შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მოსალოდნელი საფრთხე (თავი 7)


14-09-2018, 02:08
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 815

მოსალოდნელი საფრთხე (თავი 7)

ისე იზიდავენ მათი სხეულები ერთმანეთს, ვინმემ რომ შეხედოს, იფიქრებს, სანამ ქალსა და მამაკაცს განაშორებდა განგება, სწორედ ესენი იყვნენ ერთნიო..
მია უფრო ძლიერად აბჯენს მამაკაცის თეძოებს ფეხებს, აჩი მკლავებ ქვეშ აქცევს გოგონას, შემდეგ ადგილს უცვლის, როგორც ფუტკარი საბედოს ყვავილს და უფრო ძლიერად აცხრება ბაგეებს, რომლების კისრისკენ უხმობს.... კისრისკენ, რომელიც ნეფერტიტისებურად გრძელი და გამოყვანილია, თითქოს ხელოვნების შეუფასებელი ნიმუში. ნელა ეხება ტუჩებით ისე, თითქოს სამოთხის ვაშლს აგემოვნებდეს.. შემდგომ ტუჩებით სწევს მიას პერანგს, გოგონა კი მის ქამარს სწვდება.
-ძალიან მომენატრე ! - ყურში ჩურჩულებს მიას, რომელსაც ნახევრად არაფერი ესმის, ეკლები აყრის და თეთრი კანი თეთრეულის ადგილას კიდევ უფრო ეკვეთება, რაც აჩის საშინლად აღაგზნებს. მიას მკერდისკენ მიიწევს ტუჩებით და ფეხის თითებამდე აღწევს, გოგონა კი საერთოდ გათიშულა ამ სამყაროს, თითქოს ვულკანის ამოფრქვევის შედეგად გამოცემული ძალა მის სხეულშიაა;
ბოლოს კი, ორივენი ერთმანეთს უნაწილებენ დაგროვილ ძალას, ძალას, რომელსაც შესაძლოა სიყვარულის ძალა, მაგიური ენერგია ვუწოდოთ.
ორივე მათგანის გულის ცემა კი საკუთარ თავს ბევრად აჭარბებს, სუნთქვა კი უკანასკნელ წერტილამდე აღწევს.
იქნებ სწორედ ესაა ბედნიერება ? როცა გყავს ადამიანი, რომელსაც შენს სხეულსთან ერთად, შენი სულისაც ესმის..

***
-შენი საყვარელი ყავა გაგიმზადე ..
-თუ შენი საყვარელი ? - ეცინება მიას და საწოლიდან ოდნავ იწევა, თავს კომფორტულად აბჯენს ბალიშს და აჩის მიმართულებით თვალების ფახულს იწყებს.
-შენი საყვარელი ორცხობილად მოვამზადე..
-ასეც ნუ გამოავლენ შენს კულინარიულ შესაძლებლობებს.. - თვალს უკრავს მია და ყავის ფინჯანი ტუჩებთან მიაქვს, რამდენიმე ყლუპიც საკმარისია, რომ ტუჩის ნაწილი შავად შეეღებოს.
-მოგაშორე - საწოლზე ძაღლივით საყვარლად ძვრება აჩი და ტუჩებით გოგონასკენ იწევა, მია ფინჯანს თავის ადგილას დევს და სულმოუთქმელად განაბული ელოდება საყვარელი მამაკაცის მოახლოებას. აჩი ტუჩებით ნელ-ნელა აშორებს ყავის ნალექს, მია ხელებს კისერზე კატასავით ხვევს და გადასაფარებლის ქვეშ ძვრებიან. ცოტა ხანში აღარც ყავა ახსოვთ, აღარც ორცხობილა და აღარც კულინარია.
-ჩამოვედით ! - კარების გამაყრუებელი ხმა ისმის, რასაც მოსდევს ჩემოდნების ბორბლების სრიალი..
-დე, მამაშენს დავხვდი და მოვედით.... სად ხარ ? შენი საყვარელი ნაყინი მოვიტანეთ...

თუმცა მიას არაფერი ესმის. დადიან მშობლები აქეთ-იქით, ხან რას ახმაურებენ, ხან - რას. გოგონა კი ისევ ტკბილ ზმანებაშია, ოღონდ რეალურ ზმანებაში, რომელიც ცხოვრებამ ჩუმად მოიპარა ირეალური სამყაროდან.
-ჯანდაბა ! სად არის ეს გოგო ? - ბოლოს მიას კარებთან მიდის და უკაკუნებს. არც ახლა ისმის რამე, გადაწყვეტს თავისით გააღოს, თუმცა არც ეგაა საჭირო, შეყვარებულ წყვილს კარების დაკეტვაც ხომ დავიწყებიათ.
-სად ხარ მია ? - ფართოდ აღებს ქალი კარებს. გარემოს ათვალიერებს, ძირს ტანსაცმელი ყრია, ყველაფერი არეულია - რააა ეს ? ადექი და დაალაგე - ბრაზდება, მაგრამ მამაკაცის სამოსს ამჩნევს თუ არა, გაბრაზებაც აღარ შეუძლია, უბრალოდ გული მისდის.
-მია, მგონი, დაგვერხა - ჩუმად ეუბნება გოგონას აჩი და გადასაფარებელს წევს.
-უნდა წახვიდე სასწრაფოდ - ეუბნება ანერვიულებული და დედისკენ მიდის - სასწრაფო უნდა გამოვიძახო და თანაც სასწრაფოდ ! - ხელების კანკალით იღებს ტელეფონს და 112 - ს კრეფს, ხმაურში მამამისი, რამაზიც, შემოდის, რომელსაც სახეზე ფერი წაშლია და მგზავრობისგან დაღლილი კიდევ უფრო დაძაბულა.
-მია, შვილო, რა დაემართა ?
-გული წაუვიდა - ისე პასუხობს, თითქოს ჩვეულებრივი მოვლენა იყოს და ფანჯრისკენ იხედება - აი, მოვიდნენ კიდეც - აქეთ ! აქეთ ! - იძახის პატარა ბავშვივით, რომელიც დედას დაკარგვია და მისი დანახვისას აღტაცებას ვერ მალავს.
-ჯანდაბა ! ჯანდაბა და კიდევ ჯანდაბაა ! მანანა, რა გეტაკა, ქალო ? - მამაკაცი თითქმის სრულიად კარგავს თავს და პანიკაში ვარდება, მაგრამ ჯერ სადაა ? საიგოს რატომ ჩავარდა ცოლი ამ მდგომარეობაში და მერე ნახეთ მისი რეაქცია...

***
საავადმყოფოს კარებთან მამა-შვილი ზის, ზოგჯერ ადგებიან და თეთრ კედლებს აშტერდებიათ, თითქოს მათგან ელოდებიან პასუხს, პასუხს, რომელიც ორივესთვს რთული აღსაქმელი იქნება, რამაზისთვის კიდევ ორმაგად; წარმოდგენაც რთული როგორ გადაიტანს ცოლის მდგომარეობის მიზეზს.
-კოშმარია, სრული კოშმარი ! - ძლივს წარმოთქვამს მამაკაცი და სკამის ზურგს ძლიერად აწვება, თითქოს მისგან ელის მოულოდნელ ნუგეშსო.
-ყავა ჰო არ მოგიტანო ? - ეკითხება დამფრთხალი გოგონა, რომელმაც არც კი იცის სად დაიმალოს.
-არა, შვილო. შენ დალიე ... - არც კი უყურებს, ისე პასუხობს, შემდეგ კი თვალებს ხუჭავს, თითქოს ამ სამყაროდან გაქცევას ცდილობს, რაღაც ახლის შექმნას და მასში უკითხავ დავანებას.
შვილი ტოვებს, ფეხაკრეფით გადის საავადმყოფოდან და ტელეფონს აკანკალებული ხელით იღებს ჯიბიდან.

-მია, სად ხარ ? რა ხდება ?
-აჩი, შენი ნახვა მინდა. ტელეფონში სათქმელი არაა.
-ჩვენს პარკში გამოდი, დაგელოდები.

გოგონა ტაქსის სასწრაფოდ აჩერებს და დათქმულ ადგილას მიდის. შესასვლელში პირველად რაც თვალში ხვდება, მოწუწავე ბავშვებია. როგორც ყოველთვის ასე ხდება ხოლმე და დილიდან საღამომდე მეორდება.
მიამ არ იცის რა ქვია ამ პარკს და არც აინტერესებს.. მეტიც არც ის უნდა ახსოვდეს საიდან გაიგო მის შესახებ, უბრალოდ ჩრდილობს ეძახის და მორჩა. რაც მოსწონს, უნდა, აქვს და მორჩა. განა სხვა რამეს აქვს რაიმე მნიშვნელობა ?

-ნეტავ, იცოდე რა ხდება ამ ოხერ გულში, თავში..
-მია - აჩი ეხვევა გოგონას ნაზად, როგორც ნიავი ცაზე თმის თავისუფლად მოლივლივე ღერებს.
-დავიღუპე, აჩი, ახლა დამდვილად დავიღუპე !
-მია, დამშვიდდი და დაწვრილებით მომიყევი...
გოგონა ძლივს იწყებს საუბარს, მალევეც ჩერდება, აჩის თხოვს, გაჩუმდეს და უბრალოდ გადაეხვიოს.
-ზოგჯერ სიტყვებს აზრი არ აქვს... ისღა დაგვრჩენია ერთმანეთს მხარში ამოვუდგეთ - ყურში ჩურჩულებს გოგონა.

***
ხშირად უფიქრია, მშობელზე ძვირფასი არავინაა, რაც არ უნდა იყოს, ისინი ყოველთვის ჩემს მხარეს დაიჭერენ, არ მაქცევენ ზურგს და გვერდში დამიდგებიანო.
არასდროს ამართლებდა ბიჭის გამო მშობლებთან პირდაპირ თუ ირიბ დაპირისპირებას..
გრძნობდა როგორ უანგაროდ, ყველაფრისდა მიუხედავად უყვარდა რამაზი და მანანა. ფიქრადაც კი არ გაუვლია, რომ შესაძლოა მისი მიზეზით რომელიმეს ჯანმრთელობა საფრთხის ქვეშ დამდგარიყო.
ყოველ ღამე ძილის წინ ძალაუნებურად თვალწინ ედგა, როგორ ტიროდა ერთი კვირა შეუჩერებლივ მანანა, როცა წაექცა შვილი და მუხლი გადაუტყავდა. დიახ, ძალიან ხშირად ხედავდა შრამს და ეს მომენტიც ახსენდებოდა, ახსენდებოდა და ხვდებოდა, რომ მასზე მეტად ვერავინ შეიყვარებდა.

***
საავადმყოფოს შესასვლელთან მიდის, ჩერდება, უნდა რამდენჯერმე ძლიერად ამოისუნქოს და მოსალოდნელი თეთრი კედლები გააფერადოს, როცა გვერდიდან ბოხი ხმა ესმის.
-მია ! იმედია, ახლა მაინც მომესალმები.
-ზვიად ! აქ რა გინდა ?
-შენ რა გინდა ? დედაჩემს ინსულტი დაემართა გუშინ, ჰოდა... - სევდა ერევა მამაკაცს ხმაში.
-დედაჩემიც ცუდადაა, ჯერ არ ვიცი დიაგნოზი...
-ერთ დღეში ვყოფილვართ. იმედია, ახლა მაინც არ გამექცევი და .. მოკლედ, ყავაზე რომ დაგპატიჟო, რას იტყვი ?
-ცოტა ხნის წინ დავლიე, მადლობა.
-არაფრის და ისე რომ იცოდე, თუ რამე დაგჭირდა, გვერდში შეგიძლია მიგულო.
-არა, ზვიად, არ დამჭირდება - გვერდს აქცევს მამაკაცს, რომელიც ერთ დროს რაღაც მომენტებში ყველაზე ერთგულად და დიდ მესაიდუმლედ მიაჩნდა, მაგრმა ხომ გაგიგიათ, დრო ყველაფრის მკურნალიაო ? ის არა მარტო უაყოფითს, დადებითსაც აქრობს, ან უბრალოდ თვალებს გვიხელს...

მამისკენ მიდის, რომელსაც მდგომარეობა უცვლია, ახლა უკვე ფეხზე დგას და გაშტერებით აკვირდება კედლებს. სახეზე ფერი საერთოდ აღარ აქვს, მისი გასაღიმი ნაოჭებიც კი სევდის ტალღებს წაულეკავთ.
-მა, რა ხდება ? - ძლივს ბედავს გოგონა კითხვის დასმას.
-შვილო.. - ხმას ვერ იღებს მამაკაცი, უნდა თქვას, მაგრამ ენა ებმის, ოფლი ასხამს - მას ცხვირიდან სისხლი წასკდა..
-რა ? - მომენტალურად სკამზე ეშვება მია, იმის შიშით, არ დავეცე და „ბრახვანი“ არ მოვადინო ძირსო.
-ვარაუდობენ, რომ მას...
-შანსი არაა - უთქმელადაც ხვდება, რომ რაღაც საშინელება ტრიალდება მის თავს და სახეს ხელებში მალავს, თითქოს ასე გაექცევა რეალობას, რეალობას, რომლისაც ასე გვეშინია ყველას...
დერეფანში არავინაა ან უბრალოდ არ აქვთ მათ არსებობას აზრი.. მხოლოდ ორი სახე ტირის, უიმედოდ ლულავს თვალებს, მხოლოდ ორი სხეული კანკალებს მომავლის შიშით, რომელიც არაფერია საყვარელი ადამიანის დაკარგვასთან შედარებით.
-მის გარეშე როგორ უნდა ვიცხოვრო ? - ეკითხება საკუთარ თავს რამაზი.
-მის გარეშე როგორ ? დედიკო, დე ... - თავისთის ბუტბუტებს მია.
-ყველაფერი ასე რთულადაა, მია ? - ისმის ნაცნობი და თანაც ძალზე უცნობი ხმა, ზვიადის ხმა, რომელიც ჩუმი მოძრაობით იკავებს მიას გვერდით ადგილს.

___
მიხარია, რომ კითხულობთ, ფიქრობთ და აფასებთ ამ ისტორიას. კიდევ ბევჯერ გეტყვით, რომ ჩემთვის დიდი სტიმული ხართ თითოეული თქვენგანი.
აქამდე ვერ დავდე, ვწერდი და თან ვერ ვწერდი (ჰო იცით მუზის ამბები :დ) ესეც ახლა დავწერე და თვალები ლამისააა შუბლამდე ამივიდეს, მერე კი ამძვრეს ;დდ
შემდეგ თავს 3 დღე ფიზიკურად ვერც დავწერ და ვერც დავდებ. სოფელში მიწევს ჩასვლა რთველში და ლეპტოპს ვერ წავიღებ.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი ნათია

ra dros sheuswri im ubedurma texavs.. aba motminebit agvichurebi da dagicdi. shen ki karg dasvenebas gisurveb, sufta haerze muzac dabrundeba tu ra tkma unda sikas ar gagadzroben mushaobit,ddd

 



№2  offline ახალბედა მწერალი უნდა ვწერო

სტუმარი ნათია
ra dros sheuswri im ubedurma texavs.. aba motminebit agvichurebi da dagicdi. shen ki karg dasvenebas gisurveb, sufta haerze muzac dabrundeba tu ra tkma unda sikas ar gagadzroben mushaobit,ddd

მადლობა heart_eyes heart_eyes

 



№3 სტუმარი Qeti qimucadze

Zalian magariaaaaa, moutmenlad gelodebii, miyvars es stiliii

 



№4  offline ახალბედა მწერალი უნდა ვწერო

Qeti qimucadze
Zalian magariaaaaa, moutmenlad gelodebii, miyvars es stiliii

დიდი მადლობა, ქეთი heart_eyes heart_eyes

 



№5 სტუმარი სტუმარი ნინი

აუ არ მოკვდეს რა მიას დედა,ცოდოა ????

 



№6  offline ახალბედა მწერალი უნდა ვწერო

სტუმარი ნინი
აუ არ მოკვდეს რა მიას დედა,ცოდოა ????

ვნაახოთ, ჯერ არ ვაპირებ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent