შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გაუჩინარებული (თავი მერვე)


28-10-2018, 22:10
ავტორი ენ ჯეინი
ნანახია 1 359

გაუჩინარებული (თავი მერვე)

- გინდა ცხოვრება დაგინგრიო? - მკითხა გოგონამ. სისხლის გუბე გამხდარიყო მთლიანად და გახუნებულ თვალებში ეტყობოდა, ჩემთვისაც იგივე უნდოდა.
- რა უნდა დაანგრიო? ისედაც ყველაფერი ნაფლეთებად არა მაქვს ქცეული?
- არა. ჯერ არ გაქვს ყველაფერი დაკარგული, თუმცა მე შემიძლია, დაგიკარგო. - გამიღიმა და მთელი სიძულვილი ჩადო ამ ღიმილში, რასაც ჩემს მიმართ გრძნობდა.
- შენ არაფერი შეგიძლია - მეც ღიმილი დავუბრუნე.
- მე უკვე შევძელი....
ნაცნობი კადრი დამიდგა თვალწინ. მოგონებები, ისე იმღვრეოდა ერთმანეთში, როგორც შვილმკვდარი მშობლების ცრემლები. მალევე დალაგდა. ახლა უკეთესაც ვარჩევდი ხმებსა და ადამიანებს:
- საშინელი ხასიათი აქვს. უკვე ამხელაა, მაგრამ მაინც ვერ ისწავლა ჭკუა - ეწუწუნებოდა ბებიაჩემი ჩემს მშობლებს.
არ იცოდნენ, რომ სახლში მისული, უჩუმრად ვაყურადებდი მათ საუბარს. ვერა და ვერ ისწავლეს, რომ ყოველთვის ყველაფერი მესმოდა, ყოველთვის ყველაფერს ვიგებდი და მათი სიტყვები, შემდეგ მათივე მტრები ხდებოდნენ.
- პატარა ბავშვია - მიცავდა დედა - შენ გგონია, გაიზარდა? 22 წლისა სულ პატარა ვიყავი. თორნიკეს სისულელეებზე ვეწუწუნებოდი და ისეთ რამეებს ვაკეთებდი, რომ მაგ ასაკსაც კი მიქვეითებდა.
- შენ სულ მას იცავ! - ებუზღუნებოდა ბებიაჩემი - მუდამ მას იცავთ ორივეს. სანი და ევა ძიძამ გაზარდეს, მხოლოდ კეკელინასთვის არ მოგიკლიათ ყურრადღება და საბოლოო ჯამში, ყველაზე უარესი გამოვიდა. მშვენივრად იცით, საკუთარ სიცოცხლეზე მეტად მიყვარს, მაგრამ ვინმემ თუ არ ასწავლა ცხოვრება, თავს დაიღუპავს ამ ამაზრზენი ქცევით.
- და რატო გვიყვები ჩვენივე ბიოგრაფიას? - გაბრაზდა მამაჩემი. - რა დააშავა ასეთი?
- მეზობელმა რაღაცა ჰკითხა და ამან ყვირილი დაუწყო, რა თქვენი საქმეა, თქვენს უბადრუკ ცხოვრებას მიხედეთო. გესმის? - აღშფოთებული ჩანდა. ცოტათი გამეცინა, ყოველთვის იმაზე წუწუნებდა, რომ არ ვიყავი საკმარისად ზრდილობიანი ქალბატონი - დედაჩემისთვის არ მითქვამს, მოხუცია უკვე და გული გაუსკდება თუ გაიგებს, რა გააკეთა მაგისმა სანუკვარმა შვილთაშვილმა.
- რამე არასასიამოვნოს ჰკითხავდა. კეკელინა ვერ იტანს, როცა ვიღაცა უცხო, მის ცხოვრებაში ერევა.
- თქვენც უცხოები იყავით მისთვის, თუმცა როცა სავაადმყოფოდან გამოიყვანეთ, ჩვენ ყველა ერთად ჩავერიეთ მის ცხოვრებაში და ოჯახი ვაჩუქეთ. არ უნდა ჩავრეულიყავით? - ჰკითხა დედაჩემს.
- ეგ სხვა ჩარევაა.
- არანაირი სხვა ჩარევა არაა. შენ კიდევ ძალიან შეცდი, თავის დროზე რომ არ მიაკვლიე მის ბიოლოგიურ მშობლებს. ხომ შეიძლება, რამე გენეტიკური დაავადება ჰქონდეს? მშობლებისგან, ზოგჯერ ფსიქიკური აშლილობაც კი გადადის მემკვიდრეობით. ბავშვს რომ რამე სჭირდეს, ასე ცარიელი ფურცლიდან უნდა დავიწყოთ კვლევა?
თავიდან, მეგონა რომ მომესმა.
ყველა დადუმდა.
გაუცნობიერებლად გამოვსულვარ და მათ წინ დავმდგარვარ. მე კი ვერ ვხვდებოდი, ისევ კედლის უხილავი ნაწილიდან თუ ვაყურადებდი, რატომ მხედავდნენ?
- კეკე? - ჩემი სახელი ფრთხილად წარმოთქვა დედამ.
ბებიაჩემს ცივმა ოფლმა დაასხა. გარდაცვლილივით გაიკმინდა ენა და თვალები ამარიდა. ვხვდებოდი, როგორ უკანკალებდა ხელები, როგორ იმკვიდრებდა მის სახეზე, ლურჯი ფერი ადგილს.
- ბიოლოგიური? - მხოლოდ ამ კითხვის დასმა მოვასწარი. მემგონი, სწორად ვერ გადმოვეცი, რა მაინტერესებდა, თუმცა მამა მაინც მიმიხვდა.
- სისულელეზე ვარდები შოკში. დაჯექი და აგიხსნი ყველაფერს - მომიახლოვდა და ხელი შემახო.
უხეშად მოვიშორე მისი მტევანი. მოვიშორე ხელი, რომელიც მუდამ თბილი და სასიამოვნო მეჩვენებოდა. შხამად მომდგარ სიბრაზეც კბილებში ვგრძნობდი. ვგრძნობდი, როგორ ცდილობდა ეს შხამი, გარეთ გადმოენთხია მთელი თავისი რისხვა. თუმცა არასოდეს მჩვეოდა აყალმაყალი და ხმამაღალი ისტერიკების მოწყობა. მე უხმო ტერორის მოყვარული ვიყავი. დუმილით კონფლიქტი ხომ ადამიანებისთვის ყველაზე მძლავრი ტრავმაა? ჰოდა, როდესაც მსურდა, განსაკუთრებულად სტკენოდათ, მაშინ ჩურჩულს ვამჯობინებდი.
- ეტყობა, ამიტომაც არ დაგემსგავსეთ არც ერთს - აღმომხდა სრულიად წყნარი ტემბრით. საკუთარი თავის მიკვირდა, როგორ ვიყავი ასეთი გაწონასწორებული მაშინ, როცა მთელი არსებით მსურდა ყველა ჭურჭელი, სათიტაოდ დამენარცხებინა იატაკზე.
- რა სისულელეს ამბობ - გაეცინა დედაჩემს - არ მინდოდა, ეს ყველაფერი გაგეგო.
- პირიქით, ამაზე უკეთესი გზით, ვერც კი გამაგებინებდით - გამეღიმა და ბებიაჩემს შევხედე. იმ წამს, ალბათ მეზიზღებოდა. მეზიზღებოდა არა იმიტომ, რაც ილაპარაკა, მეზიზღებოდა იმის გამო, რომ აქამდე, მისი ცხოვრების ერთადერთი ნათელი წერტილი მეგონა თავი.
„შენს გარდა არავის ვაინტერესებ, სანი ერთხელაც არ მომიკითხავს, შენ კი ჩემი თვალის სინათლე ხარ“ - ამბობდა და იმ წამებში, ისეთი გულახდილი ჩანდა, ეჭვსაც ვერ შევიტანდი.
დამპალი ცხოვრება კიდევ რას მომიმზადებდა, რომ უფრო დავშორებოდი მათ, ვინც მთელი გულით მიყვარდა? მაგრამ ზოგდად, რას გაუგებ, ხრიკები არ ელევა მაგ ოხერს. ზუსტად ამ ხრიკების მრავალფეროვნების ვიწამე იმ წამებიდან, როცა გეგი სახეალეწილი დაბუნდა სახლში და ისეთი მზერა მომაპყრო, თითქოს მთელს სამყაროში, ყველაზე საძაგელი ადამიანი ვიყავი.
- კეკელინა! - წარმოთქვა ჩემი სახელი. თავიდანვე ცუდად მომხვდა ყურში. ახლა, ისეთ კეკელინას აღარ ამბობდა, რომელიც ყველაზე გამორჩეულ, სასურველ ქალად მიანჩდა, პირიქით, კეკელინა ეშმაკის სინონიმი გამხდარიყო, უხსენებელი გამხდარიყო კეკელინა.
- რა ხდება?
- იცნობდი? ი ი იცნობდი? - მკითხა თვალებამღვრეულმა. შოკირებული ვიყავი. სიტყვებს ერთმანეთზე ვეღარ აბამდა და ენა არ ემორჩილებოდა აღელვებისაგან.
- ვის ვიცნობდი?
- ერთი გოგო იყო ადრე. - აღმოხდა მას. - შენხელა. მაშინ ვუყვარდი, როცა 24 წლისა ვიყავი. ის თექვსმეტის იყო და მხოლოდ ისე ვუყურებდი, როგორც პატარა, საყვარელ ბავშვს. მას კი ვუყვარდი. იცი როგორ ვუყვარდი? ასე არავის ვყვარებივარ... შენც არ გყვარებივარ! - ბრალდებასავით მესმოდა მისი წინადადებები.
- რა ვქნა, თავი დამნაშავედ ვიგრძნო, რომ ვიღაც ლაწირაკს უყვარდი? - ნერვები ამეშალა. ვხვდებოდი, საით მიჰყავდა დიალოგი. ღმერთია მოწმე, რომ რაღაც უბედურების მოყოლას როცა იწყებენ, პირველივე ბგერიდან ვხვდები, რას და როგორ ეხებათ ხოლმე.
- უნდა იგრძნო! დამამთავრებინე! - თითქმის დამიღრიალა.
თავიდან ვიფიქრე, ვაზა ჩამერტყა მისთვის თავში ან ფეხებშუა მაგრად ამოეტყა ასეთი ტონისთვის, თუმცა ვიმსახურებდი...
და მის ფიზიკურ დაშავებას ნებისმიერ დროს მოვასწრებდი, ახლა ნამდვილად უნდა გველაპარაკა.
- გააგრძელე - ჩამოვჯექი საწოლზე, სიგარეტს გავუკიდე და მოთმინებით დაველოდე, როდის გამასწორებდნენ მიწასთან გეგი და საკუთარი სინდისი.
- სახლთან ყვავილებს მიტოვებდა ხოლმე. ჩემს დანახვაზე, ენა ებმეოდა, პატარა ბავშვივით, შეუჩერებლად იცინოდა და პომიდორივით წითლდებოდა... თვრამეტი წლის იყო, როდესაც თავი მოიკლა. იცი როგორი შეგრძნება დამეუფლა? თითქოს შემეძლო, გადამერჩინა, მაგრამ არაფერი გავაკეთე. ზოგჯერ, საკუთარ თავსაც ვადანაშაულებდი. ერთი შეხედვით, სისულელეა, რადგან მაშინ ძალიან, ძალიან პატარად მიმაჩნდა და სიყვარულს ნამდვილად ვერ შევთავაზებდი. ყოველი შემთვევისთვის, ისეთს, როგორიც უნდოდა. საბოლოოდ, აღმოჩნდა რომ მამინაცვალი სცემდა, დედა არაფერს აკეთებდა მის დასახმარებლად და ამ კოშმარს დამატებული, სკოლაშიც რიგიანად სჩაგრავდა ვიღაც მდიდარი მამიკოს შვილი.
- მარიამი - ვთქვი ჩურჩულით.
- მარიამი - დამიდასტურა გეგიმ.
- თავი არ მოუკლავს.
- შენ საიდან იცი?
- ყველაფერს თავისი სახელი დაარქვი გეგი. თავი კი არ მოიკლა, გაქრა. ვერანაირად ვეღარ გამოიძიეს, ვერ იპოვნეს. შემდეგ, მისი რთული ცხოვრების დეტალები გაირკვა და სუიციდს შეახოცეს ხელი. - ფეხზე წამოვდექი - არ ვიცი, გაცნობიერებულად თუ გაოცნობიერებლად მადანაშულებ მის სიკვდილში, მაგრამ ერთი რამე კარგად გაითვალისწინე... მე აღარ ვარ თექვსმეტი წლის. როდესაც თავს იკლავდა, თუ რა თქმა უნდა, თავი მოიკლა, რისიც მე ძალიან ნამკლებად მჯერა, არამგონია, რომ მაინცდამაინც იმაზე ეფიქრა მაგ დროს, როგორ ჩაგრავდა მდიდარი მამიკოს შვილი სკოლაში. დარწმუნებული ვარ, ის უფრო ენაღვლებოდა, რომ მამინაცვალმა გააუპა*იურა.
- კეკელინა, ცხოვრება გაუმწარე. გესმის რას ვამბობ? ბავშვობა დაუნგრიე. ბავშვობის ტრავმები კი სამუდამოდ რჩება. ვიღაცამ ახლა რომ მაწყენინოს რამე, ფეხებზე დავიკიდებ, მაგრამ ბავშვობაში მოყენებული ზიანი, სამუდამოდ დამრჩება.
- ჰო, მართალი ხარ. ეტყობა, გაუპა*იურებაზე მეტად, ის ეწყინა, რომ ერთი-ორჯერ, უნიტაზში გადავაყუდე თავით.
- როგორ შეგიძლია, ასეთ დროს, ცინიზმის დედოფალი იყო?
- ყველაფრის დედოფლობა შემიძლია, სადამდეც ძალა გამწვდება. ნამდვილად არ ვამაყობ ამ საქციელით, თუმცა უფლება არ გაქვს, მოხვიდე და ახლა მომთხოვო პასუხი. ამის უფლება არავის აქვს. როგორ შეძელი, რომ ერთ წამში დამინგრიე იმ იდეალური მამაკაცის პორტრეტი, რომელიც შენით დავხატე? გთხოვ, ცოტახანს, არ დამენახო. - გავუღიმე და გასასვლელისკენ მივუთითე.
- საერთოდ აღარ დაგენახვები - ღიმილითვე მიპასუხა მან - და სიმართლე რომ ითქვას, სურვილიც აღარ მაქვს შენთან ყოფნის.
- ფეხები რომ აგიკანკალდება ჩემი მონატრებისგან, აგრესიული როცა გახდები გარშემომყოფების მიმართ და სიბრაზისგან, გარშემო ყველაფერს მილეწ-მოლეწავ, მერე გაიხსენე ეგ სიტყვები და კარგად დაიმახსოვრე: მე შემიძლია შენს გარეშე ცხოვრება. აი მთავარი ისაა, შენ თუ შეგიძლია.
- შემიძლია.
- ეს კითხვა არ ყოფილა, ჭკუის სასწავლებელი ფრაზა იყო და არ დამენახო არასოდეს!
* * *
- კეკელინა, ნუ ტირი - გაბრაზებული ვუყვიროდი საკუთარ თავს - ნუ ტირი შე ბოროტო ძუკნავ! ნუ ტირი, ამ ცრემლებს არასოდეს გაპატიებ! - თვალებიდან მლაშე წყალი მომდიოდა და ვხვდებოდი, ეს ყველაფერი გამომშვიდობებას ჰგავდა, საკუთარ თავთან გამომშვიდობებას. ნუთუ ჩემს უწინდელ სახეს ვეთხოვებოდი? ნუთუ საჭირო იყო, წარსულის ბუნება დამეთბო, რათა ახალს შევგებებოდი?
ჯანდაბა!
მე მიყვარდა... საკუთარი თავი ცუდიც მიყვარდა და ამ ფაქტს ვერ ვპადიობდი თავს.
როგორ მინდოდა სარკეში ჩახედვა. ღმერთმანი, საშინლად მსურდა, დამენახა ის, ვინც მართლა მიყვარდა. დიდმა ბებიამ გამაფრთხილა ადრე: - არასოდეს შეხედო შენს თავს მაშინ, როდესაც ტირი. სარკე შენს ცრემლებს ირეკლავს, შენს ტკივილს ირეკლავს და მაშინ გიბრუნებს უკან, როცა ყველაზე ბედნიერი ხარ.
- მე მიყვარხარ. მე მიყვარხარ და კიდევ, სანისაც უყვარხარ. შეუძლებელია, მას არ უყვარდე. ევა პატარაა, შეიძლება, ბევრი რამე ვერ გაიგოს, მშობლებმა, შეიძლება ბოროტება ვერ გაპატიონ, მაგრამ სანი ხომ გყავს? სანი ხომ ყველაფერს იაზრებს და ყველაფრის მიუხედავად უყვარხარ? - ვესაუბრებოდი საკუთარ თავს. ოღონდ ეს დამპალი ცრემლები აღარ მდენოდა, ოღონდაც აღარ მეტირა და შემეძლო, დაუსრულებლად მესაუბრა, ყველა თემაზე მესაუბრა და მოპასუხე თავადვე ვყოფილიყავი.
- უნდა წახვიდე აქედან, უნდა გაასწრო აქაურობას, სანამ ვიღაც იდიოტის სიყვარულმა გამოგიღრღნა ძირი - გაგიჟებული ვალაგებდი ბარგს. სად გავრბოდი? სად მქონდა წასასვლელი, კაცმა არ იცოდა, თუმცა შეუჩერებლად ვალაგებდი ყველაფერს... სახლში უნდა შევპარულიყავი, შევპარულიყავი და გამომეზიდა ყველაფერი. განსაკუთრებით, მამაჩემის ქურთუკი და სანის პერანგი, ევასთვის სათამაშო სპილო მომეპარა, რომელსაც დიდხანს ექნებოდა მისი სურნელი, დედაჩემის ხალათები წამომეღო.
ბებიაჩემის ნაადრევად ნაჩუქარი სამკაულები: - აჰა ჩემო თვალის სინათლევ, მაინც შენ უნდა დაგიტოვო როცა მოვკვდები და ბარემ, ახლავე დაიწყე გამოყენება. ქალს უხდება ვერცხლი. ოქრო კი არ გიყვარს, მაგრამ ოქრო უფრო უხდება - და შემდეგ ჩემს ყურთან მიბჯენილი ტუჩები, ჩურჩულით წარმოთქმული სიტყვა - ეს ბრილიანტია. ჩვენი ოჯახის რელიქვია, რომელსაც მხოლოდ შენ თუ გისახსოვრებ.
იქნებ დიდი ბებიის საძინებელშიც შევპარულიყავი და ის შავი თავსაბურავი წამომეღო, რომელიც დღემდე, თავისი ქმრის გლოვის ნიშნად ეკეთა? რამდენ წელიწადს დადიოდა მაგით, კაცმა არ იცის. სახეზე აღარავის ახსოვდა ჩემი დიდი ბაბუა და არც ბებიაჩემი ახსოვდათ უთავშლოდ. მხოლოდ მე ვიცოდი, დაძინებისას, თავიდან იხსნიდა, მაგრამ გულში იხუტებდა.
და გეგისგან რა დამრჩებოდა?
საერთოდ, მინდოდა, რომ რამე დამრჩენოდა? აზრი არ აქვს, მაინც ვერ წავშლიდი ათას კოცნასა და შეხებას, რომელიც სამუდამო შრამებივით ეტყობოდა ჩემს სხეულს. ისეთი შეგრძნება მქონდა, მთელი ცხოვრების მანძილზე, თანამგზავრად გამომყვებოდა მისი ალერსის კვალი და ამას მაინც ვერაფერს მოვუხერხებდი. ტრაგედია ის კი არაა, ადამიანები რომ გულს გვიცრუებენ, ტრაგედია ისაა, რომ იმედგაცრუების შემდეგაც ისეთივე სიძლიერით გვიყვარს, ვიდრე უწინ. შესაძლოა, მეტადაც კი გვიყვარს. აი, რომ დავფიქრდეთ, იდეალურის სიყვარული მარტივია, თუმცა მის ნამდვილ სახეს თუ დაინახავ, გულს თუ ჭეშმარიტად გატკენს და კვლავ გიყვარს, საბოლოოდ, ხვდები, რომ უფრო მეტადაც შეგაყვარა თავი მისმა ჭეშმარიტმა სახემ.
ჰო, როგორც ჩანს, გეგი არ აღმოჩნდა იდეალური მამაკაცის ეტალონი, თუმცა ხომ ვერ გადავიყვარებდი? ალბათ, ყველაფერს გავაკეთებდი, მას აღარასოდეს ვნახავდი, მაგრამ ძნელია გადაყვარება. ჭეშმარიტი სიყვარულის შემთხვევაში კი შეუძლებელი.
ყველაზე კარგად, გაუჩინარება შემეძლო. მაშინაც უჩინარი ვიყავი, როდესაც ჩემი სახლის მეორე სართულზე ავძვერი და ყველა საჭირო ნივთი ჩავილაგე. მაშინაც, როცა ევას საყვარელი სათამაშო მოვიპარე... ჩემს სუპერძალას დავკარგავდი თუ მშობლების ოთახში შევდიდოდი. დავკარგავდი, რადგან სამუდამოდ მივეყინებოდი ადგილს და დავრჩებოდი.
ავტოფარეხში შევედი. ზუსტად ვერ ვიტყვი, ჩემი ძმის მანქანა როცა მოვიპარე, ვინ გაიგო, მაგრამ ეს ისე სწრაფად მოხდა, რომ მოქმედებას ვერ მოასწრებდნენ.
მე წავედი.
ავტოფარეხში წერილი დავტოვე.
მივდიოდი და მხოლოდ ღმერთმა ან ჩემი სულის ღრმა კუნჭულებში შემალულმა დემონებმა იცოდნენ, სად მივდიოდი. ყველაზე საოცარი ის იყო, რომ ჩემი ოჯახისგან სიშორე მკლავდა, გაქცევის იდეა კი მნუსხავდა. სიზმრებში, ხშირად მომდევდნენ და იმის მაგივრად, რომ შიშისგან ჩამეფსა, საოცარ ადრენალინსა და სიამოვნებას ვიღებდი მდევრის ჩამოტოვებით.
„ჩემო სანი, ჩემო საყვარელო სანი. ალბათ გეგონება, რომ ეს წერილი მხოლოდ შენთვისაა, თუმცა წაკითხვის შემდეგ მიხვდები, ამას ყველა იმ ადამიანს ვუძღვნი, ვინც კი ოდესმე მყვარებია. ძნელი იყო, საუბარი დამეწყო ფრაზით: „ძვირფასო მამა“ ან „ძვირფასო დედა“. ვერ მივმართავდი ცრემლის გარეშე. განა, შენ ნაკლებად ძვირფასი ხარ? არა, ასე არ გეგონოს. უბრალოდ, ნაკლებად მტკივნეული ხარ. ასეთ დროს, მეგობრებს შესჩივიან ხოლმე თავიანთ გაჭირვებაზე და სიმართლე რომ ითქვას, ჩემი ძმის გარდა, სხვა მეგობარი მე არ მყავს, არც არასოდეს მყოლია. ვიცი, შენთვისაც ერთადერთი ვარ. კარგია, როცა ოჯახის წევრი შენი გრძნობების ერთადერთი გამზიარებელია.
მეშინია, ცოტა გამომშვიდობებას ჰგავს ეს ყველაფერი. არ ვკვდები, არც რამე საბედისწერო დაავადება მაქვს. უბრალოდ, მსურდა ჩემს გრძნობებზე მომეთხრო. თავიდან, სხვა ადამიანებიც გუბნებიან, რომ ისეთი ეყვარები, როგორიც ხარ, საბოლოოდ კი აღმოჩნდება, თურმე შენი ახლობლის გარდა, ვერავინ მიგიღებს ჭეშმარიტი სახით. ეს ხომ ასეა? შენ ხომ ყველაზე კარგად მიცნობდი და მაინც უპირობოდ აგრძელებდი ჩემს ნდობას? ვიცი, გიყვარვარ. სულელივით დაეხეტები ქუჩებში, ყველა კუთხე-კუნჭულს ათვალიერებ და იმედი გაქვს, სადმე შემამჩნევ. განა ვერ მივხვდი... შენ უბრალო გოგოს გამო არასდროს შეიწუხებდი თავს უიმედო ბოდიალითა და ეგეთი სევდიანი თვალებით. იმას არ ვამბობ, გეგონება, მხოლოდ მე ვღირდე ამად. პირიქით, მე ალბათ ყველაზე ნაკლებად ვიმსახურებ მაგხელა სიყვარულს. უბრალოდ, ვიცი, მხოლოდ მე მთვლი შენი ყურადღების და ზოგჯერ, ცრემლების ღირსადაც. იცი, ერთხელ კლუბში დაგინახე. არ გაგიკვირდება თუ გეტყვი, რომ ხშირად მივდივარ საცეკვაოდ, ადრე ხომ ჩვენ დავდიოდით ხოლმე და შენ დეკორაციული ნივთივით იდექი, მამისმკვლელი სახით მიყურებდი, არ გინდოდა, ვინმე სი*ს შევეწუხებინე. მოკლედ, იმის თქვა მინდა, ერთხელ რომ დაგინახე. ჩვენს ორივე მშობელს გეფიცები, ისეთი გრძნობა დამეუფლა, თითქოს დიდი ხნის უნახავი, ცხოვრების ერთადერთი სიყვარული მენახოს. გული გამალებით ამიჩქარდა, სუნთქვა გამიჭირდა, გარეთ გამოვედი და შემდეგ, სიხარულისგან ისტერიკული სიცილი ამიტყდა. მივხვდი, როგორ მენატრებოდი, როგორ მიხაროდი, როგორ მჭირდებოდი.
სანი, მე ცუდი ადამიანი ვარ. ამის შესახებ, შენს გარდა, ვერავის დაველაპარაკები. და ყველაზე საშინელება იცი რა არის? არ მანაღვლებს ეგ ამბავი. სწორედ აქედან გამომდინარე ვასკვნი რომ ცუდი ვარ. შენ ნამდვილი ანგელოზი იყავი მთელი ცხოვრება, მე კი ალბათ, ბიოლოგიურ მშობლებს დავემსგავსე. წარმოდგენა არ მაქვს, როგორები იყვნენ, თუმცა ჩვენს მშობლებს რომ არაფრით ვგევარ, ეგ აშკარაა და ეტყობა, გენეტიკაც თავისას შვრება. ვინ იცის, იქნებ ჩემი ნამდვილი მამა სერიოზული მკვლელი ან პედოფილი იყო? ალბათ, ბავშვობიდან ამიტომ მქონდა მიდრეკილება ძალადობისკენ. საერთოდაც, შესაძლოა, ბავშვობიდან ვეჭვობდი, რომ შენთან ჭეშმარიტი სისხლი არ მაკავშირებდა და ამ ბოღმის, ამ სიცარიელის ამოვსებას ვცდილობდი ძალადობით. რას გაიგებ?
მოკლედ, ეს ყველაფერი მხოლოდ წინასიტყვაობა იყო იმ საზარელი ამბის, რომლის მოყოლაც მსურს. არ ვიცი, რატომ მაქვს საშინელი წინათგრძნობა. გითხარი, არ ვკვდები-მეთქი, მაგრამ სინამდვილეში, წარმოდგენა არ მაქვს, რას მიმზადებს ცხოვრება. ისიც არ ვიცი, უეცრად თუ მოვკვდები, უნდა გაავრცელო ეს წერილი თუ საფლავში ჩაიტანო. მართლა არ ვიცი. შენ გადაწყვიტე, ისე გენდობი, საკუთარ სიცოცხლეს განდობდი. ბავშვობაში, ვიღაცა გოგოს ვჩაგრავდი. მსუბუქად კი არ ვჩაგრავდი, აი, სკოლებში რომ აჩვენებენ, როგორ ირჩევენ ხოლმე ვინმე სუსტს, როგორ უმწარებენ ცხოვრებას, როგორ დასცინიან - ზუსტად ეგრე ვიქცეოდი. შემდეგ, ცოტათი გავიზარდეთ, ის გოგონა გაუჩინარდა. ვერავინ იპოვნა. ამბობენ, მანქანა გაიტაცა და სადღაც გადაიჩეხაო, იმასაც ამბობენ, განგებ მოიკლა თავიო, მაგრამ სუიციცდისთვის მანქანას ვინ იტაცებს? განა ვენების გადაჭრა ან თავში ტყვიის დახლა უფრო მარტივი არაა? ვერ გეტყვი. საქმე იმაშია, რომ იმ გოგონას აჩრდილი, მოსვენებას არ მაძლევს. ნეტავ, სად უნდა გავექცე? ნეტავ, მართლა მკვლელი ვარ? მე ვუბიძგე?რას გაიგებ... ცოტახანს, სადმე შორს მსურს წასვლა. ვხვდები, თავში ყველაფერი დალაგებული არაა.ზოგჯერ, გაურკვეველი ხმები მესმის, ჰალუცინაციები მეწყება, მოჩვენებები მესაუბრებიან. ბევრი ვიფიქრე და იმ დასკვნამდე მივედი, რომ შიზოფრენია მაქვს. ძალიან მენატრებით, თუმცა ევასთვის ცოტა საშიში მგონია თავი. ამიტომ, უმჯობესია, ჩვენს უბანს, ჩვენს ქალაქს გავეცალო. დედა და მამა, ალბათ თავში იშენენ ხელს რომ ბაბუაჩვენის ნაანდერძარი ქონება დროზე ადრე მაჩუქეს. სხვა შემთხვევაში, აქეთ-იქით სარბენი ფული არ მექნებოდა.
იძულებული ვარ, შენი მანქანა მოვიპარო. არა, იძულებული არ ვარ, უბრალოდ, შენი მანქანა ყველაზე კარგად დამყავს და თან ახლის ყიდვის თავი არ მაქვს. ჯიპიესიც არაა დამონტაჟებული, შენი სუნით ყველაზე მკვეთრადაა გაჟღენთილი და სიმართლე რომ გითხრა, იმ რამდენიმე მოპარულ ქურთუკთან ერთად, ეს მანქანაც შენს თავს გამახსენებს.
მე ისედაც ყოველთვის მახსოვხარ.
მიყვარხარ და მენატრები.
უბრალოდ, ჩემი ავადმყოფი სულის განსაკურნებლად უმჯობესია, საკუთარ ფიქრებს ჩავუღრმავდე.
აქვე, ბოლოში გეტყვი, რომ სასწაული მოხდა. მოხდა ის, რასაც ვერასოდეს იფიქრებდი - შემიყვარდა. ძალიან შემიყვარდა, თუმცა როგორც ყველა საყვარელი ადამიანი, ისიც დავაფრთხე.
ბებოს უთხარი, რომ ვაპატიე და ისევ მიყვარს. თუ წინააღმდეგი არ იქნება, კვლავ დავრჩები მისი თვალის სინათლედ.“ скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი ნათია41

საოცრებააავ. ერთი ამოსუნქვით წავიკითხე. როგორ არ მინდოდა დამთავრება. ეს გოგო სულ სულს მიფორიაქებს. როგორ დატანჯეს, გეგიც მეცოდება როცა მიხვდება რა დაკარგა, არ მინდა გვიანი იყოს. არ მინდა ამდენი უთქმელი, ლამაზი სიტყვა დარჩეს.

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

ნათია41
საოცრებააავ. ერთი ამოსუნქვით წავიკითხე. როგორ არ მინდოდა დამთავრება. ეს გოგო სულ სულს მიფორიაქებს. როგორ დატანჯეს, გეგიც მეცოდება როცა მიხვდება რა დაკარგა, არ მინდა გვიანი იყოს. არ მინდა ამდენი უთქმელი, ლამაზი სიტყვა დარჩეს.

მეც მეცოდებიან, მაგრამ რა ვქნათ, ზოგი სიტყვის უკან წაღება შეუძლებელია. დიდი მადლობა, რომ ჩემთან ხარ და გვერდში მიდგახარ <3

 


№3  offline წევრი Tamuna Gogaladze

აუ აი ძალიან მომწონს,შენი ყველა ისტორიე ძალიან მიყვარს მაგრამ ეეს საშინლად მომწონს♥♥

 


№4  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

Tamuna Gogaladze
აუ აი ძალიან მომწონს,შენი ყველა ისტორიე ძალიან მიყვარს მაგრამ ეეს საშინლად მომწონს♥♥

გაიხარე თამუნა, ბედნიერი ვარ რომ მოგწონს <3

 


№5 სტუმარი ლი

ამდენი ხანი რატომ აგვიანებ ატვირთვას ხოლმე

 


№6  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

ლი
ამდენი ხანი რატომ აგვიანებ ატვირთვას ხოლმე

იმიტომ ვაგვიანებ, რომ გადატვირთული ცხოვრების რეჟიმი მაქვს. პარასკევს დავდებ სავარაუდოდ და დასრულდება <3

 


№7 სტუმარი Li

Aრ ატვირტავ დGეს

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent