შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მოსალოდნელი საფრთხე (თავი 10)


4-10-2018, 00:45
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 845

მოსალოდნელი საფრთხე (თავი 10)

ჰარმონიაში ვეძებდი სიტკბოს
და, აი, ვნახე, მაგრამ დავნებდი,
ცალმხრივი გრძნობის უარმყოფელი,
მე შევიქმენი დღეს სხვისი ღმერთი...

მთელ ღამეს ფიქრში ათენებს. თან არაფერზე ფიქრობს, თან ყველაფერზე...
რა იქნება მერე ? მერე, როცა მანანა ყველაფერს გაიგებს ? განა შეძლებს, აპატიოს შვილს აჩისთან ყოფნა ?
არ იცის, საერთოდ არაფერი იცის...
უბრალოდ მიშტერებია წიგნის თაროებს, რომლებიც თითქოს აშინებენ, ცხოვრება ერთი დიდი მორევია, რომელიც სიკვდილს უთანასწორდება და შესაძლოა მასზე უარესიცააო, თუმცა მია მაინც არ ნებდება გონებას. გული ახსენებს, ახსენებს, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.
დილას თბილ და ფუმფულა ხალათში გახვეული გადის სასაუზმოდ. რატომღაც დედის საყვარელი პარიზული დილა ენატრება. კრუასანები და ყავა აივანზე გააქვს და ფეხებს მოაჯირზე აწყობს. მალე მანანაც უერთდება;
-თავს როგორ გრძნობ ?
-მშვენივრად, როგორ უნდა ვიყო ? შენ, დე ? - უღიმის და დიდ ლუკმას კბილებს აძგერებს.
თუმცა, როგორც ხდება ხოლმე, ყველაფერი ისე მარტივად არაა, როგორც ვამბობთ, ყველაფერი გაცილებით რთულადაა. გულისა და გონების თანაუხვედრილობა ხშირად ძალიან რთული გადასატანია.
მალევე დედას ტოვებს და მოსამზადებლად გადის. მანანას, რომელიც ინტერესდება, სად მისი შვილი, ეუბნება, მარიკა უნდა ვნახოო. არც ატყუებს.
მარიკა მისი სკოლის მეგობარია. მეხუთე კლასიდან ერთ მერხზე ისხდნენ და შემდეგაც ასე გამოყვნენ ერთმანეთს. რიგით საკითხებში მათი თვალსაზრისები, მართალია, არ თანხვდება, თუმცა ეს ის შემთხვევაა, როცა სიყვარული და გაგება სხვა დანარჩენს ძლევს.
რუსთაველის „მაკდონალდსთან“ ხვდებიან. მეორე სართულზე ადიან და ჭამის ფონზე სხვადასხვა ისტორის მოყოლას იწყებენ. ერთი შეხედვით, ადამიანი მიხვდება, რომ ერთმანეთი დიდი ხანია, არ უნახავთ.
-აი, თურმე რატომ დაშორდი... - დაახლოებით საათ-ნახევრიანი საუბრის შემდგომ ეკითხება მია - ისე კი მიკვირდა, მაგრამ ...
-ისიც კი მითხრა, შენ როგორ გაკადრებ და სხვა გოგოებთან რომ დავწვები, არ გაგიკვირდესო...
-ესაა მისი სიყვარული ? კიდე კაი შენ მაინც არ გიყვარდა, მაგრამ მაინც გაგიტყდებოდა...
-ჰო, გოგო ... - აგრძელებს მარიკა უფრო მძაფრი ხმით.
-ისე ძაან მაგარი ტიპი კი ჩანდა...
-ხშირად ყველაზე ლამაზი და დიდი ვაშლი, უვარგისია, ჭიანი კი - გემრიელი - ეცინება მარიკას და ბურგერს მთელი ძალით კბეჩს.
-კაი, დაიკიდე, მაინც არ გიყვარდა..
-ჰო, ახლა წინსვლა მაქვს. ადრე ამ ყველაფრის მოყოლაც კი არ შემეძლო - ეცინება გოგონას და დაქალს მზერას ახვედრებს.
ზოგჯერ როგორი დიდი ბედნიერება მზერა, მზერა, რომელშიც შენეულს კითხულობ, მზერა, რომელიც გვერდში დგომას გიცხადებს.
ბოლოს სიცილ-ხარხარით გამოდიან გარეთ. ცივი ნიავიც სიამოვნებთ. იღიმიან, ცხოვრებას ლამაზ ფერებში ხედავენ, თუმცა რატომ, ალბათ თავადაც ვერ იტყვიან...
-დროებით, მერე ამომიარე, რა - ეუბნება მარიკა და უკან - უკან მიდის.
-აბა, ჰე ! - მეგობარს შორდება და მეტროსკენ მიდის. კარებს უახლობდება, თითქოს ბილეთის აღებამდეც არაფერი აკლია, თუმცა ნაცნობი ხმა აჩერებს. წამიერად იყინება ადგილზე. ვინ უნდა იყოს ?
„ასე მალე დაგავიწყდა ზვიადის ხმა ?“ - გონების ექო მისკენ პირდაპირ მიდის.
-სალამი, პატარავ - ეღიმება მამაკაცს.
-პრივეტ. როგორ ხარ ? - მისკენ ტრიალდება, თუმცა ერთი ნაბიჯით უკან იხევს, როგორც დამფრთხალი ჩიტი. უსუსურ არსებად ერთხელ ხომ მაინც გიგრძვნიათ თავი, როცა ყოფილს შეხვედრილხართ, სწორედ ამას განიცდის მია..
-უშენოდ როგორ ვიქნები.. წამო, სადმე ჩამოვსხდეთ.
-ძალიან მეჩქარება. ყოფილი კლასელის ლექსების წარდგინებაზე მივდივარ. უჩემობას კი ვერავინ იტანს, ჰო იცი ..
-კაი, რა... მომიყევი, რა ხდება...
-რა უნდა ხდებოდეს ? დედა უკეთაა, დანარჩენიც ნელ-ნელა მიდის.
-ისე ცოტა მოგიმატია...
-ნწ - თავს აქნევს მია.
-არა. ეგრეა , რა - აცივდება ზვიადი.
-თუნდაც . შენ რა ?
-წამოდი, სადმე დავსხდეთ - ხელზე ხელს ოდნავ უჭერს გოგონას - ისე მაშინ მართლა ძლიერად მოგიჭირე ხელი ?
-საკმაოდ.. ახლა კი გამიშვი, ჩემი ნერვიულობა არ შეიძლება - ნიშნის მოგებით პასუხობს მია და ხელს ითავისუფლებს.
-ორსულად ხარ ? - პირველად რაც ახსენდება, ეკითხება ზვიადი, ან იმას, რაზეც ამდენ ხანს ფიქრობდა.. - შენ დაუოკებელი ხარ, ვეჭვობდი კიდეც... რამდენჯერ, რამდენჯერ ... - თავს დაბლა ხრის, თითქოს სინანულის დილეგს უხსნის კარს.
-ორი თვის ვართ - სერიოზულ ღიმილს ირგებს სახეზე გოგონა.
-სერიოზულად ? არა, ჰო ვამბობდი... აი, ვფიქრობდი... უკვე გათხოვილიც იქნება მეთქი, მაგრამ შენ რა ამბებში ყოფილხარ...
-მეჩქარება, უნდა წავიდე.. - მეტროს კარებში შედის მია. იმედი აქვს, მამაკაცი უკან არ გამოყვება, თუმცა არ გამოყვება კი არა, მეტიც, ესკალატორზე მის უკან დგება, შემდგომ წინ მიიწევს და ცდილობს, მიას მზერა დაიჭიროს.
-არ ვიცი, რა.. იმდენი მაქვს საფიქრალი - ცრემლები აღარ ადგება და უკვირს - ცრემლიც კი გამეყინა, მია, ცრემლიც.. მხოლოდ შენ თუ გამაგიჟებ, არადა აქამდე ყველაფერს ფარივით ვუხვდებოდი წინ... ახლა კი... ახლა კი, მიაა... ეს რა ხდება ჩემს თავს...
-ძალიან გთხოვ, თავი ხელში აიყვანე... იქნებ პატარას ნათლიობას მაინც გამოკრა ხელი და მერე იქნებ მაინც შეიგნო, რომ შენთვის დაკარგული ვარ...
-იქნებ ბავშვმა მაინც შემომაბრუნოს ცხოვრებისკენ - გულუბრყვილოდ პასუხობს მიას და თავის მეტროსკენ მიდის...
ერთ წამში მეორეჯერ ამოატრიალა ცხოვრება.. საყვარელ გოგოს შვილიანადაც იღებს ? ან იქნებ მის დანათესავებასაც აპირებს ? ფანატიკური სიყვარულია თუ ჭეშმარიტი ? - აი, ეს კი შენთვის მომინდია, მკითხველო !

***
ზვიადს მთელი ღამე არ სძინავს, ჯერ ქართულად წერს გრძნობა ამღვრეული ლექსებს, მერე გერმანულზე გადადის, რომელიც მშობლიური ენასავით გაუთავისებია.
„ ეჰ.. მართლაც რააა ეს ცხოვრება, რა ?“ - ეკითხება საკუთარ თავს - „ ერთხელაც არ გამიმართლდა, ერთხელაც არ..“
ამ ფიქრებშია, როცა ახსენებდება, მთელი დღე არაფერი მიჭამიაო და შეკმაზულ წიწიკას იღებს, ლავაშს აწობს და პირისკენ მიაქვს, თუმცა ესეც სევდიანი განცდებისკენ უხსნის გზას... ამ საჭმელში (თუ შეიძლება, ასე ვუწოდოთ) კი ხედავს რაღაც სექსუალურს და მაშინვე მია ახსენდება, გოგონა, რომლის გამოც ყველაფერზე იყო წამსვლელი, გოგონა, რომელსაც ეუბნებოდა სახლს გავყიდი და ერთად ვიმოგზაუროთო და იმაზე არც კი ფიქრობდა, სად წავიდოდა მერე... გოგონა, რომელიც უპირობოდ უყვარდა, უყვარს და ცხოვრების ბოლომდე ეყვარება, მის იქითაც კი, არ აქვს მნიშვნელობა სამოთხეში დაიმკვიდრებს ადგილს, თუ უბრალოდ.
უჟამო ჟამში ცხოვრობს... ძილი არ ეკარება დღეების განმავლობაში, მხოლოდ დედა თუ ახსენებს იმას, რომ ფიქრთა მიღმაც არსებობს ცხოვრება...
-ბინები მომიძებნე, რა - თხოვს მოხუცი და წინასწარი მადლიერებით აღსავსე თვალებით ათვალიერებს უკვე 30 წელს მიტანებულ ვაჟს..
-ისე, შვილო, დრო არაა, ცოლი მოიყვანო ?
-მაცადე, ქალო - უხეშად პასუხობს ქალს. როგორც ჩანს, მხოლოდ ტელეფონზე როდი ახასიათებს „ჰოოოოოოო“ (ძალზე დაგრძელებული „ე“ - თი მიმართვა).
-შენ ჭკუა მოგცა და მე ფული..
-ჰო გასესხე ეგ 500 დოლარი, კი რა ჩემი ფეხები გინდა, ჰააა ?
-არ ამომადინო, ზვიადი.. - ქალს მღელვარებას ზარის ხმა უმუხტავს და ინერციით იქითკენ მიდის.
-სალამი. გიორგი ვარ.. სადააა ზვიადი ? საქმე მაქვს..
-ყავა მოგიდუღო ? - ეკითხება ქალი, ცნობს რა მელოტ მამაკაცს, წესით, ბიჭს, რომელსაც იმდენად შეპარვია ფიქრები, მთლად მოუსპია.. ან იქნებ ვცდებით და სულ სხვა რამეშია საქმე ?
-ყველა გოგო უნდა დავბრიდოო... - ამბობს გამწარებული და დივანზე ეშვება.
-რატო, ტო ? - ზვიადს ეცინება, თითქოს ცოტა ხნის წინ თავად არ იყო ის, ვინც არც კი ებრძოდა დეპრესიის მომძლავრებულ ტალღებს.
-რადგან შეყვარებული არ მყავს... ცოლის დროა, ძმაო... შენ არავინ მოგწონს, ისე ? რატომ არ მოგყავს ცოლი ?
-ეჰ... ესე მარტივად რომ იყოს - თავს განზე აქნევს მამაკაცი და ნერვიულ მზერას უკან მალავს, თითქოს დაკიდებულ ნახატს აკვირდება.
-გამაწამეს, ძმა..
-აი, ნიკასთვის უნდა მიგვებაძა ალბათ.. 15 წლიდან დაიწყო და ისე აიშვაა, მაგის მეტი არაფერი ახსოვს ... ლამის ... - ამატებს ბოლოს და ეცინება. ესაა სიცილი, რომელიც თვითდაეჭვებას ნიშნავს. მისთვის ნებისმიერი სახის სიახლოვე ხომ სიყვარულთან ასოცირდება..
-ეჰ, გეტყობა როგორც იწვი, ვით თათია პეტრო..
-ეეე, შენ გაშიფრვა გისწავლიაა, ძმაა...
-ჰჰაჰაჰაჰა.. გაზაფხული გირჩევნია თუ ზაფხული ? - ნიშნისმოგებით უყურებს ზვიადს, რომელსაც ეს კითხვა საბოლოოდ აცლის ძალას და თვალზე ცრემლი ადგება...


***
ღამის 3 საათზე, სრულიად მოწყენილი ზვიადი ვაიბერში შედის დედამისის ტელეფონით, რომელმაც ლამისაა სასუფევლისკენ აიღოს გეზი და მიას უგზავნის ფოტოს, რომელზეც ჯოჯო ქალი სასმისით ხელშია გამოსახული და მიწერილი აქვს :
„ანამ ახლოს მისულ ყაჩაღს ხანძალი წააძრო და იქვე გაათავა, დანარჩენები - გააქცია - ვინ იყო ანაბაჯი ?“
„ცოტა გაგეცინებ“ - ურთავს ფოტოს, შემდგომ კი ძილი ნებისას უსურვებს გოგონამ.
ახლა მაინც რა უნდა ? - ეს ის კითხვაა, რომელიც ახლა შენც თავში ციბრუტივით გიტრიალებს და სხვა აზრისთვის გზის დათმობის ნებას არ გაძლევს, მკითხველო... მართლაც, რა უნდა ? რა უნდა გოგონასგან, რომელიც სრულიად სხვას ეკუთვნის ? ქართველი მამაკაცის „უხმარობის“ მენტალიტეტს რომ თავი დავანებოთ, რატომ უნდა გვინდოდეს მასთან, ვისაც ოდნავაც არ ვჭირდებით ? რატომ უნდა ვისწრაფოდეთ მისკენ, როცა მისგან მხოლოდ ძველი „ნასკებიღა“ დაგვრჩენია ჩასახუტებლად ?
ეჰ, ალბათ ზვიადმაც იცის ეს.. ეცოდინება, მაშ ? განა ბაკალავრისა და მაგისტრის ხარისხი ტყუილად მიიღო ? ეცოდინება, მაგრამ სიყვარულის ამბავი ჰო იცით ? უყვარს და რა ქნას, კაცია და გუნება...
-მია, შენ ხარ ცხოვრების აზრი.. - ამბობს ხმამაღლა და გოგონას „ნასკებს“ ისევ ძლიერად იხუტებს გულში. ახსენდება ის დღე, როცა ძალით უყიდა ახალი წინდა და ძველი გასარეცხად წაიღო სახლში; მაშინ რას იფიქრებდა, რომ ასეთ უბედურება დაატყდებოდა თავს..

„Was sagst du dazu, du, meine Liebe,
bist du nicht dafür, sag, dein Urteil,
dass wir zusammen sind jetzt und immerdar,
sag ohne Wörter das, sag ganz stumm und damit so laut,
für wen ist dein Herz im Nu angestellt.
Sag, ganz leise und ganz schmerzhaft
für was hast du mich verlassen und dann nie mehr zurückkamst...“ – faceook - ზე ლექსს ბეჭდავს და თითქოს ოდნავ მაინც ეშვება..

პ.ს რადგან უმრავლესობითვის გაუგებარი იქნება, გთავაზობთ ქართულ თარგმანს;

თქვი შენ ამაზე, შენ, ჩემო საყვარელო,
არ ხარ მომხრე, მამცნე შენი განაჩენი,
რომ ჩვენ ერთად ვიყოთ ახლა და მუდამჟამს?
თქვი სიტყვების გარეშე ეს, თქვი სრულიად უტყვად, და ამრიგად - ისე ხმამაღლა,
ვისთვის მომართულა შენ გული ამჟამად.
თქვი სრულიად ჩუმად და სრულიად ტკივილგანმცდელად,
რისთვის დამტოვე და მერე, აღარასდროს დაბრუნდი



მაპატიეთ, ამდენ ხანს ვერ დავწერე... იაპონური საკმაოდ გაგრძელდა და მთელ თავისუფალ საღამოებს მის სწავლაში ვაატარებ ხოლმე.
ერთი ხვალ არ მაქვს სემინარები და ძლივს ვიხელთე დრო..
ესეც ერთი ნათქვამი სიტყვაა, უკვე მრავალჯერ, მაგრამ ახალი შტრიხები შევმატე...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი სტუმარი ნათია

momwons zviadi da ra vkna? ufro dinjia. ar vici mat shoris ratom gairbina"shavma katam" magram albat tandatan amasac gavigebt.????

 


№2  offline ახალბედა მწერალი უნდა ვწერო

სტუმარი ნათია
momwons zviadi da ra vkna? ufro dinjia. ar vici mat shoris ratom gairbina"shavma katam" magram albat tandatan amasac gavigebt.????

კი, გავიგებთ heart_eyes

 


№3 სტუმარი სტუმარი keynso

Sehr gut ❤❤ bitte schreiben weiter ❤

 


№4  offline ახალბედა მწერალი უნდა ვწერო

სტუმარი keynso
Sehr gut ❤❤ bitte schreiben weiter ❤

Danke schön

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent