვილი თვალი გაოგნებული მომჩერებია. ჩემ მარჯვნივ მჯდომი მათე ნათქვამს არ იმჩნევს და ელოდება, როდის მიხვდებიან დანარჩენები. მარცხნივ მჯდომ კალეს კი ცალყბად ეღიმება და თავის საქმეს აგრძელებს. - რას ვერ მიხვდით. - თვალებს ვატრიალებ მობეზრებით, უფრო კი უხერხულობისგან გაცხარებული. ოთხივე ერთდროულად იწყებს ხმამაღლა სიცილს. - იდიოტები!
- მირიან, ლოყებზე ვარდები გაგეფურჩქნა? - იცინის თენგო.
- დიდი ხანია კლოუნის ცხვირი მოიხსენი?
- მას შემდეგ, რაც ცხოვრების სერიოზულობას ჩავწვდი. მაგრამ შენი ლოყები მაინც ვარდისფერია.
- აიღე, - მესმის მარცხნიდან კალეს ხმა და მის გამოწვდილ, თავახდილ სიგარეტს კოლოფს ვხედავ. - დამშვიდდები.
- არ მინდა. - სკამზე ვსწორდები და ვცდილობ, მათესკენ არ გავიხედო. კალე არ მეშვება. - კარგად ვარ, არც დამშვიდება მჭირდება.
- ხუთი თვეა მირა არ ეწევა. - მესმის მათეს ხმა და წამიერად თვალებს ვხუჭავ. შემდეგ მისკენ ვიხედები და ვუღიმი.
- მართლა? - წარბებს ზემოთ სწევს კალე და კოლოფიდან ერთ ღერს კბილებით იღებს. - რატო? ა, ჰო, მავნებელია. - თავადვე სცემს შეკითხვას პასუხს. ჯამბაზი! მისკენ მიბრუნებული თვალებს ვუწვრილებ.
- ასეთი შეთანხმება გვაქვს: თუ აგვისტოს ბოლომდე გაძლებს, სიგარეტის მოწევას თავს ვანებებ. - აგრძელებს მათე ახსნას და სინდისის ქენჯნას მიასმაგებს.
- ასეც იქნება. - ვაკვეხებ სიტყვებს.
- ეჭვიც არ მეპარება. - თავს აქნევს კალე და გვერდულად მიყურებს. - მოთმინება ძალიან ძვირფასი თვისებაა. - ტუჩებიდან კვამლს უშვებს და ნახევარს სახეზე მაფრქვევს უკანასკნელ სიტყვებს მათე ვერ ისმენს. მობილურზე ურეკავენ და აივნიდან ოთახში შედის. შვებით ვოხრავ და სკამის საზურგეს ვეყრდნობი. გული გამალებით მიცემს.
მათე ოთახიდან მალე გამოდის, თენგოსთან ჯდება და საუბარს იწყებენ. მუსიკის და ეზოში მყოფი მთვრალი ახალგაზრდების ხმა საშინლად მღლის. ის-ისაა ადგომას ვაპირებ, რომ დაშვებულ ხელზე შეხებას ვგრძნობ. ფრთხილ და მწვავე შეხებას. რამდენიმე წამით ქვემოთ ვიხედები. კალე თითებს ჩემს ხელისგულზე ასრიალებს, თითებს შორის აცურებს და ოდნავ მაჭერს. თავს ძლივს ვიკავებ, რომ სიამოვნებისგან თვალები არ მივნაბო. როცა ვატყობ, რომ ამის ძალა აღარ მაქვს, ხელს მისი თითებისგან ვითავისუფლებ და აჩქარებულ გულზე წამიერად ვიკრობ. კალე მეორე ხელით სიგარეტს ეწევა და მოსაუბრე ოთოს თანხმობის ნიშნად თავს უქნევს.
ჯობია წავიდე. ჯობია ახლავე ავდგე და წავიდე.
მოულოდნელად წყლის მჩქეფარე ხმა ისმის და ყველა აუზში ჩამხტარი გოგოსკენ იხედება. კალე ამით სარგებლობს, ჩემკენ იხრება და ყურში მეჩურჩულება:
- ვერ ვიჯერებ, ჩვენ უკვე საიდუმლო გვაქვს.
- ხომ ხვდები, რომ ეს მხოლოდ ჩვენ არ გვეხება.
- მე ამ საიდუმლოს მხოლოდ ის ნაწილი მხიბლავს, რომელიც ჩვენ გვეხება.
- ასე ჯობია. - მეღიმება და თითებით ოდნავ ვაწვები მხარზე, რომ გაიწიოს. ის-ისაა კალე თავის ადგილს უბრუნდება, რომ თეონა მეძახის. ხელში ორი ჭიქა ტეკილა უკავია და გამომწვევი ღიმილით საცეკვაოდ მიხმობს.



***

კიდევ ერთი ჭიქის შემდეგ ჩემი მოზღვავებული ენერგიისგან განსხვავებით, მუსიკის რიტმი ეცემა. ცეკვა მინდა, მაგრამ ასეთი მოდუნებული და სახიფათო არა. ენერგიისგან დაცლა მინდა. ვგრძნობ, რამხელა ადრენალინია ჩემში და მისგან გასათავისუფლებლად მოძრაობა მჭირდება.
მოზრდილ აივანს ვავლებ თვალს. ყველა ერთმანეთს ეხუტება, ყველა ერთმანეთს ეკრობა. ზოგი ვნებით, ზოგი უბრალოდ მთვრალია და პარტნიორს ეკიდება, ზოგიც ცეკვას საუბრისთვის იყენებს. მე არ მინდა, არ მინდა ეს მდორე სიუჟეტები, ეს თითქმის დაპაუზებული მოძრაობები.
გაუჩერებლად მოლაპარაკე თეონას ვშორდები. გეგმაში დიჯეისთან მისვლა და მუსიკის შეცვლა მაქვს. ის-ისაა პირველ სართულზე ჩასასვლელ კიბეს ვუახლოვდები, რომ ცალმხრივად დაბურული შუშის კარიდან გამოსულ კალეს ვხედავ. გზის გაგრძელებას ვაპირებ, ის კი, ხელს მიჭერს და მაჩერებს.
- შენთან ცეკვა არ მინდა. - ვებუნები, მაგრამ არ მივდივარ.
- არც მე. - საკმაოდ ფხიზლად გამოიყურება, თუმცა, ვიცი, ორი ქილა ლუდი აქვს დალეული. ჩაკიდებული ხელი თავისკენ მიაქვს და თავადაც მიახლოვდება. მეორე ხელს ჩემს წელზე ასრიალებს და მოშიშვლებულ ზურგზე აჩერებს. ცეკვა არა, მაგრამ მთელი ჩემი ნასვამი, თუ ფხიზელი სხეულით, მის სიახლოვეს მინდა. მკლავებს მის მხრებზე ვაწყობ და თმის ძირებზე ვეთამაშები. ლოყას საფეთქელზე მაკრობს და მისი ცხელი ამონასუნთქი ჩემს თმაში იშლება. ვმსუბუქდები. ნიკაპს მხარზე ვაყრდნობ, თვალებს ვხუჭავ და მის გამყინავ სურნელში ჩაფლული, ინსტიქტურად ვყვები სხეულის მოძრაობას.
თვალწინ ბანკეტის საღამო მიდგება. ჩემი მაშინდელი სურვილები ახლდებიან და ჭარბი ნდომა ვირუსივით ვრცელდება მუცლიდან ყველა მიმართულებით. ვფიქრობ, ეს კალემდეც აღწევს. ჯერ არდაწყებულ ცეკვას მოულოდნელად წყვეტს. კედლიდან ნეონის ლურჯი განათების მბჟუტავი შუქი გვეცემა. ქარვისფერი თვალები მაგიურად ჩამუქებია და სიცივე და სიცხე ერთდროულად ეღვრება მათგან. მზერას არ მარიდებს, არც ერთი წამით. რამდენიმე ნაბიჯს უკან დგამს და მეც თან მივყავარ. ოთახში შედის, ჩაბურულმინიან კარს ხურავს და შუშის კედელზე მაკრობს. გახურებულ მტევნებს თმაში მისრიალებს და გახსნილი ტუჩებით შუბლზე მეხება. ნელა აცურებს საფეთქელზე, ლოყაზე, ნიკაპზე და ყელზე უკვე ბაგეებთან ერთად მის ენასაც ვგრძნობ. ასე მგონია, ნახშირორჟანგით ოთახი მალე გასკდება. თვალებს ვხუჭავ, თითებს თმაში ვავლებ და თავს უკან ვაგდებ. კისერზე სიცხისგან გაჩენილი ოფლის წვეთები ხერხემალზე გორდებიან. ის-ისაა წელის საზღვარს კვეთენ, რომ კალეს თითები აკავებენ და ზემოთ დაბრუნებისას იწოვენ. მესმის, როგორ კისკისებს ალკოჰოლი კანქვეშ და სიამოვნების ღიმილი მიკრთება. ბიჭის გაშლილი ხელისგული ყელიდან ღრმად შეხსნილ დეკოლტეზე ჯერ ქვემოთ ცურდება, შემდეგ ისევ ზემოთ. თვალებს ვახელ და მის დაბინდულ მზერას ვაწყდები. ერთი ხელით შუშის კარს ეყრდნობა, მეორით ჩემი ყბა უკავია, ვნებამორეული თვალებით ზემოდან დამყურებს და ცერა თითს ტუჩის კუთხეზე ასრიალებს. ერთი წამი და მისი ბაგეები ტეკილასავით მათრობენ, ან უფრო ძლიერად. საერთოდ ვერ მაფხიზლებს გაგიჟებული გულისცემა. ლტოლვისა და სიცხისგან მოშვებული, კალეს მკლავებში ვპოულობ ენერგიას. ბანკეტის საღამოს ის სურვილები, ზედმიწევნით ცხადად და მხურვალედ მისრულდებიან. ამაზე რეალური კმაყოფილება უბრალოდ წარმოუდგენელია.
კაბის ქვეშ შემალული ხელები ნელ-ნელა ცხრებიან. თხელ მატერიას ზემოდან ექცევიან და ტუჩებთან ერთად მცილდებიან. მისი მხოლოდ სუნთქვა და სურნელი მეხება და არანაკლებ მახვევს თავბრუს. გავარვარებულ, მფეთქავ ბაგეებს სწრაფად ვილოკავ. თვალების გახელა არ მინდა. არ მინდა, პრიმიტიულმა გარემომ ქარვისფერი ლტოლვა ჩაანაცვლოს.
ვგრძნობ, რომ ჩემკენ იხრება. მისი სუნთქვა ახლა ყურზე იფრქვევა და თმის ღერებს მიფრიალებს.
- გამოფხიზლდი. - ამბობს ის. ბგერებს ღიმილი ამჩნევიათ. მინის კედელზე აკრული ვსწორდები. ის-ისაა თვალებს ვახელ, რომ მინის კარი იხურება. მხოლოდ ერთი წამით ვასწრებ კიბეზე ჩამავალი კალეს დანახვას.
თავს კედელს ვადებ და ჩაბნელებულ ჭერს ვაშტერდები, გარედან შემოსული ლურჯი სინათლე ყავისფერ მინას ერწყმის და ოთახთან ერთად მაბრუებს. ის, რაც მოხდა, გარდაუვალი იყო, და ეს მხოლოდ დასაწყისია. სავარაუდო მომავალი კი ტუჩებზე ღიმილად მეფინება.
მარტო დარჩენილს მხოლოდ ალკოჰოლიღა მერევა. ისევ ცხელა, მაგრამ ეს ის სიცხე აღარაა. ეს ზაფხულის ერთი გასული ცხელი დღე და მაღალი ტემპერატურაა. ოთახის მოგუდული ჰაერი სადაცაა დამახრჩობს. დალევა მინდა, გათიშვამდე დალევა.
თავს ვიმაგრებ, თმას თითებით სახელდახელოდ ვივარცხნი, კაბას ვისწორებს და კარისკენ ვბრუნდები. შუშის მიღმა მოცეკვავე წყვილებს შორის მათეს ვხედავ. უცნობ, შავგვრემან, მიმზიდველ გოგოს ზურგს უკან უდგას და მუცელზე ეფერება. ცეკვასთან ერთად თითებს მის სხეულზე დაასრიალებს და მოშიშვლებულ ყელსა და მხარზე მსუბუქად კოცნის. ნასიამოვნებს, თავი ბიჭის მხარზე გადაუგდია და ყურში რაღაცას ეუბნება. მის ხელებს იჭერს, თეძოებზე იწყობს და გვერდებს ვნებით არხევს, თითქოს მუსიკა უკვე გამოიწვია და ახლა მათეს ჯერია. ბიჭი ჯერ ყურზე კოცნის, რაღაცას ეუბნება და ორივე მაცდურად იცინის. მათე მის ნიკაპს იჭერს, თავს თავისკენ აბრუნებინებს და ტუჩეზე ვნებით ეხება. გათამამებული შავგვრემანი ბიჭისკენ ბრუნდება, მკლავებს მხრებზე აწყობს და მთელი სხულით ეტმასნება.
ვცდილობ თვალი მოვაშორო, მაგრამ მოსიყვარულე წყვილი ჩემს მზერას იპყრობს. რამდენიმე წამით მათე მის ალერსს სწყდება და ასე მგონია, გოგოს მხარს მიღმა ჩემს სილუეტს აჩნევს. მისი თვალები ჩემკენ იმზირებიან. რა თქმა უნდა, ჩაბურული მინის შიგნით ის მე ვერ მხედავს, მაგრამ ერთი წამით მგონია, რომ ეს კედელი აქამდე არც არსებულა. მათე გულიანად იცინის, მაგიდიდან აღებულ ჭიქას სასმელისგან ცლის და გოგოსთანდ ცეკვას აგრძელებს.
ვბრუნდები. მე არ ვარ ის ადამიანი, ვინც ამას უნდა უყუროს და არ ვარ ის, ვისაც მათეს ფლირტი ეხება.


***

2016 წელი, 11 ივლისი
დილა

მობილურში მოსული შეტყობინება მაღვიძებს და მაშინვე ვხვდები, რა საშინელი დღე მელის წინ. ჩემი თავი ნაომარ, ჯერ კიდევ კვამლადენილ ტერიტორიას ჰგავს, რომელსაც სასწრაფოდ ესაჭიროება ჩაცხრობა. თვალებს ნელა ვახელ. ბოლომდე ფარდებგადაწეული ფანჯრებიდან მზიანი დღის სინათლე საფეთქლებში დენივით მირტყამს. ვიშმუშნები. ისევ ის კაბა მაცვია და სიცხიგან კანი წებოვანი მაქვს. პირი მიშრება. საკუთარ თავზე გული მერევა. მესენჯერში კიდევ ერთი შეტყობინება მოდის. ყველაფერი ისე მეზარება, ხელის განძრევაც კი არ მინდა.
წუხანდელი ღამე მეხსიერებას ნელ-ნელა უბრუნდება: ტეკილა და ოთო, ტეკილა და ბათუმის იდეა, ტეკილა და კალეს ხელი ჩემს ხელზე, ტეკილა და ცეკვა, ტეკილა და წუთები კალესთან; და ტეკილა. ჯანდაბა! ასე რამ გადაგრია, მირა? სახლში? აჰ, ხო, სახლში კალემ მომიყვანა, მაგრამ ვერაფრით ვიხსენებ, რატომ მათემ არა.
მობილურის მოძებნას ბრმად ვცდილობ, მაგრამ არაფერი გამომდის. იდაყვებზე ვიწევი და ტელეფონს ტუმბოზე ვხედავ. ვიღებ და მესენჯერს ვხსნი. კალეა.
„ - თანახმა ხარ?“
„ - არ მეგონა, ამდენს თუ იფიქრებდი.“
რა უნდა, რას ამბობს? ვფიქრობ და ახლაღა ვამჩნევ, არათითზე სიგარეტის ვერცხლისფერი ფოლგის ბეჭედს. სიცილი მიტყდება და თავს ბალიშზე ვაგდებ. თავი მისკდება, მაგრამ ვერც სიცილს ვიკავებ. შემდეგ ჩემი სიტყვები მახსენდება - „მე და კალეს ქორწილი გვაქვს.“ ღმერთო, შანსს ხელიდან არ უშვებს ნიშნის მოსაგებად. „ბეჭედს“ ვუყურებ. მამხიარულებს.
„ - იმედია, არაფერს დაგპირებივარ.“ - ვწერ.
„ - ამაზე შემდეგ ვილაპარაკოთ.“ - მპასუხობს.
„ - საშინელი ვინმე ხარ.“
„ - არ გეწინააღმდეგები. თუმცა, ერთი ვალდებულება რეალურად გაკისრია.“
„ - ნუთუ მაინც რამეს დაგპირდი?“
„ - ორ კვირაში ქორწილი გვაქვს. - იცინის. - სამსახურში გეძებენ.“
ღმერთო! სამსახური! არა, უდაოა, უნდა არსებობდეს დამატებითი დასვენების დღე, სახელად - ნაბახუსევი. საათი თერთმეტს აჩვენებს. დაგვიანებული პასუხის შემდეგ ისევ მწერს.
„ - იმედია, ამ იმფორმაციის შემდეგ ბეჭედს არ დამიბრუნებ.“
„ - ამაზე შემდეგ ვილაპარაკოთ.“ - ვპასუხობ. მეცინება.
თავს ძალას ვატან, რომ ავდგე. კაბას ვიხდი და აბაზანაში შევდივარ. ცხელი შხაპის შემდეგ წყალს ვაციებ, სხეულს ვიგრილებ და ვინაბები. შემიძლია, მთელი დღე ასე ვიდგე, მაგრამ ხელისმოწერის ცერემონიის დეკორაციები მაქვს დასამთავრებელი. თანაც, საღამოს საავადმყოფოში მინდა წასვლა. ტანი ძალდატანებით გამომაქვს დუშ-კაბინიდან, მაქსიმალურად სწრაფად ვემზადები და სახლიდან გავდივარ, მაგრამ გასაღებს ვერ ვპოულობ. ჩანთაში არ ჩანს, არც გასაღებების საკინძეზე. ალბათ სადმე გდია. მის ძებნაში დრო რომ არ დავკარგო, მათესთან ავდივარ. დიდი ხანია ერთმანეთის სახლის გასაღებს ვატარებთ. მუქ ლურჯ კარზე ზარს ვრეკავ და ველოდები. იმედია სახლშია. რომ არავინ აღებს, მესიჯს ვწერ და ის-ისაა ვაგზავნი, რომ საკეტის ხმა მესმის.
- მეგონა სახლ... - სიტყვა მიწყდება.
- გამარჯობა. - მესალმება მათეს თეთრ მაისურში (რომელიც მე ვუყიდე) გამოწყობილი გოგო. ნაცნობი სახე აქვს. აჰ, ხო! აი, რა დამავიწყდა წვეულებიდან და რატომ არ მომიყვანა მათემ სახლში.
- მე... არ ვიცოდი, თუ...
- შენ მირა ხარ, ხომ? მათეს მეგობარი. - იღიმის ის, თუმცა არადამაჯერებლად გულწრფელად.
- კი, მე ვარ. შეგიძლია, მათეს უთხრა, რომ... ა, აი ისიც. - ვიწრო კორიდორში მას ვხედავ. მაისურს იცვამს და გვაიხლოვდება. გოგოს ზურგს უკან დგება და ნამძინარევი თვალებით შემომყურებს. მათი ცეკვის კადრები მახსენებენ თავს და უხერხულად ვაპარებ გვერდით მზერას. გოგო თვალს მავლებს და ოთახში ბრუნდება. - გასაღებს ვერ ვპოულობ, ალბათ სადმე მივაგდე.
- გამომართვი. - დაბოხებული ხმა აქვს. თმა უწესრიგოდ აყრია. მუჭს შლის და მიწვდენს. მისი ხელისგულიდან გასაღებს ვიღებ.
- ბოდიში, არ ვიცოდი, თუ... - ვცდილობ მრავლისმთქმელად გავუღიმო. ისიც იმავეს იმეორებს და თითებს თმაში იცურებს.
- კარგად ხარ? დაგინახე, გუშინ მასთან ერთად რომ წამოხვედი. - ნაცვალსახელით იხსენიებს კალეს.
- ხო, ზედმეტი მომივიდა და, ჯობდა, აღარ დავრჩენილიყავი. ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ მგონი არც შენი შეწუხება მინდოდა...
- მირა... - თავს გვერდით ხრის ბიჭი.
- ბევრს ვლაპარაკობ! მე წავალ, მადლობა. - გასაღებს ვაქანავებ და მათეს ზურგს ვაქცევ. რამდენიმე საფეხურის ჩავლის შემდეგ მესმის კარის დახურვის ხმა. სახლის კარს ვკეტავ და ლიფტს ვიძახებ. არ მინდა, მაგრამ იმ გოგოს ღიმილსა და საკუთარ უხერხულობაზე მეფიქრება.


პ.ს. უზომოდ გახარებული ვარ თქვენი ინტერესით... ვერც კი წარმოიდგენთ, როგორი სიამოვნებაა თქვენი ეჭვებისა და ვერსიების მოსმენა :დ ^_^ მაგრამ რთულიც... თავს ძლივს ვიკავებ, რომ არაფერი დამცდეს და ზედმეტი არაფერი წამომცდეს :დდ აქაურ მკითხველს დიდად არ უყვარს თავსატეხები, ხოდა უზომოდ გახარებული ვარ, რომ თქვენ შემხვდით, ასეთი მაგრები და ასეთი აზარტულები <3 მიყვარხართ ძალიან <3

მომდევნო თავი ოთხშაბათს საღამოს იქნება <3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი kora

მხოლოდ იმიტომ დავიწყე იატორიის კითხვა რომ შენ წერ. სხვა შემთხვევაში თავს ვარიდებ ასეთძიმე შინაარსის მქონე ისტორიებს. შენს ნიკს რომ ვხედავ იქ უკვე შეუძლებელია თავის არიდება, ჰოდა ასე თან შიშნარევი კანკალით და თან მოუთმენლობით ვკითხულობ. ისე ვარ დაბნეული და არეული, რომ არც ვიცი რა შეიძლება ვთქვა და ვის მივაკრა დამნაშავის იარლიყი. ერთადერთი პერსონაჟი რომელსაც ვერ ვუგებ და არ თვალზე არ მომდია ეს თენგოა. არ მომწონს ეს ბიჭი...
პ.ს. მარიამ, ძალიან მიხარია შენი დაბრუნება <3
--------------------
kira.G

 



№2 სტუმარი სტუმარი თამო

როგორ ინტერესით ვკითხულობ ხოლმე სულ ვაკვირდები სადმე რამე არ გამომრჩეს.ეს კალე რო არ მომწონს რა ვქნა აი რაღაც მეეჭვება და რავქნა სულ რო უბიძგებს მირას რაღაც ისეთი საქციელისკენ.ხოო ეს დაჩიც საინტერესოა ნუ ეხლანდელ დროში აღარ ჩანს და რავი იქნებ ეგაა მკვლელი.ავირიე მათეს უყვარს მირა და კი გაერთო.მოკლედ გელიი შემდეგი თავით არეულად თუ ვილაპარაკე მაპატიე შთაბეჭდილებების ქვეშ ვარ

 



№3  offline წევრი ჟიზელი

რა მოიცდის ოთხშაბათამდე :( მკვლელები ასეთ საყვარლობა რაღაცებს არ მგონია აკეთებდნენ, ფოლგისგან გაკეთებულ ბეჭედს ვგულისხმობ :დ აი, მათე რომ იმ გოგოსთან იყო გართული და მირას მოეჩვენა,რომ წამით მას უყურებდა, ეგ მანიაკალურ ქცევას ნაღდად გავს :დ თუმცა , სხვა მხრივ რა მაფიქრებს იცი? ერთის მხრივ, მათე ცდილობს მირა სიგარეტს შეეშვას და მეორე მხრივ, კალე სულ ცხვირწინ უტრიალებს, თითქოს ამით კარგი და ცუდი მხარე უნდა გაირჩეს,მაგრამ რთულია ამაზე დაყრდნობა. არც ის გამომპარვია,რომ როცა მირა ჩაფიქრებული იჯდა, ფიქრებში ფოტოაპარატის ნათებამ მოჭრა თვალი, ფეხი გადაუბრუნდა და ნატას გვამს დაეცა... ამაშიც ვხედავ რაღაც მანიაკალურს, ვითომ მკვლელმა თავის მსხვერპლთან მის ახალ მსხვერპლს ფოტო გადაუღო?თავიდან,როცა მირას ვიღაც დანით ხელში მისდევს, ის ტიპი და მისი ემოციები ისეა წარმოჩენილი, რომ აშკარად ფსიქოპატია და მე მაინც კალეს უცნაურობებს ვაიგივებ ასეთ აშლილობასთან,მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს ,რომ თითს მას ვადებ. ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე,კარგად ვიცი ,რომ უდანაშაულობის პრეზუმფცია, კაი რამეა :დ ისე ეს ვიღაც დანიანი,ამბობს,რომ მირას მოსწონს,როცა ადამიანები უკან დასდევენ და მათ ყურადღებას არც კი აქცევს, ეს უფრო მათეს უნდა გავდეს,რადგან კალეს შეხებაზეც კი დნება მირა ჯერჯერობით,რა გრძნობების უარყოფაზეა საუბარი.
ხოდა კიდო, ეს დაჩი ვიღას დაეკარგა ხო ვერ გაიგებ რა :დ
ყველაზე ცოდო მაინც ნატაა, უყვარდა ამდენხანს ბიჭი,რომელიც მის მეგობარზე გიჟდება და მერე ასეთი საშინელი სიკვდილით გაქრა,ვინ იცის რის გამო...

ვითომ სამოთხის ნამსხვრევი კალეა,რომელიც მირამ საკუთარ ცხოვრებაში შვებად შემოუშვა და ამან გამოიწვია მათეს რამოდენიმე ნაბიჯში ჯოჯოხეთის ყვავილად გადაშლა?! და მირასთან ერთად იყოლებს იმ სამოთხის ნამსხვრევს,რომლის გამოც ცხოვრებას ცვლიდა? ...თუ სამოთხის ნამსხვრებიც და ჯოჯოხეთის ყვავილიც ერთი და იგივე ადამიანია,რომელიც მოგნუსხავს, დაგათრობს, ჩაგითრევს თავისი მკაწრავი ეკლებით და მისგან ისევე გაგირთულდება თავის დახსნა ,როგორც ეშმაკისგან?!
დაჩის ამბავი არ ვიცი,მაგრამ ეგეც თუ მკვდარია :))) უკვე ჩნდება კონკრეტული, საფუძვლიანი ეჭვი.
საბოლოოდ,იმის იმედი მაქვს,რომ მირას მესიჯი ადრესატს მიუვა და მეორე ნატა არ იქნება.

მოკლედ,მოახერხე და ჩამითრიე რა.

 



№4  offline წევრი ბელუ შეროზია

როგორ შეიძლება ისტორიაში თავსატეხები არ გიზიდავდეს?
შენ სასწაული ხარ!
ყოველ მომდევნო თავში უფრო და უფრო მითრევს ისტორია,
მეტი ინტერესი,
მეტი დაძაბულობა,
ყველა ემოცია იმატებს ჩემში და სურვილი მიპყრობს დაუსრულებლად გაგრძელდეს ეს !
რა როლი აქ ამ ყველაფერში დაჩის?
ჰმ...ალბათ, არც ისე უმნიშვნელო relaxed
ბოლომდე მიპყრობს ეს ისტორია!
არ ვიცი რა მოითმენს ოთხშაბათამდე :დ

 



№5  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

აი რა გითხრა არ ვიცი მარიამ. რაღაც მხრივ მათეს გამოცოცხლება მომეწონა კარგია მირას რომ დაანახა მისი "სიცოცხლის წყურვილი" ერთის მხრივ მირა ამის შემდეგ თავს დამნაშავედაც არ უნდა გრძნობდეს ამ მხრივ მათე ისევ მირაზე ზრუნავს და მეორეს მხრივ მათე ცდილობს დაანახოს მირას თუ რა ადგილი უჭირავს მის ცხოვრებაში და აეჭვიანოს კიდეც რაღაც მხრივ ეს გამოდის კიდეც, სხვა ახსნას ვერ ვუძებნი მირას უხერხულობას და კიდევ იმას თუ როგორ უყურებდა მათეს და შავთმიანი გოგოს "ცეკვას", შესაძლოა ეს მეგობრული ეჭვიანობაა ან ეგოისტობა ზუსტად ვერ გეტყვი შეიძლება არც არაფერი იყოს...
ერთი ცხადია კალეც და მათეც მირას ცხოვრებაშიც და გონებაშიც აშკარად დიდი დოზით არიან და რა ვიცი რა ვიცი...
რაც შეეხება ეჭვებს ჟიზელს ვეთანხმები გარკვეულწილად... თუმცა კალეს მიერ გაკეთებული ყვავილიც კი ეჭვს იწვევს ჩემში... მოკლედ როგორ ეჭვებში მაგდებ რა... რაც შეეხება მათეს ჯერ-ჯერობით ისევ იმავე აზრის ვარ. ყველა მხრივ როგორც მკვლელი და როგორც მამაკაცი მორას ცხოვრებაში ის იდეალურია...
ოთხშაბათის მოსვლას ველოდები...

 



№6 სტუმარი ემი

მარიამ, ჩემო კარგო, მომენატრე შენ და მომენატრა შენი ისტორიები. ძალიან მაკლდი, მაკლდა შენი ხიბლი, ამ საიტს რომ სძენს, შენი არსებობით. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ჟანრი დიდად არ მომწონს, მაინც მოგყვები. წინა ისტორიაშიც, მიუხედავად იმისა, რომ სულ არ მომწონდა თემატიკა, მაინც ჩამითრიე . ახლაც ვატყობ ასეა.

ვკითხულობ და სულ აგატა კრისტის ნაწარმოებები მახსენდება, ყველა პერსონაჟი რომ თვალწინ გყავს, ყველა რომ ეჭვმიტანილია და ლოგიკის დაჭერა ძალიან ძნელია, რომ რომელიმეზე რაიმე დასკვნა გააკეთო. მართლა ძალიან კარგად წერ, ძალიან დამაბნევლად, თავგზას რომ აურევ კაცს და ეს ძალიან უხდება ისტორიას.

ისიც მომწონს, ყველაფერი ეს სიყვარულთან და სასიყვარულო ურთიერთობებთან რომ არის გადაბმული. ეს ისე ლამაზად გაქვს შერწყმული ერთმანეთში, ჩემთვის უინტერესო გამოძიებას ძალიან საინტერესოს ხდი და ეს დაძაბულობაც უხდება.

რაც შეეხება გმირებს, მკითხაობას არ დავიწყებ, ჯერ რაიმე სასკვნების გაკეთება ძნელია. მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ მირა არ მომწონს, ვთვლი, რომ ძალიან ეგოისტი გოგოა და რათქმა უნდა ეს მათესთან მიმართებაში. მხოლოდ მის თვზე და მის გრძნობებზე ფიქრობს და ვერ ვხდება ან არ იხდენს, რომ მათე ამით ძალიან ზარალდება.

მათე - ჩემი აზრით, მათე ძალიან კარგი ადამიანია, ძალიან კარგი. რატომღაც არ მჯერა, რომ მათეს სიყვარული მეგობრობაში გადავიდეს. მგონია, რომ მირას დროს აძლევს და თვითონაც ჩასაფრებული იმ დროს ელოდება, როდესაც მირა, მას, როგორც მეგობარს, ისე აღარ შეხედავს. მათე ცოტა მორცხვი მგონია, უკან დამხევი და გული მწყდება. მინდა უფრო იბრძოლოს მირასთვის. და ასე ბედს არ მიენდოს. მოკლედ, მე მაინც უფრო მებრძოლი კაცები მიყვარს, თავის თავში დარწმუნებულები, რომ იციან რა უნდათ და ამის მისაღწევად ყველაფერს აკეთებენ, ოღონდ „კაცობის“ ჩარჩოებში.

აი, კალე მომწონს, არ ვიცი რატომ, თითქოს გამაღიზიანებელია, მაგრამ მისი იდუმალება მომწონს, პრინციპულობა, იცის რა უნდა და ძალიან ლამაზადაც აღწევს თავისას. ჯერჯერობით, რამე ისეთი არ გაუკეთებია, რაც მას ჩრდილს მიაყენებს.

დაჩი არ ვიცი, რაღაცნაირად კალეს ვამსგავსებ. ვხვდები, რომ მირას პირველი იმედგაცრუება სწორედ დაჩია. მაგრამ, ჯერ მეტს ვერაფერს ვხვდები.

პ.ს. მარიამ შენი გამოჩენა ჩემთვის დღესასწაულია ამ საიტზე და ამიტომ მოუთმენლად გელოდები heart_eyes heart_eyes

 



№7  offline ახალბედა მწერალი lullaby

kora
მხოლოდ იმიტომ დავიწყე იატორიის კითხვა რომ შენ წერ. სხვა შემთხვევაში თავს ვარიდებ ასეთძიმე შინაარსის მქონე ისტორიებს. შენს ნიკს რომ ვხედავ იქ უკვე შეუძლებელია თავის არიდება, ჰოდა ასე თან შიშნარევი კანკალით და თან მოუთმენლობით ვკითხულობ. ისე ვარ დაბნეული და არეული, რომ არც ვიცი რა შეიძლება ვთქვა და ვის მივაკრა დამნაშავის იარლიყი. ერთადერთი პერსონაჟი რომელსაც ვერ ვუგებ და არ თვალზე არ მომდია ეს თენგოა. არ მომწონს ეს ბიჭი...
პ.ს. მარიამ, ძალიან მიხარია შენი დაბრუნება <3

როგორ მიხარია <3 იმედია დიდ დისკომფორტს არ გიქმნი, სიუჟეტის მიუხედავად, რომ მაინც მკითხულობ... ჩემ გამო რომ დათმობაზე მიდიხარ, ამაზე დიდი სიხარული რა არის ^^
მგპონი ერთადერთი ხარ, ვინც თენგოს მიაქცია ყურადღება... ვნახოთ, რას იზამს ეგ პერსონაჟი ;)

სტუმარი თამო
როგორ ინტერესით ვკითხულობ ხოლმე სულ ვაკვირდები სადმე რამე არ გამომრჩეს.ეს კალე რო არ მომწონს რა ვქნა აი რაღაც მეეჭვება და რავქნა სულ რო უბიძგებს მირას რაღაც ისეთი საქციელისკენ.ხოო ეს დაჩიც საინტერესოა ნუ ეხლანდელ დროში აღარ ჩანს და რავი იქნებ ეგაა მკვლელი.ავირიე მათეს უყვარს მირა და კი გაერთო.მოკლედ გელიი შემდეგი თავით არეულად თუ ვილაპარაკე მაპატიე შთაბეჭდილებების ქვეშ ვარ


მათეს მირა უყვარს, თუმცა უკვე წლებია ეს მირასთვის არ უგრძნობინებია, რადგან ისევ მირას გამო მხოლოდ მეგობრულ დამოკიდებულებაშია. აქედან გამომდინარე, სრულიად ნორმალურია, თუ ფლირტი აქვს გოგოსთან, ის ხომ თავისუფალი ბიჭია და აქვს თავისი მოთხოვნილებები, ხო? :დდ
კალეს მიმართ ბევრი ანტიპათიაა და ვნახოთ რამდენად გამართლდება თქვენი ეჭვები ;)

ჟიზელი
რა მოიცდის ოთხშაბათამდე :( მკვლელები ასეთ საყვარლობა რაღაცებს არ მგონია აკეთებდნენ, ფოლგისგან გაკეთებულ ბეჭედს ვგულისხმობ :დ აი, მათე რომ იმ გოგოსთან იყო გართული და მირას მოეჩვენა,რომ წამით მას უყურებდა, ეგ მანიაკალურ ქცევას ნაღდად გავს :დ თუმცა , სხვა მხრივ რა მაფიქრებს იცი? ერთის მხრივ, მათე ცდილობს მირა სიგარეტს შეეშვას და მეორე მხრივ, კალე სულ ცხვირწინ უტრიალებს, თითქოს ამით კარგი და ცუდი მხარე უნდა გაირჩეს,მაგრამ რთულია ამაზე დაყრდნობა. არც ის გამომპარვია,რომ როცა მირა ჩაფიქრებული იჯდა, ფიქრებში ფოტოაპარატის ნათებამ მოჭრა თვალი, ფეხი გადაუბრუნდა და ნატას გვამს დაეცა... ამაშიც ვხედავ რაღაც მანიაკალურს, ვითომ მკვლელმა თავის მსხვერპლთან მის ახალ მსხვერპლს ფოტო გადაუღო?თავიდან,როცა მირას ვიღაც დანით ხელში მისდევს, ის ტიპი და მისი ემოციები ისეა წარმოჩენილი, რომ აშკარად ფსიქოპატია და მე მაინც კალეს უცნაურობებს ვაიგივებ ასეთ აშლილობასთან,მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს ,რომ თითს მას ვადებ. ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე,კარგად ვიცი ,რომ უდანაშაულობის პრეზუმფცია, კაი რამეა :დ ისე ეს ვიღაც დანიანი,ამბობს,რომ მირას მოსწონს,როცა ადამიანები უკან დასდევენ და მათ ყურადღებას არც კი აქცევს, ეს უფრო მათეს უნდა გავდეს,რადგან კალეს შეხებაზეც კი დნება მირა ჯერჯერობით,რა გრძნობების უარყოფაზეა საუბარი.
ხოდა კიდო, ეს დაჩი ვიღას დაეკარგა ხო ვერ გაიგებ რა :დ
ყველაზე ცოდო მაინც ნატაა, უყვარდა ამდენხანს ბიჭი,რომელიც მის მეგობარზე გიჟდება და მერე ასეთი საშინელი სიკვდილით გაქრა,ვინ იცის რის გამო...

ვითომ სამოთხის ნამსხვრევი კალეა,რომელიც მირამ საკუთარ ცხოვრებაში შვებად შემოუშვა და ამან გამოიწვია მათეს რამოდენიმე ნაბიჯში ჯოჯოხეთის ყვავილად გადაშლა?! და მირასთან ერთად იყოლებს იმ სამოთხის ნამსხვრევს,რომლის გამოც ცხოვრებას ცვლიდა? ...თუ სამოთხის ნამსხვრებიც და ჯოჯოხეთის ყვავილიც ერთი და იგივე ადამიანია,რომელიც მოგნუსხავს, დაგათრობს, ჩაგითრევს თავისი მკაწრავი ეკლებით და მისგან ისევე გაგირთულდება თავის დახსნა ,როგორც ეშმაკისგან?!
დაჩის ამბავი არ ვიცი,მაგრამ ეგეც თუ მკვდარია :))) უკვე ჩნდება კონკრეტული, საფუძვლიანი ეჭვი.
საბოლოოდ,იმის იმედი მაქვს,რომ მირას მესიჯი ადრესატს მიუვა და მეორე ნატა არ იქნება.

მოკლედ,მოახერხე და ჩამითრიე რა.


ოო, ღმერთო, სრულ შოკში ვარ ო.ო
ყველაფერს კრეფ, არაფერის ტოვებ უყურადღებოდ, შენი უკვე მეშინია :დდ
მკვლელები საყვარლობა რაღაცეებს არ აკეთებენ ხო? :დდ არც ბამბის ნაყინებს ყიდულობენ მაშინ, თუ ასეა :დდ
ფოტოაპარატს რაც შეეხება, ეგ უბრალოდ მოგონებებია მკვლელობის ღამიდან, დღევანდელობასთან კავშირი არ აქვს.
დანიანმა ტიპმა ბევრი რამ იცის მირას შესახებ და კიდევ ბევრ რამეს იტყვის (ოღონდ თქვენ არ გეცოდინებათ :დდ :პ) :დდ ვერ გაიგებ კალეა, მათე, თუ თენგო, ან გამვლელი, ან დაჩი :დდ
ნატა ყველაზე ცოდოაო... ვინ იცის? :დდ იქნებ მკვლელის თვალით ძალიანას ღირსი იყო? ვნახოთ ვნახოთ, რას მოგვიტანს "მოგონებები"

აი კომენტარის ბოლო ნაწილმა სერიოზულად ამაღელვა, რადგან აქ დიდი სიმართლე თქვი და თუ მიხვდები, რომელ სიმართლეს ვგულისხმობ, მკვლელსაც უცბად იპოვი. ამ მონაკვეთში დევს მთელი ისტორია მირას გადასახედიდან და შენ ლამის გაშიფრე... სასიამოვნოდ გაოცებული ვარ და უღრმესი მადლობა ამ გრძნობისთვის... ისტორიას რომ ვწერდი, სწორედ ასეთი კომენტარების წაკითხვაზე ვოცნებობდი და მადლობა, რომ ამ ოცნებას მიხდენ/თ

ბელუ შეროზია
როგორ შეიძლება ისტორიაში თავსატეხები არ გიზიდავდეს?
შენ სასწაული ხარ!
ყოველ მომდევნო თავში უფრო და უფრო მითრევს ისტორია,
მეტი ინტერესი,
მეტი დაძაბულობა,
ყველა ემოცია იმატებს ჩემში და სურვილი მიპყრობს დაუსრულებლად გაგრძელდეს ეს !
რა როლი აქ ამ ყველაფერში დაჩის?
ჰმ...ალბათ, არც ისე უმნიშვნელო relaxed
ბოლომდე მიპყრობს ეს ისტორია!
არ ვიცი რა მოითმენს ოთხშაბათამდე :დ


კი, ალბათ არც ისე უმნიშვნელო, სხვა შემთხვევაში არც იარსებებდა ;)
დიდი დიდი მადლობა აზრის გაზიარებისთვის და მოთმინებისთვის ;) <3

უცნობი ქ
აი რა გითხრა არ ვიცი მარიამ. რაღაც მხრივ მათეს გამოცოცხლება მომეწონა კარგია მირას რომ დაანახა მისი "სიცოცხლის წყურვილი" ერთის მხრივ მირა ამის შემდეგ თავს დამნაშავედაც არ უნდა გრძნობდეს ამ მხრივ მათე ისევ მირაზე ზრუნავს და მეორეს მხრივ მათე ცდილობს დაანახოს მირას თუ რა ადგილი უჭირავს მის ცხოვრებაში და აეჭვიანოს კიდეც რაღაც მხრივ ეს გამოდის კიდეც, სხვა ახსნას ვერ ვუძებნი მირას უხერხულობას და კიდევ იმას თუ როგორ უყურებდა მათეს და შავთმიანი გოგოს "ცეკვას", შესაძლოა ეს მეგობრული ეჭვიანობაა ან ეგოისტობა ზუსტად ვერ გეტყვი შეიძლება არც არაფერი იყოს...
ერთი ცხადია კალეც და მათეც მირას ცხოვრებაშიც და გონებაშიც აშკარად დიდი დოზით არიან და რა ვიცი რა ვიცი...
რაც შეეხება ეჭვებს ჟიზელს ვეთანხმები გარკვეულწილად... თუმცა კალეს მიერ გაკეთებული ყვავილიც კი ეჭვს იწვევს ჩემში... მოკლედ როგორ ეჭვებში მაგდებ რა... რაც შეეხება მათეს ჯერ-ჯერობით ისევ იმავე აზრის ვარ. ყველა მხრივ როგორც მკვლელი და როგორც მამაკაცი მორას ცხოვრებაში ის იდეალურია...
ოთხშაბათის მოსვლას ველოდები...


მომწონს შენი დამოკიდებულება მათეს და მირას ამბებთან დაკავშირებით. ჰო, მათე გამუდმებით მირაზე ზრუნავს, რამდენად რეალურია ეს ზრუნვა, იმედია ნაწერში ჩანს და შენთვის მომინდვია ამის გარჩევა :დ ;)
ყვავილის მიმართ ეჭვიც ბუნებრივია... საერთოდ ბუნებრივია ეჭვები ყველაფერზე... ალბათ მე რომ მკითხველი ვიყო, მეც ასე ვიქნებოდი ;)
მათე, როგორც მამაკაცი და როგორც მკვლელი იდეალურიაო - მომეწონა ეს სიტყვები ;) :დდ
სალ დიდი დიდი მადლობა <3

ემი
მარიამ, ჩემო კარგო, მომენატრე შენ და მომენატრა შენი ისტორიები. ძალიან მაკლდი, მაკლდა შენი ხიბლი, ამ საიტს რომ სძენს, შენი არსებობით. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ჟანრი დიდად არ მომწონს, მაინც მოგყვები. წინა ისტორიაშიც, მიუხედავად იმისა, რომ სულ არ მომწონდა თემატიკა, მაინც ჩამითრიე . ახლაც ვატყობ ასეა.

ვკითხულობ და სულ აგატა კრისტის ნაწარმოებები მახსენდება, ყველა პერსონაჟი რომ თვალწინ გყავს, ყველა რომ ეჭვმიტანილია და ლოგიკის დაჭერა ძალიან ძნელია, რომ რომელიმეზე რაიმე დასკვნა გააკეთო. მართლა ძალიან კარგად წერ, ძალიან დამაბნევლად, თავგზას რომ აურევ კაცს და ეს ძალიან უხდება ისტორიას.

ისიც მომწონს, ყველაფერი ეს სიყვარულთან და სასიყვარულო ურთიერთობებთან რომ არის გადაბმული. ეს ისე ლამაზად გაქვს შერწყმული ერთმანეთში, ჩემთვის უინტერესო გამოძიებას ძალიან საინტერესოს ხდი და ეს დაძაბულობაც უხდება.

რაც შეეხება გმირებს, მკითხაობას არ დავიწყებ, ჯერ რაიმე სასკვნების გაკეთება ძნელია. მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ მირა არ მომწონს, ვთვლი, რომ ძალიან ეგოისტი გოგოა და რათქმა უნდა ეს მათესთან მიმართებაში. მხოლოდ მის თვზე და მის გრძნობებზე ფიქრობს და ვერ ვხდება ან არ იხდენს, რომ მათე ამით ძალიან ზარალდება.

მათე - ჩემი აზრით, მათე ძალიან კარგი ადამიანია, ძალიან კარგი. რატომღაც არ მჯერა, რომ მათეს სიყვარული მეგობრობაში გადავიდეს. მგონია, რომ მირას დროს აძლევს და თვითონაც ჩასაფრებული იმ დროს ელოდება, როდესაც მირა, მას, როგორც მეგობარს, ისე აღარ შეხედავს. მათე ცოტა მორცხვი მგონია, უკან დამხევი და გული მწყდება. მინდა უფრო იბრძოლოს მირასთვის. და ასე ბედს არ მიენდოს. მოკლედ, მე მაინც უფრო მებრძოლი კაცები მიყვარს, თავის თავში დარწმუნებულები, რომ იციან რა უნდათ და ამის მისაღწევად ყველაფერს აკეთებენ, ოღონდ „კაცობის“ ჩარჩოებში.

აი, კალე მომწონს, არ ვიცი რატომ, თითქოს გამაღიზიანებელია, მაგრამ მისი იდუმალება მომწონს, პრინციპულობა, იცის რა უნდა და ძალიან ლამაზადაც აღწევს თავისას. ჯერჯერობით, რამე ისეთი არ გაუკეთებია, რაც მას ჩრდილს მიაყენებს.

დაჩი არ ვიცი, რაღაცნაირად კალეს ვამსგავსებ. ვხვდები, რომ მირას პირველი იმედგაცრუება სწორედ დაჩია. მაგრამ, ჯერ მეტს ვერაფერს ვხვდები.

პ.ს. მარიამ შენი გამოჩენა ჩემთვის დღესასწაულია ამ საიტზე და ამიტომ მოუთმენლად გელოდები heart_eyes heart_eyes


ემიი როგორ მიხარია შენი დანახვაა <3
აბაა აგატასთან ჩემი ხსენება რა მოსატანია, მაგრამ მიხარია, თუ ვახერხებ თავგზის აბნევას ^^
მირასთან დაკავშირებით გეთანხმები. ძალიან ეგოისტი გოგოა და კი, ხვდება, რომ მათეს ძალიან ცუდად ექცევა,მაგრამ ამაზე არ ფიქრობს. მისი მეგობრობით ტკბება და აწმყოს ირგებს.
მათეს რაც შეეხება, მორცხვი არაა, თუმცა უკანდამხევი არის. უფრო სწორად ბევრ რამეზე ამბობს უარს იმისთვის, რომ მირას დისკომფორტი არ შეუქმნას და რაიმე მიზეზმა მასთან დაშორებ არ გამოიწვიოს. ამიტომ გამუდმებით წაგებული რჩება თავის გრძნობებთან. იცის კიდეც, რაც უნდა, თუმცა სურვილებზე უარს ამბობს. ბრძოლას რაც შეეხება, ვნახოთ რა იქნება მომავალში.
აჰა, კალეს მიმართ სიმპატიები გქონია ;დდ და ცოტა გამაოცა იმ ფაქტმა, რომ თურმე დაჩის ამსგავსებ. საინტერესოა რით.
მიხარია, რომ ასე ვრცლად გამიმხილე შენი აზრები და დიდი დიდი მადლობა კომპლიმენტებისთვის ემი <3

 



№8 სტუმარი სტუმარი ნინა

ოპპა.
ყოველ თავში რაღაც მინიშნებებია და ისე ელვისებურად მეცვლება ჩემი ეჭვები და ვარაუდები, ვერ ვლაგდები :დ საბოლოოდ მაინც მათესა და კალეს შორის ვტრიალებ . მირასა და კალეს დიალოგი ძალზე საინტერესო ნაწილი იყო და თითქოს აქ იმალებოდა მთავარი ამ ზესექსუალური ბიჭისთვის- "ადამიანი მხოლოდ ადამიანია." :დ თან მისი მომხიბვლელი, თავდამვიწყებელი აურა და გავლენა, რაც უკვე აქვს მირანდაზე მკვლელის კიდევ ერთი აუცილებელი ნიშანიაა :დ როგორც აღნიშნა, რაღაც გეგმას მიჰყვება კალე და ამ გეგმის ნაწილი მირაა, უახლოეს მომავალში კიდე ერთი მსხვერპლი რო მოჰყვეს ამ ამბავს, არ გამიკვირდება :დ ბეჭდის ამბავს რაც შეეხება, ეგ სულაც არ გამოდგება კალეს ალიბად, პირიქით..:დ

 



№9  offline მოდერი Yvavi.

წინაზე რომ მითხარი კალეზე ასე უცებ რომ აიცრუე გული მოღალატევო, არ გაპატიებ :დდ სანაცვლოდ ბევრი კალე მინდა.
ისე კალეს და მათეს საუბარი მაინტრესებს ოდესმე თუ შედგება.
მაინც ვერ გამირკვევია კალე მომწონს თუ არ მომწონს, რაღაცნაირია. უცნაური, ტოქსიკური და მაინც მიმზიდველი.
რამდენადაც მათეს ვაკვირდები ვრწმუნდები რომ იდეალური ბიჭი არსეებობს, ბათ არა მირასთვის :დდდ
აუუუ ნუ აღწერ რა ასე კარგად, მერე მივეჩვევი და ტვინს გაგიბურღავ ყოველდღე რატო არ დევს ახალი თავი თქო ><
ანდაც ჯანდაბას.
ამ ისტორიის გამო მიღირს :დ

 



№10  offline მოდერი abezara98

ჰმმ... ეჭვებში დაწინაურდა კალე, მაგრამ იმ მესამეზე მაინც მაინც ვეჭვობ... რომ ვუკვირდები, კარგად დაგეგმის უნართან ერთად სიგარეტს ეწევა, არა, ჩვენი მკვლელი. მოტივს ჯერ კიდევ ვერ ვხვდები. ძალიან მომწონს და თავსატეხებზე ხომ საერთოდ ვგიჟდები ❤❤❤ მოუთმენლად გელოდები ❤❤❤

 



№11 სტუმარი სტუმარი თამარა

მგონია რომ მკვლელი მათეა ????

 



№12  offline ახალბედა მწერალი lullaby

სტუმარი ნინა
ოპპა.
ყოველ თავში რაღაც მინიშნებებია და ისე ელვისებურად მეცვლება ჩემი ეჭვები და ვარაუდები, ვერ ვლაგდები :დ საბოლოოდ მაინც მათესა და კალეს შორის ვტრიალებ . მირასა და კალეს დიალოგი ძალზე საინტერესო ნაწილი იყო და თითქოს აქ იმალებოდა მთავარი ამ ზესექსუალური ბიჭისთვის- "ადამიანი მხოლოდ ადამიანია." :დ თან მისი მომხიბვლელი, თავდამვიწყებელი აურა და გავლენა, რაც უკვე აქვს მირანდაზე მკვლელის კიდევ ერთი აუცილებელი ნიშანიაა :დ როგორც აღნიშნა, რაღაც გეგმას მიჰყვება კალე და ამ გეგმის ნაწილი მირაა, უახლოეს მომავალში კიდე ერთი მსხვერპლი რო მოჰყვეს ამ ამბავს, არ გამიკვირდება :დ ბეჭდის ამბავს რაც შეეხება, ეგ სულაც არ გამოდგება კალეს ალიბად, პირიქით..:დ

მოკლედ, შენ მკაცრად გაქვს გადაწყვეტილი, რომ მკვლელი კალეა :დდ არგუმენტებად საკმაოდ მყარი ფაქტები გაქვს მოყვანილი, თუმცა ვნახოთ შემდეგი თავი რას გაფიქტებინებს. და კიდევ შემდეგ მსხვერპლთან დაკავშირებითაც არ ცდები, რაა დასამალი :დდ

Yvavi.
წინაზე რომ მითხარი კალეზე ასე უცებ რომ აიცრუე გული მოღალატევო, არ გაპატიებ :დდ სანაცვლოდ ბევრი კალე მინდა.
ისე კალეს და მათეს საუბარი მაინტრესებს ოდესმე თუ შედგება.
მაინც ვერ გამირკვევია კალე მომწონს თუ არ მომწონს, რაღაცნაირია. უცნაური, ტოქსიკური და მაინც მიმზიდველი.
რამდენადაც მათეს ვაკვირდები ვრწმუნდები რომ იდეალური ბიჭი არსეებობს, ბათ არა მირასთვის :დდდ
აუუუ ნუ აღწერ რა ასე კარგად, მერე მივეჩვევი და ტვინს გაგიბურღავ ყოველდღე რატო არ დევს ახალი თავი თქო ><
ანდაც ჯანდაბას.
ამ ისტორიის გამო მიღირს :დ

კი ბატონო, მათე ოდნავადაც არ მემეტება მირასთვის... ასეთი ბიჭი ხელიდან გასაშვებია? დიდი ამბავი, თუნდაც მკვლელი იყოს... ვის კაცი არ მოუკლავს :დდდ ჰოო, მათეს და კალეს დიალოგი მეც მინდოდა, მაგრამ მაშინ მირას მოუწევდა მიყურადება, მე კიდევ ეგ არ მინდოდა... მაგრამ იდეაში მაქვს მაინც და ვნახოთ. ;)

abezara98
ჰმმ... ეჭვებში დაწინაურდა კალე, მაგრამ იმ მესამეზე მაინც მაინც ვეჭვობ... რომ ვუკვირდები, კარგად დაგეგმის უნართან ერთად სიგარეტს ეწევა, არა, ჩვენი მკვლელი. მოტივს ჯერ კიდევ ვერ ვხვდები. ძალიან მომწონს და თავსატეხებზე ხომ საერთოდ ვგიჟდები ❤❤❤ მოუთმენლად გელოდები ❤❤❤

შეიზლება ეწევა კიდეც მკვლელი, მაგრამ ამით ხომ ვერ დაადგენ ვინაობას :დდ მიხარია რომ თავსატეხებს არ გაურბიხარ ^^

სტუმარი თამარა
მგონია რომ მკვლელი მათეა ????

ვნახოთ, ვნახოთ ;)

 



№13 სტუმარი Ggh

ase mgonia miras mate uyvars, magram jer ver xvdeba... ai kalestan kide vneba aqvs, mxolod da mxolod vneba. romel qals ar izidavs amoucnobi, saintereso bichebi...

 



№14  offline წევრი Steppenwolf

ტვინში სულ ერთი ფრაზა მიტრიალებს.
1 თავის დასაწყისიდან...
"მორა მოდი აქ! შენ ხო გიყვარს, რომ გეხვეწებიან"

კალე, რომ მკვლელი იყოს ან რამე განსაკუთრებული და პირადი მიზეზი უნდა ჰქონდეს ნატასთან ან კიდევ ავად უნდა იყოს, როგორც სხვა სერიული მკვლელები.
მაგრამ საქმე იმაშია, რომ სხვებიც რომ ყავდეს დახოცილი ჭურში არ ვცხოვრობთ , როგორმა დაჭერილი თუ არა ბრალდებული მაინც იქნება, ის კიდევ კარგად მახსოვს, რომ თენგოს ახლობელია:)
და დაჩი? დაჩი ყველაზე საინტერესო პიროვნებაა ჩემი აზრით და მეტი დაჩი, ბევრი დაჩი.
რაღაცნაირად საჭიროა ეგ ბიჭი

 



№15  offline წევრი გრაფინია

აქ ისეთი კომენტარები დაიწერა,რაღა ვთქვა?!

როგორც აღვნიშნე,მათეს მიმართ დადებითად ვარ განწყობილი და მინდა ბოლომდე ასე დარჩეს. ეს არ გულისხმობს იმას,რომ მისი და მირას ურთიერთობა ჰეფი ენდით დასრულდეს.ისიც საკმარისი იქნება,რომ ერთმანეთს იმედები არ გაუცრუონ და თვალებში შეხედვის არ შერცხვეთ.
კალე ისეთია, საიდუმლოებითმოცული,ცხელი და ნუ როგორი ბიჭებიც ზოგადად გყავს ხოლმე.
ამიტომაც,მგონია მთავარი ბიჭი კალეა და მირასაც ის დაითრევს.
დაჩი რომ ტყუილად არაა ნახსენები ვხვდები, მაგრამ იმის გარდა რომ სავარაუდოდ მათეს სიმართლის აღიარებაში წაეხმარება,სხვა რა დატვირთვა აქვს არ ვიცი..
ნატას მკვლელი ვინაა ... ზნაეტ:)
________
მარიამ,იცი რა მომწონს?
შენებური ზედმიწევნით ყველა დეტალის, გრძნობის,ემოციისა და მოქმედების აღწერა.
თავსატეხის შექმნა,ინტრიგის ჩაგდება, ეჭვის გაღვივება,დეტალების ერთმანეთზე გადაბმა.
კიდევ დაძაბულობა,ცხელი მომენტები, დამაფიქრებელი დიალოგები და თუნდაც უბრალოდ მირანდას მაგივრად მირიანის არსებობა.
ნიჭიერი ხარ შენ და საიტის სიმდიდრე;)
პირველივე ისტორიებიდან მოგყვები და თამამად გეუბნები ამ ყველაფერს. (ოღონდ ჩემი ვანილი სულ სხვა განზომილება იყო:)

პ.ს კალე რომელი სახელის შემოკლებული ვერსიაა?ან თუ არაა, რატომ მაინცდამაინც კალე?

 



№16 აქტიური მკითხველი lalita

რატომღაც კალე არ მომწონს და მირას ფიქრებიც არეული აქ , დაბნეულია და არიცის რაუნდა ალბათ ნელნელა მიხვდება რა უნდა და ვინ უნდა .მე მათე მომწონს მირასთვის და რა ვქნა.

 



№17  offline ადმინი თუკა

დავიწყე თუ არა კითხვა პირველივე თავიდანვე კალე ცუდად ამოვიღე მიზანში.
მისი ეს თვალები მიდი შეხედა დაშტერება არ მესიამოვნა. მისი საქციელიც რაღაც საეჭვი იყო ჩემთვის..
ახლა ვზვარ და ვფიქრობ იქნებ კალეა, იქნებ არაა.
მაგრამ აი აქ სხვა რაღაცა მერთვება, ამას მარიამი წერს, ჩემი ვანილი. ასე მარტივად როგორ გავარტყამთ მიზანს მარიამის ნაწერებში.
უნდა ვიქექოთ, ტვინი ვანთხიოთ და ბოლოს აღმოჩნდება ისეთი ლაბირინთი რომლიდანაც მხოლოდ ისევ მარიამი გამოგვუყვანს.

ძალიან მიყვარს შენი სიტყვათა მარაგი, ისე ლამაზად და ხავერდოვნად აწყობ ერთმანეთის თანმიმდევრობით ისე კარგად იკითხება არ ვიცი ვანილო..
ველოდები შემდეგ თავს.
<3 <3
--------------------
4love.ge

 



№18 სტუმარი სტუმარი თეონა

დაჩი მოკლეს როგორც ვხვდები. და ეს შემთხვევა ვფიქრობ საეჭვოდ დაემთხვევა მათეს მიერ გრძნობების გამომჟღავნებას, მირას მიერ მის უარყოფას და დაჩის მიმართ გრძნობების გაჩენას. მაშინაც და ახლაც ნატას შემთხვევაში მირას გვერდით მათე ტრიალებს. ის სიტყვები რომელსაც დასაწყისში მკვლელი ეუბნება მათესკენ მიუთითებს.
ეს ჩემი მოსაზრებაა. ინტუიციაზე დაყრდნობით ჩამოყალიბებული.
ძალიან მიყვარს შენი ისტორიები. ვანილის კოცნა ხო საერთოდ.
ესეც ვფიქრობ ჩემი ფავორიტი გახდება.
რატომღაც არ გავგიჟებულვარ კალეზე. თუმცა იმედი მაქვს მის დადებითსაც დაგვანახებ.
წარმატებები და იციდე მოუთმენლად ველი ისტორიის გაგრძელებას

თუმცა ნუ დავივიწყებთ თენგოსაც. ნატას საპოვნელად წამოსულ მირას ბოლო თენგო შეხვდა.

 



№19  offline ახალბედა მწერალი lullaby

Ggh
ase mgonia miras mate uyvars, magram jer ver xvdeba... ai kalestan kide vneba aqvs, mxolod da mxolod vneba. romel qals ar izidavs amoucnobi, saintereso bichebi...

სიმართლე გითხრა, მე დიდად არ მომწონს კალესნაირი ბიჭები, თუმცა მირასთვის ნამდვილად მიმზიდველია... რაც შეეხება მათეს მიმართ გრძნობას, ალბათ მართალი ხარ და ვნახოთ როგორ გაგრძელდება მათი ურთიერთობა ^^

Steppenwolf
ტვინში სულ ერთი ფრაზა მიტრიალებს.
1 თავის დასაწყისიდან...
"მორა მოდი აქ! შენ ხო გიყვარს, რომ გეხვეწებიან"

კალე, რომ მკვლელი იყოს ან რამე განსაკუთრებული და პირადი მიზეზი უნდა ჰქონდეს ნატასთან ან კიდევ ავად უნდა იყოს, როგორც სხვა სერიული მკვლელები.
მაგრამ საქმე იმაშია, რომ სხვებიც რომ ყავდეს დახოცილი ჭურში არ ვცხოვრობთ , როგორმა დაჭერილი თუ არა ბრალდებული მაინც იქნება, ის კიდევ კარგად მახსოვს, რომ თენგოს ახლობელია:)
და დაჩი? დაჩი ყველაზე საინტერესო პიროვნებაა ჩემი აზრით და მეტი დაჩი, ბევრი დაჩი.
რაღაცნაირად საჭიროა ეგ ბიჭი

კი, რაღაც მხრივ მართალი ხარ... მკვლელი აქამდე სუფთა იყო, ან კარგად იმალებოდა... გააჩნია, რა უნდოდა ნატასგან... ისეთი კომენტარი გაქვ დატოვებული, პასუხს სპოილერები მოყვება, ასე, რომ ლაპარაკისგან თავს შევიკავებ :დდდ დაჩი რაც შეეხება, იქნება, მეტი დაჩი იქნება და ნელ-ნელა და მალევე გაერკვევით ვინაა ეს ბიჭი და რა როლი აქვს ამ ამბავში ;)

გრაფინია
აქ ისეთი კომენტარები დაიწერა,რაღა ვთქვა?!

როგორც აღვნიშნე,მათეს მიმართ დადებითად ვარ განწყობილი და მინდა ბოლომდე ასე დარჩეს. ეს არ გულისხმობს იმას,რომ მისი და მირას ურთიერთობა ჰეფი ენდით დასრულდეს.ისიც საკმარისი იქნება,რომ ერთმანეთს იმედები არ გაუცრუონ და თვალებში შეხედვის არ შერცხვეთ.
კალე ისეთია, საიდუმლოებითმოცული,ცხელი და ნუ როგორი ბიჭებიც ზოგადად გყავს ხოლმე.
ამიტომაც,მგონია მთავარი ბიჭი კალეა და მირასაც ის დაითრევს.
დაჩი რომ ტყუილად არაა ნახსენები ვხვდები, მაგრამ იმის გარდა რომ სავარაუდოდ მათეს სიმართლის აღიარებაში წაეხმარება,სხვა რა დატვირთვა აქვს არ ვიცი..
ნატას მკვლელი ვინაა ... ზნაეტ:)
________
მარიამ,იცი რა მომწონს?
შენებური ზედმიწევნით ყველა დეტალის, გრძნობის,ემოციისა და მოქმედების აღწერა.
თავსატეხის შექმნა,ინტრიგის ჩაგდება, ეჭვის გაღვივება,დეტალების ერთმანეთზე გადაბმა.
კიდევ დაძაბულობა,ცხელი მომენტები, დამაფიქრებელი დიალოგები და თუნდაც უბრალოდ მირანდას მაგივრად მირიანის არსებობა.
ნიჭიერი ხარ შენ და საიტის სიმდიდრე;)
პირველივე ისტორიებიდან მოგყვები და თამამად გეუბნები ამ ყველაფერს. (ოღონდ ჩემი ვანილი სულ სხვა განზომილება იყო:)

პ.ს კალე რომელი სახელის შემოკლებული ვერსიაა?ან თუ არაა, რატომ მაინცდამაინც კალე?

კი, მათეს და მირას ურთიერთობა ყველაზე ფრთხილად მაქვს ნაწერი და ჩემთვიაც ძალიან ძვირფაია, როგორც არ უნდა დასრულდეს და მიხარია, რომ ამას ასე აქცევ ყურადღებას ^_^
და მირა ვის დარჩება ეგ კიდევ საკითXავია :დდ
ნატას მკვლელი :დდ ხო მაგით იწყება ყველაფერი, გრძელდება და მთავრდება :დდ ჯერ-ჯერობით დარწმუნებულები ვერაფერში იქნებით ;)
აი, ზუსტად იმიტომ, რომ ეგ ყველაფერი გამომსვლოდა, წელიწადი და ექვსი თვეა ვწერ ამ ისტორია და მიხარია, თუ შევძელი... ვერც კი წარმოიდგენ რა რთულია "ნაკაწრების" წერა (ჯერ ხომ არ დამისრულებია)... და უღრმესი მადლობა ამ სიტყვებისთვის... ძალიან ძალიან დიდი სტიმულია ჩემთვის. <3 ვიცი, ჩემი პირველივე ისტორიიდან მახსოვხარ და ძალიან ამაყი ვარ შენი ერთგულებით <3

პ.ს. სახელი კალე პირველად "გოგონა დრაკონის ტატუთი"- ში ვნახე. მიქაელ ბლუმკვისტს რამდენჯერმე დაუძახა თავისმა საყვარელმა :დდ ხოდა ძალიან მომეწონა. საერთოდ ძალიან მომწონს ეგ პერსონაჟი და გავლენაც იქონია ალბათ. მერე იმედზე გადიოდა ქართული სერიალი "ჰეროკრატია" და იქაც იყო ერთი კალე. ნუ სახელი ისედაც მომწონდა და გმირიც ძალიან კარგი იყო. ხოდა "შევინახე" და აქ, ამ პერსონაჟს მოვახდინე. ;)

lalita
რატომღაც კალე არ მომწონს და მირას ფიქრებიც არეული აქ , დაბნეულია და არიცის რაუნდა ალბათ ნელნელა მიხვდება რა უნდა და ვინ უნდა .მე მათე მომწონს მირასთვის და რა ვქნა.

სიმართლე გითრა, მირასთვის არავინ მემეტება, იმდენად ჩამოუყალიბებელი გოგოს შთაბეჭდილებას ტოვებს, მაგრამ ცხოვრებისგან არაერთი მძიმე შემთხვევა მიიღო და ვპატიობ :დდ ზემოთაც ვთქვი, მე მისთვის დიდად არც კალე მემემტება და არც მათე. ხოდა ასევე შენი გადასაწყვეტია, რომელთან უფრო წარმოგიდგენია ;)

თუკა
დავიწყე თუ არა კითხვა პირველივე თავიდანვე კალე ცუდად ამოვიღე მიზანში.
მისი ეს თვალები მიდი შეხედა დაშტერება არ მესიამოვნა. მისი საქციელიც რაღაც საეჭვი იყო ჩემთვის..
ახლა ვზვარ და ვფიქრობ იქნებ კალეა, იქნებ არაა.
მაგრამ აი აქ სხვა რაღაცა მერთვება, ამას მარიამი წერს, ჩემი ვანილი. ასე მარტივად როგორ გავარტყამთ მიზანს მარიამის ნაწერებში.
უნდა ვიქექოთ, ტვინი ვანთხიოთ და ბოლოს აღმოჩნდება ისეთი ლაბირინთი რომლიდანაც მხოლოდ ისევ მარიამი გამოგვუყვანს.

ძალიან მიყვარს შენი სიტყვათა მარაგი, ისე ლამაზად და ხავერდოვნად აწყობ ერთმანეთის თანმიმდევრობით ისე კარგად იკითხება არ ვიცი ვანილო..
ველოდები შემდეგ თავს.
<3 <3

თუკაა <3 ძალიან მიხარია, თუ გამომივიდა და ასე რთული აღმოჩნდა ყველაფრის მიხვედრა, მიხარია, თუ შევძელი ახლართვა და თქვენი დაბნევა. ძნელია ძალიან და კომენტარებს რომ ვკითხულობ ჩემს სიხარულს საზღვარი არ აქვს. ^^
მეც ერთი სული მაქვს შემდეგი თავი დავდო ;) <3

სტუმარი თეონა
დაჩი მოკლეს როგორც ვხვდები. და ეს შემთხვევა ვფიქრობ საეჭვოდ დაემთხვევა მათეს მიერ გრძნობების გამომჟღავნებას, მირას მიერ მის უარყოფას და დაჩის მიმართ გრძნობების გაჩენას. მაშინაც და ახლაც ნატას შემთხვევაში მირას გვერდით მათე ტრიალებს. ის სიტყვები რომელსაც დასაწყისში მკვლელი ეუბნება მათესკენ მიუთითებს.
ეს ჩემი მოსაზრებაა. ინტუიციაზე დაყრდნობით ჩამოყალიბებული.
ძალიან მიყვარს შენი ისტორიები. ვანილის კოცნა ხო საერთოდ.
ესეც ვფიქრობ ჩემი ფავორიტი გახდება.
რატომღაც არ გავგიჟებულვარ კალეზე. თუმცა იმედი მაქვს მის დადებითსაც დაგვანახებ.
წარმატებები და იციდე მოუთმენლად ველი ისტორიის გაგრძელებას

თუმცა ნუ დავივიწყებთ თენგოსაც. ნატას საპოვნელად წამოსულ მირას ბოლო თენგო შეხვდა.

ისტორიის ჟანრს თუ გავითვალისწინებთ, სრულიად საფუძვლიანი ეჭვი გაქვს. არავინ იცის რა მოხდა წარსულში. ფაქტია "მოგონება" ისე არ გაჩნდებოდა, თუ მას აწმყოსთან კავშირი არ ექნებოდა. ხოდა თანდათან ვნახავთ, რა აკავშირებს დღევანდელობასთან დაჩის.
ჰმ, კალეს დადებითი :დდ მომდევნო თავით ალბათ დაგიკმაყოფილებს ამ მოთხოვნას(?), ვნახოთ.
აი, თენგო... პირველი ხარ, ვინც ის აღნიშნა, რომ მირამ ბოლოს ის ნახა, სანამ ეზოში გავიდოდა ;)

 



№20  offline წევრი ნინ იი

აზრზე არ ვარ რა ხდება და ამაშია მთელი ხიბლი.არაფრის გამოცნობას ვეცდები, გენდობი მთლიანად.ძალიან საინტერესო რამეა. მოუთმენლად ველი შემდეგ თავებს. :):) heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent