შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მე და ჩემი ტყუპისცალი (თავი მესამე)


7-09-2018, 16:26
ავტორი Farvana
ნანახია 118

მე და ჩემი ტყუპისცალი (თავი მესამე)

ჩრდ.ნორვეგია
ფინმარკი,ნორდკაპის მუნიციპალიტეტი

ნორდკაპის ულამაზესი პორტი,რომლის გარშემოც ულამაზესი პატარა ქალაქია გაშენებული,სანაპიროდან კი კარგად იშლება თოვლით დაფარული თეთრი გორები,რომლები ამ ცივ გარემოს უფრო ლამაზს და ნაზს ხდის.ყველაფერი ისეთი თეთრია,თითქოსაქაურობას ღებავდნენ,მაგრამ საღებავები შემოაკლდათ და მხოლოდ თეთრი ფერი დარჩათ.ფერების კონტრასტს მხოლოდ სახლების აქა-იქ გამოჩენილი კედლები ქმნიდა.ყველაფერი ისეთ ნაზი,ფაფუკი და ლამაზი იყო ადამიანს გეგონებოდა აქ ამ სივრცეში ცოდვის ნატამალსაც კი ვერ ნახავდი,მაგრამ სადღაც გორებს შორის მიუდგომელ ადგილას შენობა იდგა,აქეთ იქით კი რუსული საბრძოლო ტანკები და ქვემეხები იდგა.გადაადგილებისათვის გამოყენებადი მძიმე ტექნიკა და რამოდენიმე სატვირთო,რომელსაც თეთრ ტანსაცმელში ჩაცმული ხალხი საშუალო ზომის ყუთებით ავსებდა.ერთი ტრაილერი მალევე გაივსო სხვადასხავ ყუთებით,რომლებიც უამრავი იარაღით იყო გავსებული,მათი გეზი ავღანეთისკენ მიმავალი გზა იყო.ნეტავ როგორ არ ეცოდებათ უდანაშაულო ხალხი?როგორ არ აქვთ სინდისი მათი გაკეთებული იარაღის გამო ამდენი ხალხი იხოცება?მალევე ჩაანაცვლა მეორე ტრაილერმა,ამჯერად მასში უზარმაზარი ნარკოტიკების პარტია იტვირთებოდა.არადა როგორი ლამაზი ჩანს გარედან,შიგნით კი საშინელება და ნამდვილი ჯოჯოხეთი ტრიალებს.შენობა მიწის ზემოთ არც სე მაღლაა ამოშვერილი,ქვემოთ კი ოთხი მისი ზომის საცავები და ოთახებია.ყვეაზე ქვემოთ კი უზარმაზარი ლაბორატორია,რომელშიც ათასობით „მეცნიერი“ ჰყავთ და ნარკოტიკებს გულდასმით ამზადებდნენ.თითქოს რაღაც ახალი აღმოჩენისთვის ემზადებოდნენ,რომელიც ადამიანს დაეხმარებოდა,მაგრამ არა,ისინი დამღუპველ ნარკოტიკს ამზადებდნენ.სულაც არ ეცოდებათ სხვისი შვილები,თავიანთსას კი უფრთხილდებოდნენ და სასტიკად უკრძალავდნენ ამ საწამლავთან მიკარებას.ზედა სართულზე უკვე გამზადებულ ნარკოტიკებს ასხამდნენ სპეციალურ პატარა ზომის ქილებში და გასატანად ამზადებდნენ.შემდეგ სართულზე კი ნარკოტიკის ფხვნილს ამზადებდნენ და თან პაკეტებში აწყობდნენ.ზედა სართული კი ბორდელს წარმოადგენდა,სადაც მხოლოდ მოსამსახურე პერსონალს ემსახურებოდნენ.ალბათ საშიენელებაა,როდესაც ამ ყველაფერს თხუთმეტი და თექვსმეტი წლის გოგონები აკეთებენ.როდესაც თვრამეტის ხდებიან ისინი აგდებენ გარეთ,როგორც ძაღლებს.შემდგე კი მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან იტაცებენ გოგონებს და აქ ამუშავებენ. ზემოთ კი მდიდრული სახლია მოწყობილი,ყველა წერტილი ისეთი ლამაზაი და შესაშურია,რომ ვერ იფიქრებ აქ თუ რამე სიბინძურე ხდება.მთავარ ჰოლში კაცი მდივანზე გაშლილ პოზაში ზის და ვისკს წრუპავს,თან ცალი ხელით პლანშეტს დაჰყურებს და ამოწმებს მიდის თუ არა საქმე ისე როგორც საჭიროა.
-მამა,რას უყურებ?
-იმ უსაქმურ ნაბ*ჭვრებს ვამოწმებ.
-იცი რა მამა,ცოტა არ იყოს და ძალიან რბილად ექცევი.
-რბილად?მეტი რა გავაკეთო?
-აი მაგალითად ის უმაქნისი და გაქნილი ნიკი ყველას თვალწინ წამებით მოვკლათ.
-ამით არაფერი შეიცვლება.
-როგორ არა საყვარელო მამიკო,ისინი მიხვდებიან თუ რამდენად საშიში და სახიფათოა ჩვენთან საქმის გაფუჭება.მიხვდებიან,რომ ისინიც მსგავსად დაისჯებიან და აღარ გააკეთებენ.
-არ მჯერა მაგ მეთოდის,ბევრჯერ მაქვს ნაცდელი,მაგრამ არ ამართლებს.შენ ახალგაზდა ხარ და ჯერ საკმარისი გამოცდილება არ გაქვს.
-მართლა?მე კი ვფიქრობ მათ ისე არ მოექეცი როგორც საჭირო იყო.მე მომეცი ამის უფლება და ნახავ ყველა როგორ დაგიკოცნის ფეხებს.
-ვნახოთ.
-არანაირი ვნახოთ საქმეს ეხლავე უნდა შევიდგე მამა.
-კარგი მარია.ისე შენი მშობლების დახოცვის საქმეზე რა ხდება?
-რა უნდა ხდებოდეს?როორც დაგეგმილი მქონდა,ჩემი საყვარელი დაიკო დაიჭირეს,მაგრამ ერთი რაღაც ვერ გავითვალისწინე.
-დავიჯერო შენს გამჭრიახ გონებას რამე გამორჩა?
-სამწუხაროდ ჰო მამა.ის პატარა კ*ხპა საგიჟეში ჩასვეს და არა ციხეში.
-ფუ ამის,არადა ციხეში მალე მოგვარდებოდა შენი დის გაქრობა.
-ჰო თან რაც ყველაზე ცუდია,იცი ვისთა ერთად ზის?
-ვისნ?
-მაია დათიაშვილთან.
-რაა?
-ხო მამიკო,ეს დაპალი ცხოვრება მაგრამ გვეკაიფება.
-როგორც ჩანს ის პატარა ძ*უკნა თავის დროზე უნდა გამეშვა უფასო ბილეთით საიქიოში.
-ახლა ამის დრო არ არის.სანამ იქ არიან საფრთხეს არ წარმოადგენენ,თან ცემი და იმდენად საშიშია არა მგონია მასთნ მიუშვა.
-იმედია,მინდა,რომ თვალი ადევნო,მცირე დეტალიც კი არ უნდა გამოგრჩეს.
-რა თქმა უნდა მამი.წავედი პატარა ნიკს ჭკუა უნდა ვასწავლო.ხტუნვა-ხტუნვით წავიდათითქოს სახალისო საქმე აკეთებდეს.მის დამხმარე გრეგორს სთხოვა დაუმორჩილებელი ნიკი მოეყვანა.მალე მიაბეს სკამზე და ქალაბატონს დაუტოვეს.
-ნიკ იცი დაუმოღცილებლებს რას ვუშვებით?ბიჭმა უბრალოდ ჩაიღიმა.
-როგორც ჩანს ღიმილი გყვარებია,არც ეგ არის დიდი პრობლემა,ჯობია უფრო ბუნებრივად იღიმოდე ვიდრე ხელოვნურად.მთელი სახე პირის გასწვრივ ჩაუსერა,ვის აინტერესებდა მოღრიალე კაცი?ბიჭები გარეთ სიგარეტს ეწეოდნენ და სულ ფეხებზე ე*იდათ შენი ნიკი.
-იცი მოღალატეებს რას უშვებიან ნიკ?არა არ იცი,მე კი ვიცი.შარვალი შეუხსენა დანით მამაკაცს ღირსება ერთი ხელის მოქნევით ბოლომდე მოაჭრა.კაცს იმდენად ჰქონდა სახე დაზიანებული ხმასაც ვეღარ იღებდა.მარიამ ყველა თითი სათითაოდ დააჭრა და ლანგარებზე გაანაწილა.შემდეგ ხელის ერთი მოსმით კისერი გამოჭრა და ღიმილით უყურებდა ყელიდან ჩამომდინარ წითელ ბლანტ სითხეს,რომელმაც სკამის ირგვლივ მთელი იატაკი მორყა.მოჭრილი თითები ერთ დიდ ლანგარის ნაპირებზე შემოაწყო,შუაში კი ნიკის თავი დადო და დიდებული ნაბიჯებით დაიძრა ქვედა სართულისკენ,სადაც უფროსები იჯდნენ თავიანთი დაუმორჩილებელი ძაღლებით.
-მოგესალმებით ყველას,მიდა დღეს მე გიმანსპინძლოთ.
-რა მოხდა ესეთი აქ რომ ჩამობრძანდით?
-საქმე,საქმე და ყოველთვის საქმე.ჯერ უნდა მივირთვათ.წინ ლანგარი გაასრიალა და ერთ-ერთ დამხმარეს სთხოვა და თავი მოხადე.ყველა დაფეთებული უყურებდა ნიკის დამახინჯებულ სახეს,ყვეას სახეზე ერთნაირი შიში იყო გამოსახული.ყველანი ჩასვრილ ბავშვებს გავდნენ,რომლებიც ცდილობდნენ მათი განავალი პირწმინდად დაეფარათ,მაგრამ ვიღაცამ შეძლო და გამოააშკარავა.
-ეხლა ყველამ მომისმინეთ.მე თვალები და ყურებ ყველგან მაქვს,არ გეგონოთ რახან აქ არ ჩამოვდივარ ეს იმას არ ნიშნავს არ გაკონტროლებთ.თქვენს დაგერშილ ძაღლებს ვეუბნები იქ ცხვირს ნუ ყოფთ სადაც საჭირო არ არის.ნუ აკეთებთ თქვენი ბედოვლათი უფროსების საქმეებს,თორემ თქვენ დაისჯებით.თქვენ კი ბატონებო თუ გსურთ თავი მხრებზე შეგრჩეთ,საქმე მიხედეტ და აქ პატარა გოგონების გა*იმვას თავი დაანებეთ.მაგდაზე ხელები დააკაკუნა და ტერიტორია დატოვა.მამაკაცები ნერწყვს ძლივს ყლაპავდნენ,ყველამ იცოდა,როგორი სასტიკი და ულმობელი ხდებოდა როდესაც საქმე ღალატს ეხებოდა.
-მამიკო მგონი შენმა ძვირფასმა მეწილეემა ამ წუთას შიშისგან ჩაისვარეს.
-ყოჩაღ,ჩემო გოგონა,ნამდვილად არ მეგონა ამას თუ შეძლებდი.
-ჩემში ეჭვი კიდევ გეპარება?
-მარია იქნებ წახვიდე მაიკთან და თქვენი პრობლემა მოაგვაროთ.
-მამა იმ ნაბ*ჭვარის სახელს ნუ მიხსენებ.







საქართველო
ფსიქიატრიული დაწესებულება

კატო
დერეფანში საშინლად გაბრაზებული მიდიოდა,უკან კი სოფია მოსდევდა,რომ გაეჩერებინა,მაგრამ სოფია სანდრომ და მისმა ბიჭებმა გაუშვეს.თვითონ კი კატო დაიჭირეს,თავიდან გაუძალიანდა,მაგრამ შემმდეგ სახეზე ნაჭერი ააფარეს და მწველმა სითხემ გათიშა.სადამსჯელო ოთახში ტომარასავით მოისროლეს და იქ დატოვეს.დაახლოებით ორსაათნახევარი დასჭრდა,რომ გამოფხიზლებულიყო.აზრზე,რომ მოვიდა გარემოს თვალი მოავლო,თავიდან სიბნელის დანახვაზე ეგონა ისევ მარიამ გააკეთა,მაგრამ როდესაც ყვირილი დაიწყო და უპასუხეს,მისმა ახალმა ფსიქოლოგმა გააკეთა ეს,შედარებით დამშვიდდა.ყველაზე მეტად რაც უნდოდა ანდრეას გაგლეჯვა იყო.ცოტა ხნით მაინც მიეცათ მისთვის,რომ ჭკუა ესწავლებინა.ასეთ სიბნელეში ადამიანი ვერაფერს გააკეთებს.კატო უბრალოდ დადიოდა ოთახში მიმართულება რათქმა არ იცოდა.რამდენიმეჯერ შეასკდა კედელს,მაგრამ ფარხმალი არა დაუყრია.გასართობს ეძებდა,მაგრამ ვერფაერი იპოვა.ბოლოს გადაწყვიტა,ერთი კუთხიდან შემოყოლოდა მთელ ოთახს და იქნებ პატარა კენჭი მაინც ეპოვნა.ბოლო კუთხეში რაღაც რბილი იპოვა,ხელები ნელა წაიღო ზემოთ,როდესაც თითქმის შუამდე მივდა,იგრძნო,როგორ აუდიოდ-ჩამოუდიოდა,რაღაც შეეშინდა,მაგრამ გზა განაგრძნო,ზემოთ კი მრგვალის რააღაც იყო,ხელები გადაატარა და ადამიანის სახე გამოიკვეთა,კერძოდ მამაკაცის,მამაკაცი ძალიან მძიმედ სუნთქავდა,ხმის ამოღება არ შეეძლო,მაგრამ ცოცხალი იყო.ხელები გაუშალა და წეროების თამაში დაიწყო,ყველა ჯერზე კატო იგებდა,ეს კი აღარ მოწონდა.ლოყებზე დაუწყო წვალება,მაგრამ არც ამან გაამხიარულა,კაცმა უცებ ხმა ამოირო და მხოლოდ ერთი სიტყვის თქმა შეძლო.
-მიშველეთ!კატომ მაშინვე კარების ძებნა დაიწყო და როგორც კი მიაგნო ბრახუნი ატეხა.ხმას არავინ სცემდა,ბრახნს და ყვირილს უმატა.ინებეს კარები გააღეს.
-ადამიანი,რომ კვდებოდეს კარები არ უნდა გააღოთ.
-ჩვენ მხოლოდ ბრძანებას ვასრულებთ.რა გინდოდათ დროზე თქვით თვქენს გამო პრობლემას არ შევიქმნი.
-რომელიღაც კუთხეში ცოცხალი მამაკაიცია,რომელსაც დახმარება სჭირდება.
-უკვე მოლანდებები დაგეწყო?
-არაფერიც დამწყებია,შეგიძლია,ნახოთ.
-ბიჭები სანათები მოიტანეთ და ვნახოთ.
-მგონი ეს გოგო მართალს ამბობს,აქ მართლა მამაკაცია.
-ეხლავე გამოიყვანეთ.
-რამდენი ხანია რაც აქ ვარ?
-ოთხი საატია.
-მეტი არა?
-არა და შეგიძლია აწი მშვიდად იყო აღარვინ შეგაწუხებს.
მისი „სათამაშოც’’ კი წაართვეს.ვერაფერი მოიფიქრა და სიმღერა დაიწყო,ნუ სიმღერა რა უფრო ყროყინს ჰგავდა,მაგრამ თავისას ისწორებდა.მთელი ერთი კვირა სიბნელეში გაატარა.მზის ციცქნა სხივის სინათლეც კი არ ჰქონდა ნანახი,არც ვინმე სცემდა ხმას,ძალიან დათრგუნულად გძნობდა თავს,ყველაზე მეტად აქედან გასვლა უნდოდა,მაგრამ არავინ აკითხავდა,რამოდენიმეჯერ შეწუხდა,უჭმელობის გამო.ერთი კვირის შემდეგ კარები გაიღო,საიდანაც სინათლე შემოვიდა,იქეტ კუთხაში წავიდა სადაც სიბნელე იყო.სიბნელეს იმდენად იყო შეჩვეული სინათლეს ვეღარ ეგუებოდა.ბიჭებმა ძალით გამოიყვანეს გარეთ,როგორც კი სინათლე მოხვდა მაშინვე გონება დაკარგა.ერთი კვირა საავადმყოფოში გააჩერეს,ძალიან დასუსტებულიყო,ანდრეამ გაფრთხილება მიიღო პაციენტზე დაუდევრად მოპყრობისთვის.ერთი კვირის შემდეგ პაციენტს ესტუმრა.
-გამარჯობათ!აბა როგორ არის თავნება პაციენტი?
-თავნება თქვენ უფრო ხართ ვიდრე მე,რა უფლებით გამომკეტეთ იქ?
-იმ უფლებით,რომ გრძელი ენა გაქვს,არ იცი როგორ უნდა ელეპარაკო ფსიქიატრს,რომელსაც შენი დახსნა შეუძლია,როგორც ჩანს ისე მოგწონს აქაურობა მზად ხარ აქ დარჩე?
-არაფერიც არ მომწონს,თქვენ არ გიყვართ მართალი პაციენტები.მე კიდევ პირში გითხარით სიმართლე და ამიტომ გამიმწარეთ სიცოცხლე.
-ენა ისევ გრძელი გაქვს,ეს კი ძალიან ცუდია.როგორც ჩანს ენის მოჭრა დამჭირდება შენთვის.
-ვერაფერსაც ვერ მიზამ.აქედან გამოვალ და ჭკუას გასწავლი.
-კი როგორ არა.ვერაფერსაც იზამ პატარა ქალბატონო.
-მაგასაც ვნახავ,ხეპრე!ბოლო სიტყვა მთელი ხმით მიაძაღა კარში გალუს ანდრეას,მან გაიგონა,მაგრამ არ ინდომა ამ უტაქტო გოგონაზე გამოყოლა,ნამდვილად არ აპირებდა მის გამო სამსახურის დაკარგვას.ორ დღეში კატო გაწერეს და ისევ საგიჟეში გაუშვეს.როგორც კი მივიდა ანდრეამ თავის კაბინეტში დაიბარა,მისთვის სიახლეები უნდა ეცნობებინა.კატოს ხელში ტავისი გაკეთებული პატარა დანა ეჭირა.ბოროტი ღიმილით მიაბიჯებდა კაბინეტისკენ.ანდრეა თავჩარგული იყო საბუთებში,კატოს მოსვლაზე თავი არ უწევია და სწორედ მანდ დაუშვა შეცდომა.კატომ ისარგებლა და კისერზე მოაბჯინა დანა.
-აბა ბატონო ანდრეა,შევძლებ თუ არა შურისძიებას?
-კატო ეგ სათამაშო ეხლავე დადე.
-არაფერსაც დავდებ.თქვენ ხომ ისარგბელეთ ჩემი სისუსტით,ხოდა მეც ვისარგებლებ.
-კატო საქმე გაიფუჭებ და სამუდამოდ აქ დარჩები,დააგდე ეგ წყეული დანა.კისერზე უფრო მეტად მიაბჯინა.
-გაჩუმდი,მე შენთვის ლაპარაკის უფლება არ მომიცია.
-შენ მე ვერ დამიკაბნი პატარა ქალბატონო.ხელი წაავლო დანაში და ზურგს უკან გადაუტრიალა.კატო ტკივილისგან დაიკლაკნა.
-გამიშვი სადისტო მტკივა.
-გტკივა?ხოდა ძალიანაც კარგი.ხელს იმ შემთხვევაში გაგიშვებ თუ კი ენას დაიმოკლებ და წესიერად მოიქცევი.
-გეფიცები წერისეად მოვიქცევი ოღონდ გამიშვი.თვალებიდან ცრემლიწასკდა,მართლა საშინლად მტკივნეულად უჭერდა,მამაკაციც ვერ გაუძლებდა,იმდენად მწარე და მტკივნეული ხელი ჰქონდა.
-არ მჯერა შენი სიტყვების.ხელი კიდევ უფრო მაგრად მოუჭრა.
-გემუდარები.
-მგონი შეძელი დარწმუნება.ეხლა კი დაბრძანდი და მომისმინე.
-ნამდვილი ურჩხული ხარ.თან ლაპარაკობდა თან სლუკუნებდა.
-გეყოს ტირილი!იმღელაზე იყვირა კატო სკამიდან შეხტა.მაშინვე მოიმშრალა ცრემლები და ჩუმად განაგრძო ტკივილთან შეგუება.-ამ ერთ კვირაში ბევრი რამ გავიგე.ვალესთან ვიყავი მისული და დამიდასტურა რომ შენ მისი ქალიშვილი ხარ და გყავს ტყპუპისცალი მარია.ასევე ვიყავი შენს მეგობარ ნინასთან,რომელმაც დაადასტურა.გარდა ამისა,გავიგე,რომ შენი ძმა გეგა ცოცხალია,საინტერესოა საბუთებში რატომ არ არის აღწერი?
-იმიტომ,რომ დემეტრეს სიკვდილის შემდეგ გავიგე.
-მანამდე არ იცოდი?
-არა.
-გავიგე შენი და ამდენი წელი ვისთან ერთადაც იზრდებოდა და ნამდვილად არ მიკირს მისგან ასეთი უგულობა.
-ვისთან იზრდებოდა?
-მსოფლიოში ყველაზე დიდ ნარკომოვაჭრესთნ ჯონ კრუგერთან.
-ამ წუთას კრუგერი ახსენეთ?
-სმენა არ გქონია დაქვეითებული და რატომ გაიკვირვე?
-მეცნო ეგ სახელი და იმიტომ.
-გეცნობა,აბა რა იქნება მსხვილ დამნაშავეებს შორის მესამე ადგილზეა.
-მაგიტო არა.
-რატომ?
-მაია დათიაშვილმა მომიყვა მასზე.
-ვინ?
-მაიამ,აი იმ გოგომ ცალკე ფარდულში რომ არის.
-იმ შეშლილმა.
-შეშლილი არ არის,უბრალოდ ჩემსავით გარემოებების მხვერპლია.ყველაფერი მოუყვა,რაც მაიამ მოუყვა,შემდეგ მასაც ესტუმრეს და იგივე მოისმინეს მისგანაც.საქმე ნელ-ნელა წინ მიიწევდა.
-ძალიან კარგია,მაგრამ მაია შენს ვარაუდს არავინ დაუჯერებს.
-ვიცი.
-მაგრამ შეგვიძლია მოგხსნათ გიჟის წოდება,ოღონდ დამამტკიცებელი საბუთები დაგვჭირდება.
-ეგ არ არის პრობლემა ჩემ მეგობარ ნატასთან მიდით,მას მივეცი საბუთები და ის დამეხმარება.
-მაგრამ,რომ არ მენდოს.
-წერილს დავწერ და მას მიეცი.
-რა თქმა უნდა.კატოს სახეზე ბედნიერი ღიმილი დასთამაშებდა.შეძლებდა ამ კედლებიდან გასვლას და შურისძიებას.მისი ამდენი ხნის ოცნება ნელ-ნელა სრულდებოდა.იმ ღამით ყველაზე ტკბილად ეძინა ამდენი ხნის მანძილზე.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent