შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მოსალოდნელი საფრთხე (თავი 14)


11-10-2018, 01:15
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 744

მოსალოდნელი საფრთხე (თავი 14)

-როგორააა ? რამე რომ მოუვიდეს, როგორ ვიცოცხლო... როგორ, მია, როგორ ? როგორ მიეცი თავს უფლება, საფრთხეში ჩავარდნილიყავი, შენ გარეშე სული მერთმევა, უსულგულო გვამი ვხვდები, მია... - მოსაცდელში იმხელა ხმაზე მოთქვამს ზვიადი, მომლოდინებათა ყურადღება მისკენაა.
-დაწყნარდით, რა, ლხინისთვის არც ჩვენ ვართ აქ მოსული. - მხოლოდ ერთმა მოხუცმა ქალმა თუ გაბედა ხმის ამოღება.
-ჯანდაბაა, ჯანდაბააა.... ასეთი მშვენიერი ყვავილი რატომ უნდა იყოს ასეთ მდგომარეობაში ? ნეტავ, შემეძლოს, გავუცვალო ადგილი.. ჩემი უბადრუკი სიცოცხლე შავ კატასაც წაუღია...

ვიღაც გარეთ იტანჯება, მოთქვამს საავადმყოფოს მრისხანე, დაუნდობელ სარეცელს მიღმა, ზოგი კი ამ საბედისწერო ადგილას სიკვდილს ებრძვის, იბრძვის, რომ ცოდვათა ჭურჭელი გამოსტაცოს იმქვეყნიურ ანგელოზს და მიწის საბრძოლო მოედანს დაუბრუნოს.
იბრძვის მიაც... თითქოს არ უნდა დაბრუნება. საკუთარ თავს ეძახის, განდეგ, ხორცო, სულს მიეცი თავისუფლებაო, თუმცა, გარკვეული დროის შემდგომ, მისი აზრთა წყება საპირისპიროდ იწყებს დინებას...
ცხოვრება მაინც ძვირფასია, რაც უნდა მწარედ გვესახებოდეს ის...
დიახ, ცხოვრება მშვენიერია და უნდა შევიგრძნოთ ის... ან სხვა რამ დაგვრჩენია, რო ?
ბედნიერების შანსი მაშინაც იარსებებს, თუ მთელი სამყარო გაქცევს ზურგს; მთავარია, საკუთარ სულში იპოვოს ადამიანმა ეს საოცარი გრძნობა...
იყო ბედნიერი, რთულია, მაგრამ შესაძლებელი... რთული, მაგრამ მაინც რეალური, მაინც ადამიანური...
„მე შევძლებ..“ - უელვებს გონებაში და გულისცემაც დგება..
-ცოცხალი ვარ, ცოცხალი.. - ხმადაბლა წარმოთქვამს მია, თუმცა, ამისთვისაც მთელი ძალა სჭირდება.
-მადლობა ღმერთს, - ექიმი პირბადეს იხსნის და მადლიერებით აღსავსე თვალებით უყურებს გოგონას, - მია, მია, შენ გადარჩიი.... - ემოციებს ვერ მალავს მამაკაცი..
-რამდენი ხანია ?
-სამი დღეა და ამ დროის განმავლობაში, გარეთ გელოდება მამაკაცი, მუდამ მოწყენილი და მომლოდინე... შემოვიდეს?
-არა. უთხარით, შინ წავიდეთ... მარტო მინდა ყოფნა, იმქვეყნიდან მობრუნებული მაინც მომასვენონ. - ამთავრებს თუ არა სათქმელს, თვალებს ხუჭავს და ცდილობს, ბედნიერება შეიგრძნოს, თავისუფლების ბედნიერება....
სააქაოს ძლივს დაბრუნებულს პირველად მანანა ნახულობს. შვილს სრული სიხარულითა და შიშით ეხუტება, შემდეგ რამაზიც შემოდის და ცოლ-შვილს ერთდროულად იკრავს გულში... მალე მათ სიხარულს ანკაც ემატება, მაგრამ მიას სული მაინც ვერ გრძნობს სულიერ ჰარმონიას.
-ბედნიერება მინდა, დე... - მანანას უცნაურად ეუბნება, არაბუნებრივია მისგან მსგავსი გულწრფელობა, დედასთან ხომ ასე ჯერ არასდროს გახსნილა.
-იქნები, დე, იქნები... - უფრო ძლიერად ეხვევა მიას.
-დე, იქ სასწაულები მოხდა.. თითქოს თავიდან დავიბადე, ახლა ორმაგ ძალას ვგრძნობ, შესაძლებლობათა ორმაგად ფართო ასპარეზს...
-ის ბიჭი ვინ იყო, გელოდებოდა შეწუხებული... წამით არ დაუტოვებია აქაურობა, არც ჭამა ახსოვდა, არც - სმა..
-მერე ? როგორაა? - ნერვიულობა ეტყობა მიას, მიუხედავად იმ პასუხისა, რომელიც ექიმს გასცა.
-ძალით ამოვუტანდით ხოლმე რაღაცებს მე და მამაშენი..
-ჩემი მეგობარი... - ბევრი ფიქრის გარეშე პასუხობს გოგონა და ეღიმება.

***
ზვიადი საავადმყოფოდან გადის, თუმცა, სახლში ვერ მიდის; ან როგორ წავა, როცა საყვარელი გოგონა სარეანიმაციოშია და არც კი იცის, როგორაა. კიბეზე ჯდება სახეწაშლილი, თვალწინ უდგას ყველა ბედნიერი მომენტი, რომელიც მიასთან აკავშირებს.
„არ უნდოდა ჩემი ნახვა.. დაე, აქ ვიყო, სანამ მოუნდება.. ნეტავ, როგორაა, მთავარია, გადარჩა..“
ამ ფიქრებშია, როცა მანანა უკნიდან ეძახის, ნახე მიაო, ისიც სიხარულით ხტება, მგონი, მთელი წელიწადია, ასე არაფერი მოდებია მალამოდ მის გულს.
-მართლა? მართლა? - კითხულობს აქოშინებული, თითქოს, გული ხელით უჭირავს..
-კი, მართლა.. გელოდება მია.. მადლობა, რომ შენთვის ასე მნიშვნელოვანია ჩემი გოგო... - მხარზე ხელს ადებს ქალი და კიბეზე ჩადის. ისიც არანაკლებ განიცდის, ამდენი ხნის უძინარმა ყავა რომ არ დალიოს და ძალა რამით არ მოიბრუნოს, ლამისაა, წაიქცეს.

-მადლობა ღმერთს, ჩემო ყვავილო, ჩემო გოგონავ! - ემოციას ვერ მალავს მამაკაცი. ან როგორ უნდა დამალოს ? - ეს ხომ არასდროს ჩვევია მას. მიას, ხელებზე, ღვთაებასავით ემთხვევა და ცრემლებს ვერ იკავებს... ეს მის ცხოვრებაში ყველაზე სასიხარულო და იმედის მომცემი მომენტია...
-მია, მია.. ოღონდ შენ იყავი კარგად და ჩემს თავზე არ ვდარდობ.. მთავარი შენ ხარ და მხოლოდ შენ...
-მადლობა, ზვიად ! მადლობა, რომ აქ იყავი, მადლობა, რომ ჩემ გვერდით იყავიი.. საუკეთესო ხარ ! მგონი, შენნაირი მეგობარი სჯობს, აჩისა და მისნაირთა შეყვარებულებს.
-აბა, რა... მე ვარ უნიკალური და განუმეორებელი. - ეცინება მამაკაცს.
-გეყოფა ! - თავზე ხელს უსვამს მია.
-აქედან რომ გამოხვალ, უნდა გავასაფლაოთ ყველა ყოფილი... უნდა აღვნიშნოთ და ვიბედნიეროთ ამ დღით!
-ამ დღით, არა ? როდის გამოვალ აქედან, ერთი სული მაქვს.. მხუთავს აქაურობა, ძალას მაცლის და შიშის ტალღებს მაგრძნობინებს ყოველი წუთის განმავლობაში.
-მია, მია... - გოგონას საწოლზე ადის და ფრთხილად ეხუტება, არც ისე ახლოსაა, თუმცა, მისი გულის ძგერა ესმის, ესმის და ბედნიერების რიტმად ესეც კმარა, უბრალოდ, კმარა და ესაა ზვიადის ჰარმონია.. როგორც თავად იტყოდა, ყველაზე ინტიმური ხმა და რითმი..


***
ტყის ხმა დევნის სევდასო.. ბუნების ხმა უარყოფითს აქრობსო..
დიახ, ასე..
თითქოს სამყარო უკან რჩება. დაკრძალვაა თითქოს, თითქოს, წარსულის დასამარებაა...
-ყველა ყოფილის იმქვეყნისკენ წასვლის დავლიოთ - ღვინის ბოთლს იღებს ზვიადი და მიას აწვდის. ჯერ გოგონა სვამს ზუსტად სამ საშუალო ყლუპს, შემდგომ კი მამაკაცის რიგი დგება...
-დაე, დასამარდნენ ! - ეცინება გოგონას.
-ყველაფერი მაგრად იქნება, ძალიან მაგრად, - ამბობს ზვიადი, თუმცა მის სიტყვებში სევდის გაელვება იგრძნობა. იგი ხომ ადრეც ასე ამბობდა, მაგრამ მისთვის ყველაფერი არ იყო საუკეთესოდ, - მაგრად იქნება, ერთად ვიქნებით თუ ცალ-ცალკე - ამატებს და შემდეგ საკუთარ სიტყვებზევე გულიანად ეცინება.
-ჰო, მე კარგად ვიქნებიი.. იმედია - შენც... ხომ ხედავ, რას გავუძელი... რას ! - მიას თვალები ციმციმს იწყებს..
-შენი ვარ სულ, კაპილარების დაწყვეტამდეე. ვიკივლებ. მიყვარხარ, სუნთქვავ, სურნელოვანო გაზაფხულო!! - გრძნობებს აშიშვლებს ზვიადი, მია კი მზერას უსწორებს.. უნდა, გაიგოს, რას ნიშნავს გიყვარდეს ასე ძლიერ, სიგიჟემდე, ტკივილამდე, უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე..
-მეტაფორების მამავ - ეუბნება მია პაუზის შემდეგ და ხედს გაჰყურებს.. ყველაფერი მწვანეა, შემოდგომაა, მაგრამ მაინც - მწვანე... თითქოს, სამყარო თავიდან იბადება, სიცოცხლე მეორედ იწყებს სუნთქვას..
-ჩემი ლექსი მახსენდება, მია, მაგრამ მაინც ვერ ვიხსენებ, თითქოს რაღაც უძლეველი ძალა მაბრკოლებს;
-მოძებნე - ეუბნება მია და ზვიადიც იწყებს ძებნას;
„შემეძლო, მეწერა სხვა ბევრზე, უფრო მხურვალე ამბებზე,
მაგრამ ამაზე მხურვალე არ მესახება საფიქრი,
გავიარეთ სასაფლაო, გვიხაროდა სიცოცხლე,
მერე დრომ ასე ჩამოგვტოვა: უ ე რ თ მ ა ნ ე თ ო დ.
მოვიარეთ ზღვა და ველი, ვნახეთ ბევრი ყაყაჩო,
ჩვენ გაზაფხულზე გავიფურჩქნეთ და ზაფხულში გადავხმით.
გეშვები,
ეს მერამდენედ გადამძალა რომანტიზმმა,
ეს მერამდენედ მცდარად მოვევლინე ამ გაუდაბურებულ სამყაროს,
სადაც ოაზისიც არ ჩანს, და შენც მერამდენე მირაჟი ხარ ამქვეყნის, ვინ მოთვლის.“
-დიდად ვერ მუვუღამებ მსგავს სტილს, თუმცა, ეს განსხვავებულია ... - ეღიმება მიას, ზვიადი კი მისკენ იწევა, უნდა, გაუსინჯოს გოგონას ღვინისფრად შეღებილ ტუჩებს გემო, თუმცა, ის უკან იწევა და პირობას ახსენებს, რაზეც ზვიადი სერიოზულ გამომეტყველებას იღებს და იწყებს:
„გრებერი ზეზე წამოვარდა და სირბილით განაგრძო გზა. არ იცოდა, როგორ მიაღწია იმ მოედნამდე, რომელზეც ფაბრიკა მდებარეობდა. როგორც იქნა, ეს უკანასკნელი უვნებლად გადარჩენილიყო. მხოლოდ მარჯვენა მხარეს ჩანდა ახალი ძაბრი. დაბალი, რუხი შენობები არსად იყო დაზიანებული. ფაბრიკის საჰაერო თავდაცვის მორიგემ შეაჩერა. - ჩემი ცოლია აქ! - დაიყვირა გრებერმა, - შემიშვით! - აკრძალულია! უახლოესი თავშესაფარი აგერ, იქ, მეორე მხარესაა, სადაც მოედანი მთავრდება. - დასწყევლოს ეშმაკმა! რაღაა აკრძალული ამ ქვეყანაში! გზა მომეცით... "ჟამი სიცოცხლისა და ჟამი სიკვდილისა" - რემარკი“
-და ამით რისი თქმა გინდა ?
-ისედაც გარეწარია ცხოვრება და რაღაა აკრძალული?! ჩემი აზრით, დასაშვებია ყოველივე ის, რაც სხვას არ აყენებს ზიანს... - გოგონას წელს ეხება, ისევ ისევე ჰაეროვნად, როგორც უწინ. ხელებს ნაზად ამოძრავებს, თითქოს უნდა, მასთან ერთად გაფრინდეს...
-ხელები !
-ასე ამბობ, მაგრამ მალე, განცდებს დანებდებიი.... - თვალს უკრავს ზვიადი..
-ზვიად !
-მია !
-კარგი, დღეს გამონაკლისია - წარსულს ვასამარებთ ! - ახლა გოგონა თვითონ აჭდობს კისერზე ხელებს.


ზვიადს ცოტაოდენი ბარბაცი ეტანება; იმდენიც კი, რომ უცნობ ქალს კინაღამ ეჯახება..
-ეს რა გჭირს ? მთვრალი ხარ ? ამდენიც არ დაგილევია ? - ეკითხება გაკვირვებული მია.
-სიყვარულით ვარ მთვრალი ! - სიამაყით წარმოთქვამს მამაკაცი, - შენს ყელს რომ ვუყურებ, გონება მეკარგება... სხვა გალაქტიკაში გავდივარ....ხელოვნება ხარ!
-გადამრევ შენ !!! ჩემი მარშრუტკა მოდის, წავედი, მოკლედ, ხვალ გნახავ ალბათ. - ორი ნაბიჯით წინ მიიწევს და ტრანსპორტს ხელს უქნევს...
ადის, რამდენიმე ცარიელი ადგილიდან ერთ-ერთს არჩევს და მუსიკის მოსმენას იწყებს.. მშვიდადაა, გრძნობს, რომ სამყარო ლამაზია, თითქოს ძველებურად ახარებს ადამიანად ყოფნა, თუმცა, ეს მაინც არ აძლევს სრულ ჰარმონიაში ყოფნის უფლებას.
მიუხედავად დასამარებისა, აჩიზე მაინც ეფიქრება.. ახსენდება მისი გამოყვანილი მკერდი, პრესი, თმა, რომელიც მუდამ იზიდავდა, ღიმილი, ფეხები, რომელსაც მუდამ ლამაზად უწოდებდა მამაკაცი და მიასაც მოსწონდა... შორიდანაც გრძნობს იმ ქიმიას, რომელიც მათ შორის იყო, მაგრამ ზვიადი? ზვიადთან ამას არ გრძნობს, არც ადრე უგრძნია, როცა მასთან ერთად გერმანიაში წასვლაზეც კი ფიქრობდა... სიამოვნებს მასთან ყოფნა, აღიარებს, რომ მას შეუძლია, ენითაღუწერელი სიამოვნება მიანიჭოს, რომლის მსგავსი აჩის არ ეხელეწიფება, მაგრამ, სამაგიეროდ, ზვიადთან ქიმიის კოეფიციენტი ვერ სცდება 0-ს...
ამასთანავე გრძნობს, მთელი არსებით გრძნობს, რომ აჩისთან სრულიად განსხვავებული, ლამაზი გრძნობა აკავშირებდა, ზვიადი კი კომფორტისა და სიამოვნების წყაროა...
მაგრამ იცის, იცის, რომ აჩის ოქროს ლოდებში ჩასმის შემთხვევაშიც არ შეურიგდება... ეს ხომ კამათი არ იყო ? დაშორება დაშორებაა და მორჩა..
ფიქრებში იძირება გოგონა...
გრძნობს, რომ ზვიადს ცხოვრებას უნადგურებს, წინასწარ უნადგურებს, მაგრამ რა ქნას ? მამაკაცი ამაზე თანახმაა, თავად დადგა მეგობრობის ალტერნატივის გვერდით, უმიაობას ურჩევნია, ცოტა ხანს მაინც გრძნობდეს მას...
უსამართლობაა, მკითხველო, ხომ ? - გეთანხმები, სრული უსამართლობა! მაგრამ რას ვიზამთ ! ეს ხომ ცხოვრებაა, ბედის ძლიერი ირონია და ბრძოლისკენ მუდმივი სწრაფვა - იმ ბრძოლისკენ, რომელშიც გამარჯვების იმედი მაშინაც კი გვაქვს, გინდ განწირული ვიყოთ..

***
დილას აჩის სმს აღვიძებს, მოულოდნელი, მაგრამ მაინც ოდნავ მოსალოდნელი;
„მია, გული მტკივა, დღესაც ვგრძნობდი მუშაობისას, რომ რაღაც მაწუხებს, ხელს მიშლის.... აღარ ახსენო ეს დაშორებები და სისულეეები ! შევრიგდეთ !“


____

ადრე ჩემს ისტორიებში სიყვარულის უფრო მარტივი ჯაჭვები იკვეთებოდა, ახლა გართულდა, პერსონაჟებიც დაბნეულნი არიან და - მეც...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი სტუმარი ნათია

გაოგნებული ვარ ვერ ვხვდები რა იქნება ???? ნუთუ ისე დაეცემა მია რომ აჩის ყოველ თითის დაქნევაზე მასთან თავქუდმოგლეჯილი გავარდება????სადაა თავმოყვარეობა. ღირსება. ასე არ მინდა დაეცეს

 


№2  offline მოდერი მარია.

სასწაულად გამიხარდა აჩის გამოჩენა, მაგრამ....
არაფრის ღირსად აღარ მივიჩნევ.
მაგრამ...
აჩი ხო აჩია
და მია - მია :(
როგორ არ უნდა იყოს ეს ორი ერთად
--------------------
Your love is all I need to feel complete.

 


№3  offline წევრი სნობი

მშვენიერია

 


№4 სტუმარი სტუმარი ნინე

არაა არა არა!!!
ნიამ ზვიადს ასე არ უნდა მოექცეს!
არა!!
ესე არ უნდა მოექცეს!
არ უნდა შეყრიგდეს ეგ არ გააკეთო გტხოვ!
სულ ნუ გააუფერულებ და ნუ წაშლი გთხოვ

 


№5  offline ახალბედა მწერალი უნდა ვწერო

მადლობა აზრთა დაფიქსირებისთვის... რაც იქნება, როგორ იქნება და ა.შ გაიგებთ მომდევნო თავში.. დასპოილერებას არ ვაპირებ heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent