შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაკაწრები 10 თავი


15-08-2018, 21:40
ავტორი lullaby
ნანახია 1 281

ნაკაწრები 10 თავი

***

2016 წელი, 16 აგვისტო
შუადღე

დილიდან საშინლად ვარ. ის, რაც თავში მიტრიალებს, მოსვენებას არ მაძლევს და ლამისაა ფიქრებმა შემშალონ. ვწრიალებ, ვერ ვისვენებ. გულს რაღაც გაურკვეველი ეჭვები მიღრღნიან და მღლიან. შვიდი წლის წინ მომხდარი ეს საშინელი ამბავი აქამდე გამუდმებით თან დამყვებოდა. დაჩის სიკვდილი დროდადრო თავს მახსენებდა და დავიწყების საშუალებას არ მაძლევდა. მას შემდეგ კი, რაც ხელიდან მეგობრები გამომეცალა, დამავიწყდა. ალბათ იმიტომ, რომ ის ტკივილი ახალმა, გაცილებით ახლოს მყოფმა ტკივილმა შეცვალა. დილიდან გონებაში მიტრიალებს ანანურში გატარებული დღეები. შემდეგ ლეპტოპს ვხსნი და იქ გადაღებულ სურათებსა და ვიდეობს ვათვალიერებ. ის ხუთი დღე ზედმიწევნით, დაწვრილებით ცოცხლდება ჩემს მეხსიერებაში. ის გრძნობები, რომლებიც ანანურში მეხვია გარს, ერთმანეთს სწრაფად ენაცვლებიან. თითქოს ისევ იქ ვარ, ისევ იმ ჰაერს ვსუნთქავ და ისევ თავიდან ვიხიბლები. თითოეულ სურათს თავისი განცდა მოაქვს. დაჩის ღიმილიანი სახის დანახვისას გული გამალებით მირტყამს და რამდენჯერაც ვცდილობ მის დამშვიდებას, იმდენჯერ უარესად ჩქარდება. შემდეგ კი ვეღარ ვუძლებ, ანანურის ფაილს ვხურავ და ყავის გაკეთებას ვცდილობ. დრო გამყავს მანამ, სანამ ჩემი მეგობრები ჩემს სახლში შეიკრიბებიან. ძალიან დავაგვიანეთ, მაგრამ იქნებ საერთო საუბარმა და განხილვამ რაღაც გვაპოვნინოს. იქნებ ის, რაზეც ახლა ვფიქრობ რამეს ნიშნავს და ამდენი სიკვდილის მიზეზი სწორედ აქ იმალება...
სამი საათი სრულდება, რომ მათე დაუკაკუნებლად შემოდის ჩემს სახლში, მიახლოვდება და მკოცნის. ორი წამით ჩემს ლოყაზე ასრიალებს ცერა თითს, მკრთალად მიღიმის და მეკითხება, როგორ ვარ. ვპასუხობ, მაგრამ გონებაგაფანტული ვარ. მისი დაკვირვებული და დაჟინებული მზერა მაბნევს. ახლა მის უმნიშვნელო შეხებაზეც კი ჩემს სხეულს რეაქცია აქვს. ეს მაშინებს, მაგრამ ვცდილობ, ამას რაც შეიძლება ნაკლები ყურადღება მივაქციო. ალბათ სტრესის და ახლად გაჩენილი საფიქრალის ბრალია.
შემდეგ კალე მოდის, მათეს შორიდან ესალმება, მიახლოვდება და ტუჩებზე მოწყვეტით მკოცნის. უხერხულობისგან თვალებს ვხრი და ვცდილობ, მოსულს გავუღიმო. ვერაფრით ვაკავებ თავს და მათესკენ ვიხედები, რომელიც მოშორებით დივანზე ზის, სიგარეტს ეწევა და უემოციოდ გვადევნებს თვალს. მაგრამ მე ხომ დარწმუნებული ვარ, რას განიცდის ახლა ის. საკუთარი თავი მძულს. ორივეს ზურგს ვაქცევ და ყავას ვთავაზობ. ამდენი განსხვავებული, ერთად თავსდამტყდარი გრძნობისგან გული ამოვარდნას მაქვს. ერთდროულად ვცდილობ შევეშვა ორივეზე ფიქრს და თან გამოსავალს ვეძებ. თუმცა, ახლა აქ ამისთვის არ ვართ. ახლა ამაზე გაცილებით დიდი კითხვის ნიშანი გვაქვს გასახსნელი.



***

როგორც ირკვევა, ზარები, რომლითაც თეონას აშინებნენ, მხოლოდ მასთან არ იყო განხორციელებული. ზუსტად იმავე დღეებსა და იმავე საათებში თენგოსთანაც რეკავდნენ და მათესთანაც. ჩემთან არა, არც ლელასთან. შემდეგ მახსენდება, რომ ლელასთან არც თეონასგან გაგზავნილი შეტყობინება მისულა და ამის გამოცნობას ვცდილობთ, მაგრამ აზრად არაფერი მოგვდის. ისიც ხომ ჩვენს სამეგობროს ეკუთვნის... მკვლელის ლოგიკას და მის მიზანს ვერაფრით ვწვდებით გარდა იმისა, რომ ის მე მერჩის. ამის ხსენებაზე იძულებული ვარ თავდასხმის ამბავი ყველას გავუმხილო. სწორედ ეს ფაქტი ამტკიცებს ჩემს ვარაუდს. მკვლელი ჩემთანაც იყო, მაგრამ ცოცხალი დამტოვა. სხვები კი არა. აქედან გამომდინარე კი ვერაფერს იფიქრებ გარდა იმისა, რომ ის მე მერჩის.
თავდასხმის მოყოლის შემდეგ გაღიზიანებული მათე შუბლს არ ხსნის და თავს ძლივს იკავებს, რომ არ იფეთქოს. ის დღე მახსენდება, როცა მეორედ გამომიტყდა სიყვარულში და როცა ნაიარევზე მიმანიშნა. მაშინ რომ ბიჭისთვის თავდასხმის ამბავი მომეყოლა, იქნებ ახლა სიტუაცია სრულიად სხვაგვარი ყოფილიყო...
მისი დაჟინებული მზერისგან თავის დასაღწევად კი იმ ახალ ამბავს ვიყენებ, რომელზე საუბარიც ასე ძალიან მიჭირს. სანამ რამეს ვიტყოდე, ჩემს გვერდით მჯდომი კალეს პროფილს ვავლებ თვალს. მთელი იმ დროის მანძილზე, რაც ერთად ვიყავით, ის ყოველთვის გრძნობდა, რომ რაღაცას ვმალავდი, რაღაც ძალიან მძიმეს და მზად იყო მოესმინა. ახლა მე ვარ მზად ვუამბო ყველაფერი, მაგრამ რამდენად სწორია ამის მისთვის მეგობრებთან ერთად გამხელა არ ვიცი. თუმცა დრო ძალიან ცოტაა. დრო არაა იმისთვის, რომ წარსულზე საუბარი კალესთან განცალკევების გამო გადავდო.
- კიდევ რაღაცის თქმა მინდა... - ყელს ვიწმენდ. ფარდასთან მდგარი თენგო ჩემკენ ბრუნდება. ლელაც იღებს ხელისგულებში ჩარგულ თავს. როგორც ჩანს, ჩემი ხმის ტემბრი უკვე ბადებს ინტერესს. მათე არ მიყურებს. იგნორისთვის ალბათ ისიც ჰყოფნის, რაც ცოტა ხნის წინ გაიგო. ჩემ გვერდით მჯდომი კალე დივანის საზურგეს მიჰყრდნობია და მის სახეს ვერ ვხედავ. არ ვიცი, როგორ დავიწყო. აზრები მერევა. - გუშინ დამესიზმრა და... მე... ანანური გამახსენდა. - ხმა მიწყდება ნერვებისგან. შუბლზე გაჩენილ ოფლის წვეთებს ხელისზურგით ვიწმენდ. ყველა კოპებს კრავს, კალეს გარდა. კალეს ვერ ვხედავ და რატომღაც მისკენ ვერც ვიხედები. მხოლოდ მის თითებს ვხედავ, რომლებიც სიგარეტის ვერცხლისფერ ფოლგას ატრიალებენ.
- ანანური? - აგდებით ამბობს თენგო, თითქოს რაღაც აბსურდული მეთქვას. - ეგ აქ რა შუაშია...
- მოიცადე! - ხელის აწევით აჩერებს მათე მას და ჩემკენ იხრება. - გააგრძელე რას ამბობდი.
მოზრდილ ნერწყვს ვყლაპავ და საკუთარ, ერთმანეთში ახლართულ თითებს დავყურებ.
- ერთადერთი საშინელი ამბავია, რომელიც ჩვენ ყველას ერთად გადაგვხდა. ხოდა ვიფიქრე...
- დაჩი გაცოცხლდა და ყველას „გვტრუპავს“ არა? - ირონიით ეცინება თენგოს და საშინლად ვღიზიანდები.
- მოკეტე! - ხმას უწევს მათე და ისევ ჩემკენ ბრუნდება. - მირა, ვიცი რასაც გულისხმობ. გგონია, ვინმე მისიანია?
- ერთი წუთით. - მესმის ზურგიდან კალეს დაბალი, უკმაყოფილო ხმა. - საერთოდ რაზე ლაპარაკობთ?
ნელა ვბრუნდები მისკენ. შუბლშეკრული მიყურებს. ტუჩები მოუმუწავს და ასე მგონია სადაცაა წყობიდან გამოვა. ფოლგა, რომელსაც ცოტა ხნის წინ თითებში ატრიალებდა, ახლა მის მუჭშია მომწყვდეული.
- შენთვის არ მომიყოლია, კალე... - ვცდილობ განვუმარტო.
- ვხვდები. - მაწყვეტინებს ცივად.
- მაგრამ იმას არ ნიშნავს, რომ არ მინდოდა.
- ვინაა დაჩი?.. - ხმა ისეთი დაძაბული აქვს... არც კი ვიცი, რა უნდა ვიფიქრო. კი, სინდისი მქენჯნის, რომ ახლა, ყველასთან ერთად უწევს ამ ამბის მოსმენა, მაგრამ მაინც მაკვირვებს მისი წყენა.
- დაჩი... ის, ჩემი მეგობარი იყო... ჩვენი მეგობარი. - ძლივს ვუკრებ სიტყვებს თავს.
- მას უყვარდი. - ამბობს მოულოდნელად მათე. მისკენ გაოგნებული ვიხედები. ტანზე ცივი ტალღა მივლის და ხმას ვერ ვიღებ. ბიჭი დივანის საზურგეს მიყრდნობია და სიგარეტს უკიდებს. ჩემს მზერას რომ იჭერს, მხრებს იჩეჩავს. - ამას ყველა ხედავდა და ამდენი წლის შემდეგ დასამალი აღარაფერია. რას შეცვლის...
- საშინელი ტონი გაქვს, მათე. - ვცრი კბილებში წყობიდან გამოსული. - ისე ლაპარაკობ, თითქოს შენთვის სულ ერთი იყოს, რაც მოხდა.
- როგორ მოკვდა? - კალე შემდეგ შეკითხვას სვამს და ისევ იქცევს ჩვენს ყურადღებას.
- გული გაუსკდა. - ვამბობ ჩუმად.
- რაა?
- სიმაღლის ეშინოდა. ჩვენ კი ხიდიდან გადავხტით. მას კი გული გაუსკდა. ახლა გასაგებია? - ვყვირი და სახეზე ხელებს ვიფარებ. სუნთქვას ვიკრავ ყელში მოწოლილი ტკივილის უკან გასაბრუნებლად, მაგრამ ხელისგულებს მაინც მისველებენ ცრემლები.
ცოტა ხნით ოთახში სიჩუმე ისადგურებს. ყურებში შემაწუხებლად ჩამესმის საკუთარი გულის ცემა. ერთხანს თავბრუც კი მეხვევა. ასე მგონია ისევ იქ ვარ, თავდაყირა. ქვემოდან ხელები მექაჩებიან და ჩემს ჩათრევას ცდილობენ. თენგო ოხრავს და მოთმინებადაკარგული დივანის ძირს ურტყამს ფეხს. შემდეგ იქვე ჯდება, მაგიდიდან საიგარეტს იღებს და უკიდებს.
- არც კი ვიცი, რამდენად რეალური შეიძლება იყოს შენი ნათქვამი მირა. - ლელას დაღლილი ხმა არღვევს სიჩუმეს. - ეს ხომ თითქმის რვა წლის წინ იყო? ჩვენთვის რომ ვინმეს პასუხის მოთხოვნა სდომოდა, ამას მაშინვე გააკეთებდა.
- შეიძლება, მაგრამ არ ვიცი... გუშინ გამახსენდა და მთელი ეს დროა ამ ამბავზე ვფიქრობ. – ხმა მიკანკალებს. საშინლად დაძაბული ვარ.
- და, მაინც რას ფიქრობ? - მათე დაჟინებით მაცქერდება. მის სახეზე გამოსახული ინტერესი ერთხანს მაბნევს.
- კონკრეტულს არაფერს. ამ ამბის გარშემო ვტრიალებ და არ ვიცი საით წავიდე. - კალესკენ ვაპარებ თვალებს. ახლა განსაკუთრებით ვნანობ, რომ მას ამ ამბავს აქამდე ვუმალავდი. საკუთარ ხელებს დაჰყურებს და სიგარეტის ფოლგას ნელა და წვრილად აქუცმაცებს. ასე მგონია, გონებით სადღაც სხვაგანაა და აქაურ დიალოგებს გაურბის. - ხოდა, ვიფიქრე თქვენთვის მეთქვა. არაფერი მოგდით აზრად?
რამდენიმე წამით სიჩუმეა.
- გამორიცხული არაა მართალი იყო. - ამბობს კალე მათეს მისამართით. მათ შორის მჯდომი თავს საშინლად უსარგებლოდ ვგრძნობ. ახლა არც ერთი მიყურებს ისე, როგორც მჭირდება და არც მეორე. მაგრამ, ვცდილობ ამაზე არ ვიფიქრო და ყურადღება წარსულზე გადავიტანო. მათე არც ისე კმაყოფილი ავლებს თვალს კალეს და ჩამწვარ სიგარეტს საფერფლეში აგდებს. - აქამდე არაფერი გქონდათ ხელჩასაჭიდი. ახლა გაქვთ. და თან როგორც ჩანს, საკმაოდ სერიოზული.
- ეგრეა. მაგრამ ამდენი წლის შემდეგ? - თავს აქნევს მათე და დაფიქრებული იღებს ახალ ღერს. - როცა დაჩი დაიღუპა საქმეც კი არ აღძრულა. ექსტრემალების მხრიდან უკანონო არაფერი მომხდარა. დაჩი კი თავისი ნებით გადახტა ხიდიდან. ამის მოწმეები ჩვენ ვიყავით, ყველა.
- დარწმუნებული ხარ? - კალეს ხმაში რაღაც უცნაურს ვამჩნევ და ვერაფრით ვხდები რა არის ეს. ერთადერთი, რასაც მთეული სხეულით ვგრძნობ, უსიამოვნო ჟრუანტელია.
- შენ იქ არ ყოფილხარ და ამაში ეჭვს ვერ შეიტან. - ხმა ეძაბება მათეს. მის საფეთქლებზე ამობერილ ძარღვებს ვხედავ და მეც ერთიანად მეჭიმება კუნთები.
- მე კარგად მახსოვს, როგორც იყო ეს. - ლელა თვალებს ისრისავს. მახსენდება ხიდზე უკმაყოფილოდ მოწუწუნე გოგო. - თავიდან დაჩის არ უნდოდა. უფრო სწორად არ უთქვამს, რომ არ უნდოდა. უბრალოდ ვიცოდით, რომ სიმაღლის ეშინოდა და რთული მისახვედრი არაა, რომ ხიდიდან გადახტომის იდეა დიდად არ აღაფრთოვანებდა, მაგრამ მალე თვითონვე დათანხმდა და აღარც უყოყმანია.
- შენ წინააღმდეგი იყავი. - ვამბობ.
- ამან ვერაფერი შეცვალა.
- კარგი. ეგ სხვა საკითხია და საერთოდ არ ეხება ჩვენი მეგობრების მკვლელის ვინაობის დადგენის ამბავს. - გვაჩერებს მათე.
- პირიქით, მათე. შეიძლება ვიღაცას საერთოდაც არ სჯერა, რომ დაჩი თავისი ნებით გადახტა. - ვამბობ და მის თითებში მომწყვდეულ კვამლადენილ სიგარეტის ღერს ვავლებ თვალს.
- მაინც ვის?
- მაგალითად მის ძმას. - პირველი სწორედ ის მახსენდება, რადგან ამ ადამიანზე დაჩის მონაყოლი თითოეული სიტყვა ჩამესმის ყურებში.
- ძმას? - თითქოს საკუთარ თავს ეკითხება მათე. - ხო ძმას, რატომაც არა.
- ძმა ჰყავდა? - მესმის კალეს ხმა. ისევ იმ ტემბრის, როგორც წინა შეკითხვისას. მისკენ ვაბრუნებ თავს, რადგან მინდა ვნახო, როგორ გამოიყურება. მისი ქარვისფერი თვალები უემოციოდ შემომყურებენ და საშინლად მთრგუნავენ. მახსენდება ჩვენი ურთიერთობის დასაწყისი და ის, რომ მის მიმართ დაუბადებელი შეკითხვები მიჩნდებოდა, თუმცა მაშინდელთან შედარები ეს შეგრძნება ნამდვილად აღარ მომწონს. პირიქით მაწუხებს და დამატებით საფიქრალს მიჩენს.
- ჰყავდა. ტყუპისცალი. - ვპასუხობ.
- რომელიმემ ნახეთ?
- არა. - ვამბობ. - მე არ ვყოფილვარ არც სამძიმარზე, არც დაკრძალვაზე.
- ჩვენ ვიყავით სამძიმარზე და იქ გავიგეთ, რომ მისი ძმა მოფრინავდა. - იხსენებს ლელა. - ჩვენ არ შევხვედრივართ.
- გასაგებია.
- რა არის გასაგები... - გაღიზიანება კრთება მათეს ხმაში.
- ის, რომ ეჭვმიტანილი გყავთ. ისღა დაგრჩენიათ მოძებნოთ ეგ ტიპი.
- რა ....ობას ბაზრობთ, ამის დედა შევეცი! - აქამდე ჩუმად მჯდომი თენგო ფეხზე დგება. - ასეთი იდიოტობები მარტო იდიოტურ დრამებში ხდება. დაჩის ძმას რომ რამე სდომოდა ჩვენეგან, რვა წელი მოიცდიდა? ცოტა აზრზე მოდით და რაღაც უფრო რეალურს დაადგით თვალი. - კალეს შეჰყურებს ის ზუსტად იმავე მზერით, როგორითაც თეონას სიკვდილის ღამეს. ლამისაა სხეული კანკალმა აიტანოს. ყველა მას ვუყურებთ, მაგრამ არც ერთი ვიღებთ ხმას. მიუხედავად იმისა, რომ მინდა თენგოს ვუყვირო, პირსაც კი ვერ ვაღებ. სხვები კი არ ვიცი რატომ არიან ჩუმად. მხოლოდ კალეს ნელი და ღრმა სუნთქვის ხმა მესმის. თენგო ზურგს გვაქცევს, სახლიდან გადის და ხმაურით ხურავს კარს.
- კიდევ რამეა რაც არ ვიცი? - ჩემგან კალეზე გადააქვს მზერა მათეს და პასუხის მოლოდინით გვაცქერდება.
- თეონას სიკვდილს ვერ მპატიობს და მკვლელი ვგონივარ. - ტუჩის კუთხეს ამრეზით სწევს კალე და მუჭში მოქცეული ვერცხლისფერი ფოლგის ნაფლეთებს დაჰყურებს.
- რა სისულელეს ამბობ, კალე! - ვერ ვიჯერებ, რომ ამას ამბობს და თან ასე ხმამაღლა.
- პირიქით, ძალიან კარგად მესმის მისი. სტრესულ სიტუაციებში პატარა ეჭვი ჭეშმარიტებად იქცევა ხოლმე.
კალეს სიტყვები კიდევ ერთხელ იწვევენ სიჩუმეს ოთახში. ათასი საფიქრალისგან გონება არეული მაქვს. ყველაფერს ახლა ისიც ემატება, რომ შესაძლოა კალე არ ცდება და თენგოს სტრესისგან ზედმეტი მოსდის. როგორ შეიძლება მისი ეჭვი ჭეშმარიტება იყოს, როცა სრული იდიოტობაა. ახლა სასოწარკვეთა იმდენ უაზრობას გვაფიქრებინებს, რომ ალბათ გავგიჟდებით.
სანამ მე საკუთარი თავის დამშვიდებით ვარ დაკავებული, მათე თენგოს ურეკავს და დიდი კამათის შემდეგ უკან აბრუნებს. ბიჭი კალეს თვალს არიდებს და ნერვიულად ეწევა სიგარეტს. კალე კი სიტუაციას შეგუებულივით ზის და მაგიდაზე დაყრილ ფოლგის ნაფლეთებს თითით ურევს.
- ხომ არ ჯობია, პოლიციაში მივიდეთ და დაჩის ამბავთან შესაძლო კავშირის შესახებ მოვყვეთ? - მეკითხება ლელა. დაღლილია და მეცოდება ამ სიტუაციისთვის.
- ეგ კი არა... - მათე დგება, ჩემი ლეპტოპი მოაქვს და მაგიდაზე დებს. გუგლს ხნის. - რა ჰქვია დაჩის ძმას?
- ტატე.
- გვარი?
- ნარიმანიძე.
ხელებს ვიფშვნეტ და ველოდები, რას ნახავს მათე ინტერნეტის დახმარებით. რამდენიმე წუთით სიჩუმეა. თენგო შუბლშეკრული ჩაჰყურებს მათესთან ერთად მონიტორს. მოლოდინში კალეს ვავლებ თვალს, რომელიც ისევ ჩუმად ზის და ახლა ვხვდები, რომ არასწორად მოვიქეცი. კალეს უნდა სცოდნოდა. მისთვის დაჩის ამბავი აქამდე უნდა მომეყოლა. ის იმდენად ახლოს მოვუშვი ჩემთან, რომ წარსულის ეს ტკივილი მისთვისაც უნდა გამეზიარებინა. კალე ამას იმსახურებდა, მით უმეტეს, რომ გრძნობდა და ხვდებოდა, არ ვიყავი კარგად. მაგრამ ახლა გვიანია და არ ვიცი, როგორ უნდა გამოვაწორო ეს.
და კიდევ ერთხელ არასწორად მოვიქეცი, როცა მათეს დავუმალე ჩემზე თავდასხმის ამბავი. არ ვიცი, ამას როგორ მაპატიებს და ღირსიც ვარ. ყველაფერს რომ ასე გვიან არ ვხვდებოდე, ახლა ალბათ სიტუაცია შედარებით უკეთესი იქნებოდა. ან ეს უბრალოდ თვითგვემაა და არაფერი შეცვლიდა ჩემი მეგობრების მკვლელობებს.
- მასზე არაფერია, ფეისბუქიც კი არ აქვს. - გაკვირვება კრთის მათე ხმაში.
- ვითომ მართლა ისაა? - დივანის საზურგე ეყრდნობა ლელა და კისერზე ისვამს ხელს. - იშვიათია, ახლა ადამაიანს ფეისბუქი არ ჰქონდეს.
- მკვლელს არ ექნება ლელა, შეიძლება ჰქონდა კიდეც, მაგრამ გააუქმებდა.
- შეგიძლია თეონა მოძებნო? - ვერთვები მათ დიალოგში. მათე ერთხანს ფიქრიანად მავლებს თვალს, შემდეგ კი საკუთარ მეგობრებში თეონას ეძებს, მაგრამ ვერ პოულობს. როცა მის დაბნეულ თვალებს ვხედავ, მობილურიდან მესენჯერში შევდივარ და ოდნავადაც არ მიკვირს, რომ თეონასთან ჩათი გაუქმებული მხვდება. მისი ფეიბუქი წაშალეს. - ყველას აქრობს. - თითებით ვცდილობ შუბლზე მკაწრავი ეკლების მოშორებას. - ნახეთ? ნატას, ოთოს და თეონას ფეისბუქი გააუქმა. არც ერთის აღარაა.
- ბექას? - თვალები ენთება დაზაფრულ ლელას და მაშინვე მობილურს სწვდება. რამდენიმე წამში კი ჰაერს ხარბად უშვებს ფილტვებიდან და ვხვდებით, რომ ყველაფერი რიგზეა. - პოლიციაში უნდა მოვყვეთ ეს ყველაფერი, მირა. ხომ შეიძლება მასაც რამე დაუშავოს? წარმოგიდგენია? თუ ბექას მანქანა მისი დაზიანებულია და ის ავარია მისი მოწყობილია, რა შეუშლის ხელს, რომ დაწყებული საქმე დაასრულოს? - ხმა უთრთის ლელას და მომლოდინედ მაჩერდება ისე, თითქოს ჩემი სიტყვა გადამწყვეტი უნდა იყოს. მე რა შემიძლია? ყველანაირად უძლური ვარ.
- მოვყვეთ ლელა, მოვყვეთ. - ვოხრავ და უღონოდ ვეყრდნობი დივანის საზურგეს.
- სისულელეა. - ამბობ კალე. მისკენ ვიხედები და ვერ ვხვდები, რატომ მიაჩნია, რომ პოლიციაში ამ ყველაფრის მოყოლა არ ღირს. ყველა მას ვუყურებთ. - ცოტა იფიქრეთ. არ გგონიათ, რომ პოლიცია იმ ბიჭზე ზეწოლის გამო შარს მოგდებთ და შეიძლება ბრალი აქეთ წაგიყენონ?
- ჩვენ მისთვის არაფერი დაგვიძალებია, კალე. - ცოტა არ იყოს მაღიზიანებს მისი ცივი ტონი. - არც კი იცი იქ რა ხდებოდა.
- ხო, მართალი ხარ, არ ვიცი. - მხრებს იჩეჩავს ის და კიდევ ერთხელ ამახვილებს ყურადღებას იმაზე, რომ ამ ამბავს აქამდე ვუმალავდი. დაღლილი ვოხრავ და მათეს და თენგოს ვავლებ თვალს. მათი გამომეტყველებით ვხვდები, რომ კალეს წინადადებას იზიარებენ.
- რა, თქვენც ასე ფიქრობთ? - გაოგნებული ვუყურებ.
- გადახტომის იდეა მისი არ ყოფილა, მირა. ვაღიაროთ. - ნირწამხდარი სიგარეტს უკიდებს თენგო და კალესკენ ალმაცერად აპარებს თვალებს. - ჩვენ ავტყდით, რომ შენთან ერთად გადმომხტარიყო, მარა მერე თვითონაც გაუსწორდა ეგ იდეა.
- ეს მისი გადაწყვეტილება იყო. -ვცრი კბილებში.
- მაგრამ გავლენა მაინც ვიქონიეთ. ეგ რო გაიგოს გამოძიებამ... ხო არ ჯობია ეგ ტიპი, დაჩის ძმაზე ვამბობ, ჩვენ ვიპოვოთ?
- არ მომწონს ეს ამბავი. -თავს ვაქნევ.
- არ მინდა შარში გაეხვე. - ამბობს მათე. - დაივიწყეთ პოლიცია. დაჩი შენთან ერთად გადახტა და პირველ რიგში შენ დაგადგამს თვალს გამოძიება. მოდი ვაცადოთ, აკეთონ თავიანთი საქმე და ჩვენ ჩვენი მხრით ვცადოთ.
- მაგრამ ეს ამბავი დაეხმარებათ, მათე. დაჩის ძმას ისინი ჩვენზე მალე იპოვიან. მის შესახებ არაფერი ვიცით. სახელი, გვარი და მხოლოდ ის, რომ გერმანიაში სწავლობდა. ისიც არ ვიცი, რომელ ქალაქში ან კოლეჯში. - ლამისაა წყობიდან გამოვიდე.
- გისოსებს იქით ვერ დაგინახავ მირა, მორჩა ამაზე საუბარი. არავინ მიდის პოლიციაში. - თითქოს წერტილს სვამს მათე და არც არავინ ეწინააღმდეგება. მარტო ვრჩები.




***

შუაღამე

ძილ-ბურანი მათრობს... ვერაფრით ვანებებ თავს ძილს. ვგრძნობ, რომ ყელზე რაღაც მახვევია და სადაცაა დამახრჩობს, მაგრამ თვალებზე ლოდები მაწევს, ხელებზე სიმძიმეები მაქვს გამობმული, სხეული კი გონებას არ ემორჩილება. არ ვიცი სად ვარ. ვერ ვხვდები რეალობაა ეს საშინელი შეგრძნება თუ სიზმარი. იმდენად ცხადია ჰაერის უკმარისობის შეგრძნება, რომ ფილტვების ტკივილსაც კი ვგრძნობ. თვალების გახელა მინდა, მაგრამ სიბნელე თავის შავ ხელისგულებს სახეზე მაფარებს და არაფრით არ მაშორებს. ყელი მეწვის, ასე მგონია შიგნიდან ბრჭყალები მკაწრავენ და პირში დაგროვებული სისხლი მგუდავს.
ტკივილის სიმძაფრე მაფხიზლებს და ვხედავ, ვგრძნობ, რომ ყველაფერი, რასაც განვიცდი სიზმარი არაა. ზემოდან ვიღაც მომქცევია და თითებით ყელზე მებჯინება. შავ ფიგურას ფანჯრიდან შემოსული მთვარის შუქი კვეთს და შიშისგან მაკანკალებს. ახლა უკვე ვიმორჩილბ სხეულს და გაძალიანებას ვცდილობ, მაგრამ ის მძიმეა. ხელებს მკლავებზე ვუჭერ, მაგრამ ვერაფრით ვიშორებ. წამები გადის და ვგრძნობ, როგორ მიბუჟდება საფეთქლები. ყვირილი მინდა. ვფიქრობ ეს დამეხმარება, მაგრამ ყელიდან მხოლოდ ხრიალი ამომდის. შემდეგ ვხვდები, რომ გაძალიანებას აზრი არ ააქვს. ვფიქრობ, რომ შემდეგი მე ვარ და აქ მთავრდება ჩემი ბრძოლა. სხეულს მოშვების უფლებას ვაძლევ და შავ სილუეტს ვუსწორებ თვალს. ნელ-ნელა იცრიცება, მალე ისიც ქრება, შიშიც და ტკივილიც.



***

2016 წელი, 17 აგვისტო
დილა

მობილურის ხმა მაღვიძებს. ჩემს საწოლს მზე მოსდგომია და მცხუნვარე სხივებისგან სხეული მეწვის. კანი ერთიანად ოფლში მიცურავს. თავს ნაცემივით ვგრძნობ. ადგომა მეზარება. მობილურს ხელის ფათურით ვეძებ და ვპაუხობ. ელენეა. სამსახურის თაობაზე მირეკავს. ამბობს, გისამძიმრებ და ყველანაირად შევდივარ შენს მდგომარეობაში, მაგრამ საქმე უამრავია, ორგანიზატორი გვჭირდება და როგორმე შევთანხმდეთ, რას ვიზამთო. რამდენიმე წუთს ვთხოვ დასაფიქრებლად, შემდეგ უკან ვურეკავ და ვეუბნები, რომ შეუძლია გამათავიუფლოს. ელენე უკმაყოფილოა, ამიტომ, ისევ ის მიდის დათმობაზე. ორი თვით მაშორებს საქმეს, ეს არც გათავისუფლებაა და არც შვებულება. დროს მაძლევს, რომ საკუთარ თავს დავუბრუნდე, პრობლემები მოვაგვარო და ძალები აღვიდგინო. მადლობელი ვარ.
შვებით ვოხრავ და ზანტად ვჯდები საწოლზე. წუხანდელი სიზმრის გახსენებაზე გული უსიამოვნოდ მიჩქარდება. ინსტიქტურად ყელზე ვისვამ თითებს და ტკივილს ვგრძნობ. შეშინებული ვდგები და სარკეში ვიხედები. ყელზე სილურჯეები მაქვს. დაზაფრული უკან ვიხევ და ოთახს ვავლებ თვალს, მაგრამ არ ვიცი, რის პოვნას ვცდილობ. ღმერთო, ეს სიზმარი არ ყოფილა. აქ მართლა იყო ვიღაც. ის აქ იყო. ჩემთან იყო. ისევ.
ჯანდაბა!
მობილურს ვიღებ და კალეს ვურეკავ. ვეკითხები, ჩემი სახლის გასაღები ხომ არ დაკარგა. გაკვირვებული მეუბნება, რომ არა. მეკითხება, რა მოხდა, მაგრამ ვერ ვუხსნი. მხოლოდ იმას ვეუბნები, რომ ჩემს სახლში ვიღაც იყო და ვუთიშავ. მობილურს ვტოვებ და მათესთან ავრბივარ. კარზე სწრაფად ვაკაკუნებ. სიჩქარეს ვერ ვაკონტროლებ. გული ამოვარდნას მაქვს. იმის გააზრება, რომ ღამით ვიღაც ჩემს დახრჩობას ცდილობდა, ყველანაირ კონტროლს მაკარგვინებს.
მათე კარს აღებს და დაბნეული მაჩერდება.
- რა გჭირს... - შემდეგ მზერა ჩემს ყელზე გადააქვს და თვალები უფართოვდება. - ეს რა არის, მირა. - ხელებს მხრებში მავლებს და ახალგაღვიძებული, შეშუპებული თვალებით სილურჯეებს ახლოდან დაჰყურებს. შემდეგ ისევ მისწორებს მზერას. შუბლშეკრულია. ტუჩებს მკაცრად აჭერს ერთმანეთს. გაღიზიანებულს სუნთქვა უხშირდება. მე კი ნერვები მღალატობს და ტირილი მივარდება. მისკენ ვიწევი და ვეხვევი.
- მეგონა სიზმარში ვნახე. მეგონა ცუდი სიზმარი იყო... - ქვითინს ვაყოლებ სიტყვებს. მათე წელზე მხვევს ხელებს და ისე ძლიერად მიხუტებს გულზე, რომ ერთხანს სუნთქვაც კი მეკვრის. თითებს თმაში მიცურებს და ჩემს დამშვიდებას ცდილობს, მაგრამ მგონი ის ჩემზე მეტად აღელვებულია.
- ამის დედაც... ამის დედაც... - ბუტბუტებს და ზურგზე ვგრძნობ, როგორ ემუშტება თითები.
- მეშინია, მათე, ძალიან მეშინია. ის აქ არის. სულ აქ არის. თავს არ დაგვანებებს. ყველგან შემოაღწევს. მეშინია, რომ რამეს დაგიშავებთ. რამე რომ დაგიშავოს, მათე...
- წამოდი. - ამბობს ჩუმად და ოთახში შევდივართ. დივანზე ვჯდები. მათე ჩემ წინ ნერვიულად ბორგავს. თითებდამუშტული ფიქრობს და თითქოს საკუთარ თავს ელაპარაკებაო, დროდადრო უარის ნიშნად თავს აქნევს. შემდეგ დაბალ მაგიდაზე ჩემ წინ ჯდება და თმაზე მისვამს ორივე ხელს. - დაწვრილებით მომიყევი. - ამბობს მოგუდული ხმით.
- რა მოგიყვე, მათე. ღამით ტკივილმა გამაღვიძა. ვგრძნობდი, რომ რაღაც მგუდავდა. მერე სილუეტი დავინახე ჩემს ზემოდან და მალევე დავკარგე გონება. მეგონა ყველაფერი სიზმარში ვნახე. გავიღვიძე და აი, ამას ვხედავ. აქ იყო, გუშინ ღამით.
- შენი სახლის გასაღები ჩემ გარდა კიდევ ვინმეს ააქვს?
- კალეს.
მათე თვალებს ატრიალებს და ტუჩის კუთხეს ამრეზით სწევს ზემოთ.
- ესე იგი, ეგ გუშინ შენთან არ ყოფილა.
- არა.
- ჰკითხე სად იყო?
- მათე, გააფრინე?
- მოუყევი რაც მოხდა?
- წეღან ვუთხარი და შენთან ამოვედი. მათე... - მის ფიქრისგან აფორიაქებულ სახეს ვაკვირდები და ვერ ვიჯერებ, რომ თენგოს მსგავსად მასაც კალეზე მიაქვს ეჭვი. როგორ, რანაირად. ბიჭი უცბად მაგიდიდან ცურდება, ჩემ წინ მუხლებზე დგება და ჯერ კიდევ აცახცახებულ თითებს მიჭერს. რამდენიმე წამით მათ დაჰყურებს. ასე მგონია, რაღაცის თქმა უნდა და აყოვნებს, რადგან დარწმუნებული არაა. ან ჩემ გამო ყოყმანობს. შემდეგ ხელისგულს ყელზე მაკრობს და ქვემოდან მაცქერდება. თვალები ღამენათევივით ჩაწითლებული აქვს. - მოდი, წავიდეთ, მირა. - მეუბნება და პასუხისმომლოდინედ მაცქერდება.
მის სიტყვებს გვიან ვიაზრებ და ერთხანს ჩემს ყელზე დამჩნეული ნათითურებიც კი მავიწყდება. წავიდეთ? რას ნიშნავს წავიდეთ?
- რას გულისხმობ, მათე. - ცრემლებს ვიწმენდ.
- წავიდეთ აქედან. საქართველოდან. გავეცალოთ ამ ყველაფერს...
- რას ამბობ...
- შენი დაცვა რომ ვერ შევძლო, გავაფრენ, მირა. - მათეს მხურვალე ხელიგსულიდან ყელზე მთელი მისი გრძნობები იღვრებიან და ერთხანს მაბრუებენ კიდეც. ბიჭის თვალები მეუბნებიან, როგორ ღელავს ჩემზე და ეს სიმშვიდეს მგვრის, მაგრამ გაქცევის გეგმა არ მომწონს.
- ლელა, თენგო, ბექა...
- ვიცი, ვიცი, მაგრამ ახლა მხოლოდ შენზე ვფიქრობ.
- არა, ასე არ შეიძლება.
- შეიძება, მირა, გთხოვ.
- ეს ეგოისტობაა. - თავს ვაქნევ. - თანაც მე... მე არ შემიძლია, მათე. მე...
- მის გამო? - უცბად ისე რადიკალურად ეცვლება ხმის ტემბრი და გამომეტყველება, რომ ვცბები.
- მის გამოც. - ისევ წამოსულ ცრემლებს ვიწმენდ და მისი ხელებისგან ფრთხილად ვთავისუფლდები.
- შენ ის არ გიყვარს, მირა. მის გამო თავს საფრთხეში ნუ ჩაიგდებ. - ისე დარწმუნებით ამბობს, რომ ვღიზიანდები. გული ყელში ამომდის. ფეხზე ვდგები.
- ამას როგორ ამბობ? წარმოდგენაც არ გაქვს, კალეს მიმართ რას ვგრძნობ.
- მაშინ ახლა რატომ მასთან არ ხარ. - ისიც დგება, მიახლოვდება და ისე დამყურებს ზემოდან, თითქოს დაჟინებით მოითხოვდეს პასუხს ჩემგან.
- ამას სერიოზულად ამბობ, თუ მართლა ვერ ხვდები, რა მინდა აქ? ვერ ხვდები, რომ სრულიად განსხვავებულად ძვირფასი ხარ ჩემთვის, არა?
- ვხვდები და მეც სწორედ ამას ვგულისხმობ, მირა. შენ ის არ გიყვარს. - მისი თავდაჯერებული ღიმილი მაღიზიანებს.
- ვეღარ გცნობ. ღმერთო, მათე, გეუბნები, რომ გუშინ მან ჩემი დახრჩობა სცადა. ხედავ რაც მჭირს? - ყელზე ვანიშნებ. - და შენ საერთოდ რაზე მელაპარაკები?
ბიჭი სახეზე ისვამს ხელს და ერთი წამით ზურგს მაქცევს. ვხვდები, რაც ხდება მის თავს. ვხვდები, რომ ახლა, როცა ის თავისი გრძნობებით სრულიად გულწრფელია ჩემთან, აღარც კალეს მიმართ აგრესიას მალავს. მაგრამ მაცოფებ ის ფაქტი, რომ ვერ იაზრებს, რამდენად უსიამოვნოა ეს ჩემთვის და რამდენად უდროოა ახლა ამაზე კამათი.
- მაპატიე. - ამბობს მშვიდად და ჩუმად. ბრუნდება და ფრთხილად იხრება ჩემკენ. - თავ-გზას მირევს ამდენი პრობლემა, მირა. - ყოყმანით სწევს ხელს. ალბათ ჰგონია, რომ მის შეხება ვერ ავიტან. მაგრამ მაინც სცდის და თითის წვერებს ლოყაზე მადებს. თვალებში ენერგია და უძლურება ერთდროულად უელავს. ვუყურებ, მის შეხებას შევიგრძნობ და ჩემში დატრიალებული არეულობა მაშინებს. - გამოსავლის ძიებაში მგონია, რომ საკუთარ თავს ვკარგავ. ვიცი, რომ ეს გაშინებს და არ მინდა, რომ ასე ვიქცეოდე. არ მინდა, ჩემი გეშინოდეს. - თითებს ყელისკენ ასრიალებს და სილურჯეებს ეხება. ჩემთან ასე სახიფათოდ ახლოს არასოდეს ყოფილა. ვუსმენ და ჩემში დატრიალებული მღელვარებისგან თვალები ცრემლით მებინდება. - ეს არაა საკმარისი, მირა. მინდა ჩემებურად დაგიცვა. ისე, როგორც ამას გული და გონება მკარნახობს... ისე, როგორც ჩემგან მოდის... მაგრამ შენ ეს გაშინებს.., - მისი მოახლოება იმდენად ამაღელვებელია, რომ თვალებს ვხრი. მინდა უკან დავიხიო, მაგრამ ჩემი მეორე მხარე, მხარე, რომელიც ბოლო დროს მათეს მიმართ უცნაურ, უცხო დამოკიდებულებას ამჟღავნებს, წინ იწევს, ხელს მკრავს და ჩემს ადგილს იკავებს. ბიჭის თითებს საშუალებას აძლევს მხარზე გასრიალდნენ, თმაზე შემეხონ და სუნთქვა შემიკრან. - შენ ამას ვერ იღებ... ვერ უშვებ... არადა, მირა... - მეორე ხელისგულსაც ლოყაზე მაკრობს და კისრისკენ ასრიალებს. გული ამოვარდნას მაქვს. ვერ ვხვდები, რატომ ვრთავ ასე ახლოს ყოფნის ნებას. რატომ არ ვაპროტესტებ. - გთხოვ, მირა. - ჩურჩულებს ბიჭი და ის-ისაა ნიკაპზე მის სუნთქვას ვგრძნობ, რომ ტუჩებზე მეხება. ფრთხილად და ვნებით, თითქოს მიცავს და თან ჩემს გამოწვევას ცდილობს. ვერც კი ვიაზრებ, ისე მეხუჭება თვალები და თავბრუდამხვევ, გამაბრუებელ სიბნელეში ვიკარგები. აქ სიმშვიდე და ნეტარებაა. ვგრძნობ, რომ აქ პრობლემები არაა. მისკენ მივიწევ, ხელებს ვამოძრავებ, ტუჩებსაც. სუნთქვაც ისეთია, როგორიც ჩემს მდგომარეობას შეეფერება. ბურუსსა და უსაფრთხო ლტოლვაში დაკარგულს საკუთარი თავი მავიწყდება. ეს შეგრძნება არანორმალურად მომწონს, მაგრამ რაღაც მიშლის ხელს. გონების რაღაც ნაწილი, რომელიც სიფხიზლეს ინარჩუნებს, შორიდან ჩამძახის, რომ ეს მათეა, ჩემი საუკეთესო მეგობარი და რომ მასთან ასეთი ვერ ვიქნები.
თვალებს ვახელ. ხელები მის მხრებზე მიწყვია. ტუჩებით მის ბაგეებს ვეხები. მკერდით მის მკერდს. და მისი გულის ფეთქვას საკუთარივით ვგრძნობ. ორი გული ერთ სხეულში ჩემთვის კატასტროფულად ახალი, უცხო და სახიფათოა. მაშინვე ვუშვებ ხელებს და უკან ვიხევ. შეშინებული, დაბნეული ვუყურებ ჩემ წინ მდგარ მომღიმარ მათეს, რომელსაც ზურმუხტისფერი თვალები სიმშვიდისგან უბრწყინავს და არ ვიცი, წარმოდგენა არ მაქვს რა გავაკეთო. მინდა ვუთხრა, რომ ეს არ უნდა გვექნა, რომ ეს ყველაფერს თავდაყირა დაააყენებს, მაგრამ სიტყვებს ვერ ვუყრი თავს. ჩემს გონებაში ქაოსია. ნელა ვბრუნდები და მთვრალივით მივაბიჯებ კარისკენ.


***
მთელი ძალით ვეჭიდები მოაჯირს და კიბეზე ისე ჩავდივარ. ხელები მიცახცახებს. ვერ ვიჯერებ, რომ ეს გავაკეთე. ვერ ვიჯერებ, რომ მათეს ვაკოცე. და წარმოუდგენელია, რომ შიშის მიუხედავად კოცნის სიამოვნება ამ წუთამდე თან მდევს. ალბათ სწორედ ეს მაშინებს. რა მოხდება, რომ ამან შემიპყროს და შემცვალოს. რა მოხდება ჩემს თავს? კალესთან? ერთი წამით ვჩერდები და თვალებს ვხუჭავ. საკუთარ თავს ზემოდან დავყურებ და ისეთ დაქანცულს ვხედავ არეულობისგან, რომ მებრალება. ვერც ვეხმარები. ყველაფერი ჩემს წინააღმდეგაა და გამოსავალი მარტომ უნდა ვიპოვო. გამოსავალი, რომელიც არავის ავნებს. რთულია. ღმერთო, საშინლად რთულია.
ის-ისაა ჩემი სახლის კარს ვაღებ, რომ შესასვლელში კალე უხვევს და მოულოდნელობისგან ვხტები. ბიჭი ჩემი დანახვისას შვებით ოხრავს, ჩქარი ნაბიჯით მიახლოვდება და ისე ძლიერ მეხვევა, რომ ოდნავ ჰაერში ვიწევი. მეც ვხვევ ხელებს. ცხვირ მის კისერში ვრგავ და მის სურნელს ხარბად ვისუნთქავ. ვცდილობ ბოლომდე შევიგრძნო მისი არსებობა და მისი მნიშვნელობა. იქნებ ამან დამავიწყოს რამდენიმე წუთის წინ მომხდარი. იქნებ კალეს გამოჩენამ მიმახვერდროს ვინაა ჩემთვის ნამდვილი. ვის გამო უნდა მიჩქარდებოდეს გული და ვისზე უნდა ვფიქრობდე, როცა თვალებს დავხუჭავ. ვცდილობ, მაგრამ არა. კალესთან ვარ და ამავდროულად მათესთანაც. ყელში გაჩხერილი სირთულე მახრჩობს. დავიღალე.
ბიჭი სახეს მიჭერს და ყელზე დამჩნეული სილურჯეების დანახვისას იგინება. თმაზე მეფერება და ტუჩებზე რამდენჯერმე მოწყვეტით მკოცნის. სინდისის ქენჯნასთან ერთად სიცივე მეუფლება. ახლა მისი კოცნისგან ოდნავადაც ვერ ვიღებ ვნებას. ოდნავადაც არ მაყრის ეკალს და ეს კიდევ უფრო მეტად მისიებს გულს. ვცდილობ გავეცალო და მხოლოდ მის მიერ დასმულ შეკითვებზე ვიფიქრო, მაგრამ ჯერ ისევ ორი სართულით ზემოთ ვარ და მომღიმარ მათეს ვუყურებ. კალე კი არ მეშვება. შეკითხვას შეკითხვაზე მისვამს და გამუდმებით მეხება. ბოდიშს მიხდის, რომ ღამე მარტო დამტოვა.
- შენი წარსულის გამო ჩვენი ურთიერთობა არ უნდა შეირყეს, ამას ვხვდები და ვნანობ ჩემს გუშინდელ დამოკიდებულებას შენდამი. - ამბობს კალე. სერიოზული გამომეტყველება აქვს და ჩემს თითებს არ უშვებს ხელიდან. - ყველას გვაქვს რთულად მოსაყოლი ისტორიები. გვინდა, რომ მოვყვეთ და გავთავისუფლდეთ, მაგრამ გვეშინია, რომ ისინი სხვებს დააფრთხობენ. სხვებს - მნიშვნელოვან ადამიანებს. გვეშინია, რომ მოყოლის შემდეგ ამ ისტორიებთან ერთად მარტო დავრჩებით და გავიგუდებით. ამიტომ შენი მესმის. მაპატიე, გვიან, მაგრამ შენი მესმის. არ მინდა, რომ მარტო დაგტოვო. ისედაც საკმაოდ ეჭვისმომგვრელია შენი ბიჭი, რომელიც არსაიდან გამოჩნდა და შენც პრობლემებს გიქმნის.
- კალე... - შუბლს ვკრავ დაღლილი. ყელი საშინლად მიშრება და წყალი მინდება. - თენგოს ყურადღებას ნუ მიაქცევ. ფეთქებადი და ხანდახან არაადეკვატურია. იტყვის, მაგრამ არც თქმამდე და არც თქმის შემდეგ არ ფიქრობს. შეეშვი.
- ხო, ვიცი, თენგოს ვიცნობ და ასე თუ ისე მესმის კიდეც მისი, მაგრამ ახლა მასზე საუბარი არ მინდა. შენი კარის საკეტი უნდა გამოვცვალოთ, შემდეგ კი გავიდეთ.
- სად?
- გადაღება მაქვს და მინდა, რომ წაგიყვანო.
მეღიმება. იქნებ სწორედ ეს მჭირდება ფიქრებიგან ცოტა ხნით თავის დასაღწევად? კალე თანხმობის ნიშნად თავს ვუქნევ და აბაზანისკენ მივდივარ.


***

შუადღე

მიტოვებულ შენობაში ვართ, რომელსაც არც ფანჯრები აქვს, არც კარი და არც მოაჯირები. კალეს გადაღება საკმაოდ არაორდინალურია. პანკი მეგობრების ჯგუფი რაღაც კონკურსში იღებს მოანწილეობას, რომლისთვისაც ფოტოკოლაჟი სჭირდებათ. როგორც ჩანს, შენობაში საავადმყოფო უნდა ყოფილიყო, მაგრამ მშენებლობა მიუტოვებიათ. აქა-იქ ძველი მეთლახი და რამდენიმე ნიჟარაა. რკინის უსახო კონსტრუქციები, კედლებზე ფერადი გრაფიტები და ათასი უსარგებლო, ნაგვად ქცეული ნივთები კალეს კლიენტებითვის მუზადაა ქცეული. სანამ ისინი დამატებით ნივთებს მეოთხე სართულზე ეზიდებიან, მე კედლის ნაპირზე ვდგავარ და ჩემს ქვემოთ, ასევე მიტოვებულ ავტოფარეხს დავყურებ, რომელზეც დაგლეჯილი მანქანის რამდენიმე სავარძელი და საბურავი გდია. აქედან არც ისე სასიამოვნო ხედი იშლება, სამაგიეროდ სიჩუმეა. მახსენდება ჩემი და კალეს სტუმრობა სარას და გეგას სახლში. მახსენდება მისი ხეობის პირას საკმაოდ სარისკო მოძრაობა და ტანზე ეკალი მაყრის. დაჩის სიკვდილის შემდეგ სიმაღლის შიში გამიჩნდა და ვერაფრით ვძლიე. იმ ამბის გახსენების შიში მაქვს და ამას თავს ვერასოდეს დავაღწევ. ის რაც ყველას უპირობოდ გვერგება წარსულია და ცხოვრებას სულ არ აინტერესებს რამდენად მძიმეა ის.
ვოხრავ და ვბრუნდები. კალე მეორე მხარეს დგას და ისიც ქვემოთ იყურება. თვალები მოუჭუტავს და რაღაცას აკვირდება. შემდეგ ფოტოაპარატს იმარჯვებს და სურათს იღებს. მის მზერას ვაყოლებ თვალს, მაგრამ ვერაფერს ვხედავ.
- რას უღებ? - ვეკითები მის გვერდით ამომდგარი.
- ა, არაფერს. - თვალს მავლებს ის და აპარატს ჩაჰყურებს. - ისე, რაღაც ვცადე. - მიღიმის, ჩემკენ იხრება და ტუჩებზე მკოცნის. შემდეგ მაკვირდება და მეკითება. –
- როგორ ხარ?
- არამიშვას, მადლობა... - ვცდილობ გავუღიმო.
- მათესთან რამე მოხდა?
ტანში მცრის. კბილებს მაგრად ვაჭერ ერთმანეთს და საკუთარ თავს ძალას ვატან, რომ გარეგნულად არაფერი შემეტყოს. თავს ვაქნევ.
- არა, რა უნდა მომხდარიყო.
კალე ერთხანს თავს გვერდით ხრის და ისევ მიცდის. მე კი არ ვნებდები. ის-ისაა რაღაცის თქმას აპირებს, რომ მობილური მირეკავს. თენგოა. მასთან საუბარი არ მინდა. ვიცი, ისევ გამაღიზიანებს მისი აზრები, მაგრამ სხვა გზა არ მაქვს. კალეს ვეუბნები, რომ დაბლა ჩასვლას ვაპირებ და მობილურს ვპასუხობ.
- სად ხარ? - მეკითება თენგო.
- გადაღებაზე. კალესთან ერთად. რა მოხდა?
- შენი ნახვა მინდა მირა. უფრო სწორად თქვენი, ლელას დავურეკე და მათესთანაც ვაპირებ. - ჩქარა საუბრობს. ხმაზე ვატყობ, რომ ნასვამია.
- ხომ გითხარი, გადაღებაზე ვართ, არ გვცალია ახლა თენგო.
- მაგის გარეშე.
- რაა?
- კალეს გარეშე მეთქი. მხოლოდ ჩვენ. ისინი, ვინც მის გამოჩენამდე ვიყავით. გაიგე? - ხმას უწევს და კატეგორიული უხდება.
- სულ გააფრინე ხო? რატო გადაეკიდე კალეს, რა დააშავა იმის გარდა, რომ შენ გაგიცნო? - წყობიდან გამოვდივარ.
- ხო, ხო, იმან კი არა მე ჩავისვარე ეგ რო ჩვენთან გავჩითე. ხოდა ჩემს ჩაჯმულს მევე გამოვასწორებ.
- თენგო ძალიან მღლი. რამე საფუძვლიანი მიზეზი მაინც თუ გაქვს, რომ კალე რამეში დაადანაშაულო? ასე ჰაერზე რომ ხელს ადებ არ გრცხვენია? - დაბლა ჩამოსული ვბრუნდები და მეოთხე სართულს ქვემოდან ვუყურებ. კალე მარტო დგას კედლის პირას და სიგარეტს ეწევა. ახალგაზრდები უკან მომყვებიან და ფურგონიდან უკანასკნელ ნივთებს იღებენ.
- მექნება, მალე მექნება. შენ რაც გითარი ის გააკეთე.
- შენი ნახვა არ მინდა. - ვუჭრი მოკლედ.
- არ მაინტერესებს. გუშინ კიდევ თავი შევიკავე მაგის გამო. ხოდა თუ არ გსიამოვნებს... - მოულოდნელად თენგოს საუბარს ყვირილის ხმა ფარავ. ვხედავ, როგორ ვარდება შენობიდან ვიღაც და დაცემის ხმისგან ვხტები. შემდეგ მეოთხე სართულს ვუყურებ, სადაც ცოტა ხნის წინ კალე იდგა და ეკალი მაყრის, როცა ამოჭრილ ფანჯარას ცარიელს ვხედავ.



პ.ს. აქ დამთავრდა ჩემი და თქვენი სიამოვნება :დდ
სულ ეს იყო რაც მქონდა დაწერილი... აწი ალბათ უფრო დამიგვიანდება დადება, რადგან უზომოდ საშინელი ამუსაო გრაფიკის გამო წერას კვირაში ერთ დღეს ვახერხებ მხოლოდ :დდ (( შეაფასეთ მოვლენები. მოგისმენთ სიამოვნებით ;) <3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი kora

ეს კალე არც სიმართლის გაგებამდე მომწონდა და ახლა ხომ მითუმეტეს. თუკი ეს სამეგობრო მიაჩნია დამნაშავედ და მათზე შურს იძიებს, არც თვითონაა სუფთა თავის ძმასთან, რომელსაც მირა უყვარდა მან კი საწოლში ჩაიგორა მიზნებისთვის გოგო, რომელიც მისი ძმისთვის მნიშვნელოვანი იყო. კალეს და დაჩის მიმოწერებს თუ გავიხსენებთ, ძმებს შესაშური ურთიერთობა ჰქონიათ და შეუძლებელია დაჩის ძმისთვის არ ეთქვა მისი და მირას გრძნობებზე.
მათეზე ხომ მქონდა თავიდან ეჭვები და მაინც შემიყვარდა ეს ბიჭი, დამნაშავეც რომ ყოფილიყო მიყვარდა და ახლა ხომ მითუმეტეს მიყვარს, თან მირასაც უყვარს, უბრაოდ იმდენად არი მოქცეული სიტყვა მეგობრის ჩარჩოებში, რომ არ უმხელს საკუთარ თავსაც კი.
"შენი დაცვა რომ ვერ შევძლო, გავაფრენ, მირა." - მეც გავაფრენ მათემ რომ ეს ვერ შეძლოს და მჯერა აუცილებლად გადაარჩენს. ორივე უნდა გადარჩეს <3
--------------------
kira.G

 



№2 სტუმარი სტუმარი Salomee

♡♡კიდევ კარგი ☆☆გეღირსა დადება ☆თმა ☆♡გამითეთრდა♡ ☆☆♡♡ნერვიულობაში ☆ ნეტა რატო♡ არ დებს რამე ხოარ♡ დაემართა მეთქი ☆მეგონა დღეს არ ♡დადებდი მაგრამ იმედები☆☆ გამიცრუეე ♡და ძალიან გამახარე☆☆ ისე ♡სიმართლე ♡♡რო გითხრა ჯერ♡ ☆♡♡არ წამიკითხია მაგრამ წინასწარ ♤ვიცი რომ კარგი☆☆ იქნებაა♡ ისევე♡ ♡როგორც ♡შენნ და☆ შემდეგი მალე♡ ☆იყოსს♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡☆☆☆☆▪▪▪▪▪.............

 



№3 სტუმარი სტუმარი თამო

როგორ ველოდებოდი ამ თავს.ხო კალე თავიდანვე მაეჭვებდა მაგრამ თავიდან ნუ ეჭვი მათეზეც მქონდა ხან.მიხარია რომ მათე არ არის მკვლელი მას მირა მართლა უყვარს,მირა ვერ ხვდება რო ისიც იგივეს გრძნობს იმდენად მიჩვეულია მეგობრის ამპულაში მყოფ მათეს რო თავის თავსაც არ უმხელს მის მიმართ რომ გრძნობები აქ.არ მინდა რკ მათე მოკვდეს მინდა ეს ორი მაინც გადარჩეს.თენგო ეტყობა მიხვდა კალეზე რაღაცას ამიტომაც იბარებს ყველას მის გარეშე.

 



№4 სტუმარი სტუმარი ნინა

ისე დავიძაბე მეგონა ჩემთან ხდებოდა ყველაფერი.. მალე მალეეე ❣️❣️

 



№5  offline აქტიური მკითხველი grafo

არა, მირა ხო ცუდი გოგოა, მაგრამ არც შენ ხარ ნაკლები მარიამ.
ეს ისტორია დაწერილი გქონდა ნაწილი და მაშინაც და მაგასაც იშვიათად გვიდებდი და ახლა, ხომ საერთოდ დამაგვიანდებაო! ოოოჰ!!!

ღმერთო, რა გულისამრევად ეგოისტია ეს გოგო! ისიც უნდა, ისიც...მერე ის არ უნდა, და სხვა უნდა, თან იცის რომ ეს არ უნდა და სხვა თუ რამეს ეუბნება ამაზე გიჟდება. თენგოს ხომ სისულელეზე გაუჭედა. გაჭედა იმაზე, რომ სხვისი მოსმენა არ უყვარს და ყველაფერი მარტო ისე უნდა ხდებოდეს როგორც თვითონ უნდა, სხვანაირად ყურადღების ცენტრში ვერ იქნება.
ოჰ, ღმერთო...კალე როგორ შემეცოდა ამ თავში.

 



№6  offline წევრი ჟიზელი

მოვთუხთუხდი :დდდ
ვინ ჯანდაბა გადმოვარდა,იმედია ეგ ფსიხოზა ალიბის გამო არ გადმოეშვა და მერე არ იტყვის, მკვლელმა მკრა ხელიო :დდ თენგომ მართლა ჩაისვარა,ეგ რომ გააცნო ამათ, მაგრამ რა მაგისი ბრალია მამენტ :/ თუ თენგო არა, ოთო გააცნობდა,თეონა ან რა ვიცი კიდე. აი, მისტერ დარსიმ რომ მირას აკოცა,რატომღაც მათეს აფანცქვალებული გული წარმოვიდგინე და მეც გამრკა გულზე რაღაცნაირად. არა რა,მე რომ "შორით დაგვა,შორით ალვა" მევასება სიყვარულში,ისე არაფერი :დდდ
და პ.ს-თი ძაან ცუდი რამე გვამცნე ქალბატონო, ლოდინი მამკლავს,თან როცა ვიღაცა გადმოშტრიკინდა იმხელა სიმაღლიდან :(

 



№7  offline მოდერი ბელუ შეროზია

ვაიემე!
ეს რა იყო?
ყველა თავში მგონია, რომ ასე ვეღარ გავოცდები, მაგრამ ყოველთვის ვცდები. ამ ისტორიის ყოველი თავი უფრო ფა უფრო მაოცებს.
თითქმის ყველაფერი ნათელია, მაგრამ მაინც გონების რაღაც კუნჭულს სჯერა კალეს უდანაშაულობა.
ამის მიზეზს რა მაძლევს?
კალე დაჩის ძმა რომ იყოს მირასთან ამგვარ ურთიერთობას არ გააბამდა. ასე თუ ისე დაჩის უყვარდა მირა და ეს მისმა ძმამაც იცოდა. ადამიანს, რომელსაც ასე ძალიან უყვარს თავისი დაჩი,იმ ქალთან არ დაწვებოდა რომელსაც ასე აღმერთებდა ის. ეს მაფიქრებინებს, რომ კალე დაჩის ძმა არ არის.
მათე?
ოო მათე როგორ მომწონს! არ მინდა, რომ ისიც მოკვდეს confounded ამას კი ვერ გადავიტან ნამდვილად!
ნეტავ კალე გადავარდა იქიდან? ფოტოს, რომ იღებდა მაშინ ის ხომ არ დააფიქსირა ვიღაცას რომ გადავარდინს საშიშროება ემუქრებოდა? უმ იმედია კალე არ არის იქიდან გადმოვარდნილი.
კიდევ იმდენი რაღაცის თქმა მინდა, რომ გავაგრძელო ვიცი ყველაფერს ერთმანეთში ავურევ. უბრალოდ მინდა გითხრა რომ ეს ისტორია ეფექტს არ კარგავს და ისევ ელეთ-მელეთს მმართებს.

 



№8  offline ახალბედა მწერალი lullaby

kora
ეს კალე არც სიმართლის გაგებამდე მომწონდა და ახლა ხომ მითუმეტეს. თუკი ეს სამეგობრო მიაჩნია დამნაშავედ და მათზე შურს იძიებს, არც თვითონაა სუფთა თავის ძმასთან, რომელსაც მირა უყვარდა მან კი საწოლში ჩაიგორა მიზნებისთვის გოგო, რომელიც მისი ძმისთვის მნიშვნელოვანი იყო. კალეს და დაჩის მიმოწერებს თუ გავიხსენებთ, ძმებს შესაშური ურთიერთობა ჰქონიათ და შეუძლებელია დაჩის ძმისთვის არ ეთქვა მისი და მირას გრძნობებზე.
მათეზე ხომ მქონდა თავიდან ეჭვები და მაინც შემიყვარდა ეს ბიჭი, დამნაშავეც რომ ყოფილიყო მიყვარდა და ახლა ხომ მითუმეტეს მიყვარს, თან მირასაც უყვარს, უბრაოდ იმდენად არი მოქცეული სიტყვა მეგობრის ჩარჩოებში, რომ არ უმხელს საკუთარ თავსაც კი.
"შენი დაცვა რომ ვერ შევძლო, გავაფრენ, მირა." - მეც გავაფრენ მათემ რომ ეს ვერ შეძლოს და მჯერა აუცილებლად გადაარჩენს. ორივე უნდა გადარჩეს <3


ხოო, კალე მართალია თუ არა თქვენ გადაწყვიტეთ... ალბათ აქვს თავისი სიმართლე, რომელსაც ბოლო ყველას ერთად გეტყვით... და მირასაც ასე რატომ ექცევა, თავად გაუ,მხელს...
მათეს რაც შეეხება, მეც მიყავრას ეგ ოხერი... მირას გრძნობები კი ზედმეტად არეულია და ცოტა დამღლელიც... შეიძლება უყვარს კიდეც... ვნახოთ ;)

სტუმარი Salomee
♡♡კიდევ კარგი ☆☆გეღირსა დადება ☆თმა ☆♡გამითეთრდა♡ ☆☆♡♡ნერვიულობაში ☆ ნეტა რატო♡ არ დებს რამე ხოარ♡ დაემართა მეთქი ☆მეგონა დღეს არ ♡დადებდი მაგრამ იმედები☆☆ გამიცრუეე ♡და ძალიან გამახარე☆☆ ისე ♡სიმართლე ♡♡რო გითხრა ჯერ♡ ☆♡♡არ წამიკითხია მაგრამ წინასწარ ♤ვიცი რომ კარგი☆☆ იქნებაა♡ ისევე♡ ♡როგორც ♡შენნ და☆ შემდეგი მალე♡ ☆იყოსს♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡☆☆☆☆▪▪▪▪▪.............


იმედი წაკითხულით ისიამოვნებ... მადლობა ჩემო კარგო <3

შემდეგი ალბათ კვირას იქნება... ვნახოთ

სტუმარი თამო
როგორ ველოდებოდი ამ თავს.ხო კალე თავიდანვე მაეჭვებდა მაგრამ თავიდან ნუ ეჭვი მათეზეც მქონდა ხან.მიხარია რომ მათე არ არის მკვლელი მას მირა მართლა უყვარს,მირა ვერ ხვდება რო ისიც იგივეს გრძნობს იმდენად მიჩვეულია მეგობრის ამპულაში მყოფ მათეს რო თავის თავსაც არ უმხელს მის მიმართ რომ გრძნობები აქ.არ მინდა რკ მათე მოკვდეს მინდა ეს ორი მაინც გადარჩეს.თენგო ეტყობა მიხვდა კალეზე რაღაცას ამიტომაც იბარებს ყველას მის გარეშე.

ხო, მათეს მკვლელად ყოფნა ცოტა უცნაური იქნებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ეჭვები გქონდათ... მის მიმართ მირა გრძნობები ალბათ აქვს, მაგრამ კაცმა არ იცის როგორ გამოუტყდება საკუთარ თავს... თენგო კი, ეჭვს იღებს... თვითონაც არ იცის რატომ, მაგრამ მიზეზს მონახავს ალბათ...

სტუმარი ნინა
ისე დავიძაბე მეგონა ჩემთან ხდებოდა ყველაფერი.. მალე მალეეე ❣️❣️

მიხარია ასე რომ ერთვები სიუჟეტში... მადლობა ^_^

grafo
არა, მირა ხო ცუდი გოგოა, მაგრამ არც შენ ხარ ნაკლები მარიამ.
ეს ისტორია დაწერილი გქონდა ნაწილი და მაშინაც და მაგასაც იშვიათად გვიდებდი და ახლა, ხომ საერთოდ დამაგვიანდებაო! ოოოჰ!!!

ღმერთო, რა გულისამრევად ეგოისტია ეს გოგო! ისიც უნდა, ისიც...მერე ის არ უნდა, და სხვა უნდა, თან იცის რომ ეს არ უნდა და სხვა თუ რამეს ეუბნება ამაზე გიჟდება. თენგოს ხომ სისულელეზე გაუჭედა. გაჭედა იმაზე, რომ სხვისი მოსმენა არ უყვარს და ყველაფერი მარტო ისე უნდა ხდებოდეს როგორც თვითონ უნდა, სხვანაირად ყურადღების ცენტრში ვერ იქნება.
ოჰ, ღმერთო...კალე როგორ შემეცოდა ამ თავში.

ხო, ნუ არ ისე იშვიათად... დროს ვაძლევდი საკუთარ თავს, რომ დამემთავრებინა, სანამ დავეწეოდი ნაწერს, მაგრამ ისეთი საინელი სამუშაო გრაფიკი მაქვს, რომ კვირაობით თუ ვახერხებ ორადორი აბზაცის დაწერას... არ ვიცი რას ვიზამ.

მირა რაც შეეხება... კი, ნერვა გოგოა ცოტა, ასეთი პერსონაჟი გამომივიდა... ალბათ მისი ცხოვრებაც ახდენს გავლენას ამ მერყეობაზე, არ ვიცი. მის გამართლებას არ ვცდილობ...
კალე შეგეცოდა? ღმერთო :დდდდდ

ჟიზელი
მოვთუხთუხდი :დდდ
ვინ ჯანდაბა გადმოვარდა,იმედია ეგ ფსიხოზა ალიბის გამო არ გადმოეშვა და მერე არ იტყვის, მკვლელმა მკრა ხელიო :დდ თენგომ მართლა ჩაისვარა,ეგ რომ გააცნო ამათ, მაგრამ რა მაგისი ბრალია მამენტ :/ თუ თენგო არა, ოთო გააცნობდა,თეონა ან რა ვიცი კიდე. აი, მისტერ დარსიმ რომ მირას აკოცა,რატომღაც მათეს აფანცქვალებული გული წარმოვიდგინე და მეც გამრკა გულზე რაღაცნაირად. არა რა,მე რომ "შორით დაგვა,შორით ალვა" მევასება სიყვარულში,ისე არაფერი :დდდ
და პ.ს-თი ძაან ცუდი რამე გვამცნე ქალბატონო, ლოდინი მამკლავს,თან როცა ვიღაცა გადმოშტრიკინდა იმხელა სიმაღლიდან :(


კი, ფსიხოზა გადმოეშვა :დდ რატო და როგორ მაგას ნახავ :დდ
და კი, მართალია, კალე მ,აინც მოხვდებოდა სამეგობროში, საიდანმე...
მიხარია კოცნის ამბავმა რომ აგაფორიაქა :დდ
წინასწარ ბოდიში ლოდინისთვის... ვეცდები არ ვქნა...:დდ <3

 



№9  offline აქტიური მკითხველი grafo

კი, კალე მართლა მეცოდება. თუ ნამდვილად დაჩის ძმა არის მეცოდება...და თუ დაჩია ძმისგან იმართება, მაშინ მირასთან ერთად უნდა გადაშენდეს პლანეტიდან!
მაგრამ, ძმის პოზიციიდან გამომდინარე...მის ფსიქოლოგოურ მდგომარეობაზე, რომელმაც აქამდე მიიყვანა, შემიძლია დისერტაცია დავიცვა :D :D.
წინა თავში უკეთესად ვისაუბრე ამ სიტუაციაზე.
მირას ვერ გავამართლებ...თავისი ცხოვრება, თავისი ეგოისტობით თვითონ შექმნა ასეთი!

 



№10  offline ახალბედა მწერალი lullaby

ბელუ შეროზია
ვაიემე!
ეს რა იყო?
ყველა თავში მგონია, რომ ასე ვეღარ გავოცდები, მაგრამ ყოველთვის ვცდები. ამ ისტორიის ყოველი თავი უფრო ფა უფრო მაოცებს.
თითქმის ყველაფერი ნათელია, მაგრამ მაინც გონების რაღაც კუნჭულს სჯერა კალეს უდანაშაულობა.
ამის მიზეზს რა მაძლევს?
კალე დაჩის ძმა რომ იყოს მირასთან ამგვარ ურთიერთობას არ გააბამდა. ასე თუ ისე დაჩის უყვარდა მირა და ეს მისმა ძმამაც იცოდა. ადამიანს, რომელსაც ასე ძალიან უყვარს თავისი დაჩი,იმ ქალთან არ დაწვებოდა რომელსაც ასე აღმერთებდა ის. ეს მაფიქრებინებს, რომ კალე დაჩის ძმა არ არის.
მათე?
ოო მათე როგორ მომწონს! არ მინდა, რომ ისიც მოკვდეს confounded ამას კი ვერ გადავიტან ნამდვილად!
ნეტავ კალე გადავარდა იქიდან? ფოტოს, რომ იღებდა მაშინ ის ხომ არ დააფიქსირა ვიღაცას რომ გადავარდინს საშიშროება ემუქრებოდა? უმ იმედია კალე არ არის იქიდან გადმოვარდნილი.
კიდევ იმდენი რაღაცის თქმა მინდა, რომ გავაგრძელო ვიცი ყველაფერს ერთმანეთში ავურევ. უბრალოდ მინდა გითხრა რომ ეს ისტორია ეფექტს არ კარგავს და ისევ ელეთ-მელეთს მმართებს.


კომენტარი ბოლო ნაწილმა ძალიან გამახარა... მეგონა მკვლელის ვინაობი დადგენა მოგადუნებდათ...
კალესთვის დაჩის სიკვდილის შემდეგ ყველაფერი სულ ერთი გახდა... ასე ვთქვათ ერთადერთი მიზანიღა გაუჩნდა ცხოვრებაში და ამ მიზნის მისაღწევად აკეთებს ყველაფერს... ის,რომ თავისი ძმის შეყვარებულთან (ყოფილთან) წევს, მისთვის ულ ერთი არ არის, თUმცა რა გრძნობებს იწვებს ეს მასში, ამას ბოლოსკენ თვითონ გეტყვის...
ხოო, მეოთხე სართულიდან ვიღაც გადმოვარდა და ვინ იყო და რატო იყო ვნახავთ ამას შემდეგში ;) <3

grafo
კი, კალე მართლა მეცოდება. თუ ნამდვილად დაჩის ძმა არის მეცოდება...და თუ დაჩია ძმისგან იმართება, მაშინ მირასთან ერთად უნდა გადაშენდეს პლანეტიდან!
მაგრამ, ძმის პოზიციიდან გამომდინარე...მის ფსიქოლოგოურ მდგომარეობაზე, რომელმაც აქამდე მიიყვანა, შემიძლია დისერტაცია დავიცვა :D :D.
წინა თავში უკეთესად ვისაუბრე ამ სიტუაციაზე.
მირას ვერ გავამართლებ...თავისი ცხოვრება, თავისი ეგოისტობით თვითონ შექმნა ასეთი!


კი, კალე დაჩის ძმაა :დ
დისერტაციის დაცვა კალეს სასარგებლოდ? :დდ ინწერესნა :დდ
მოკლედ მირას მიმართ ისეთი აგრესიით ხარ განწყობილი, პერსონაჟსაც კი თრგუნავ :დდდ

 



№11 სტუმარი Drogons

Ra nabichvaria kale axla naxet xeli mkrao gachitavs da iasnad tengoc vegar wauyenebd brals :dddd

 



№12 სტუმარი მეგი1

საუკეთესოზე საუკეთესოა <3 იმედები სულ მიმართლდება და იმედია ბოლომდე ასე იქნება (( მათწ არ მოკლა რა -___- მოუთმენლად ველოდები ყოველ თავს, ყოველ ჯერზე მკვეთრად გაზრდილი ინტერესით, მოკლედ ძალიან მაგარი ხარ, ავტორო <3

მეგი1
საუკეთესოზე საუკეთესოა <3 იმედები სულ მიმართლდება და იმედია ბოლომდე ასე იქნება (( მათე არ მოკლა რა -___- მოუთმენლად ველოდები ყოველ თავს, ყოველ ჯერზე მკვეთრად გაზრდილი ინტერესით, მოკლედ ძალიან მაგარი ხარ, ავტორო <3

 



№13  offline აქტიური მკითხველი grafo

დაითრგუნოს მერე, ეგ მაინც მისი ბუნებრივი მდგომარეობაა :D.
კი, კალეს გმირის გარჩევა დაუღალავად შემიძლია. მათესიც, მაგრამ ამას უფრო დავცინებდი. ეს გულხელდაკრეფილი ჯდომა, შორიდან ტრფობა და ამ ტრფობით ჭკნობა ცოტა ძალიან სისულელე მგონია. და იმ სისუსტეს ვერ ვპატიობ, რომ მირას გამოყენების საშუალებას აძლევდა ყოველთვის. ეს რომ იცის და მაინც არაფერს რომ არ ცვლის.

 



№14 მოდერი abezara98

მათე! მათე! მათე! მათე! - მთელი ის პერიოდი ვგულშემატკივრობდი და მის სახელს ვიძახდი, სანამ მირას არ აკოცა heart_eyes თავადაც რომ აჰყვა ქალბატონი? და არაფერს არ ვგრძნობო, არა? კიი, დაგიჯერეთ, მირაა smirk laughing ეს თვალთმაქცი კალეც აქ ყოფილა. ვითომ არ იცოდა და ნაწყენი იყო, აქამდე რომ არ მოუყვა მირა არაფერს expressionless არადა, თავიდან მომწონდი, კალე angry მოდი, გამოვიცნობ, კალე გადმოვარდა იქიდან, არა? გინდა, იმასაც მივხვდე, როგორ ახსნის? ხელი მკრესო იტყვის expressionless თვალთმაქცი, თვალთმაქცი ბიჭი! angry თენგოც მოსულა საღ აზრზე. მიხვდა ყველაფერს და ახლა მირა გაჯიუტდა და აღარ უჯერებს. ვიცი, რთულია, ამ სიტუაციაში რაიმე დაიჯერო და უბრალოდ პანიკიორობად არ შერაცხო, მაგრამ თენგო მაინც მისი ძველი მეგობარია და უნდა მოესმინა confused
ოხ, კალე, კალეეე! ჯერ კიდევ არ მჯერა disappointed_relieved თავიდანვე კი მქონდა მასზე ეჭვი, მაგრამ მერე თითქოს ყველგან ალიბით იყო და.... sweat აი, მათე კი ნამდვილად უსაყვარლესია. კოცნის მერე მისი ღიმილი რომ წარმოვიდგინე blush იქნებ, მასე მაინც მიახვედროს მირა თუ ვისთან უნდა სინამდვილეში blush
მოკლედ, ამდენი დაძაბულობის შემდეგ, ვგრძნობ, უფრო დაძაბული თავები გვიახლოვდება და ერთი სული მაქვს როდის წავიკითხავ heart_eyes მართლა საუკეთესო ხარ, საოცრება, სასწაული და გელოდები მოუთმენლად heart_eyes heart_eyes

 



№15 სტუმარი ნია

ძალიან მაინტერესებს ამ ისტორიის წაკითხა, მაგრამ ლოდინიც არ მიყვარს ამიტომ დასრულებას ველოდები. დაახლოებით რამდენ თავს ვარაუდობ კიდევ?

 



№16 სტუმარი Sola

ამათი სამეგობროს ატანა არ მაქვს! ძაან გამწარებული ვარ მირაზე...ეგეთ ეგოისტ ძუკნებს ვერ ვიტან ყველა და ყველაფერი თავისთვის რო უნდათ. არც ერთს არ იმსახურება იდეაში. დაჩის სიკვდილიც ამათ კისერზეა ისეე "ააგდეს" იმ გოგოს თვალწინ რომელიც უყვარდა და ჩვენი რა შუაში ვართ თვითონ უნდოდაო იძახონ ახლა. ფაქტი სახეზეა ბიჭი შეეწირა ამათ მაიმუნობას..ვერ ვიტან ეგეთ იდიოტურ გართობებს და მოკვლა ძაან მეტისმეტია მარა კი იმაახურებენ რაც სჭირთ და დაჩის ძმისაც მესმის. მირა გადაშენდეს გაეთრეს ეგეც მიაყოლოს ღირსია.

 



№17  offline წევრი qetti22

ვაიმე... ეს რა თავი იყო ღმერთო. სულ დავიძაბე. მირა საშინლად ეგოისტია. ჩამოყალიბდეს რაა რაუნდა ან ვინ მოსწინს. მათეზე ვგიჟდები როგორ ცდილობს მირას დაცვას... კალე ისეთი ჭკვიანი და გაიძვერაა ნერვები მეშლება. ნამდვილად არ აწყობს ამათი ციხეში მოხვედრა და დაჭერა რადგან მერე ვეღარ იძიებს შურს. დამპალი კრეტინი. მიკლედ მოუთმენლად ველი მოვლენებს და იმედია თენგო დააჯერებს ამ სულელ გოგოს რო კალე არაა სანდო პიროვნება. ❤️❤️ველიველი მოუთმენლად ????

 



№18 სტუმარი Tiko

Shoki, yoveli tavis shemdeg. Axla lodinit unda mogvkla? Simartle gitxrat kale shemecoda, adamianis mokvla gaumartlebelia ratqmaunda magram motivi?warmoidginet vigaceebis uazro axirebas ewireba sheni sayvareli adamiani. Cota simartle kalesac aqvs, ravici es chemi piradi mosazrebaa tumca sastikad ar mindoda mkvleli kale yopiliyo. Erti amosuntqvit wavikitxe, ase mgonia mec sheni istoriis personaji var. Dzalian magari xar mariam

 



№19  offline წევრი elena-elena

....ვაიმე ახლა არ თქვა კალე გადახტაო თორემ გავაფრენ.... არა რააა. არა... მაგასაც რა ფრენა აუტყდა....თავი ფილმ შერეკილების მთავარი გმირი ხომ არ გონია....რას მიხეთქავს ჩემს სათუთ გულს... რას მაფორიაქებს ამ სამოთხე ქალს..უნდოდა ის შეგრძნება განეცადა რაც მისმა ძმამ განიცადა ....თუ უნდოდა მირას თავიდან გამოეცადა ის ტკივილი....კალეს მე მოვკლავ თუ არ გაჩერდება... რასმიწვალებს გოგოს... მომწონს მირა და თურამე აქ ვარ და იცოდეს ...პროსტა დამიძახოს ...ვიწყებ კამპანიას სიცოცხლე მირას..... კალეც მომწონს ... რა გავაკეთოო, ისე ყველაზე მაგარი რაიქნება იცი დაჩი ცოცხალი რომ აღმოჩნდეს....მაგრამ მკვდრები არცოცხლდებიან გამიგია და ხომ ასეა?.... მირა კიდევ ჩამოყალიბდეს რა ვინ უყვარს, ვისზე გული უჩქარდება... მინდა რომ კალეს მართლა შეუყვარდეს მირა.... რა მათე რის მათე.... მათესთან არდატოვო გოგო მირა .... არ გამაგიჟო....არ დამარეკინო ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში.....მათიკოს კი უყვარს მირა მაგრამ მათი წყვილი რაღაც არ ეწყობა ერთმანეთთს ზოდიაქოთი რა არიან ნეტა... ეს ცაგარელივით გამომივიდა.... მართლა და მართლა ან ის კოცნა რაღაიყო.... ნახა ბიჭმა დრო და აიტ აიწყვიტა.... ნუ მიცდენს გოგოს ......ნწ ნწ ნწ ....ახალ თავს ველოდები...აფორიაქებული...... ნაინტერესებს რა მოხდება...... მალე დადევი რა დიდი მოთმინების უნარი არ მაქვს.... შეიძლება მოვკვდე,,,,, ცნობისმოყვარეობისაგან ეხლაც ვკვდები მგონი ..... არ გაგიგია ცნობისმოყვარეობამ კატა მოკლაო....ისე მე კატა არვარ მაგიც მართალია.... კაი წავედი ახლა მე რაიმე დამამშვიდებელი მოვძებნო გოგლეში.... ახალ თავს ვეოდები იცოდე....იმედებს არასდროს მიცრუებ და იმედია ახლაც ასე იქნება და შედეგი მოლოდინს გადააჭარბებს...

 



№20 სტუმარი სტუმარი Idumali

Nu zarmacob me daasrule is istoria da rac mtavaria kargad. Ufrosia ar gavicroebs werashi da shen rato ar asruleb male????????????

სტუმარი Idumali
Nu zarmacob male daasrule es istoria da rac mtavaria kargad. Ufrosia ar gavicroebs werashi da shen rato ar asruleb male????????????

 



№21  offline ახალბედა მწერალი lullaby

grafo
დაითრგუნოს მერე, ეგ მაინც მისი ბუნებრივი მდგომარეობაა :D.
კი, კალეს გმირის გარჩევა დაუღალავად შემიძლია. მათესიც, მაგრამ ამას უფრო დავცინებდი. ეს გულხელდაკრეფილი ჯდომა, შორიდან ტრფობა და ამ ტრფობით ჭკნობა ცოტა ძალიან სისულელე მგონია. და იმ სისუსტეს ვერ ვპატიობ, რომ მირას გამოყენების საშუალებას აძლევდა ყოველთვის. ეს რომ იცის და მაინც არაფერს რომ არ ცვლის.


ხოო არ ვიცი რა გითხრა, განსაკუთრებით მათეზე... ალაბთ, როცა გიყვარს ადამიანი მისთვის ყველაფერს თმობო რომ ამბობენ მართალია... შენ აცრილი ხარ შორიდან ტრფობაზე :დდ მაშინ ჩემი მომდევნო ისტორია არ უნდა წაიკითხო თორემ დაიტანჯები :დდ კალეს რაც შეეხება, დასასრულს ველი იცოდე მისი პერონაჟი განხილვას ;)

abezara98
მათე! მათე! მათე! მათე! - მთელი ის პერიოდი ვგულშემატკივრობდი და მის სახელს ვიძახდი, სანამ მირას არ აკოცა heart_eyes თავადაც რომ აჰყვა ქალბატონი? და არაფერს არ ვგრძნობო, არა? კიი, დაგიჯერეთ, მირაა smirk laughing ეს თვალთმაქცი კალეც აქ ყოფილა. ვითომ არ იცოდა და ნაწყენი იყო, აქამდე რომ არ მოუყვა მირა არაფერს expressionless არადა, თავიდან მომწონდი, კალე angry მოდი, გამოვიცნობ, კალე გადმოვარდა იქიდან, არა? გინდა, იმასაც მივხვდე, როგორ ახსნის? ხელი მკრესო იტყვის expressionless თვალთმაქცი, თვალთმაქცი ბიჭი! angry თენგოც მოსულა საღ აზრზე. მიხვდა ყველაფერს და ახლა მირა გაჯიუტდა და აღარ უჯერებს. ვიცი, რთულია, ამ სიტუაციაში რაიმე დაიჯერო და უბრალოდ პანიკიორობად არ შერაცხო, მაგრამ თენგო მაინც მისი ძველი მეგობარია და უნდა მოესმინა confused
ოხ, კალე, კალეეე! ჯერ კიდევ არ მჯერა disappointed_relieved თავიდანვე კი მქონდა მასზე ეჭვი, მაგრამ მერე თითქოს ყველგან ალიბით იყო და.... sweat აი, მათე კი ნამდვილად უსაყვარლესია. კოცნის მერე მისი ღიმილი რომ წარმოვიდგინე blush იქნებ, მასე მაინც მიახვედროს მირა თუ ვისთან უნდა სინამდვილეში blush
მოკლედ, ამდენი დაძაბულობის შემდეგ, ვგრძნობ, უფრო დაძაბული თავები გვიახლოვდება და ერთი სული მაქვს როდის წავიკითხავ heart_eyes მართლა საუკეთესო ხარ, საოცრება, სასწაული და გელოდები მოუთმენლად heart_eyes heart_eyes

ხო, კალე თვალთმაქცობს და რა აქვს გეგმაში ამას მალევე ნახავ ;)
მათე სხვ კუთხით ცდილობს დაანახო მირას საკუთარი თავი, თუმცა არც ამჯერად ატანს ძალას... აკმაოდ მომთმენი ადამიანია და როგორც იქნა სჯერა საკუთარი თავის და გრძმნობების... ვნახოთ მირა რა მიხვდება ამასობაში
უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო კომპლიმენტითვის <3

ნია
ძალიან მაინტერესებს ამ ისტორიის წაკითხა, მაგრამ ლოდინიც არ მიყვარს ამიტომ დასრულებას ველოდები. დაახლოებით რამდენ თავს ვარაუდობ კიდევ?

13 ან 14 თავი იქნება სულ ;) მიხარია რომ მელოდები <3

Sola
ამათი სამეგობროს ატანა არ მაქვს! ძაან გამწარებული ვარ მირაზე...ეგეთ ეგოისტ ძუკნებს ვერ ვიტან ყველა და ყველაფერი თავისთვის რო უნდათ. არც ერთს არ იმსახურება იდეაში. დაჩის სიკვდილიც ამათ კისერზეა ისეე "ააგდეს" იმ გოგოს თვალწინ რომელიც უყვარდა და ჩვენი რა შუაში ვართ თვითონ უნდოდაო იძახონ ახლა. ფაქტი სახეზეა ბიჭი შეეწირა ამათ მაიმუნობას..ვერ ვიტან ეგეთ იდიოტურ გართობებს და მოკვლა ძაან მეტისმეტია მარა კი იმაახურებენ რაც სჭირთ და დაჩის ძმისაც მესმის. მირა გადაშენდეს გაეთრეს ეგეც მიაყოლოს ღირსია.


დედაა როგორი გაბრაზებული კომენტარი იყოო :დდ
შენი მესმის, არაფერი ამართლებს ამ სამეგობროს... და შენსავით ვფიქრობ ზუსტად... სიკვდილი ალბათ გამოსავალი არაა,მაგრამ ძმის მხრიდან სხვანაირად ჩანს და კალემაც ისე დაინახა, როგორც გრძნობდა წლების წინ.

qetti22
ვაიმე... ეს რა თავი იყო ღმერთო. სულ დავიძაბე. მირა საშინლად ეგოისტია. ჩამოყალიბდეს რაა რაუნდა ან ვინ მოსწინს. მათეზე ვგიჟდები როგორ ცდილობს მირას დაცვას... კალე ისეთი ჭკვიანი და გაიძვერაა ნერვები მეშლება. ნამდვილად არ აწყობს ამათი ციხეში მოხვედრა და დაჭერა რადგან მერე ვეღარ იძიებს შურს. დამპალი კრეტინი. მიკლედ მოუთმენლად ველი მოვლენებს და იმედია თენგო დააჯერებს ამ სულელ გოგოს რო კალე არაა სანდო პიროვნება. ❤️❤️ველიველი მოუთმენლად ????


ხოო, მირა პერსონაჟის ეგოიტობა ყოველ ნაბიჯზე თვალში გეჩხირებათ, მესმის და არც გამტყუნებთ, რომ არ მოგწონთ, მაგრამ ისეა დაკარგული აკუთარ თავში... ალბათ ეს ერთადერთი ახსნაა იმისა, თუ რა ჭირს ამ გოგოს...
კი, კალეს ნამდვილად არ აწყობს ციხე და ამიტომაცაა ასე ფრთხილად.
მიხარია, რომ ინტერსს არ კარგავ <3

Tiko
Shoki, yoveli tavis shemdeg. Axla lodinit unda mogvkla? Simartle gitxrat kale shemecoda, adamianis mokvla gaumartlebelia ratqmaunda magram motivi?warmoidginet vigaceebis uazro axirebas ewireba sheni sayvareli adamiani. Cota simartle kalesac aqvs, ravici es chemi piradi mosazrebaa tumca sastikad ar mindoda mkvleli kale yopiliyo. Erti amosuntqvit wavikitxe, ase mgonia mec sheni istoriis personaji var. Dzalian magari xar mariam


როგორ მიხარია, ასე რომ ერთვებით სიუჟეტში <3
კი, კალეს აქვს თავისი სიმართლე... როცა წარმოვიდგინე, მსგავს სიტუაციაში საყვარელი ადამიანი მიკვდება... შეიძLება მეც ჭკუიდან გადავსულიყავი, სე, რომ მე მესმის მისი და მიხარია, რომ შენც :*

elena-elena
....ვაიმე ახლა არ თქვა კალე გადახტაო თორემ გავაფრენ.... არა რააა. არა... მაგასაც რა ფრენა აუტყდა....თავი ფილმ შერეკილების მთავარი გმირი ხომ არ გონია....რას მიხეთქავს ჩემს სათუთ გულს... რას მაფორიაქებს ამ სამოთხე ქალს..უნდოდა ის შეგრძნება განეცადა რაც მისმა ძმამ განიცადა ....თუ უნდოდა მირას თავიდან გამოეცადა ის ტკივილი....კალეს მე მოვკლავ თუ არ გაჩერდება... რასმიწვალებს გოგოს... მომწონს მირა და თურამე აქ ვარ და იცოდეს ...პროსტა დამიძახოს ...ვიწყებ კამპანიას სიცოცხლე მირას..... კალეც მომწონს ... რა გავაკეთოო, ისე ყველაზე მაგარი რაიქნება იცი დაჩი ცოცხალი რომ აღმოჩნდეს....მაგრამ მკვდრები არცოცხლდებიან გამიგია და ხომ ასეა?.... მირა კიდევ ჩამოყალიბდეს რა ვინ უყვარს, ვისზე გული უჩქარდება... მინდა რომ კალეს მართლა შეუყვარდეს მირა.... რა მათე რის მათე.... მათესთან არდატოვო გოგო მირა .... არ გამაგიჟო....არ დამარეკინო ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში.....მათიკოს კი უყვარს მირა მაგრამ მათი წყვილი რაღაც არ ეწყობა ერთმანეთთს ზოდიაქოთი რა არიან ნეტა... ეს ცაგარელივით გამომივიდა.... მართლა და მართლა ან ის კოცნა რაღაიყო.... ნახა ბიჭმა დრო და აიტ აიწყვიტა.... ნუ მიცდენს გოგოს ......ნწ ნწ ნწ ....ახალ თავს ველოდები...აფორიაქებული...... ნაინტერესებს რა მოხდება...... მალე დადევი რა დიდი მოთმინების უნარი არ მაქვს.... შეიძლება მოვკვდე,,,,, ცნობისმოყვარეობისაგან ეხლაც ვკვდები მგონი ..... არ გაგიგია ცნობისმოყვარეობამ კატა მოკლაო....ისე მე კატა არვარ მაგიც მართალია.... კაი წავედი ახლა მე რაიმე დამამშვიდებელი მოვძებნო გოგლეში.... ახალ თავს ვეოდები იცოდე....იმედებს არასდროს მიცრუებ და იმედია ახლაც ასე იქნება და შედეგი მოლოდინს გადააჭარბებს...


კალეს მართლა შეუყვარდეს მირაო? ოჰ, ეს ნამდვილი კატასტროფა იქნებოდა :დდ ასევე დაჩის ცოცხლად ყოფნა :დდ ფანტაზიას არ უჩივი, როგორც ჩანს... :დდ
მირას ცოცხლად გადარჩენის კამპანია მომწონს :დდდ იქნებ გაჭრას კიდეც :დდ
როგორი აფორიაქებული კომენტარია :დდ რა როგორ იქნება ნახავ ახაალ თავში... იმედია კვირას დავდებ :*

სტუმარი Idumali
Nu zarmacob me daasrule is istoria da rac mtavaria kargad. Ufrosia ar gavicroebs werashi da shen rato ar asruleb male????????????

სტუმარი Idumali
Nu zarmacob male daasrule es istoria da rac mtavaria kargad. Ufrosia ar gavicroebs werashi da shen rato ar asruleb male????????????


დედაა რა პატივში ვარ... უფროსობა მიკომენტარებს
ხაალხოო, გაიცანით, ჩემი "ზედამხედველია" ეს იდუმალი ხუჭუჭა გოგო და ისე მღლის სამსახურში, რომ სახლში მისული ვერ ვწერ :დდ
რო დავასრულებ მიხვდები, რვეული აღარ ვირბენ სამსახურში :დდდდ

 



№22 სტუმარი სონია

დაჩი ჩემი ბავშვობის მეგობარს გავს...
მათესავით იმასაც ვუყვარდი და არასდროს ამბობდა, მე კიდე ყველა მაგის თითის დადებაზე დაკოცნაზე გული მიმდიოდა...
ალბათ მეც მიყვარდა.
ჰოდა დაჩი სახელს რამდენი წავიკითხავ იმდენი გული მისკდება...
საუკეთესო რამ არის რაც ბოლო ხანს წამიკითხავს.
მათე კარგი ბიჭია, კალე არა.
მკვლელის პონტში კი არა, არა.
პროსტა არ მომწონს, დაყენებულია.
მე მგონი მანიაკალურად უყვარს მირა და საბოლოოდ გაშვებაც გაუჭირდება და დატოვებაც..
ამდენი ხალხი, რომ გელოდებით ცოტა მალე უნდა დადო რა :(((((((

 



№23 სტუმარი სტუმარი მარიამი

ახალ თავს როდის დადეებ????

 



№24  offline ახალბედა მწერალი lullaby

სონია
დაჩი ჩემი ბავშვობის მეგობარს გავს...
მათესავით იმასაც ვუყვარდი და არასდროს ამბობდა, მე კიდე ყველა მაგის თითის დადებაზე დაკოცნაზე გული მიმდიოდა...
ალბათ მეც მიყვარდა.
ჰოდა დაჩი სახელს რამდენი წავიკითხავ იმდენი გული მისკდება...
საუკეთესო რამ არის რაც ბოლო ხანს წამიკითხავს.
მათე კარგი ბიჭია, კალე არა.
მკვლელის პონტში კი არა, არა.
პროსტა არ მომწონს, დაყენებულია.
მე მგონი მანიაკალურად უყვარს მირა და საბოლოოდ გაშვებაც გაუჭირდება და დატოვებაც..
ამდენი ხალხი, რომ გელოდებით ცოტა მალე უნდა დადო რა :(((((((


ხოომ, რაღაც მხრივ მესმის შენი და ალბათ არ იქნება ამ შემთხვევაში იოლი ისტორიის წაკითხვა. ხოდა მადლობა, რომ მიუხედავად ამისა, მაინც არ ანებებ თავს.
კალეს დაყენებულობას რაც შეეხება... მას უბრალოდ სხვა გზა არ აქვს. ასეთი უნდა იყოს იმისთვის, რომ ჩანაფიქრი განახორციელოს. კალე ასეთი არ ყოფილა და არც დასჭირვებია ასეთად ყოფნა, აქამდე.
ბოლო ფრაზა კი, ოდნავ მეწყინა... იმიტომ, რომ ვიცი, რა ინტერვალითაც იდება აქ ისტორიები და ვფიქრობ, კვირაში ორი თავი ნორმალური სიხშირეა, მით უმეტეს ჩემი სამუშაო გრაფიკის შემდეგ (რომელსაც ყოველი თავის დადებისას ვახსენებ, თუმცა , რატომღაც არავის ესმის ჩემი). თანაც ვიმეორებ, ისტორია არ მაქვს დასრულებული და დარჩენილი თავები უკვე უნდა ვწერო, რისი დროც ფაქტობრივად არ მაქვს. ასე, რომ თუ ოდნავ მაინც გამიგებთ, ძლიან გამიხარდება.

სტუმარი მარიამი
ახალ თავს როდის დადეებ????

ვეცდები ხვალ დავდო

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent