შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მოსალოდნელი საფრთხე (თავი 11)


6-10-2018, 00:45
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 1 404

ზვიადი ისევ ათენებს, დილას უუარესდება მოთენთილობის განცდა. საწოლიდანაც კი არ დგება, ელემენტალური პირზე წყალსაც არ ისხამს.. წევს, ჯერ ჭერს უყურებს, შემდგომ კი ტელეფონით ლექსის წერას იწყებს. საკუთარ მატერიალიზებულ სიტყვები ტანზე აყრის.
რა უცნაურია, არა ?
იმედი დიდი ხნის კი გაუქრა, მერე ისევ დაუბრუნდა, ისევ გაუქრა.. მაგრამ მაინც ეღიმება, თითქოს რაღაც ძალას გრძნობს მოძალებული პესიმიზმის მერე..
ალბათ ესაა ხელოვნებაო, იფიქრებს ადამიანი...
„ლექსად მაინც დავრჩებით „ჩვენ“ - ეფიქრება და საათს უყურებს..
ახსენდება ძველი დრო, რამდენიმე თვე, როცა ცხოვრება სასწაულად უხაროდა.. ახლა კი ? ახლა კი მხოლოდ ლექსად ღირს მისი ცხოვრება..
არავინ და არაფერი.. არავინ და არაფერი ვერ ანუგეშებს.. მხოლოდ ერთი მია, რომელიც მისთვის იმდენად შორსაა, რომ ვერასდროს მიწვდება..
„ალბათ ეს იყო ჩემი ბედი“ - ისევ უელავს გონებაში და ფეხზე დგება. დედას უნდა გაყვეს ლილოში. სხვა რა დარჩენია, ვინმეს მაინც გამოადგება თავისი უბედრუკი ცხოვრებით.

***
მიას ადრე ეღვიძება, ცდილობს ძილის შეიბრუნოს, წუხელ ხომ ძალიან გვიან დაწვა; თუმცა ძილს უკან ვერ იბრუნებს. მეორეჯერ ერთსა და იმავე მდინარეში შესვლა ხომ იშვიათად გამოგვდის მოკვდავებს, რადგან ამის სურვილი არც გვაქვს.
ამაო მცდელობის შემდეგ ფეხზე დგება და ტელეფონს უყურებს. პროგრამა ავარჩიოთო, წერს ქეთი, მისი მენეჯერი აისეკიდან. ახალი მიზანი ძალას მატებს. ხომ გაგიგონიათ, ადამიანი უმიზნოდ უბრალოდ კუნძიაო. ასეა ხოლმე მიაც.
„პიატოში“ ხვდებიან, მია, როგორც უკვე დედიკოსგან განებივრებული გოგო, ეპატიჟება ქეთის, ლეპტოპს რთავენ და იტალიას არჩნევ, რომელიც საკმაოდ ახლოსაა.
ზუსტად ეს სჭირდება, ცოტა ხანს სიმშვიდე და აქაურებისგან განმარტოვება.
სახლში ავტობუსით ბრუნდება. 3 ცალს უშვებს, მე-4 ში კი ძლივს დგამს ფეხს, ფეხის წვერებზე იწევა და გასართობად მხოლოდ კევის ღეჭვა და მუსიკის მოსმენა დარჩენია. წინიდან მოხუცი ქალი უკანალით აწვება და ლამისაა საერთოდ გააქროს. თუმცა მხოლოდ ეს როდია ? სრული ბედნიერებისთვის კევის ღეჭვას უკრძალავს სწორედ ეს „დამნაშავე“ მანდილოსანი, მეორე კი მუსიკასაც წვდება, წინ მდგომ სკოლის მოსწავლე ბიჭს არტყამს მხარზე ხელს კარგი ძმაკაცივით და უბრძანებს :
-გამორთე.. ეგ წკავ წკავ.. ბრახ ბრახ... არ მსიამოვნებს... - ეუბნება ირონიით. მას სხვებიც ყვებიან.
-ამ კევის ღეჭვამ და ყურში გარჭობამ გამოაშტერა მთელი ახალგაზრდობაა..
-ჰო, აბა... ჩვენი დრო ყოფილა დრო, მაგრამ ვერ ვაფასებდით.. გართობაც გვქონდა და ცოდნაც.. კინოთეატრს არ ვიკლებდით, ესენი კი ათენებენ ამ მონიტორებთან. გონება სრულიად დაღლილი აქვს და თითოეული უჯრედი... - გაცხარებული აყრის აზრებს ერთმანეთზე...
-არ გაგიგონ, გაგინებენ - ნიშნის მოგებით ამბობს ერთ-ერთი მოხუცი.
-მოერიდებათ თუ.. აი, ცოტა ხნის კი მე მაგრად დამცხეს - ეცინება მძღოლს.
-აი, ზურაბიშვილს მივცეთ ხმა და ეგ გვიშველის.
-უეჭველია, რა - ეთანხმება მეორე, მესამე..
ამ დროს ძლივს მიას გაჩერებასთან აღწევს ავტობუსი. არცაა გასაკვირი, რომ ამდენ ხანს უწევს გოგონას წამება. ეს ხომ თბილისია, სადაც მუდმივი საცობი და ჭ....ტვა აწამებს საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრთ.
-ძლივს - ამბობს და ბილეთს ანახებს ლურჯიან მამაკაცს.
-ახლოდან მანახე - მკაცრად ეუბნება უცნობი და ესეც ხელში აკავებს.
როგორც იქნა, მია თავს აღწევს ყველაფერს და შეუძლია მშვიდად განაგრძოს სახლამდე მუსიკის მოსმენა, თუმცა უკნიდან მხარზე შეხება, აგრძნობინებს, რომ მარტო არაა.
-მია, შეჩერდი... შენთან საუბარი მინდა.. ვღელარ არ მძინავს ღამეები.
-So keep calm, babe - ღიმილით პასუხობს გოგონა და თვალს უსწორებს მამაკაცს.
-საერთოდ ეს რა ხდება, აზრზე ვერ მოვდივარ.. ბავშვი არ გინდოდა, ეგრე მახსოვს, რავი..
-და ახლა მინდა რო ? - წამოცდება გოგონას, უკვე უჭირს ამდენად მოტყუება მამაკაცის, რომელიც მისთვის ბევრ რამეზე, შესაძლოა, ყველაფერზეც იტყოდა უარს - ჰო, ჰო, დაუდევრობის ბრალია - ამატებს მეტი დამაჯერებლობისთვის.
-ზოგადად, თავი რომ დაგეცვა, აჯობებდა - დიდაქტიკურ ღიმილს ირგებს ზვიადი. თითქოს არ განიცდიდა, რომ მისი საყვარელი გოგო სხვას ეკუთვნოდა და მხოლოდ ბავშვის ამბავზე ღელავდა.
-გინდა თუ არა, ტვინი მიგაქვს ..
-ჰო, მართალი ხარ, უხერხულია - ერთი შეხედვით მამაკაცთა იმ მცირე კატეგორიაში ექცევა, რომელიც უხერხულობის გამო ყველაზე დიდი უხერხულობებზე ხუჭავენ თვალს.
-იცვლება ხოლმე ჩვენი ხედვა, მგონი
ადრე სხვანაირად ვუყურებდი სამყაროს
-როგორ ? - ინტერესდება მია და მოშორებით არსებულ სკამზე ჯდება, ზვიადი წინ უჯდება და ძალების მოკრებვას იწყებს. კისრის არტერია ეჭიმება, სუნთქვა უხშირდება, შემდეგ კი იწყებს.
-როგორ და ჩემთვის რომ ვინმეს ეთქვა არაქალიშვილს ცოლად მოიყვანო? ვეტყოდი არას და ახლა ვფიქრობ, ზვიადი იგივე ვარ, მაგრამ სხვანაირი ხედვა დამწყებია...ჰოდა, ახლა მე ჩემი თავი უფრო მაოცებს, ვიდრე თქვენ ორნი..
-ეჰ, ახლა კი ბავშვიან ქალის „კის“ ლოდინშიც კი დიდი სიამოვნებით გალევ ცხოვრება - მია სიცილს იკავებს.
-ჩემთვსი უკვე ბევრი რამ გაფერკრთალებულია, იმდენი ტანჯვა განვიცადე... - სევდიანად ამბობს, თუმცა აწყდება რა გოგონას სახეს, ეღიმება, თითქოს საოცარ ძალას იძენს, თითქოს მისგან საოცარი მუხტი მოდის.
-ისე თუ გინდა, როგორც ბავშვის მომავალი ნათლია და ბავშვის დედა, სადმე წავიდეთ, დავისვენოთ...
-მე თავზეხელარებული ვარ, მაგრამ თუ ის დაიტანჯება, არ იქნება ლამაზი ჩემგან..... ის იფიქრებს, გადაეშვება ფიქრებში, მე ეგ გამოვცადე. მტკივნეულია. რაღაცნაირად რომ გადაწყდებოდა - სხვადასხვა ფერები რბენენ მამაკაცის სახეზე,, ჯერ აღტაცების, მერე შეცოდების, ბოლოს კი მოულოდნელად უცნაური სევდის... -ორსულად ხარ, შენ გინდა მიხედვა.. ცოტა უნდა დავფიქრდე...და ისე, შენ პოლიციებიო, გამომძიებლებიო და ეგეთებს დაიწყებ იქ? - მთელი სერიოზულობით წარმოთქვამს ზვიადი.
-მიხედვა გინდა შენ, გოგო, ეს არ გემის? არც რბენა შეიძლება, არც სხვა რამ და ღმერთმა იცის კიდევ, რა შეიძლება და რა არა...თქვენ მე მაშტერებთ....დასაშტერებლად თუ დაორსულდი, არ ვიცი - ზვიადის აღშფოთება აშკარაა. ეტყობა, რომ სერიოზულად განიცდის - გამიგია სექსი, გამიგია ყველაფერი, მაგრამ ან შენ ხარ ახლა პატარა, ან - ის. არ მჩვევია დიდაქტიკა, მაგრამ მეტისმეტა, გეფიცები ყვეაფერს.
-აუუუუუუუ- ყურებზე ხელს იფარებს მია. ეს უკვე ზედმეტია !
-სიცხე მაქვს შენს თავს გეფიცები ნერვიულობისგან , ფიქრისგან - თვალებს ხუჭავს და სახეზე ხელებს იფარებს - დიდი ხანია ასე არ მინერვიულია. ბოლოს ალბათ ასეთი მძაფრი ემოცია მაშინ განვიცადე, სკოლიდან რომ გამოვიქეცი იმის შიშით, ექიმმა არ გამიკეთოს ნემსი - მეთქი - მოგონებაზე სასიამოვნო ღიმილი იწყებს ზვიადის სახეზე თამაშს; მოგონებებს, არ აქვს მნიშვნელობა, სასიამოვნო თუ უსიამოვნო, დროის სვლა ხომ ბედნიერების ელფერს მატებს.
მია ფიქრებს ეძლევა. როგორ უნდა სიმართლეს ახადოს ფარდა. ამ ყველაფრისთვის ეცოდება ზვიადი... ის ხომ სერიოზულად განიცდის ამ ყველაფერს..
მისი სახე, მის სახეზე არსებული ფერები შიშის ზარს სცემს.
თავად როდია ასეთი.. მასაც ხომ სტკივა, ხომ არ სიამოვნებს სხვისი ტანჯვა, მაგრამ მისი მოშორება რომ ასე უნდა ? არ უნდა მამაკაცს იმედის ნაპერწკალი მაინც დარჩეს. იმედი, არარსებული იმედია, რომელიც სულ ტყუილად იკავებს კუნჭულს ადამიანის გულის კიდეში, ხომ ყველაზე მტკივნეულია..
-არ ვარ ორსულად - უეცრად აჯახებს მია.
-რა ?
-არ ვარ..
-ღადაობ ? ახლა ეს უფრო არ მჯერა ? -გამომეტყველება ეცვლება ზვიადს.
-შენი მოშორება მინდოდა, დაქალმა მითხრა, უთხარი სექსი მქონდა და შეგეშვებაო, მაგრამ უფრო მძაფრი რამ მოვიფიქრე, რამაც წესიერად მაინც არ გაჭრა.
-მე შენ ყველაფერს გაპატიებ ! - ძლივს წარმოთქვამს ძალაგამოცლილი და თვალებიდან ცრემლები სდის..

***
უბანში მისული ზვიადი სიბნელეში ძლივს მიიკვლევს გზას. ერთადერთი ღია ჯიხურისკენ მიდის მაწვნის საყიდლად. ეს უკანასკნელი ხომ მისი დღის რაციონის მნიშვნელოვანი შემადგენელი კომპონენტია. პური, პომიდორი, მაწონი და ლიმონიანი წყალი - თითქოს რემარკის გმირებივით კონცლაგერში ყოფილიყო.
-რა ღირს ? -ანიშნებს გამყიდველ ქალს მაწონზე.
-ლარ-ნახევარი.
-ღამით ძვირდება ? -ეცინება მამაკაცს.
-ასე ღირს, შვილო... მეც ჰო უნდა დამრჩეს რამე - ჩვეულად იცოდებს ქალი თავს.
-კარგი, ერთი ცალი მომეცი, რა.
შემდეგ სახლში ადის, მსუბუქად ვახშმობს, კომპიუტერს რთავს და ლექსის წერას იწყებს, კრეფს იმას, რაც მგზავრობისას მოაფიქრდა.

„სხვა გეოგრაფია მე, შენ და ......... სხვა,
მზე ცისფერი და მიუწვდომელი,
შენ ჩემში. შენში? - ახალი ცა!
ფიქრები მნთქავს,
და ფიქრები მახელებს.
მთა, ბარი და ზღვა...
ვრცელი მინდვრები,
მე კი.....
ვერსად დაგძებნი, ვერსად გიპოვი.

ვეღარსად ვპოვებ სულის სიმშვიდეს, ჩემი მერცხალი
გაზაფხულებს ვეღარ მახარებს.
გადაიქროლა და სხვა გზით დაფრენს,
სხვანაირ ხელით მას სხვა აპურებს.

- „მითხარი და მე მოგიტან წყალს“-
სხვა ღელავს და სხვა დაცურავს გზნების ტალღებში,
მე მხოლოდ მიპყრობენ უდაბნოს ქარები,
სახეზე გადმომდის ცრემლის ლავები.
ხელთავიდან აღარ ვიწყები.
მისხლებად ვიშლები და ვივიწყები.“



***
მიაც შინ ბრუნდება. ბოლოდროინდელი კამათი ახსენდება აჩისთან, თუმცა ვეღარ რეაგირებს; მსგავს რამეებს შეჩვევია.
საყვარელი მამაკაცი ურეკავს, როგორც ჩვევია ხოლმე და უხსნის მდგომარეობას, ძალიან დაღლილი ვიყავი და ვეღარ შეგეხმიანე, ერთად რომ ვიცხოვრებთ, მერე ეს დაღლაც შემიმსუბუქდებაო. მიაც ეთანხმება, ან უბრალოდ უნდა მარტო დარჩეს ფიქრებთან...
სამყაროზე ეფიქრება... უნდა ხელისგულივით შეისწავლოს მისი თითოეული წერტილი..
რა იყო აქამდე ან რა იქნება ამ ყველაფრის შემდგომ ?
იქნებ სიყვარულში არაა ბედნიერება ? არც სექსში ? და არც ამ ორივეში ? არც სიმდიდრეში, როგორც ზვიადი იტყვის ხოლმე, არც ძალაუფლებაში..
იქნებ ბედნიერება სულიერ ჰარმონიაშია, თუმცა ეს ჯერ კიდევ კაცობრიობის მარადიული ძიების საგანია...



№1  offline წევრი qetulaa

Rogorc yoveltvis zalian realuri da adamianuriaa, tavisi araidialurobit, yoymanita da shecdomebitt, yvelasgan gansxvavebulad gamorcheuli, zalian kargia mariamm

 


№2  offline ადმინი უნდა ვწერო

qetulaa
Rogorc yoveltvis zalian realuri da adamianuriaa, tavisi araidialurobit, yoymanita da shecdomebitt, yvelasgan gansxvavebulad gamorcheuli, zalian kargia mariamm

ძალიან დიდი მადლობა ! heart_eyes

 


№3 სტუმარი სტუმარი ნათია

ხო მიკროწვტობუსის ამბავმა გამანაწყენა, თინეიჯერი არ ვარ მეტიც 40 ზე მეტის ვარ და ვისი რა საქმეა მე ყურსასმებით რას ვუსმენ,ვეღარ გაიზარდა ეს ხალხი? მეცინება ჩემს დედამთულსაც უკვირდა და ბრაზობდა ტელეფინით ხელში რომ მომკრავდა თვალს მესიჯს რომ ვწერდი და ახლა ისეა თვითონ ფეისზე შენძვრალი და დამოკიდებული.... ????????????
ქღარ მინდა მიას ას3 ჩამოუყწლიბებელს ვხედავდე თითქოს დაიღალა აჩისთან ურთიერთობით . აშკარად გამოიფიტა რაღაც სიახლე სჭირდება, განტვირთვა თორემ დეპრესიის ზღვარზე მგონია

 


№4  offline ადმინი უნდა ვწერო

სტუმარი ნათია
ხო მიკროწვტობუსის ამბავმა გამანაწყენა, თინეიჯერი არ ვარ მეტიც 40 ზე მეტის ვარ და ვისი რა საქმეა მე ყურსასმებით რას ვუსმენ,ვეღარ გაიზარდა ეს ხალხი? მეცინება ჩემს დედამთულსაც უკვირდა და ბრაზობდა ტელეფინით ხელში რომ მომკრავდა თვალს მესიჯს რომ ვწერდი და ახლა ისეა თვითონ ფეისზე შენძვრალი და დამოკიდებული.... ????????????
ქღარ მინდა მიას ას3 ჩამოუყწლიბებელს ვხედავდე თითქოს დაიღალა აჩისთან ურთიერთობით . აშკარად გამოიფიტა რაღაც სიახლე სჭირდება, განტვირთვა თორემ დეპრესიის ზღვარზე მგონია


ჰო, მეც ასე მგონია.. სრულუოფილება რომ ეგრძნო, ალბათ მსგავსი ფიქრებიც არ ექნებოდა, თან ყველაზე უარესი ისაა, რომ აჩი ამას ვერ ხვდება, რაც შემდეგ თავში უკეთ გახდება ნათელი.
მამაკაცებს სჭირდებათ მეტი ინიციატივა და ფანტაზიაა, რის ნაკლებობასაც განიცდიან, აი, ამაშია ალბათ უბედურებაა.

რაც შეეხება ტექნილოგიებს, ბედის ირონიიაა, სხვა - არაფერი.. ტრანსპორტში რამდენი 60+ მინახავს ფბ - ში მსქროლავი, ვინ დათვლის

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent