შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

არჩევანი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა 22


2-11-2018, 23:10
ავტორი mariia
ნანახია 551

არჩევანი,  რომელმაც ყველაფერი შეცვალა 22

ცხოვრებაში გაკეთებულ ყველა არჩევანს მივყავართ დასასრულისკენ. თუ როგორი იქნება ის ამას ლაბირინთში გაკეთებული არჩევანი გაგაგებინებს.

ოთახიდან აღელვებული გამოვიდა. მარჯვენა ხელი ჯიბეში ჩაეყო და ყუთს, რომელშიც ბეჭედი იდო, აწვალებდა. სანამ მისაღებში ნუცასთან გავიდოდა თვალწინ მილიონმა გეგმამ გადაუარა თუ როგორ შეეთავაზებინა ცოლობა. .- ირაკლიი...- დივანში მოკალათებულმა და ტელევიზორს მიშტერებულმაა წამოიყვირაა. მოულოდნელობისგან იქვე მდგარი შეხტა და ყურზე თითი მიიჭირა.- უი აქ ხარ?- გაეკრიჭა გოგო.
- მგონი დავყრუვდი - ჩაიქირქილა ბიჭმა და ისევ ყურზე მიირტყა თითი რამდენჯერმე.
-ბოდიში ოთახში მეგონე და ამიტომ ვიყვირე ამხელა ხმაზე - ჩაიცინა გოგომ.
- კარგი მითხარი რა გაყვირებდა?- სიცილით ჩაჯდა მოპირდაპირე სავარძელში.
- დავიღალე სახლში ჯდომით- გაბუსხა ტუჩები გოგომ.
- ნუცამ ხომ იცი რატომაც ვერ გადიხარ გარეთ- ხელები ნერვიულად აატარაა სახეზე.
- ვიცი ვიცი. მარტო წასვლაზე არ ვამბობ. სუპერმარკეტში მაინც წავიდეთ ერთად. სახლში საჭმელი გამოგველევა და მერე ერთმანეთის დაჭმას დავიწყებთ- ირაკლიმ გოგოს გაღიმებულ სახეს შეხედა. და მანაც სწრაფად გახსნა კოპები.
- კარგი წავიდეთ. ოღონდ ჯერ დათოს დაველოდოთ საბუთები უნდა მომიტანოს. მერე მაგის წუწუნის თავი არ მაქვს- გაეცინა ბიჭს წამის მეასედში ძმაკაცის მოწუწუნე სახის წარმოდგენისას.
- როგორ შეიძლება თქვენს მეორე შეყვარებულს წუწუნის მიზეზი მივცეთ.- გაბუსხა ტუჩები მოჩვენებითად ნუცამ.
- იცი რა საყვარელი ხარ როცა დათოზე ეჭვიანობ და თან ასე იბუსხები?!-ნუცას ხელი მოკიდა ფეხზე წამოაყენაა და წამებში გოგონას სხეული მუხლებზე დაისვა. მარცხენა ხელი გოგონას წელზე შეაცურა, მარჯვენაში კი მისი სახე მოიქცია.ერთმანეთის სუნთქვა ბაგებზე ეცემოდათ. ორივე სუნთქვა გახშირებული შეჰყურებდა ერთმანეთს. - ასე უკეთესია. საჭმლის არარსებობის გამო რაღაცას ამბობდი ერთმანეთის დაჭმაზე- ტუჩის კუთხეში ღიმილი შეეპარა გამომძიებელს. გოგონას ტუჩებს დაწვდა. ერთიდან მეორეზე ინაცვლებდა. ვნებათაღელვაში გოგონაც აყვა. კოცნა სულ უფრო და უფრო მომთხოვნი გახდა.ნუცამ ხელი ირაკლის კეფაში შეაცურა და თმას ძლიერად ჩაეჭიდა. სურვილები უფრო აშკარა და მძაფრი გახდა. გამომძიებელი სავარძლიდან წამოიწია და გოგონას თხელი სხეულიც თან აიყოლა. გოგოს ხელებმა ბიჭს მაისურის გახდისკენ უბიძგეს. ირაკლიმ სწრაფად გადაიძრო და ოთახის რომელიღაც კუთხეში მოისროლა. შემდეგ ორივე ხელი გოგონას მაისურის შიგნით შეაცურა. ნუცა სიამოვნებისგან ოდნავ შეკრთა. წამში მისი მაისურიც წინანდელის გზას გაუყვა. ორ თითს შორი გოგონას ნიკაპი მოიქცი. გამომძიებელმა ცერა თითი მის ტუჩებს გადაუსვა. თვალებში ორივეს აემღვრა ვნების ტალღა. თითქოს ნისლით იფარებოდა მათი თვალთახედვა. ერთმანეთში ცვლიდნენ ღრმა სუნთქვას. სახეზე ელამუნებოდათ და ტანში ჟრუანტელს გვრიდათ. ირაკლიმ ხელი კისერზე თმებში შეუცურა და კიდევ უფრო ახლოს მიიზიდა. ტუჩებს მოწყურებული არწივივით დააცხრა. ნუცაც აჰყვა საყვარელი კაცის ვნებებს. ხელები სწრაფადვე შემოაჭდო ნუცას წელს და დაეხმარა გოგონას სხეულს მის წელზე კომფორტულად მოწყობაში. ნელი ნაბიჯებით წავიდა დივნისკენ. თან გოგონას სიფრიფანა სხეულით ტკბობას განაგრძობდა. წამიანი პაუზებით კი მისგან სიამოვნების კვნესას იღებდა პასუხად.

რა მარტივია დაგეუფლოს ბედნიერება თუ შენს გვერდით საყვარელი ადამიანია. მაშინ სიკვდილიც კი სასიამოვნოდ გეჩვენება. ყველაფერი გავიწყდება და ბედნიერების მორევში ეშვები.
- მიყვარხარ!!! - იყო ღრმა სუნთქვას ამოყოლილი სიტყვა, რომელმაც ადრესატის მთელი სხეული მოიცვა და ორივემ სხეულში განიცადა ამით გამოწვეული სიამოვნების ეფექტი.
*****
დიდი სუპერმარკეტის დარბაზში გორგოლაჩებიან კალათში მჯდარ გოგონას მიაგორებდა. გზადაგზა ლამის თავზე აყრიდა პროდუქტებს. მათ სახეზე ბედნიერი ღიმილი დასთამაშებდათ. ხალხით გაჭედილი დარბაზის ყურადღებას იპყრობდნენ. ზოგი მათთსავით გაღიმებული შეჰყურებდა ბედნიერ წყვილს,ზოგი კი უბრალოდ წამით ავლდებდა თვალს და უკმაყოფილებას იხატავდა სახეზე. ეს უკანასკნელნი კი სულაც არ ენაღვლებოდათ მხიარულად მოკატავე წყვილს.
დახლებს შორის ჩაიარეს.
- მოიც მოიც - აყვირდა ნუცა.- ერთი სექციით უკან გთხოვ - ლეკვის თვალები შეანათა გამომძიებელს. ისიც ღიმილით დაიძრა უკან სადაც შოკოლადებით და ტკბილეულობით სავსე სექცია დახვდათ.
- გამიკვირდება სხვა სექცია რო დაგვხვედროდა - სიცილით დახედა გაკრეჭილ გოგოს. - კარგი. ბევრ ტკბილს გიყიდი თან მოგასუქებ თან დაგატკბობ - მის სიცილით ნათქვამს გაბუსხული სახით შეხვდა ნუცა. - ჩემი ბუტია - კალათში მყოფი გოგოსკენ გადაიხარა და გაბუსხულ ტუჩებს დაწვდა.
- აი აი ის - თითი გაიშვირა სასურველი შოკოლადისკენ. ირაკლიმაც სწრაფად მიაწოდა. - აი ისიც - ახლა მეორეზე ანიშნა. ირაკლიმ მითითებულსაც და კიდევ რამდენიმეს კიდევ ხელი მოკიდა და გოგონას კალთაში ჩაალაგა. ისიც სიხარულისგან პატარა ბავშვივით აცანცარდა.
- ბედნიერი ხარ?- სიცილით დახედა ბიჭმა.
- კი - სწრაფად დაუქნია თავი და ერთ-ერთი უკვე გახსნილი შოკოლადი ჩაკბიჩა. - შენ და შოკოლადები ისაა რაც მაბედნიერებს - საყვარელად გაეკრიჭა გამომძიებელს. ტუჩის კუთხეზე ტუჩებით დაწვდა და შოკოლადის ნამცეცი ააცალა გამომძიებელმა.
- გემრიელი ხარ - ყურთან ტუჩები გამოატარა და მის გასაგონად ჩაიბურტყუნა. გოგონამ ნერვიულად ნერწყვი ჩაყლაპა. ამით გახალისებული ირაკლი მხიარულად გაუყვა სექციას ბოლომდე. - კიდევ გინდა რამე?
- ნაყინი - შოკოლადით დათხვრილი ტუჩების გაწმენდას ცდილობდა და თან ამავე დროს აწითლებული ლოყების დამალვას.
- არაა. გაცივდები - მკაცრად გააჟღერა და ნაყინების მაცივარს გვერდი აუარა.
- ირაკლი გეყოფა. ნაყინიც მინდა.- მაცივრის კიდეს ჩაებღაუჭა.
- ჭირვეული გასატყები ბავშვივით იქცევი.- სერიოზულად გააჟღერა თუმცა ტუჩის კუთხეს ღიმილი შეეპარა. - გარეთ როგორი ამინდია ჰო დაინახე. წვიმს და ქარია. ნაყინს შეჭამ მერე გარეთ გავალთ და ყელი გეტკინება. რატომ მახსნევინებ ეს ჰომ ისედაც იცი.
- მერე რა რო წვიმს და ქარია. მიყვარს ასეთ ამინდში ნაყინის ჭამა. - ისევ ლეკვის თვალებით ახედა ბიჭს.
- გეყოფა ამის კეთება! - საჩვენებელი თითი აუქნია გოგოს თვალწინ.
- რისი? - უდანაშაულო სახით თვალები აუციმციმა ბიჭს.
- აი მაგის. ჩემზე ნუ მანიპულირებ - ღიმილით მიაშტერდა ნუცას პატარა ბავშვის სახეს. კალათა იქვე დატოვა და მაცივრისკენ წავიდა. ორი დიდი ყუთი სნიკერსის ნაყინი ამოიღო და ნუცას გაუწოდა. გოგონამ სიხარულისგან ხელები შემოკრა ერთმანეთს და რომ არა ირაკლის ნათქვამი - იცოდე სახლში შეჭამ- მაშინვე გახსნიდა ერთ ერთს.
- კარგი - გაბუსხული სახით გადადო უკანა მხარეს. - ხილ-ბოსტნისკენ წადი. ნორმალური საკვები უნდა ავარჩიოთ შენთვის. - ირაკლიმ მისი ნათქვამი შეასრულა და კალათა იქეთ გააცურა
- იმედი მაქცს ვეგეტარიანელს არ გამხდი- სიცილი წასკდა .
- მთლად ეგრეც არა თუმცა ჯანსაღი პროდუქტი უნდა მიგაღებინო. სულ კვერცხი, ძეხვი, სოსისი და ამისთანა ერთჯერად საჭმელებზე ხარ. ან Fast-Food-ზე. ასე რომ უნდა ვიზრუნო შენს ჯანსაღ კვებაზე რომ უფრო ღონიერი იყო- გოგონამ მის კუნთებს თითები ნელა შეახო - რათა ყველას მოერიო.
- კარგი მაგრამ მაცივარს ბალახით და ტბილით ნუ აავსებ სულ. ადამიანური საჭმელიც ვიყიდოთ- ორივე დარბაზს სიცილით ჩაუყვა.

დატვირთული პარკებით კიბეებს სიცილით მიუყვებოდნენ. გიჟებივით იცინოდნენ სუპერმარკეტში მომხდარზე მათ ქცევებზე და ხალხის რეაქციებზე. ირაკლისთვის რაც მოხდა პირველი იყო.წარბებ შეჭმუხნილი, მხრებში გამართული, სახეზე მკაცრი იერით შიშს,მორიდებას და პატივისცემას იწვევდა ხალხში. დღეს! დღეს კი ის უბრალოდ ერთი ჩვეულებრივი ბიჭი იყო, რომელიც თავს უფლებას აძლევდა დამტკბარიყო საყვარელი ქალის ახირებების შესრულებით და ამით ბედნიერების უფლება მიეცა თავისთვის. ნუცაში, კი ირაკლის ბედნიერ და გაღიმებული სახის დანახვისას, სიხარული და ბედნიერება ერთმანეთში ირეოდა. გრძნობდა რომ მისთვის არ უნდა მიეცა ფიქრის საშუალება. ამიტომაც იქცეოდა ხან ჭირვეული ბავშვივით, ხანაც ანცი გოგოსავით, ხანაც მზრუნველი ქალივით. იცოდა თუ გამომძიებელს ფიქრის უფლებას მისცემდა დარდი შიგნიდან შეჭამდა.
- საყვარელო გასაღები გამომართვი და კარები გააღე - ირაკლიმ ძლივს ამოაძვრინა ჯიბიდან გასაღები და ნუცას გაუწოდა. მანაც სწრაფად გამოართვა და კარების გასაღებად შებრუნდა. შესვლისთანავე ირაკლის ტელეფონი აზმუვლდა მის ჯიბეში. პარკები იქვე შესასვლელში დადო და ტელეფონს უპასუხა.
- ჰო დათო...
- მე გავიტან ამათ - ჩურჩულით ანიშნა გოგონამ პარკებზე. მისგანაც თავის დაქნევა მიიღო პასუხად.
- კარგი გამოვდივარ შემთხვევის ადგილზე დამელოდეთ. - ტელეფონი გათიშა. ნუცა დანარჩენი პარკების გასატანად დაბრუნდა.
- უნდა წახვიდე? - წარბები შეკრა გოგომ. - დარჩი. ჩემთან დარჩი. - გული საშინლად აუფორიაქდა. გრძნობდა თუ ახლა ამ კარიდან გავიდოდა შეიძლება ვეღარც ენახა.
- უნდა წავიდე. - მისკენ მიიწია. ერთი ხელი გოგონას წელზე შემოხვია მეორე კი გოგონას სახეზე მიადო. ცერა თითით მის ღაწვებს ეფერებოდა. - იმ ადგილს მიაგნეს სადაც იმალებოდა. უნდა წავიდე და ვნახო.
- კარგი წადი. მაგრამ ფრთხილად იყავი გთხოვ. - ღრმად ამოისუნთქა. ვერაფერს გახდებოდა. მისი შინაგანი სამყარო მოჰკიოდა არ გაეშვა მაგრამ ისიც იცოდა თუ არ წავიდოდა მაშინ არასდროს აპატიებდა იმ ცხოველის დაჭერის ხელიდან გაშვების შანს, არც საკუთარ თავს და არც საყვარელ ქალს. გამომძიებელმა ცხვირი ცხვირზე გაუხახუნა და ოდნავ შეციებულ ცხვირის წვერზე აკოცა. ისევ ტელეფონი მოიმარჯვა და ნომერი აკრიფა.
- ვახო ორივე ზემოთ ამოდით. დღეს კარებთან იმორიგევებთ... კარგი გელოდებით. - ტელეფონი კვლავ გათიშა და ჯიბეში ჩააბრუნა.- არაფრის შეგეშინდეს. ორივე საუკეთესოა. შიგნით ჩიტიც კი ვერ შემოფრინდება მათი ნების გარეშე - ორივე ხელებში ნუცას სახე მოიქციაა და შუბლზე დაადო ტუჩები. რამდენიმე წამი ასე იყვნენ. ღრმად სუნთქვადა გოგონას სუნს. თითქოს იმახსოვრებსო. მთელი გრძნობა ჩააქსოვა ამ კოცნაში. კიბეებზე ამომავალი ბიჭების ხმაც გაიგო. მალევე მოუახლოვდნენ კარებს. ნუცას ხელები შეუშვა და მათკენ შებრუნდა.- როგორც შევთანხმდით აქედან ფეხს არ მოიცვლით სანამ არ მოვალ.
- კარგი ძმაო - თავი დაუქნია ორივემ ირაკლის. მისგან კი მხარზე ხელის დარტყმა მიიღეს. ისევ გოგონას მიუბრუნდა. მის ხელს ჩაფრენოდა და თითები აეხლართა ბიჭის თითებში. თვალებით ეუბნებოდა,რო არ წასულიყო.მასთან დარჩენილიყო. თუმცა არაა. ირაკლი კვლავ წასასვლელად იწევდა. ნუცამ წელზე შემოხვია ორივე ხელი მჭიდროდ. ბიჭმაც ძლიერად მიიკრა მისი თხელი სხეული. ბოლოს ნუცამ ცხვირი გამომძიებელის ყელში შერგო და სურნელი ღრმად შეუშვა ფილტვებში.
- წადი.- წაიჩურჩულა ბოლოს და ხელები შეუშა. ირაკლიმ ზღურბლს გადააბიჯა, წამით უკან მოიხედა. ნუცას თვალებს ეძებდა,რომ მასში ჩაეხედა თუმცა გოგონამ თვალები მოარიდა, რადგან მათში აუარებელ შიშს და სევდას დაინახავდა. გამომძიებელმა სახე გააბრუნა და კიბეებს სწრაფად ჩაუყვა. ნუცამ კარები მიკეტა. დაცვის ორმა წევრმა კი თავიანდი ადგილი დაიკავეს.
*****
მანქანა სწრაფად მიყავდა იმ ადგილისკენ რომლის ლოკაციაც დათომ გადმოუგზავნა. მისამართს ქალაქის გარეუბანში მიყავდა. წარბები შეეკრა და გზას დაძაბული გაჰყურებდა. ტელეფონის ზარმა ფიქრებში წასული გამოაფხიზლა.
- ჰო ბიძია... სწორედ მანდ მივდივარ... შენც მანდ ხარ? ჰომ იცი რომ არ მინდა რამე დაგიშავდეს ჯობია ამას ისევ მე მივხედო...სულაც არ ვბრაზობ შენზე ხომ იცი?! ან კი რა არის გასაბრაზებელი?შენი ბრალი არ არის რომ ციხიდან გაიქცა... ბიძია უკვე სისუელეების ლაპარაკს იწყ....- ძლიერი შეჯახება იგრძნო მარჯვენა მხრიდან. რამდენიმე მეტრი მანქანით გახოხდა. ცდილობდა გონი არ დაეკარგა . თავიდან ბლანტი სითხე ჩამოსდიოდა სახეზე და თბილ კვალს ტოვებდა. გარემო მის თვალწინ წამებში იცვლებოდა. საშინელ თავის ტკივილს გრძნობდა. მანქანამ კიდევ ერთი ბრუნი გააკეთა და სავალი ნაწილიდან გადავარდნისას ამობრუნდა. ღვედმა ძლიერად მოქაჩა და მისი თავი წინა მინაზე დარტყმისგან იხსნა. თვალებში სიმძიმე აწვებოდა,თუმცა მანქანასთან მოახლოებულის ფეხებს ბუნდოვანად ხედავდა. მასთან ნელი ნაბიჯით და სტვენა- სტვენით მომავალი უცებ ირაკლის სახესთან დაიხარაა და გაკრეჭვისას პირის ღრუს ლამის ყველა კბილი ერთდროულად გამოაჩინა. ნიშნის მოგებით თითები ნაზად აათამაშა მისი სახის წინ.
- 2:0 ჩემს სასარგებლოდ - მისი ხარხარი გამომძიებლის სმენას ბუნდოვნად წვდებოდა.
-შე ნაბ..ბიჭ..ვარ.ო- ცდილობდა თავისთვის ძალა დაეტანებინა. ლაპარაკისას გულ-მკერდის არე ძლიერად ტკიოდა. სურდა თვალები გაეხილა აქედან გასულიყო და ამ ნაბიჭვრის სახეზე ეს სიცილი სამუდამოდ გაექრო. თუმცა ვერ შეეწინააღმდეგა... ნიავმა დაუბერა. მის ყნოსვას ნაცნობი სურნელი მიწვდა. ფილტვები სასიამოვნო სურნელით აევსო.სურნელი რომელიც წამოსვლისას სულით წამოიღი. ახლა? ახლა კი როცა ასე ძალიან სჭირდება მოხსნა მისი სულის გუდას თავი და სამკურნალოდ თავის ირგვლივ მოაბნია. თითქოს სიკვდილს მომზადებული ეგებებოდა.წარმოსახვითი სურნელი ღრმად შეუშვა ფილტვებში, თითქოს ჩაიღიმა კიდევაც და თვალები მილულა.
- ირაკლი... შვილო... ირაკლი...- ტელეფონიდან ზვიადის გამწარებული ძახილი ისმოდა რაც იქ მყოფისთვის სიცილის მატების მიზეზი ხდებოდა. ტელეფონს დაწვდა და გადაწყვიტა მისთვის ეპასუხა.
- ირაკლის ცოტა დააგვიანდება. ან შეიძლება საერთოდ ვეღარ შეძლოს მოსვლა. გააჩნია როგორ ხასიათზე ვიქნები და რას გადავწყვეტ. გავუშვა თავის მშობლებთან თუ დავტოვო ხეიბარი შეყვარებულის გარეშე - ტელეფონს კვლავ სიცილი შეატოვა.
-გეფიცები თუ რამეს დაუშავებ გიპოვი.მაინც გიპოვი საფლავიდან ამოგიღებ და საკუთარი ხელებით მოგკლავ. - გამოცრა ზვიადმა კბილებიდან.
- კარგი ძვირფასო საფლავების თხრა დაიწყე მაშინ უკვე რადგან რამდენიმე თუ არაა ერთი მაინც დაგჭირდებათ - კვლავ ეს ამაზრზენი სიცილი. ტელეფონი გათიშა და მოისროლა ისე,რომ მეორე მხრიდან სიტყვას არ დალოდებია. - ახლა კი პატარავ წავიდეთ ჩემს სამფლობელოში- ირაკლის უძრავ სხეულთან დაიხარა. ჯიბიდან დანა ამოიღო,გახსნა და ღვედი გადაჭრა. გამომძიებლის სხეული მანქანიდან გადმოათრია და ჯიპის საბარგულში ჩატენა. მძღოლის ადგილს არხეინად დაუბრუნდა და ისევ სტვენა განაგრძო მელოდიურად. ავარიის ადგილს სწრაფად გაეცალა.
****
მწვავე ტკივილს გრძნობდა თავის არეში. სახეზე ბლანტი სითხე მოსდიოდა. პირში საკუთარი სისხლის გემოს გრძნობდა. დაჩოქებული ეგდო. გამოძრავებას ცდილობდა თუმცა ამაოდ. ხელები მჭიდროდ ქონდა შეკრული. ბეტონის ბოძზე იყო მიბმული. ველური დაჭრილი დათვივით ცდილობდა ამ უბედურებიდან თავის დახანას,მაგრამ ამაოდ.
- ამის დედაც. . - სისხლი გადმოაფურთხა ბეტონის იატაკზე. მთლიანი მკერდის არე ტკიოდა ყოველი ამოსუნთქვისას.
- რამდენი ხანი ველოდი ამას- შორი ახლოს ცემენტის მეშოკებზე ჩამომჯდარიყო. თან იარაღს წმენდდა და თან ირაკლის გააფთრებულ ბრძოლას უყურებდა.
- ...ხელები გამიხსენი და სიკვდილს წამებში შეგაგებებ.- კბილებიდან გამოსცრა ირაკლიმ.
- ჩემო მხეცუნია ბიჭო. როგორც ჩანს სიბრაზის ჩასახშობ კურსებზე არ გივლია. შენმა გოგომ ასეთი რო დაგინახოს აღარ მოეწონები. - კბილები დაუკრიჭა და იდიოტური ღიმილი აიკრა სახეზე.
- მოკეტეე...მოკეტე... შენი მყრალი პირიდან მისი ხსენება არ გაბედო.
- ოჰ ოჰო ჰ - ახარხარდა კაცი. - სულ ცოტა მაცადე და გაყურებინებ შენი გოგო შენს თვალწინ როგორ დალევს სულს.
- ნაგავო. . ხელი არ დააკარო. არც კი გაბედო შეხება. თმის ღერიც რომ ჩამოუვარდეს გეფიცები შენს გვამს მგლებს მივუგდებ საჯიჯგნად. - გამოქცეული პატიმარი #1324 სიცილით წამოდგა ცემენტის მეშოკებიდან.
- მხოლოდ ყვირი... - მიბმულ გამომძიებელთან ახლოს მივიდა. ხელის მარტივი მოძრაობით პირზე სკოჩი ააკრაა. - თავი ამატკივე შენი ლაპარაკით.დღის ბოლომდე დავიჭერ იმ შენს კარგად დაცულ შეყვარებულს,შენს წინ დავსვავ და გაყურებინებ რას უზავ და მერე ვნახოთ როგორ იჭიკჭიკებ -სახეში შეღიმა. ირაკლისგან პასუხად ღმუილი და ზიზღით სავსე მზერა მიიღო. თვითონ კი ღიღინით გაეცალა იქაურობას. თუმცა მხოლოდ რამდენიმე წუთით შეძლო მისი საყვარელი მძევლის დატოვება. დანგრეული შენობის რომელიღაცა ოთახიდან სკამის მაგვარი რაღაც გამოათრია და ირაკლის წინ დააგდო. ზედ მოკალათდა. ფეხი ფეხზე გადაიდო. ჯიბეში ტელეფონი მოძებნა და ეშმაკური ღიმილი აიკრა სახეზე. თან ტელეფონში ნომერს კრეფდა თან ირაკლისკენ აპარებდა მზერას,რომლის სახეზეც ზიზღის მილიონ ელფერს ამოიკითხავდით. რთული წარმოსადგენი იყო ახლა რას უზავდა გამომძიებელი თავისუფალი რომ ყოფილიყო.
- ესეც ასე. - ტელეფონის ნომრის აკრეფა დაასრულა გამტაცებელმა და ყურზე მიიდო. ირაკლის კი გაოცებული სახე მიაპყრო- აა გინდა იცოდე რას ვაკეთებ? ახლა შენს პატარა გოგოს ვურეკავ.
- ის ფკცლდებლსნფჯსკწლბდ-პირზე აკრულისგან მხოლოს გაურკვეველი ასოების რახარუხი ისმოდა და ცოფებს ყრიდა.
- კარგი კარგი დაწყნარდი მაინც არაფერი მესმის. ჩშსს- ტუჩებზე თითი მიიდო. - აი გამაგონა კიდევაც. ჰეი ნუცა. როგორ ხარ? ალბათ ძალიან მოწყენილი შენი შეყვარებულის გარეშე.- ირაკლი ადგილზე ცქმუტავდაა და ხელების გახსნას ცდილობდა თუმცა ამაოდ.-ოუ ოუ გოგოს ასეთი სიტყვები როგორ ეკადრება. ეს რა თაობა მოდიხართ ღმერთო ჩემო. ადრე უფრო ადვილად დასამორჩილებლები და მშიშრები იყავით- სიმშვიდის შენარჩუნებას ცდილობდა.- ახლა კარგად მომისმინე. არ მაინტერესებს როგორ შეძლებ მაგრამ ყველა შენს მოთვალთვალე დარაჯს თავს დააღწევ და იმ მისამართზე მოხვალ სადაც ლაპარაკის დასრულების შემდეგ მოგწერ. ზემდეტი სისულელეების გარეშე. მხოლოდ შენ მოხვალ თუ რა თქმა უნდა გინდა ბოლოჯერ ცოცხალი ნახო შენი ბიჭი თუ არადა ამას ისედაც ეჩქარება მშობლებთან წასვლა. კარგი?- სიცილი ატეხა.- რა უცებ დამთანხმდი. რა ადვილია ადამიანით მანიპულირება. მთავარია მისი საყვარელი ადამიანი გყავდეს ხელებში.-ლაპარაკის ამდენი მცდელობისგან სკოჩი სახის ნახევარზე აიძრო ირაკლიმ.
- არ გაბედო ნუცა აქ მოსვლა. გესმის?!! არ მოხვიდე. - იყვირა გამომძიებელმა.
- შენი გადასაწყვეტია მას მოუსმენ თუ მოხვალ დათქმულ ადგილზე. დრო ერთი საათი გაქვს იმ ადგილზე მოსასვლელად. - ტელეფონი უცებ გათიშა. სმსმი სწრაფად გააგზავნა და ირაკლის მიუბრუნდა. - ძალიან მამაცი გოგოა.- გაოცებულმა გააჟღერა.
- ჩემი ხელებით დაგახრჩობ.შენი დახრჩობით დიდ სიამოვნებას მივიღებ. ისეთი ნელი წამებით მოგკლავ როგორც ამას შენ უკეთებდი შენს ყველა მსხვერპლს- ძლიერად გადაჭერილი თოკების გახსნას ისევ უშედეგოდ შეეცადა.
- არ მოგბეზრდათ?- ამოიხვნეშა კაცმა. - ჯერ მამაშენი მერე ბიძაშენი ახლა შენ.- ფეხზე ლაპარაკით წამოდგა და ახალი სკოჩი მოხია არასასურველი ხმის გასაჩუმებლად და მისკენ წავიდა.- თქვენამდე უამრავი ადამიანი იყო ვინც მაგას მეუბნებოდა თუმცა უმეტესი წილი ახლა საფლავში ჭიების საჭმელია.
- მე შენი...- უცებ პირზე ისევ სკოჩი ძლიერად გადააკრა.
- ძალიან ხმაურობ რაც ნერვებს მიშლის და წყობიდან გამოვდივარ. მე კიდევ მინდა ჯერ შევინარჩუნე ნერვები შენი შეყვარებულის მოყვანამდე.აბა შენ იცი ძალიანაც არ გაერთო. მალე მოვალ - თითები სახის წინ აუთამაშა და გასასვლელისკენ წავიდა.
*****
განყოფილების დერეფანში წინდაუკან დააბიჯებდა დათო. ნერვიულობის პიკს აღწევდა. ხელებს ნერვიულად სახეზე ისმევდა.
- მომკლავს ნამდვილად მომკლავს. არა მარტო მე კი არა ყველას მოგვკლავს.
- სხვა გზა არ არის - კაპიტანმა გააჩერა წინდაუკან მოსიარულე.
- უფროსო მოკვდება და მას ნუცას არ მიაკარებს. რას მეუბნებით,რომ გოგო გამოვიყენოთ იმ ნაბიჭვრის დასაჭერად?- შეშფოთება ვერ დამალა ბიჭმა.
- დასაჭერად და ირაკლის გადასარჩენად.- თავდაჯერებულმა ჩაილაპარაკა. - მისი მანქანა ჰომ ნახე. ძლიერი შეჯახება იყო. არ ვიცით ახლა როგორ არის ირაკლი. მისი ტელეფონიც გათიშულია.ვერ დავადგენთ მათ ადგილს.
- რაღა მაინცდამაინც ნუცა?- ამოიგმინვა დათომ.
- იმიტომ რომ მას დაურეკა.
- მე რომ გადავიცვა გოგოდ და წავიდე ვერ მოტყუვდება ვითომ? - სასოწარკვეთილმა ჩაილაპარაკა და სახე ხელებით ჩამოიხოკა.
- მორჩი მასხარაობას. - შეყვირა კაცმა.
- უფროსო მასხარაობისთვის მცალია? ძმაკაცი ასეთ დღეში მყავს მე კიდე მისი შეყვარებული ლომის ხახაში უნდა ჩავაგდო რომ მასთან მივაღწიო. ამის მერე მასხარაობის თავი მაქვს?! ახლა კუბოს ზომებს უნდა ვიღებდე ჩემთვის.
- მე თანახმა ვარ- ნუცა საორგანიზაციო დარბაზიდან გამოვიდა და მათთან მიიჭრა.
- შენ სულ გადაირიე ჰოომ?- თვალები დაჭყიტა დათომ.- ირაკლი დაგვხოცავს...
- იქამდე თუ თვითონ არ მოკვდა. - გააწყვეტინა სიტყვა დათოს. - არ შემიძლია ვიჯდე ასე როცა შემიძლია მის პოვნაში დახმარება გაგიწიოთ. მე დამირეკა. ტელეფონით ვერ ვაგნებთ რადგან უკვე გათიშა. ერთადერთი გამოსავალი ჩემი გამოყენებით იქამდე მიღწევაა.
- ნუცა...
- დათო - მხარზე ხელი დაადო გოგომ. - არ მეშინია. რადგან ვიცი შენც იქვე იქნები და ირაკლიც გვერდით მეყოლება. ვერაფერს დამიშავებს. სანამ რამეს მოასწრებს მანამ მოხვალთ.
- ღმერთო გვიშველე. რა დავაშავე ასეთი რო ამ გიჟების მეგობრად ყოფნით მსჯი.- თვალები ჭერს აღაპყრო. შემდეგ ისევ ნუცას დაუბრუნა,რომელის ტუჩის კუთხე ღიმილს გაეპო დათოს მასხრობათ.- კარგად ხარ? - დათომ თვალები მოჭუტა და მის სახეს დააკვირდა.
- ოო დათო. ჰომ გეუბნები რო...
- არა არა მაგას არ გეუბნები სახეზე ფერი არ გადევს. - ხელები გოგოს სახეს მოკიდა და აქეთ იქეთ ატრიალა.
- მგონი ბევრმა შოკოლადმა მაწყინა. ლამის ყველაფერი მუცელში ჩავიყარე. ახლა კი გულის რევის შეგრძნება მაქვს.
- შოკოლადები??- პირი დააღო დათომ.- ვერც ერთს ვეღარ გიტანთ.-ხელები გადაიჯვარედინა და ცხვირი ასწია.
- ირაკლის რო გადავარჩენთ სახლში კიდევ ბევრი მაქვს და გაჭმევ - ახარხარდა გოგო. - უფრო სწორედ გაგიყოფ - დაამატა.
-ცოტათი მიმილბე გული - ბიჭს ისევ დაუბრუნდა სიანცე.თუმცა გონებაში ისევ შესასრულებელი გეგმა გაახსენდა და მოიღუშა. - ირაკლის ვერ გადავურჩები - ჩაიდუდღუნა და სკამზე დაენარცხა.იქვე იდგა კაპიტანიც და ამაყად უყურებდა მამაც გოგოს,რომელიც ყველაფრისთვის მზად იყო ირაკლის გამო. ისევე როგორც ირაკლი მისთვის. ამაყობდა,რომ სწორედ ისეთი გოგო იყო როგორსაც მისი მეგობარი წარმოიდგენდა ხოლმე შვილისთვის.
*****
შენობის ნანგრევებში ზურგზე გოგონას უსულო სხეულ გადაგდებული სიბრაზისგან მძიმე ნაბიჯებს დგავდა. რამდენიმე ოთახის გავლისას იმ ადგილს მიადგა სადაც ირაკლი ყავდა. ზურგს უკან ესმოდა მომავლის ნაბიჯების ხმა. ცდილობდა უკან გაეხედა მაგრამ ბოძი ამის საშუალებას არ აძლევდა. როგორც იქნა გაუსწორდა დაბმულს. ირაკლის უგონოდ მყოფი ნუცას დანახვაზე თვალები გაუფართოვდა და ღმუილის ხმებს გამოსცემდა. კმაყოფილი ღიმილით მიუახლოვდა მკვლელი და უსულო სხეული მასთან ახლოს დააგდო. დაგდებისას სხეული ზურგზე გადაბრუნდა. სახე უფრო მკაფიოდ გამოუჩნდა. მარჯვენა მხარეს ტუჩი გახეთქვოდა მარცხენა მხარეს კი წარბი. ემოციებში მყოფ ირაკლის დაიგნორება განაგრძო მკვლელმა. მშვიდად გაემართა იმ ადგილისკენ სადაც საჭირო ნივთები ქონდა გამზადებული. თოკი აიღო და ისევ მათლენ წამოვიდა. უგონოდ მყოფი სხეული კვლავ გულზე გადმოაბრინა ხელები ზურგს უკან შეუკრა ძლიერად. თვითონ კი ისევ იმ სკამის მაგვარზე ჩამოჯდა და ასეთი ირაკლის ყურებით ხარობდა. ტელეფონი ამოაძვრინა ჯობიდან. მასში ახალი კარტა ჩადო.
- ერთისთვის პირობა მაქვს შესასრულებელი. - კამერა გააჩხაკუნა.- მიბმული,დაჩოქილი და გაუბედურებული გამომძიებელი,რომელიც საყვარელ გოგოს დასტირის. ნამდვილად მოეწონება. - კმაყოფილი სახით დაშტერებოდა სურათზე აღბეჭდილს. სასურველ მისამართზე გააგზავნა და სახეზე კმაყოფილმა ღიმილმა გადაკრა. შემდეგ იმავე ნომერზე გადარეკა. - აჰაა ჰააა ჰაა- მეორე მხარეს პასუხის გაგებისას ახარხარდა. წარბებ შეკრუკმა გამომძიებელმა ახედა. - ჰომ გითხარი რომ დახმარებისთვის საჩუქარს გაგიკეთებდი.კი ახლა ჩემს ხელში არიან ცოტას გავერთობი და შემდეგ ორივეს მოვკლავ. კარგი გათიშე ტელეფონით არ გამოგიჭირონ - კვლავ გათიშა და დახსნა ტელეფონი. ცალცალკე მიაგდო მისი აქსესუარები. კარტაც გადატეხა და შორი ახლოს დააგდო. ბეტონზე დაგდებული გოგონა შეირხა.
- ააჰ ღმერთო თავი - წარბები შეეკრა და თვალები მოეჭუტა. ნელნელა გაახილაა და შეშფოთებული ბიჭის სახეს წააწყდა.- ირაკლი- მისკენ წამოიწია. უნდა ხელებით შეხებიდა ბიჭის სისხლიან და ჩალურჯებულ სახეს თუმცა ზურგს უკან შეკრულმა ხელებმა ამის საშუალება არ მისცეს. ბიჭი ზმუილით რაღაცის თქმას ცდილობდა. აშკარა იყო მისი იქ ყოფნით გაცოფებული იყო. ნუცა გამტაცებელს მოუბრუნდა- მოხსენი პირიდან ეს სკოჩი
- დამიჯერე ახლა რასაც გეუბნება მისი მოსმენა არ გინდა. - ნუცასთან ახლოს ჩაჯდა. ხელი მის სახესთან მიიტანაა. გამომძიებლის გაშმაგებამ უფრო იმატა. საჩვენებელი თითი სახეზე ნაზად ჩამოუსვა და წინ ჩამოვარდნილი თმა უკან უხეშად გადაუგდო. სახე ახლოს მიუტანა თითქმოს მისი სურნელის შესუნთქვა უნდოდა. ნუცამ თავი უცებ უკან გასწიაა და მთელი სისწრაფით შუბლის წილი ცხვირში ჩაარტყა. გამტაცებელმა სიმწრისგან ხელი მოიქნია და ისევ მიიღო მისგან გოგომ კიდევ ერთი სილა. ირაკლის თვალები სიმწრისგან ჩაწითლებოდა.ერთიანად მოეცვა ბრაზს. ცოტაც და ალბათ გადმოსცვივდებოდა.
- შენი დედაც. ეს როგორ გამიბედე.- ცხვირიდან წამოსული სისხლის შეკავებას ცდილობდა. ნუცამ კი ტუჩიდან მორიგი სისხლის გემო შეიგრძნო. - იცი საერთოდ ვინ ვარ?!
- კი ვიცი ერთი ვინმე ხარ. ის ვინც თავისი თვით კმაყოფილი ეგოს დასაკმაყოფილებლად 7 ადამიანი ტანჯვით მოკლა და იმისგამო მოკალი მამამისი,რომ შენს კვალზე გამოვიდა და არც შენმა მუქარებმა შეაჩერა. საკუთარი ცოლის მკვლელობით დაიწყე შენი კრიმინალური ცხოვრება. როგორი იყო? ძალა იგრძენი როცა მოღალატე ცოლი საკუთარი ხელებით გაგუდე.
- მოკეტე!- წამოიყვირა კაცმა.
- ოო ბატონო რომან გგონია აქ მხოლოდ შენ ხარ ინფორმირებული. ჩვენც ვიცით შენს შესახებ რაღაცეები. პროკურატურაში შენს შესახებ საკმაოდ სქელი პირადი საქმე დევს.
- მაგ საქმეში ყველაფერს ვერ ამოიკითხავდი პატარა ჭკუის კოლოფო. მაგალითად იმას თუ რას გიზავთ ორივეს.
- საერთოდ რისთვის ცხოვრობ? რამე აზრი აქვს შენს ცხოვრებას? არის კი ადამიანი ვინც გელოდება და შენი დანახვა გაახარებს? არაა! რადგან შენნაირებს არავინ უყვართ და არავის უყვარან. - ნუცა მის ნერვებზე თამაშსს განაგრძობდა.
- ილაპარაკე! გგონია ამით იცვლება რამე? - ორივეს წინ ჩამოუჯდა.- შენ ნუ იღრინები ცოტა დამშვიდდი.- წამიერად ირაკლის გააფთრებულ მზერას გადაკრა თვალი. - შენ კი ენა გრძელო თითის ქნევით მიუბრუნდა ნუცას- გიჩევნია ამდენ ლაპარაკს გაჩუმდე ან თუ გინდა ილოცე. ისინი ვინც მოვკალი ყველა მათგანი სიკვდილის წინ ლოცვას იწყებდა- სახეზე ამაზრზენად კმაყოფილი ღიმილი გამოესახა. თითქოს თვალწინ წარმოუდგა თითოეული ჩადენილი და მისგან მიღებული სიამოვნება. წამიერად ბეჭებში გასწორდა. თავი გადააქნია და ორივეს შეხედა. - შენი შეყვარებულის ჯიბეში რაღაც ვიპოვე- დამცინავად ნუცას გასაგონად ლაპარაკობდა თუმცა ირაკლის თვალს არ აშორებდა. ჯიბიდან წითელი ბარხატის კოლოფი ამოიღო. გამომძიებელმაა ამდენი მცდელობის შემდეგ პირიდან სკოჩი გადაიძრო.
- შენი დედაც... ყველაფერ წმინდას ბილწავ.
- ოპ ოპ ოპ - სიცილით წარმოთქვა და ფეხზე წამოდგა. - მიდი უთხარი!- თვალებით ნუცაზე ანიშნა,რომელსაც თვალები ცრემლებით აევსო. ირაკლიმ მას გახედა. ცდილობდა ამოეკითა ემოცია გოგოს თვალებიდან.
- მაპატიე! ჩემს გამო ხარ ამ დღეში. მაპატიე, რომ ამის გამოვლა გიწევს.- თავი ვეღარ შეიკავაა და გოგონას ლოყებზე ცრემლები ნაკადულივით დაეშვა. უარყოფის ნიშნად კი თავს უქნევდა. სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა. ყელში ბურთის გორგალი გასჩხერვოდა და თქმის საშუალებას არ აძლევდა.
- არა ეგ არაა. უთხარი ის რისი თქმას ამით გინდოდა- კოპები შეკრა ჩიქოვანმა. ბიჭმა მკვლელი მზერით გამოხედა დაბლიდან. კბილები ერთმანეთს დააჭირაა. - უთხარი!!! - იღრიალა უცებ ბოლო ხმაზე.
- წადი შენი! - გამოსცრა კბილებს შუა. ხელის მძიმე გაქნევა იგემა მაისურაძემ.
- რომანტიკას გიქმნიდით - მოჭუტული და ამღვრეული თვალებით გადახედა ორივეს. ნუცას მოწოლოლი ემოციებისგან ხველა აუტყდა. თითქოს ის ბურთი რომელიც ახრჩობდა სასუნთქ მილს დაეცო. ირაკლიმ მზერა მასზე გადაიტანა.
- დაწყნარდი! მშვიდად! ისუნთქე! - შორიდან შეეცადა დაეწყნარებინა. რამდენიმე წამში შეძლო საკუთარი შინაგანი სამყაროს დაწყნარება.ჩიქოვანი მათ აკვირდებოდა და შორი ახლოს ტრიალებდა. კოლოფი გახსნა და მათ წინ იატაკზე დადო. რამდენიმე ნაბიჯით დაიხიაა.მის სახეზე კმაყოფილი ღიმილი უცებ შეშფოთებამ შეცვალა,როცა შენობასთან რამდენიმე პოლიციის მანქანა სირენების ხმით შემოვარდა.
- ეს როგორ?!- შეშფოთებული აქეთ იქეთ იყურებოდა. შემდეგ ეჭვნარევი სახე ნუცას ესროლა.რომელიც კმაყოფილი იღიმოდა. ირაკლიმ თავი ვეღარ შეიკავა და ახარხარდა.
- ისევ დაგიჭირეთ - სიცილით ჩაილაპარა ბიჭმა. პატიმარი გარეთ მომჩხივნებს ყურადღებას არ აქცევდა. აქეთ-იქეთ დადიოდა ხელში იარაღ მომარჯვებული და თავს იქექდა.
- შენი ბრალია. - იარაღის ლულა ნუცას მიუშვირა. - როგორ?! მე ხომ ტელეფონიც და ჯპს მოწყობილობაც გადავაგდე,რომლითაც ჩემს დაჭერას გეგმავდით.
- იდიოტი ხარ! გეგონა შენთან შესახვედრად ისე წამოვიდოდი,რომ არ მექნება გეგმა "ბ" ან "გ" ან "დ" და ასე დაუსრულებლად.
- იარაღი გაწიე- იღრიალა გამომძიებელმა.
- მე ვერ დამიჭერენ თუმცა შენ აუცილებლად მოკვდები - ნუცას შუბლზე იარაღი კარგად დაუმიზნა.- შენთვის კი სასჯელი იქნება - ირაკლის გასაგონად ჩაილაპარალა.
- არაა!- ამდენი წვალების შემდეგ გამომძიებელმა ხელები გაიხსნა. ისეთი ძალა მიეცა როგორიც არასდროს არ ქონია. ფეხზე წამოვარდა და მკვლელს დაეტაკა... გასროლის ხმა გაისმა. იარაღი მოშორებით დავარდა. ირაკლიმ ორივე ხელი საყელოში ჩაავლო და ჯერ ცხვირ-პირში თავი ჩააერტყა დარეტიანებულს შემდეგ რამდენჯერმე ბეტონზე თავი დაარტყმევინა. - ჰომ გითხარი ხელი არ დააკარო მეთქი.- ღრიალებდა და თან მარჯვენა მუშტს ურტყავდა.
- გეყოფა- სრული სიმშვიდით ჩაილაპარა გოგონამ. თვალები აერიდებინა საშინელი სანახაობისთვის. პირველად ხედავდა ასეთს. მიუხედავად იმისა რომ იმსახურებდა სახეზე ადგილი აღარ ქონდა რომ დაერტყა. გამომძიებლის ყურამდე თითქოს ნუცას ხმამ ნოზის მომაჯადოვებელი ხმასავით იმოქმედა. ორივე ხელი შეუშვა და მიაგდო თითქმის მკვდარი სხეული. ნუცას წინ ჩაიმუხლა. ხელები შეუხსნა. უნდოდა მოხვეოდა თუმცა მთლიანად სისხლში იყო ამოსვრილი. ხელებიდან მოიშორა თოკები და ირაკლის ძლიერად მიეკრო. ყოყმანის მიუხედავად მანაც შემოხვია ხელები.
- ყველაფერი რიგზეა. ცოცხლები არიან - ოთახი ნელნელა პოლიციელებით ივსებოდა. ორივეს სმენას ზვიადის და დათოს ხმა მისწვდა. მათკენ მიდოდნენ. ირაკლის მზერა იატაკზე დაგდებულმა ბეჭედმა მიიპყრო. ხელი გაანთავისუფლა და ბეჭედს დაწვდა. მუჭში მოიქცია.
- ცოლად გამომყვები?- ყურთან ჩურჩულით წარმოთქვა გამომძიებელმა. გოგონას ისევ ცრემლით აევსო თვალები. თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და ხელის მტევანი გაუშვირა არათითზე ბეჭედის მოსარგებად.
- ძალიან რომანტიკული წყვილი ვართ - ტირილნარევი ხმით ჩაილაპარაკა ნუცამ. ორივეს ჩაეცინათ. თითქმის მკვდარი სხეული შეირხა. სულს ღაფავდა მაგრამ მაინც ხელს იარაღისკენ ნელნელა აპარებდა.
- ირაკლი!!!- იღრიალა ზვიადმა. შენობა მისმა გამაყრუებელმა ხმამ მოიცვა და შემდეგ იარაღის რამდენიმე გასროლოს ხმამ გადაფარა ის ექო რაც კაცის ყვირილმა გამოიწვია. ოთახში ტყვიების ცვენა,სუნი და მტვრის ბორიაყი დადგა.
*****
გამომძიებელის მშობლების სახლი საზეიმოთ იყო მორთული. სახლის წინ ტბასთან ყვავილების არკა გაეკეთებინათ. ხალხში მოუთმენლობის სუნი ტრიალებდა. სიძე მეჯვარესთან და საჯარო მოხელესთან ერთად თავში იდგა და თვალს იმ ადგილისკენ აპარებდა საიდანაც მისი ადამიანი უნდა გამოჩენილიყო.
- თუ გინდა გაგაპარებ- დათომ გადაუჩურჩულა სუნთქვა შეკრულ ირაკლის. ისეთი მზერა ესრომა ძმაკაცს რომ დასაწყიშივე ჩაეშალა საფუძველი სიტყვებს. - კი ჰო გაყავი ყულში თავი - სიცილით ჩაილაპარაკა.
- ჯერ შენთვის ბოლომდე არ მიპატიებია ნუცას გამოყენება ჩემს მოსაძებნათ- თვალები დაუბრიალა ძმაკაცს.
- ეს შენი შეყვარებული უფრო სწორედ ბოდიში უკვე თითქმის ცოლი ნამდვილი შეშლილია. გინდათ თუ არაა უნდა გადავარჩინოო და აჰა. ვინ გაუწევდა წინააღმდეგობას ბოლოს კი საწყალი დათო დაიჩაგრა - გაბისხა ტუჩები და კოპები შეკრა ბიჭმა. ირაკლის ლამის სიცილი აუტყდა.
- კარგი ჰო. რაც მთავარია ის მოკვდა. ჩემი დაწყებული ბიძიამ დაასრულა. ახლა ჩვენი მშვიდი ცხოვრება უნდა დაიწყოს.- სმოკინგში გამოწყობილი მხრებში გაიშალა.
- ისეთი სამსახური გვაქვს სიმშვიდე კი კაცო - ცინიკურად ჩაილაპარაკა დათომ. ლაპარაკი მუსიკამ გაწყვეტინა, რაც პატარძლის გამოჩენას მოასწავებდა. ყველას ყურადღება იქეთ იყო მიპყრობილი. ნუცას მარჯვენა ხელი ბატონი ზვიადის მკლავში ჰქონდა გაყრილი და საკურთხევლისკენ ღიმილით მიაბიჯებდა. წინა რიგებში მაია და ნანა ცრემლებს იწმენდნენ. ლიზა გოგოს მეჯვარის ადგილას იდგა ემოციების შეკავებას ცდილბდა და შეეცადა მხოლოდ ბედნიერი ღიმილით შემოფარგლულიყო.
- მადლობა - საკურთხევლისკენ მიმავალმა გოგონამ გადაულაპარაკა ზვიადს.
- რისთვის? - ჩაიცინა კაცმა.
- ბევრი რამისთვის! იმისთვის რომ ამდენი სითბო მაჩუქეთ. იმისთვის, რომ სიცოცხლე გვაჩუქეთ მეც და მასაც. თქვენ რომ არა დღეს ქორწილი არ გვექნებოდა. ის ნაგავი მოკალით. ახლა კი იმას აკეთებთ რაც მამის მოვალეობაა. პირველი ადამიანი ხართ ვინც მამობრივი სიყვარული მაგრძნობინა. ეს ჩემთვის ბევრს ნიშნავს. - ცრემლი მოადგა თვალებში.
- არ იტირო თორე მტირალა დედოფალი გვეყოლება-სიცილით გადაუჩურჩულა მიმავალმა პატარძალს. ორივეს ჩაეღიმათ. - შენც ჩემი შვილი ხარ ისევე როგორც ირაკლი და დათო. ამას მთელი გულით ვაკეთებ და ბედნიერებას მანიჭებს. - საკურთხეველთან მისულმა პატარძლის ხელები თავისაში მოიქცია. - შენს თავს კი არ ვაბარებ მას გაბარებ შენ - თვალის ჩაკრით ანიშნა თვალებ გაფართოებულ ბიჭზე. ნუცას შუბლზე აკოცა.შემდეგ მისი ხელი ირაკლის გადაულოცა და თავისი ადგილი დაიკავა ნანას გვერდით.
ორივე ბედნიერი მომღიმარი სახით შეჰყურებდა ერთმანეთს. ნუცა ძალიან სადა და ლამაზი იყო მსუბუქი მაკიაჟით. თავზე გვირილების გვირგვინით და ხელში მინდვრის წვრილი ნაზი ყვავილებით.
- უმშვენიერესი ხარ- გადაულაპარაკა მომავალ ცოლს და ხელი ხელზე ძლიერად მოუჭირა.
- ვიცი - გაეკრიჭა გოგონა და მანაც ხელის მოჭერით უპასუხა. - შენ კიდევ უსიმპატიურესი -გადაულაპარაკა მომავალ ქმარს.
- ვიცი - ღიმილით ჩაილაპარაკა ცოლის გასაგონად. ერთმანეთს გადახედეს და სახეზე ბედნიერი ღიმილი გამოესახათ.
ცერემონია შესავლებით, დადებული ფიცით და შეუღლებით დასრულდა. ბოლოს კი სიტყვებს "ახლა კი შეგიძლია აკოცოთ პატარძალს" მოუთმენლად ელოდა გამომძიებელი. და აი ისიც. მის სმენას მიწვდა ნანატრი სიტყვები. ეშმაკურმა ღიმილმა გადაკრა ბიჭს სახეზე. გოგონას სახე ხელებში მოიქცია თავისკენ მიიზიდა და უცებ მთელი გრძნობით შუბლზე აკოცა.
- ოოოო- გაისმა უკმაყოფილო შეძახილები.
- კოცნა!კოცნა!- ყველა ერთად აყვირდა. განსაკუთრებით დათო ყვიროდა და ხელებს ერთმანეთს ურტყავდა. მის შემხედვარე ყველას სიცილი აუტყდათ. ირაკლიმ ნუცას წელზე ხელი მოხვია. მეორე ხელი კისერზე შეუცურა. თავისკენ მიიზიდა და ტუჩებს დაწვდა. ახლა კი ბედნიერი ჟრიამული ატყდა.დამსწრეებმა სათითაოდ მიულოცეს და გულში ჩაიკრეს ახლად შეუღლებულები.
ორივემ ჩაკიდეს ხელი ერთმანეთს და მანქანისკენ წავიდნენ.
ბედნიერი ჟრიამული ჩაესმოდა მათკენ მიმავალს ყურებში. მარჯვენა ხელში იარაღი ეკავა და თან ხელი უკანკალებდა. თვალები ჩასწითლებოდა. ნაბიჯებს ძლოვს დგავდა ერთი მეორეს მიყოლებით.
- ეს უნდა გავაკეთო. სხვა გზა არ მაქვდ- ბურდღუნებდა თავისთვის. მანქანასთან შეჩერდა და მომავლებს დაელოდა. იარაღი უკვე ცოლ-ქმარს მიუშვირა.მისი იქ ყოფნით ყველა გაოცებული იყო. ვერავინ ვერ მოასწრო გააზრება თუ რა ხდებოდა.
- მეგი...- ირაკლიმ გააჟღერა.უცებ ისევ ეს საშინელი იარაღის გადატენვის,სროლის,დენთის სუნი და გამაყრუებელი სროლის ხმა. ქორწილში მყოფის ყველას სახეზე წუთის წინ არსებული ღიმილი გაიყინა. მწვავე ტკივილმა დაუარა ნუცას სხეულში. ფეხები მოეკვეთა. ირაკლიც მასთან ერთად ჩაიკეცა. დათო აზრზე მოვიდა და მეგის მივარდა. იარაღი გამოსტაცა.
- სრულ ჭკუაზე ხარ გოგოო?!- უხრიალა და ძლიერად შეანჯღრია.-გაათრიეთ ეს აქედან.- იქვე მყოფ კოლეგებს უბრძანა და სხეული მათ მიუგდო.
- სხვა გზა არ მქონდა- ჩაწითლებული თვალებით და მტირალი ხმით ჩაილაპარაკა.დათომ ყურიც აღარ ათხოვა. მეფე პატარძალს მოუბრუნდა. თვალებში ცრემლები ჩაუდგა თუმცა კაცურად მალევე მოიშორა. ტელეფონი მოიმარჯვა და სასწრაფოში დარეკა.
- შვილო- მაია ზვიადისა და ნანას ხელებში გულწასული დაეცა.
- არა არა არაა!!- ბურდღუნებდა თავისთვის ირაკლი. ნუცამ მარჯვენა ხელი ქმრისკენ ასწია. მზის სხივები ბეჭედს ეცემოდნენ და უფრო თვალის მომჭრელი ხდებოდა. ბედნიერმა ჩაიღიმა. ქმრის სახეს შეეხო. სახეს,რომელის მოფერებაც ასე ძალიან უყვარდა. კიდევ ერთხელ გაუღიმა სასოწარკვეთილად მომზირალ ქმარს და ღრმად ამოისუნთქა.
პატარძლის თეთრი კაბა ნელნელა წითლად შეიღება. თავდამსხმელი მანქანაში შეტენეს. მზე უცებ ღრუბელში შეიმალა. არსაიდან ამოქროლდა ცივი ქარი. ქარი, რომელიც ყველაფერს ანგრევდა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი დარინა

ასე რატომ მატირეეე? გული გამიჩერდაა, იმედია ნუცა გადარჩება ძლოვს ეღირსათ ამათაც ბედნიერება და ეს დამპალი მეგი მაშინ გამოხტა მასეთი ადამიანები არ იმსახურებენ სიცოცხლეს, ხომ არ მქონდა პრეტენზია დაგვიანებულ თავებზე მაგრამ ახლა უკვე ლომკა მაქვს.

 


№2  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

კარგი რააა, ამდენი განსაცდელის მერე ეს ბოლი რაღა იყო. ან ეს მეგი სადღა იყო, როგორ გამორჩა ირაკლის?
ეს ისტორია ხშირად რომ დადებულიყო, საუკეთესოთა შორის საუკეთესო იქნებოდა. მაგრამ სამწუხაროდ იმხელა შუალედი გამოდიოდა, რომ მივიწყებულის გახსენება გვიწევდა. ძალიან მიყვარს ეს ისტორია და მქონდეს იმედი, რომ შედარებით მალე იქნება ახალი თავი?

 


№3  offline წევრი mariia

დარინა
ასე რატომ მატირეეე? გული გამიჩერდაა, იმედია ნუცა გადარჩება ძლოვს ეღირსათ ამათაც ბედნიერება და ეს დამპალი მეგი მაშინ გამოხტა მასეთი ადამიანები არ იმსახურებენ სიცოცხლეს, ხომ არ მქონდა პრეტენზია დაგვიანებულ თავებზე მაგრამ ახლა უკვე ლომკა მაქვს.

Chikochiko
კარგი რააა, ამდენი განსაცდელის მერე ეს ბოლი რაღა იყო. ან ეს მეგი სადღა იყო, როგორ გამორჩა ირაკლის?
ეს ისტორია ხშირად რომ დადებულიყო, საუკეთესოთა შორის საუკეთესო იქნებოდა. მაგრამ სამწუხაროდ იმხელა შუალედი გამოდიოდა, რომ მივიწყებულის გახსენება გვიწევდა. ძალიან მიყვარს ეს ისტორია და მქონდეს იმედი, რომ შედარებით მალე იქნება ახალი თავი?


ყოველთვის ვამბობ რომ ვეცდები მალე დავდო,მაგრამ ახლა მართლა მალე იქნება შემდეგი თავი. იმედია საუკეთესო დარჩება ისევ ეს მოთხრობა როგორადაც თქვენ ამბობთ. იმდენად მინდა რო რამე ღირებული იყოს ხოლმე... :(

 


№4  offline წევრი marikuna18

ოღონდ ნუცა არ მოკლა რაა :(((( ცოდოა ირაკლი :((( აცოცხლე ნუცაა

 


№5 სტუმარი მარუსაა

აუ დადე რა მალე

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent