შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

"მ ე ტ ე მ ფ ს ი ქ ო ზ ი" ( დასასრული)


24-09-2018, 23:47
ავტორი Life is Good
ნანახია 1 545

მისი სურნელით გაჯერებულ ბალიშს ,ორივე ხელით ჩავფრენოდი და იმდენად არ მინდოდა თვალის გახელა ,რომ სიკვდილი მერჩია...ამდენი დღის უძინარს ძილი, ძლიერი კლანჭებით თავისკენ მიმათრევდა და თავის დახსნას ვერ ვახერხებდი ,თუმცა საშინლად მინდოდა...ხელი, ინსტიქტურად გადავწიე გვერდით და მოვაფათურე, შემდეგ კი ფეთიანივით ვჭყიტე თვალები და საწოლზე ისე წამოვვარდი, თითქოს ხელი საწოლის მარჯვენა მხარეს ცარიელი ადგილისთვის კი არ შემეხო ,არამდე მაღალი ძაბვის სადენებისთვის...ჯანდაბა, საწოლი ცარიელი იყო და ვიგრძენი როგორ გამიჩერდა გული.არ ვიცი ზამბარასავით დაჭიმულმა საკუთარ სხეულში საიდან ვიპოვე ამხელა ენერგია, საწოლიდან წამოვდექი და გულის შორეულ კუნჭულში აციმციმებული იმედის პატარა ნაპერწკლის ხარჯზე წელს ზემოთ შიშველმა, ფეხშიშველი ფეხებით გავაბიჯე მისღებ ოთახში...არც იქ დამხვედრია ვინმე,სამაგიეროდ სამზარეულოდან მოდიოდა სიცილის ხმა და ახალი მოხარშული ყავის დამათრობელი არომატი...ფრთხილი ნაბიჯებით მივუახლოვდი სამზარეულოს ღია კარს და მხრით მივეყრდენი...მაგიდასთან იჯდა,სალათისფერ სკამზე ...ფეხები აეკეცა და წვრილ ბრეტელებიან მაისურსა და შავ ბიკინში გამოწყობილი, წელამდე ჩამოშლილი თმებით ,მხარსა და ლოყას შორის მოქცეულ ტელეფონზე საუბრობდა...მაგიდაზე კი ორი ცხელი ყავით სავსე ფინჯანი ცივდებოდა.არ გაუგია ჩემი მისვლა,იღიმოდა და მეც მის ულამაზეს სახეს თვალს ვერ ვწყვეტდი...ნამდვილი ანგელოზი იყო...ქალი სრულყოფილება და ამის შემხედვარეს ბედნიერებისგან გული მიჩერდებოდა. არც ერთი წამი ,მის გარეშე არ მინდოდა და ასე ყურებითაც კი ვბედნიერდებოდი.შემდეგ კარისკენ გამოიხედა და ჩარჩოზე მრხით მიყრდნობილს მზერა გამიშტერა...თვალებით მიცინოდა..."დაგირეკავო " ტელეფონზე მოსაუბრეს უთხრა და გათიშული მობილური ხმაურით დადო მაგიდაზე.
-გაიღვიძეე?-ფართოდ გამიღიმა და ვიგრძენი ჩემს მკერდში როგორ აფართხალდა გული.-მოდი,ყავა შენთვისაც გავამზადე...ზუსტად ისეთი ,შენ რომ გიყვარს...ნახევარი კოვზი შაქრით...
ფრთხილი მაბიჯებით მივუახლოვდი, მის თავთან დავიხარე და სურნელოვან თმაზე, ნაზად გადავუსვი ხელი.აციმციმებული თვალებით, ანცად ამომხედა და ჩემს მაჯას თავისი წვრილი თითები ჩაავლო...ხელზე,დიდხანს მაკვირდებოდა ბოლოს ტუჩები ნაზად შემახო და ბედნიერი ხმით მითხრა:
-ყოველთვის მაგიჟებდნენ შენი თითები...ჯანდაბა,ცოტნე, ულამაზესი ხელის თითები გაქვს-
მის წინ,მაგიდასთან დავჯექი და ყავის ფინჯანს ფრთხილად მოვკიდე ხელი...ერთი ყლუპი მოვსვი...უგემრიელესი იყო...არ ვიცი...ყავა როგორ და რანაირად უნდა მოამზადო განსხვავებულად, მაგრამ ის მართლაც განსხვავებულად ამზადებდა,ყოველთვის მიყვარდა მისი მოხარშული ყავა და ალბათ მაგიტომ იყო მის მერე ჩაიზე რომ გადავედი...
-დედაჩემს ველეპარაკებოდი...-ხმაში სევდის ნოტები გაუკრთა...-ამ ამბების მერე თითქმის აღარავის ვეკონტაქტებოდი...ბოლოს კი საერთოდ გავთიშე ტელეფონი.ჩემი მეგობრები დიდხანს რეკავდნენ ,შემდეგ კი ხელი ჩაიქნისე და უბრალოდ დაიკარგნენ...დედაჩემს ,ლიანა ჰქვია და ბრიუსელში ცხოვრობს...-საქმის ვითარებაში გამარკვია.-საშინლად ნერვიულობს და ჩამოსვლას აპირებდა ...ნამდვილად არ მინდა აქ ჩამოვიდეს და ესეთის მნახოს, როგორიც ახლა ვარ...არ მინდა გული ეტკინოს...ის ,ძალიან კარგი დედა და ქალია...
-ბარბი...-შემაწყვეტინა და თავად განაგრძო.
-ნინოს ნახვაც მინდა...სოფელში ყოფილა და ძალიან ცუდად არისო...ჯანდაბა ,საშინლად მინდა ვნახო და უბრალოდ ჩავეხუტო...-თვალები აემღვრა და ნიკაპი აუთრთოლდა.ვეღარ მოვითმინე,მის სკამს ხელი ძლიერად ჩავავლე და სკამიანად ჩემსკენ მოვიზიდე,სახეზე ჩამოშლილი თმა,უკან ფრთხილად გადავუწიე და ამღვრეულ თვალებში ჩავაშტერდი.
-მომენატრა...
-გინდა?დღეს წავიდეთ ნინოს სანახავადძ-მეც არ ვიცი ,ეს კითხვა ისე წასცდა ჩემს ბაგეებს.ნამდვილად არ მინდოდა ავადმყოფი ნინოს და მისი ქმრის ნახვა ,რადგან ჩვენი ბოლო შეხვედრა კარგად არ დამამახსოვრდა...იყო და არის ისეთი რაღაცეები, რაზეც თვალის დახუჭვა არ შემეძლო და ვერც დავხუჭავდი.
-მართლაა?-თვალები გაუბრწყინდა ბარბარეს.ჯანდაბა...მის გამო ნინოს კი არა ეშმაკის სანახავად ჩავიდოდი ქვესკნელში...მისი ღიმილის და იმ ბედნიერი თვალების გამო ლაჟვარდოვანი ცასავით კამკამა და ნათელი რომ იყო...იმ თვალების , მუდამ უძილოს ამღვრეული და ჩაწითლებული რომ ჰქონდა და ახლა რომ დასწმენდოდა, დამშვიდებულიყო და სუფთა და გულღია ღიმილით, ანცად მიღიმოდა...იმ თვალების გამო, რომელიც ყოველთვის ბარბარესი იყო და ბარბარესივე დარჩებოდა...ქალის, რომელიც საშინლად წონიდა ჩემს თათულისადმი სიყვარულს და ალბათ ისევ და ისევ თათული და არეული მისი გონება, რომ არა მე ვერასდროს შევხვდებოდი...თუ უფალი ინებებდა და სადმე შენთხვევით გადავეყრებოდი, ალბათ მისი სილამაზით მოხიბლული ღიმილიან მზერას გავაყოლებდი და ვიტყოდი: "ღმერთო, როგორ გაუმართლა მას,ეს ქალი ვისი საკუთრებაც არის!" ამ შემთხვევაში კი მე გამიმართლა...საშინლად გამიმართლა და დიდ შიშთან ერთად ,რომელიც მისდაუნებურად ამეკვიატა და არ მტოვებდა
..და სანამ ბარბარეს ჩემი ერქმევიდა დარწმუნებული ვარ, არ დამტოვებდა...უსაზღვროდ ბედნიერი,აუწონავ მადლიერებას ვგრძნობდი 22 წლის უკან გარდაცვლილი თათულის მიმართ, რადნა ისევ მისი დამსახურებით შევხვდი ჩემი ოცნების ქალს? ამის დედაც...ჯანდაბა, ახლა მე ვიყავი საშინლად არეული და დალაგება ნამდვილად მჭირდებოდა...დალაგება და მოდუნება ,მაგრამ მანამდე დიდი დრო იყო...
-მართლა, ჩემო სიცოცხლე-მისკენ გადავიხარე და ორივე ბაგე დავუკოცნე.როგორც ყოველთვის ახლაც ფისოსავით გაიტრუნა და თვალები მიენაბა,შემდეგ ყრუდ ამოიკრუტუნა და გამიცინა.
-ჯანდაბა,ნაკაშიძე, მითქვამს ძალიან გემრიელი რომ ხარ?-კისერზე ცალი ხელი შემომხვია,მეორე ხელის თითებით კი ჩემს ქვედა ტუჩს დაუწყო მოფერება...გაბრწყინებული თვალებში ,უსაზღვრო ვნებას ჩაებუდებინა და ისე წამში ასწითლებოდა სახე იფიქრებდით მზის გულზე მოუწია რამოდენიმე საათით ჯდომაო...ტუჩებზე,მზერას არ მაშორებდა და თითებს,ჯიუტად დაატარებდა რომელზეც მწვანე ვაშლის არომატი ასდიოდა და ისიც კი ვიფიქრე სად ნახა ამ სახლში ვაშლითქო...- იცი რამხელა ბედნიერება ხარ?-ჩურჩულებდა არეული ხმით...შემდეგ კი ახლოს მოიწია და თითები თავისი ვნებიანი ბაგეებით ჩაანაცვლა...ისე მკოცნიდა ვენებში სისხლს მიდუღებდა.-უსაზღვროდ მიყვარხარ...-ჩურჩულებდა კოცნებს შორის და იმდენად მწყურვალესავით მეწაფებოდა იფიქრებდით კვირების უნახვამა როგორც იქნა მიაგნო მაცოცხლებელ სითხესო...
-ბარბარე...
მარტო ამის თქმა მოვახერხე,სკამიდან ჩემს მუხლებზე გადმოინაცვლა და მხურვალედ ჩამეხუტა...ისე ძლიერად ,გულში ავად გამკრა ისედაც ბოლო პერიოდში აკვიატებულმა აზრმა...მემშვიდობებოდა...ხოო, ვიფიქრე რომ მემშვიდობებოდა და ვენებში წუთის წინ ადუღებული სისხლი გამეყინა,ყელში სპაზმად წამეჭირა სასოწარკვეთა და ისე ჩავიხუტე თითქოს მას რომ მოენდომებინა ჩემი მიტოვება და ჩემგან წასვლა ,არ გავუშვებდი...ჯანდაბა არ ვიცი...გავუშვებდიი?!


სოფელი, სადაც თათული ლორთქიფსნიძის მშობლები ცხოვრობდნენ ქალაქიდან ძალიან შორს...რაჭის ერთ -ერთი მიყრუებული სოფელი გახლდათ...მანქანაში,მთელი გზა ხმა არც ერთს ამოგვიღია...არც ბარბარე იკლავდა ჩემთან საუბრის სურვილით თავს და მეც მეტი რა გზა მქონდა დარჩენილი? მშვიდად ვმართავდი საჭეს და ყველაფეტზე ვფიქრობდი...ჩემი და ბარბარეს ურთიერთობის გარდა...სულ ყველაფერზე მეფიქრებოდა ...არადა პირველ რიგში საფიქრალი ჩვენი ურთიერთობა და ბუნდოვანი მომავალი ოყო ,ვიდრე ლარის კურსი და გაძვირებული პროდუქცია...ამის დედაც! ხასიათი,საშინლად დამძიმებული მქონდა და თითქოს რაღაც გარდაუვალი ,არასასიამოვნო ფაქტის მოლოდინში მყოფს ხერხემალში ავად მცრიდა.მანქანის სალონში, რადიოდან, სასიამოვნო მუსიკის ჰანგები იღვრებოდა და დაბალ ხმაზე დაყენებული ჩვენს დაძაბულ ყოფას,უბრალო ფონად გასდევდა. ბარბარე,შიგადაშიგ სევდიანი მზერით გამომხედავდახოლმე და სავარძლის საზურგეს მიყრდნობილი, მჭიდროდ გახვეული თავის გრძელ ჟაკეტში და ფიქრებში იძირებოდა.არ ვიცი, ისიც ჩემსავით ჩვენს გარდა ყ ველაფერზე ფიქრობდა თუ პირიქით იყო...
-მეშინია...-უსიამოვმოდ ჩამოწოლილი, მომაბეზრებელი დუმილი მისმა ჩურჩულმა დაარღვია და მეც გადავხედე...სახეზე ,ცარცის ფერი დასდებოდა და გალურჯებული ტუჩები სატირლად უთრთოდა.მანქანა ,მოწყვეტით გავაჩერე და მისკენ მთელი ტანით შევტრიალდი...
-პატარავ...-ხელი მისი სახისკენ გავიწვდინე და გაფითრებულ ყვრიმალზე ნაზად მივეფერე.
-ცოტნე...-ტუჩები სატირლად დაებრიცა და გააზრებაც ვერ მოვასწარი ,ისე სწრაფად გადმოინაცვლს ჩემს მუხლებზე. მკერდში გული ისეთი ტემპით უფართხალებდა ,თითქოს ამოხტომას და გაქცევას ლამობსო.ძლიერად ჩავიხუტე და სახე მის თმებში ჩავმალე.
-რისი გეშინია ბარბარე ?მე ხომ შენთან ვარ...-გამამხნევებლად გავუღიმე და მისი სახე ხელისგულებში მოვიმწყვრდიე...თვალებზე, გადაგლესილი სისველე უბრწყინავდა და ტუჩები უთრთოდა.
-ჯანდაბა...-თვალები ძლიერად დახუჭა და ცხვირით ღრმად შეისუნთქა, მერე კი ისე ველურივით დამეტაკა ბაგეებზე გაკვირვებაც ვერ მოვასწარი...კბილებით ჩამაფრინდა და ნაზად მიკბინა
-ჯანდაბა,ახლა რაც მინდა მხოლოდ ის თუ დამეხმარება...
-ბარბი...
-უბრალიდ, მოკეტე ნაკაშიძე...უბრალიდ მოკეტე და შეეცადე მომეფერო...- სუნთქვა არეული,ისევ თავად დამეტაკა ტუჩებზე,ხელით კი მოუხერხებლად ცრდილობდა ქამრის ბალთის გახსნას...როგორც იქნა მოახერხა და შარვალი, საცვალთან ერთად ქვემოთ ოდნავ ჩამიწია ...თავად გაშლილი, მოკლე სარაფანი ეცვა და გახდა არ დასჭირვებია... ბიკინი თითების საშუალებით გვერდით გადავუწიე და ისიც ხმამაღალი ოხვრით მომექცა ზემოდან.რამოდენიმე წამის განმავლობაში უმოძრაოდ იჯდა და სისავსისგან მოგვრილ ნეტარებას ბოლომდე შეიგრძნობდა ,ბოლოს კი ნაზი რხევით დაიწყო მოძრაობა.ჩემი ხელები თავად გადაიტანა მოშიშვლებულ მკერდზე და როდესაც ძლიერად მოვიჭირე, მთელს სხეულში სიამოვნების თრთოლვამ დაუარა...
-ღმერთოო...თავი უკან გადაუვარდა და ღრმად ამოისუნთქა.შემდეგ კი გასწორდა და სახეზე დამაკვირდა...ნეტარი ,ვნებით სავსე გამომეტყველება წამში ჩამოერეცხა სახიდან და მისი ადგილი შეშლილმა,არეულმა გამომეტყველებამ ჩაანაცვლა.უკან, გველნაკბენივით გახდა და ნერვიული კანკალით წამოხტა ჩემი მუხლებიდან...კარი გააღო და ლამის გადავარდა...
-ღმერთო....ღმერთო...-ბუტბუტებდა შეთქმულივით და მანქანას, რამოდენიმე მეტრით მოშორებული პირდაპირ შუა გზაზე დაეშვა მუხლებზე.თმებში ორივე ხელი იტაცა და აქეთ -იქით ქანაობას მოჰყვა.
-შენი დედაც!-საჭეზე, მთელი ძალით დავარტყი ხელი და თავით სავარძლის საზურგეს მივეყრდენი...როცა მეგონა რომ ნელ- ნელა ყველაფერი დალაგდებოდა...სინამდვილეში ყველაფერი უარესობისკენ მიდიოდა...შარვალი ამოვიწიე და მანქანიდან სწრაფად გადავედი.
-ბარბარე!-მისკენ რამოდენიმე ნაბიჯი გადავდგი...მართალია ჯერ შუადღე იყო მაგრამ გზაზე მაინც არც იმდენად ხშირად მოძრაობდნენ მანქანები..
-ბარბარე...
-არ მომეკარო!-ხელი გამაფრთხილებლად დამიქნია...-არ მომეკარო...
-შენი დედაც...-უმისამართოდ შევიგინე და გაფრთხილების მიუხედავად მაინც მივუახლოვდი.-ადექი!-შედარებით მშვიდი ტონით ვუთხარი და ხელი მხარში ჩავავლე.
-არ მომეკარო!!-ხელი უხეშად ამიკრა....
-მომისმინე!-ვეღარ მოვითმინე და ისეთი ვიღრიალე კი შემეცოდა, მაგრამ მასზე აშკარად იმოქმედა-შემომხედე, ამის დედაც!!ადექი!..ახლა კი შემომხედე...
ფეხზე წამოვაყენე და ჩემს წინ დავაყენე...ნიკაპში ორი თითი ჩავავლე და თავი ავაწევინე.-თვალებში შემომხედე!
მზერა,უსიტყვოდ გამისწორა და გამორეცხილი,არაფრისმთქმელი თვალებით ჩამაცივდა თვალებში...
-ვის ხედავ?-მკაცრი ტონით ვკითხე.ასეთ დროს მოფერება აღარ სჭრიდა და იმედი მქონდა სიმკაცრე და ბრძანების ტონი მაინც გამოიღებდა შედეგს.
-არ ვიცი...- საწყლად ამოიკნავლა.
-ჯანდაბა...-თავზე, ნერვიულად გადავისვი ხელი და ისევ მას მივუბრუნდი.
-რა გინდა ბარბარე?!-ვკითხე მისი სახელის მკვეთრად ხაზგასმით.
-არ ვიცი...
-კარგი,მაშინ მე ვიცი...-ჰაერი ღრმად შევისუნთქე და უაზროდ მომზირალს კისერზე, ძლიერად მოვხვიე თითები ,მიუხედავად მისი ფართხალისა ახლოს მოვიზიდე და გალურჯებულ ტუჩებზე ისე დავწვდი ჰაერის ჩასუნთქვაც ვერ მოასწრო...ახლა ჩემს წინ ნამდვილი ბარბარე იდგა...ყოველგვარი წარსული ცხოვრების მოგონებების გარეშე...ნამდვილი ბარბარე, რომელიც გაგებაშიც კი არ იყო ვინ იყო მისთვის ცოტნე ნაკაშიძე და დიდი სურვილი მქონდა ზუსტად ამ ბარბარედ დარჩენილიყო...მაგრამ წინა ცხოვრებასთან რაღაც ძალიან აკავშირებდა და აკავებდა ესე შუა გზაში გაჩხერილი ყოფილიყო.თვალებ გაფაფრთოებული მიყურებდა მე, მისთვის უცხო მამაკაცს, რომელიც მთელი ვნებით ვუკოცნიდი სილურჯიდან უკვე სიწითლეში გადასულ სავსე ბაგეებს და მთელი ტანით ჩემზე მოხუტებული ალბათ მენჯთან გრძნობდა რამოდენიმე წუთის წინანდელი მისი საქციელისგან უკვე საშინლად ერეგირებულ ჩემს ღირსებას ერთი სული რომ ჰქონდა როდის შეაღწევდა კვლავ მასში...
-ბარბარე...-ჰაერის ჩასასუნთქად წამით მოვშორდი და მანაც ხარბად შეისუნთქა ჟანგბადის უხვი რაოდენობა...აწითლებილი სახით ამომხედა და როდესაც ჩემი ტუჩების მსხვერპლი აღმოჩნდა კვლავ მისი ბაგეები, ვიგრძენი მისი წვრილი მკლავები, როგორ შემომეხვია კისერზე...თვალს არ ვაშორებდი მის დაბნეულობით სავსე თვალებს და გარკვევით ვარჩევდი როგორ ჩაიბუდა მასში ვნებამ...ამის დედაც !ბარბარე ფურცელაძეს ვუნდოდი...კიი... მე, უცნობი მამაკაცი ვუნდოდი... ფიქრის საშუალება დიდხანს არც მიმიცია ისე გამოვაღე მანქანის უკანა კარი და შიგნით დამჯდარმა მისი სუსტი სხეულიც თან შევიყოლე, რომელიც წამის მერე ჩემს ქვეშ მოექცა... მორცხვად მიყურებდა და სიწითლე ნელ ნელა ეპარებოდა.ჩემს ხელებს მის მკერდზე აწითლებული...კრუტუნით შეეგება და სახე ჩემს კისერში ჩამალა.
-ნუ იმალები...ბარბი...ჯანდაბა, საშინლად მინდიხარ...და ახლა იმის შეგრძნება რომ მე სექსი ბარბარე ფურცელაძესთან მექნებ ალბათ შემშლის...სიგიჟემდე მინდიხარ პატარავ...-ტრუსები სწრაფად გავხადე და ფეხები, განზე მუხლების დახმარებით გავაწევინე...მის ზემოდან მთელი სიმძიმით დაწოლილმა ხმამაღალი ოხვრით შევაღწიე მასში და და ვიგრძენი როგორ ძლიერად ამეკრა მთელი სხეულით ათრთოლებული ფურცელაძე...ამის დედაც...ახლა შეიძლება ნამდვილად გავგიჟებულიყავი...გული სტარტზე გასული მორბენალივით ნელ -ნელა კრებდა სიჩქარეს ...მთელი სხეული, მასთან ერთად მითრთოდა და გონება მებინდებოდა...ამ ქალთან ,უკვე რამდენჯერ მქონდა სექსი ,მაგრამ ეს სულ სხვა იყო ...დამეფიცებ ცხოვრებაში პირველად მქონდა ასეთი ნაზი და ჭკუიდან შეშლამდე სასიამოვნო სექსუალური აქტი
.
მთელი ამ დროის განმავლობაში...არ ვიცი რა მჭირდა მის ყველა ამოკვნესას ადუღებული სისხლით და გაასმაგებუკი გულის ფართხალით ვხვდებოდი...მისი ბაგეები, ახლა უფრო ყველაზე გემრიელი და სასურველი მეჩვენებოდა...მისი მკერდი, უბრალოდ მაგიჟებდა და თეძოეოები, რომრლზეც ორივე ხელით ჩაფრენილი ფრთხილად მაგრამ უფრო მონდომებით და ღრმად ვცრდილობდი სიამოვნების იმ წერტილამდე მიღწევას ორივეს ჩვეულებრივად რომ გაგვაფრენი ებდა...აციმციმებული თვალებით ხარბად მახვედრებდა ბაგეებს და კოცნაში გამოუცდელი ,ახლა ცრდილობდს ამბორის სრული ნეტარების შეგრძნებას...სიამოვნების პიკს მიღწეულის ყურება კი სრული სიგიჟე იყო...ისედაც უმშვენიერესი, ათმაგად ლამაზი და სასურველი მეჩვენებოდა...სავარძელზე გადაწოლილი მოშიშვლებული მკერდით...აწითლებული ყვრიმალებით...აციმციმებული თვალებით და გაშლილი გრძელი თმით...ერთიანად რომ თრთოდა და უარესად მაგიჟებდა...დამუნჯებული, თვალმოუშორდბლად ვუყურებდი ამ ენით აღუწერელ მშვენიერებას და ხელმეორე შოკი მაშინ განვიცადე როდესაც აღმოვაჩინე რომ მის მოქანდაკებულ კისერზე ვერცხლის ყელსაბამი აღარ ეკიდა...
ამის დედაც...სახე მის მკერდში ჩავმალე და შევეცადე შოკისგან მიღებული გამომეტყველება მისთვის შეუმჩნეველი ყოფილიყო...ასეც მოხდა...
-ბარბი...-დაბალი ხმით დავუძახე.
-ხო-თლილი თითები, თმაში შემიცურა და თავისკენ მიმიზიდა.მის თავთან იდაყვებით დავეყრდენი და ზემოდან დავაჩერდი...პატარა ცხვირზე, ნაზად ვაკოცე და გავუღიმე.-იცი მე რა მქვიაა?
-ჯანდაბა...-გაწითლდა და ხელები სახეზე აიფარა...
-ნუ მემალებიი...-მის საქციელზე გამეცინა-მაჯებში ჩავავლე ხელი და ხელები სახიდან მოვაცილებინე...-გამარჯობაა...მე ცოტნე ნაკაშიძე ვარ...და ჩვეულებრივად ვგიჟდები შენზე ბარბარე ფურცელაძე...
-ღმერთო...-გაეცინა და თვალები აემღვრა.
-მინდა, რომ ჩემი ქალი...ჩემი ცხოვრების მეგზური და მომავალში ჩემი შვილების დედა გერქვას...ბარბი
..გეფიცები ,ღმერთს გეფიცები შენ იქნები ჩემთვის ყველაზე და ყ ველაფერზე მთავარი...გეფიცები, მხოლოდ შენთვის ვიარსებებ და გეფიცები, შენ თუ გექნება სურვილი ,საკუთარი ხელით ამოვიცლი სხეულიდან გულს...სადაც შენ ხარ მთელი შენი არსებით და ყოველთვის შენ იქნები...მიყვარხარ...
მიყურებდა და ცრემლები ნაკადულებად ჩამოსდიოდა სახეზე...შემდეგ კი გაიცინა და ასე სიცილ ტირილით მაკვირდებოდა.
-ჰე ,თქვი რამე...
-ჯანდაბა, აქამდე სად იყავიი?-ჩემი სახე ხელებში მოიმწყვრდია და რამიდენიმეჯერ ხმაურით მაკოცა.
-აქამდე , შენ ბაღში დადიოდი-გამეცინა და მთელი სახე და სხეული დავუკოცნე, სადაც მის დამათრობრლ სურნელში ჩემიც არეულიყო და ერთ მთლიანობას ისე ქმნიდა...როგორც განუყრელს.

სოფელში ჩასვლაზე აღარც მიფიქრია და ალბათ აღარც იყო საჭირო...დიდხანს ვაკვირდებოდი ალერსით დაღლილს მშვიდად რომ ეძინა მანქანის უკანა სავარძელზე...საჭეს მივუჯექი და უკან,ქალაქისკენ მოვტრიალდი.მანქანა,მისი სახლის სადარბაზოსთან შევაჩერე თუ არა მასაც გაეღვიძა...ძილისგან ამღვრეული მზერა შემომანათა და სევდიანად გამიღიმა.
-არ ამოხვალ?
ჯანდაბა ,სიხარულით დავთანხმდი ეგ კი არა მას რომ არ შემოეთავაზებინა წასვლასაც არ ვაპირებდი.თითქმის ხელში აყვანილი ავიყვანე მისი სახლის კარამდე და არეული სახლის დანახვაზე მის გაოცებულ მზერას ვაჟკაცურად ვაიგნორებდი...
თითქმის ერთმა კვირამ ისე გაიარა სანერვიულო არაფერი მქონია...ჩემმა შიშებმაც უკან დაიხია...ბარბარე, ჩვეულებრივ ცხოვრებას დაუბრუნდა...ხშირად ეკონტაქტებოდა მშობლებს...ნორმალურად იკვებებოდა და ძილითაც მშვენივრად ეძინა,ჩემს მკლავებში ალერსისგან დაღლილს...რადიკალურად შეიცვალა.მისი ხასიათიც...მხიარული, უფრო გახსნილი და თავდაჯერებული გახდა...უნივერსიტეტშიც დაიწყო სიარული და მეგობრებსაც შეურიგდა...მე ,დამშვიდებული სამსახურს დავუბრუნდი და ერთადერთი საკამათო თემა რაც ჩვენს შორის იყო ეს გახლდათ მისი კუთვნილი ბინიდან ჩემს სახლში გადასვლა,რომელიც საკმაოდ დიდი და კომფორტული იყო მის მოციცქნილ ბინასთან შედარებით.კატერინა, აღარ მინახია უჩემოდ მოაწერა განქორეინების საბუთებს ხელი და ადვოკატს გამოატანა
..ჩემი ქალიშვილი, ანამარია კი მართალია არადეკვატურად შეხვდა ჩემს არჩევანს ,მაგრამ ნელ- ნელა შემირიგდა...თითქოს ყველაფერი ჩვეულ კალაპოტს დაუბრუნდა.ერთი თვის თავზე სახლში დაბრუნებულს კი ბარბარე სასტუმრო ოთახში ,სავარძელში მჯდარი დამხვდა ზედმეტად სერიოზული სახით...მიყურებდა და სახეზე ფერი არ ედო...ჩემი ორგანიზმიდან დროებით განდევნილი შიშის პატარა ჭიანჭველები, თავიდან შემომესივნენ და ფეხის ფრჩხილებიდან დაიწყეს შემოძრომა...ადგილზე გაყინული მის სახეს თვალს არ ვაშორებდი და ვგრძნობდი გული ნელ- ნელა როგორ მეწურებოდა...
-რა მიხდა ბარბი?-როგორც იქნა დავსვი კითხვა და პასუხის მოლოდინში თავი შედარებით შევამზადე...
-ჯანდაბა..-ქალს,ხმა გაუტყდა და ტირილისგან დასიებული ტუჩები სატირლად დაებრიცა...თვალები ამღვრეოდა და ნიკაპი უთრთოდა.-აი ეს ვიპოვე...შემთხვევით.-ჟურნალების მაგიდაზე ვერცხლის ყელსაბამი დადო და თვალებიდან დაუკითხავად წამოსული,მოღალატე ცრემლები, ხელისგულებით შეიმშრალა...
-ბარბი...-ათრთოლებული ხელები წვერზე ჩამოვისვი და კედელს ზურგით მივეყრდენი...ამის დედაც, ყველაფერი თავიდან იწყებოდა.ჯანდაბა ,ის ერთი თვე თავი ნამდვილ ზღაპარში რომ მეგონა თურმე ცრუ ილუზიები ყოფილა და ახლა...ამის დედაც...ახლა ყველაფრის ხელმეორედ გადატანა მომიწევდა...ქალი, რომელიც საბოლოოდ დავასამერე და მისი ადგილი ჩემს გულში სულ სხვას დავუთმე ..ჯოჯოხეთურად არ მაძლევდა ბედნიერების უფლებას და კუდში ისე დამსდევდა, როგორც სამუდამო სასჯელი...განა რა ჯანდაბა მქონდა ასეთი ცოდვა ასე საშინლად რომ ვისჯებოდი...22 წელი უსიყვარულოდ და ახლა როცა ვიპოვე ვიღაც ვინც სრულიად გამაგიჟა და თავდაყირა დამიყენა მთელი ცხოვრება...ისევ ხელიდან მეცლებოდა.კედელს მიყრდნობილი მელ -ნელა დაბლა ჩავცურდი და იატაკზე დამჯდარმა სახეზე ხელები ავიფარე...აღარ შემეძლო...ეგეთი მაგარიც ვერ ვიყავი ხელმეორედ რომ გადამეტანა დაკარგვის საშინელი ტანჯვა.
-ცოტნე რა გჭირს?-მისმა შეშფოთებულმა ხმამ მაიძულა სახიდან ხელების ჩამოწევა ...ამოვხედე,სავარძლიდან წამომდგარიყო და უკვე ჩემს წინ მუხლებზე იდგა.-რა დაგემართა?
-ბარბი...-ათრთოლებული ხელი მისი სახისკენ გავწიე და ცრემლების ახალი ნაკადი შევუმშრალე.-ჩემო პატარავ...ჯანდაბა ,სიგიჟემდე მიყვარხარ.
-მერე ასე ცუდად გხდის ჩემი სიყვარულიი?-გაეცინა და მომეხვია.ისევ ის სურნელი...ჩემი საყვარელი სურნელი...მწვანე ვაშლის არომატი...-მეგონა გაგიხარდებოდა.-ამოიბუზღუნა გაბუტულმა.
-რა ,პატარავ? ის წყეული ყელსაბამი საერთოდ არ მახარებს...-მისი სახე ხელებში მოვიმწყვრდიე და შუბლით მის შუბლს დავეყრდენი.
-მე, სიურპრიზი მქონდ-ამოიწუწუნა ჭირვეული ბავშვივით და ტუჩები, ცხვირზე ნაზად შემახო,შემდეგ წვერიან ლოყაზე მხურვალედ მაკოცა და ქურდულად გაიპარა ტუჩებისკენ.მისი სავსე,ფაფუკი და არომატული ბაგეების შეგრძნება ჩემს ტუჩრბზე ,ყოველთვის მაცლიდა ძალას და ხელახალი ენერგიით ვივსებოდი.არც ახლა ყოფილა გამონაკლისი ,ვნებიანად დავუკოცნე ორივე ბაგე და ჰაეტის უკმარისობის გამო როგორც იქნა დავთმე...
-რა სიურპრიზიი?
-ჯანდაბა...არცკი ვიცი გაგიხარდება თუ არა...-ცხვირი აიბზუა და ჩემი ყურისკენ ფრთხილად გამოიწია.
-ჰე,ჯერ მითხარი და მერე ერთად გადავწყვიტოთ-გამეცინა და მისი ბაგეების ყურის ბიბილოზე შეხებისგან მთელს სხეულში დამცხა.ერთიანად მოვარდნილ ვნებას კი მისი ჩურჩულით ნათქვამი სიტყვები მოჰყვა:
-ნაკაშიძე ,მალე მამა გახდები...
ამის დედაც...ეს რა იყო იციით? ჯანდაბა, ახლიდან დავიბადე.ხოო..მე ცოტნე ნაკაშიძე, წამში მოვკვდი და ახლიდან დავიბადე...მე მამა გავხდებოდი ...ბავშვის ,მამა რომელიც ჩემი ოცნების ქალის, მუცელში გაიზრდებოდა...ჩამოყალიბდებოდა და შემდეგ მისივე დახმარებით მოევლინებოდა ამ დამპალ ქვეყანას,სადაც მიუხედავად
ყველაფრისა ორი ერთმანეთზე უზომოდ შეყვარებული...გადარეული ადამიანი ელოდებოდა....ბარბარე ფურცელაძე,ჩემი ბარბარე ,მალე შვილს მაჩუქებდა და დანარჩენი ყველა და ყველაფერი ფეხებზე მეკიდა...მეკიდა ვინ ვიყავი,სად და როგორ ვიყავი...მთავარი იყო ის, რომ ის ისევ ჩემთან იყო და უფლის წყალობით არც აპირებდა სადმე წასვლას...

ყელსაბამი, იმავე საღამოს თათულის საფლავზე ავიტანე და მიწაში ღრმად ჩავფალი ...იმ მიწაში, ჩავფალი მისი სიყვარულიც და იქვე დავასრულე ყველაფერი,რადგან სახლში...მართალია მისი დახმარებით გაცნობილი ქალი მელოდ,ა მაგრამ ის მაინც სულ სხვა იყო...ის ბარბარე იყო ფურცელაძე...ჩემი ბარბარე და სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ფეხებზე მეკიდა ვისი რეინკარნირებული სული იყო მის ნატიფ სხეულში...მთავარი იყო, რომ ორწლიანი ბრძოლის შემდეგ მან მიპოვა და მომცა ის ბედნიერება რაც ყოველთვის მაკლდა...აღარ მიფიქრია და აღარც ვაპირებდი ფიქრს თათულის მდგომარეობაზე...მთავარი ის იყო რაც სინამდვილეში ხდებოდა...დამშვიდებული ბარბარე...ჩვეული ცხოვრებით...მოსიყვარულე მშობლებით,მეგობრებით...თავისი საქმით და რაც მთავარია მასზე უაზროდ შეყვარებული ქმრით( ძლივს დავითანხმე ცოლად გამოყოლაზე) და იმ პატარათი მის მუცელში ნელ -ნელა რომ იზრდებოდა და ამის დედაც...ჩემი დიდი სიყვარულის ნაყოფი იყო...
მე კი ცოტნე ნაკაშიძეს, ცხოვრებაში პირველად შემიძლია ვთქვა რომ რაღაც გამიკეთებია საკუთარი თავისთვის.. რაღაც...ძალზედ ღირებული...ეს ღირებული კი ბარბარეს პოვნა და მისი შეყვარება გახლდათ...

ფეფო 2018




ბოდიშით დაგვიანებისთვის...იმედია მოგეწონებათ და იმედი მაქვს გამოვიდა რაღაც :* მიყვარხართ ჩემო თბილებოскачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი უცნაური მე

კარგი იყო.. რა თქმაუნდა ძალიან მომეწონა და გამოვიდა რაღაც კიარა ძალიან კარგი რამ გამოვიდა. ყოჩაღ ფეფო.. <3

 


№2  offline წევრი Someone wandering

ვაიიმეე რა კარგი ხარ ფეფოოოო
ჩემი ცეცხლი წყვილი
ჩემი სიყვარულეებიი
ანამარიას და ცოტნეს მომენტებს კი ველოდი ისე.....
საოცრება ხარ შენ
მევასები ქალააავ

 


№3  offline წევრი დარინა

არ მინდოდა რომ დასრულებულიყოოო, ახლა რა ვქნა მე ამათ გარეშეეე, ცოტნეს გამოვეტირეეე, აი მე რომ მიყვარს ისეთი დასასრული ქონდააა, თბილი, ტკბილი და ბედნიერიიი, კიდევ ერთი მაგარი ისტორია შეემატა ჩემს ფავორიტ იატორიებს, სულ შენებიაა, შენზე მოკედლებული ვარ, ვგიჟდები რა შენზეეე.

 


მშვენიერი ისტორია გამოვიდა საბოლოო ჯამში.
ეჭვიც არ მეპარებოდა რომ დასასრული ისეთი კარგი იქნებოდა როგორიც მხოლოდ შემ გამოგდის.
ბედნიერი ვარ რომ ეს ისტორია წავიკითხე <3

 


№5  offline მოდერი Queenofmoon

აუ,ზუსტად დღეს ვამბობდი ნეტავ ფეფომ დადოს ახალი თავი თქო,თან ეს დასასრული რომ წავიკითხე გული ისე სწრაფად ამიჩქარდა,ძლივს ვიწყნარებდი...რაღაც გამოვიდა?:) ამას,რაღაცას ეძახი? ჯანდაბა,იცი რა მაგარი იყო?ბოლო მომენტამდე ველოდებოდი,რომ რაღაც ცუდი მოხდებოდა,ისეთი შიშით ვკითხულობდი,როგორ მინდოდა თვითონ ბარბარეს შეეყვარებინა ცოტნე და გამქრალიყო სამუდამოდ თათულიი...მადლობა შენ კიდევ ერთხელ ამ სიამოვნებისთვის,ჩემი ცოტნიკოო,რამდენჯერ უნდა ვთქვა რომ მიყვარს ეს კაცი?და საერთოდ,შენი პერსონაჟი კაცები,ისეთები არიან,გამაგიჟებლები..ეხლა შენ მითხარი,ჩემი ასაკის ბიჭებს რომ აღარ ვუყურებ,სად ვნახო მე 35 წლის კაცი,ასეთი ცეცხლი და ასეთი გამაგიჟებელი,უცოლო და თავისუფალიი? გეკითხები ფეფო სად?! დავრჩები მგონი შინაბერა,იმდენად შემაყვარე ეს კაცები და ამათი მსგავსის ძიებაში მართლა დავრჩები ისეეე laughing laughing არ ჩამქოლოთ ეხლა ამის გამო,ფეფოს ბრალია ყველაფერი! laughing laughing ძალიან მიყვარხარ მე შენ! შენი ისტორიები ერთი სიამოვნებაა! heart_eyes heart_eyes kissing_heart და შენს წიგნზე რომ იყო საუბარი,იცოდე რომ ვიყიდი მეტი არ მინდა ავტოგრაფი არ ამიკრა ზედ! laughing smile kissing_heart

 


№6 სტუმარი სოთამა

იდეალური ვარიანტი დასასრულის!

 


№7 სტუმარი სტუმარი ნათია

მადლობა ძვირფაეო ასეთი ლამაზი ისტორიის, ასე ლამაზად დასრულებისათვის. თითოეულსიტყვაზე სიხარული, სიყვარული შიში და ყველწნაირი სიგიჟე მემატებოდა. არ დამრჩენია პასუხ გაუცემელი კითხვა და უკმაყოფილების გრძნობა. და როცა შენს წიგნს გამოსცემ მე მას აუცილებლად შევიძენ თუმცა ავტორის ავტოგრაფის გარეშე. მაგრამ რა ვიცი იქნებ როდესმე ავტოგრაფიც მოვიპოვო. მადლობა რომ წერ.

 


№8  offline წევრი naattii

აი გეფიცები ჩვეულებრივად არანორმალური ხაარ და მეც გადამრიე, ვინ იცის რამდენჯერ ვუბრუნდები შენ ისტორიეებს, გამოგდის ეს არანორმალურობა და გააგრძელე რაა ❤️❤️❤️

 


№9  offline მოდერი Life is Good

უცნაური მე
კარგი იყო.. რა თქმაუნდა ძალიან მომეწონა და გამოვიდა რაღაც კიარა ძალიან კარგი რამ გამოვიდა. ყოჩაღ ფეფო.. <3

უცნაური მე
კარგი იყო.. რა თქმაუნდა ძალიან მომეწონა და გამოვიდა რაღაც კიარა ძალიან კარგი რამ გამოვიდა. ყოჩაღ ფეფო.. <3

მადლობაა :* მიხარია თუ მართლა კარგი გამოვიდა...უღრმასი მადლობა

Someone wandering
ვაიიმეე რა კარგი ხარ ფეფოოოო
ჩემი ცეცხლი წყვილი
ჩემი სიყვარულეებიი
ანამარიას და ცოტნეს მომენტებს კი ველოდი ისე.....
საოცრება ხარ შენ
მევასები ქალააავ

მადლობა...კი კარგი იქნებოდა ეგ მომენტები მაგრამ ვინაიდან გათვლილი მხოლოდ და მხოლოდ ცოტნეზე და ბარბარეზე იყო...სხვები აღარ ჩავრიე...მხოლოდ ეს ორი და მათი არეული გრძნობები


კაცის კანში შეძვრომა ძნელი ყოფილა:)) თუმცა ვფიქრობ გამომივიდა თან იმდენად ეომ მეც კი შემიყვარდა ჩემი ბარბარიკა

დარინა
არ მინდოდა რომ დასრულებულიყოოო, ახლა რა ვქნა მე ამათ გარეშეეე, ცოტნეს გამოვეტირეეე, აი მე რომ მიყვარს ისეთი დასასრული ქონდააა, თბილი, ტკბილი და ბედნიერიიი, კიდევ ერთი მაგარი ისტორია შეემატა ჩემს ფავორიტ იატორიებს, სულ შენებიაა, შენზე მოკედლებული ვარ, ვგიჟდები რა შენზეეე.

მაგაზე დიდი ბედნიერება არ არსებობს ჩემო კარგო...უსაზღვროდ მაბედნიერებთ და მადლობა თქვენ ამისთვის

ბროწეულისფერი
მშვენიერი ისტორია გამოვიდა საბოლოო ჯამში.
ეჭვიც არ მეპარებოდა რომ დასასრული ისეთი კარგი იქნებოდა როგორიც მხოლოდ შემ გამოგდის.
ბედნიერი ვარ რომ ეს ისტორია წავიკითხე <3

მე კი ბედნიერი ვარ რომ მოგეწონა...ხო მარყო წაკითხვა კი არა რომ მოგეწონა...ძალიან მიხარიხართ და არ მომბეზრდება ამის მილიონჯერ გამეორებაა

Queenofmoon
აუ,ზუსტად დღეს ვამბობდი ნეტავ ფეფომ დადოს ახალი თავი თქო,თან ეს დასასრული რომ წავიკითხე გული ისე სწრაფად ამიჩქარდა,ძლივს ვიწყნარებდი...რაღაც გამოვიდა?:) ამას,რაღაცას ეძახი? ჯანდაბა,იცი რა მაგარი იყო?ბოლო მომენტამდე ველოდებოდი,რომ რაღაც ცუდი მოხდებოდა,ისეთი შიშით ვკითხულობდი,როგორ მინდოდა თვითონ ბარბარეს შეეყვარებინა ცოტნე და გამქრალიყო სამუდამოდ თათულიი...მადლობა შენ კიდევ ერთხელ ამ სიამოვნებისთვის,ჩემი ცოტნიკოო,რამდენჯერ უნდა ვთქვა რომ მიყვარს ეს კაცი?და საერთოდ,შენი პერსონაჟი კაცები,ისეთები არიან,გამაგიჟებლები..ეხლა შენ მითხარი,ჩემი ასაკის ბიჭებს რომ აღარ ვუყურებ,სად ვნახო მე 35 წლის კაცი,ასეთი ცეცხლი და ასეთი გამაგიჟებელი,უცოლო და თავისუფალიი? გეკითხები ფეფო სად?! დავრჩები მგონი შინაბერა,იმდენად შემაყვარე ეს კაცები და ამათი მსგავსის ძიებაში მართლა დავრჩები ისეეე laughing laughing არ ჩამქოლოთ ეხლა ამის გამო,ფეფოს ბრალია ყველაფერი! laughing laughing ძალიან მიყვარხარ მე შენ! შენი ისტორიები ერთი სიამოვნებაა! heart_eyes heart_eyes kissing_heart და შენს წიგნზე რომ იყო საუბარი,იცოდე რომ ვიყიდი მეტი არ მინდა ავტოგრაფი არ ამიკრა ზედ! laughing smile kissing_heart

აუცილებლად ავტოგრაფი რა პრობლემაა ჯერ წიგნამდე მივიდეთ heart_eyes შენ ხარ სუპერ საყვარელი გოგო და მიხარიხარ.დაამთავრე დროულად ის ისტორია რასაც წერ დამაწყდა ნერვები და სადაცაა მოვდივარ ახალი გალესილი ნაჯახით smile მადლობა კიდევ ერთხელ და მიყვარხაართ...აი ესე ჩვეულებრივად მიყვარხართ ამის დედაც...სიგიჟემდე,სულის შეხუთვამდე და ვენებში სისხლის გაყინვამდე...მე მგონი ამირეჯიბი საბოლოოდ გაგიჟდა smile

სოთამა
იდეალური ვარიანტი დასასრულის!

შენ გაიხარეე heart_eyes

სტუმარი ნათია
მადლობა ძვირფაეო ასეთი ლამაზი ისტორიის, ასე ლამაზად დასრულებისათვის. თითოეულსიტყვაზე სიხარული, სიყვარული შიში და ყველწნაირი სიგიჟე მემატებოდა. არ დამრჩენია პასუხ გაუცემელი კითხვა და უკმაყოფილების გრძნობა. და როცა შენს წიგნს გამოსცემ მე მას აუცილებლად შევიძენ თუმცა ავტორის ავტოგრაფის გარეშე. მაგრამ რა ვიცი იქნებ როდესმე ავტოგრაფიც მოვიპოვო. მადლობა რომ წერ.

მადლობა შენ რომ კითხულობ heart_eyes და კიდევ მადლობა ამ თბილი სიხარულისთვის რასაც მანიჭებთ

naattii
აი გეფიცები ჩვეულებრივად არანორმალური ხაარ და მეც გადამრიე, ვინ იცის რამდენჯერ ვუბრუნდები შენ ისტორიეებს, გამოგდის ეს არანორმალურობა და გააგრძელე რაა ❤️❤️❤️

აბა მე მშვიდი,წყნარი და ნორმალური რომ ვიყო რას დავწერდიი? heart_eyes ვიჯდებოდი სახლში ხახვს დავჭრიდი და ვიჭორავებდი მეზობლებში ...გაგვიმართლა თქვენც და მეც kissing_heart

 


№10  offline წევრი Ma No

ძალიან გიჟი გოგო ხარ და მაგიტომაც ხარ ძალიან მაგარი! ვოტ!❤ ახლა რა მითხარი იცი, ეს მეტემფზიქოზი იკურნება? რადგან თათულიმ ის მიიღო რისთვისაც დარჩა, ანუ ცოტნე, ამიტომ დაბრუნდა ბარბარე? მე კი ძალიანაც მიხარია ბარაბარე, რომ დაბრუნდა და ცოტნესაც ბარბარე შეუყვარდა სულიან სხეულიანად, მაგრამ თათული შემეცოდა ცოტა... სუუულ, სულ ცოტა :დ გაბოროტებული და გაალქაჯებული სული რომ არ ყოფილიყო, არ გამიხარდებოდა ბარბარეს დაბრუნება, მაგრამ ძალიან ტანჯავდა ჩვენს გოგოს. უხ, გადარეულად მაგარი გოგო ხარ შენ!❤

 


№11  offline წევრი tamuna.s

დასასრული რომ წავიკითხე გული ამიჩქარდა, მაგრამ აი ისეთი დასასრული იყო როგორიც შეეფერებოდა. საოცარი ისტორია გამოვიდა, ძალიან ემოციური, წუხელ წავიკითხე და ეხლაც ემოციების ქვეშ ვარ. მადლობა ამ ემოციებისთვის და მადლობა რომ არსებობ. :* ეხლა იმ გიჟებს და გადარეულებს ველოდები, ისეთ მომენტზე გაწყვიტე, რომ უკვე ვრჩხილებს ვიჭამ შემდეგი თავის მოლოდინში.????

 


№12  offline მოდერი Life is Good

Ma No
ძალიან გიჟი გოგო ხარ და მაგიტომაც ხარ ძალიან მაგარი! ვოტ!❤ ახლა რა მითხარი იცი, ეს მეტემფზიქოზი იკურნება? რადგან თათულიმ ის მიიღო რისთვისაც დარჩა, ანუ ცოტნე, ამიტომ დაბრუნდა ბარბარე? მე კი ძალიანაც მიხარია ბარაბარე, რომ დაბრუნდა და ცოტნესაც ბარბარე შეუყვარდა სულიან სხეულიანად, მაგრამ თათული შემეცოდა ცოტა... სუუულ, სულ ცოტა :დ გაბოროტებული და გაალქაჯებული სული რომ არ ყოფილიყო, არ გამიხარდებოდა ბარბარეს დაბრუნება, მაგრამ ძალიან ტანჯავდა ჩვენს გოგოს. უხ, გადარეულად მაგარი გოგო ხარ შენ!❤

მადლობა ჩემო კარგო heart_eyes გეტყვი...მეტემფსიქოზი დაავადება არ არის,ის რეინკარნაციაა...თათული არ წასულა არსად ბევრჯერ ავხსენი და ახლაც არ დაგზარდებით...ბარბარე როგორც ასეთი არ არსებობს...მისი სხეულია თათულის სულით...სხეული სულის გარეშე ხომ არ არსებობს? ანუ ესე რომ ვთქვათ ლორთქიფანიძე არის ბარბარეში განსხეულებული...უბრალოდ რეინკარნურებულ ადამიანებს ან ახსოვთ რამე...ან არ ახოსვთ ,ან გვიან ახსენდებათ...მაშინ თუ დარჩა რამე ამ ქვეყნად მოსაგვარებელი.ანუ რა გამოდის...თათულიმ იპოვა ორი წლის წვალების შემდეგ როგორციქნა ცოტნე და თავი შეაყვარა ბარბარეს სახით...შემდეგ კი დამშვიდდა და დაუბრუნა ეგრედ წოდებული ბარბარე ძველ ცხოვრებას ცოტნესთან ერთად.აუ იმედია გასაგებად ავხსენი...ბარბარეც და თათულიც ერთი და იგივე ადამიანია...ამას ნიშნავს რეინკარნაცია...ბარბარე არ არსებობს დაბადებიდან მასში თათული გადავიდა და იპოვა ის ვისაც ეძებდა.

tamuna.s
დასასრული რომ წავიკითხე გული ამიჩქარდა, მაგრამ აი ისეთი დასასრული იყო როგორიც შეეფერებოდა. საოცარი ისტორია გამოვიდა, ძალიან ემოციური, წუხელ წავიკითხე და ეხლაც ემოციების ქვეშ ვარ. მადლობა ამ ემოციებისთვის და მადლობა რომ არსებობ. :* ეხლა იმ გიჟებს და გადარეულებს ველოდები, ისეთ მომენტზე გაწყვიტე, რომ უკვე ვრჩხილებს ვიჭამ შემდეგი თავის მოლოდინში.????

ის გიჟი გადარეულები დღეს იქნება რამე თუ არ დამემართა..მაგალითად კახელმა გველმა არ მიკბინა ან სადმე არ ჩავვარდი და შემდგომ ჩემი რეინკარნირება არ მოხდა ახლადდაბადებული ანზორის ან ლევანას სხეულში smile ყველაფერი ხუთიანზე იქნება...

 


№13  offline აქტიური მკითხველი La-Na

სწორედ ისეთი დასასრული გამოგივიდა როგორსაც მე ველოდი და შენი ისტორია იმსახურებდა.ძაან მაგარი იყო მართლა.სასწაულად წერ და მიხარია ჩვენთან რომ ხარ
--------------------
ლანა

 


№14  offline წევრი Ma No

Life is Good
Ma No
ძალიან გიჟი გოგო ხარ და მაგიტომაც ხარ ძალიან მაგარი! ვოტ!❤ ახლა რა მითხარი იცი, ეს მეტემფზიქოზი იკურნება? რადგან თათულიმ ის მიიღო რისთვისაც დარჩა, ანუ ცოტნე, ამიტომ დაბრუნდა ბარბარე? მე კი ძალიანაც მიხარია ბარაბარე, რომ დაბრუნდა და ცოტნესაც ბარბარე შეუყვარდა სულიან სხეულიანად, მაგრამ თათული შემეცოდა ცოტა... სუუულ, სულ ცოტა :დ გაბოროტებული და გაალქაჯებული სული რომ არ ყოფილიყო, არ გამიხარდებოდა ბარბარეს დაბრუნება, მაგრამ ძალიან ტანჯავდა ჩვენს გოგოს. უხ, გადარეულად მაგარი გოგო ხარ შენ!❤

მადლობა ჩემო კარგო heart_eyes გეტყვი...მეტემფსიქოზი დაავადება არ არის,ის რეინკარნაციაა...თათული არ წასულა არსად ბევრჯერ ავხსენი და ახლაც არ დაგზარდებით...ბარბარე როგორც ასეთი არ არსებობს...მისი სხეულია თათულის სულით...სხეული სულის გარეშე ხომ არ არსებობს? ანუ ესე რომ ვთქვათ ლორთქიფანიძე არის ბარბარეში განსხეულებული...უბრალოდ რეინკარნურებულ ადამიანებს ან ახსოვთ რამე...ან არ ახოსვთ ,ან გვიან ახსენდებათ...მაშინ თუ დარჩა რამე ამ ქვეყნად მოსაგვარებელი.ანუ რა გამოდის...თათულიმ იპოვა ორი წლის წვალების შემდეგ როგორციქნა ცოტნე და თავი შეაყვარა ბარბარეს სახით...შემდეგ კი დამშვიდდა და დაუბრუნა ეგრედ წოდებული ბარბარე ძველ ცხოვრებას ცოტნესთან ერთად.აუ იმედია გასაგებად ავხსენი...ბარბარეც და თათულიც ერთი და იგივე ადამიანია...ამას ნიშნავს რეინკარნაცია...ბარბარე არ არსებობს დაბადებიდან მასში თათული გადავიდა და იპოვა ის ვისაც ეძებდა.

tamuna.s
დასასრული რომ წავიკითხე გული ამიჩქარდა, მაგრამ აი ისეთი დასასრული იყო როგორიც შეეფერებოდა. საოცარი ისტორია გამოვიდა, ძალიან ემოციური, წუხელ წავიკითხე და ეხლაც ემოციების ქვეშ ვარ. მადლობა ამ ემოციებისთვის და მადლობა რომ არსებობ. :* ეხლა იმ გიჟებს და გადარეულებს ველოდები, ისეთ მომენტზე გაწყვიტე, რომ უკვე ვრჩხილებს ვიჭამ შემდეგი თავის მოლოდინში.????

ის გიჟი გადარეულები დღეს იქნება რამე თუ არ დამემართა..მაგალითად კახელმა გველმა არ მიკბინა ან სადმე არ ჩავვარდი და შემდგომ ჩემი რეინკარნირება არ მოხდა ახლადდაბადებული ანზორის ან ლევანას სხეულში smile ყველაფერი ხუთიანზე იქნება...

ოქრო ხარ!❤ ახლა გავიგე და მადლობა ❤❤❤

 


№15 სტუმარი სტუმარი Chikochiko

კაი იყო ძაან და შენ ხო უკარგესი ხარ❤

 


№16  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

რომ იცოდე რა კარგი ხარ...
ზუსტად ასეთ დასადრულს ველოდი, როგორც იქნა ცოტნემ იპოვა ბედნიერება...
სულ მეშინოდა დასასრულს რომელიმე არ მოკვდეს ან არ დაშორდნენ თქო და შენ ისე იდეალურად და ისე სათუთად დაასრულე რომ ზე კმაყოფილი ვარ. ასეთი კმაყოფილი დასასრულით ძალიან იშვიათად ვარ და შენ ოდეალურად დაიცავი შუალედი რეალობას, სიყვარულსა და მისტიკას შორის...
უბრალოდ შეუდარებელი ხარ...

 


№17  offline წევრი მარიკუნაა♥️

აუ ფეფო ძალიან მომეწონა!!
ბევრი ტაში შენ!!♥️
ყველაფერი კარგი იყო აი არაფერი არ აკლდა საერთოდ...
ბევრი თბილი ჩახუტებები ჩემგან♥️♥️
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№18 სტუმარი სტუმარი ანა

როგორ ძალიან მომეწონა

 


№19 სტუმარი სტუმარი კატერინა

ისტორიაშესანიშნავია უბრალოდ ვისურვებდი რომ 20წლით დიდი არყოფილიყო ცოტნე უბრალოდ ძალიან დიდი სხვაობაა ხომ ხვდებით ნუ ეს ჩემი აზრია რათქმაუნდა წარმატებები ფეფო

სტუმარი კატერინა
ისტორიაშესანიშნავია უბრალოდ ვისურვებდი რომ 20წლით დიდი არყოფილიყო ცოტნე ,ძალიან დიდი სხვაობაა ხომ ხვდებით ნუ ეს ჩემი აზრია რათქმაუნდა წარმატებები ფეფო

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent