შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მოსალოდნელი საფრთხე (თავი 15)


12-10-2018, 22:58
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 1 945

-ჯანდაბაა ! რა უნდა ? რა ? ასე მარტივად ? ბოდიშიც არ თქვას, ბოდიშიც ! განა ასე ურიგდებიან ყოფილს ? - იხსენებს ეტალონად აღიარებულ სინანულს და ხმამაღლა ეცინება..
პასუხს არ წერს.. ზვიადთან დადებულ პირობას იხსენებს - სახურავის სახურავზე ვახშმობას, თუმცა მას ქალაქგარეთ უბრალო და თან ბრალიანი გასეირნება ცვლის, რომელიც არ ისე კარგად სრულდება, ერთი ვითომ გასეირნება საბედისწერო ხდება, რასაც ზვიადის წერილი მოწმობს.

„და ვაყენებ „ფეისბუქის“ პროფილზე რამე მუქ შავს და ვიწყებ წერას, რომ არავინ იცის, რა ხდება ჩემში, რომ ვხედავ, ვერც მია მიგებს. უფრო სწორად - ის რომ ვერ მიგებს, იმიტომ ვარ ძალიან ცუდად, თორემ ის რომ მიგებდეს, ჩემზე მდიდარი, ჩემზე ბედნიერი არავინ იარსებებდა. კი, მიგებს ხანდახან, ხანდახან კი, ამ ბოლოს, რა ხდება მის თავს, მეც ვერ გამიგია. ადრე არ იცოდა მან ასეთი ყვირილი, ასეთი განერვიულება. ჩემი ბრალია? დიახ, ის იტყვის, რომ ჩემი ბრალია, მაგრამ, ესე იგი, სიყვარული აღარ შეიძლება? გუშინდელი დღე ლამაზად დაღამდა, მქონდა იმედი, დღევანდელიც ასე დაღამდებოდა. ვხვდები მას, მივდივართ ჩვენთვის ჩვეულ, ვფიქრობ, ლამაზ ადგილას, საიდანაც თბილისი ხელისგულზე დადებულივით ჩანს.
„ჯინსი ვერ იყიდე? რა იყო, ფული არ გაქვს? სოსისი წამოგიღია, იაფად გამოძვრები... ეგეთები ხართ ყველა ბიჭი, თავში მხოლოდ სექსი გიტრიალებთ... არ მომეკარო, თორემ ვიკივლებ, ვიკივლეეეებ!“ - მე ახლა მხოლოდ ეს სიტყვები ჩამესმის და კვლავ ვფიქრობ, რომ ახლაც არავინ იცის, თუ როგორ მოქმედებს ყველაფერი ეს ჩემზე... მეც ხომ ადამიანი ვარ? განა, რამდენი შეუძლია ადამიანს, რომ დაითმინოს? ანკი, როგორ უნდა დაითმინოს, თუკი მართლა დიდი სიყვარული არ აქვს, ამდენი? მიას რატომ არ ესმის, რომ დეპრესიაში ვიყავი ამდენ ხანს? რომ ახლაც, ასეთი არეულობისას, სანამ ვერაფერი ჩამოყალიბებულა, სიხარულით ვერაფერზე მეფიქრება და, მით უფრო, ჯინსიც რა ბედენაა ჩემნაირი გადამწვარისთვის? განვავრცო? კი, განვავრცობ, ჩემს თავს მაინც დაველაპარაკები, თორემ ის მე არ მისმენს, ვიცი... ვთქვათ, ფული არ მაქვს. ეს სასაცილოც არაა. და ვთქვათ, ფული მაქვს და ჯინსის ყიდვის სურვილი არ მაქვს? ესეც არაა სასაცილო, და ორივე შემთხვევა მაინც ტრაგედიაა. სოსისი?? რომელი სოსისი, რომელიც მე სულ ცალ ფეხზე ? და გადავყარე კიდეც იქვე, სადაც ჩვენ - მე და მიამ ვერ გავიხარეთ? არავინ იცის, როგორ ვიყიდე ის, როგორ ვიყიდე თუნდაც პატარა წვენიც და, ამრიგად, როგორი სიხარულით მოვემზადე დღევანდელი დღისთვის, რომ მთელი ღამე არ მძინებია, დილით კი ადრე ავდექი, რომ მოვმზადებულიყავი და თან არც დამეგვიანა, რადგან თუ დავაგვიანებდი, მეც არ ვიქნებოდი მართალი. ისე, ისედაც ჩემი დაგვიანება აღარ უნდა ამ ისედაც მთლიანად დაგვიანებულ ჩვენს ურთიერთობას. 6 სოსისი რომ შესაძლოა, ერთ ჰოტ-დოგზე ძვირი ღირდეს, ეს არავის აინტერესებს. უბრალოდ, ეს ყველა „შესაძლოა“, რაც მე მიკავშირდება, არ აინტერესებს მიას, და ეგ მიშხამავს მომავალს.
„ეგეთი ხართ ყველანი - ბიჭები.....“
კი, ეგეთია ის, ვინც შენთან მხოლოდ სექსზე ოცნებობდა! ეგეთია ისიც, ვინც მანქანა გაგიჩერა, აქაოდა, გოგოა გზაში, გვეშველა, წავიყვანთ და გავჟიმავთო. ეგეთია ყველა, ვისაც მხოლოდ ფული შემოუთავაზებია და შენთვის შეურაცხყოფაც მოუყენებია ამით, რომ უფიქრია, ფულით გიყიდდა. მაგრამ მე არ ვარ ეგეთი... და შენც არ ხარ ეგეთი, რომ სრული სერიოზულობით მეუბნებოდე მაგას. არ ხარ! შენ ჩემთვის ყველაზე და ყველაფერზე კარგი ხარ. მიყვარდი ამ სამყაროს გაჩენამდე და მეყვარები მის იქითაც. და, შენი გაგებით, თუ მე ბოზად მიგიჩნევ და შენთან მხოლოდ სექსი მინდა, ამის პასუხი ხომ ერთია: რომ შენ ძალიან ცდები. ამას მე სიყვარულს ვარქმევ, შენ თუ გინდა, სხვა რამე უწოდე. მე სიყვარულს ვარქმევ იმას, რომ გავიგე ისიც, რომ სხვასთან იწექი და რაღაცნაირად გადავხარშე, და ხელიც კი გთხოვე. ბოზებს ხელს სთხოვენ? იქნებ, ეგრეც ხდება სადმე, მაგრამ მე ბოზები ნამდვილად არ მაინტერესებს, დარწმუნებული იყავი. ეგ რომ ეგრე ყოფილიყო, ახლა შენ ამდენს არ მოგწერდი. არ გჯერა! რა თქმა უნდა, არაფერი გჯერა ჩემი. მოვიკლავდი ახლა თავს, მაგრამ, ვფიქრობ, დაე, ვიტანჯო. აბა, უკანასკნელი მხდალივით გავექცე ტკივილებს და დავასრულო ჩემი ტანჯვა? ეგ რა იქნება? მე მხდალი არასდროს ვყოფილვარ.... და, ეგეც რომ არა, იმედი ყოველთვის უნდა გქონდეს ადამიანს - იქამდე მაინც, სანამ შენგან წასული შენი სიყვარული, შენ თვალწინ, სხვას არ ჩაუჯდება მანქანაში და თავს არ გააჟიმინებს. მაგრამ დღეს ეგრე არ მომხდარა და ამიტომაც მიყვარდი დასაბამიდან დღემდე. დღეს მე შენ უფრო გაფასებ და, შენგან განხსვავებით, ყველა „შესაძლოაზე“ ვფიქრდები. კი! ხომ შეიძლებოდა, შენ მართლა რამე გქონოდა მასთან? გაბრაზებული იყავი... იქნებ, გამართლებაც მონახოდა მაგ ფაქტს... გავბრაზდი და სხვას დავუწექიო. ცოტა ნასვამიც იყავი. შესაძლო იყო, ეგეც ყოფილიყო გამამართლებელი.... მიყვარხარ.
„ეს ცხოვრება, მთლიანობაში, მგონი, მართლა გარეწრულია...“ - ვიმეორებ გულში და ვუყურებ ღვინის, ჩვენგან ბოლომდე არდალეულ ბოთლს. და რა ვთქვა ახლა მე, რომ ის ნახერად ცარიელია? თუ ნახევრად სავსეა? მეღიმება, და მაინც მივიჩნევ, რომ ის ნახევრად სავსეა.

ბოდიში, მაგრამ მიყვარხარ. ბოდიში ყველაფრისთვის....“

ეს გამოსამშვიდობებელი წერილიაა.. ზვიადის უკანასკნელი სიტყვები, რომლითაც იგი მიას ტოვებს, მიას და მთელ დედამიწასაც...
გოგონა ამთავრებს თუ არა იმეილის კითხვას, გვერდითა ოთახიდან ტელევიზორის ხმა ესმის, ხმა ქალისა, რომელიც შვილის თვითმკვლელობამ სასოწარკვეთა..
-რა ხდება ? - აკანკალებული ხმით ეკითხება მანანას.
-თავი მოიკლა ... იმ ბიჭმა იქ რომ გელოდებოდა, საავამდყოფოშო - ქალს ხმაზე ეტყობა, რომ წუხს..
-ჯანდაბაა ! - ამბობს და კარებისკენ მიდის.. ყველაფერს ხვდება, ყველაფერს...
„რატომ ? რატომ მოიქეცი ასე ?“ - ფიქრები მძიმედ აწვება.. ისეთი განცდა აქვს, თითქოს სამყარო ცდილობს მის შთანთქმას.
გულზე სევდის უზარმაზარი ბურთი აწვება და მის გასკდომას ცდილობს.. სული ეხუთება, ისღა დარჩენია, სადმე გაქრეს, ყველასგან და ყველაფრისგან შორს..
თვითმფრინავის ბილეთს იღებს, ერთ უზარმაზარ საგორავებელ ჩანთას ყიდულობს და სახლში მიიჩქარის ბარგის ჩასალაგებლად... უნდა წავიდეს ! უნდა მოშორდეს აქაურობას , აქაურობას, რომელიც ადამიანურად სუნთქვის საშუალებასაც არ აძლევს..
საწოლზე წვება, თვალებს ხუჭავს, უნდა, ოდნავ მაინც დაისვენოს, განშორდეს რეალობას, მაგრამ არ გამოსდის.. ყოველ წინ ნაბიჯზე ზვიადის აცრემლებული თვალები ახსენდები, თვალები, რომლებიც ალბათ მთელი ცხოვრება მოგვრიან სევდას... ეს სწორედ ის მზერა იყო, რომელიც მსგავსი სატანჯველისთვის გაიმეტა მიაა...
ესაა სიყვარული ? ეს ? თუ უყვარდა, განა ამისთვის უნდა გაემეტებინაა ? ეს ფანატიკური გრძნობაა თუ ჭეშმარიტი, კიდევ ერთხელ დაფიქრდი, მკითხველო !

***
უკვე აღარაა მიწაზე..
ზევიდან, თვითმფრიდავიდან, დაჰყურებს სამყაროს, იმ გარემოს, რომელმაც ცხოვრება ასწავლა...
„ტკივილი მეტი იყო თუ სიამოვნება სჭარბობდა მას ?“ - ეკითხება საკუთარ თავს, შემდეგ კი ეღიმებაა..
ცდილობს, გაიხსენოს ცხოვრების გარდამტეხი მომენტები... მაგრამ აზრად არაფერი მოსდის...
უბრალოდ უსუსურობას გრძნობს, სხვაა ვერაფერს.. უსუსურობას, რომელიც თავიდან ფეხებამდე დაუფლებია...
„რისთვის ღირდა ეს ყველაფერი ? რისთვის ?“ - ქვემოთ იხედება და ყველაფრის წარმავლობას იმაზე გაცილებით ღრმად წვდება, ვიდრე უწინ...
ამანაც ჩაიარა და ესეც ჩაივლის.. ეს ხომ ცხოვრებაა ! მონეტის ერთ მხარეს მეორე შეცვლის, მეორეს - პირველი და ასე გაგრძელდება მარად.. მანამ სანამ თავად არ ვიტყვით ამ ყველაფერზე უარს, ან ცხოვრების რაიმე ძლიერი ძალა არ დაგვაშორებ ამ ბედის სატირულ თამაშს...

ახსენდება „ემ ემის“ნ ბურთულებს როგორ ჭამდა, ანერვიულებული, და თან ზვიადს უყვიროდა, თავი დამანებეო...
სუნთქვა ეკვრის..
ძალაუნებურად იმ რვეულს ეძებს და შლის, სადაც ჩანაწერებს ქმნიდა მაშინ, როდესაც ზვიადს ხვდებოდა..
„ოთხი საათისთვის „საშოპინგოდ“ მივდივარ, ოღონდ რამე ბრენდულში არა, თვით ვაიკიკ-მალსის მსგავშიც ვერა, ბოლო დროს, რაც ფულის შეგროვება დავიწყე, მეორეულებს ვერ ვცდები.. ისიც იაფფასიანებში მივდივარ..
დიდი მაგიდებია ერთმანეთს მიდგმული, სადაც უამრავი ტანსაცმელი ყრია, ზოგი კარგი, ზოგიც საშუალო, ზოგი თვალი რომ დარჩებათ ისეთი, ზოგიც - ნაგავი. ზედ ვძვრები და ტანსაცმლის არჩევაში ვეფლობი. ბევრი ამბობს ნერვებს ამშვიდებსო, მაგრამ ნუ მოტყუვდებით. ნაგვებში ქექვის მსგავსად ესეც ალტერნატიული სამყაროს ძიებას ჰგავს.
მოკლე ყვავილებიან ზედას ვარჩევ, 90-იანები აღარაა, მაგრამ წვრილ წელს ნამდვილად უხდება, დახეულ ბრინჯ კომბინიზონსაც ვაწყდები, გრძელ მოტკეცილ შავ ყელიან კაბასაც ვიღებ და ამ ყველაფერში მხოლოდ 4 ლარს ვიხდი.
გარეთ გამოვდივარ, ისევ წვიმს.. ვიხსენებ, როგორ გააყოლა ახალგაზრდა გოგომ წინა დღეს მოხუცის არჩეული ტანსაცმელი უფასოდ, ვწუხვარ, რომ ზოგის სინდისი აქამდეც დავიდა.
„ჟანგბადი მომაკლდა, მენატრები...“ - სმს - ზე მეღიმება.. კაცები როგორი ბავშვები ხდებიან, როცა უყვართ და ამ მდგომარეობას ალბათ მაშინაც არ კარგავენ, როცა ღალატობენ.
„სხვა ვერაფერზე გეფიქრება ?“ - ვპასუხობ. ვიცი, რომ არ გაუკვირდება მსგავსი რეაქცია.. აბა, მამრი ძალიან თუ მოიახლოვე, მწერივით თავზე აგახოხდება და მერე მის სიბინძურის ჩამორეცხვას საუკუნე მოუნდები.
„შენ შენსას არ იშლი ?“ - ბოლოში გულის „სმაილს“ აწერს.
„გუთ !“ - თვალს ვუკრავ და ტელეფონს მეორეულების პარკში ვაგდებ, თავზე „კაპიუშონს“ მჭიდროს ვიფარებ და წვიმიან ქუჩას მივუყვები.
„რა იქნება მერე ?“ - ვეკითხები ჩემს თავს და წვიმა ჩვენს პირველ შეხვედრას მახსენებს...
იმ დღესაც აპირებდა წვიმას, მაგრამ არ იწვიმა...
მაშინაც ისეთივე თავაზიანი იყო, თუმცა მხოლოდ ზრდილობისთვის ალბათ. მახსოვს, როგორ გამომიწოდა ხელი, გამეცნო, „სასიამოვნოა თქვენი გაცნობაო“ ესეც მოაყოლა, მეც თქვენობით ვუპასუხე. მაშინ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ჩვენი გზები როდისმე გადაიკვეთებოდა, მით უმეტეს, იმაშიც კი არ ვიყავი დარწმუნებული, რომ მეორეჯერ შევხვდებოდით.
-ნახვამდის ! - მხოლოდ ზრდილობისთვის ვთქვი და ისე წავედი მეტროსკენ მეგობართან ერთად, უკან გამოხედვაზე ერთი წამითაც კი არ მიფიქრია.
ანკამ მითხრა, ასეა სოციალურ ქსელში, დაამატეო, მაგრამ ყურადღება არც კი მიმიქცევია, თუმცა ზვიადს დაუსწრია ჩემი მოძებნა.. მოგვიანებით სახელზეც ვკითხე და მითხრა დიდი პაპის საპატივცემულოდ დამარქვეს მშობლებმაო;
იმ დღეს საკმაო ხანს ვისაუბრეთ, მეორე დღეს კი ღამით 5-მდე ვწერდით ერთმანეთს, ჩვენი საუბარი ზღვის მიმოქცევას ემსგავსებოდა, უწყვეტსა და მოუბეზრებელს, თითქოს არც კი ვიცოდით, რომ არსებობდა რაღაც, რასაც ადამიანები სასაუბარო თემას ვუწოდებთ.
როცა მეორეჯერ შევხვდით, მაშინაც წვიმდა.. პარკში ვისხედით, ერთმანეთისგან საკმაოდ მოშორებით, თუმცა ვგრძნობდი, რომ მომენტებში მის გამძაფრებულ მზერას.
თავისი საყვარელი წიგნი მომიტანა, წაიკითხეო. სიმართლე გითხრათ, ვიცოდი წიგნის თხოვება მიზეზი რომ იყო ჩემს სანახავად, თუმცა არ ჩავძიებივარ, განა რამეს ვაშავებ - მეთქი, გავიფიქრე და მივყევი დინებას..
-საოცარი წიგნია, აუცილებლად უნდა წაიკითხო ! - თვალები უციმციმებდა. არ ვიცოდი ჩემს გამო, თუ წიგნის გამო, თუმცა დიდად არც მაინტერესებდა.
-მადლობა !
-ბოლოს განსაკუთრებით მაგარი რამეები ხდება, რა რომანტიკაა..
-არ მითხრა, ინტრიგა დატოვე - შევაწყვეტინე საუბარი.
-კარგი.. - მალევე დამეთანხმა.
-აი, ის წიგნი მე რომ შეგპირდი - მეც მივაწოდე თანამედროვე ავტორის „ბესტსელერის“ კონკურსში გამარჯვებული რომანი და ასე, წიგნების გაცვლით დაიწყო ის ყველაფერი ან არაფერი, რაც დღის განმავლობაში ერთხელ მაინც ხდება იწვევს ჩემში ღიმილს.
იმ პერიოდში გადამეტებული მეგობრობა მაკავშირებდა ერთ ადამიანთან, რომლის შესახებ ზვიადისთვის მოყოლა საჭიროდ საერთოდ არ მიმაჩნდა. მართალია ყოველ დღე არა, მაგრამ ხშირად ვხვდებოდით.. მწვანე თვალები ჰქონდა წყლიანი, რაც ყველაზე მეტად მომწონდა, ასევე მისი მორიდებისა და სითამამის ნაზავი იქცევდა ჩემს ყურადღებას, მოგვიანებით კი შოკოლადზე ტკბილი მისი ტუჩები..
მახსოვს ზვიადის 10-ზე მეტი გამოტოვებული ზარი... მერე მისი განაწყენებაა, სად იყავი ამდენ ხანსო, მაგრამ მალევე შერიგება..
ვხვდებოდი, რომ მის თავს რაღაც ხდებოდა, თითქოს ჩემს ცხოვრებაში შემოღწევას ცდილობდა, მე კი მის გარშემო კედლების ჩაშენება განმეზრახა.
-ძალიან მომენატრე, ჰაერივით მჭირდები - თავისებურად აღმატებულ კილოთი დაიწყო.
-აქ არ ვარ - სიცილი ამიტყდა.
-მაინც მენატრები !


სააღდგომო დასვენებების დროს ერთხელაც ვერ ვნახე და როცა რამდენიმე დღიანი განშორების შემდგომ შევხვდი, თვალები ისე უბრწყინავდა, როგორც არასდროს. ვხედავდი, რომ უნდოდა ჩამხუტებოდა, მაგრამ მორიდება ამის ნებას არ აძლევდა, თითქოს ისიც გრძნობდა ჩვენს შორის არსებულ უფსკრულს, რომელსაც თვალით ვერც კი ვზომავდი.

***
აშკარაა იყო ზვიადის გრძნობები. ამას მისი ქეჯნაც მიმტკიცებდა, რომელიც ალექსის შესახებ მოყოლას მაიძულებდა. მართალი იყო, დიდი ხანია არ მენახა ქალაქში არყოფნის გამო, თუმცა რაღაც სიმართლიც თქმას მკარნახობდა გულიდან.
არ ვიცოდი როგორ მიიღებდა, რამდენად ეწყინებოდა. ისიც კი ვიფიქრე, იქნებ საერთოდ ამომშალოს თავის ცხოვრებიდან - მეთქი, მაგრამ მაინც სიმართლის თქმა ვამჯობინე...

***
ძალიან ეწყინა და ჩემთვის ნათელი გახდა, რაოდენ დიდ სიყვარულს იტევდა ზვიადის გული.. თითქოს იმ წამებში შინაგანად ჩაწყდა, მერე მითხრა, სიცოცხლის რამდენიმე წელი მომაკლდაო. მეგონა მსგავსი რამეები მხოლოდ ფილმებში ან თუნდაც წიგნებში ხდებოდა, მაგრამ თითქოს ის ჩემი წარმოდგენების შეცვლას იწყებდა...
იმ დღეს, როცა გამწარებული მირეკავდა კონცერტზე წასვლა რომ შემოეთავაზებინა, რომანტიკულ ისტორიას ვქმნიდი, თურმე... მაგრამ ესეც გაიგო ან როგორ არ უნდა გაეგო ? განა ჩვენს შორის რამე ხდებოდა ? ან ახლა ხდება ? ეს ის კითხვებია, რომლებსაც ძალიან ხშირად ვუსვამ საკუთარ თავს..
იცით, იმ დღეს, როცა ასე ეწყინა პირველად მითხრა, რომ ვუყვარდი... ძალიან უცნაური განცდა იყო, ჯერ ჩემთვის არავის არასდროს უთქვამს საოცარი სიტყვა, რომელსაც გულწრფელობა ბანალურობას აკარგვინებს..

***
-რა არის ? როგორ მიყურებ ? - ვეკითხები და მეცინება.
-მენატრები !
-როგორ ? აქ აარ ვარ ? - ტუჩები კიდევ უფრო განზე მეწევა.
-ყოველ წამს მენატრები, მია ! - დამაჯერებლად ამბობს და ძაღლივით წყლიანი თვალებით მიყურებს, აი, როცა პატრონს დაინახავს და სიხარულისგან ხტომა-ყეფას იწყებს..
-ცუგა ხარ ! -პატარა ბავშვივით გუკუბრყვილოდ ვახამხამებ თვალებს.
-რაც გინდა, ის ვიქნები... მთავარია შენთან ვიყო !
ყოველთვის მეუბნება, რომ ჩემს გარეშე დრო უაზროდ გადის, სულ ჩემზე ეფიქრებაა და მთელი არსებით უნდა, გვერდით მაინც იყოს. გინდ შორეულად, მაგრამ მაინც გვერდით... მე ხშირად მეცინება და ვეუბნები, რომანტიკულ დრამაში კი არ ვართ - მეთქი, ის კი მისწორებს, კომედიაშიაო.. თუმცა რაც არ უნდა იყოს, ვგრძნობ, რომ ყოველი მის გარეშე გატარებულ დღეს დანაკლისი ახლავს. ჯერ ვერ გავრკვეულვარ ზუსტად, თუმცა უკმარისობას რომ ვგრძნობ, ნამდვილად ვიცი.
ზოგჯერ ძალიან მეშინია, რომ ერთ დღეს მისგან წავალ, ის კი განადგურდება.. ცოტა ხნის წინ მიყოლებით ორი ლექსი დაწერა, რომელიც სწორედ ამ თემას ეხება, ისიც ფიქრობს, რომ უჩემობა გააქრობს.. მეუბნება ხოლმე, თავს მოვიკლავ, თუ ჩემს გვერდით აღარ იქნებიო, მე კი ყოველივე მსგავს გამოხტომაზე ვეჩხუბები. ზოგჯერ მის მიმართ ძალიან მკაცრი ვარ, რასაც მოსდევს ზვიადის ცრემლები, რომლებსაც ძლივს ვაჩერებ და ხელმეორედ ვეჩხუბები, რას მესენტიმენტალისტებიო. ის კი იერიშის მაგივრად, მეთანხმება, დიახ, სენტიმენტალისტი ვარო. ამაზე კი შემდგომ ორივეს გვეღიმება.
-Ich liebe dich - მეუბნება და გულზე მისამაგრებელ ყვითელ გულს მჩუქნის, რომელსაც აწერია „liebe”... ვინც არ იცით, აღნიშნული სიყვარულს ნიშნავს გერმანულად, გერმანული კი ზვიადის საყვარელი ენაა.

***
დილას უცნაურ ფიქრებში მეღვიძება. საშინელი სიზმარი ვნახე, თითქოს ორი ჩემთვის უსაყვარლესი ადამიანი უბედურმა შემთხვევამ დაასახიჩრა, არადა წუხელ ზვიადთან მოსალოდნელ შეხვედრაზე ვფიქრობდი.. ესეც ჩამწარდა. ყოველივე ღიმილს, უბედურება მოსდევსო, ალბათ მართალი უთქვამთ.
ანკასს ვურეკავ და ვაფრთხილებ, რომ ფრთხილად იყოს, განსაკუთრებით ქუჩის გადაჭრისას, შემდეგ სკოლის მეგობარ თამთას ვწერ იმავეს და ჩაის ასადუღებლად გავდივარ სამზარეულოში. ჭიქაში ორ თხელ ნაჭერ ლიმონს ვაგდებ და ზვიადი მახსენდება... რაც გამიცდი, მგონი, იმაზე მეტი ლიმონიანი წყალი დალია, რაც მთელი ცხოვრების განმავლობაში თვალითაც კი არ უნახავს...
-ცხოვრება ხშირად ლამაზია, არა, მია ?- ვეკითხები კატას და ცეკვა-ცეკვით ფანჯარას ვაღებ.
შუა დღის მერე ზვიადს უნდა შევხვდე და ეს ფაქტი ძალიან მახარებს. ტყუილად როდი უთქვამთ, წვრილმანები აბედნიერებს ადამიანსო. სულაც არაა საწირო 200 ევროიანი რესტორანი და 400 დოლარიანი კაბა იმისათვის, რომ ადამიანთან დროის გატარება გესიამოვნოს. მთავარი მაინც იდეები რჩება და არა წვრილმანური ცხოვრების დამამძიმებელი ნივთები.
***
ბუნებაში გავდივართ ე. წ „პიკნიკზე“, თუმცა ეს ჩვეულებრივი პიკნიკი არაა, რომანტიკულია.. გარშემო ჩიტების უჩვეულო ხმები ისმის, ან ჩვენ გვეჩვენება ასე. ის წინ მიდის, ცოტა მოშორებით მივყვები და ვფიქრობ, რომ ზვიადი მიზიდავს, შემდეგ კი ვასწორებ, ის კი არა, მისი სიახლოვე - მეთქი. ხშირად ვერ ვხვდები, რატომ ვცდილობ საკუთარი ფიქრები მინიმუმამდე დავიყვანო მასთან ურთიერთობაში. მე ხომ ისიც კი ვუთხარი, ვერასდროს შეგიყვარებ, მეტიც, ვერავის შევიყვარებ - მეთქი.
ნუთუ შეიძლება დამსხვრეული გული ისევ აღდგეს ?
ზვიადი მეუბნება ხოლმე, შენს თავს აჯერებ და ფსიქოლოგიურად ზემოქმედებ, თორემ ასე არაო, თუმცა ამის დაჯერებისაც კი მეშინიაა.
-შენი თვალები ბევრ რამეს ამბობენ ! - მიღიმის და აღმართზე ასასვლელად ხელს მიწოდებს.
-მოგწონს ჩემი თვალები, არა ? - აი, ახლაც ვცდილობ, სხვა რამეზე გადავიტანო ყურადღება.
-შენი ყველაფერი მომწონს !
-ნასკებიც ? - ვეკითხები და თან მეღიმება. არა, ეს ბიჭი ან საშინლად გულახდილია და საოცარი მატყუარა !
-რა თქმა უნდა.. ფეხის გულებიც !
-ჰო, ფეხის გული ერთ - ერთი ყველაზე ეროგენული ზონაა.
-მორიელს ნუ დააბოლებ.
-მეცნიერულადაა დამტკიცებული..
-მეცნიერულად ბევრი სხვა რამეცაა, მაგალითად, მამაკაცი ვერძის ყველაზე მგრძნობიარე ზონაა.... კაი, აღარ გავაგრძელებ - თვალს მიკრავს და ნაბიჯს აჩქარებს.
ცოტა ხანში მყუდრო ადგილს ვპოულობთ, ქოლგასავით გადაშლილი ხის ქვეშ, ერთ დიდ „ადეალას“ ვშლით და ფეხმორთხმით ვჯდები, ისიც იმეორებს ჩემს მოქმედებას, მაგრამ ძალიან ახლოს არ ჯდება ჩემთან, დისტანციას ინარჩუნებს..
-მამაშენზე არაფერი გითქვამს ? - აზრზე არ ვარ რამ გამახსენა ეს თემა, თუმცა მართლა მაინტერესებს.
-არ მკითხო - სევდანარევი ღიმილი გაკრავს, შემდეგ კი მოკლედ მპასუხობს - ათი წლის წინ დაშორდა დედაჩემს და ყველაფერი წაიღო... მას მერე გულაობას არ იკლებს, მაგრამ ოჯახი ერთ წამსაც კი არ გახსენებია. ოჯახში გადასახადებს ვერ იხდიდა ვითომ, შემდეგ კი იმხელა „მაყუთი“ აღმოაჩნდა, რავი.. მეტიც, ყველაფერი გაყიდა, რაზეც ხელი მიწვდა ან არ მიწვდა.. ჩემი სახლის „გარაჟიც“ კი მიაყოლა. უფრო „მაგრად“ უნდა მივდგომოდი, მაგრამ ხომ იცი ჩემი ამბავი...
-რამდენად ბევრი ფული აქვს ? - ჩემი ჭკუით სიტუაციის განმუხტვას ვცდილოობ.
-არც იმდენად ცოტა, რომ იმოგზაურო და არც იმდენად ბევრი, რომ ქარხნები იყიდო...
-კაი, ეს ისე გკითხე.. ძალიან სამწუხაროაა, მაგრამ ..
-არ გინდა, მია.. შენთან როცა ვარ, ვერაფერი მომკლავს.. ცხოვრებას ხალისი შემატე.. ანგელოზი ხარ, ციდან გამოგზავნილი ანგელოზი ...
-ამეტებ, ზვიადი !
-სულაც არა ! ყველაფერს გავაკეთებ, რომ ბედნიერები ვიყოთ ! - მინდა ვუთხრა, თვითმფრინავიდან ჩამოდი და ავტობუსს გაეკიდე - მეთქი, მაგრამ თავს ვიკავებ, ვიცი როგორი მგრძნობიარეცაა.
-ნეტავ შენი გული მისცა ყველას.. - ვუღიმი და მზერას ვუსწორებ. იმ წამებში მინდა, მის ღრმა თაფლისფერ თვალებში ჩავიკარგო.
-მაინც ვინ აფასებს.. - თავს აქნევს.
-ისე ყველას რომ ჰქონდეს, ფასს დაკარგავდა, არა ? - ვეკითხები, ის კი მიახლოვდება და ჩემს თავს მხარზე იდებს..
-შენი ნახშირორჟანგითაც კი შემიძლია, ვისუნთქო, მია ! - მეუბნება და ცას უყურებს,სახეს..

***
ანკასთან და მის დასთან თაკოსთან ერთად ეთნოგრაფიულ მუზეუმში მივდივარ. რამდენიმეჯერ კი ვარ ნამყოფი, მაგრამ განმეორება ცოდნის დედააო, ხომ გაგიგონიათ..
მხოლოდ ორ სახლში შევდივართ. აქედან ორივე მეგრულია, განსაკუთრებით მეორე გამოირჩევა მრავალფეროვნებით. სიყვარულის სევდიან ისტორიასაც კი იტევს. გვიყვება, როგორ ათქმევინა იტალიელი ქალისადმი ცალმრივმა სიყვარულმა ახალგაზრდა კაცს უარი ამქვეყნიურ ცხოვრებაზე და აღკვეცა ბერად.
ამაზეც ზვიადი მახსენდება.. ერთხელ მითხრა, რთულია, როცა ცალმხრივად გიყვარს... ალბათ შენ არასდროს გამოცდი, რადგან ყოველთვის გეყვარება ის, ვისაც იმაზე მეტად ეყვარები, ვიდრე შენო..
სახლიდან ემოციებით დატვირთულნი გამოვდივართ. მესამისკენ უნდა ავიღოთ გეზი, რომ არა თუთის ხეები..
-თუთის ხეები, ნახეთ - ამბობს ანკა და ჩვენც მივყვებით.
-მწიფეა ვითომ ?
-შესანიშნავია - ამბობს თაკო.
-თუთა ძალიან მიყვარს - ბანს ვაძლევ.
-თუთას იმერეთში რას ეძახიან, იცი ? - მეკითხება ანკა.
-ბჟოლას ! - ვიცინი - ეგ ვინ არ იცის - ვამატებ და ხეს ფოთლებით ვექაჩები დაბლა.
ალბათ ზოგჯერ სოფლის იდილიის იმიტირებაც კი საჭიროა, თუნდაც ნახევრად მკვახე თუთის ჭამა იმისთვის, რომ გაექცე ქალაქის აყალმაყალს.
-ჩემს სოფელში უნდა წაგიყვანო, მია ... მოგეწონება ძალიან - ვინ იცის, მერამდენჯერ იმეორებს ანკა.. მეც ალბათ მეათიათასჯერ ვეთანხმები და ვამატებ, ოღონდ აგვისტოს ბოლოს - მეთქი.

მიუხედავად განტვირთვისა, სახლში მისული, შინაგან ფორიაქს მაინც ვგრძნობ, დასვენებული ადამიანის შეგრძნება შორიდანაც კი არ მეკარება.. მე ხომ უკვე ძალიან დიდი ხანია, რაც მოსვენება დავკარგე. წლებია ვერ გამოვდივარ იდეათა ღრმა ფსკერიდან და ისიც კი არ ვიცი, საითკენ უნდა ავიღო გეზი..
ხშირად ზვიადი ვეუბნები, მგონი, ყველასგან და ყველაფრისგან გაქცევა მჭირდება - მეთქი, თუმცა ამაში თავადაც არ ვარ დარწმუნებული. იქნებ, როგორც იგი მეუბნება, მომბეზრდეს და უარეს სულიერ აშლილობად მექცეს ...
-მეც წამიყვანე, კარგი ? - მეუბნება და ისევ ძაღლის მზერა ეპარება, შემდეგ კი სრულიად იპყრობს..
-ყველასგან გაქცევა რას ნიშნავს, იცი ? - ცნობისმოყვარედ ვათვალიერებ და ვაკვირდები, როგორ განიცდის ფერთა მკვეთრ ცვლას...“
აქ მია კითხვას წყვეტს და თვალზე ცრემლი ადგება ...
„რატომ, ზვიად, რატომ ? ეს იყო შენი სიყვარული ?“

____
მეც შოკში ვარ, ალბათ თქვენც...
მოულოდნელობები ერთიაანად მიჭერენ ყელში.....
რა ვუქნა აჩის, აი ჰევ ნოუ აიდიააა



№1 სტუმარი Tako

აუუ;((( როგორი კარგი ადამიანი. საოცრად აღწერე მისი განცდები.სამწუხაროა რომ თავი მოიკლა. უფფ როგორ განვიცადე მისი ტკივილი ნაცნობია ჩემთვის;*(((

 


№2 სტუმარი ქრისტი94

ეს თავი შეუდარებლად კარგია (ყველა თავი ხომ ისედაც საოცრებაა!!). ყოჩააღ. მოუთმენლად ველი ხოლმე რომანის ყველა ახალ თავს, გასაგიჟებლად წერ და დიდი ემოციის მატარებელია. არ ვიცი, რა მოხდა მიასა და ზვიადის შორის იქ, რომელ ადგილზეც თავის დასაწყისშია საუბარი. კარგი იქნებოდა, გვცოდნოდა, მაგრამ ალბათ ეგრეა საჭირო. იგრძნობა, რომ რაღაც მოხდა, რაღაცამ ძალიან ააღელვა ორივე. სამწუხაროა, რომ ასე უზომოდ შეყვარებული ზვიადი მომავალ თავებში აღარ იქნება და თავი რომ არ მოეკლა, იქნებ, ერთადაც ყოფილიყვნენ მერე....... :)) შეუდარებელი ამბები დაატრიალე, ავტორო და სულმოუთქმელად ველოდები ახალ თავს. უფრო ბევრი გველაპარაკე მიას მოგონებებზე, ძალიან ემოციურია და - საინტერესო. ასეთი პოზიტივი დიდი ხანია, არ განმიცდია. kissing kissing_heart

 


№3  offline ადმინი უნდა ვწერო

Tako
აუუ;((( როგორი კარგი ადამიანი. საოცრად აღწერე მისი განცდები.სამწუხაროა რომ თავი მოიკლა. უფფ როგორ განვიცადე მისი ტკივილი ნაცნობია ჩემთვის;*(((

მადლობა !
კარგი, მაგრამ რახან ადამიანია, მისი სისუსტეც არაა ძლიერ გასაკვირი.
ქრისტი94
ეს თავი შეუდარებლად კარგია (ყველა თავი ხომ ისედაც საოცრებაა!!). ყოჩააღ. მოუთმენლად ველი ხოლმე რომანის ყველა ახალ თავს, გასაგიჟებლად წერ და დიდი ემოციის მატარებელია. არ ვიცი, რა მოხდა მიასა და ზვიადის შორის იქ, რომელ ადგილზეც თავის დასაწყისშია საუბარი. კარგი იქნებოდა, გვცოდნოდა, მაგრამ ალბათ ეგრეა საჭირო. იგრძნობა, რომ რაღაც მოხდა, რაღაცამ ძალიან ააღელვა ორივე. სამწუხაროა, რომ ასე უზომოდ შეყვარებული ზვიადი მომავალ თავებში აღარ იქნება და თავი რომ არ მოეკლა, იქნებ, ერთადაც ყოფილიყვნენ მერე....... :)) შეუდარებელი ამბები დაატრიალე, ავტორო და სულმოუთქმელად ველოდები ახალ თავს. უფრო ბევრი გველაპარაკე მიას მოგონებებზე, ძალიან ემოციურია და - საინტერესო. ასეთი პოზიტივი დიდი ხანია, არ განმიცდია. kissing kissing_heart

დიდი მადლობა !
ჰო, რას ვიზამთ, ზვიადი ვერ აღმოჩნდა ამაზე მეტად ძლიერი, ან პირიქით, ძალიან ძლიერი - მან ცხოვრების გარეშე სიცოცხლეს სიკვდილი ამჯობინაა..
ამქვეყნად დაფერფვლას, იმქვეყნიურ სამჯავროზე დადგომა ამჯობინა , მიუხედავად იმისა, რომ იქ რა ელის იმდენად იცის, რამდენადაც ლოტოში სასურველი ციფრის ამოვლის ალბათობა.

 


№4 სტუმარი სტუმარი ნათია

დამამუნჯეეე. აზრზე არ ვარ გისაყვედურო თუ არა ზვიადის გაწირვისთვის. იმ წერილმა ერთიანად შემძრა. 25 წლის წინ ერთი საოცარი წიგნი წავიკითხე " ჯიბგირი და სიყვარულის თავშესაფარი" და იქ მეგობარს უტოვებდა ბიჭი წერილს გარდაცვლილ დაზე, დაახლოებით ასე: დათო მე ვკვდები და შენი და მიყვარს იმ დღიდან მიყვარს როცა პირველად შენს სახლში მოვედი....
ეს წერილი დღემდე ვიცი ზეპირად. წიგნი დავკარგე თუმცა წერილი გონებიდან არ ამომსვლია ჩემთან დარჩა. ის ბიჭი მოკვდა... და ახლა ზუსტად ვიცი რომ ზვიადის წერილიც ასე დამრჩება გონებაში. მეტკინა. საოცრად მეტკინა ზვიადის სიკვდილი????????????????

 


№5  offline ადმინი უნდა ვწერო

სტუმარი ნათია
დამამუნჯეეე. აზრზე არ ვარ გისაყვედურო თუ არა ზვიადის გაწირვისთვის. იმ წერილმა ერთიანად შემძრა. 25 წლის წინ ერთი საოცარი წიგნი წავიკითხე " ჯიბგირი და სიყვარულის თავშესაფარი" და იქ მეგობარს უტოვებდა ბიჭი წერილს გარდაცვლილ დაზე, დაახლოებით ასე: დათო მე ვკვდები და შენი და მიყვარს იმ დღიდან მიყვარს როცა პირველად შენს სახლში მოვედი....
ეს წერილი დღემდე ვიცი ზეპირად. წიგნი დავკარგე თუმცა წერილი გონებიდან არ ამომსვლია ჩემთან დარჩა. ის ბიჭი მოკვდა... და ახლა ზუსტად ვიცი რომ ზვიადის წერილიც ასე დამრჩება გონებაში. მეტკინა. საოცრად მეტკინა ზვიადის სიკვდილი????????????????


არ ვიცი ეგ წიგნი და სიამოვნებით გავეცნობი, თუ ჩამივარდა ხელში...
ზვიადი მეც ძალიან შემეცოდა, მაგრამ რას ვიზამთ...

 


№6 სტუმარი სტუმარი ქეთი

ვაიმეე როგორ მეტკინა ზვიადის საქციელი. მაგრამ რატომღაც მეფიქრებოდა ასე. ზედმეტად სუსტი და მგრძნობიარე ადამიანი იყო.

იქნებ ვინმემ მითხრას, ჰალუცინოგერი რატომ გაქრა ამ საიტიდან. ვერცერთი ისტორია ვერ ვიპოვე

 


№7  offline ადმინი უნდა ვწერო

სტუმარი ქეთი
ვაიმეე როგორ მეტკინა ზვიადის საქციელი. მაგრამ რატომღაც მეფიქრებოდა ასე. ზედმეტად სუსტი და მგრძნობიარე ადამიანი იყო.

იქნებ ვინმემ მითხრას, ჰალუცინოგერი რატომ გაქრა ამ საიტიდან. ვერცერთი ისტორია ვერ ვიპოვე

არ ვიცი .. ალბათ გააუქმა პროფილი

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent