შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მოსალოდნელი საფრთხე (დასასრული)


20-10-2018, 00:00
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 9 122

მოსალოდნელი საფრთხე (დასასრული)

1 წლის შემდგომ.

თვითფრინავი ისევ ეშვება. მიწის შეგრძნება მძაფრდება. ემოციების ტალღებად აწყდება გოგონას არსებას.
„ნუთუ, ერთი წელი ასე მალე გავიდა ? თითქოს ის დღე გუშინ იყო, როცა ბევრი რამ შეიცვალა, როცა აქედან წავედი...“ - ფსიქოლოგიური ფაქტორი ერთვება და გონებაც უფრო საღად იწყებს აზროვნებას.
„ჩამოვედი, დიახ, ჩამოვედი... ახლა რა იქნება ? გავაკეთებ იმას, რაზეც ამდენ ხანს ვფიქრობდი... უბრალოდ საბოლოოდ დავემშვიდობები, ყვავილებს ვიყიდი და მოგვიანებით გავაცილებ შორს მავალ გზაზე ...“
ბარგის გამოსატანად დგება რიგში, თუმცა ამაოდ. ერთი პატარა წელის ჩანთა აქვს თან, სხვა არაფერი.. დიახ, არაფერი წამოუღია, ან რად უნდოდა ? გერმანიაში სამსახური ელოდება, სამ დღიანი შვებულება ძლივს მისცეს, უაზრო დასვენება განა შეეფერება პედანტ ერს ?
სიმართლე გითხრათ, არც უნდოდა, თავისუფალი დროს ქონა, მით უმეტეს, ახლა, ახლა, როცა ეს უკანასკნელი მის ვიზიტზე ზედმეტად სენტიმენტალურად აისახება....

***
ძალიან ბევრი გადაიტანა და ალბათ ამასაც შეძლებს.. მიაბიჯებს და შემოდგომის მიწურულის სუნს მთელი არსებით შეიგრძნობს. პირველ რიგში, ის წამები უდგას თვალწინ, როცა აბრეშუმის ცხვირსახოცად საკუთარი წინდები აჩუქა ზვიად..
ვერაფერს გრძნობს, ვერაფერს განიცდის, გარდა არეულობისა, სრული ქაოსისა, მაგრამ მაინც ფეხზე მყარად დგომას არ უშინდება, სჯერა, რომ ერთ დღეს ყველაფერი თუ არა, ბევრი რამ, შეიცვლება უკეთესობისკენ.
-აქაა, აქ - ვაკის სასაფლაოსთან აჩერებინებს „ტაქსისტს.“ ხვდება, რომ ორმაგს ახდევინებს, თუმცა არ ეწინააღმდეგება, უნდა, როგორმე ხელი შეაშველოს მას, მიუხედავად მისი უნამუსობისა.
-აქ უნდა იყოს, სადღაც აქ.. - ხმამაღლა იწყებს ფიქრს და თვალებს ძაბავს, თუმცა სიმბოლოები ნაბიჯს კიდევ უფრო უნელებს...
ვაკეში შეხვდნენ პირველად მარტონი, ზვიადიც ვაკეში სწავლობდი 6 წლის განმავლობაში, არაერთხელ უსეირნიათ ამ ქუჩებზე, მია თავის საყვარელ ვაშლსაც ხშირად აგემოვნებდა აქ...
-რა მალე გადის დრო, თითქოს მოკლე ხნიანი გასეირნე იყოს ეს და სხვა არაფერი... განა მეტი რაა ეს წუთის სოფელი, წუთის ზეიმი და წუთიერი ბედნიერება..
-ზვიად ! შენ აქ ხარ ! - როგორც იქნა, პოულობს მის საფლავს..
19.11.92 – 25.10.18
თარიღები ხვდება თვალში და ხმამაღლა აქოშინებით კითხულობს.
„26 წლის შესრულებაც არ დასცალდა საწყალს... მე კი რატომღაც მეტის მეგონა, სულ არეულად ლაპარაკობდა ხოლმე თავის ასაკზე... გარეგნულადაც მეტის შთაბეჭდილებას ტოვებდა, მუდამ ნერვიულობდა გამოუსწორებელზე, აბსტრაქტულსა და შორეულზე.. და აი..“ - ცრემლები ადგება თვალებზე, შემდეგ კი ნიაღვარად ეცემა მიწას...
„შენ წახვედი.. როგორ მომექეცი ? ამ ტვირთით უნდა ვიცხოვრო ახლა, ზვიად ? ამ ტვირთით ?“ - ემოციური ელფერი უძლიერდება მიას და ხელებს სახეზე იფარებს, თითქოს ეშინია ზვიადის სულმა არ დაინახოს და არ გაკიცხოს, განა არ მეუბნებოდი მკვდარსაც კი არ დაგიტირებო..
ეჰ... ეს გაბრაზებულზე იყო.. ახლა კი ვინ იცის, რას გრძნობს მის გული, სული..
“ყველა ტკივილი ამდება ბოლოს და რაც არ ამდება, ის ძვირფასია.“- ქვაზე მკაფიოდ ამოტვიფრულ ფრაზასაც აწყდება, რაზეც ძალაუნებურად ეცინება...
„ანდერძში ხომ არ დაუწერია, ან იქნებ ვინმე კარგი ფანტაზიის მკითხველს დაებადა აზრად ? საინტერესოა...“ - ფიქრების ახალი ნაკადი გონებიდან გულისკენ მიდის და მია ფეხზე დგება. გრძნობს, რომ ლამისაა წაიქცეს, ძალა ეცლება, უნდა, რამეს დაეყრდნოს, მაგრამ ხელშესახებს ვერაფერს ამჩნევს..
„ ეჰ, ზვიად...“ - უემოციოდ ამბობს, ამ დროს კი ძლიერი სხეული იჭერს, უჩუმრად იკავებს გოგონას ძალიან გამხდარ სხეულს.
-ვინ ხარ ? - ცოტა ხნიანი ფიქრის შემდეგ მეტად მოდის გონს მია, თუმცა სახისთვის შეხედვის ეშინია.
-მე ვარ, აჩი..
-აქ რა გინდა ? - ლამისაა პანიკური შეტევა დაემართოს, ითავისუფლებს თავს და შორს იწევა.
-საფლავზე მოვედი.. გული მეც მაქვს.. ვიცნობდი ამ ადამინს და..
-კარგი, მე ისედაც წასვლას ვაპირებდი - ორი ნაბიჯით ისევ სცილდება სასაფლაოს.
-მოიცადე და გაგიყვან.
-არაა, საჭირო.
გოგონა მიდის და ხედავს ცარიელ გზაზე ერთადერთ მანქანას, საიდანაც ახალგაზრდა ქალი ჩვილით ხელში თვალს ადევნებს ჰორიზონტს, ხედავს და ყველაფერს ხვდება....
„თქვენი სიყვარული გაზაფხულის მზესავითაა...“ - ეფიქრება აღელვებულს, თითქმის სირბილით აჩერებს „ტაქსს“ და თხოვს, სწრაფად წაიყვანოს სახლში, მაგრამ მისამართს არ ეუბნება.
-სახლი ? სად ცხოვრობთ, გოგონა ?
-სახლში - ისევ გადაჭრით იმეორებს ნათქვამს.
-მე ხომ არ ვიცი, სად ცხოვრობთ ? - იცხადებს მამაკაცი.
-ბოდიში... - ძლის მოდის აზრზე და მისამართს ეუბნება.
სახლში მისულს მშობლები არ ასვენებენ, კოცნიან, ეხვევიან, მაგრამ არაფერს ეკითხებიან; ხვდებიან, რომ ცეცლხზე ნავთი არ უნდა მოასხან. ალბათ ზოგი ჭირი მართლაც მარგებელია, როგორც ამას ზვიადი იტყოდა.
-მომენატრეთ... მომენატრეთ, ძალიან მომენატრეთ, მაგრამ მალე ისევ მომიწევს დაბრუნება..
-მესმის.. მესმისს...
-გვესმის... - რამაზიც ერთვება და შვილს კიდევ უფრო ძლიერად იკრავს გულში.
-შენ არ ინერვიულო არაფერზე, მია..
-მიყვარხართ ! - ცრემლებს ვერ იკავებს გოგონა და დივანზე წვება, თავი დედის კალთაში უდევს, ახსენდება, როგორ იყო აჩი მანანას ადგილას და ტირილი უნდება, თუმცა ახლა ცრემლებისთვისაც არ აქვს ენერგია...
თვალებს ხუჭავს და ძილის ბურანიც ნელ-ნელა მოდის..
„რა ყოფილა ცხოვრება ? ცხოვრება სიყვარულისთვის თუ უბრალოდ კარიერისთვის გადახვეწილ ევროპაში ?“- სიზმარში უკმაყოფილო ხმები ჩაესმის და აღშფოთებას მატებს..
-ჯანდაბაა ! - ეღვიძება შეშინებულს და საშხაპეში შედის, შემდეგ ხალათით სამზარეულოში გადის, მაცივრიდან წყალი გამოაქვს, ყინულებს ყინულებს დაუთვლელად ყრის და მაშივე ეწაფება, თუმცა დასასრულეს თითქოს რაღაც ახსენდება და ჩერდება...
-6 ყინული.. 6 რიცხვი იყო, როცა პირველად ვაკოცეთ... შემდგომ მის წინ არსებულ ორ სკამს აშტერდება და ფიქრთა უფსკრულიც ორჯერ ღრმა ხდება.... - ის დღე, როცა პირველად შევხვდით... დღე, რომლის მერეც მეც შევიცვალე და ისიც..
მექანიკურად ხელი მიწის თხილისკენ გაურბის, არ ჭამს, უბრალოდ იღებს და შემდეგ თავის ადგილას აბრუნებს, ძალაუნებურად თვლას იწყებს, ოცამდე ადის და ჩერდება..
-დღე, როცა ჩვენ გავხდით „ჩვენ“, მაგრამ ახლა...
რამდენიმე საათი კიდევ უფრო ღრმად ეფლობა ფიქრებში, შემდეგ კი თავს მაღლა სწევს, იღიმის და ცას უყურებს...
-ეს მოგონებები იყო, მოგონებები, რომლებსაც ეს გარემო მიღვიძებს და რომლებიც საბოლოდ შეწყვეტს დინებას, მხოლოდ მკრთალ ნაკვალევადღა თუ დარჩება, სადღაც გულს მიღმა...

***
ისევ ადის თვითმფრინავში, ისევ ხუჭავს თვალებს და ისევ ფიქრობს, ფიქრობს, რომ სწორად მოიქცა, მაგრამ არ იცის რა იქნება მერე, რას უმზადებს მომავალი ცხოვრება, თუმცა დიდად არ ანაღვლებს, არ ანაღვლებს, როგორც უამრავ მოკვდავს...
მიაც არაა განსაკუთრებული...
ცდილობს, ფიქრებს აღარ დაუთმოს გზა და იყოს უბრალოდ მია, მია, ძლიერი ქალი და ძლიერი პიროვნება..
თუმცა მაინცდამაინც არ გამოდის, სტიუარტესას გამოყავს ფიქრებიდან, რამეს არ შეჭამო, მია კი უარს ეუბნება, მადა საერთოდ არ აქვს, ძირს იხედება, მუცელი ახსენდება, ახსენდება, როგორც ეშინოდა ერთ დროს მასში მეორე არსების არსებობის და ეცინება..
დრო ასეთი ყოფილა... რაც ძველი ცხოვრებისთვის სერიოულ საფიქრალთან ასოცირდებოდა, დღევანდელობისთვის მხოლოდ სასაცილოდ იქცევა ხოლმე...
„დრო ყველაფრის მკურნალიაო, თუ როგორ ამბობენ ?“- ეფიქრება და ტელეფონში ზვიადის დაწერილს კითხულობს :
„დღე იწყება ახალი
„დრო ყველაფრის მკურნალია“,
მაგრამ ეს ხომ იცი, მითია
და ეს ხომ იცი, ტყუილია!
– დრო არაფრის მკურნალია?
– გააჩნია ვისთვის. ვისთვის,
როდის იწარმტაცა ბედნიერმა წამმა;
ვისთვის ცრემლი არ დააშრო მონატრების
დარდმა...
„დრო ყველაფრის მკურნალია“
უთქვამთ ადრე შვებით.
დრო ყველაფრის მკურნალია,
მაგრამ არა - ჩემი!“

კითხვას ამთავრებს და ცრემლების ნაცვლად ეღიმება..
ვინ იცის, იქნებ ცოტა ხანში განვილ ცხოვრებაზეც ასე გაეღიმოს და ყველაფერი უბრალოდ სასიამოვნო მოგონებათა რიგს შეუერთდეს...

____

ესეც დასასრული. სიმართლე გითხრათ, წერა რომ დავიწყე, მსგავსი რამ უბრალოდ აზრადაც კი ვერ მომივოდიდა, თუმცა, აი, ასე სპონტანურად ყველაფერი ამგვარად "დაგვირგვინდა"...
შემდგომში, არ ვიცი როდის, მაგრამ ალბათ არც თუ ისე შორეულ მომავალში დაგიბრუნდებით უფრო ხალისიანი ისტორიით.
მიყვარხართ და დიდი მადლობა, რომ თქვენი ძვირფასი დრო მომიძღვენით. скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი სტუმარი masho

Kargi iyo❤ cota gulis damwyveti ❤ gagrdzelebas visurvebdi radgan minda bednieri iyos❤
p.s ver mivxvdi anu is qali da bavshvi achis col-shvili arian?

 


№2  offline ადმინი უნდა ვწერო

სტუმარი masho
Kargi iyo❤ cota gulis damwyveti ❤ gagrdzelebas visurvebdi radgan minda bednieri iyos❤
p.s ver mivxvdi anu is qali da bavshvi achis col-shvili arian?

ჰო, კონტექსტით მივანიშნე მკითხველი

 


№3 მოდერი ტკბილიწიწაკა

ვაუ ♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️!

 


№4  offline ადმინი უნდა ვწერო

ტკბილიწიწაკა
ვაუ ♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️!

heart_eyes

 


№5 სტუმარი სტუმარი Salome

Vaime cudad var dzalian kargi iyo da dzalian bevri moulodnepobebi

 


№6  offline ადმინი უნდა ვწერო

სტუმარი Salome
Vaime cudad var dzalian kargi iyo da dzalian bevri moulodnepobebi

ძალიან დიდი მადლობა heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent