შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ქვეცნობიერი და ჩემი დემონები (3თავი)


2-09-2018, 10:29
ნანახია 960

ქვეცნობიერი და ჩემი დემონები (3თავი)

კარგა ხანია აღარ დავინტერესებულვარ თუ რა დღე იყო, რა რიცხვი, ჩემი ცხოვრება ისეთი განრიგით მიედინებოდა ამას ყურადღებას ნამდვილად არ ვაქცევდი. თუმცა, დღეს დილით რატომღაც ჩავხედე კალენდარს, ექვსი აპრილი, ჯანდაბა, გავიფიქრე ჩემთვის დღეს ხომ ლილეს დაბადებისდღეა. საკუთარ თავთან ბრძოლა გავმართე. ჩემ ამჟამინდელ პიროვნებას არ უნდოდა დარეკვა, ჩემ შინაგან მეს კი ძალიან უნდოდა მისი ნახვა, საბოლოოდ მისვლა გადავწყვიტე. ისეთ დროს მივედი, როცა ყველა სტუმარი მისული იყო, ესეც ჩემი ახლადშეძენილი უარყოფითი თვისებებიდან ერთ-ერთი იყო, გვიან, ეფექტურად გამოჩენა. კარგა ხანს ვიდექი ობოლი ბავშვივით კართან ატუზული და ვერაფრით გამებედა ზარის დარეკვა. ათჯერ მაინც ავწიე ხელი და ათჯერვე ცრემლმორეულმა დავუშვი, ათჯერ გავბრუნდი და ამდენჯერვე მოვბრუნდი, სახლიდან საოცარი სიხალისე გამოდიოდა, აი ეს იყო ადგილი სადაც ჯანსაღი ჰაერი და ურთიერთოფა სრულ ჰარმონიას ქმნიდა. ეს იყო ადგილი სადაც მე ღირსეული ადგილი მეჭირა, თუმცა ეს ადგილი დავკარგე. თხუთმეტი ცუთი მაინც ვებრძოლე საკუთარ თავს, ბოლოს კი გამბედაბა მოვიკრიბე და ზარი დავრეკე, ლოდინში საკუთარმა აჩქარებულმა პულსირებამ გონების დაკარგვამდე მიმიყვანა, როგორც იქნა საკეტის გაწევის ხმა ჩაესმა ჩემს ყურებს, იუბილარმა გამიღო კარი და კარგა ხანს გაოცებულმა მიყურა.
- არ შემიპატიჟებ?
- რა თქმა უნდა, შემოდი. არც-თუ ისე სახარბიელოდ შემხვდნენ, თუმცა არ გამკვირვებია. ამას ნამდვილად ვიმსახურებდი მათგან. მყუდრო ადგილი ვიპოვნე და დავჯექი, სასმელი მოვსვი და სიგარეტს მოვუკიდე. უხერხული სიჩუმე ჩამოწვა და ამან საშინლად დამძაბა.
- ხელის შეშლა არ მინდოდა, მაგრამ მგონი აჯობებს წავიდე.
- რადგან მოხვედი დარჩი, გამიღიმა ლილემ და ყველას გართობისაკენ მოუწოდა.- სიტუაცია ნელნელა განიმუხტა და ჰაერშიც ნაკლებად იგრძნობოდა დენთის სუნი. მხიარულობდნენ, ამბებს იხსენებდნენ, მე მსმენლის ამპლუაში ვიყავი და ეს მომეწონა, ყურადღებას არავინ მაქცევდა და თავისუფლად სუნთქვა შემეძლო. ვუცქერდი მათ გულწრფელ სახეებს და საკუთარი უბადრუკი ცხოვრება ახლა იმაზე მეტად მეზიზღებოდა ვიდრე ოდესმე, როგორ ვცხოვრობ მათ გარეშე? ვფიქრობდი ჩემთვის. აი ეს არის მეგობრობა, ეს არის სიყვარული, ეს არის ურთიერთობა და არა ის რასაც მე ვაკეთებ. ნაცნობი ისტორიების გაგონებამ სიხალისე შემმატა თუმცა მათ საუბარში ჩართვას ჯერ ვერ ვახერხებდი, მეშინოდა რამე სისულელე არ წამომესროლა და ძლივს განეიტრალებული დაძაბული ატმოსფერო ისევ არ ამექოთებინა ჩემი უეცარი შემოჭრით. მერე გუგა გამახსენდა, მას ძალიან მოეწონებოდა აქ ყოფნა, ისე გაერეოდა საზოგადოებაში, რომ ერთი წამითაც არ იგრძნობდა უხერხულად თავს არც ის და არც აქ შეკრებილი საზოგადოების რომელიმე წევრი. ღმერთო როგორ მომენატრა ყველანი. ბოლო ხმაზე ხარხარებდნენ, გიჟობდნენ, ერთმანეთს მოურიდებლად ეხუმრებოდნენ, ყველაფერი ზუსტად ისე იყო როგორც ადრე, მხოლოდ ამჯერად ამ ყველაფერს მე შორიდან ვუცქერდი, აქ ვიყავი და თითქოს არც ვიყავი. ასე ალბათ დაუსრულებლად გაგრძელდებოდა, მაგრამ ლილე ხომ კარგად მიცნობდა, ის ხომ ყველა იმ ტკივილის შემსწრე და თანამონაწილე იყო, რაც ამდენი წლის განმავლობაში მტანჯავდა, მას ვერაფერს გამოაპარებდი, ბოლოს დრო ჩემთვისაც გამონახა და გვერდით მომიჯდა.
- მოიწყინე?
- პირიქით, კარგად ვგრძნობ თავს. შეიძლება? კალთაზე ვანიშნე, რომ თავის ჩადების უფლება მოეცა.
- მოხდა რამე? მე უკვე მის კალთაზე ვასვენივარ. ღრმად ამოვისუნთქე და თვალები დავხუჭე, უცებ წარმოვიდგინე რომ არც არასოდეს წავსულვარ მათგან.
- რატომ მეკითხები?
- სიმართლე გითხრა არ გელოდი, თუმცა, გულის სიღრმეში, მინდოდა მოსულიყავი. თმაზე მეფერება, ზუსტად ისე როგორც ადრე. სიამოვნებისა და მონატრებისგან მგონი კვნესაც აღმომხდა.
- ხომ მოვედი.
- ისევ ისეთი სიტყვა-ძუნწი ხარ, იღიმის ლილე.
- როდის აქეთაა ჩემი სიტყვები ჩემი მდგომარეობის გასაგებად გჭირდება.
- მართლა ნინა, კარგად ხარ?
- ახლა უკვე კარგად ვარ, მის ხელს ტუჩებით ვეხები მადლობის მიშნად. იღიმის.
- ლილე გახსოვ?
- მახსოვს მაწყვეტინებს მოულოდნელად, ყველაფერი მახსოვს, იხრება და შუბლზე ზუსტად ისე მკოცნის როგორც ადრე, როგორც ბავშვს. ცრემლებს ძლივს ვიკავებ.
- მადლობა.
- რისთვის?
- ასეთი რომ ხარ?
- ასეთი როგორი?
- ასეთი. ორივე ვიცინით.
- მართლა არ გელოდი.
- ხომ მოვედი.
- მიზეზი მაინტერესებს. ამბობს ოდნავ გამკაცრებული ტონით.
- ლილე, მინდოდა დაბადებისდღე მომელოცა.
- ბედნიერი ხარ?! არ ვიცი, ამ კითხვას მერამდენედ მისვამდა, მე კი მუდამ ერთიდაიგივე პასუხი მქონდა.
- არ ვიცი.
- ასეც ვიფიქრე, უცებ სახის მიმიკა რადიკალურად ეცვლება, მის ღიმილან სახეს ოდნავ გაღიზიანებული თვალები ანაცვლებს. - ყველაფერი ისე არ აეწყო ნინა, როგორც გინდოდა, ხომ ასეა?
- და მაინც რა მინდოდა?
- წარმატება გინდოდა, შენი წარმატებით იმ ხალხისათვის გინდოდა სამაგიეროს გადახდა ვინც ტკივილი მოგაყენა. სინამდვილეში რა ხდება, ცხოვრების გზას აცდი, მეგობრები დაკარგე და უბრალო, ქარაფშუტა გოგოს ცხოვრებით ცხოვრება დაიწყე; საყვარელი გაიჩინე, ხომ მართლა ისევ ერთად ხართ? ხელი მიბიძგა, რომ მისი კალთიდან თავი ამეწია. მის ნებას ვნებდები და ვსწორდები.
- არა, ორი თვეა არ მინახავს. ოდნავ მოგუდული ხმით ხარხარებს.
- შენ, ამჟამად, იცი რატომ ხარ აქ? დღეს მოწყენილმა გაიღვიძე, მიხვდი, რომ შეყვარებული არ გყავს. რეალურად არც ისინი არიან შენი მეგობრები, ვისთან ერთადაც ამ ბოლოს დროს ატარებდი, თავი მარტოდ იგრძენი და რა მოხდა? გაგახსენდა, რომ დღეს ლილეს დაბადებისდღეა. მაპატიე, მაგრამ მე არ ვაპირებ ამჯერადაც ცრემლი მოგწმინდო. აბა რა, შენ მოგწონს აქ ყოფნა იმიტომ, რომ საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა გძულს. ყოველთვის თავგადასავალს ეძებ, რადგან გინდა, გაცილებით მნიშვნელოვანი რამეები დაივიწყო. როცა ნამდვილად იყავი ის, ვინც უნდა ყოფილიყავი, ყველას გულთან მიგვქონდა შენი ტკივილი, დღეს კი, როცა წარმატებამ ასე დაგაბრმავა, აღარ ვაპირებ ცრემლი იმის გამო მოგწმინდო, რომ საყვარელმა მიგატოვა და თავს მარტოდ გრძნობ.
- რატომ ვითამაშო ანგელოზობანა, როდესაც შემიძლია ღმერთი გავხდე? თვალებში მიბნელდება და მარცხენა ლოყა საშინლად მიხურს.
- შენ სრულიად შეიშალე ჭკუიდან?! ხმას აუწია, ჩემი მკრეხელობით, წყობიდან გამოსულმა ლილემ.
- როგორ ბედავ სილის გაწნას? არ ჩამოვრჩი ტონში.
- ავადმყოფი ხარ, სულით ავადმყოფი. მეგობრები პანიკა შეპარული მზერით ხან მე მიცქერენ ხან გაგიჟებულ ლილეს. - შენი ადგილი ფსიქიატრიულშია, უნდა დაგაბან და დღის სინათლე არ განახონ.
- რა გინდა ლილე? რატომ უნდა ვიყო უბრალო, როცა შემიძლია უბრალო სიტყვა ვაქციო სრულყოფილ წინადადებად. არ მინდა ვიყო მარტივი, შეიგნე ეს.
- წარსულს თავიდან ვერ დაწერ ნინა, ვერც შენი ქვეცნობიერიდან ამოშლი, შენ გიყვარს ფსიქოლოგიური თამაშები, რადგან ღრმა ქვეცნობიერის წყალობით, მუდამ იმარჯვებ ჩვენზე, იმ ხალხზე, რომლებიც უბრალოდ ვახერხებთ ცხოვრებასთან ზავის დადებას. შენ კი, მუდამ ებრძვი, ეძებ, მეტს სწავლობ და რაც მეტს სწავლობ, მით მეტად ძლიერდები. თუმცა, ამავე დროს, ტკივილიც გიძლიერდება, სწორედ ამ დროს იყენებ შენიღბულ ფსიქოლოგიურ ცინიზმს და გვაიძულებ შენი ტკივილს არსს ჩავწვდეთ. ტკივილის, რომელიც საკუთარ თავს თვითონვე არგუნე.
- რა გჭირთ ხალხო? ფეხზე წამოვხტი და დავიყვირე. ნუთუ არც-ერთი იმ თვისებათაგან, რის გამოც ჩემთან მეგობრობდით, არაფერი შემომრჩა? ნუთუ თქვენთვის სრულიად უცხო ვარ? მაგრამ იცით რა? ნაკლებად მაინტერესებს თქვენი აზრი ჩემ შესახებ, რადგან საკუთარ თავზე მშვენიერი წარმოდგენა მაქვს. სუნთქვითაც დავიღალე, სადღა მაქვს თქვენი ფერების თავი. იცხოვრეთ ისე, როგორც მოგესურვებათ და თუ ჩემი გაკიცხვით სულის სიმშვიდეს მოიპოვებთ, დაე უფალმა ეგ სიამოვნებაც არ მოგაკლოთ.
- სრულყოფილებისაკენ სწრაფვამ სრულიად დაიმონა შენი გონებაცა და სულიც. დადგენილ საზღვრებს არღვევ და სანაცვლოდ, ყველაფერს მუსრს ავლებ, რაც შენ გარშემო მოძრაობს. წამოიყვირა გაცეცხლებულმა ლილემ. ვერაფერი ვუპასუხე. ის, როგორც ყოველთვის, ამჯერადაც მართალი იყო. ავდექი და წამოვედი. უთავბოლოდ მივაპობდი ავტომობილით თბილისის წვიმიან ქუჩებს. ყურში მხოლოდ ლილეს სიტყვები ჩამესმოდა, ცრემლები კი მხედველობაში ხელს მიშლიდნენ. მინდოდა ჩემ წარსულს გავქცეოდი, მაგრამ პირიქით მოხდა, ის თავად დამეწია და გამასწრო კიდეც. ჩემ ქვეცნობიერში იმდენი ჭუჭყია დალექილი, ალბათ საუკუნეები დასჭირდება, სანამ გაიწმინდება; თუმცა ამას ვერ მოვესწრები. ვინ ვარ მე? თანამედროვე ქალი, რომელმაც გასაქანი მისცა საკუთარ ველურ ბუნებას და მსოფლიოს დაპყრობა განიზრახა. მაგრამ რისთვის? მიწას, რომელზეც დავდივარ მალე ხომ აღარც ემახსოვრება ჩემი ნაფეხურები. მერე საკუთარი სიტყვები მახსენდება „რატომ ვითამაშო ანგელოზობანა, როდესაც შემიძლია ღმერთი გავხდე.“
-ღმერთო მაპატიე ეს მკრეხელბა. უკვე ხმით ვღრიალებდი. არ მახსოვს რამდენი ვიარე, ან რა სისწრაფით მივდიოდი, არც ის მახსოვს რეალობას როდის მოვწყდი; მხოლოდ ძალიან მკაფიო შუქი მახსოვს, რომელმაც თვალები მომჭრა, გამაყრუებელი სიგნალის ხმა, საჭე ვეღარ დავიმორჩილე და წყვდიადში გავუჩინარდი...

როცა გონს მოვედი, უკვე საავადმყოფოს ერთ-ერთ პალატაში, აპარატზე შეერთებული ვიწექი. ყველაფერი კარგადაა, ექიმის ხმა ჩამესმა. უნდა დაისვენოთ და მეც ჩამეძინა.
სამი დღის შემდეგ, როცა უკვე საღად აზროვნება შემეძლო, პალატაში მარტოდ მყოფმა ჩემს არც-თუ ისე დიდი ხნის წარსულს გადავხედე და გულისტკივილმა სისხლი ამიდუღა. დავფიქრდი, თუ რამდენი ცუდი რამ ჩავიდინე. ის, თუ როგორ ვატკინე მეგობრებს გული, ის, თუ რა საშინლად მოვექეცი გუგას. ყველაფერი შევაჯამე და საკუთარ თავს პირობა მივეცი, როგორც კი ამ მტანჯველი საავადმყოფოდან გავაღწევდი, ყველაფერს გამოვასწორებდი. პალატაში შემოსულ ექთანს ვკითხე, ჩემ სანახავად ვინმე თუ მოდიოდათქო. აღმოჩნდა, გუგას, ლილესა და კიდევ ჩემ რამოდენიმე მეგობარს აუტალახებიათ საავადმყოფოს სუფთა დერეფნები. კიდევ ვიღაც უცნობი ქალის ვიზიტი შემატყობინეს, რომელიც ვერაფრით დავადგინე ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო. ამ ჯოჯოხეთური ადგილიდან რომლის სუნიც უკვე ხასათში გადამივიდა, ერთი კვირის შემდეგ გამწერეს,. გუგამ წამიყვანა, ბევრი არაფერი უთქვამს ჩემთვის. პატარა ბავშვივით საწოლში ჩამაწვინა, შუქი ჩამიქრო და მშვიდად ძილი მისურვა:
-მისაღებში ვიქნები და თუ რამე დაგჭირდეს დამიძახე. სანამ ბოლომდე არ გამოვჯანმრთელდი ერთი წუთითაც არ მივუტოვებივარ. სინდისის ქენჯნა, ტკივილი და მისი სურვილი ერთნაირად მწვავდა. თუმცა ბოდიშის მოხდა მაინც ვერ შევძელი. ფეხზე დავდექი თუ არა და შეხედა, რომ შემეძლო დამოუკიდებლად გამეგრძელებინა ცხოვრება, ჩემი ბინა დატოვა და ასე ყველაფრის გარეშე წავიდა ჩემგან. ლილე ყოველ დღე მსტუმრობდა, თითქოს მასთან ყველაფერი მოგვარდა, მაგრამ მაინც არ იყო ყველაფერი რიგზე.
ერთ მშვენიერ დილას კარზე ზარი გაისმა. ძლივს გავართვი ძილს თავი, სხეული საწოლიდან ავათრიე და კარი გავაღე.
- გამარჯობა შვილო. ამას აქ რა უნდა, გავიფიქრე ჩემთვის, -არ შემომიშვებ? კარი უფრო ღრმად გავაღე და წლების უნახავ დედას გზა დავუთმე. უხმოდ დავსხედით სამზარეულოში. გამოსაფხიზლებლად რამე ძლიერი მჭირდებოდა, ამიტომ ყავა დავისხი ჩემთვის და ზრდილობის გამო მასაც დავუსხი.
- აბა გისმენ, აქ რამ მოგიყვანა? ვკითხე, როცა მივხვდი, საუბრის დასაწყებად ფეხს როგორ ითრევდა.
- ისევ ნაწყენი ხარ ჩემზე?
- ნაწყენი მასზე ხარ, ვინც რაიმეს წარმოადგენს. შენ კი, ჩემთვის დიდი ხანია არაფერს ნიშნავ. შენი სახელიც კი დამავიწყდა.
- არ გინდა ნინა, რაც არ უნდა თქვა, მე დედაშენი ვარ.
- დედა, რომელიც თხუთმეტი წელია არ მინახავს, არამგონია ჩემთან რაიმე საპრეტენზიო გქონდეს. ეს ბოლო სიტყვა ცინიკურად გამოვცერი კბილებში, თუმცა მაინც მტკივნეულად გამაჟრჟოლა. გულის სიღრმეში, ამ სიტყვის თქმა ძალიან მენატრებოდა. თავი ჩახარა და დიდხანს სიტყვა არ დაუძრავს. - გასვლას ვაპირებდი. ვუთხარი, ცოტა ხნის შემდეგ. - თუ სათქმელი არაფერი გაქვს შეგიძლია წახვიდე.
- ერთი დღე არ შეგიძლია დედასთან გაატარო?
- უფრო მნიშვნელოვანი საქმეებიც მაქვს.
- როგორ გაიზარდე?
- გეგონა პატარა დავრჩებოდი?
- მწარე ენა გაქვს.
- ცხოვრებამ გამამწარა. არ მახსენდება რომ თავზე ხელი გადაესვას ჩემთვის.
- ცოტა რომ დამინდო არ გინდა? უკვე თვალები აეცრემლა?
- და იმსახურებ? მართლა ბევრი საქმე მაქვს, იქნებ მოვრჩეთ მასკარადს რას იტყვი?
- ვიცი შენი გადატვირთული გრაფიკის შესახებ, შენი წარმატების შესახებ ყველაფერი ვიცი ნინა, საავადმყოფოშიც ვიყავი, როცა ავარია შეგემთხვა.
- ესეიგი შენ იყავი ის უცნობი ქალი? მე კი, შენს გარდა ყველა წარმოვიდგინე, ერთი სიტყვით, სააბაზანოში შევალ და როცა გამოვალ დიდი იმედი მაქვს, რომ აღარ დამხვდები. იმედია გასასვლელს მიაგნებ, ეს სიტყვები მივახალე და სააბაზანოში შევედი.
არ ვიცი, რამდენ ხანს ვბანაობდი, მაგრამ იქედან გამოსულს, დედა წასული დამხვდა. მაგიდაზე წერილი დაეტოვებინა, წერილი არც იყო, უბრალოდ, მისამართი დამიტოვა, ქვემოთ კი წარწერა ჰქონდა: „ყოველი შემთხვევისთვის“. ქაღალდი დავჭმუჭნე და ის ის იყო ნაგვის ურნაში უნდა გადამეძახა, ხელი გამიშეშდა. გონებაში გავიფიქრე.
-ყოველი შემთხვევისთვის. გავედი და მისამართი სამუშაო მაგიდის უჯრაში ჩავდე. რას გაიგებ, ცხოვრება ხომ მეტად უცნაური და ამოუცნობია. გუშინ დედის გაუჩინარების შედეგად მიღებული ტანჯვა მომავალს გიწამლავდა, სუნთქვას გიფერხებდა, რეალურად მსჯელობის უნარს გაკარგვინებდა, დღეს, უეცარი გამოჩენის შედეგად, ვერც კი ხვდები რა განცდა შემოვიდა შენში, და ხვალ, იმასაც მიხვდები, ცხოვრება იმად არ ღირებულა, რომ მთელი დრო წარსულის მოგონებებით იცხოვრო.

ახალ წიგნზე მუშაობა მალე დავამთავრე. უეცრად მოზღვავებულმა ამდენმა ემოციამ კარგი შედეგი გამოიღო და რაც კი რამ შემიქმინია, ალბათ საუკეთესო ნაწარმოები, მხოლოდ ახლა მივაწოდე გამომცემლობას, რომელმაც თავის დროზე ჩემი „ნიჭი“ აღმოაჩინა. შედეგმაც არ დააყოვნა, ახალი წიგნი ელვის სისწრაფით აიტაცა თბილისის სხვადასხვა ასაკის მკითხველმა. ისევ აღიარება, წვეულებები და თითქმის იგივე, რაც მანამდე ხდებოდა. ვცდილობდი ყველაფერი დოზირებულათ მეკეთებინა და ისევ იგივე უარყოფით სახელი არ დამებრუნებინა, არ ვიცი გამომდიოდა თუ არა, ყოველშემთხვევაში ისეთი აწყვეტილი აღარ ვიყავი, როგორც თავდაპირველად. ამ ამბებიდან არც ისე დიდი დრო იყო გასული, როდესაც ჩემმა ყოფილმა ბოიფრენდმა, რომელიც ჟურნალისტიკის სფეროში წარმტებით მოღვაწეობდა, ჩემ შესახებ ისეთი სიუჟეტი გაუშვა ტელევიზიაში, რომ ერთ საათში, მთელი თბილისი ჩემ თავაწყვეტილ ცხოვრებაზე საუბრობდა. სიმართლე უნდა ითქვას, ბევრი რამ რეალობას საერთოდ არ შეესაბამებოდა, მაგრამ ფაქტები ისე დამაჯერებლად იყო მოყვანილი, საკუთარი თავის არსებობის თავადაც შემრცხვა. კი, მაგრამ რა დაემართა, გავიფიქრე ჩემთვის, აქ რაღაც სხვა ამბავია, მიწვევს და აუცილებლად გავარკვევ რისთვის, ვეუბნებოდი საკუთარ თავს. მეორე დღეს ტელევიზიას მივაშურე და სიუჟეტის ავტორთან შეხვედრა მოვითხოვე. დიდ ხანს ლოდინი არ დამჭირვებია, მალევე გამომეცხადა დღის გმირი, ირონიული ღიმილით.
-რაო პატარავ, გაბრაზდი? მითხრა კმაყოფილმა, ვერასოდეს ვიტანდი თვითკმაყოფილ იდიოტებს, ახსნა-განმარტებები არ მომითხოვია, მაშინვე შეურაცხყოფაზე გადავედი, ისტერიკის შემდეგ კი, მან ძალიან მშვიდად განმიცხადა, - ჩათვალე ეს შურისძიება იყო.
- შურისძიება რისთვის, გუგა? რადგან დავშორდით?
- გინდა გამოცანობანა ვითამაშოთ?
- გუგა მიწვევ?
- გამოწვევები შენი მოგონილია ნინა. მიახლოვდება და ვგრძნობ როგორ მიმატებს გულის ცემა. ხელებს წელზე მხვევს, მისთვის უჩვეულო ირონიული მზერით დამყურებს, ტუჩებით ოდნავ მეხება ყელზე, ვგრძნობ როგორ ძლიერ მსურს მისი კოცნა, ისე მაგრად ვყევარ მოქცეული მკლავებში, გატავისუფლების ყოველი ცდა უშედეგოდ მთავრდება. მისი ბაგე ჩემს ყელზე ირონიანარევი ღიმილით დასრიალებს, თვალებს ვხუჭავ და გატეხილი ხმით ვჩურჩულებ?
- შურისძიება რისთვის გუგა? სწორედ ამ დროს ყელში ისე ძლიერად მკბენს ტკივილისაგან ვიკრუნჩხები, ის მშორდება და ტკივილთან მარტო მტოვებს.
- შურისძიება იმისათვის, რომ ჩემსავე მეგობართან მიღალატე.
- საიდან გაიგე? ენა დამება, მუხლები მომეკვეთა და მოწყვეტით ჩავეშვი სავარძელში.
- კაცები, ჩემო კარგო, სიმთვრალეში, ბევრ ისეთ რამეს ვამბობთ, რაც შემდეგ სანანებლად გვიხდება. შენმა საყვარელმა სიმთვრალის დროს, მთელ სამეგობროს განუცხადა, რომ ჩემს შეყვარებულთან თავაშვებული სექსი ქონდა.
- გეყოფა! შევევედრე. - აღარ მინდოდა ამის მოსმენა. გავარვარებული სახე ხელებში ჩავრგე და გულწრფელი ქვითინი ამივარდა.
- შენთვის არასოდეს მითქვამს, რომ ნამდვილი კახპა ხარ. მომახალა კმაყოფილმა და გასასვლელისაკენ მიმითითა. განადგურებული გამოვედი არ მახსოვს რამდენ ხანს დავეხეტებოდი თბილისი ქუჩებში. ნუთუ ეს მინდოდა, ნუთუ ამისთვის ვიბრძოდი, ნუთუ წარმატება მხოლოდ იმისთვის მჭირდებოდა, რომ თავი დამეკარგა და ყველასათვის ვინც მიყვარდა გული მეტკინა. ცრემლები წვიმასავით მოდიოდა თვალებიდან. ლილეს დავურეკე და ვთხოვე ჩემთან მოსულიყო. იმ ღამეს ძალიან ბევრი დავლიე, გულისნადებიც მთლიანად ამოვიღე და ყოველგვარი გაფილტვრის გარეშე დავუდე ლილეს წინ. ის კი, როგორც ყოველთვის, მოთმინებით იტანდა ჩემ მოთქმას. სასარგებლო რჩევების მოცემით თავი არ შეუწუხებია. ალბათ მასაც მობეზრდა ჩემი თავქარიანობა, უბრალოდ კეთილი იყო და ბოლომდე მისმენდა. ალბათ ღიმილით გამისწორა საბანი როცა ჩამეძინა და ჩემ გვერდით დაიძინა.

ფულისთვის საკმაოდ მქონდა თავი მოყრილი, მართალია ზედმეტად მფლანგველი ვიყავი, მაგრამ თანხის გადადებას მუდამ ვახერხებდი. ამიტომ გადავწყვიტე, დროებით, ხმაურიან ქალაქს გავცლოდი და სადმე მყუდრო სოფელში, ჩემთვის პატარა ბინა მომეწყო. ვფიქრობდი დადგა დრო ცხოვრებისთვის თვალი გამესწორებინა და ისეთი მიმეღო როგორიც იყო, თუ მინდოდა რომ მასაც ისეთი მივეღე როგორიც ვიყავი. მარტო წასვლაზეც ვფიქრობდი, მაგრამ ეს ჩემი მხრიდან ნამდვილი სისულელე იქნებოდა. ამიტომ გადავწყვიტე, ცხოვრების ახალი ეტაპი, ურთიერთობების გამოსწორებით დამეწყო. ბევრი არ მიფიქრია თუ ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო ჩემი კომპანიონი ამ მოგზაურობაში. უჯრიდან მისამართი ამოვიღე და დედის სანახავად წავედი. სიხარულით მიმიღო და როცა ერთად გამგზავრება შევთავაზე, თავიდან ცოტა დაიბნა, თუმცა მალევე დამთანხმდა და ბარგიც სწრაფად ჩაალაგა. ერთი სიტყვით, მე და დედა ქალაქიდან გავემგზავრეთ და სვანეთში გადავიხვეწეთ. ბევრი არაფერი წამიღია, ცოტაოდენი ტანსაცმელი, კომპიუტერი და რამოდენიმე წიგნი. ასე დაიწყო ქალაქელი თავაშვებული გოგოს სვანური თავგადასავლები.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი სიბილა

ველი სვანურ თავგადასავლებს, რომელთა ლოგიკური შესავალი უკვე მოვისმინე. უკვე გითხარი, რომ ისე წერ, თითქოს კი არ მაკითხებ, სადღაც იქ მახეტიალებ?ხოდა, მინდა სვანეთშიიიი.

 




სიბილა
ველი სვანურ თავგადასავლებს, რომელთა ლოგიკური შესავალი უკვე მოვისმინე. უკვე გითხარი, რომ ისე წერ, თითქოს კი არ მაკითხებ, სადღაც იქ მახეტიალებ?ხოდა, მინდა სვანეთშიიიი.



მადლობა რომ მკითხულობბდა მუდამ ჩემთან ერთად ხარ. მიხარია თუ გახეტიალებ ❤
ამნისტორიის მიზანიც სწორედ ეგ არის

 



№3  offline მოდერი სალანდერი

" რატომ ვითამაშო ანგელოზობანა, როდესაც შემიძლია ღმერთი გავხდე?" - ჰმ.

მომწონს ნინა, მაგრამ ზოგჯერ მაღიზიანებს.
აი თუნდაც იქ, ფიზიკური რამეები რომ ჩაგრავს. კოცნა მოუნდა? კაცის რომელიც ჩვეულებრივი სი"რივით მოიქცა? მანდ შემოვულაწუნებდი ნინას.
გუგა ქლიბია, ძან ტიპური, ყველაფრის გაკეთება შეიძლებოდა, იმის გარდა რაც გააკეთა, ყველა შკალით, ნულს ქვემოთ მოათავსა თავისი პიროვნება. რაც არ უნდა გააკეთოს ჩემს სიმპათიას ვეღარ დაიმსახურებს და იმედია ამ იდიოტთან არ დარჩება ნინა.
ნინას არეულობაც არ მომწონს, მაგრამ ძლიერი გოგოა და დალაგდება.
დედამისის პერსონაჟიც მაინტერესებს და ისიც როგორ შეძლებენ ურთიერთობას.
მოკლედ კარგი ხარ და გელოდები.

 




სალანდერი
" რატომ ვითამაშო ანგელოზობანა, როდესაც შემიძლია ღმერთი გავხდე?" - ჰმ.

მომწონს ნინა, მაგრამ ზოგჯერ მაღიზიანებს.
აი თუნდაც იქ, ფიზიკური რამეები რომ ჩაგრავს. კოცნა მოუნდა? კაცის რომელიც ჩვეულებრივი სი"რივით მოიქცა? მანდ შემოვულაწუნებდი ნინას.
გუგა ქლიბია, ძან ტიპური, ყველაფრის გაკეთება შეიძლებოდა, იმის გარდა რაც გააკეთა, ყველა შკალით, ნულს ქვემოთ მოათავსა თავისი პიროვნება. რაც არ უნდა გააკეთოს ჩემს სიმპათიას ვეღარ დაიმსახურებს და იმედია ამ იდიოტთან არ დარჩება ნინა.
ნინას არეულობაც არ მომწონს, მაგრამ ძლიერი გოგოა და დალაგდება.
დედამისის პერსონაჟიც მაინტერესებს და ისიც როგორ შეძლებენ ურთიერთობას.
მოკლედ კარგი ხარ და გელოდები.


აუ არც კი მინდა პასუხი გაგცე სალანდერ ❤
შენზე უკეთ განა ვინ მიცნობს ❤

 



№5  offline წევრი Lineta

ანი
ნინა ხანდახან ისეთი ძლიერია, ისეთი მისაბაძი თუმცა ზოგჯერ ეს მისი მკრეხელური და ამპრტავნული გამოხტომები ძალიან მიშლის ნერვებს.
თუმცა ნინა "მინუსების" გარეშე ნინა ვერ იქნება.
გუგა უბრალოდ ქლიავის არასწორი სახეობის და ღოღნაშოს ნაჯვარია. ტიპი ასეთი იდიოტი როგორ უნდა იყოს ვერ ვხვდები.
ისტორია შესანიშნავია.
ავტორი გენიალური.
მიყვარხარ ❤️

 




მესამე თავში მივედით ზუსტად სათაურის არსთან ❤
მადლობა ლილე ❤

 



№7  offline წევრი ტატულიკა

ჩემი აზრით გუგას საქციელი სავსებით ნორმალურია, ნინამ ბევრად უარესი რამ გაუკეთა და მანაც სამაგიერო გადაუხადა. ასე რომ ეხლა ორივე თანაბრად დამნაშავეა და ბოლოს თუ ერთად იქნებიან არც ეს იქნება მიუღებელი

 




ტატულიკა
ჩემი აზრით გუგას საქციელი სავსებით ნორმალურია, ნინამ ბევრად უარესი რამ გაუკეთა და მანაც სამაგიერო გადაუხადა. ასე რომ ეხლა ორივე თანაბრად დამნაშავეა და ბოლოს თუ ერთად იქნებიან არც ეს იქნება მიუღებელი



ვნახოთ ჯერ დიდი რბოლოს მხოლოდ დასაწყისში ნინა ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent