შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

"სერიული მკვლელი" (სრულად)


25-08-2018, 17:38
ავტორი Farvana
ნანახია 1 194

აშშ,
ნიუ ჯერსი,ტრენტონი
ლანგტონის ქუჩა,სახლი ნომერი 315
ღამის ოთხი საათი.
გარემო იმაზე მშვიდია,ვიდრე შეიძლება.სახლთან ახლოს სილუეტი დგას,რომელიც სახლში შესვლას ლამობს.ფანჯრის რაფას ნელ-ნელა აღებს,სახლში ნელა იპარება.პირველი ბავშვების ოთხისკენ მიდის.მათ დაჰყურებს და იღიმის.ოთახში სამ ბავშვს ძინავს.შემდეგ მეორე საძინებელში გადის სადაც ცოლ-ქმარს სძინავს.ერთმანეთზე ისე არიან ჩახუტებულები გეგონება ვინმე აშორებდეთო.შემდეგ ქვემოთ ჩადის,სამზარეულოში შედის,მაცივარს აღებს და პროდუქტებს იღებს.საათ-ნახევარში სახლში უგემრიელესი სუნი ტრიალებს.მაგიდას ექვს კაცზე შლის.შემდეგ კვლავ ზემოთ ადის და ბავშვებს აღვიძებს.ბავშვებს თვიდან ეშინიათ მაგრამ შემდეგ ნაცნობ სახეს უყურებენ და დგებინა.ქვემოთ მიყვებიან და სუფრას უჯდებიან.კარლს სთხოვს დედას და მამას დაუძახოს.ბავშვი ზემოთ ადის და მშობლები ჩამოდის.
-როზა რა ხდება?ღამის ოთხი საათია,რა დროს საუზმეა?
-ბატონო ჩარლზ თუ შეიძლება მაგიდასთან დაბრძანდით.მე მინდა,რომ ეხლა ისაუზმოთ.
როზას ხელში დანა ეჭირა და ათამაშებდა.ცოლ-ქმარს შეეშინდათ და მაშინვე მაგიდასთან დასხდნენ.მშვიდად ისაუზმეს,როზამ ბავშვები ოთახში აიყვანა,მუსიკები ხმამღლა ჩაურთო და კარები ჩაკეტა.ქვემოთ ჩამოვიდა,მშობლები გათიშულები ეყარნენ იატაკზე.ორივე ცალ-ცალკე აიყვანა საძინებელში და დააწვინა.სამზარეულოდან დანა ამოიტანა.ჯერ ქალს დაადგა თავზე და დანა ყელზე გადაუსვა.სისხლმა იჩქეფა და პირდაპირ სახეში შეესხა.საღამური აუწია და სხეულის დასახიჩრება დაუწყო.სხეულზე წარწერა გაუკეთა „Sorry”.შემდეგ მამაკაცის სხეულზე გადავიდა,რომელსაც სხეული დაუკაწრა და გულში დანა ჩაარჭო.ბავშვების ოთახში გავიდა,მუსიკა გამორთო.ყველა სამხილი,რომელზეც მასზე მიუთითებდა წამში გააქრო.სახლიდან უკანა გასასვლელით გავიდა,მთავარ გზამდე ფეხით იარა,რომ არავის შეემჩნია.შემდეგ კი შორიახლოს მყოფი ტაქსი გააჩერა და რაც შეიძლებოდა შორს წავიდა.ნიუ ჯერსიდან პელსინვანიამდე ბევრი მაქნანა გამოიცვალა,როგორც კი ჩავიდა სასტუმროში დარჩა და ღამე იქ გაატარა.დღისით იპოვა ადამიანი,რომელიც ილინოისამდე მანქანით მიდიოდა და თან წაიყვანდა.სამოც წლამდე კაცი იქნებოდა.ძალიან საყვარელი და კარგი ადამიანი იყო,ბევრ თემაზე ელაპარაკებოდა.პირველად მოხდა,როდესაც მასში ადამიანმა მოწონება დაიმსახურა,მის გულს რაც ყველაზე მეტად სურდა ახლა ამ ადამიანზე ჩახუტება სურდა.ძალიან თბილი და კარგი მოხუცი იყო.მისი დანახვისას საკუთარი ბაბუ ახსენდებოდა და თვალებიდან რამოდენიმე კურცხალი ცრემლი ჩამოუვარდა.გზაში,რომ არ დაღლილიყვნენ ათას თმაზე საუბრობდნენ.
-მე ბენჟამინი მქვია,შენ რა გქვია?
-მე ეველინი მქვია.
-ასე შორს რატომ გადაწყვიტე წასვლა?პელსვინი შესანიშნავი შტატია,შესანიშნავი ქალაქებით.
-ვიცი,მაგრამ მომწყინდა იქ ყოფნა.არ მიყვარს ერთსადაიმავე ადგილას გაჩერება.სხვადასხვა ადგილას ყოფნა ძალიან მიყვარს.
-მაშინ შესანიშნავი არჩევანი გააკეთ,რომ ილინოისში მიდიხარ.კონკრეტულად სად აპირებ ცხოვრებას?
-ნორსბრუქსში.
-ძალიან კარგი მეც ზუსტად იქ ვცხოვრობ.
-ძალიან კარგია.გოგონას სახეზე უკმაყოფილება აღიბეჭდა.
-სახლის ყიდვა ცოტა ძვირია იქ და შემიძლია შემოგთავაზო,რომ ჩემთან წამოხვიდე,სახლში მაინც მარტო ვარ.
-არ ვიცი.
-ნდობის პრობლემა.ნუ გეშინია არაფერს დაგიშავებ,მარტო ვცხოვრობ,სახლში ხმის გამცემი არ მყავს,ჩემი შვილები და შვილიშვილები ათსში ერთხელ ჩამოდიან.შენ სახლი გჭირდება და შეგიძლია ჩემთნ იცხოვრო.სხვათაშორის კარგი სამეზობლო მყავს და არ მოიწყენ.
-დავფიქრდები,ძალიან დიდი მადლობა შემოთავაზებისთვის.მის ცივ გულში სითბო ჩაიღვარა,ძალიან ესიამოვნა კაცის სითბო,დიდი ხანია ასეთი რამ უგრძვნია.კაცის სიტყვებმა ძველი გრძნობები გაახსენა,თავი ფანჯარას მიადო და წარსული გაიხსენა.გაიხსენა დრო როდესაც უბედნიერესი იყო.მის სახეზე მუდამ დასთმაშობდა ღიმილი,ყოველთვის სახე გაბადრული და მომღიმარი დადიოდა.მისი შემყურე ყველა იღიმოდა,მისი ბედნიერება ყველას ედებოდა.რამდენჯე დაუწყია ავტობუსში ტყულად სიცილი,რამდენჯერ აუყოლებია მოღუშული ხალხი და რამდენჯერ მიუნიჭებია მათთვის ბედნიერება.ეხლა რა მოხდა ისეთი,რომ მისი სახე უბედური და დატანჯულია?რატომ იქცა მკვლელად?რატომ?მხოლოდ ეს კითხვები უღრღნიდა გულს.თვალები დახუჭა და მისი გონება წარსულს მისცა.
ეზოში მოფარფატე პატარა სხეული,რომელიც სიცილ-კისკისით დასდევს დიდ ბომბორა ძაღლს.ძაღლიც გარბის,არ სურს გოგონას ხელებშ მოექცეს.გოგონამ დაიჭირა კუდის წვალება დაუწო,მის კუდა ჩაუბღუჭა,სულ არ აინტერესებდა,ძაღლი აქეთ-იქით,რომ დარბოდა.კუდზე იყო ჩაბღაუჭებული და მთელი მინდორი ხოხვით შემოიარე.ძაღლს მხოლოდ დედის ძახილის შემდეგ მოწყდა.
-ანანო ჩემო პრინცესა სახლში შემოდი.გოგონა სახლისკენ გაქიცა.სახლს დამანშავე თვალი მოავლო,რომ არავინ დალანდა სახლში შეიჭრა და ოთახისკენ გაიქცა,კიბეებზე მორბენალი პატარა სხეული მამამ დაიჭირა და ჰაერში ააფრიალა.
-აბა სად მიდიოდა პატარა მაიმუნი?მამა გოგონას მუცელზე ღიტინი დაუწყო,გოგონას იცინოდა.დასვრილი კაბა გააძრო და მუცელი ჩაუკოცნა.მამის წვერები მუცელზე ეხებოდა და ეღიტინებოდა.მამის ყოველ კოცნაზე გოგონა კისკისს უმატებდა.დედამ გამოსტაცა პატარა გოგონა თორემ მამა გემრიელად „შეახრამუნებდა“ გოგონას და სადილიც აღრ ენდომებოდა.
-ანანო რას გავახარ დე?როგორ გაუწითლებია მუცელი.
ანამ დედას წაავლო თმებში პატარა ხელები და სიცილი დაიწყო.დედიკოცამ დაუკოცნა სხეულის ყველა ნაწილი გოგონას,ვარდისფერი ყვავილებიანი კაბა ჩააცვა და სასადილო ოთახში გაიყვანა.გოგონა მამამ ჩაისვა კალთაში და ასადილა.დედის ხელიდან არასოდეს ჭამდა,ყოველთვის მამიკო აჭმევდა.ხშირადაც მამის გულზე ეძინა.როცა ღამე კოშმარებს ნახულობდა,პატარა მელიასავით მამის გულზე მოკალათდებოდა და მშვიდად ეძინა.მამასაც ძალიან უყვარდა მისი გოგონა,განსაკუთრებული კავშირი ჰქონდა მასთან.ერთადერთი ბავშვი ოჯახში და ყველა განსაკუთრებულად ექცეოდა.ბაბუა ყოველთვის ბევრი სათამაშოებით ასაჩუქრებდა.ძალიან ლაღი და ბედნიერი ბავშვობა ჰქონდა,როცა ხუთი წლის გახდა,ტყუპი ძამიკოები ეყოლა.ყველაზე მეტად მასზე ანანო ზრუნავდა.ისინი ძალიან უყვარდა.მათვის ბოთლით საჭმელი მიჰქონდა,პატარა სახეზე კოცნიდა და ოთახს ტოვებდა.პირველად სკოლაში ანანომ წაიყვანა ძამიკოები,სანამ კლასში დატოვებდა ლოყები დაწითლებამდე დაუკოცნა,არ სურდა მათი დატოვება,მაგრამ სხვა გზა არ იყო.ბიჭები სკოლიდან მოყავდა,მთელ დროს მათთან თამაშში ატარებდა.ძალიან გაეგოისტდა,როდესაც მის რვა წლის ძმას გოგომ აკოცა ლოყაზე.ეგონა ძამიკოს ართმევდნენ.ის გოგო სულ თმებით ითრია.გოგონას შეეშინდა და დირექტორთან უჩივლა.რა თქმა უნდა ანანო გამოლანძღეს,მაგრამ მის ყურში არაფერი შესულა.მშობლებმა,როცა გაიგეს თუ რატომ მოიქცა ასე სიცილით ჩაბჟირდნენ.დედამ აუხსნა,რომ ძამიკოს არავინ წაართმევდა.პირიქით უნდა გახარებოდა,ე.ი მისი ძამიკოები ძალიან სიმპატიურები და ლამაზები იყვნენ.იმ დღის შემდეგ მის ძმებს „პრანჭავდა“,ყველა გოგოს ამ ორს უყურებდა.ანანო კი ბედნიერებით ივსებოდა.თავის ლაღ ბავშვობას იხსენებდა,თვალებზე რამდენიმე ცრემლი ჩამოუგორდა,თან უაზროდ იღიმოდა.ნეტავ რა მოხდა ისეთი,რომ ასეთ ბედნიერება დაკარგა?რა მოხდა,რომ დღეს ურჩხულად იქცა?
-რამე მოხდა?
-არაფერი.
-ტირი და იმიტომ გკითხე.
-ჩემი მშობლები გამახსენდა.
-გარდაიცვალნენ?
-არა,უბრალოდ ძალიან დიდი ხანია რა მინახავს ისინი.
-ხელს რა გიშლის?
-არ ვიცი,მათთან მისვლის მეშინია.
-თუ გულით გსურს მათთან მისვლა,წადი ისინი ისეთს მიგეღებენ ,როგორიც ხარ.
-არამგონია.გაიფიქრა გოგონამ.
-უკვე დაღამდა,ჯობია სამდე გავჩერდეთ.
-დიახ და თანხას მე ვიხდი.
-შენ ჩემი სტუმარი ხარ...
-თქვენი სტუმარი თქვენს სახლში ვიქნები.თვქენ მე ძალიან დიდი პატივი მეცით.დღეს მე დაგპატიჟებთ.
-როგორც გინდა.ის ღამე მშვიდად გაატარა სასტომროში,პირველად მოხდა როდესაც ასე ტკბილად ეძინა.დაძინებულის სახეზე კვლავ ღიმილი დასეირნობდა,მისი სახე კვლავ უცოდველი ბავშვიას ტოვებდა.დილით ადრე წავიდნენ აღებული მარშრუტისკენ.სიჩუმე ბენჟამინმა დაარღვია.
-რა საშინელი ხალხია,არ მესმის ოჯახი ტყულად რატომ უნდა მოკლა?
-რას ამბობთ?
-გაზეთში წავიკითხე,სერიულ მკვლელს ნიუ ჯერსში დაუხოცია ოჯახის უფროსები.ვერ ვხვდები უდანაშაულო ხალხსი დახოცვა რაში ჭირდება.რამეს მაინც აშავებდნენ.
-ძალიან ცუდია.რატომღაც გული ჩაწყდა და თავი ფანჯრისკენ მიაბრუნა.თითქოს ეტკინა მათი სიკვდილი,ასეთი რამ ჯერ არ დამართნია.თავს საშინლად გრძნობდა,ძალიან ტკიოდა სული.მისი ჩადენილი მკვლელობები გაახსენდა და ტირილი დაიწყო.საშინლად ტიროდა.
-არ ვიცოდი ამ თემაზე ასეთი ემოციური თუ იყავი,თორემ არაფერს გეტყოდი.კაცს მთელი ძალით ჩაეხუტა,მხოლოდ ორი სიტყვის თმქმა შეძლოა.
-არ დამტოვოთ!
-დამშვიდდი არსად ვაპირებ წასვლას.გოგონა უფრო მეტად ეხუტებოდა,ამდენი წლის მშობლების და ოჯახის მონატრება ერთიანად ამოიღო.ნანობდა ყოველ წუთს,საათს,დღეს და წელს,რომელიც მკვლელობებში გაატარა.ყველაფერს ნანობდა,როგორ უნდოდა ყველაფრის შეცვლა და ცხოვრების თავიდან დაწყება,რატომ მოექცა ბედისწერა ასე?რატომ გაწირა?ხომ შეიძლებოდა ისიც ბედნიერი ყოფილა მის ოჯახთან ერთად?ტირილისგან გული კინაღამ ამოაგჯა,ამდენი წლის ნაგროვებმა ემოციებმა ერთად ამოხეთქა.ძლივს დამშვიდდა,ტირილისგანგოგონას ჩაეძინა,ბენჟამინმა უკანა სავარძელზე მოათავსა.
თოთხმეტი წლის ხდებოდა,ყველაზე მეტად უყვარდა მისი დაბადების დღე,ყველა სხავადასხავ საჩუქარს ჩუქნიდა,ყველაზე მეტად ძმების საჩუქარს ელოდა,მათც არ დააყოვნეს და ლამაზი ვარდების თაიგული აჩუქეს,ორივე ძმებს ჩაუკოცნა ლოყები,ბიჭებიც კოცნიდნენ დაიკოს სუსტ ლოყებს.ძალიან ძალიან ბედნიერი იყო,მაგრამ სწორედ ამ დღეს დაატყდათ თაბაგარების ოჯახს უბედურება.გარეთ გასული გოგონა უგზო უკლოდ გაუჩინარდა,ყველგან ეძებდნენ,მაგრამ ვერ იპოვეს.პოლიციამაც ოცდაოთხის საათის გასვლის შემდეგ დავიწყებთ ძებნასო.ლაშა თაბაგარმა არ იცოდა რა ექნა,აქამდე ძლიერი და მხიარული კაცი,რომლის თვალზეც ცრემლი არ ჩამოგორებულა,ახლა ტიროდა.მისი პატარა გოგონა ენატრებოდა.სახლში ქალები უაზროდ დადიოდნენ.სანდრა თმებს იგლეჯდა მისი გოგონას გამო.პატარა ძმები დის ოტახში იყვნენ ჩაკეტილები და დის საამაშოებს ეფერებოდნენ,რომლებსაც ანანოს სუნი შერჩენილი ჰქონდა.მთელი ხუთი წელი ოაჯახდა ეძებდა და გოგონას ტიროდნენ.ხუთი წლის შემდეგ ცარიელი კუბო დამარხეს და ისე დასტიროდნენ.ამ დროს პატარა ანანო ვინ იცის როგორ იტანჯებოდა.უცხო კაცებმა მანქანანში ძალით ჩატენეს და შორს წაიყვანეს.გოგონა ამერიკაში გააშვილეს.მთელი ხუთი წელი სხვის ოჯახში გაატარა.ყოველთვის სცემდნენ,არამარტო მას არამედ მის ახალ ძმებს და დებს.მისი „გამზრდელები“თუ შეიძლება ასე ეწოდოს მათ,სცემდნენ და სარდაფში კეტავდნენ.უმცროსი ძმა-ლიამი ცემისგან გარდაიცვალა,მშობლებს არც უტირიათ უსულ-გულოდ მიაბარეს მიწას.ერთი წლის განმავლობაში მის საფლავზეც კი არ მიდიოდნენ.სამანტა(ანანო) იპარებოდა სახლიდან,რამდენიმე ცალი ყვავილი მიჰქონდა ძმის საფლავზე.ძალიან ეცოდებოდა პატარა ბიჭი,თავის თავსაც იდანაშაულებდა ბიჭის სიკვდილში.პატარა და-ძმა დარჩა,რომლებსაც იცავდა,როცა კაცი მათ საცემად მოდიოდა წინ ეღობებოდა და ყველაზე მეტი მას ხვდებოდა.არც აინტერესებდა რამდენი მოხვდებოდა,მთავარი იყო მიას და ნოას არ მომხვდარიყო,საკუთარ თავს ვერ აპატიებდა მათ რომ რამე მოსვლოდა.გამზრდელმა მასზე ყველანაირად იძალადა.იმდენად იყო და-ძმის დაცვაზე გადართულის ულ არ აინტერესებდა თვითონ რას გრძნობდა.ერთი წლის განმავლობაში საშინლად უხეში გახდა.იმდენი შეძლო და-ძმასთან ერთად გაიქცა კოლორადოს შტატში.იმდენი შეძლო ერთ-ერთ სახლში დამლაგებლად დაიწყო მუშაობა.მისი და-ძმა მასთან ყავდა.რაც შეეძლო ყველაფერს აკეთებდა მათთვის,სკოლაშიც დააწყებია სიარული.ბავშვები უფრო მეტად იღიმოდნენ,უფრო მეტად ბედნიერები იყვნენ.მეზობლად ოჯახი ცხოვრობდა,სადაც მამაკაცი გამუდმებით სცემდა ცოლს,გაბრაზებული ცოლი კი შვილებს სცემდა.ანანომ ვერ გაუძლო და სახლში შეუვარდა ქალს,ბავშვები მოაშორა და წაიყვანა.როდესაც ქმარი დაბრუნდა სახლში ანანო კინაღამ სცემა,ბავშვები სახლში წაიყვანეს,ანანო მათ არ მისცდემდა უფლებას ბავშვები დაეტნაჯათ,სახლში შეუვარდა და ჩხუბი დაუწყო.იმდენად გამწარდა კაცს თავში რაღაც ჩაარტყა და ძირს უსულოდ დაეცა.გაგიჟებული ცოლი გოგოსკენ წავიდე დანით ხელში,მისი მოკვლა სურდა.ანანო დაეჭიდა ხელზე მაგრამ დანა ვერაფრით გადააგდებია,დანამ ისე იცვალა მდებარეობა,რომ კიდევ ერთი დაჭიდების დროს დანამ ქალის გული გააპო.ანანო გათიშული სახით უყურებდა ცოლ-ქმრის გვამს.გაუზრებლად გავარდა სახლიდან და იქედან გაიქცა.რატომრაც სრულიად დაავიწყდა მისი და-ძმა და გაიქცა.ამის შემდეგ,თითქოს შეეჩვია მოძალადე მშობლებს ხოცავდეა,სწორედ ერთი ტრამვა გახდა მიზეზი მისი მკვლელობისა.სწორედ ერთმა საშინელმა ტრაგედიამ აქცია იმად რაც არის.მას არ სურდა ასეთი ცხოვრება,მაგრამ ასეთი შეხვდა.მძინარეს თვალებიდან ცრემლები სდიოდა,თვალები გაახილა და აცრემელებული თვალები მოიწმინდა.ოთახი მოათვალიერა და ვერ გააცნობიერა სად იყო.ქვემოთ ჩავიდა ბენჟამინი დაინახა,რომელიც ბუხართან მდგარ მოქანავე სკამში აგიზგიზებულ ცეცხელს ეფიცხებოდა.საკუთარი თავი სძულდა,მან და-ძმა მიატოვა და მათგან გაიქცა სამი წელის ისინი არ უნახია,ალბათ,როგორ დღეში არიან,მისი წამოსვლის შემდეგ გარეთ გამოყრიდნენ.შესაძლოა ქუჩაში იყვნენ და მათხოვრობდნენ კიდეც.გული საშინლად მოეწურა,მოხუცის გვერდით მოქანავე სკამში ჩაჯდა ცეცხლს ფეხბი მიუშვირა.მოხუცისკენ გაიხედა,რომელსაც ჩასძინებოდა.პლედი მიაფარა და ოთახისკენ წავიდა.მანაც კარგად გამოიძინა,კიდევ ორი დღე მიდიოდნენ გზაში.ძალიან გაუხრადა ნორსბრუქსში ჩასვლა.ამ დღეებმა ძალიან შეცვალა,ისევ ისეთი ბენდიერი და ლაღი იყო როგორც აქამდე.ბენჟმინს დასთანხმა წინადადებაზე და მასთან დარჩა.მისი ცხოვრება შეიცვალა,შეძლო და ბედნიერება იპოვა.მისი გონებიდან სამუდამოდ გადავარდა სიტყვა მკვლელობა,ბენჟამინს ყველაფერში ეხმარებოდა.პატარა ბაღი ჰქონდათ,სადაც ათასგვარი ბაღჩეული ჰქონდა.მთელი გულით უვლიდა მათ,როგორც პატარა ბავშვებს.ძალიან მოსწონდა იქ ცხოვრება,შეძლო და მისი და-ძმა იპოვა,საბედნიეროდ ისინი ისევ იმ ადგილას აღმოჩნდნენ.ოჯახს არ გაუშვილებია,მართალია ბევრი კითხვა გაუჩნდათ,მაგრამ ბავშვები გაატანეს.ბენჟამინის ჩუმ სახლში მალე კისკისის ხმა.ბენჟამინს სთხოვა და ისიც და ბავშვებიც იშვილა.ერთი წლის შემდეგ ანანო აეროპორტში იდგა და ჩასხდომას ელოდა.როგორც კი თვითმფრინავი დაჯდა მთელი სხეული საშინლად აუკანკალდა.მოანტრებულ ჰაერს ხარბად ისრუტავდა მისი ფილტვები.ტაქსში ჩაჯდა და თაბაგარების სახლისკენ აიღო გეზი.უზარმაზარ ჭიშკართან იცდიდა და შესვლაას არ ჩქარობდა.მისი გონება სხვაგან დაქროდა.მხოლოდ ნაცნობმა ხმამ მოიყვანა აზრზე.
-ქალბატონო რამე...
კაცმა აშკარად იცნო გოგონა.მართალია გაიზარდა მაგრამ მისი სახის დავიწყება რთული იყო.ისევ ისეთი სახე ჰქონდა როგორიც ბავშვობაში,კაცის სახე ბედნიერიც და გაკვირვებულიც იყო.
-ქალბატონო ანანო,თქვენ რა ცოცხალი ხართ?
-როგორც ჩანს ძია მერაბ,დამტვრეული ქართულით უთხრა.კაცი ძალიან ბედნიერი იყო.უნახავ გოგონას ძლიერად ჩაეხუტა.ანანომ მოხუც კაცს დამჭკნარი ლოყები დაუკოცნა,ნახევარი საათი მასთან ჩახუტებული იდგა.კაცმა გოგონა სახლში მიაცილა,თვითონ კი სადარაჯოდ დაბრუნდა.სახლის კარი მოსამსახურემ გაუო,რომელიც ასევე დიდი ხანია აქ მუშაობს,ქალს ცრემლები წამოუვიდა ანანოს დანახვისას,გული წაუვიდა,ოჯახის წევრები მაშინ გამოჩნდნენ,მამამ იცნო გოგონა,მაგრამ შოკში იმდენად იყო,რომ მისთვის აღარც კი შეუხედავს.ოჯახი ვერც კი იჯერებდა,რომ ცოცხალი იყო.როდესაც ყველაფერი მოყვა თუ რა გადაიტანა ამდენი წლის განმავლობაში,მხოლოდ მაშინ შეძლო ლაშამ გონს მოსვლა და გოგონას ჩაეხუტა.ანანო მამას კალთაში ჩაუხტა და მანამ ეკვროდა,სანამ დედა მასთან არ მივიდა და თმებზე დაუწყო ფერება.დედას და მამა ორივე ერთდ ყავდა გულში ჩაკრული,მისი ძმები ჯერ სახლში არ იყვნენ მოსულები.მანამდე მონატრებულ ოჯახის წევრებთნ იჯერა გული,შემდეგ კი ძმებს დაელოდა.როდესაც კარებში შემოვიდნენ თვიდან ვერ იცვნეს ან როგორ იცნობდნენ ისინი ხომ პატარები იყვნენ როცა და წავიდა?ანანო მათთან მივიდა ჯერ ერთს შეხედა,მერე მეორეს,ბიჭები ისე გავდნენ ერთმანეთს ძლივს გაარჩია.
-ანდრო და საბა არ გახსოვართ?
-ძმებმა ერთმანეთს გადახედეს და თავი გააქნიეს.ძმების ნაჩუქარი პატარა დათუნია ამოიღო ჯიბიდან,რომელსაც ამდენი წლის მანძილზე სათუთად ინახავდა და ცხვირ წინ აუფრიალა.ანდრომ მაშინვე იცნო და დაიკოს ჩაეხუტა.მალე ორივე ძმებს ლოყებს უკოცნიდა,მართალია უკვე კაცები იყვნენ,მაგარმ სულაც არ აინტერესებდა,სანამ ლოყები არ დაუწითლა ორივეს არ მოეშვა.სამი თვე დარჩა საქართველოში,მშობლებს აუხსნა,რომ ახლა ამერიკის მოქალაქეობა ჰქონდა,თანაც მია და ნოა ელოდებოდნენ,ამდენი ხანი მათთან არ ყოფილა და ვინ იცის როგორ არიან.ოჯახმა თხოვა ისინი საქართველოში ჩამოეყვანა და აქ ეცხოვრათ.ბავშვბეს ჩამოიყვანდა,მაგრამ ბენჟმინზე ვერაფერს იტყოდა.თვითმფრინავში კუთვნილი ადგილი დაიკავა და ელოდა,როდის ჩავიდოდა ამერიკაში.მომდევნო დღეს ტაქსით ნორქსბუქსში მის სახლში მიდიდოდა.ნოა და მიას ძალიან გაეხარდათ მისი ნახვა,მათი წაყვანა უნდოდა მაგრამ მათ არ იცოდნენ მის შესახებ სიმართლე.ეტყოდა მაშინ როდესაც მოქალაქეობის საკითხს მოაგვარებდა.მთელი ღამე ვერ დაიძინა ყველა იმ ადამიანის სახე ვინც დახოცა,მისი სული აფორიაქდა,ერთი კვირის მანძილზე მათ სახეებს ხედავდა.იმდენად შეწუხდა ამ მდგომარეობით მათ საფლავებზე მიდიოდა და პატიებას ითხოვდა.ერთი თვის მანძილზე ასე იქცეოდა,მაგრამ მისი სული მაინც ვერ დაწყვნარად.გადაწყვიტა,პოლიციას ჩაბარებოდა და კუთვნილი სასჯელი მიეღო.სანამ წავიდოდა ორი წერილი გაამზადა ერთი ბენჟამინის,ნოასა და მიასთვია,მეორე კი-საქართველოში გააგზავნა ოჯახთან.ღამით სახლი დატოვა და უკან ნიუ ჯერსიში დაბრუნდა,სადაც ჯერ კიდევ ეძებდნენ მის კვალს.ადგილობრივ პოლიციაში მივიდა,იკითხა გამომძიებელი,რომელიც მის საქმეს უძღვებოდა.
-გისმენთ,მითხრეს ამ მკვლელობებზე რაღაც იცით.
-ყველა მკვლელობა მე ჩავიდინე.
-ცოტათი საეჭვეო,ასე უბრალოდ ჰაერზე აღიარებდეთ დანაშაულს.ვერ გენდობით,ხშირად მოსულან ადამიანები,რომლებსაც ასეთი დანაშაული სხვისი შიშით დაუბრალებიათ.
-მოიყვანეთ ბავშვები,რომლებიც ცოცხალი დავტოვე და მაშინვე ამომიცნობენ.
-რახან ასე დაჟინებით ითხოვთ.წინასწარი დაკავების საკანში გადაიყვანეს,მოუთმენლად ელოდა,როდის მოვიდოდნენ ბავშვები,რომ ერთხელ და სამუდამოდ ეს ტანჯვა დაესრულებინათ.ბავშვებმა მათი ძიძა ამოიცვნეს,გამომძიებელმა დაკითხა.
-პირველ რიგში შენი ნამდვილი სახელი და გვარი.
-ანანო თაბაგარი.
-აქაურს არ გავს.
-არ ვარ აქაური.
-საიდან ხარ?
-მე საქართველოდან ვარ.
-ამერიკაში რას აკეთებ?
-თოთხმეტი წლის ასაკში მომიტაცეს და აქ ჩამომიყვანეს.
-როდიდან დაიწყე მკვლელობები?
-ოცდაერთი წლის ასაკში.
-კიდევ მოკალით ვინმე?
-არა,წინა წელს ჩემ ცხოვრებაში რაღაც შეიცვალა და თვი დავანებე.
-მიზეზი თუ რატომ კლავდით მათ?
-ისინი მოძალადე მშობლები იყვნენ,ბავშვებს ცემდნენ,მე კი ამას ვერ შევეგუე.ვიცი გასასამართლებელი საბუთი არ არის,მაგრამ ვფიქრობ იმ შვიდმა წელმა შემცვალა,რომელიც იმ დაწყევლილ ოჯახში გავატარე.
-რატომ ჩაბარდით პოლიციას?შეგეძლოთ თქვენს სამშობლოში დაბრუნებულიყავით და მშვიდად გეცხოვრათ.
-ვიცი,მაგრამ სინდისი არ მომცემდა ამის უფლებას,ერთი წლის წინ ბენჟამინს შევხვდი მოხუც კაცს,ვისთან ერთადაც ვცხოვრობდი.ამ კაცის სითბომ და გულკეთილობამ თავი ჩემს ოჯახში მაგრძნობინა,ჩემი ბავშვობა გამახსენა.მაშინ გავაანალიზე რა საშინელება ჩავიდინე.შანსი,რომ მქონდეს ამას არ გავაკეთებდი.
-იცით თუ არა თქვენი დანაშაულისთვის ამერიკაში სიკვდილით სჯიან?
-დიახ ვიცი.
-მზად ხარ ამისთვის?
-მზად ვარ ჩემი ჩადენილი დანაშაულისთვის პასუხი ვაგო,არ აქვს მნიშვნელობა,როგორ მოხდება ეს.
-მაგრამ ერთი დადებითი რამ მოხდა,შენ შენი ნებით ჩაგვბარდი,გარდა ამისა,სხვა ქვეყნის მოქალაქე ხარ.ამიტომ მხოლოდ ჩვენ ვერ გადავწყვიტავთ.სანამ გადაწყვეტილებას მიიღებენ ციხეში ჩაჯდები.ექვსი თვე ელოდა საბოლოო ანაჩენს,ექვსი თვის განმავლობაში კიდევ შეიცვალა,უფრო ძლიერი გახდა.ექვსი თვის შემდეგ საქართველომ მისი ექსტრადაცია მოითხოა,სასჯელს საქათველოში მოიხდიდა.ნოა და მია საქართველოში ჩამოიყვანეს თაბაგარებმა,ბენჟამინი სამ თვეში ერთხელ ჩამოდიოდა მათთან და ანანოს ნახულობდა.მიუხედავად მისი დანაშაულისა ყველას უყვარდა.ძმები თითმის ყოველთვის მიდიოდნენ მის სანახავად.მოიხდიდა.შეიძლება ოდესღაც პრეზიდენტის შეწყალებაში მოცვედრილიყო და ციხიდან გამოსულიყო.სასჯელი მიიღო,უფრო მძიმე სასჯელისთვისაც მზად იყო,მაგრამ მთავარია,რომ ცოცხალია.ისიც კარგია,რომ ყოველდღე მზეს უყურებს და მისი სითბოთი თბება.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი მარიკო

Wow! Dzalian magaria

 



№2 წევრი Farvana

სტუმარი მარიკო
Wow! Dzalian magaria


მადლობა kissing_heart
--------------------
ფარვანა

 



№3 სტუმარი სტუმარი ნაილი

მგონია რომ ამის დამწერი ვერ არის... რა ვქნა ბოდიში, დასაწყისშივე ამაზრზენია

 



№4 წევრი Farvana

სტუმარი ნაილი
მგონია რომ ამის დამწერი ვერ არის... რა ვქნა ბოდიში, დასაწყისშივე ამაზრზენია


ყველას თავისი აზრი აქვს,იმედია ბოლომდე წაიკითხე და ისე აფიქსირებ აზრს
--------------------
ფარვანა

 



№5 სტუმარი ისააკი

ძალიან ცუდი წარმოსახვის უნარი გაქვს :დდ
ბევრად კარგი რამის დაწერა შეიძლებოდა ამაზე, ძალიან ბევრად.
რომელიღაც საშინელებათა ფილმიდან გადმოტანილი უხარისხოდ დაწერილ სცენარს ვხედავ მე აქ მხოლოდ.

 



№6 წევრი Farvana

ისააკი
ძალიან ცუდი წარმოსახვის უნარი გაქვს :დდ
ბევრად კარგი რამის დაწერა შეიძლებოდა ამაზე, ძალიან ბევრად.
რომელიღაც საშინელებათა ფილმიდან გადმოტანილი უხარისხოდ დაწერილ სცენარს ვხედავ მე აქ მხოლოდ.


არ ვიც,მე რაც დავინახე ის დავწერე.მადლობა რომ წაიკითხე
--------------------
ფარვანა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent