შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბნელი ტყე (თავი 7)


10-09-2018, 02:35
ავტორი Tamta Kurtskhalidze
ნანახია 127

ბნელი ტყე (თავი 7)

დილით გამეღვიძა, არვიცი როგორ ჩამეძინა მაგრამ კოშმარი აღარ დამსიზმრებია იმიტომ რომ სიზმარში მთელი საღამო ვიყავი, მთელი ჩემი ცხოვრება გახდა კოშმარი, კოშმარი რომლიდანაც გამოღვიძება არ შემიძლია.
სააბაზანოში შევედი, გამოსვლა არ მინდოდს მეგონა წყალი, რომელიც ჩემს სხდულს წმენნდა სიბინძურეს, ტკივიკს, შიშს და დაძაბულობას ჩამომირეცხავდა. ბოლოს მაინც გამოვედი, რეალობას უნდა შევგუებოდი. თვალებს ვხუჭავდი თუ არა წითელთმიანი ქალი მელანდებოდა, შემდეგ რონი რომელიც მიწაზე უმოწყალოდ ეგდო, სისხლიანი და დაუცველი, გული საშინლად მეტკინა, მაგრამ... დიახ მაგრსმ ვერაფერს ვერ გამოვაწორებდით, ის უკვე შეიცვალა, მოკვდა როგორც ადამიანი, მაგრამ სასუფეველი ვერ ჰპოვა მისმა სულმა.უსასრულო ცხივრების გზაზე გადაიჩეხა, ნებით თუ უნებლოეთ ამას მნიშვნელობა არააქვს როდესაც ეს უკვე მოხდა. გუშინ მარტოდმარტო დამტოვა შუა ტყეში, მისთვის ხომ არაფერი დამიშავებია ის ცივსიასხლიანი და მონსტრია, რეალობას უნდა ჩახედოს თვალებში. მაგრამ ადამიანს იმის დაჯერება არასდროს არ უნდა რაც მართალია, შეიძლება ხვდებოდეს სიმართლეს მაგრამ თავს არწმუნებდეს რომ ეს ტყუილია. ესეთები ვართ ჩვენ არა მხოლოდ ზებუნებრივი არსებები, ადამიანს დაბრკოლებებთან პირისპირ დადგომის ყოველთვის ეშინია, სასაცილოა არაა? თუმცა სასაცილო სრულებით არარის. უსასრულო ტანჯვა გველის წინ, სუსტებს. მეც სუსტივარ მაგრამ ჩემზე სუსტი ისაა ვინც ამას არ აღიარებს. შარვალი და ფართე სვიტერი ჩავიცვი, ერბო კვერცხი შევჭამე და სიგარეტს მოვუკიდე, ორი ღერი მოვწიე ერთად ეს რეკორდია. არ მინდა ამ გაუგებრიბაში ყოფნა სანამ მზე გადავა ტყეში უნდა დაბურნდე, ყველაფერი უნდა გავარკვიო, ყველაფერი.
- გამოდიიით, მე აქ ვარ თქვენს ტერიტორიაზე - შუა ტყეში ვკიოდი, შიში, და გაქცევის სურვილი გამიქა, სახლში ვერ ჩავიკეტებოდი და ამ სახლიდან არ გავიქცეოდი, ამაზე დიდ შეცდომას ვერ დავუშვებდი, ვივჯ სახლში რომ წავიდე, უკან რომ დავბფუნდე მთელი ცხოვრება ვინანებ.
- ჩემი ფეხით მოვედი თქვენთან, მოდით მე აქ ვარ - მხოლოდ ფოთლების შრიალი არღვევდა ტყეში გამეფებულ სიჩუმეს. არავიმ, არავინ გამოდიოდა.
- რისი დამტკიცება გინდა? რომ მამაცი ხარ? - უკან შევტრიალდი, ჩემს წინ წითელთმიანი გოგონა იდგა, მასაც რონივით თეთრი სახე ქონდა, ისეათი ლამაზი იყო, ესე მეგონა ნახატი იყო. გამბედაობა მოვიკრიბე
- არა მე ადამიანი ვარ რომელსაც ყველაფრის დამტკიცება უნდა, მე ადამიანი ვარ რომელსაც არ უნდა მთელი ღამე შიშში და ტირილში არ გაატაროს - მკაცრი სახე შეეცვალა და სახეზე თანაგრძნობა ეტყობოდა
- მაპატიე, არ მინდოდა შენი ფანჯრის გატეხვა უბრალოდ ვერ მოვიფიქრე როგორ მომცა შენთვის ტელეფინი, სახლში რომ შემოვსულიყავი შეგაშინებდი და ეს არ მინდოდა.
- გუშინ ბევრი რამ მოხდა, რონიმ ჭაობთან დამტოვა მარტო, შემდეგ ვიღაცეების ჩურჩული მესმოდა როგორ ლაპარაკობდნენ ჩემზე, მათ თქვეს რომ მე ის ვარ, ვინ ის? - ბოლოს თითქმის ვკიოდი, რადგან ყველაფერი ისევ გამახსენდა.
- ჯონი და ჯასტინი იყვნენ, ისინი ვერაფერს დაგიშავებნენ, მაგრამ არ ვიცი ეს რატომ თქვეს. შენ აქ არუნდა იყო? ნუთუ არ გესმის? როგორც ვხვდები რონიმ ენა ვერ გაააჩედა და ყველაფერი მოგიყვა, შენ აქედან უნდა წახვიდე, ვერავინ დაგიცავს მაიკლმა თუ ყველაფერი გაიგო.
- მაიკლი ვინ არის?
- მაიკლი 900 წლის ჰიბრიდია, ის ყველაზე ასაკოვანი და ძლიერი ჩვენს ტყეში, ის ძალიან საშიშია.
- ამას მნიშვნელობა არააქვს, შენ იცი ჩვენს შესახებ ყველაფერი. არვიცი რონი რამ გააგიჟა ესეთი რამ არასდრის გაუკეთებია, შენზე თუ არა საკუთარ თავზე მაინც უნდა ეფიქრა - თავი გაბრაზებულმა გააქნია
- მე არაფერ შუაში არვარ, ჩემი ბრალია აქ რომ ჩამოვედი მაგრამ მე ხომ არვიცოდი არაფერი.
- შენ არ გადანაშაულებ, უბრალოდ მეცოდები. მაიკლი თუ გაიგებს არ გაცოცხლებს დამიჯერე - თუ ამ ვამპირს ეშინია იმ მაიკლის, მე ორმაგად უნდა შემეშინდეს, მითუმეტედ ვიცი რა არის ჰიბრიდი, ვამპირის და მაქციის ნაჯვარი ( მადლობა გადავუხადე ღმერს გულში "ვამპირების დღიურს" რომ ვუყურე)
- აქ აღარ შემოხვიდე, შენთვის რამის დაშავრბა რომ დომოდათ გუშინ ან აქამდეც გააკეთებდნენ.
- მადლობა რომ დამელარაკე და მომისმინე.
- მეც ადამიანი ვიყავი და ეხლაც ადამიანი ვარ გულით რომელიც არ ფეთქავს, მაგრამ ვამპირობა მე მინდოდა, განა არის რაიმე ამაზე კარგი?
ტყე ისე გავიარე არ შემშინებია, ახალი დარდი დამემატა ვიღაც მაიკლი, იმ ჯონის ან ჯასტინს რომ ეთქვათ რამე? არაა აქამდე ეტყოდნენ. ტბასთან მივედკ და ჩამოვჯექი თან ტელეფონმა დარეკა
- დედიკო?
- ნიტა ჩემო ყვავილო, როგორ ხარ?
- კარგად დე, თქვენ როგორ ხართ?
- ჩვენ კარგად, შენთვის სიურპიზი მაქვს - ოღონდ ეს არა, ოღონდ ეხლა არა
- რა სიურპრიზი? -მამას ხმა გავიგინე როგორ ღიღინებდა
- შენთან ორი დღით მოვდივართ, დღეს ღამის გამოვფრინდებით და დილას უკვე მანდ ვიქნებით ყვავილო - დედას იმდენად ბედნიერი ხმა ქონდა არ მინდოდა, ჩემი დაძაბულობა შეემჩნია
- მართლაა? როგორ მოახერხეთ?
- საყვარელო ნიუორკიდან ხუთი დღის შუალედი გვაქვს მაგრამ მგზავრობა სამ დღეს წაიღებს, ჯერ შენთან ლონდონში შემდეგ ერთ ქვეყანაში მივდივართ და ორი დღე გვჭირდება, ყველაფერს მოგიყვები ხვალ.
- კარგი დედა, ზუსტ კოორდინატებს გამიგიგზავნი, გკოცნით.
- ჩვენც ყვავილო - და გათიშა, ბედნიერი ვიყავი რომ ისინი მოდიოდინენ მაგრამ ამავდროულად შიშით ვკანკალებდი, ყველაფერს რომ მიმხვარიყვნდნ? ან რომელიმე ვამპირს ჩემს სახძლში შემოსვლა ეცადა? ყველაფერი ერთმანეთში აირია, ცოტახნინდელი თავდაჯერება წამებში გაქრა, ყველაფერი თავაყირა ამოტრიაკდა, დედას ვერასდროს ვერაფეს ვატყუებდი ის სულ სხანაირი იყო, რომ რამე შენიშნოს.... რო შენიშნოს ცუდად ვარ ვიცი არ მომასვენბს. მათ ჰგოინიათ რომ მე ვისვენდებ, ჭამის და კითხვის მეტს არაფერს ვაკეთებ, ესეც უნდა იყოს რომ არა ეს ტყე.
მაგრამ რომ დავუფიქრდეთ, ყველაფერი ისე ჩანს რომ ეს უნდა მომხდარიყო, მე აქ უნდა ჩამოვსულიყავი ტყესთან და მისი ისტორია, მითები, ბინადრები და სიბნელე მცოდნოდა. ყოველთვის არარეალურ სამყაროს ვქმნიდი, ჩემი ზოდიაქრო თევზები ამაში ხელ მიწყობდა. ყოველთვის გონებაში მქონდა ადგილი რომელიც დედამიწაზე არ არსებობს, პატარაობიდან პატარა მეოცნებე და უკვე დიდი გოგო ვიყავი. ოცნება ნარკოტიკივითაა თუ მიეჩვიე ვერც შეეშვები, უფრო და უფრო მეტი გინდა, მაგრა თუ დიდი დოზით მიიიღე ის დაიყუპები. რა არის სიკვდილი? ეგ არც მე ვიცი, თქვენ გჯერათ გარდაცვალებიდ შემდეგ სიცოცხლის? რომ ის გრძელდება? ამ ყველაფეზე ფიქრს რომ მიწყებ ვიძაბები რადგან არაფერი ვიცით, სრულიად არაფერი.
უკვე ღამდებოდა, მზე ჩადიოდა და მას სხივები და სინათლეც რომელიც არემარეს ანათებს თან მიჰქონდა. ნახევარ მთვარე იყო, კაშკაშა. ჩემი ვარსკვკავდბის ძებნა დავიწყე და მივაგენი, ერთი დიდი და მეორე კი პატარა და კაშკაშა, ერთმანეთის საპირისპირო მხარეს იდგნენ მაგრამ ახლოს, გეგონრბოდათ ერთად მარადიულად ცხოვრობენო.
მომეძინა ამიტომ ლოგინში თბილად დავწექი, გატეხილი ფანჯრიდან ცივი ნიავი შემოდიოდა, ხვალ მამას გავაკეთებინებ. დილის 8საათზე გამეღვიძა ტელეფონს დავხედე ორი. შეტყობინება დამხვდა.ერთი დედასგან მეორე კი უცნობი ნომრისგან. " 2 საათში შენთან ვიქნებით ყვავილო" თან ფოტო ახლდა დედას და მამას ფვითფრინავში, ისეფი დაღლილი სახეები ქონდათ გული დამეწვა მეორე შეტყობინება კი იყო... "მაიკლმა ყველაფერი გაიგო, გაიქეცი ის აუცივლებლად გიპოვის. p.s შენი ნომერი ტელეფონს სანამ შემოგიგხდებდი მანამ ამოვიწერე. "
მაიკლი მიპოვის და არა მხოლოდ მე, შენს თავს გაუმეორე ნიტა ის მონსტრია, ის ყველაზე საშიში არსებაა. დედა და კამა 2საათში აქ იქნებიან, მაიკლი ალბათ უფრო მალე, ან ღამით სადილისთვის მოშიებული.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი Farvana

ჯერ არ წამიკითხია,მინდა,რომ საღმოს წავიკითხო და მერე კიდევ გეტყვი როგორი იყო,მანამდე კი ვიცი ,რომ საუკეთესო იქნება.

Farvana
ჯერ არ წამიკითხია,მინდა,რომ საღმოს წავიკითხო და მერე კიდევ გეტყვი როგორი იყო,მანამდე კი ვიცი ,რომ საუკეთესო იქნება.


ეხლა წავიკითხე და ძალიან მაგარია,მომეწონა სიტუაციი ასე დაძაბვა,შედარებით დიდი თავი იყო,ნუ მე ასე მომეჩვენა.ძალიან მაგარი გოგო ხარ,რომ არ აგვიანებ.
--------------------
ფარვანა

 



№2 სტუმარი სტუმარი ელენე

ძალიან მომეწონა განსხვავებულია და ძალიან საინტერესო ასე გააგრძელე ველოდეები შემდეგ თავს

 



№3  offline წევრი Farvana

აღარ აგრძელებ???
--------------------
ფარვანა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent