შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

"Cat City" (თავი 4)


13-11-2018, 13:02
ავტორი Farvana
ნანახია 165

1769 წელი
ფინეთი,ჩრდილოეთის ტყე.

ჩრდილოეთ ნაწილი ყოველთვის გაყინული და თეთრია.ისედაც გაუვალ და ჩაბნელებულ ტყეს უფრო საშიშს აჩენ.ტყე გაუვალია,მასთან ახლოს სოფლის გზატკეცილია,რომელიც მეორე სოფელთან აკავშირებს.მგზავრები იშვითიად გადაადგილდებიან.ძალიან ბევრი და საზარელი ისტორია დადის.შეიძლება ვინმეს მონაგონი ეგონოს,მაგრამ ძალიან ბევრი გოგონა დაკარგულა ამ ტყესთან.სოფლის მოხუცებს ტყეში მოხეტიალე მათი სულებიც უნახავთ,რომლებიც შურისძიებას ლამობენ.მეფისთვისაც შეუტყობინებიათ,მას ლი ყურიც არ უთხოვია.უამრავი გრძნეული და ჯადოქარი მოიყვანეს,მათაც ვერაფერი გააკეთეს.სოფლებთან კავშიეი ნელ-ნელა წყდებოდა.სანამ ერთმა გოგონამ სახელად ვიკამ არ "გაანეიტრალა" ეს ძალები.ათი წლის შემდეგ კი კვლავ დაბრუნდნე,ახლა უფრო სუსტები.მათი აღარავის ეშინოდა,"გზააბნეულ" სულებს ჩირაღდნებს უნთებდნენ და გზას უჯვალავდნენ.მალევე მიწყნარდა ტყე და კვლავ უსაფრთხო გახდა.

ათი წლის წინ.

ტყის შუაგულში,სადაც მხოლოდ საცალფეხო გზა შედის,პატარა ხის ქოხი დგას.შიგნითაც ისევე ბნელა როგორც გარეთ.მცირე ხნის შემდეგ რამოდენიმე სილუეტი შედის,ქოხი კი მბჟუტავი სინათლით ნათდება.სინათლის შუქზე კარგად ირჩევა სამი მამაკაცისა და ქალის სილუეტები.მამაკაცები უხეში შესახედაობით გამოირჩევიან.სამივეს კარგად ეტყობა,როგორი ცივსისხლიანები არიან.მათი გამყინავი მზერა,დამახინჯებული სახეები.მათი აღნაგობიდან ისიც ირკვევა,რომ დაქირავებულები არიან.ტანსაცმელი ჭუჭყიანი,საზიზღარი სუნი,მათ ამ თვისებას მათი საუბარიც ატკიცებს.შუაში მდგომ მამაკაცს,რომელიც დანარჩენებთან შედარებით უფრო სიმპატიურია,პირში სიგარა აქვს გაჩრილი და ქალის სხეულს დახარბებული უყურებს.
-ქალბატონო ლევინია,გადაიხადეთ წინა საქმის თანხა და შემდეგ გადავწყვეტთ გავაგრძელებთ თუ არა თქვენთან მუშაობას.
-მისტერ ნიროე მოითმინეთ.
-იცით რა ესმის?აქ ამ უღრან ტყეში რა ჯანდაბას ვაკეთებთ?
-ამას თუ ვერ ხვდები ჯობია აქედან წახვიდე და მოახლოებულ სიკვდილს დაელოდე.რაც შეეხება თქვენს გასამრჯელოს,მას შემდეგ მიიღებთსრულ თანხას,რაც კიდევ ერთ საქმეში დამეხმარებით.
-რა საქმეა?
-მინდა,რომ დეკატერაში ჩავიდეთ და "ღამის აჩრდილი" მოვკლათ.
-ალბათ,გაგიჟდით.მაგ ურჩხულის ყველას ეშინია.ჯერ კიდევ ვერავინ შეძლო მისი ხელთ მიგდება.
-ჰოდა პირველები ჩვენ ვიქნებით.მოემზადეთ დროა გავიდეთ.
-იცით რა?მე საერთოდ არ მჭირდება ეგ თანხა.მირჩევნია ცოცხალი ვიყო.კიდევ ბევრ საქმეს შევასრულებ დაიმით ამოვინაზღაურებ.მე მივდივარ!
მასთან ერთად ორმა მამაკაცმაც დატოვა ქოხი.ქალმა გაბრაზებულმა დაკრა მაგიდას ხელი.ვიღაც ვიგინდარებმა როგორ გაბედეს და მას უარი უთხრეს.გაბრაზებული დააბოტებდა ტყეში,უნდოდა რაიმე გასართობი ეპოვა.მისდა საბედნიეროდ სწორედ მის თვალწინ ჩაიარა გემრიელმა ლუკმამ.ოთხვალათი მამაკაცი და გოგონა მიემგზავრებოდნენ მეორე სოფელში.ვაი,რომ მაინცდამაინც ეხლა დასრულდებოდა მათი სიცოცხლე.მისი ჯადოქრული უნარი გამოიყენა და მოხუც ქალად გადაიქცა.მათ
მიმავალ გზაზე წინ დაუდგა.
-მოხუც ქალს დაეხმარეთ!
მამაკაცს თავიდან ტყის სული ეგონა,ცხენს მათრახი გადაუჭირა და კარგა მანძილით მოშორდა.
-მამა მგონი ნამდვილი ადამიანია.
-შენ რა იცი ვინ არის?
-მამა სულებს ცრემლები ხომ არ ჩამოსდით?
-საიდან მოიტანე?
-მამი შენ მითხარი.დავეხმაროთ რა?
-ჩემო გოგო დავეხმარებოდი,მაგრამ ზედმეტად უცნაურია აქ ამ შუაღამით რას აკეთებს.
-იქნებ ფეხით მიდიოდა სოფელში?
-არ ვიცი შვილო ზედმეტად საეჭვოა.
-გთხოვ მამა დავეხმაროთ.
-მხოლოდ შენი ხათრით.
მამაკაცი ძირს ჩამოხტა,მოხუცი ქალისკენ წავიდა,რომელიც ძირს ეგდო და ცხარე ცრემლით ტიროდა.
-ქალბატონო კარგად ხართ?
მისი სახის დანახვისას კაცი შეშფოთდა,ქალმა დამალული სატევარი ამოიღო და კაცს კისერი გამოღადრა.სისხლმა დინება დაიწყო,ურემზე მჯდომი მსწრაფლ ჩამოხტა ძირს და გაიქცა.გარბოდა და შველას ითხოვდა.რაც უფრო მეტად გარბოდა უფრო ახლოს ესმოდა მოხითხითე ალქაჯის ხმა.ბოლოს წინ გადაეღობა და გოგონას სახეში გაარტყა.ტყეში თმების თრევით შეათრია,მთელ სოფელს გოგონას განწირული ლივილი ესმოდა.ალქაჯმა ჯერ გააუპა*იურა,შემდეგ კი ტყის უკანა მხარეს მდინარეში გადააგდო.გოგონას დაუძლურებული სხეული მდინარემ ორი დღის მანძილზე ატარა.სოფლის სამხრეთ ნაწილში ისე გავიდა,ერთი ნაკაწრიც კი არ ჰქონდა სხეულზე.სოფელმა უსახელო გოგონას ვიკას შეარქვა.
მამაკაცის სხეული სოფლის მთავრებმა ტყეში ველურ ცხოველებს დაუტოვეს საჯიჯგნად.
ქალბატონი ლევინია ტყიდან მალევე წავოდა,მისი გზა დეკატერესკენ მიდიოდა,სადაც მის დაუძინებელ მტერს "ღამის აჩრდილს" უნდა შებრძოლებოდა.
ლევინია უძველეს მისიას ასრულებდა.ის ქალღმერთ არკაანის(სიკვდილის ქალღმერთი) შთამომავალს წარმოადგენდა.ორი ასეული წლის წინ მისი წინაპრებიც დეკატერაში ცხოვრობდნენ,თაყვანს კი არკაანს სცემდნენ.ასეული წლის შემდეგ კი მათი ოჯახის უხუცესი ბებია მილიკას სცემდა თაყვანს.მისი თხოვნით მთელმა ოჯახმა მილიკას უმცროსი ძმა შეწირეს ქალღმერთს.ამ დროს ლევინია სულ რაღაც თორმეტი წლის იყო.იმ ღამით მან დაინახა სახლთან მოხეტიალე ძმის სული.რომელიც ყელ გამოღადრული დადიოდა,სისხლი კი არაფრით ჩამოსდიოდა.თავი გვერდზე ჰქონდა გადაგდებული და დახმარებას ითხოვდა.დას მოუყვა თუ როგორ იტანჯებოდა მისი ოჯახის ცოდვის გამო.მათ ტყუილად შესწირეს მილიკას.მათ არასწორად ესმოდათ ქალღმერთის შეგონება.ლევინია ტიროდა,ძმა ეცოდებოდა.ოჯახს შესჩივლა ის რაც ნახა და მოუყვეს.არავინ მოუსმინა,ძმის მიმართ განსაკუთრებულ სიყვარულს და პატარა ასაკს დააბრალა.ლევინია ცდილობდა დაეძინა,მაგრამ ახლოსაც კი არ ეკარებოდა.მისი ძმის სულზე ფიქრობდა,რომლის დახსნაც საშინლად უნდოდა.გარეთ საშინელი ამინდი იყო.ხეებს შორის გამავალი ქარი საშინლად ზუზუნებდა,თითქოს ვიღაც კიოდა.საშინელ ამინდთან ერთად მის სმენას ქალის საოცრად თბილი,ნაზი და ალერსიანი სიმღერა მოესმა.მას გარკვევით ესმოდა თუ როგორ მოუწოდებდა ხალხს ძილისკენ.
"დაიძინეთ,დაიძინეთ!
ყველამ ერთად დაიძინეთ!
და, გეძინოთ მანამ სანამ მე არ მოვალ,
მანამ,სანამ თქვენს თბილ სისხლს არ,შევსვამ."
ბოლო სიტყვები მძინარეს აღარ გაუგია.მხოლოდ თბილი ტუჩების შეხება და გონებაში მძაფრად ჩარჩენილი ქალის სიტყვები იყო:
"მხოლოდ შენ დაგტოვრბ ცოცხალს,იქნებ შეძლო და ოდესმე შურიც კი იძიო".ქალმა გადაიხარხარა და წავიდა.მეორე დილით გაღვიძებულ ლევინიას სახლში სიჩუმე იყო გამეფებული.ოთახიდან გოაულმა ყველა ოთახი დაათვალიერა,სახლში ვერავინ იპოვა.ქუჩიდან ხმა შემოესმა,ხალხი კიოდა.თეთრი პერანგის ამარა გარეთ გავიდა.სახლის კარებთან ყელგამოღადრული მამა და ბაბუა იწვა.თვებიდან ცრემლები წამოუვიდა.მოედნისკენ მიმავალა ხალხს გაეკიდა,ქალღმერთის ქანდალებასთან დედა და ბებია იწვა,რომელთაც ასევე ყელი ჰქონდათ გამოღადრული.მათ თვალეიმბი ჰქონდათ ღია,სადაც შიშს თავისი ადგილი ჯერაც არ მოუცვლია.მკვდარ დედას თავი კალთაში ჩაუდო და წვრილი ხელები წელზე მოხვია,მთელი სოფელი უყურებდა,პატარა გოგონას,რომელსაც მილიკას რჩეულმა ოჯახი წაართვა.ყველა მაცხოვრებელი ღამით მოსულ აჩრდილს ადანაშაულებდნენ,რომელიც კატის მსგავსად იქცეოდა.მასავით შავი და ბრჭყალებიანი იყო.ხალხმა აჩრდილი მათ საძულველ ცხოველს კატას შეადარეს.ისინი ხომ ბევრნი არიან აქ .მაცხოვრებლებმა გოგონა დედას ძლივს მოაშორეს.თავის პატარა გულში დაიფიცა,რომ იპოვიდა და გაანადგურებდა.გოგონას ცხოვრება მალევე შეიცვალა.
დეკატერაში მამაკახებისათვის და ქალებისათვის ყველაზე კარგად ნაცნობი ბორდელი იყო გახსნილი,რომელიც ყველა სქესისათვის არის ხელმისაწვდომი.ბორდელს სამეფო სტუმრები ხშირად ჰყავს.თავიანთი სამეფოსთვის რჩეულ გოგონებს არჩევდნენ და მიყავდათ.ლევინია როგორც უპატრონო გოგო ბორდელის მმართველებმა წაიყვანეს.თხუთმეტი წლის ასაკამდე თეორიულად ასწავლიდნენ მამაკაცთან და ქალთან დაწოლის საკითხებს.აიძულებდნენ ეყურებინა ყველა მომუშავე ქალისთვის და თითოეული დეტალი კარგად დაემახსოვრებინა.თხუტმეტი წლის ასაკში მის სხეულს დეკატერას მმართველის ქალიშვილი დაეუფლა.ორივე სქესის წარმომადგენლებთან ჰქონდათ ურთიერთობა.ყველაზე ხშირი სტუმარი მმართველის ქალიშვილი,რომელიც დაუნდობელი ხერხებით ცდილობდა საკუთარი თავი ესიამოვნებინა.
მისმა ხერხებმა პატარა გოგონას ფსიქოლოგია შეარყია,იმდენად სტკენდა ჩვიდმეტი წლის ლევინიამ საკუთარი ხელით გამოასალმა სიცოცხლის ისიც და ბორდელის მმართველიც.გაიქცა,მაგრამ სად გარბოდა თვითონაც არ იცოდა.რამოდენიმე დღე ნავსადგომებზე ათებდა.შემდეგ დეკატერაფმდან გაიქცა.სხვა სახელმწიფოში აღმოჩნდა.საბედნიეროდ იქაც იმავე ენაზე საუბეობდნენ რაზეც თავად.მოხუც კაცს შეეცოდა და თავისთან წაიყვანა.მის ცოლს თვალში არასოდეს მოდიოდა.არც მის "დებს".მოხუცია სიკვდილის შემდეგ ქალი საშინლად ექცეოდა.ქუჩაში აგდებდა სამათხივრად,რასაც შოულობდა ართმევდნენ.მას კი მხოლოდ წყალს და პურს აძლევდნენ.
მათგანაც გაიქცა,კვლავ დეკატერაში დაბრუნდა,იმდენად შეცვლილი და გაზრდილი იყო ვერავინ იცნო.მისი სილამაზის გამო არაერთი მამაკაცი აკიდებია.ერთ-ერთის გაბრაზებულმა ცოლმა კი სახე დაუმახინჯა,სხვა ქალებთან ერთად სასტიკად სცემა და სანაპიროს ჩრდილოეთით დატოვეს.
მისი სხეული მომდევნო დღეს გაქრა,მეთევზე ამბავი გაავრცელა ნაცემი ქალის შესახებ გიჟად შერაცხეს.
როდესაც თვალები გაახილა ტერიტორია ეუცხოვა.გარემო კარგად დაათვალიერა და გაოგნდა.ყველაფერი ოქროსა და ბრილიანტში იყო მორთული.ყოველი წერტილი შეისწავლა,დიდი სიანოვნებით იცხოვრებდა ამ ადგილას.
მის გულს ერთი კითხვა ღრღნიდა ვინ მოიყვანა აქ ან ვინ არის აქაურობის მეპატრონე.
-არის აქ ვინმე?პასუხი არავინ გასცა.უაზროდ დაეხეტებოდა ოთახიდან ოთახში.ყველაზე მეტად მოცეკვავეთა დარბაზი მოეწინა,სადაც მამაკაცები და ქალები განუწყვეტლივ ცეკვავდნენ.კვლავ ჩუმ ოთახებში დაბრუნდა,ეძებდა ვინმეს ვინც პასუხს აქ რას აკეთებდა.ერთ-ერთი ოთახიდან საზარელი ხმა ისმოდა,თითქოს ვიღაცას აწამებდნენ.მალევე გაშორდა ტერიტორიას,ამხელა დარბაზებში არცერთი დამლაგებელი ან დამხმარე არ იყო.მხოლოდ ერთ ოთახთან გაჩერდა,რომელიც სულ მწვანე ფერის იყო.სამეფო საწოლი და აუარებელი მწვანე სამოსი.ოთახს ათვალიერებდა,როდესაც უკან ვიღაც ამოუდგა.ლევინიას ყურადღება სამეფო გვირგვინმა მიიქცია.
-თუ ამ გვირგვინს შეები საუკუნო წყევლით დაიწყევლები.შიშისგან ადგილზე შეხტა.მის სახეზე ძალიან დიდი გაოცება იყო გამოსახული,მის წინაშე ულამაზესი ქალღმერთი იდგა,ოქროსფერი თმა მუხლებამდე სწვდებოდა.მისი თვალები ფირუზივით მწვანეე,ტუჩები სისხლივით წითელი.სხეულის ფორმები თითქოს ყალიბში ჩაასხეს,თითქოს სათითაოდ დაამზადეს ყოველი ნაწილი და შემდეგ შეაკოწიწეს.თავზე უნაზესი და ულამაზესი აქვამარინის გვირგვინი ედგა.ტანთ სულ მწვანე ფერის მოსასხამი ეცვა,რომელიც მხოლოდ მკერდს და მენჯს უფარავდა.მკლავებზე სისათუთით დამზადებული წვრილი ბრილიანტებისგან გაკეთებული სამკაულები უმშვენებდა.ფეხებზე არაფერი ეცვა,მაგრამ მაინც სიმაღლეზე იდგა.ლევინია მისით გაოცებული იყო.მასაც სურდამასავით ლამაზი და შეუდარებელი ყოფილიყო.ქალი მაშინვე მიუხვდა მის ფიქრებს.
-არა ჩემო ლევინია,შენ მე ვერ დამემსგავსები.შენ უჯვე გყავს შენი წინაპარი,რომელსაც შეგიძლია მიბაძო.
-დედაჩემი არც ისე მისაბაძი მაგალითია.
-მე დედაშენზე არ ვსაუბრობ.
-მაშ ვისზე.
-მე ქალღმერთ არკაანზე გესაუბრები.
-მას ჩვენ თაყვანს ვცემთ,ის კი ჩემი წინაპარი არ არის.
-ცდრბი ლევინია,შენ მისი სისხლისგან დალოცვილი უკანასკნელი შთამომავალი ხარ.
-თქვენ ხართ ამაზე რომ მესაუბრებით?
-მე ქალღმერთი დევინირი ვარ.ყველა ქალღმერთზე ძლიერი,მე განვკარგავ მათ ძალებს.ყველა მე მემორჩილება.გარდა მილიკასა და არკაანისა.
ჩვენ სამნი ერთი ხისგან გამოგვთალეს.სამივე ერთმანეთზე ძლიერები ვართ.ჩვენი ძალები ჯერ კიდევ არ გვაქვს ბოლომდე შესწავლილი.ერთადერთი ვინც დარწმუნებით მართავს ძალას ეს მილიკაა,ის ჩვენ სამში ახლა ყველაზე ძლიერია.
შენ ჩემო გოგონა აქ ერთი დავალების შესასრულებლად მოგიყვანე.
საუკუნეების წინ ღმერთებსა და ქალღმერთებს შორის ომი გაჩახდა.ჩვენ ვერ შევეგუეთ მათ ბატონობას.ერთადერთი აღმოვჩნდი ვინც მათი დამარცხება შეძლო.ამიტომ მომანიჭეს უძლეველის ტიტული.ბრძოლაში გამარჯვების შემდეგ ორი საუკუნის მანძილზე მშვიდად ვცხოვრობდით.შემდეგ კი მილიკა და არკაანი განგვიდგა.მათ ბრძოლა ჩვენ წინააღმდეგ დაიწყეს.სამწუხაროდ დავმარცხდით.ტახტი ორმა გაიყვეს,მათ შორისაც წარმოიშვა უთანხმოება სიკ დილსა და სიცოცხლეზე ბატონოსთვის.მილიკა ცხოველების ქალღმერთმები იყო და მათ ბედს განაგებდა.მისი სურვილი კი გაიზარდა,მას ადამიანებზე ბატონობა უნდოდა.
არკაანი უფლებას არ აძლევდა ჩარეულიყო იმაში რაც მას არ ეხებოდა.ჩემი ორი და გაიყო.
მათი განდგომის მიზეზი მალევე გავიგე,ღმერთებს შორის ყველა გაიძვერა,შურიანი და ბოღმიანი ღმერთი ევესი იყო,რომელმაც მათ გულებზე მოიპოვა ბატონობა.ვცდილობდი დამეშოშმინებინა ისინა,მაგრამ არისმენდნენ.ევესს იმდენად ყავდა დაბრმავებული ორივე დასაც ვეღარ ცნობდნენ.
რაც შეგეხება შენ,მისი უკანასკნელი შთამომაცალი ხარ,ყველა წინაზე მილიონჯერ ძლიერი.შემს მოკვლას ვერავინ შეძლებს,გარდა მილიკას რჩეულისა.მინდა მასთან მოხვიდე და მოელაპარაკო და გაერთიანებული ძალებით შეარიგოთ ქალღმერთები.
-მილიკას რჩეულმა ოჯახი ამომიხოცა.
-ის სწორად მოიქცა,მილიკას რწმენას არასწორად იგებენ.იმის,მაგივრად მას ცხოველები შესწირონ და უხვი მოსავალი მიიღონ ხალხს ხოცავენ.რჩეული სწორად მოიქცა მან შენი ძმის გამო შური იძია.ეხლა წადი და დაიწყე მომზადება მასთან შესახვედრად.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 წევრი Elea_Nora

აუუუ რა კარგია ყველა თავი ერთად წავიკითხე და იმდენად ჩამითრია მეგონა ვეღარც ამოვიდოდი ამ მორევიდან. ძაან კარგია მაინტერესებს რა მოხდება შემდეგში. გააგრძელე რა.
აღარ გვალოდინო.

 


№2  offline წევრი Farvana

Elea_Nora
აუუუ რა კარგია ყველა თავი ერთად წავიკითხე და იმდენად ჩამითრია მეგონა ვეღარც ამოვიდოდი ამ მორევიდან. ძაან კარგია მაინტერესებს რა მოხდება შემდეგში. გააგრძელე რა.
აღარ გვალოდინო.


მადლობა...დალოდების რა გითხრათ..
არც ის მეგონა ამ თავსაც თუ დავწერდი.
მადლობა,რომ წაიკითხე.
ყველანაირად ვეცდები აღარ დავაგვიანო.
--------------------
ფარვანა

 


№3  offline მოდერი ჰაიკო

ვაა.. რა კარგი რამეა! კარგი მკითხველის გარდა კარგი მწერალიც ყოფილხარ. ყოჩაღ. სასვენი ნიშნები გამოასწორე კარგი? და ცოტა გაზარდე თავი, წარმატებები შენ :)
--------------------
...In sleep She sangs to me, in dreams She came, inside my mind ;) She's best between bests!!! :*:*:*

 


№4  offline წევრი Farvana

ჰაიკო
ვაა.. რა კარგი რამეა! კარგი მკითხველის გარდა კარგი მწერალიც ყოფილხარ. ყოჩაღ. სასვენი ნიშნები გამოასწორე კარგი? და ცოტა გაზარდე თავი, წარმატებები შენ :)


მადლობა,მარტო სასვენი ნიშანი არა.ყველაფერი გამოსასწორებელია
--------------------
ფარვანა

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.