შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბნელი ტყე (თავი 6)


8-09-2018, 00:51
ავტორი Tamta Kurtskhalidze
ნანახია 147

ბნელი ტყე (თავი 6)

თეთრი ბურუსი ჩამოწვა, ტყეში ვიყავი ყელი მტკიოდა, ხელი ყელთან მივიტანე და რაღაც ცივი ვიგრძენი, ხელი მივიშორე და სისხლი დავინახე, ნაკბენი მქონდა ყელი მეწვოდა და ტკივილისგან თაბრუხემხვეოდა, ყველაფერი ტრიალებდა. შემდეგ, ტყიდან ის გამოვიდა შავები ეცვა, სახეზე არანაირი ემოცია არ ეტყობოდა, შიში და ტკივილი ერთმანეთში ამერია.
- გთხოვ, არაფერი დამიშავო - ის ისევ შეუჩერებლად მოდიოდა, ფეხებს ვერ ვაქანებდი, ესე მეგონა ორმოში ვიდექი და ვაქცევის საშუალება არც კი მქონდა
- გთხოვ, გამიშვი , გთხოოვ... - მომიახლოვდა და ყელზე ხელები მომიჭირა, დაიხადა და მისი ეშვები ჩემს კაპილარში ღრმად ჩაერსო, ვგრძნობდი როგორ ცარიელდებოდა სისხლი ჩემს ორგანიზმში, ბოლოს სუნთქა ვეღარ შევძელი და ნათელ ფერებში ჩავიძირე.
კივილით გამომეღვიძა, გაოფლილს და შეშინებულს ტირილის თავიიც კი არ მქონდა, აივანზე გავედი სუფთა ჰაერი ყველაფერს მერჩივნა და მჭირდებოდა, გარეთ უკვე დაღამებულიყო ყველაზე მეტად ბურუსი მაშინება რომელიც მართლაც, სიზმარივით ტყეს შავი ბნელი ბურუსი ერტყა, თითქოს ბურუსი ტყის საიდუმლოს ინახავსო, ფილტვები სუფთა ჰაერით ავივსე და პირველ სართულზე ჩავედი
ყავა გავიკეთე და ცეცხლი დავანთე, არ მინდოდა მოსულიყო რადგან მისი მეშინოდა. დიახ მეშინოდა რომ სიზმარი რეალობას დაემსგავაებოდა და ის რაიმეს დამიშავებდა, ვერ მივხვდი რატომ ვიყავი ესეთი გულჩვილი და როგორ დავთანხმდი ჩემთან სახლში მოსულიყო, ის ხომ ცივსისლიანი არსებააა, ადამინიც კი არარის, არა მასსზე ნამდვილად ვერ ვიტყვი ადამიანია თქო. ან მისი მეგობარი რომელმაც ტყეში შემაშინა ისეთი.. ისეთი ამაზრზენი და საშიში იყო. როგორ უნდა ვენდო ესეთ არსებას, მაგრამ მაინც ყველაფერი უნდა გამერკვია, ეხლა ვერაფერს ვერ გავხვდებოდი რადგან უკვე დავთანხმდი. მაგრამ შემდეგ მას აღარ ვნახავდი, არასდროს. გარეთ სასწაულად წვიმდა, ელვა სახლს ანათებდაა ამიტომ სინათლე არც ჩამირთავს, გეგონებოდათ წვიმა რამეს გგლოვობსო, ჭექაქუხილი აქაურობას ანგრევდა დროგამოშვებით. მე კი ამ ამინდით ბედნიერი ვიყავი, მიყვარდა წვიმა და წვიმაში ძილი,საათს დავხედე 11:58 წუთი, პლედი შემოვიხვიე საშინელი სიცივე იყო სახლში, ბუხარიც კი ვერ ათბობდა სახლს ამიტომ ბუხართან ახლოს ვიჯექი, საათმა თორმეტჯერ ჩამოკრა და კარებზე დაკაკუნების ხმაც გაისმა, შემეშინდა გამახსენდა რომ ის უნდა მოსულიყო, ავდექი და კარები გავაღე. წვიმის წვეთები სახეზე წვეთებად ჩამოსდიოდა, შავი შარვალი და შავი მაისური ეცვა, შავ ფონზე კი მისი თეთრი სახე ანათებდა, მისი წითელი თვალები ანათებდა, როგორც კატის ღამით. ხელით ვანიშნე შემოდი თქო, უკან გავყევი და ჩემს ადგილს დავუბრუნდი პლედი ისევ შემოვიხვიე, მან კი მდივანზე კომფორტულად მოკალათდა.
- კარგია რომ დაკაკუნება ისწავლე და პირდაპირ არ შემოხვედი - შეურაწყოფილი სახით არ შემოუხავს,პირიქით გამიღიმა
- ადვილად ვწავლობ.
- კარგია, დავიწყო შეკითხვების დასმა? - თანხმობის ნოშნად თავი დამიქნია.
- ვამპრების გარდა ამ ტყეში სხვა არსებებიც არიან?
- არსებები? კი არიან, მაქცები, ფერიები და ჯადოქრები.
- და როგორ ცხოვრობთ იქ? ქალაქში არ გამოდიხართ? მოსახლეობა ვერ გამჩნევთ? - ფიქრობდა, ალბათ ეთქვა თუ არა ყველაფერი
- ტყეში რომ შეხვალ შუაში ჭაობია, ჩვეულებრივმა ადამიანმა რომ შეხედოს ამ ჭაობს ვერაფერს დაინახავს, უსასრულო ჭაობის გარდა და ჩვენ ვხედავთ იმას რაც არის, პატარა ქალაქი, დასახლება რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ ოთხი ზებუნებრივი არსება, ქალაქიც ოთხ ნაწილადაა გაყოფილი, მაგრამ ყველას და ყველაფერს თავისი წესი აქვს, სიმშვიდე და ურთიერთპატიცისხემა, ეს რომ არიყოს ხალხი, ადანიანები ჩვენზე გაიგებემ, იქაურობა ძალიან ლამაზია, ასევე არიან ჩვენნაირებიც რომლებიც ჩვენთან არ ცხოვრობენ, ისინი ადამიანებთან ერთად ჰარმონიულას არსებობენ, მაგრამ მათაც აქვთ წესები, ვერავინ უნდა მიხვდეს ვინ და რა არიან. - თხეობა დაასრულა, ყველაფრის გადახარშვას ვცდილობდი
- და ესეთი ტყე მხოლოდ ერთია? - ეხლა კი მან გადაიხარხარა და შემომხედა
- არა, დაახლოებით 15-20
- ღმერთო ჩემო ამდეენი ხართ?
- ჩვენს ტყეში დაახლოებით ასნი ვართ, ყველგან ესე არიან.
- და ხალხი როგორ იკარგება ტყეში? ან რატომ როცა არაფრის დანახვა შეუძლიათ?
- ფერიები, ისინი მათ ექსპერიმენტებისთვის იყენებენ, ჩვენ მათ წინაშე უძლურნივართ, ისინი ძლიერები არიან.
- რითი იკვებებით?
- ცხოველებით და ადამიანებით ხოლმე, შეუმჩნევლად ისე რომ სხვამ არ დაგვინახოს.
- ღმერთო ჩემო. - მინდოდა მალე წასულიყო რადგან შიშისგან ვკანკალებდი
- მე რატიმ მიყვები ამ ყველაფერს? არ გეშინია რომ დაგასმენთ?
- ვერაფერს იზამ, ჩვენ ვერაფერს დაგვაკლებთ თქვენ ადამიანები.
უკვე გაბრაზებული მიყურებდა, ავდექი და მკაცრისახით შევხედე
- ადამიიანებს ცდებს უკეთებთ და კიდევ რაიმეს ამბობთ? - ისეთიუგრძნობი სახე ჰქონდა ვითომ ვირთხებზე ვკითხე რამე.
- ჩვენ ესეთები ვართ, მე შენი და შენნაირების სისხლის ვცოცხობ. აი ესარის ჩემი პასუხი ნიტა - სიმწრის ღიმილით გავუღიმე.
- და ეს არის სამართალი? ჩვენ არც კი ვიცით რომ არსებობთ და ამის გამო სისხლი უნდა ამოგვწოვით? ამის შემდეგ იტყვი რომ არსება ან მონსტრი არხარ? - თვალებში ცეცხლი აენთო, ისეთი გაბრაზებული იყო, უკან გადავდგი ორი ნაბიჯი,ადრენალინის მიზღვავებას ვგრძნობდი
- ნუ დაგავიწყდება რომ მეც იდესღაც ადამიანი ვიყავი და ვიცი როგორია ადამიანობა.
- არაფერიც, არაფერი არიცი, ცივსისხლიანი ხარ - ჩემსკენ წამოვიდა და ძალიან ახლოს მოვიდა, ვცდილობდი შიში არ დამტყობოდა.
- იცი რატიმ მიგიყევი ეს ყველაფერი? მაინტერესებდა როგორი რეაქცია გექნებოდა, როგორ მიიღებდი ამ ამბავს, შენს თავს შეხედე შიშისგან კანკანლებ, ესეთები ხართ თქვენ ადამიანები - შემდეგ ხელი, ყელის კაპილარზე დამისვა - შემიძლია, გიკბინო და რამოდენიმე წამში სისხლისგან დაგცალო, მაგრამ არაა რადგან ყველაფერი მოგიყევი ცოტათი ვიხალისებ შენით - ხელი მომკიდა და სახლის უკანა კარიდან გამიყვანა, ხმას ვერ ვიღებდი, განა არ მინდოდა? უბრალოდ ვერც კი ვლაპარაკობდი, ტყეში შემიყვანა და იმ ჭაობთან მიმიყვანა რაზეც მელაპარაკებოდა მშვიდად რამოდეიმე წუთის წინ.
- რასაკეთებ? უკან წამიყვან ახლავე - ჩემსკენ შემოტრიალდა და ბოროტად ახარხარდა
- შეგეშინდა ნიტა? შენით მოგიწევს უკან დაბრუნება. მხოლოდ შენით, ვამპირს თხოვ დახმარებას და სახლში წაყვანას? ბედის ირონიაა არაა? მიდი წადი. - იმდენად გავბრაზდი, იმდენად რომ ტირილს ვიკავებდი, ხელი გავაშვებიე და ბნელ ტყეს შევხედე, ის მართლაც ბნელი იყო, საშიში და ჩუმი.
- წავალ, დიახაც წავალ. - შევტრიალდი და ზურგს უკან "ვამპირი" ალაპარაკდა.
- ლონდონში ესეთ ტყეში შევედი, 19 ვიყავი გარდატეხის ასაკი მქონდა, დეპრესიაში ვიყავი იმის გამო რომ დედა და მამა შორდებოდა, მარტო ყოფნა მინდოდა ტყეში რომ შევედი ერთი ადამიანი შემხვდა(მაშინ ადამიანი მეგონა) , დიდ ქვაზე ვიჯექი ხელები სახეზე მქონდა მიფარებული, მკითხა და გჭირსო ჯერ შემეშინდა და მერე ვუყვირე რაშენი საქმეა თქო, მკითხა გინდა დაგეხმაროვო, შემდეგ კი მიკბინა, რომ გამოვიღიძე ამ ტყეში ვიყავი ამ ადგილას ვეგდე, სისხლი მთელ მაისურზე მქონდა, მაგრამ ამ ტყის მაგივრად მე ქალაქს ვხედავდი რომელიც არც თუ ისე შორია და იცი რატომ? მე უკვე ვამპირი ვიყავი, მას შემდეგ 98წელი გავიდა და მე ისევ ვამპირი ვარ, ალბათ სახელს მკითხავდი ადამიანი რომ ვიყო, რონი მქვია. წარმატებებს გისურვებ ნიტა. უკან შევტრიალდი მაგრამ ის იქ აღარ იყო, მხოლოდ მის აჩრდილს ვხედავდი წარმოსახვაში როგორ იწვა ამ მინდირზე დასისხლიანდბული, მარტო, შესინებული და გავამპირებულები, იქ ის მოკვდა როგორც ადამიანი და გაჩნდა როგორც ვამპირი, ტირილი მინდოდა მაგრამ ჯერ აქედან უნდა გამეღწია ყველაფერზე დასაფიქრებლად. გავიქეცი, ესე არასდდოს გავქცეულვარ, რონიმ აქ რომ მომიყვანა სულ რამოდენიმე წამი დაჭირდა მე კი ჯერ ხის სახელობის აბრასაცკი ვერ ვხედავდი ( პირველად მოვიხსენიე ის სახელით) გავჩერდი რადგან ფილტვები გასკდომაზე მქონდა, ის სიზამარი გამახსენდა რაც ბოლოს მესიზმრა, იგიცე სიტუაცია იყო, ბურუსი ხეები და გამეფებული სიჩუმე, ჩურჩულის ხმა გავიგონე და წამოვიყვირე, სიტყვებს კარგად ვერ ვიგებდი მაგრამ მაინც მესმოდა "ის არის? კი ისარის" მეორე ხმა პასუხობდ უფრო ბოხი " არვიცი, მას გავს " პირველი ხმა სიცილით პასუხობდა " უყურე როგორი შეშინებულია, საწყალი" , " ისეთი ტკბილი სუნი აქვსს, ვეთამაშოთ?" , შემდეგ აღარაფერი გაიგონია რადგან მოვრბოდი, იმდენი ვირბინე სანამ ხის აბრას არ შევასკდი, სიხარული და ტკივილი ერთად ვიგრძენი, შუბლზე თბილ სისხლს ვგრძნობდი, არვიცი როგორ მაგრამ ტბამდე მივაღწიე ტყიდანრომ გამოვედი საბოლოოდ გავიგე როგორ თქვა ქალის ხმამ " ჩვენ ის გვჭირდება, მას ისეთი კარგი სუნი აქვს" , სახლში შევარდი და კარები კარგად ჩავკეტე, არვიცი საიდან ჩემოსმოდა ან მესმოდა ეს ხმები მაგრმ მეგონა ვინმე ყურში ჩამჩურჩულებდა ამ ყველაფერს. სამი ჭიქა წყალი დავლიე და ყველა კარი, ფანჯარა ჩავკეტე. ოთახში ავედი და საბანში გავეხვიე, რამოდენიწამში ფანჯრის ჩალეწვის ხმა გავიგე და შეშინებული წამოვარდი, ქვაზე მიმაგრებული იუყო ჩემი ტელეფონი მავთულხლართით, შარვლის ჯიბეში მედო ალბათ ამომივარდა მათ თქვეს რომ მეთამაშებიან და ისინი ამას ნამდვილად აკეთებენ. ფანჯარაძი გავიხედე და წითელ თმას მოვკარი თვალი, სიბნელეში იდგა და არ ჩანდა მისი სახე, ქალი იყო. შემდეგ შეტრიალდა და ხეებში გაუჩინარდა. გულაჩქარებული და მარტოსული ვიყავი, ვლოცულობდი თუმცა არვიცი ეს მიშველიდა თუ არა, საკუთარი გულის ცემა მესმოდა, ისინი გაიმარჯვებენ ამის მჯეროდა, მაგრამ მე არ დავნებდებოდი მხოლოდ 23 დღე უნდა გამეძლო აქ, იმაზე ძლიერი და უშიშარი უნდა ვყოფილიყავი ვიდრე ოდესმე. ოთახის კუნხეში ოთხად მოვიკეცე და ტირილიდავიწყე.

p.s იმედია მოგეწონებათ ჩემი ისტორია, იმედია წარმოიდგენთ ყოველ სცენას, წარმოსახვის უნარი დაგჭირდებათ ბნელ ტყეში მოსახვედრად!скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline მოდერი ბელუ შეროზია

კარგი იყო!
მომეწონა, თუმცა ერთი-ორი შეცდომაც ვნახე :)
ვფიქრობ საინტერესო იქნება გაგრძელება!
მომწონს ეს ტყე, და ის სიცივეც ძალიან.
ვიმედოვნებ მოცულობას გაზრდი kissing_heart
წარმატებები და არ გვალოდინო დიდხანს heart_eyes

 



№2 წევრი Farvana

ვაუ
ნამდვილად არ ეგონა ასეთი დამაინტრიგებელი თუ გახდებოდა.არა ინტრიგა კი იყო,მაგრამ ეხლა გამძაფრდა და სააშინლად მომწონს,დაძაბული ვკითხულობდი,თითოეულ მომენტს და ბოლომდე შევოგრძნობდი იქ ყოფნას საღოლ შენ.თავები გაზარდე მართლა არ მყოფნის..
--------------------
ფარვანა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent