შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაკაწრები 11 თავი


19-08-2018, 23:45
ავტორი lullaby
ნანახია 1 670

ნაკაწრები 11 თავი

***

2016 წელი, 17 აგვისტო
საღამო

ვხედავ, როგორ გარბიან ახალგაზრდები ყვირილით და მაშინვე ვხვდები, რაც მოხდა. კალე გადმოვარდა. ღმერთო, კალე გადმოვარდა! მობილურს ვთიშავ და ავტოფარეხისკენ გავრბივარ. იქ მისულს ორი ბიჭი უკვე სახურავზე ასული მხვდება. ერთი წითელთმიანი გოგონა კი აღელვებული მიყურებს და მეუბნება, რომ სასწრაფოში უკვე დარეკა.
- კალე! - ვყვირი და პირზე ვიფარებ ხელებს. ზემოთ ვიხედები. ბიჭები ჩამუხლულან და კარგად ვერ ვხედავ, რა ხდება. კედლებს ვათვალიერებ. ასვლა მინდა, მაგრამ მუხლები მიკანკალებს. - კალე, კარგად ხარ? რამე მითარი.
- თავი დაარტყა და მთლად გონზე არაა. გაბრუებულია. - ქვემოთ იხედება ერთ-ერთი მათგანი. ესე იგი ცოცხალია. მთავარია ცოცხალია.
- ღმერთო, რა სჭირს? რა იტკინა? სერიოზულია? საშიშია?
- ცოტა სისხლი სდის თავიდან. გაუმართლა, რომ „სიდენიები“ და „პაკრეშკები“ ეყარა და ზედ დაეცა.
- ღმერთო! - ოფლით დაცვარულ შუბლს ვიწმენდ.
- დამშვიდდი, ამოსვლას აზრი არ აქვს. მაინც ვერაფრით დაეხმარები. - მეუბნება მეორე. თითქოს ჩემს ფიქრებს ხვდება. - პროსტა ცუდად დაეცა და მგონი ხელი აქვს მოტეხილი.
ტუჩებს ვიკვნეტ. მოუსვენრობა მკლავს. ისევ მაღლა ვიხედები და იმ ადგილს ვათვალიერებ, სადაც იდგა. ვერ ვიჯერებ, რომ ასე დაუდევრად მოიქცა. ნუთუ ასე ახლოს იყო? ისე, როგორც სარასთან და გეგასთან... ააქ? აქ რა იყო სანახავი? ამ ნაგავსაყრელზე რისი განცდა უნდოდა?
- მითხარი, რომ კარგადაა. გონებას ხომ არ კარგავს? - ცერებზე ვიწევი. ავტოფარეხი საკმაოდ მაღალია. იმასაც ვერ ვხვდები, ბიჭები როგორ ავიდნენ იქ.
- არ მგონია საშიში იყოს რამე. მაქსიმუმ მსუბუქი ტვინის შერყევა. აი ხელზე კი ვერაფერს ვიტყვი. - მხრებს იჩეჩავს ის. აფორიაქებული ვბრუნდები, ვფიქრობ, რით შემიძლია კალეს დახმარება სასწრაფოს მოსვლამდე, მაგრამ თავში არაფერი მომდის და ამაზე უარესად მეშლება ნერვები. მისი ნახვა მინდა და საკუთარი თავის დამშვიდებას ვცდილობ. იქნებ სახურავზე ასვლა მოვახერხო. სანამ ჩემი თვალით არ ვნახავ, ვერ ვიჯერებ, რომ ცუდად არაა. ღმერთო, მეოთხე სართული, თან ნანგრევებში, მიყრუებულ გარეუბანში. საერთოდ, სად იპოვა ეს ადგილი? ან სასწრაფო თუ მოაგნებს აქაურობას? ის-ისაა კედელს ვუახლოვდები და აბობღვას ვიწყებ, რომ კალეს ჩამწყდარი ხმა მესმი.
- არამიშავს, მირა, ნუ ღელავ.


***

ექიმი რეცეპტს მიწვდის და პალატიდან გადის. კალეს მარცხენა ლავიწი ოდნავ აქვს გაბზარული, თუმცა ტკივილი იმდენად მასშტაბურია, რომ ხელის გამოძრავებაც უჭირს. ახლა გამაყუჩებელი აქვს გაკეთებული, თუმცა ლავიწის და დაჟეჟილობების ტკივილი მაინც აწუხებს. მსუბუქი ტვინის შერყევის გამო ხანდახან გულისრევის შეგრძნება აქვს. გაუმართლა, ძალიან გაუმართლა, რომ სახურავზე ძველი სავარძლები ეყარა.
- ასე არ შეიძლება. - როგორც კი მარტო ვრჩებით, მის საწოლზე ვჯდები.
- რას გულისხმობ? - ჩემკენ აბრუნებს კალე თავს.
- რაღაც უაზრო ხიბლის გამო საკუთარი სიცოცხლის გარისკვას.
- მირა... - თავს აქნევს კალე, ოხრავს და საწოლზე სწორდება. ტკივილისგან სახე ემანჭება. - არაფერი არ მიცდია. ხელი მკრეს.
საკმაოდ გვიან ვიაზრებ მის ნათქვამს და თვალები მიფართოვდება.
- რა თქვი? - პირზე ვიფარებ თითებს. ის თავს მიქნევს. - როგორ, რანაირად? - კალე მხრებს იჩეჩავს. - კი, მაგრამ, ყველა იქ ვიყავით...
- არ იყავით. შენ დაბლა ჩახვედი, ისინიც მალევე ჩამოვიდნენ. შენობაში ცოტა ხნით მარტო ვიყავი. ნაბიჯების ხმა გავიგე და მიბრუნებას ვაპირებდი, მაგრამ ვერ მოვასწარი, ხელი მკრა.
- ღმერთო, ის იყო? - ეს საკუთარი თავისთვის დასმულ შეკითვას უფრო ჰგავს, ვიდრე მისთვის. - იქაც? მაგრამ, შენ რა შუშაი ხარ, კალე? ის თუ... თუ ის მართლა დაჩის ძმაა და ჩემი მეგობრების სიკვდილი უნდა, შენ რა შუაში ხარ? შენ ხომ არ გეხება ის ამბავი. იქ არ ყოფილხარ.
- არ ვიცი... - ცოტა ხნის დუმილის შემდეგ ამატებს. - იქნებ არაა დაჩის ძმა. - ჰაერს ხარბად ისუნთქავს და თვალებს ისრესს. - ან იქნებ არ აინტერესებს, ვინ ვარ. მთავარრია, თქვენს გარშემო ვტრიალებ და... შენთან ვარ.
ერთი წამით თავბრუსხვევას ვგრძნობ. თალებს ვხუჭავ და სახეზე ხელებს ვიფარებ. თავში ყველაფერი მერევა. ერთ აზრს მეორე ცვლის და ყოველ მათგანში ეჭვი მეპარება. ვერ ვარჩევ, რომელია სწორი და რომელი მცდარი. აღარ ვიცი, რა ვქნა. რა ხდება? რა ჯანდაბა ხდება?
- აღარ შემიძლია. - ვამბობ. ხმა მებზარება. ნერვებისგან ყელი მეჭიმება. იმდენად დავსუსტდი, რომ საკუთარ ემოციებზე კონტროლს ვკარგავ, გამუდმებით.
- მირა, მირა... - ოდნავ იწევა კალე, ჯანსაღ ხელს მუხლზე მადებს და თითებს ოდნავ მაჭერს. - კარგი, გეყოფა, გაჩერდი.
- რატომ არ სრულდება. რით ვერ გაძღა? რატომ არ ჰყოფნის ამდენი სიცოცხლე? რა უნდა, რა?! - ტირილი მივარდება. კალე საწოლზე ჯდება, ხელს კისერზე მხვევს და გულში მიკრავს. ვცდილობ, მოვრჩე. ვცდილობ, თავი შევიკავო, მაგრამ არ გამომდის და ეს კიდევ უფრო მაგიჟებს.
- დასრულდება. სამუდამოდ არაფერი გრძელდება, მირა. გპირდები, რომ ძალიან მალე დასრულდება. - ამბობს ის და ეს დაპირება იმდენად დამაჯერებლად ჟღერს, რომ ოდნავ ვმშვიდდები კიდეც. თავს ვიღებ და ბიჭს ვუყურებ. გაცრეცილ ტუჩებზე მკრთალი ღიმილი დასთამაშებს. წინ ჩამოყრილ, მუქ ოქროსფერ თმის მიღმა ქარვისფერი თვალები დაბინდვია. ძალიან დაღლილი მეჩვენება. უნებურად ბანკეტის საღამო და მისი მაცდური მზერა მახენდება. მაშინდელი და ახლანდელი კალე ძალიან განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. ვფიქრობ, რა შეიცვალა მასში, მაგრამ გონება მხოლოდ სიკვდილს დასტრიალებს და სხვა საფიქრალს ახლოსაც არ იკარებს. ის-ისაა პასუხის გაცემას ვაპირებ, რომ ოთხში ელენე შემოდის. უკან კი თენგო მოჰყვება. ქალი შეწუხებული, აღელვებული სახით გვიახლოვდება და კალეს მხარზე ხელის დადებით უთანაგრძნობს.
- ლამის გადავირიე! ხომ კარგად ხარ? - ეკითხება კალეს და იქვე ჯდება. ბიჭი მადლობას ეუბნება და თავს უქნევს. თენგომ მობილურზე საუბრის გაწყვეტის შემდეგ აღარ მომასვენა. ამიტომ იძულებული გავხდი, მოგვიანებით თვითონ დამერეკა და მეთქვა, რაც მოხდა. ალბათ ელენემაც მისგან გაიგო. - ამხელა კაცისგან ასეთი დაუდევრობა შეიძლება? - გაკიცხვაზე გადადის ქალი. - გასაგებია, სამსახურია, მაგრამ ჯერ სიფრთხილე და საკუთარი თავის სიყვარული, კალე. მკვდარი პროფესიონალი არაფერში მარგია.
მე და კალეს ერთმანეთისკენ გაგვირბის თვალი. ელენე ამჩნევს და ეჭვით გვათალიერებს. თენგო კარს მიჰყრდნობია და ხმას არ იღებს. მისი დაჟინებული, ირონიული გამომეტყველება საშინლად მაღიზიანებს.
- რაღაც ხდება, არა? - თვალებს უწვრილებს ელენე. - მირა!
- ხელი ჰკრეს, არ გადმოვარდნილა. - ვოხრავ. მოსალოდნელი შეკითვების თავი არ მაქვს.
- კაი, რას ამბობ?! - იცხადებს ის და გაოგნებისგან პირი ღია რჩება. - კალე, რანაირად? ვინ?
ის-ისაა მისთვის ახსნას ვაპირებ, რომ ბიჭი მასწრებს.
- არ ვიცი. ზურგით ვიდექი და ვერ დავინახე. ალბათ ვიღაც შეშლილი მანიაკი იყო. - კალე თვალს მავლებს და ფრთხილად იშმუშნება საწოლზე. ხელს მტკივან ლავიწზე ისვამს და ერთი წამით თენგოს აკვირდება.
- მერე? რატო პოლიცია არაა აქ?..
- ელენე, დამშვიდდი, აზრი არ აქვს. - ქალი გაპროტესტებას აპირებს, მაგრამ კალე აწყვეტინებს. - ვერაფრით დავამტკიცებ, რომ ხელი მკრეს. არავის, მეც კი არ დამინახავს, ვინ იყო. უბრალოდ, ამის შემდეგ უფრო ფრთხილად ვიქნები. აღარ მინდა ამაზე ლაპარაკი.
- გააზრება მიჭირს. - თვალებს ატრიალებს ელენე და ოხრავს. - რა გჭირთ? ხანდახან მგონია, რომ ჯადო გაქვთ. ეს რამდენიმე თვეა წარმოუდგენელი საშინელებები ხდება. ამას რაღაც ახსნა ხომ უნდა ჰქონდეს?
- რა სწორად შენიშნე, ელენე. ეს რამდენიმე თვეა. - ჩაცინებით ამთავრებს წინადადებას თენგო და ანთებულ სანთებელას აქრობს. - მანამდე ყველაფერი სრულ ჰარმონიაში იყო.
კალე ფანჯრისკენ აბრუნებს თავს და ჰაერს ხარბად ისუნთქავს. ბრაზისგან ლამისაა გავსკდე. ის კი ისე მშვიდად იტანს თენგოს ყოველ გამაღიზიანებელ გამოსვლას, რომ გაოგნებული ვრჩები. ხანდახან მინდა, რომ უყვიროს და საკადრისი პასუხი გასცეს, მინდა, რომ თავი იმართლოს და პასუხი მოსთხოვოს, მაგრამ კალე აუტანლად მშვიდადაა. ელენე გაუგებრად აცეცებს თვალებს. ვერ ხვდება, რა ხდება.
- მადლობთ, რომ გვინახულეთ. - ვამბობ. - მგონი ჯობია კალემ დაისვენოს.
- კარგი ძვირფასო. თავს მიხედეთ. - ელენე დგება და თენგოსთან ერთად ოთახიდან გადის.
- წავალ, პიტნის ჩაის მოგიტან, დაგამშვიდებს. - ვეუბნები კალეს და ვდგები.
- არა, მირა, არ მინდა. - შუბლს ჰკრავს.
- გინდა. ახლავე დავბრუნდები.
ოთახიდან გამოვდივარ და დერეფნის ბოლოში გასულ დედა-შილს ვხედავ, რომელიც ლიფტს ელოდება. ნაბიჯს ვუჩქარებ და ვეწევი. თენგოს ხელს მაჯაში ვავლებ და კიბისკენ კარს მიღმა გამყავს. გაკვირვებული ელენე თვალს გვაყოლებს, მაგრამ ვერაფრის თქმას ვერ ასწრებს.
- მომისმინე, - ვცრი კბილებში, თავს ძლივს ვიკავებ, რომ ხმას არ ავუწიო. მის ამრეზით მოქცეულ ტუჩებს ყურადღებას არ ვაქცევ. - ყელში ამომივიდა შენი აკვიატებული ბრალდებები. აღარ გაბედო და კალესკენ თითი აღარ გაიშვირო. ზუსტად მაშინ, როცა შენ მასში ეჭვი შეგქონდა, ის სიკვდილს გადაურჩა. წესით, ეს სრულიად საკმარისი უნდა იყოს შენი ალოგიკური ტვინისთვის. ნაკლები სვი და მეტი იფიქრე. თენგო, იძულებულს ნუ გამხდი, რაღაც ისეთი ვთქვა, რაც ჩვენს შორის მეგობრობას გააქრობს. ჭკუაზე მოდი და შეინარჩუნე ის, რაც დაგვრჩა. ხომ ხედავ რაღა ვართ? ჭკუაზე მოდი. - ხმა მიტყდება და მოზრდილ ნერწყვს ვყლაპავ. - მანამდე კი შენი დანახვაც არ მინდა. - ვბრუნდები და გაცხარებული, თუმცა ოდნავ გულსმოშვებული მივდივარ კაფეტერიისკენ. ცხელ პიტნის ჩაის ვყიდულობ და პალატაში ვბრუნდები. საწოლის კიდეზე ვჯდები და ჭიქას კალეს ვუწვდი. ბიჭი ყოყმანით დაჰყურებს, შემდეგ მართმევს და გვერდით კარადაზე დებს.
- ცხელია, ცოტა გაგრილდეს. - ამბობს და ბალიშის გაწორებას იწყებ, მაგრამ ლავიწი სტკივა და ვეხმარები. წესით მისი განძრევაც კი არ შეიძლება, მაგრამ ვერ ისვენებს. - ჯობია ახლავე წავიდეთ, მირა. ვერ ვხვდები, რატომღა ვაყოვნებთ.
- რამდენიმე საათით დავრჩეთ. გთხოვ, ამაზე მაინც ნუ ვიკამათებთ. - შუბლს ვკრავ.
- თენგოს გაყევი არა?
- აქვე, ელენესთან რომ არ გამოვედი წყობიდან, არ გიკვირს?
- მირა, - გამშრალ ტუჩებს სწრაფად ილოკავს ენით. - არც ისე შესაშურ სიტუაციაში დავიწყეთ ურთიერთობა. კარგია, რომ ამას ხელი არ შეუშლია ერთმანეთს დავახლოებოდით. ვიცი, დავაშავე, აქამდე არ მითქვამს, რომ ის, რაც შენთან მაკავშირებს, ჩემთვის ძალიან ძვირფასი და მნიშვნელოვანია. გრძნობებზე საუბარი არ მიჭირს და ისიც იცი, რომ სიტრყვაძუნწი არ ვარ, მაგრამ შენ ის შემთხვევა ხარ, როცა ქმედებები უფრო მეტს ამბობენ, ვიდრე სიტყვები. მგონია, რომ ენა არაა საჭირო, მაშინ, როცა თვალებს გაცილებით მეტის თქმა შეუძლიათ. მთელი ეს თვეებია შენგან სწორედ ამას ვიღებ. შენგან იმდენნაირ სიამოვნებას ვიღებ, ვერც კი წარმოიდგენ. - საჩვენებელი თითით მის მუცელზე ჩამოდებულ ჩემს თითის წვერებს ეხება და მუცელში სიმხურვალეს მიღვივებს. - რისი თქმა მინდა... შეიძება მართალი ხარ და ახლა აქ იმიტომ ვარ, რომ შენთან ვარ, მაგრამ მე ეს არ მადარდებს, მართლა...ერთადერთი, რაც არ მსიამოვნებს, შენი და შენი მეგობრების ურთიერთობაა, რომელიც ჩემ გამო იძაბება. ხოდა...
- კალე, გაჩერდი. - ვაწყვეტინებ. სანამ რამეს ვეტყოდე, მისი სიტყვებისგან აჩქარებულ გულს ვეგუები. მართალია, მას არასოდეს უთქვამს, რას გრძნობდა ჩემ მიმართ. მისგან ყოველთვის ვგრძნობდი ყურადღებას, ვნებას, სიმშვიდეს და ჩემთვის ეს სრულიად საკმარისი იყო იმისთვის, რომ შევჩვეოდი. აი ახლა კი, ვისმენ ამ ყველაფერს, თითქოს მიახლდება თავდაპირველი შეგრძნებები და გაგიჟებამდე მანდომებს თავს, მაგრამ სადღაც გულის სიღრმიდან ხმა მიყვირის, რომ ეს ის განცდა აღარაა, რაც მე მხიბლავდა. არ ვუსმენ, რადგან არ მინდა. თავს ვიყრუებ, კალესკენ ვიხრები და ფრთხილად ვეყრდნობი მკერდზე. თითებით შუბლზე დაყრილ კრიალა თმას ვუწევ და ბაგეებზე ვეხები. - არ მინდა ამის მოსმენა. და არავინ მინდა, ვისაც ჩემი არ ესმის. - თვალებს ვხუჭავ და ვკოცნი. ნელ-ნელა ისიც მყვება და ჩემს ტუჩებში სისხლი დუღდება. მის თითებს წელზე, შიშველ კანზე ვგრძნობ როგორ მეხება... გამომწვევად, ამაღელვებლად და ლამისაა პალატაშივე დავკარგო თავი. მაგრამ მალევე ვფხიზლდები, მის ტუჩებს ვეშვები და ნიკაპზე ვკოცნი. წამლები სუნიც კი ვერ ფარავენ მისი კანის თავბრუდამხვევ, სუსხიან სურნელს.
- მეგონა კომპლექსები ზღვაში დატოვე. - მეუბნება კალე.
- ექიმების მეშინია. - ვპასუხობ და ორივეს გვეცინება. - ჯობია ჩაი დალიო. - ვეუბნები და ვდგები. კალე მობეზრებით ატრიალებს თვალებს და ტუმბოსკენ ფრთხილად იწევა, მაგრამ ვხედავ, როგორ უშლის მარცხენა მხარის ტკივილი და ის-ისაა ტვალეტისკენ ვბრუნდები, რომ დაცემის ხმა უკან მატრიალებს. ჩაი ერთიანად იატაკზე აქცევია, კალე კი მხრებს იჩეჩავს და დასახმარებლად სველ ხელს მიწვდენს.



***

დღეები გადის და სულაც არ შველის დრო ყველაფერს. ის არ ჩანს. წესით ეს უნდა მამშვიდებდეს. იმედს უნდა მაძლევდეს, რომ შეიძლება შეგვეშვა, მაგრამ პირიქით. გულს მიფორიაქებს იმაზე ფიქრი, რომ შესაძლოა სიმშვიდე ქარიშხალით დამსრულდეს. წინათგრძნობა პესიმიტურადაა განწყობილი. ამას ჩემი მონდომებაც ემატება, რომელსაც შემდეგ სინანულით ვასრულებ. ნატას საფლავზე მივდივარ, მაგრამ იქიდან საშინლად დამძიმებული ვბრუნდები. მიახლდება ყველა ტკივილი და ვმუნჯდები. ვერ მძინავს, ვერ ვჭამ... საკუთარ თავს გამუდმებით ვივიწყებ. ერთადერთი, რაც მეხმარება, კალეს ჩემთან ყოფნაა. ორი კვირაა გვერდიდან არ მცილდება. იმის ნაცვლად, რომ დაშავებულს ვუვლიდე, ის ზრუნავს ჩემზე.
ყელზე დამჩნეული სილურჯეები ფერმკრთალდება, მაგრამ ხრჩობის შეგრძნება არ მივლის. მათ დაფარვას ვახერხებ, მაგრამ მისი თითებისგან დატოვებულ ტკივილს ვერ ვიქრობ. კარის საკეტი გამოვცვალე, მაგრამ დაძინებამდე მაინც ყოყმანით ვათვალიერებ შემოსასვლელს. ავადმყოფურად უკვე აღარაფერში ვარ დარწმუნებული. სარკეში საკუთარ თავსაც კი ეჭვით ვუყურებ. ვერ ვხვდები, რატომ ვარ ასე უმოქმედოდ, რატომ არაფერს ვაკეთებ დაჩის ძმის მოსაძებნად. რატომ არ ვცდილობ, ყველაფერი გავაკეთო იმისთვის, რომ ანანურის შემთხვევა გამოვრიცხო. ან დავრწმუნდე, რომ სწორედ აქედან დაიწყო ყველაფერი.
ხანდახან ლელაც მსტუმრობს და მისი აურა დროებით შვებას მგვრის, მაგრამ ის ქაოსი, რაც შიგნიდან მჭამს ყველაფერ დადებითზე ძლიერია.
ყველაზე მეტად კი რაც მაშინებს, მათეზე ფიქრია. იმ დილასა და იმ კოცნაზე ფიქრი, რომელმაც ყველაფერი ამომიტრიალა. საკმარისია გონებაში მასთან დაკავშირებულმა წვრილმანმა აზრმა გამიელვოს, რომ სასწრაფოდ ვბლოკავ. ყველაფრით ვკავდები, ოღონდ მასზე არ ვიფიქრო. ვიფიქრებ და ვიცი, შევიცვლები. ვიცი, რაღაც მნიშვნელოვნად შეიცვლება. ეს ცვლილებები კი იმდენ პრობლემას დაბადებს, რომ საბოლოდ დავნებდები და ჭკუიდან გადავალ. ერთადერთი რაც ამაში მშველის, მათეს უნახაობაა. უკვე თითქმის სამი კვირა გავიდა არ მინახავს. არც გამოსულა კონტაქტზე. არ დაურეკავს. არც მოუწერია. მიკვირს, მაგრამ ამაზე მეტად მისი გარქობა შვებას მგვრის. ახლა ალბათ სამსახურითაა დაკავებული და ვიცი, რომ ასე დიდხანს არ გაგრძელდება, მაგრამ აწმყოს შერგებას ვცდილობ და გააზრებულ პრობლემებს ვჯერდები.



***

2016 წელი, 5 სექტემბერი
ღამე

ძალიან ვცდილობ გადაფიქრებას, მაგრამ ქუთაიში მაინც მივდივარ. ვუყურებ შავ ქვაზე გამოსახულ თეონას და მასთან მეგობრობის რვა წელი მტკივნეულად მეცოტავება. მეცოტავება მასთან გატარებული ბედნიერი დღეები და გამხელილი გრძნობები. გული მტკივა, რომ ამ ცივ სურათზე გამოსახული მისი ლამაზი ღიმილი რეალურად აღარ არსებობს და როცა არსებობდა, სათანადოდ ვერ ვაფასებდი.
უკან დაბრუნებულს, ასე მგონია, ჩემს მეგობარს ოჯახში ვტოვებ. იქ, სადაც ვერავინ შეეხება. ყველაზე დაცულად და მშვიდად იგრძნობს თავს. და როცა მეორედ ჩავალ, ზუსტად იმ ლამაზი ღიმილით დამხვდება. სასაცილოა, რომ ყველაზე უმტკივნეულო ახლა ჩემთვის ფუჭი ფანტაზიებია.
თბილისში უკვე შებინდებისას ვბრუნდები. კალე ისევ ჩემთანაა. ვატყობინებ, რომ ცოტა დამაგვიანდება და გზიდან იმ კაფისკენ ვუხვევ, რომელშიც ჩვენი სამეგობრო ხშირად იკრიბებოდა.
არ ვიცი სწორად ვიქცევი თუ არა. არ ვიცი, რას მომიტანს იქ მისვლა, მაგრამ ვგრძნობ, რომ რაღაც ძველი და ჩვენთვის საერთო მჭირდება. იქ ყოფნა მინდა, სადაც ჩვენს ხმებს მოვისმენ წარსულიდან. უდარდელ და მხიარულ ხმებს.
მეღიმება, როცა კაფის კარს ვაღებ და ნაცნობ გარემოს ვავლებ თვალს. ხის დარბილული სავარძლები, მუქი შოკოლადისფერი კედლები და ნაცნობი მომსახურე პერსონალი წარსულის ნაცნობ დღეებს ჰგვანან. ნოსტალგიისგან კანზე ეკალი მაყრის.
კუთხის მოზრდილი მაგიდა, რომელსაც ჩვენ ვირჩევდით თავიუფალია, თუმცა მისკენ წასული ვჩერდები და მის საპირისპიროდ ორადგილიან მაგიდას ვიკავებ. ალბათ შვიდი თვეა აქ არ ვყოფილვარ. მშვიდი მუსიკა სტუმრების საკმაოდ მცირე რაოდენობისთვი უკრავ. მიმტანს ვეძახი და ის-ისაა ყავას ვუკვეთავ, რომ გვერდიდან ვიღაც მიახლოვდება. სუნამოს სურნელით ვხვდები ვინცაა და ჩემი დაღლილი გული მაშინვე მოდის გონს. მათე მაგიდის მეორე მხარეს ჯდება და სკამის საზურგეს ეყრდნობა. იმდენი ხანია არ მინახავს, იმდენი ხანია მასზე ფიქრს საკუთარ თავს ვუკრძალავ, რომ ახლა მისი ასეთი მოულოდნელი გამოჩენა ოდნავ მაკვირვებს კიდეც. როცა ვიაზრებ, რომ კი, ის არსებობს და რომ იმ კოცნის შემდეგ ადრე თუ გვიან მაინც ვნახავდი, თითქოს რეალობას ვუბრუნდები და შიში მიტანს. არ ვიცი, რის - მაგრამ შიში. ვცდილობ ჰაერი ხარბად შევისუნთქო, რომ ბიჭისგან წამოსულმა უცნაურად უცხო აურამ არ გამგუდოს.
ყველაფრის მიუხედავად, მინდა შევხედო, დავაკვირდე და ცვლილება ამოვიცნო, მაგრამ ვერ ვბედავ. ვერ ვბედავ იმ ტუჩების დანახვას. ხელებს კი. ხელებს ვუყურებ. ძლიერ და სანდო ხელებს, რომლების მაგიდაზე დაუწყვია და აშკარად რაღაცას ელიან. ცოტა ხანში კი სიგარეტს უკიდებენ და მიუხედავად იმისა, რომ ვერც კი ვამჩნევ, მგონია მის კვამლში ვეხვევი.
- მე ხომ უცხო არ ვარ, მირა. - მესმის მისი ხმა და ახლაღა ვგრძნობ, როგორ მომნატრებია. კანზე ეკალი მაყრის.
- მაგრამ არც ის ხარ, ვინც იყავი. - როგორღაც ვბედავ მისთვის შეხედვას და სუნთქვა მეკვრება. მისი თმა... თმა შეჭრილი აქვს. ისე დაუმოკლებია, რომ თითზე დახვევას ვეღარ შევძლებ. ვუყურებ და პირი ღიად მრჩება. რატომ... მან ხომ იცის, როგორ მიყვარს მისი თმა... იცოდა, მაგრამ მაინც შეიჭრა. წარსულში, როცა ეს ერთხელ, ბებიის ხათრით გააკეთა, მიყურებდა და თავს დამანაშავედაც კი გრძნობდა. ახლა... - ის აღარ ხარ. - ვიმეორებ გაუცნობიერებლად და ისიც ხვდება, რას ვგულისხმობ.
მათე თავს მიქნევს და ცოტა ხნით ჩაფიქრებული ეწევა სიგარეტს. თვალს ვერ ვწყვეტ მის დამოკლებულ თმას და გული მტკივა. გაოგნებისგან დროებით ისიც კი მავიწყდება, რომ ჩვენს შორის მის თმი სიგრძეზე გაცილებით დიდი, მოუგვარებელი პრობლემაა. დარწმუნებული ვარ, ჩემს სახეზე მათე ყველაფერს ამჩნევს, მაგრამ გამომეტყველება არ ეცვლება. მოღუშული მიჰყრდნობია სკამს და ცალ ხელში სიგარეტის ღერს ატრიალებს.
- გგონია, აქედან რამეს წაიღებ, მირა? - მეკითხება ბოლოს ის. მის ტკბილ ხმას დაღლა და სტრესი ამჩნევია, მაგრამ გარეგნულად მსგავსი არაფერი ეტყობა. ის-ისაა პასუხის გაცემას ვაპირებ, რომ ისევ თვითონ აგრძელებს. - რამდენიმე დღეა აქ მოვდივარ. ვუყურებ იმ მაგიდას და სიკვდილის მეტს ვერაფერ ვხედავ. ვცდილობ მივხვდე, რა გადარჩა, მაგრამ არაფერი. აი, ასე, არაფერი დაგვრჩა და ვერც ვერაფერს ნახავ.
-რა გჭირს... - მისი ხმის ტემბრი უსიამოვნოდ ჩამესმის.
- ის, რაც შენ, თენგოს... მეგობრები დამეხოცა. - ხელებს შლის და ისევ სკამის საზურგეს ეყრდნობა. ისეთ ღრმა ნაფაზს არტყამს, მის მაგივრად მე ვბრუვდები. ცოტა ხნით ჩუმად ვართ. მიმტანს ყავა მოაქვს, მაგრამ ერთი ყლუპიც კი არ მინდება. ორთქლადენილ სითხეს ვუყურებ და კისერში ოფლის წვეთებს ვგრძნობ. იმ მაგიდისკენ ვაპარებ თვალებს, და ერთი წამით ნატას, თეონას, ოთოს და ბექას სიცილის ხმები ჩამესმის, მაგრამ ამას ისე სწრაფად ცვლიან მათი უსიცოცხლო სხეულების სურათები, რომ ვერ ვასწრებ ლამაზი სახეების ჩემს გონებაში დიდხანს დატოვებას. მათეს სიტყვები ჩემს იმედებს ერთ წამში აცამტვერებენ. უსიამოვნოდ მცრის და ვიშმუშნები. თავს საკუთარ თავთან დამარცხებულად ვგრძნობ. აღარ მინდა ამაზე ლაპარაკი.
- ვეღარ გცნობ. - ძივს ვუშვებ ორ სიტყვას ნერვებისგან დაჭიმული ყელიდან.
- ასეც უნდა იყოს. - სკამზე სწორდება მათე და თვალებს სიგარეტისკენ ხრის.
- თმა ჩემ გამო შეიჭერი?
- ასეა.
- რატომ.
- იმიტომ, რომ მაშინ გიყვარდა, როცა მეგობრები ვიყავით. იმიტომ, რომ ჩემში მხოლოდ ისღა იყო შესაცვლელი.
- და ამ დროს ჩემზე არც გიფიქრია.
მათე ჩაცინებით მპასუხობს. თავს აქნევს და სიგარეტს უკიდებს.
- რომელ დროს? - მიყურებს შუბლშეკრული და ტუჩებს შორის კვამლს უშვებს. - რვა წელს გულისხმობ, თუ კოცნის შემდეგ გასულ ორ კვირას?
- ჩემგან რას ითხოვ, მათე?
- ჩემთვის არაფერს. საკუთარ თავს ნუ ემალები, მირა.
- მე ვიცი, რაც მინდა.
- არ იცი. სხვის ზურგს ეფარები და ჩემგან შორს იჭერ თავს.
- ეს სხვის ზურგს უკან დამალვა არაა. კალეს მიმართ გრძნობები მაქვს. - მის სიტყვებს წყობიდან გამოვყავარ.
- ისევე, როგორც ჩემს მიმართ, მაგრამ განსხვავებული. - მის ბაგეებზე წამიერად ღიმილი კრთება. თვალებგაფართოებული ვუყურებ. ისეთი დარწმუნებულია საკუთარ ნათქვამში, რომ ლამისაა დავუჯერო. - თუმცა შენ ამის აღიარება კი არა, გაცნობიერებაც არ გინდა და სწორედ ამის გამო ვბრაზობ შენზე.
- ცდები, მათე. ეს სისულელეა. არც კი იცი...
- ის კოცნა შენთვის არაფერს რომ არ ნიშნავდეს, ამდენი ხნით არ დამემალებოდი.
- ღმერთო, მათე! ხო, მე ჩემს საუკეთესო მეგობარს ვაკოცე და უკაცრავად თუ თავი ვერ მოვიკატუნე, თითქოს არაფერი მომხდარა. ,ჩვენ ხომ ამდენი წელი ვმეგობრობდით, როგორ გინდა ეს ცვლილება ასე მალე მივიღო?
- მხოლოდ დროშია პრობლემა? - მეკითება ღიმილით და სიგარეტის ნარჩენს საფერფლეში აგდებს. ახლაღა ვაცნობიერებ საკუთარი ნათქვამის მეორე მნიშვნელობას. ვოხრავ და სკამს ვეყრდნობი. - გულწრფელად მითხარი, მირა. - მათე მაგიდას ეყრდნობა და ჩემკენ იხრება. მის ჩამუქებულ, ბალახისფერ თვალებში ბავშვური, მომთხოვნი, ინტერესიანი სხივები კრთებიან. - თუ იცოდი, რომ ინანებდი და ასე დაიტანჯებოდი, რატომ არ გამაჩერე?
გული ამოვარდნას მაქვს. მათე მიყურებს და ასე მგონია, პასუხს თვალებიდან მაცლის. ვიცი, რომ იცის. იცის რატომაც არ გავაჩერე. მე კი იმიტომ მეკითხება, რომ საკუთარ თავს ხმამაღლა ვუთხრა. შევახსენო და ვაფიქრო. დავაჯერო, რომ მათე მხოლოდ ჩემი მეგობარი არაა. ასე რომ არ იყოს, კოცნისას ვერაფერს ვიგრძნობდი, ამაზე საკუთარ თავს ფიქრს არ ავუკრძალავდი. ახლა კი ის იმას აკეთებს, რასაც მე აქამდე არ ვაკეთებდი. მახსენებს, მაღელვებს და მაფორიაქებს. ვგრძნობ, როგორ მოიწევს გულის სიღრმეში მიმალული სიახლე ზემოთ და ჩემს გონებას საკუთარი არსებობის შესახებ უმხელს. ეს ის საიდუმლოა, რომელიც ორისთვისაა განკუთვნილი, მაგრამ მხოლოდ ერთმა იცის. ამ წამს ისე მძაფრად ვგრძნობ დაღლას, რომ ყველაფრის თქმა მინდება, რაც არ უნდა იყოს და რაც არ უნდა გამოიწვიოს.
- ვცადე. - ვამბობ და სხეულზე მოგვრილ ჟრუანტელს ვნებდები. მათე ჩემს ნათქვამს მშვიდად ხვდება, დასტურად თავს მიქნევს და სიგარეტის კოლოფიდან მეორე ღერს იღებს.
- ვიცი, რომ შენთვის რთულია და ყველაზე ნაკლებად შენი გაწვალება მინდა, მაგრამ არც ჩემთვისაა იოლი, მირა. - სიგარეტს უკიდებს. თავს გვერდით სწევს და შემოსასვლელ კარს უყურებს. - ხელს რომ არ გვიშლიდნენ, ყველაფერი გაცილებით მარტივი იქნებოდა.
- უცბად შემიყვარდებოდი, არა?
- შენ ისედაც გიყვარვარ, მირა.
- მორჩი! - უნებურად ვუწევ ხმას. მათე მაკვირდება. მისი პირიდან გადმმოღვრილი სიგარეტის კვამლი ჯერ მაგიდაზე იღვრება, შემდეგ კი ჩემკენ მოიწევს და გზაშივე ქრება. - გგონია, რაც უფრო ხშირად გამიმეორებ ამას, მით უფრო მოახდენს გავლენას? თან ახლა, როცა მეგობრები ხელიდან მეცლებიან? მათე, ჩვენ ვკვდებით და ისიც კი არ ვიცით, საიდან მოდის ეს საშინელება. ვიფიქრო იმაზე, მიყვარხარ თუ არა და მეორე დღეს შენი სიკვდილის შესახებ გავიგო? ამას ვერ გადავიტან, მათე. გამოვლილის შემდეგ ამას ვეღარ გადავიტან. შენ კიდევ რაზე მელაპარაკები!
ბიჭი ერთხანს ჩუმად ეწევა სიგარეტს და მაგიდაზე რაღაცას უყურებს. შემდეგ ვხვდები, რომ ეს ჩემი აცახცახებული ხელებია და მაშინვე ვმალავ. ალბათ ხვდება, რომ მართალი ვარ. სახეზე ხელებს ისვამს და ოხრავს. ვუყურებ და ისეთი სხვანაირია, რომ ვერ ვეგუები. შინაგან გადასხვაფერებას გარეგანი ცვლილებაც ერთვის და ასე მგონია, ჩემ წინ ახალი მათეა, რომლის შესწავლაც ძალიან რთული იქნება.
- კარგი მირა, მართალი ხარ. - ამბობს და ისევ გვერდით იხედება. - ხომ იცი, ლოდინი ჩემი ჰობია. ახლა ამის დრო არაა.
არაფერს ვპასუხობ. ჩემ წინ მდგარ ყავის ფინჯანს ვუყურებ. დალევა მინდა, მაგრამ ასე მგონია ერთი ყლუპიც კი დამახრჩობს.
- გავიგე მისი გადმოვარდნის ამბავი. - ამბობს ცივად. გულს მტკენს მისი ტონი. - თენგომ მითხრა. ისიც მითხრა, თითქოს ხელი ჰკრეს..
- თითქოს არა - ხელი ჰკრეს. - ვუსწორებ.
- კარგი. - თვალებში მაცქერდება. - გგონია, ის იყო?
- მგონია, მაგრამ აზრი ორად მეყოფა. კალე ხომ არაფერ შუაშია იმ ამბავთან...
- მე კი მგონია, რომ მკვლელმა რაღაც ისეთი იცის, რაც ჩვენ არ ვიცით... ან რაღაცის არაწორად სჯერა.
- რის?
მათე მხრებს იჩეჩავს და მეორე ღერის ნარჩენსაც საფერფლეში აგდებს.
- თუნდაც დაჩის ძმა იყოს?
- არ აქვს მნიშვნელობა. მირა, დაჩის ძმა თუ არა, აბა სხვა ვინ რას გვერჩის? როგორ დავიჯერო, რომ ვიღაც ფსიქოპატმა მოიცალა ჩვენთვის?
- არ ვიცი. თავში ყველაფერი მერევა. ხანდახან მინდა, რომ მოვიდეს და დაამთავროს. დარწმუნებული არ ვარ, რომ გამოვლილით ცხოვრებას შევძლებ.
- ეს აღარ გაიმეორო. - კბილებში სცრის. - არ ვამბობ, რომ მარტივი იქნება, მაგრამ ადამიანებს არარეალურად ბევრის ატანა შეგვიძლია. გპირდები, მე მას ვიპოვი, მირა.
- რანაირად?
- ვიპოვი. არ არსებობს იდეალურად გადამალული რაღაც, ყველგანაა მინიშნება, მთავარია ეგ იპოვო და შემდეგ ნელ-ნელა იხნება გზები. აუცილებლად მივაგნებ. - ამბობს მათე და ზუსტად ისეთი ხმა აქვს, როგორც ადრე - სანდო, იმედიანი და ძლიერი. მისი მჯერა. - იმედია, მენდობი...
- რა თქმა უნდა, - მას რომ ეჭვი ეპარება, ამის გამო თავს უხერხულად ვგრძნობ და ლოყებზე სიმხურვალე მივლის.
- მიხარია. - ოდნავ ღიმილი უკრთება და ეს ღიმილი მახარებს.
საუბარს აღარ ვაგრძელებთ. მათე სახლში ერთად წავლას მთავაზობს და ყოყმანის შემდეგ ვთანხმდები. მგონია, რომ მთელი გზა ჩუმად უნდა ვიქნებით, თუმცა ის დაძაბულობის განეიტრალებას ცდილობს და იმდენ რამეს ვიხსენებთ წარსულიდან, აწმყო ორივეს გვავიწყდება... სტუდენტობა, ექსკურსიები, წვეულებები, ჩვენი მეგობრობა, ჩვენი მეგობრები... ყველაფერი მანქანის სალონში თბილ მუხტად ტრიალებს და ამის დაკარგვა არ მინდა. მიხარია, რომ დაძაბული საუბრის შემდეგ ერთმანეთს თვალებდახრილები არ ვემშვიდობებით. კართან მისულს, მათე ლოყაზე მკოცნის და ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ჩემთვის კიდევ რაღაცის თქმა უნდა, თუმცა ბრუნდება და ნელა იწყებს კიბეზე ასვლას.
- იცი დღეს რა დღეა? - უცბად მახენდება კიდევ ერთი ხალისიანი მომენტი წარულიდან, თუმცა რას შეცვლის ეს არ ვიცი.
- რა დღეა? - დაბნეული ჩერდება მათე და მოაჯირს ეჭიდება.
- ხუთი სექტემბერი. ჩვენს ნაძლევს დრო გაუვიდა. წესით აღარ უნდა ეწეოდე.
მათეს ცალყბად ეცინება და დაღლილობისგან კისერზე ისვამს ხელს. შემდეგ ბრუნდება და კიბეზე ასვლისას შედარებით ხმამაღლა ამბობს:
- შენც მშვენივრად იცი, რომ თამაში არასამართლიანი იყო.



***

2016 წელი, 10 სექტემბერი

გასული დღეები დაძაბულობითაა სავსე. მიუხედავად იმისა, რომ საფრთხე ჯერ-ჯერობით არ ჩანს, ერთ ადგილას გაყინული გამოძიება კარგზე არაფერზე მეტყველებს. ასეთი ვინაა, ასე როგორ გეგმავს?! ასე უკვალოდ და ჭკვიანურად როგორ მოქმედებს? ასე როგორ მოხდა, რომ ერთხელ მაინც შეცდომა არასად დაუშვა? ხანდახან ვფიქრობ, ნეტავ რას აკეთებს მაშინ, როცა ჩვენი მოკვლით არაა დაკავებული? ალბათ ზის და მშვიდად საუზმობს, ფილმს უყურებს, მუშაობს კიდეც. ისიც ხომ ჩვეულებრივი ადამიანი უნდა იყოს, მხოლოდ არაადამიანური გეგმებით.
კალე ისევ ჩემთანაა. ლავიწიდან ტკივილი ნელ-ნელა უქრება. წოლითი რეჟიმი აქვს, მაგრამ ვერ ისვენებს. მასაჟების და ვარჯიშის დახმარებით უკეთ ხდება, მაგრამ მკვეთრ მოძრაობებს მაინც ერიდება. მშვიდად ვარ ჩემს გვერდით რომაა. როცა სახლში ვართ, საშუალებას არ მაძლევს ფიქრებს გავუყვე. მის გვერდით თავს დაცულად ვგრძნობ, მაგრამ ძილის წინ კარისკენ გახედვას მაინც ვერ ვეშვები. ალბათ ეს ინსტიქტი ცხოვრების ბოლომდე გამყვება. თუ რა თქმა უნდა, ცოცხალი გადავრჩი.
ხანდახან ისე მღლის სახლში ჯდომა და გამუდმებით სიკვდილზე ფიქრი, რომ სამსახურში გასვლაზეც კი ვფიქრობ, მაგრამ წარმოვიდგენ თუ არა საკუთარ თავს საქმეში მყოფს, მაშინვე უარვყოფ სურვილს. ცუდად გაკეთებულ საქმეს, სულ არ გავაკეთო, ჯობია. ამიტომ, რაც შეიძლება ხშირი კონტაქტი მაქვს კალესთან.
მათესთანაც... ალბათ ძველი ურთიერთობა ვეღარასდროს აღდგება, მაგრამ ის, რომ არსებული სიმშვიდის შენარჩუნებას ორივე ვცდილობთ, მახარებს. რამდენიმე დღეა არ მინახავს, თუმცა მესიჯებით ვკონტაქტობთ და ვიცი, როგორცაა. ალბათ უნდა ვფიქრობდე მასზე, უნდა ვცდილობდე საკუთარ თავში გარკვევას, მაგრამ კალეს გვერდით მათეზე ფიქრი საშინელებაა. გაურკვევლობა კი იწელება და რაღაც საზიზღარი ბლანტი მასასავით თავზე მევლება. ველოდები დასრულებას. ველოდები ამოსუნთქვას, რომ მათეზე ფიქრი გავბედო. და არც კი ვიცი, ოდესმე ასეთი დრო თუ დადგება. ამასობაში, ყოველდღიური შინაგანი ბრძოლით ვისჯი თავს და იმედსაც კი არ ვაძლევ ჩემს ფიქრებს.
დივანზე მიწოლილი ფილმს ვუყურებ, მაგრამ გონება იმდენად არეული მაქვს, რომ ეპიზოდები მრჩება. ხანდახან მთვლემს კიდეც და წამიერ სიზმრები აყვირებულ ხალხს ვხედავ. მახსენდება ჩემი და მათეს საღამოები. ცხელი ჩაი, ბატიბუტი და მისი თავი ჩემს კალთაში. მისი მოგრძო, აბრეშუმივით რბილი და კრიალა თმა. არასდროს მაძლევდა მოდუნების საშუალებას. იმ ფილმსაც კი ბოლომდე მაყურებინებდა, რომელიც არ მაინტერესებდა. ნეტავ წარსულის უკან დაბრუნება რომ შემეძლო, რას შევცვლიდი? ან თუ შევცვლიდი საერთოდ რამეს? ისევ დამაფრთხობდა მისი გრძნობა? ისევ უარს ვეტყოდი?
მობილურის ზარი ფიქრს მაწყვეტინებს. ლელაა. სანამ ვუპასუხებდე, საძინებლის ღია კარს ვავლებ თვალს. ტელეფონის ხმა კალეს აღვიძებს და ვხედავ, როგორ ფრთხილად ჯდება საწოლზე.
- ლელა. - ვპასუხობ.
- ბექა ცუდადაა, მირა. ღმერთო, ძალიან ცუდადაა. - მესმის გოგოს ტირილის ხმა და ერთიანად ვფხიზლდები. დივანზე სწრაფად ვჯდები და პირზე ვიფარებ თითებს.
- რას ამბობ, რა მოხდა, ლელა? რა დაემართა?
- მოკვდება, ღმერთო! ამას ვეღარ გადავიტან, მირა. არ მინდა, რომ მოკვდეს. არ მინდა! რა გავაკეთო, მითხარი, გთხოვ. - ლამის გული მიჩერდება, ისეთი სასოწარკვეთილი ხმა აქვს.
- ახლავე მოვალ. ახლავე მანდ ვიქნები. - ვამბობ, მობილურს ვთიშავ და სწრაფად მივდივარ საძინებლისკენ.




პ.ს. მოკლედ, არ ვაპირებდი დღეს დადებას და ამ თავის ასე დასრულებას, მაგრამ შემდეგ ზალიან დავიგვიანებდი, ასე, რომ... იმედია ზილის წინ გაგახარეთ. ^^ ხო, კოდევ იმის თქმა მინდა, რომ ამის გარდა ერთი სიტყვაც არ მაქვს დაწერილი და როგორ და როდის დავწერ კაცმა არ იცის... იმედი მაქვს დიდხანს არ გალოდინებთ, იმედი მაქვს სამსახური ზედმეტა არ გადამღლის, და ყველაზე მთავარი - იმედი მაქვს გამიგებთ... მიყვარხართ ჩემო ვანილებო <3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი Salomee

☆☆რაკარგიაა♡ პირობა☆ რომ♡ ♡შეასრულე☆ ☆და ☆♡დადევი♡♡გამახარეე♡♡♡♡☆☆

 



№2 სტუმარი სტუმარი shalo

;))))))))))))))))

 



№3 სტუმარი სტუმარი გრაფინია

კაკ ვსეგდა, ყველაფერი იდეალურზე იდეალურად გაქვს ჩემო მარიამ!

როგორ მიხარია რომ მათე სწორ გზაზეა და მალე მირასაც მაგ გზაზე დააყენებს!

ფორზა მათე!

 



№4  offline წევრი ჟიზელი

მეც მინდა "მათეს" ვუყვარდე ,ისე ძალიან,როგორც მირა უყვარს :(

 



№5 სტუმარი სტუმარი თამო

მათე მირასთვის ზედმეტად კარგია.როგორ უყვარს ამ ბიჭს და ეს მირა უაზროდ არის ამ კალესთან.იმედია მათე არ მოკვდება.ძალიან გამიხარდა რომ დადე.რათქმაუნდა გელოდევი შემდეგი თავით როცა არ უნდა იყოს წავიკითხავთ.

 



№6 სტუმარი ann

ნუ მიწყენ მაგრამ წინა 10 თავისგან განსხვავებით, როცა არ მინდოდა ნაწერი დასრულებულიყო, ახლა ეს თავი ისე წავიკითხე ერთი სული მქონდა დამთავრებულიყო. მშრალი და არაფერი ახალის მომცემი იყო ჩემთვის, ისევ ერთი ადგილის ტკეპნაა და ცოტა მოსაბეზრებელივით გახდა...

 



№7 სტუმარი სტუმარი

ძაან დამღალა ამ მირას მოთქმა,წუწუნმა და ჩამოუყალიბებლობამ :(

 



№8 სტუმარი სტუმარი ტასო

აუ მათე და მირა მინდარომ იყვენენ ერთად რა ბოლოს

 



№9  offline მოდერი ბელუ შეროზია

ღმერთო!
როგორ მინდა ყველაზე სასტიკი მეთოდებით მოვკლა კალე! :დ
მართლაც, რომ ავადმყოფი. იმედია მათე მართლაც გავა კვალზე.
და მირაც გაერკვევა თავის გრძნობებში, თუმცა ასეთ სიტუაციაში, მართლაც ძნელია ეგ.
ძალიან გამახარა დღეს მეთერთმეტე თავის დანახვამ.
heart_eyes

 



№10  offline მოდერი abezara98

ვაიმე, ვაიმე, ვაიმეეე, ოღონდ ბექა გადარჩეს და კომიდან გამოვიდეეს sob ცოდოა ლელა cry არა, ხომ ვამბობდი, კალე იტყვის ხელი მკრესო? ხომ ვამბობდიი? laughing თან ნახეთ, მირას ნდობა რომ მოიპოვოს, გრძნობებზე ესაუბრება და მირაც უჯერებს expressionless ნახეთ რააა, რა გაქნილია unamused ამ ყველაფრით თავისი თავი კი გამორიცხა მირას პოზიციიდან, მაგრამ როგორც ვატყობ, თენგოს ვერ ატყუებს, ჰაჰ smirk ნეტავ, რატომ "გაუჩინარდა" ამდენი ხნით მკვლელი? შემთხვევით, ლავიწის ძვალი ხომ არ ჰქონია გაბზარული და მსუბუქი ტვინის შერყევაც ხომ არ ჰქონია? expressionless ის ფაქტიც ძალიან არ მომეწონა, ვაჟბატონმა კალემ "შემთხვევით" პიტნის ჩაი რომ დააქცია hushed ხოო, მათეზე რა უნდა ვთქვა? მართლა ძალიან საყვარელი პერსონაჟია და ვიმედოვნებ, ეგ მაინც გავა მკვლელის კვალზე disappointed აუუ, ჯერ კიდევ ბექასა და ლელაზე მეფიქრებ და რა ვქნაა? disappointed_relieved ისედაც ამდენი გადაიტანა ლელამ, თან ერთ-ერთი ყველაზე კარგი, თბილი და საყვარელი პერსონაჟია და მეცოდება cry
მოკლედ, მოუთმენლად გეელოდები ვანილო და ნამდვილად მესმის შენი. მირჩევნია, როგორც შენ მოგიხერხდება, ისე დადო ხოლმე, თანაც ჩემთვის ეს ლოდინის პერიოდი, რაღაცნაირად სასიამოვნოა. ამ პერიოდში თავს ვიმტვრევ ხოლმე, თუ როგორ შეიძლება გაგრძელდეს და რას ჩაიდენს კალე შემდეგ. confused მოკლედ, სასწაული გოგო ხარ შენ და გელოდები heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№11 სტუმარი სტუმარი

მარიამ შენი წერის სტილი ძალიან მომწონს, ყოველი ისტორია შესაშური ინტერესით იკითხრბა. ყოჩაღ. ნაკაწრები უკვე ერთ-ერთი ჩემი ფავორიტი ისტორიაა შენი ნაწერებიდან. ერთი რამ მაინტერესებს, კალე ხომ დაჩის ტყუპისცალია? როგორ ვერ ამსგავსებს მირა?

 



№12  offline წევრი ჟიზელი

abezara98
ვაიმე, ვაიმე, ვაიმეეე, ოღონდ ბექა გადარჩეს და კომიდან გამოვიდეეს sob ცოდოა ლელა cry არა, ხომ ვამბობდი, კალე იტყვის ხელი მკრესო? ხომ ვამბობდიი? laughing თან ნახეთ, მირას ნდობა რომ მოიპოვოს, გრძნობებზე ესაუბრება და მირაც უჯერებს expressionless ნახეთ რააა, რა გაქნილია unamused ამ ყველაფრით თავისი თავი კი გამორიცხა მირას პოზიციიდან, მაგრამ როგორც ვატყობ, თენგოს ვერ ატყუებს, ჰაჰ smirk ნეტავ, რატომ "გაუჩინარდა" ამდენი ხნით მკვლელი? შემთხვევით, ლავიწის ძვალი ხომ არ ჰქონია გაბზარული და მსუბუქი ტვინის შერყევაც ხომ არ ჰქონია? expressionless ის ფაქტიც ძალიან არ მომეწონა, ვაჟბატონმა კალემ "შემთხვევით" პიტნის ჩაი რომ დააქცია hushed ხოო, მათეზე რა უნდა ვთქვა? მართლა ძალიან საყვარელი პერსონაჟია და ვიმედოვნებ, ეგ მაინც გავა მკვლელის კვალზე disappointed აუუ, ჯერ კიდევ ბექასა და ლელაზე მეფიქრებ და რა ვქნაა? disappointed_relieved ისედაც ამდენი გადაიტანა ლელამ, თან ერთ-ერთი ყველაზე კარგი, თბილი და საყვარელი პერსონაჟია და მეცოდება cry
მოკლედ, მოუთმენლად გეელოდები ვანილო და ნამდვილად მესმის შენი. მირჩევნია, როგორც შენ მოგიხერხდება, ისე დადო ხოლმე, თანაც ჩემთვის ეს ლოდინის პერიოდი, რაღაცნაირად სასიამოვნოა. ამ პერიოდში თავს ვიმტვრევ ხოლმე, თუ როგორ შეიძლება გაგრძელდეს და რას ჩაიდენს კალე შემდეგ. confused მოკლედ, სასწაული გოგო ხარ შენ და გელოდები heart_eyes heart_eyes heart_eyes

პიტნის ჩაი იმიტომ დააქცია,რომ კალეს ,ისევე როგორც დაჩის, პიტნაზე ალერგია აქვთ :დ დაჩის ხო აცემინებდა ღვინის მოპარვისას,მარანში. ხოდა არ უნდა,რომ მირას ტვინსი მსგავსი დეტალებით პარალელები გაიბას. :დ ამიტომ მიყვარს მე ვანილ-იავნანა ,ასეთ მცირე დეტალებს რომ აქცევს ყურადღებას ^^

 



№13 სტუმარი სტუმარი თეონა

ბევრი ვიფიქრე და არ შემიძლია თხოვნით არ მოგმართო. მათეს ნუ დასჯი. შენ წერ, შენ ქმნი ისტორიას, პერსონაჟებსა და მომავალს. ის ისედაც დასჯილია, რომ ასეთი სულელი ქალი შეუყვარდა. ვფიქრობ მათე არ იმსახურებს იმ სისასტიკეს რაც დანარჩენებს გაუკეთა იმ ფსიქოპატმა. თუმცა არც სხვები იყვნენ იმის ღირსი რომ ასე დაეხოცა.
ვფიქრობ სწორი იქნება თუ კალე დაისჯება. თან სასტიკად. თენგო ისედაც გამწარებულია იმის გამო რომ ამდენი მეგობარი დაკარგა და ის სატანა მან გააცნო ბავსვებს. საკმარისად იჯეჯილა კალემ. ახლა სამეგობროს დროა. სამნი დარჩნენ ლელას გამოკლებით და ვფიქრობ უსამართლობა იქნება კიდევ კალემ იზეიმოს რევანში. არ ვიცი როგორ წაიყვან ისტორიას და რას უმზადებ მათ, მაგრამ ისიც არ მინდა რომ კალემ თავისი აისრულოს. ეყო რაც მირა აბურთავა და ბავშვები დახოცა.

 



№14  offline ახალბედა მწერალი lullaby

სტუმარი Salomee
☆☆რაკარგიაა♡ პირობა☆ რომ♡ ♡შეასრულე☆ ☆და ☆♡დადევი♡♡გამახარეე♡♡♡♡☆☆

მიხარია რომ გაგეხარდა <3

სტუმარი გრაფინია
კაკ ვსეგდა, ყველაფერი იდეალურზე იდეალურად გაქვს ჩემო მარიამ!

როგორ მიხარია რომ მათე სწორ გზაზეა და მალე მირასაც მაგ გზაზე დააყენებს!

ფორზა მათე!

მიხარია შენი შეფასება, დიდი მადლობა <3
და მადლობა მათეს მხარდაჭერითვის :დდდ ;)

ჟიზელი
მეც მინდა "მათეს" ვუყვარდე ,ისე ძალიან,როგორც მირა უყვარს :(

მეც მინდა (((

სტუმარი თამო
მათე მირასთვის ზედმეტად კარგია.როგორ უყვარს ამ ბიჭს და ეს მირა უაზროდ არის ამ კალესთან.იმედია მათე არ მოკვდება.ძალიან გამიხარდა რომ დადე.რათქმაუნდა გელოდევი შემდეგი თავით როცა არ უნდა იყოს წავიკითხავთ.


იმეში გეთანხმები, რომ მათე მირასთვის ზედმეტად კარგია, მაგრამ კალესთან უაზროდ არაა... მასში იმედს ხედავს, უფრო სწორად კალე აჩვენებს იმედს, თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს. მირას გადასახედიდან კალე შვებაა. ალბათ ამიტომაც ღიზიანდება, როცა ბიჭები მას უნდობლობით უყურებენ.
ძალიან მიხარია, რომ მელოდები <3

ann
ნუ მიწყენ მაგრამ წინა 10 თავისგან განსხვავებით, როცა არ მინდოდა ნაწერი დასრულებულიყო, ახლა ეს თავი ისე წავიკითხე ერთი სული მქონდა დამთავრებულიყო. მშრალი და არაფერი ახალის მომცემი იყო ჩემთვის, ისევ ერთი ადგილის ტკეპნაა და ცოტა მოსაბეზრებელივით გახდა...


მოსაბეზრებელი შეიძლება გახდეს, თუმცა ნამდვილად ვერ დაგეთანხმები იმაში, რომ არაფრისმომტანი თავი იყო... კალემ ალიბი შეიქმნა, მათე მირას დაპირდა, რომ მკვლელს იპოვის, ბექა ცუდად გახდა. ერთი ადგილის ტკეპვნას რაც შეეხება... მოდი ოდნავ რეალურად შევხედოთ ყველაფერს. ამ სიტუაციაში რამ უნდა წაწიოს პერსონაჟები წინ? ალბათ მოქმედებამ და მოქმედებასაც იწყებს მათე... სულ 13 თავი გამოდის და არ ვიცი მე11 თავში როგორ უნდა დავაჩქარო მოვლენები ისე, რომ მერე არ მითხრათ ბოლოსკენ აჩქარდიო...
თუ მსხვერპლი მოგაკლდა სხვა საკითხია :დდ

სტუმარი ტასო
აუ მათე და მირა მინდარომ იყვენენ ერთად რა ბოლოს

ჰოო მათესაც უნდა :დდ

ბელუ შეროზია
ღმერთო!
როგორ მინდა ყველაზე სასტიკი მეთოდებით მოვკლა კალე! :დ
მართლაც, რომ ავადმყოფი. იმედია მათე მართლაც გავა კვალზე.
და მირაც გაერკვევა თავის გრძნობებში, თუმცა ასეთ სიტუაციაში, მართლაც ძნელია ეგ.
ძალიან გამახარა დღეს მეთერთმეტე თავის დანახვამ.
heart_eyes

რას ერჩი კალეს, ადამიანი ერთობა, აცადე :დდდ
მათე იყოჩაღებს... ცოტა დაუგვიანდა, თუმცა ვნახოთ, რას მოიძიებს და მირააც დაადგება თუ არა საშველი :დდ

abezara98
ვაიმე, ვაიმე, ვაიმეეე, ოღონდ ბექა გადარჩეს და კომიდან გამოვიდეეს sob ცოდოა ლელა cry არა, ხომ ვამბობდი, კალე იტყვის ხელი მკრესო? ხომ ვამბობდიი? laughing თან ნახეთ, მირას ნდობა რომ მოიპოვოს, გრძნობებზე ესაუბრება და მირაც უჯერებს expressionless ნახეთ რააა, რა გაქნილია unamused ამ ყველაფრით თავისი თავი კი გამორიცხა მირას პოზიციიდან, მაგრამ როგორც ვატყობ, თენგოს ვერ ატყუებს, ჰაჰ smirk ნეტავ, რატომ "გაუჩინარდა" ამდენი ხნით მკვლელი? შემთხვევით, ლავიწის ძვალი ხომ არ ჰქონია გაბზარული და მსუბუქი ტვინის შერყევაც ხომ არ ჰქონია? expressionless ის ფაქტიც ძალიან არ მომეწონა, ვაჟბატონმა კალემ "შემთხვევით" პიტნის ჩაი რომ დააქცია hushed ხოო, მათეზე რა უნდა ვთქვა? მართლა ძალიან საყვარელი პერსონაჟია და ვიმედოვნებ, ეგ მაინც გავა მკვლელის კვალზე disappointed აუუ, ჯერ კიდევ ბექასა და ლელაზე მეფიქრებ და რა ვქნაა? disappointed_relieved ისედაც ამდენი გადაიტანა ლელამ, თან ერთ-ერთი ყველაზე კარგი, თბილი და საყვარელი პერსონაჟია და მეცოდება cry
მოკლედ, მოუთმენლად გეელოდები ვანილო და ნამდვილად მესმის შენი. მირჩევნია, როგორც შენ მოგიხერხდება, ისე დადო ხოლმე, თანაც ჩემთვის ეს ლოდინის პერიოდი, რაღაცნაირად სასიამოვნოა. ამ პერიოდში თავს ვიმტვრევ ხოლმე, თუ როგორ შეიძლება გაგრძელდეს და რას ჩაიდენს კალე შემდეგ. confused მოკლედ, სასწაული გოგო ხარ შენ და გელოდები heart_eyes heart_eyes heart_eyes


როგორი ემოციური კომენტარები იცი შეენ ^_^ რომ ვკითXულობ, წარმოვიდგენ იგივე ტექსტ, როგორ გამოთქვამ და მეღიმება :დდ ბევრი რამის იმედი გაქვს და იმედია ასევე ბევრი რამე გამართლდება... ხოო, კალე გაქნილი რომაა, ამიტომაც მოვიდა აქამდე. პიტნი ჩაიც სწორად ეგინიშნავს ;) ძალიან მიხარია, რომ მოთმინებით მელოდები. ვერ წარმოიდგენ ჩემთვის ამა რამხელა მნისვნელობა აქვს <3

სტუმარი
მარიამ შენი წერის სტილი ძალიან მომწონს, ყოველი ისტორია შესაშური ინტერესით იკითხრბა. ყოჩაღ. ნაკაწრები უკვე ერთ-ერთი ჩემი ფავორიტი ისტორიაა შენი ნაწერებიდან. ერთი რამ მაინტერესებს, კალე ხომ დაჩის ტყუპისცალია? როგორ ვერ ამსგავსებს მირა?


უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო <3
კი ტყუპისცალია, მაგრამ არაიდენტური, გარეგნობით ერთმანეთ არ ჰგვანან

ჟიზელი
abezara98
ვაიმე, ვაიმე, ვაიმეეე, ოღონდ ბექა გადარჩეს და კომიდან გამოვიდეეს sob ცოდოა ლელა cry არა, ხომ ვამბობდი, კალე იტყვის ხელი მკრესო? ხომ ვამბობდიი? laughing თან ნახეთ, მირას ნდობა რომ მოიპოვოს, გრძნობებზე ესაუბრება და მირაც უჯერებს expressionless ნახეთ რააა, რა გაქნილია unamused ამ ყველაფრით თავისი თავი კი გამორიცხა მირას პოზიციიდან, მაგრამ როგორც ვატყობ, თენგოს ვერ ატყუებს, ჰაჰ smirk ნეტავ, რატომ "გაუჩინარდა" ამდენი ხნით მკვლელი? შემთხვევით, ლავიწის ძვალი ხომ არ ჰქონია გაბზარული და მსუბუქი ტვინის შერყევაც ხომ არ ჰქონია? expressionless ის ფაქტიც ძალიან არ მომეწონა, ვაჟბატონმა კალემ "შემთხვევით" პიტნის ჩაი რომ დააქცია hushed ხოო, მათეზე რა უნდა ვთქვა? მართლა ძალიან საყვარელი პერსონაჟია და ვიმედოვნებ, ეგ მაინც გავა მკვლელის კვალზე disappointed აუუ, ჯერ კიდევ ბექასა და ლელაზე მეფიქრებ და რა ვქნაა? disappointed_relieved ისედაც ამდენი გადაიტანა ლელამ, თან ერთ-ერთი ყველაზე კარგი, თბილი და საყვარელი პერსონაჟია და მეცოდება cry
მოკლედ, მოუთმენლად გეელოდები ვანილო და ნამდვილად მესმის შენი. მირჩევნია, როგორც შენ მოგიხერხდება, ისე დადო ხოლმე, თანაც ჩემთვის ეს ლოდინის პერიოდი, რაღაცნაირად სასიამოვნოა. ამ პერიოდში თავს ვიმტვრევ ხოლმე, თუ როგორ შეიძლება გაგრძელდეს და რას ჩაიდენს კალე შემდეგ. confused მოკლედ, სასწაული გოგო ხარ შენ და გელოდები heart_eyes heart_eyes heart_eyes

პიტნის ჩაი იმიტომ დააქცია,რომ კალეს ,ისევე როგორც დაჩის, პიტნაზე ალერგია აქვთ :დ დაჩის ხო აცემინებდა ღვინის მოპარვისას,მარანში. ხოდა არ უნდა,რომ მირას ტვინსი მსგავსი დეტალებით პარალელები გაიბას. :დ ამიტომ მიყვარს მე ვანილ-იავნანა ,ასეთ მცირე დეტალებს რომ აქცევს ყურადღებას ^^


არ ჩამოაყალიბაააა :დდდ კი ბატონო მასეა ზუსტად :დდ და ძალიან მიხარია, რომ არც შენ გამოგეპარა :დდ თუმცა შენ რას გამოგაპარებდი :დდ <3


სტუმარი თეონა
ბევრი ვიფიქრე და არ შემიძლია თხოვნით არ მოგმართო. მათეს ნუ დასჯი. შენ წერ, შენ ქმნი ისტორიას, პერსონაჟებსა და მომავალს. ის ისედაც დასჯილია, რომ ასეთი სულელი ქალი შეუყვარდა. ვფიქრობ მათე არ იმსახურებს იმ სისასტიკეს რაც დანარჩენებს გაუკეთა იმ ფსიქოპატმა. თუმცა არც სხვები იყვნენ იმის ღირსი რომ ასე დაეხოცა.
ვფიქრობ სწორი იქნება თუ კალე დაისჯება. თან სასტიკად. თენგო ისედაც გამწარებულია იმის გამო რომ ამდენი მეგობარი დაკარგა და ის სატანა მან გააცნო ბავსვებს. საკმარისად იჯეჯილა კალემ. ახლა სამეგობროს დროა. სამნი დარჩნენ ლელას გამოკლებით და ვფიქრობ უსამართლობა იქნება კიდევ კალემ იზეიმოს რევანში. არ ვიცი როგორ წაიყვან ისტორიას და რას უმზადებ მათ, მაგრამ ისიც არ მინდა რომ კალემ თავისი აისრულოს. ეყო რაც მირა აბურთავა და ბავშვები დახოცა.


ოოო აი რა ხდება აქ... კალე ყველაზე პირველი დაისაჯა მაშინ, როცა ძმა მოუკვდა... ის პირველი მხვერპლია და ის არ ისჯება მეტჯერ. ყოველ შემთხვევაში თვითონ ასეა განწყობილი - ახლე მატი ჯერია. ასე, რომ რას და როგორ მოიმოქმედებ, ამას ვნახავთ... ძალიან მინდა შენ თხოვნებზე პასუხი გაგცე, თუმცა გამოვა, რომ დაგაპოილერებ, ასე, რომ ჯობია გავჩუმდე ^^
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა, რომ ასე ემოციურად იღებ ჩემს ნაწერს... ვერ წარმოიდგენ როგორ მიხარია <3

 



№15 სტუმარი მეგი1

რა ძალიან კარგია <3 აი გთხოვ გთხოვ მათე არ მოკლა ???? მირა და მათე რაა კარგი წყვილი იქნება ????

 



№16  offline მოდერი Yvavi.

მარიიამ,
რატომ მგონია რომ კომენტარების გავლენის ქვეშ მოექეცი?
მშრალი და არაშენეული თავი იყო.
მგონი ჯობს კომენტარები აღარ იკითხო და დასრულებამდე არ დადო.

 



№17  offline ახალბედა მწერალი ლორელაი

რომ არ ვიცოდე რომ ეს თავი ბევრად ადრე დაიწერა, ვიდრე დადებას დაიწყებდი, მეც ვიფიქრებდი რომ კომენტარების გავლენის ქვეშ მოექეცი. მაგრამ ის მიხარია რომ მკითხველი ძალიან დაკვირვებულია და ყოველ ჩამალულ დეტალს, მინიშნებას პოულობს. როგორ მინდა ახლა ჩემი სუბიექტური აზრი დავწერო აქ, მაგრამ ეს უკვე სპოილერი იქნება და ამიტომ თავს შევიკავებ. ჩემი მათე როგორი კარგია, როგორი მშვიდი, გაწონასწორებული და საღი. მიყვარს რა

 



№18  offline წევრი ket-kat

ვააუ რატომ არ ვიცოდი აქამდე ეს ისტორია???!!!!! ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ყველა თავი და მინდა გითხრა რომ უმაგრესი ხარ!!! და კიდევ საოცრად გაზრდილი <3 მიყვარს შენი ისტორიები,ეს ისტორიაც მიყვარს, მიყვარხარ შენ <3 უბრალოდ ვერც წარმოიდგენ ისე გელოდები ....)) შენი იმედი მაქვს და კიდევ მათეს საღი აზრის :დდ

 



№19  offline წევრი qetti22

ძალიან კარგია მიუხედავად იმისა რომ ცოტა იწელება :დდდ ძალიან კარგად წერ და მომწონს სხვა მოთხრობებისგან განსხვავებით ❤️კალე ნამდვილი... კრეტინია და იდიოტი :დდ დარწმუნებული ვარ მაგრად ღადაობს მირას გრძნობებზე :დ მათე საყვარელია ძალიან და იმედია სულელ მირას მალე აუხელს თვალებს თორე სულ გამოშტერდა ეგ გოგო :დდდდ❤️❤️❤️❤️

 



№20 სტუმარი სტუმარი nanuka

გუშინ ღამით დავიწყე კითხვა ამ ამბის და მთლიანად მომიცვა. მირა ზედმეტად გამაღიზიანებელი პერსონაჟია ჩემთვის, ამდენი დამალვებით ვერ ხვდება რამდენი ადამიანი დაკარგა. ალბათ, ყველაზე სუფთა და კეთილი ჩემთვის დაჩია, კალე მეცოდება თან ძალიან. ადამიანს, როდესაც დაწყობილი და კარგი ცხოვრება აქვს, ასეთი ფაქტის შემდეგ, ასეთი ნაბიჯის გადადგმა დიდ შინაგან სიკვდილთანაა ჩემთვის დაკავშირებული. ბოლომდე ვცდილობ, რომ კალე დამნაშავედ არ აღვიქვა, ყველაზე საინტერესო პერსონაჟია ალბათ.;))

 



№21 სტუმარი სტუმარი ლიზა

დაჩი არის ყველაზე საყვარელი ადამიანი აი არ ვიცი მინდა, რომ დაჩიზე სხვა ისტორია დაწერო იმენა ამ დაჩიზე... არ ვიცი რამე მოიგონე, სხვა შეაყვარე, ან ადრეც ხო ეყოლებოდა ვინმე მირამდე და იმათზე დაწერე მარა დაწერე რა დაჩიზე რამეე.
მათეც მიყვარს, ცოტა წაუდაჩიებს და იმიტო.
კალე ძალიან არ მომწონს ...
ოდესმე დადებ შემდეგს? :(((((

 



№22 სტუმარი სტუმარი თეონა

სას დაიკარგე მარიამ?!

 



№23 სტუმარი Mariam Suntidze

upasuxismgeblobaa es ...

 



№24  offline ახალბედა მწერალი lullaby

მეგი1
რა ძალიან კარგია <3 აი გთხოვ გთხოვ მათე არ მოკლა ???? მირა და მათე რაა კარგი წყვილი იქნება ????

ვნახოთ რა იქნება ))

Yvavi.
მარიიამ,
რატომ მგონია რომ კომენტარების გავლენის ქვეშ მოექეცი?
მშრალი და არაშენეული თავი იყო.
მგონი ჯობს კომენტარები აღარ იკითხო და დასრულებამდე არ დადო.

ლორელაი
რომ არ ვიცოდე რომ ეს თავი ბევრად ადრე დაიწერა, ვიდრე დადებას დაიწყებდი, მეც ვიფიქრებდი რომ კომენტარების გავლენის ქვეშ მოექეცი. მაგრამ ის მიხარია რომ მკითხველი ძალიან დაკვირვებულია და ყოველ ჩამალულ დეტალს, მინიშნებას პოულობს. როგორ მინდა ახლა ჩემი სუბიექტური აზრი დავწერო აქ, მაგრამ ეს უკვე სპოილერი იქნება და ამიტომ თავს შევიკავებ. ჩემი მათე როგორი კარგია, როგორი მშვიდი, გაწონასწორებული და საღი. მიყვარს რა


არ ვიცი რამ გაფიქრებინათ, რომ კომენტარების გავლენის ქვე მოვექეცი... აქ იმიტომ ხომ არ ვდებ ამ ისტორიას, რომ თქვენი აზრებიდან გამომდინარე ვწერო... სიუჟეტი ხომ გათვლილი მაქვს უკვე... ნუ თუ აღარაა საინტერესო ეგ სხვაა უკვე... ნაწერს დავასრულებ ბოლომდე და დანარჩენს შემდეგ დავდებ.

ket-kat
ვააუ რატომ არ ვიცოდი აქამდე ეს ისტორია???!!!!! ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ყველა თავი და მინდა გითხრა რომ უმაგრესი ხარ!!! და კიდევ საოცრად გაზრდილი <3 მიყვარს შენი ისტორიები,ეს ისტორიაც მიყვარს, მიყვარხარ შენ <3 უბრალოდ ვერც წარმოიდგენ ისე გელოდები ....)) შენი იმედი მაქვს და კიდევ მათეს საღი აზრის :დდ

დიდი დიდი მადლობა <3 მიხარია, რომ წაკითხვა გადაწყვიტე და რომ მოგეწონა ^^ ასასიამოვნოა იმის მოსმენა, რომ გაზრდილი ვარ... მეც კი ვგრძნობ, მაგრამ სხვისგან მაინც სხვაა ;)

qetti22
ძალიან კარგია მიუხედავად იმისა რომ ცოტა იწელება :დდდ ძალიან კარგად წერ და მომწონს სხვა მოთხრობებისგან განსხვავებით ❤️კალე ნამდვილი... კრეტინია და იდიოტი :დდ დარწმუნებული ვარ მაგრად ღადაობს მირას გრძნობებზე :დ მათე საყვარელია ძალიან და იმედია სულელ მირას მალე აუხელს თვალებს თორე სულ გამოშტერდა ეგ გოგო :დდდდ❤️❤️❤️❤️

იქიდან გამომდინარე, რომ სულ 13 თავი იქნება, არ მგონია სიუჟეტი გაწელილი იყოს... განა რამდენად სწრაფად უნდა მომხდარიყო და გარკვეულიყო ყველაფერი? მიხარია, რომ მაინც მოგწონს... არა, კალე მირას გრძნობებით არ ღადაობს, ეს უფრო სიამოვნებაა გამოვლილი ტკივილის შემდეგ...

სტუმარი nanuka
გუშინ ღამით დავიწყე კითხვა ამ ამბის და მთლიანად მომიცვა. მირა ზედმეტად გამაღიზიანებელი პერსონაჟია ჩემთვის, ამდენი დამალვებით ვერ ხვდება რამდენი ადამიანი დაკარგა. ალბათ, ყველაზე სუფთა და კეთილი ჩემთვის დაჩია, კალე მეცოდება თან ძალიან. ადამიანს, როდესაც დაწყობილი და კარგი ცხოვრება აქვს, ასეთი ფაქტის შემდეგ, ასეთი ნაბიჯის გადადგმა დიდ შინაგან სიკვდილთანაა ჩემთვის დაკავშირებული. ბოლომდე ვცდილობ, რომ კალე დამნაშავედ არ აღვიქვა, ყველაზე საინტერესო პერსონაჟია ალბათ.;))

მართალი ხარ, ძნელია კალეს გამტყუნება... თავისი სიმართლე აქვს, თუმცა არც კარგად იქცევა და გირევს თავგზას... მისი რომელი მხარე უნდა დაიჭირო ვერ წყვეტ... მიხარია, რომ მისკენ ხარ მაინც ;)

სტუმარი ლიზა
დაჩი არის ყველაზე საყვარელი ადამიანი აი არ ვიცი მინდა, რომ დაჩიზე სხვა ისტორია დაწერო იმენა ამ დაჩიზე... არ ვიცი რამე მოიგონე, სხვა შეაყვარე, ან ადრეც ხო ეყოლებოდა ვინმე მირამდე და იმათზე დაწერე მარა დაწერე რა დაჩიზე რამეე.
მათეც მიყვარს, ცოტა წაუდაჩიებს და იმიტო.
კალე ძალიან არ მომწონს ...
ოდესმე დადებ შემდეგს? :(((((

დაჩი :დდ ხო, ბევრ მოგეწონათ და მიხარია ძალიან ეგ ამბავი, თუმცა მასზე ხვა ამბი დაწერა ცოტა მეტიჩრობა იქნება... თანაც სიმართლე, რომ გითხრა ჯობია იმად დარჩეს, რაც არის... შემდეგ თავს ზუსტად ვერ გეტყვი როდის დავდებ,... ისტორიის წერას რომ დავასრულებ დანარჩენებს შემდეგ დავდებ... იმედია მანამდე არ დაგავიწყდება ყველაფერი

სტუმარი თეონა
სას დაიკარგე მარიამ?!

Mariam Suntidze
upasuxismgeblobaa es ...


დავიკარგე იმიტომ, რომ წერას ვერ ვახერხებ და ძალიან ცუდია, რომ ყოველ თავში ახსნილი ჩემი სიტუაციის მიუხედავად მაინც უპასუხისმგებლოდ მთვლით...

ბოდიშით, რომ აქამდე ვერ გიპასუხეთ კომენტარებზე, ესეც ჩემი საშინელი გრაფიკის ბრალია...

ისტორიას დავასრულებ და დარჩენილ ორ თავს ემდეგ დავდებ...

თუ ინტერესი გაქრება, იმასაც გავიგებ...

 



№25 სტუმარი Tamarela

მარიამ,მესმის შენი,რომ ვერ ახერხებ წერას,გადატვირთული გრაფიკის გამო და გელოდები.მე პირადად,იმდენად მომწონს შენი ისტორია ახლიდანაც კი ვკითხულობ,რომ არ დამავიწყდეს,რამე არ გამომრჩეს და ჩემი ვარაუდებიც მაქვს დასრულებასთან დკავშირებით.ასე რომ,ჯობია ნელა დაფიქრებით წერო და ისე დაამთავრო,რომ უკმაყოფილების შეგრძნება არ დაგრჩეს,ჯერ შენ,და მერე,რა თქმა უნდა,მკითხველს.მე მირჩევნია ვიცადო კარგი დასადრულისთვის,ვოდრე წავიკითხო მიფუჩეჩებული.და დარწმუნებული ვარ ასე არ იქნება. რაც შეეხება ისტორიას,ძალიან მომწონს.კარგად წერ,კარგი ფანტაზიის უნარი გაქვს.საინტერესო სიუჟეტია,ცოტა პერსონაჟები არინ შეუგნებლები:დ მირას ვგულისხმობ და ალბათ მოვა გონს.კალე განსხვავებული ფსიქოპატია???? მათე საუკეთესოა და მინდა,ყველაფრის მიუხედავად,მირა არ მიატოვოს.მართალია დიდად არ მომწონს მირა მაგრამ მაინც ძალიან ბევრი გადაიტანა და ამ ოსტორიაში ის ყველაზე მეტად მეცოდება.

 



№26  offline წევრი i want

დედაა... ბიჭო... რეები ხდებაა....
მესამე თავზე ვარ და მეთქი გაკვრით მაინც გავიგო რა ხდებათქო და კომენტარებს გადავავლე თვალი... რაღა დამაძინებს

 



№27 სტუმარი სტუმარი თეკლა

მარიამ, მალე დადებ?

 



№28  offline ახალბედა მწერალი lullaby

Tamarela
მარიამ,მესმის შენი,რომ ვერ ახერხებ წერას,გადატვირთული გრაფიკის გამო და გელოდები.მე პირადად,იმდენად მომწონს შენი ისტორია ახლიდანაც კი ვკითხულობ,რომ არ დამავიწყდეს,რამე არ გამომრჩეს და ჩემი ვარაუდებიც მაქვს დასრულებასთან დკავშირებით.ასე რომ,ჯობია ნელა დაფიქრებით წერო და ისე დაამთავრო,რომ უკმაყოფილების შეგრძნება არ დაგრჩეს,ჯერ შენ,და მერე,რა თქმა უნდა,მკითხველს.მე მირჩევნია ვიცადო კარგი დასადრულისთვის,ვოდრე წავიკითხო მიფუჩეჩებული.და დარწმუნებული ვარ ასე არ იქნება. რაც შეეხება ისტორიას,ძალიან მომწონს.კარგად წერ,კარგი ფანტაზიის უნარი გაქვს.საინტერესო სიუჟეტია,ცოტა პერსონაჟები არინ შეუგნებლები:დ მირას ვგულისხმობ და ალბათ მოვა გონს.კალე განსხვავებული ფსიქოპატია???? მათე საუკეთესოა და მინდა,ყველაფრის მიუხედავად,მირა არ მიატოვოს.მართალია დიდად არ მომწონს მირა მაგრამ მაინც ძალიან ბევრი გადაიტანა და ამ ოსტორიაში ის ყველაზე მეტად მეცოდება.


ძალიან ძალიან მახარებს შენი კომენტარი, და ბოდიში, რომ ასე გვიან გპასუხობ... მიხარია, რომ ჩემი გესმის... ვწერ ნელ-ნელა და ძალიან განვიცდი, რომ ასე დიდხანს გიწევთ ლოდინი... მეშინია, რომ პაუზა ყველაფერსდ გააფუჭებს...
მიხარია, რომ მოგწონს ისტორია და მადლობა კომპლიმენტებისთვის... <3 კი, მირა თავიდანვე არ იყო მკითხველის საყვარელი პერსონაჟი და არ მიკვირს არც შენგან. მათე არ მიატოვებს მას, ეს რომ გავაკეთო, ალბათ ყველაზე უსამართლოდ მოვექცევ მასაც და მირასაც...
მადლობა, რომ გესმის ჩემი ^^

i want
დედაა... ბიჭო... რეები ხდებაა....
მესამე თავზე ვარ და მეთქი გაკვრით მაინც გავიგო რა ხდებათქო და კომენტარებს გადავავლე თვალი... რაღა დამაძინებს

თაი დაისპოილერე?
ბოლოში რომ გამოხვალ ველოდები შენს კომენტარს ;)

სტუმარი თეკლა
მარიამ, მალე დადებ?

მალე ვერა, თუმცა ვწერ ნელ-ნელა და დავასრულებ თუ არა დავდებ... ფეიბუქ ჯგუფში წინასწარ დავპოსტავ... თუ ხარ იქ, ალბათ ნახავ ბოდიში, რომ ლოდინი გიწევს ((

 



№29  offline წევრი i want

აიი დღეს 8 თავი ერთად მივაყარე თავის აუწევლად და ლამის გული გამიჩერდეს ისე ვარ... ამდენი ემოცია უკვე ცუდათ მხდის... ძალიან მაგარია, აი ძალიან...♡♡♡
პ.ს სხვა დროს მიაწერე რამდენი დოზა ნაკაწრების მიღება შეიძლება ერთ დღეში, თორემ ვიღაცამ შეიძლება ინფაქტი მიიღოს. :D :D :D ♡

 



№30 სტუმარი სტუმარი nuki

axali tavi rodis daideba damelia guli lodinit :(

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent