შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გველი (სრულად)


9-11-2018, 14:18
ავტორი Farvana
ნანახია 1 320

გველი (სრულად)

“გველი წარმოდგენილია მსოფლიოს თითქმის ყველა მითოლოგიაში.იგი დაკავშირებულია ნაყოგიერებასთან,მიწასთნ,მდედრობით და მამრობით საწყისებთნ,სახლის კერასთნ და ციურ ცეცხლთან.ზედა პალეოლითის დასასრულის გამოსახულებები გვაძლევენ საშუალებას დავაკვირდეთ გველის კულტის განვითარებას უძველესი დროიდან.თვიდან მითოლოგიური გველი ჩვეულებრივი გველისგან მხოლოდ ზომით განსხვავდებოდა.ზედა პალეოლითის მითოლოგიაში განვითარდა გველის და ფრინველის ბრძოლა,გველი-ქვესკნელის არსება ეომება ფრინველს-რომელიც ცის ძალებს განასახიერებდა.(ინდუისტურ მითოლოგიაში ფრინველი გარუდა ეომება ნაგებს).საბოლოოდ,გველი და ფრინველი გაერთიანდა და გახდა ფრთიანი გველიდრაკონი,რომელიც სიკეთესაც და ბოროტებასაც აღნიშნავს.“
ბუნება ყველაზე საოცარი რამ არის რაც კი შექმნილა.ყველაზე ულამაზესი და თვალწარმტაცი.ყველგან განსხვავებული ბუნებაა,ყველგან ისეთი ლამაზი და საუცხოო.ბუნებასაც ჰყავს თავისი მშვენებები.ჩემთვის კი ყველაზე ულამაზესი და საინტერესო მშვენება გველებია.მიყვარს როდესაც მათზე უამრავ ახალ ინფორმაციას ვგებულობ.მე უფრო მეტად ძველი მითოლოგია მაინტერესებს,თითქმის ყველა მითი მაქვ მათძე წაკითხული.ჩემთვის ყველაზე საყვარელი მითი,რომელიც აფრიკასა და ავსტრალიაში არის გავრცელებული „ცისარტყელას გველია“.მითოლოგიის თანხმად მან შექნა ყველა ცხოველი,ოკეანეები,ზღვები და მდინარეები.მსოფლიოში მხოლოდ ძველ და ანტიკურ სამყაროებს აქვთ მხოლოდ გველებზე მითოლოგია.მათ მიმართა თაყვანისცემა დღემდე შემორჩენილია ინდუიზმის მიმდევარ ქვეყნებში.ყველაზე დიდი სურვილი მქონდა ასეტი ერთი მითი მაინც ჰქონებოდა საქართველოს.ოთხი წლის მანძილზე ყველანაირად ვეძებდი,მაგრამ ვერ ვიპოვე. ალბათ ფიქრობთ ხელი აიღო,მაგრამ არა.ისევ ვეძებ უბრალოდ ახლა საკმარისი დრო არ მაქვს.
მართლა მე ვიქტორია დედანიშვილი ვარ,ოცდაექვსი წლის.საქართველოს ულამაზეს კუთხეში გურიაში დავიბადე,მაგრამ ქალაქში გავიზარდე.არასოდეს მიმიტოვებია ჩემი სახლი და სოფელი.ზაფხულობით რომ არ ჩავიდე ალბათ გავაფრენ,პირველი შვიდი წელი ხომ აქ ვიზრდებოდი?დედასთან ერთად ვცხოვრობ,მამა დიდი ხნის წინ გარდამეცვალა.დედისერთა ვარ და ძალიან განებივრებული,მიუხედავად იმისა,რომ დედამ გამზარდა არასოდეს გაგვჭირვებია.მამამ საკმარისზე მეტი თანხა დაგვიტოვა.ეხლა კი სამზარეულოში ვარ და დაღლილ დედას ვახშამს ვუმზადებ.მეც ვმუშაობ,მაგრამ მე დედასგან განსხვავებით სახლში ადრე მოვდივარ.მალე დედიკოც შემოდის,რომელსაც სახეზე ფერი არ ადევს.
-დე რამე გჭირს?
-კარგადა ვარ დამშვიდდი.
-სახეზე ფერი არ გადევს.
-უბრალოდ შემზარავ ისტორიას მოვუსმინე და ამიტომ ვარ ასე.
-რა ისტორიას დე?
-დამანებე რა თავი,გახსენებაც კი მზარავს.
-რაზეა ისტორია?
-გველზეა დე.მაშინვე გაუნათა გონება და გაუხარდა.
-ვინ მოგიყვა დე?
-ლიასთან ვიყავი გასული სტუმრად.მისი ნაცნობი იყო მოსული.საუბარი დავიწყეთ და ამ თემაზეც მომიყვა.
-იმ ქალის სახელი არ იცი?
-არა
-მაშინ ლიასთან წავალ და მას მოვაყოლებ.
-სად მიდიხარ,უკვე გურიაში იქნება ჩასული.მე რომ მივედი მაშინ მიდიოდა.
-აუუ,ხვალ წავალ გურიაში და მოვაყოლებ.
-მეტმა არაფერმა დაგაინტერესოს.სუფრის გაცისკროვნებული ვაწყობ.უკვე ვიცი ხვალინდელ უქმე დღეებს რაშიც გამოვიყენებ.ღამით იმდენად აღტაცებული ვარ ვერც ვიძინებ.იმდენ ხანს ვფიქრობ მომავალ საინტერესო ისტორიაზე ვერც კი ვაცნობიერებ როგორ მეძინება.დილით დედა მაღვიძებს.
-ძილისგუდა ცხრა საათია.
-თუ არ მოგწყინდა ამხელა ქალს რომ მატყუებ.
-აჰა შენი თვალით ნახე და დარწმუნდი.ზუსტად ცხრა საათი იყო,ეჭვი კი შემეპარა,მაგრამ დაფეთებული ვხტები საწოლიდან.ტანსაცმელს ხუთ წუთში ვიცმევ,კბილებს ვიხეხავ და კარებისკენ გავრბივარ,როდესაც დედაჩემი სიცილით მახარებს,რომ ჯერ მხოლოდ რვა საათია.როგორც ყოველთვის ახლაც ვეგები მის ტყუილკზე.იძულებული ვხდები მისი მომზადებული საუზმე ვჭამო.მართლია შემდეგ მთელი დღე მოძარული ხასიათით დავდივარ,რაც საჭმლის ბრალია,უკვე დავტესტე და დანამდვილებით ვიცი..მაგრამ მაინც მივირთმევ.დღეს კიდე განსხვავებულად ბედნიერი ვარ,რადგან ვიცი ხვალ დილიდან ჩემთვი საინტერესო ინფორმაციას მივიღებ.მთელი დღე გაჩერება არ მაქვს.მიუხედავად იმისა,რომ მაღაზიის სალაროში ვმუშაობ,მაინც ვერ ვისვენებ ერთ ადგილზე.საღამოს ცოტაოდენ ბარგს ვალაგებ,დედას სოფლის სახლის გასაღებს ვართმევ და მამის დანატოვარი მანქანით(რომლითც ალბათ ორი წელია არ მიმგზავრია)მივდივარ.ჩემი ნელი სიარულის გამო სახლამდე გზას ოთხი საათი ვანდომებ.იმდენად დაღლილი ვარ არცსახლის დალაგებას და არც ბარგის ამოლაგებას ვაპირებ.საწოლზე ვითხლაშები და მაშინვე მეძინება.დილით მამლის ყივილი და მეზობელი ქალის გურული ქოთქოთი მესმის.რანაირი გურული ვარ ვერც მე ვხვდები,ერთი გურული სიტყვა არ ვიცი.ბებიაჩემი სულ მლანძღავდა რატომ არ სწავლობო.რამდენჯერ დამისვა მუხლებზე და დამიწყო სწავლა,იმდენჯერ გამოსტაცეს მეზობლის ბავშვებმა ჩემი თავი.საუზმე მოვიმზადე,სახლის ცოტათი მივალაგე და ლია დეიდასთნ გავედი.ეზოში ქათმებს უყრიდა საკენკეს.ეზოში მანქანა იდგა,როგორც ჩანს მისი ბედოვლათი შვილი იყო ჩამობრძანებული.დიდი სურვილი ნამდვილად არ მქონდა მისი ნახვის,მაგრამ ლია დეიდას მაინც ვნახავ. -ლია დეიდა? -მოდი შვილო. -როგორა ხართ? -როგორ უნდა იყოს სოფელში მცხოვრები?მხრები ავიჩეჩე.ძალიან მიყვარდა ლია დეიდა,ყოველთვის თბილად მექცეოდა.ყველა თბილად იყო ერთმანეთის მიმათ განწყობილი,ერთადერთი ვინც ვერავის იტანდა(ნუ ჩვენ ასე გვაჩვენებდა) ქალბატონი თამარა იყო,რომელიც დღედაღამ მეზობლების წყევლა-კრულვაში ატარებდა.
-რამ ჩამოგიყვანა ამხელა გზაზე?
-თქვენთნ მაქვს საქმე.
-ალბათ ის ისტორია გაინტერესებს დედაშენს,რომ მოვუყევი.
-მართალი ხართ,ძალიან მაინტერესებს.
-კი მოგიყვებოდი შვილო,მაგრამ ისე კარგად ვერ გეტყვი როგორც ის ქალი.
-მაშინ მისი სახელი მითხარით და მასთან წავალ.
-სალომე წერეთელი,ამჟამად თბილისში ცხოვრობს.ორი წუთი დამელოდე მისამართს დაგიწერ და მოვალ. თავი დავუკარი და ეზოში დაველოდე.ჰაერში გველის სუნი გაკრთა,ოღონდ არა ქვეწარმავლის,დიდი სლიკინა გველის,რომელიც მალე ცხოვრებას გამიმაწარებდა.როგორ მინდა ავიღო მუხის ხის ქვეშ დადებული დიდი ქვა და მისი თავი გავჭყლიტო.
-გველებზე მადავერიც მოსულა...საინტერესოა ამ სოფელში რა ქარმა გადმოგაგდო?სხვათა შორის რომ იცოდე ეზოში გველები არ მყავს და შეგიძლია დატოვო ტერიტორია.
-სხვათაშორის ბატონო დემეტრე,რომ იცოდეთ ამ სახლში ერთი გაზულუქებული,თავსივა,ენატლიკინა,გაუთლელი,ხეპრე,იდიოტი და ნაგავი დიდი გველი ცხოვრობს,რომელიც ახლა ჩემს მოშხამვას ცდილობს,მაგრამ ვერასოდეს გამოვა,რადგან ჯერ მე დავშხამავ.ცხვირაბზუებულმა გავკარი მხარი და ლია დეიდას მისამართი ხელიდან გამოვსტაცე და ეზოდან გავედი.თითქმის გასული ვიყავი,როდესაც ლია დეიდამ დამიძახა.
-ვიკი შვილო თბილისში მიდიხარ თუ უნდა დარჩე?
-დღესვე წავალ ლია დეიდა.
-მაშინ აგერ ჩემი შვილი მიდის და მას გაყევი.
-იყოს,ავტობუსს გავყვები.
-რატომ უნდა იჯანყალო მთელი გზა ავტობუსით?მიდის აგერ და წაგიყვანს.
-ქალბა...
-შენი ხმა არ გავიგო.ნახევარ სააათში გადმოდი და წაყევი.
-მადლობა ლია დეიდა.ჩემი მცირეოდენი ბარგი ამოვატრიალე,მაგრამ ყურსასმენები ვერ ვიპოვე.არადა როგორი მოსასმენია გველი დემეტრეს სისინი?მოძმარული ხასიათით ჩავუჯექი მანქანაში,მიუხედავად მისი აუტანლობისა ნამდვილად არ ვაპირებ წინა სავარძელში დაჯდომის სიამოვნების დაკარგვას.გაბრაზებული ვაპარებ მისკენ თვალებს.სიმართლე უნდა ვთქვა ძალიან შეცვლილია.უფრო მამაკაცური და სიმპატიური გამხდარა.თვალები ყოველთვის ისეთი ქონდა სულ მომწონდა და რამდენჯერ დავლენჩებულვარ მისი თვალების ყურებისას.მიუხედავად მისი შესახედაობის მაინც ისეთივე გველია როგორიც იყო.
-საინტერესოა ამდენად მოგეწონე თვალს რომ არ მწყვეტ?
-უკაცრავად მაგრამ შენს მხარეს საინტერესო პეიზაჟებია და იმას ვუყურებ.
-შენსკენაც არის პეიზაჟი და შეგიძლია და მაგას უყურო.
-გმადლობთ! ცოტა ხანი სიჩუმე იყო,თავი მინას მივადე და დასვენება გადავწყვიტე.გველმა კი კვლავ სისინი დაიწყო.
-გახსოვს ბავშვობაში სახლის წინ გულებს,რომ გინთებდნენ? -სამწუხაროდ მახსოვს.
-სამწუხაროდ რატომ?
-მთელი ორი კვირა მქონდა მარჯვენა ხელი დამწვარი.
-ხელი რატო დაიწვი?
-მე მეგონა მიწაზე დახატული იყო და ხელი შევყავი შიგნით.
-რა ქენი?ხმამაღლა გაიცინა.ამის დაცინვაღა მაკლდა რა.
-რაც გაიგონე.ჩემთვის ჩვიბურდღუნე და თავი ისევ ფანჯრისკენ მიბვატრიალე.
-იცი ვინ გააკეთა?
-ეგ რომ ვიცოდე ან მცოდნოდა ქოჩრით ვათრევდი მთელი სოფლის წინაში.
-საწყალი ბიჭი.
-რა იცი,რომ ბიჭი იყო?
-მოიცა აბა შენი აზრით გოგოს შენთვის რატომ უნდა დაენთო გული?
-მე რა ვიცი.
-დებილი ხარ რა ამხელა გოგო.სხვათაშორის მე ვიცი ვინც იყო.
-ვინ იყო?თვალებანთებული მივაჩერდი პასუხის მოლოდინში.
-რომ გითხრა მოკლავ და აზრი?
-მითხარი რა.
-რას გააკეთებ?
-ყველაფერს გავაკეთებ ოღონდ მითხარი.
-დაიფიცე,რომ რასაც გეტყვი ყველაფერს გააკეთებ.
-გეფიცები.
-ბავშვობაში რომ იფიცებდი ისე.
-„ჩემს საყვარელ აწ გარდაცვლილ ძაღლ ბომბორას,აწწ გარდაცვლილ კატა ჩიკოს და აწ გარდაცვლილ თუთიყუშ პიპას გეფიცები შევასრულებ ყველა შენს მოთხოვნას“.საკმარია?
-კი ბატონო,ე.ი ის ვინც გულებს გინთებდა არის...
-ე ბიჭო თქვი.
-არიიისსს....
-დემეტრე დავიტაჯე.
-სწორიხარ დემეტრე ხალვაში.სახის გამომეტყველება მაშინვე შემაცვალე,ვეძებდი ბიჭს ვისაც დემეტრე ხალვაში ერქვა.კიდევ ვინ უნდა ყოფილიყო სოფეში ამ გველის გარდა დემეტრე?სამწუხაროდ არავინ,ანუ რა გამოდის ჩემი ბავშვობის საიდუმლო სატრფო,რომელსაც ასევე მეც ვეტრფოდი ეს გველია?ღმერთო ჩემო როგორ დამენგრა ჩემი პატარაობის ოცნებები?იმდენად გავბრაზდი თავის კონტროლი ვეღარ შევძელი და დემეტრეს მუჭების რტყმევა დავუწყე.შეშინებულმა ავარია,რომ არ მოეხდინა მანქანა გზიდან გადაიყვანა.
-,იცი მაინც ჩემი ბავშვობის ოცნებები როგორ დამიმსხვრიე?ყველაზე ნაგავი ადამიანი ხარ დედამიწის ზურგზე.მუჭებს გამეტებით ვუტყამდი,თან ცრემლები მომდიოდა.ცოტა ხანით გავჩერდი და ტირილს ვუმატე.ვიგრძენი სწრაფად როგორ გადამისვა კალთში და ჩამეხყტა.გავუძალიანდი,მუჭები დავცხე გულ-მკერდზე,მაგრამ მალევე გავჩერდი.ვტიროდი,მაგრამ რატომ და რისთვის წარმოდგენა არ მქონდა.
-ასეთი რეაქცია თუ გექნებოდა საერთოდ არ გეტყოდი.
-ცუდი ბიჭი ხარ,ხომ იცოდი,რომ ვერ გიტანდი?გულებს რაღატო მინთებდი?სლუკუნის გამო წყვეტილ-წყვეტილ ვსაუბრობდი.
-იმიტომ,რომ მიყვარდი.ვიცოდი რომ ვერ მიტანდი და ერთადერთი შენს მიმართ სიყვარულის გამოხატვა ესეთი სახით შემეძლო.მაშინ პატარა ვიყავი და მეტი ვერ მოვიფიქრე.
-იცი შენ გამო მამაჩემმა რამდენჯერ გამლახა?
-საიდან უნდა მცოდნოდა?თქვენი სახლიდან ტირილის ან ყვირილის ხმა რა გამოდიოდა.
-ჩემად ვტიროდი.შენი ბრალია ახლა,რომ ვიტივარ.
-ვერ ვხვდები რატომ ვერ მიტან.შენთვის არაფერი დამიშავებია.
-როგორ არა,ბავშვობაში სულ ანანოს დაზდევდი უკან და ძაღლივით ელაქუცებოდი.
-მოიაცა ანუ გამოდის ეჭვიანობდი?
-ხო,ჩემი ბავშვობის საუკეთესო მეგობარი ვიღაც ქალაქიდან მოთრეულ ნაზ დედოფალას დასდევდა.როგორ მინდოდა ის ოქროსფერი თმები სათითაოდ დამეწიწკნა და პირში ჩამეტენა.სახე ისე დამეკაწრა არასოდეს შეგეხედა.
-სწორედ მაგას ქვია ეჭვიანობა,მაგრამ არა მეგობრული.
-აბა როგორი ეჭვიანობაა?
-დაფიქრდი,იქნებ და პატრაობიდან გიყვარდი.ამის თქმა და ხმამაღლა ტირილი ერთი იყო.ვერც კი ვხვდებოდი პატარა ბავშვივით როგორ ვიქცეოდი.რაც უფრომეტად მარწმუნებდა ჩემს გრძნობებში მით უფრო ვტიროდი,თავის დასახსნელად.პატარა ბავშვივით ხმამაღლა ვჯღაოდი და ხელებს აქეთ იქეთ ვიქნევდი.როგორც ჩანს მიხვდა ჩემს განზრახვას.მაშინვე გავჩერდი როგორც კი ცხელი ტუჩების შეხება ვიგრძენი.ისე მეხუტებოა თითქოს ფაიფურის თოჯინა ვიყავი და მალე შევატყდებოდი ხელში.ცხოვრებაში პირველად მივიღე ის რაც ყველააზე მეტად მსურდა.ჩემთვის საოცნებო ბიჭის გული ახლა ჩემი იყო და მას ვერანაირი ძალა ვეღარ წამართმევდა.თბილისამდე გაღიმებული და ბედნიერი ჩვედი.დემეს წყალობით პირდაპირ ჩემი საინტერესო ისტორიის მთხრობელთან მივედი.კარები ორმოცდაათი წლის ქალმა გამიღო,რომელიც ოცი წლით დაბერებულს გავდა.სახეზე უამრავი ნაოჭი,თმები კი ერთიანად ფიფქივით თეთრი ჰქონდა.
-გამარჯობათ ქალბატონ სალომე წერეთელს ვეძებ.
-მე ვარ შვილო.ლიამ დამირეკა და მითხრა გოგონა მოვა შენთან გველზე რომ მომიყევი ის ისტორია აინტერესებსო.
-დიახ მართალი ხართ.ვიცი ცოტა უხერხულია,იქნებ არ გსურთ მომიყვეთ.
-არა შვილო,რაც მეტს ეცოდინება ამის შესახებ მეც უფრო ბედნიერი ვიქნები.
-მაშინ დიდი სიამოვნებით მოგისმენთ.
-შემობრძანდი.ყავა გინდა თუ ჩაი?
-თუ არ შეწუხდებით ჩაის დავლევ.
-ეხლავე მოვიტან და დავიწყოთ საუბარი.მალევე გამოიტანა ფაიფურის ჭიქით ჩაი,ერთი ყლუპი მოვსი უცანური მაგრამ სასიამოვნო გემო ჰქონდა.არცერთ ჩაის გემოს არ ჰგავდა.
-იცით?სხვანაირი გემო აქვს.
-ინდური ჩაია.
-ძალიან განსხვავებული და არომატული გემო აქვს.
-ინდოეთში ჩაის უამრავი სახე არსებოს,ეს კი ჩემი უსაყვარლესი ჩაია და სახლში რომ არ მქონდეს არ შემიძლია.
-მოგზაურობთ?
-არა,ნათესავი გამითხოვდა იქ,მასთნ რომ ვიყავი სტუმრად მაშინ ვიყიდე და წამოვიღე.ეხლა მდენად ვარ მიჩვეული სულ ვაგზავნინებ ხოლმე.მოდი ეხლა დავიწყოთ მოყოლა.
მეც იმავე სოფელში დავიბადე და გავიზარდე სადაც ეს ისტორია მოხდა.ჩვენთნ ერთი ძალიან კარგი ოჯახი ცხოვრობდა,ყველანი პატივსცედმნენ.მათ ბიჭი და გოგონა ჰყავდათ.მშბლები ძირითადად სახლში სახლში არ იყვნენ.ბავშვბეი მარტო რჩებოდნენ,დამხმარე რომ აეყვანათ ამისათვის საკმარისი ფული არ ქონდათ,მაგრამ ბავშვები ყოველთვის მოვლილები ხვდებოდათ,თავიდან ვერ ხვდებოდნენ.შემდეგ ქალბატონმა მაკამ შემთხვევით ნახა,სახლში შემოსული უზარმზარი გველი,რომლსაც ბავშვები მისი სხეულით გაკეთებულ ბუდეებშ ჰყავდა ჩსმული.მათ ართობდა,მათზე ყველანაირად ზრუნავდა.მაკას არ შეშინებია,გველი საკმაოდ კეთილი იყო.ყოველრე ჩამოდიოდა ბავშვებთან უვლიდა მათ და შემდეგ კვლავ სახურავზე ადიოდა.მტლმა სოფელმა ვიცოდით მის შესახებ.წლების მანძილზე ცხოვრობდნენ ამ გველთან ერთად.ბავშვები როდესაც დაიზარდნენ ერთი მაერიკაში წავიდა,მეორე კი ლონდონში.მათი ცხოვრება შესანიშავად აეწყო.წლების შემდეგ ვეღარ შეძეს სოფლისათვისაც მიხედვა,ამიტომ სახლი გაყიდეს.სახლი ცოლ-ქმარმა იყიდა.მათ შვილი არ ჰყავდათ ამიტომ გადაწყვიტეს ბავშვი ეშვილათ,ტყუპი გოგონები იშვილეს.ბავშვებს ცუდად ექცეოდნენ საჭმელს არ აჭმევდნენ,ოცდაოთხი საათი ტირილის ხმა გამოდიოდა სახლიდან.შემდეგ ნელ-ნელა გაქრა.ბავშვებთნ გველი მიდიოდა,ისევ თვის კუდში ისმევდა და თავისი პირით ასმევდა რძეს.არავინ იცის რძე საიდან მოჰქონდა,შემდეგ კვლავ სახურავზე ადიოდა.ამ ქალმა არ იცოდა გველის შესახებ.ერთ დღესაც როდესაც დაინახა გველი,მაშნვე მოკლა.ბავშვები უკვე ექვსი წლისანები იყვნენ.გველთან ურთიერთობის გამო მათ ლაპარაკი არ იცოდნენ.ცოლიც და ქმარიც სახლიდან გაიქცნენ.ბავშვები დატოვეს.სანამ გააშვლებდნენ მანამდე სოფელმა მოვასწარით და ბავშვებს საუბარი ვასწავლეთ.ისიც გავიგეთ როდესაც გველს კლავდნენ,სულ ცრემლებად იღვრებოდაო.
ამ ამბის შემდეგ ცოტა ხანში გავიგეთ,მაკას და მისი ოჯახის ტრაგედიის შესახებ.ყველა დაიღუპა,სიკვდილს მხოლოდ მათი ქალიშვილი გადაურჩა.ძალიან ნანობდა სახლის,რომ გაყიდეს და მომავალი მაცხოვრებლები არ გააფრთხილეს გველის შესახებ.ამბობდა: „
სახლი გამეჩუქებინა და მათთვის მეთაქვ გველი არ მოეკლათო.“
-ვერ გავიგე ისინი რატომ დაიხოცნენ?
-იმიტომ,რომ მათი წინაპრები და ისინი აქ დიდი ხნის მანძილზე ცხვორბდნენ.როგორც ჩანს გველი ამ ფუძეზე გაიზარდა.მისმა სიკვდილმა კი ფუძის ნამდვილი შვილები შეირია.
-ნამდვილი საშინელებაა.
-გეთანხმები შვილო.ახლა ასე მარტივად გიყვები,მაგრამ შენ არ გინახია მთელმა სოფელმა იმ ბავშვების გამო რა გავიარეთ.
-რა თქმა უნდა ამის მჯერა კიდევაც.
-ჩვენს სოფელში კიდევ მოხდა მსგავსი ისტორია.
-მართლა?
-დიახ,ჩვენი სოფლის მცხოვრებელი ბიჭი ანდრო ერაყში იყო წასული და იქვე მშაობდა.რძის მანქანა დაჰყავდა და ქალაქიდან ქალაქში ჩჰქონდა.ერთელ გზაზე გველის სამი წიწილი შეხვდა.მანქანა გააჩერა და მათ რძე დაალევინა.ყოველთვის როდესაც ამ გზით მიდიოდა სულ კვებავდა მათ.ერთხელაც კვლავ გააჩერა მანაქანა,უკვე წამოზრდილები იყვნენ.რძეს სმევდა,როდესაც ბუჩქებიდან მათი დედა გამოვიდა.ისიც უზარმაზარი ზომის იყო.კაცს ფეხებზე და წელზე შემოეხვია,პირდაპირ თვალებში უყურებდა.მან იცოდა მოქცევა,იცოდა არ უნდა განძრეულიყო.დილით წასული ანდრო საღამო ხანს გაუშვა გველმა.მთელი დღის მანძლზე ჰყავდა დაჭერილი.გათავისუფლებელმა იფიქრა,რომ დააგვინა და ქალაქისკენ გაემართა.ქიქ მისულს მთელი ქალაქი დაბომბილი დახვდა.ყველაფერი ცეცხლის ალში იყო გახვეული.გველმა იცოდა რაც მოხდებოდა,ცხოველები ხომ წინასწარ გრძნობენ ყველაფერს,ანდრო გადაარჩინა სიკვიდლს.მან დაუფასა მისი შილების მიმართ გამოჩენილი სიყვარული.ჩვენთან რომ ჩმოვიდა,ოცდაშვიდი წლის ბიჭი უკვე მოხუცს გავდა.თმები სულ თეთრი ჰქონდა.ნერვეულობაზე და შიშზე ოცი წლით დაბერდა.
-მაინც ვერ გავიგე,ისინი ამას მაგიურად აკეთბენ თუ უბრალოდ ადამიანებთან განცდილი სიყვარულის გამო?
-არ ვიცი შვილო,ზოგი ამბობს ისინი უფლის ნებას ასრულებენ და ზოგიერთის სულში დღემდეა შემორჩენილი ანგელოზიო..ზოგიც ამბობს ადამიანთან ცხოვრების გამო მათ იციან სიყვარული და ამიტომ ეხმარებიანო,მაგრამ ვერ ვხდები მათ გამო ოჯახი რატომ უნდა ამოხოცილიყო.
-ეგ არც მე ვიცი ქალბატონო,მაგრამ რაც შეეხება უფალთან კავშირს მგონი თვენც გექნებათ განაგონი ღვთისმშობლობის დროს საბრძნეთის ყველა შხამიანი გველი ადის ათონის მთაზე და ღვთისმშობლის ხატს თყვანს სცემენ.მხოლოდ იმ დღეს არიან უწყინარნი.
-მგონი სადღც მაქვს მონასმენი.
-ტელევიზიაში გექნებათ ნანახი.
-გამახსენდა,მართალია კი.
-მადლობას გეტყვით რომ მომიყევით.
-არაფრის მადლობა.თუ რამე გინდოდეს ასეთი ამბების გარდა შეგიძლია მოხვიდე და მოგიყვები.
-ძალიან დიდი მადლობა და ნახვამდის!სახლიდან გამოსულს გული საშინლად მქონდა აფორიაქებული.კიდევ არ მჯეროდა ასეთი რაღაცეები თუ შეიძლებოდა.არადა ისეთი მითების მჯერ,რომლების არსებობაც ნამდვილად დაუჯერებელია.ოთხი სართული ფეხით ჩვიარე,ისე შევასკდი დემეს არც გამოვფიხზებულვარ.როგორც პატარაობაში ახლაც გვერდებშიც მიბწკინა მოსაფხიზლებლად.ერთი კარგი მუჯლუგუნიც მიიღო.
-შენ აქ რა გინდა?
-შენი აზრით მარტო აქ ამ უბანში დაგტოვებდი?
-როდის მერე გამიხდი ჯენტლმენი?
-მე სულ ეგეთი ვიყავი,უბრალოდ შენ არ მაფასებდი.
-მე არ გაფასებდი?სულ თმებს მაწიწკნიდი და ნერვებს მაგლეჯდი.რაც თვი მახსოვს სულ მეჩხუბებოდი.
-ვითომ შენ მყავხარ ანგელოზი.
-მე არც ვამბობ ანგელოზი,რომ ვარ.
-მართლიახარ,რომელ გოგოს ესაქმება გველებთნ.
-მართალი ხარ არცერთ გოგოს არ ესაქმება გველებთან.აქედან გამომდნარე ეხლა თუ დაგშორდები არც გაგიკვირდეს.
-მე რა დავაშავე?
-შენ ყველაზე დიდი გველი ხარ.
შენი აზრით სასაცილოა?
-ძალიან.მთელი სახით გავეკრიჭე,მიუხედავად გაბრაზებისა მაინც დავუსკუპდი მანქაში.
-თუ შეიძლებდა გადმოდი და ფეხით წაბრძანდი.
-კი აბა?
-გადმოდი გოგო.
-არა სახლში მოგყვები.
-ჩემს სახლში რა გინდა?
-ცოლად მოგყვები.
-საღოლ,მაგ გეგმაში ჩემი თნხმობა,უარი და რამე არ შედის?იქნებ არ მინდა ცოლად მოგიყვანო.
-შენ ვინმე რამეს გეკითხება?
-თუ არ ვცდები ხელი უნდა მოვაწერო,ქორწინების საბუთს და ჯვრის წერის დროს მე უნდა ვიდგე.
-რა პრობლემაა?გაგკოჭავ და ისე მიგიყვან.
-პირველად ვნახე საცოლე გეტენებოდეს.
-ანუ არ გიყვარვარ?მომატყუე ხო წეხან.
-საიდან მოიტანე,რომ მოგატყუე?
-აბა რატომ არ მოგყავარ?
-გოგო ჯერ სულ რაღაც ორი საათია რაც სიყვარულში გამოგიტხდი.
-ხო მაგრამ ბავშვობიდან გვიყვარს ერთმანეთი.ნელ-ნელა ტირილს ვიწყებდი,წარმოდგენა არ მქონდა ქორწილი საიდან მოვიტანე,მაგრამ მომწონდა რომ ვაწვალებდი და ჩემს სურვილებს ვასრულებინებდი.სულ რაღც ერთი წელი ვიყავით შეყვარებული,სულ ვჩხუბობდით და ვკინკლაობდით,მისი ერთი კოცნა კი უკვე წამალი იყო.ერთი წლის შემდეგ სურვილმა დაძლია და ცოლად მომიყვანა.ჩემს გოგონაზე ვიყავი ფეღმძიმედ როდესაც ჩემმა მეუღლემ კიდევ ერთი საინტერესო ისტორია მომიტანა.ყველაფერი დაწვრილებით მოვაყოლე.
ოჯახი ახალ ბინაში გადასულა საცხოვრებლად,მათი ქალიშვილი აბაზანში შესულა,სადაც შავი გველი ყოფილა დახვეული. ბავშვს კივილი დაუწყია,მშბლებს გველი მოუკლიათ.გველი სიკვდილის წინ ტიროდა. გოგონა მას შემდეგ დამახინჯებულა,ძლივს საუბრობდა,მშობლები ცდილობდნენ ყველაფერი გაეკეთებინათ.ერთ-ერთ კაცთან მისულან,რომელსაც უთქვამს ასეთი მეორე გველიც ყოფილა,რომელიც გოგონას თავს არ დაანებებდა.ვერც სადმე გადამალავდნენ,ყოველთვის იპოვდნენ.ჯობდა მის წინ ყოფილიყვნენ და მის პასუხს დალოდებოდნენ.თუ გველი თავს დაუქნევდა გოგონა გადარჩებოდა,თუ არადა შეიწირავდა.რამოდენიმე წლის შემდეგ გველი გამოჩნდა და საბედნიეროდ ბავშვს თვი დაუქნია.გოგონა გადარჩა,მაგრამ მის სახეზე დარჩენილი საშინელი კვალი კვლავ აქვს და თვს ყოველთვის ახსენებს.
ამის შემდეგ ვეძებდი მსგავს ისტორიებს,ვცდილობდი ყველაფერი შემესწავლე მათზე მაგრამ არაფერი გამომივიდა.მსგავსი ისტორია ვერ ვიპოვე.მხოლოდ გავიგე,რომ მათ „ფუძის ანგელოზებს“ უწოდებნენ.ისინი არ იყვნენ ბოროტები,კეთილები იყვნენ.სადაც ცხოვრობდნენ,იქ მყოფთათვის ბედნიერება მოქჰონდათ.მათი სიკვდილი კი არაფრით შეიძლებოდა.
საბოლოოდ გადავწყვიტე ხალხს სცოდნოდა მათ შესახებ.ამიტომ სტატია დავწერე და ერთ-ერთ ჟურნალში „უცნობი გოგონას“ სახელით გავაგზავნე.რა თქმა უნდა არავინ დაიჯერა და ყველამ კარგად შეთღზულ ისტორიას მიაწერა.მე კი მჯერა და ვიცი,რომ არსებობენ უფლისგან გამოგზავნილი ანგელოზები,რომლებიც სხვადასხვა სახეს ღებულობენ და ჩვენს დახმარებას ცდილობენ.მე მჯერა მათი არსებობა და ვიცი,რომ ჩემთნაც არის ახლოს,მაგრამ ვერ ვხედავ.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი ია

მანქანით რომ წახვედი დაგავიწყდა ხო ????

 


№2  offline წევრი Farvana

ია
მანქანით რომ წახვედი დაგავიწყდა ხო ????


რომელ აბზაცში მეუბნები ვერ გავიგე....მანქანიტ წავედი და მოვედი.
--------------------
ფარვანა

 


№3 სტუმარი თეეე

Farvana
ია
მანქანით რომ წახვედი დაგავიწყდა ხო ????


რომელ აბზაცში მეუბნები ვერ გავიგე....მანქანიტ წავედი და მოვედი.

იქით მამის დატოვებული მანქანით წახვედი და აქით დემეტრეს რო. წამოყევი ეს იგულისხმა ალბათ

 


№4  offline წევრი Farvana

თეეე
Farvana
ია
მანქანით რომ წახვედი დაგავიწყდა ხო ????


რომელ აბზაცში მეუბნები ვერ გავიგე....მანქანიტ წავედი და მოვედი.

იქით მამის დატოვებული მანქანით წახვედი და აქით დემეტრეს რო. წამოყევი ეს იგულისხმა ალბათ


ჰო ეხლა ვნახე,ორჯერ შევცვალე დანაწერი.
მარტო ეგ ნაწილი არ შემიცვლია და არც მახსოვდა.
მადლობა,რომ შემახსენეთ.აუცილებლად გამოვასწორებ!
--------------------
ფარვანა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent