შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გოგონა არსაიდან (4 თავი)


16-11-2018, 09:48
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 4 906

გოგონა არსაიდან (4 თავი)

- თქვენ შესანიშნავი შვილი გყავთ და სულაც არ ვთვლი რომ სიმპატიური არ არის. -მიუგო გოგონამ ღიმილით და გივის კეთილგანწყობაც დაიმსახურა.
- უკვე მომწონს. - ამბობს გივი.
- შენ ყველა მოგწონს. - ისმის ოთახის ბოლოდან ქალის ხმა. ევა იქეთ ტრიალდება საიდანაც ხმა ისმის. ქალი ადგილზე შეშდება. ისევე როგორც ევა.
--------------------------------



- ამ ქურდს ჩემ სახლში რა ესაქმება? - სახლი შეაზანზარა ირინას ხმამ.
- დედა! - არ დაუდო ტოლი ნოემ.
- აქედან წასვლა მინდა. - ამოილუღლუღა ევამ.
- ახლავე ბოდიში მოუხადე!
- ვის? ამ ქურდს?
- გთხოვ ნოე წავიდეთ. - შეევედრა აცრემლებული ევა თუმცა ბიჭი ისე იყო მდგომარეობიდან გამოსული მისი ერთი სიტყვა არ ესმოდა, გაგულისებული მზერა დედისკენ ქონდა მიმართული.
- ახლავე ბოდიში მოიხადე! - გაიმეორა ნოემ.
- ახლავე დატოვოს ჩემი სახლი! - დაიყვირა ირინამ.
- ირინა! - ახლა უკვე ოჯახის უფროსმა დაიღრიალა. - გეყოფა ისტერიკა. პატივი ეცი სტუმარს.
- ვის ქუჩის მათხოვარს? - ევა აღარ დაელოდა არავის პასუხს გასასვლელისკენ დაიძრა თუმცა ნოემ შეაჩერა.
- ერთი წუთი მადროვე და მეც მოვდივარ, შუბლზე აკოცა გოგონას.
- კარგი.
- შეგიძლია ამიხსნა რა დაგიშავა ან საიდან იცნობ მას? - მშვიდად მიუბრუნდა დედას.
- კარგად მახსოვს როგორ მოიპარა მაღაზიაში პური, მის სახეს ათას სახეში გამოვარჩევ. არასდროს ამომშლია გონებიდან. როცა პური აიღო და გასასვლელისკენ გარბოდა მოლარემ დაიყვირა შეაჩერეთო, ფეხი დავუდე და წაიქცა. წაქცეულს ჩავხედე თვალებში და მაშინვე გავიფიქრე რომ ანგელოზის სახის მიღმა კარგად შენიღბულ დემონს მალავდა. ჩემ თავს ვეკითხებოდი როგორ შეეძლო ერთდროულად ყოფილოყო ასეთი კარგიც და ცუდიც. ასე რომ მისი ფეხი მეორედ არ ვნახო ამ სახლში.
- სულ ეს არის? - ღიმილი მოგვარა ნოეს დედის სიტყვებმა.
- სასაცილო რა ვთქვი? - წყობიდან გამოვიდა ირინა.
- მას შიოდა დედა.
- და ამის გამო უნდა ექურდა? სად იყვნენ მისი მშობლები როცა მათი შვილი ქურდობდა?
- დედა გეყოფა! - ახლა კატო ჩაერთო საუბარში.
- მამაჩემი მდიდარი ნაბი*ვარია, დედაჩემი უბრალო ბო*ზი. მე მათ არ ვიცნობ. ბავშთა სახლში გავიზარდე. თვრამეტი წლის შემდეგ, მანამ სანამ ნოეს შევხდებოდი ქუჩაში ვცხოვრობდი. მეძინა პარკში, მეტროში, სკვერში. ვიყავი ბევრი ძალარობის მსხვერპლი, მცემდნენ, მაუ*ატიურებდნენ, შეყრაცხყოფას მაყენებდნენ და მართალი ბრძანდებით მე პური მოვიპარე რადგან მშიოდა. მართალი ხართ მე აქ არაფერი მესაქმება. თქვენთვის მე უბრალო მათხოვარი ვარ თქვენ კი ჩემთვის შვილზე სიგიჟემდე შეყვარებული დედა ხართ, დედა რომელიც თავის შვილს ქუჩის მათხოვრისგან იცავს, მაპატიეთ რომ თქვენი სუფთა ოჯახი ჩემნაირმა ავაზაკმა მტვრით დასვარა. - მშვიდად წარმოთქვა ევამ ეს სიტყვები ისე, რომ თვალი არ მოუშორებია ნოეს დედისთვის. - სამყაროში ყველაფერი ლამაზ ფერებში არ არის გადაწყვეტილი. ძალიან ბინძური ადგლია, არც აინტერესებს რამდენად ძლიერი ხარ, მუხლებზე დაგაჩოქებს და აღარ აგაყენებს. ვერც თქვენ და ვერც ვერავინ ვერ შეძლებს ისე ძლიერად დამარტყას როგორც ცხოვრებამ დამარტყა, მაგრამ მე არასდროს ვიჩოქები. მთავარია რამდენს ავიტან და დარტყმების შემდეგ როგორ შევძლებ ცხოვრების გაგრძელებას. თქვენთვის მე მუდამ ქუჩის მათხოვრად დავრჩები, ჩემთვის კი იმ დიდ სიაში სადაც ის ხალხია მოთავსებული ვინც თითი გამოიშვირა ჩემკენ თქვენთვის ყველაზე დიდ და საპატიო ადგილს გამოვნახავ. მაპატიეთ რომ შემოგეჭერით და საღამო ჩაგაშხამეთ. - ევა გასასვლელისკენ წავიდა. ჰაერში დაძაბულობა სუფევდა, ყველანი ადგილს მიჯაჭვულნი, სულგანაბულნი ისმენდნენ წითურთმიანი ანგელოზის გამოსვლას. ევამ კარი გააღო და გარეთ პირველი ნაბიჯი გადადგა როდესაც მკლავში ვიღაცამ დაქაჩა და შეაჩერა, გოგონას ძალიან გაუკვირდა რომ ეს ვიღაც ნოეს დედა აღმოჩნდა.
- დარჩი. - გაისმა ირინას გაბზარული ხმა.
- არა! - მტკიცე იყო ევას გადაწყვეტილება და გარეთ გავიდა.
- მადლობა დედა! - გვერდით ჩაუარა ნოემ და ისიც ევას გაყვა - ევა მოიცადე. - გოგონა შეჩერდა, ნოესკენ მთელი ტანით შეტრიალდა და ცრემლიანი თვალები მიაპყრო.
- რა გინდა ნოე? - იმედგაცრუება ჟღერდა ევას ხმაში.
- მაპატიე რა. - შეეცადა საყვარელ ქალს მოხვეოდა მაგრამ ევამ უკან დაიხია.
- შენზე არ ვბრაზობ, ან როგორ შეიძლება ვბრაზობდე. შენ შესანიშნავი ხარ, მაგრამ იცი დედაშენი მართალია. მე ოჯახი არ მყავს, არავინ მყავს, ქუჩაში გავიზარდე და ჯერ კიდევ იქაური ტალახი ვერ ჩამოვირეცხე, რა დროც არ უნდა გავიდეს მე ყოველთვის უსახლკარო ქურდი ვიქნები მისთვის.
- ასე არ არის. - აღელვებული ევას დამშვიდებას ეცადა ნოე თუმცა არაფერი გამოუვიდა.
- ასეა და ნუ მეუბნები რომ ვცდები. ჩემზე უკეთ არ იცი სამყაროს სიბოროტე, ჩემზე მეტი არ გინახავს და ჩემზე მეტად არ გტკენია, ჩემი ცხოვრება სავსეა იმედგაცრუებებით და ტკივილით, შენ ამ ყველაფერს ვერ გაიგებ და რომც გაიგო არ მსურა მისი თანამონაწილე გახდე. არ მინდა ტვირთათ დაგაწვეთ მე და ჩემი ცხოვრება. შენ გამოჩენამდეც ვახერხებდი როგორღაც თავის გატანას, ახლაც შევძლებ. არ მინდა ვინმეს ვებრალებოდე შენ თვალებში კი ხშირად ვხედავ ამას.
- ევა რას ბოდავ. - მოულოდნელი საუბრით სხეული გაეყინა ნოეს.
- მივდივარ.
- სად მიდიხარ?
- სადმე. ეს უკვე შენ არ გეხება.
- ხომ იცი რომ მიყვარხარ.
- ჯანდაბას ეგ სიყვარული. შენ რა გაგეგება სიყვარულის? ან საერთოდ რა იცი მის შესახებ? რა გგონია სიყვარული? ის რასაც ჩემ მიმართ გრძნობ? გინდა გითხრა რას გრძნობ? კარგი ასე იყოს. გებრალები!
- ასე არ არის. ჯანდაბა ევა მოეშვი სისულელეებს ახლა გაღიზიანებული ხარ და ვერ ხვდები რას ამბობ.
- ხვალ დილით ბინას დავცლი და გასაღებს გამოგიგზავნი.
- ევა!
- დამთავრდა ნოე! ყველაფერი დამთავრდა. - დიდხანს უცქერდა გზაზე მიმავალ ევას ნოე, უნდოდ ეყვირა მაგრამ ხმა არ ემორჩილებოდა, უნდოდა ეტირა მაგრამ რცხვენოდა, სახლში მხოლოდ მაშინ შებრუნდა როდესაც გოგონა თვალს მიეფარა. ევამ დიდხანს იარა თბილისის ქუჩებში უმისამართოდ. ვერაფერს გრძნობდა მხოლოდ ტკივილს და იმედგაცრუებას, სიცივეს და სიცარიელეს მოეცვა მისი გონებაცა და სულიც. არ გაუკვირდა როდესაც გაუაზრებლად სწორედ იმ ბავშთა სახლს მიადგა სადაც გაიზარდა. გაიღიმა და კარზე ზარი დარეკა.
- ევა. - შესძახა კარში მდგომმა ერთერთმა აღმზრდელმა.
- შეიძლება ნინო ვნახო?
- ახლა ძალიან გვიანია.
- გთხოვ. - სასოწარკვეთა ჩანდა მის ხმაში და აღმზრდელმაც უარი ვერ უთხრა. მეგობრის ოთახამდე მიაცილა და მარტო დატოვა. ევამ ფრთხილად შეაღო ოთახის კარი.
- ვინ არის? - კითხულობს ნინო და სახე ეძაბება.
- შეიძლება შემოვიდე? - რამდენიმე წამს დუმილი იპყრობს იქაურობას, შემდეგ კი ნინოს თვალებს ცრემლი წყდება.
- მეგონა დამივიწყე. - ევა მოწყვეთით დაეშვა და მეგობარი გულში ჩაიკრა.
- არასოდეს!
- ამდენ ხანს სად იყავი?
- მაპატიე.
- გაპატიებ თუ მეტყვი რომ კარგად ხარ.
- კარგად არ ვარ. - ცრემლი ვეღარ შეიკავა ევამ. ნინომ ხელების ცეცებით მიაგნო მეგობრის სახეს და თითებით თვალებზე შეეხო. - როგორ მინდა მხედავდე. - თავი ჩახარა ევამ.
- მე გხედავ მეგობარო, ყოველთვის გხედავდი. ის რომ ბრმა ვარ არ ნიშნავს რომ ვერ გხედავ. იცი შენ ძალიან ლამაზი ხარ.
- გეყოფა.
- არ გატყუებ მართლა. - დიდხანს ისხდნენ მეგობრები ერთმანეთს ჩახვეულები. - არ მეტყვი რა მოხდა?
- შემიყვარდა.
- მერე ეს ხომ შესანიშნავია. - გაიღიმა ნინომ და უმეტყველო თვალები აათამაშა.
- შესანისნავი იყო მანამ სანამ ყველაფერი არ დაინგრა. მისი ოჯახი გავიცანი. მათ კი არ მიმიღეს.
- სულელები ყოფილან.
- პირიქით, ისინი თავიანთ შვილს ქუჩის ავაზაკისგან იცავენ.
- გეყოფა, ნუ ეძახი შენ თავს ასე. შენ ავაზაკი კი არა შესანიშნავი ხარ.
- ასე არ ვიტყოდი.
- დამიჯერე.

იმ ღამით გაუთავებლად წვიმდა, წვიმა უფრო მეტად ამძაფრებდა ევასა და ნოეს ტკივილს. თითქოს მათ ჭრილობებს უფრო აღრმავებდა ეს საშინელი ამინდი. ევა შუაღამემდე დარჩა მეგობართან, შემდეგ დაემშვიდობა და ქვემოთ ჩავიდა. მორიგესთან გაუბედავად მივიდა.
- რაღაც მინდა გთხოვო.
- რა გინდა ევა?
- შეგიძლია ჩემი ისტორია მომიტანო?
- იქ არაფერი წერია დედის სახელი და გვარის გარდა.
- გთხოვ მომიტანე.
- კარგი. - თანხმდება ყოყმანის შემდეგნ მხოლოდ იმიტომ რომ ეს წითურმთმიანი ანგელოზი ყოველთვის ძალიან უყვარდა. ევამ მადლობა მოუხადა, ისტორია ჩანთაში ჩაიდო და გაუჩინარდა.
იმავე ღამეს დაცალა ბინა. თავისი მცირეოდენი ბარგი ზურგზე მოიკიდა და გზას გაუყვა. იცოდა საითაც მიდიოდა, იცოდა და ერთი წამით არ ყოყმანობდა. იცოდა რასაც ეძებდა და რადაც არ უნდა დაჯდომოდა ერთხელ მაიმც უნდა ამოეღო თავისი სათქმელი გულიდან და მიეხალა იმ ადამიანისთვის ვინც ამგვარი ტანჯვისთვის გაიმეტა. მერე უკვე შეძლებდა ცხოვრების გაგრძელებას. ევამ შესანიშნავად იცოდა მშობლების ვინაობა მაგრამ მათთან დაკავშირება არასდროს უცდია, ახლა კი გადაწყვიტა ორივე მათგანი მოენახულებინა რათა გათავისუფლებულიყო წარსულის აჩრდილებისგან და თავისუფლად სუნთქვა შეძლებოდა, დედის სამუშაო ადგილის შესახებ დიდი ხნის წინ შეიტყო, რამდენჯერმე შორიდან უთვალთვალა კიდეც თუმცა მასთან საუბრის სურვილი არასდროს გასჩენია, ახლა კი მთელი სიცხადით გრძნობდა მასში გამეფებულ ტკივილს და მისი ამონთხევა სურდა. დიდხანს იდგა შენობის წინ სადაც დედა დამლაგებლად მუშაობდა ბოლოს ძალა მოიკრიბა და შიგნით შევიდა. კოორდინატორს მისი ნახვა თხოვა და მანაც დამლაგებლებისთვის გამოყოფილი ოთახისკენ მიუთითა. ევა რამდენიმე წამით შეჩერდა კართან,
უკან დახევას არ აპირებდა მხოლოდ ძალებისთვის თავის მოყრას ცდილობდა. როგორც იქნა ღრმად ამოისუნთქა და კარზე დააკაკუნა. ოთახის კარი ფრთხილად გამოაღო და იქ შეკრებილ ქალებს თვალი მოავლო.
- ვის ეძებთ? იკითხა ერთ-ერთმა ქალბატონმა.
- მარიამ გულიას.
- გისმენთ. - ფეხზე წამოდგა ქალბატონი და როდესაც წითურთმიან გოგონას მზერა მიაპრო ხელები აუკანკალდა.
- კარგად ხართ? - ეკითხება მას ევა.
- ჩემგან რა გინდა? - ანერვიულება დაეტყო ქალს ხმაში.
- საუბარი.
- არაფერი მაქვს სათქმელი. - მკაცრი იყო მარიამის ხმა.
- შეისაძლოა თქვენ არ გაქვთ მაგრამ მე მაქვს სათქმელი. - უკან დახევას არ აპირებდა ევა.
- ნახევარ საათში ცვლას ვამთავრებ, მაშინ დამელოდე. - ამბობს ქალბატონი და თავის ადგილს უბრუნდება.
- არსად მეჩქარება. - ღიმილით მიმართა ევამ და იქაურობა დატოვა.
გარეთ გამოსული იმაზე მეტად მხნედ გრძნობდა თავს ვიდრე ამის წარმოდგენა შეეძლოა. ნახევარი საათი ელოდა მარიამის გამოსვლას და ისიც ზუსტად დაპირბულ დროს გამოჩნდა.
-ბევრი დრო არ მაქვს. მოკლედ მითხარი რისთვის მოხვედი.
- ოცდახუთი წლის შემდეგ მიტოვებულ შვილს პირველად ხედავ და დავიჯერო ჩემთვის სათქმელი არაფერი გაქვს?
- არა.
- სხვანაირი არც წარმომომედგინე, სინანულის განცდა საერთოდ არ გაგაჩნია?
- შენი ცნობა ჩემთვის მარტივი იყო ევა. მამაშენს გავხარ. მამაშენი კი ის ადამიანია ვინც ცხოვრება დამინგრია, შენ კი ის ადამიანი ხარ ვინც ამაში ხელი შეუწყო.
- ბრალს მდებ იმაში რომ ბავშვის მეშვეობით გინდოდა მისი გამოჭერა და არ გამოგივიდა?
- რისთის მოხვედი? - ამბობს მარიამი და სიგარეტს უკიდებს, ოდნავ ჭაღარა თმა დაუდევრად ეყარა მხრებზე, მოუვლელი იყო, ფრჩხილებში ალაგ-ალაგ შავ ჭუჭყს მოეყარა თავი, წითელი ტუჩსაცხი აცაბაცა წაესვა ტუჩებზე, თხელი სახე სიგამხდრისგან სულ გაფითრებული ქონდა. სიძველით დაცრეცილი მოსასხამი ეცვა და დახეული ფეხსაცმელი. ევას თითქოს გული მოუკლა ამ სანახაობამ და ცრემლი მოგვარა.
- აქ ცოტას გიხდიან?
- ეს შენ არ გეხება. ფული თუ გჭირდება მისამართი შეგეშალა.
- ჯანდაბაში წაუღიხარ ღმერთს შენი ფულინად, არაფერში მჭირდება შენი ბინძური ფული, მე აქ შენ სანახავად მოვედი, იმის გასარკვევათ თუ რატომ მოიშორე პატარა ბავშვი და რატომ გამიმეტე იმ ცხოვრებისთვის რაც გამოვიარე.
- შენთვის ასე ჯობდა, მე არ გამაჩნდა ჩვილი ბავშვის აღზრდის რესურსი, შიმშილით მოკვდებოდი.
- ჯობდა შიმშლით მაშინ მოვმკვდარიყავი ვიდრე ახლა სირცხვილით, წარმოდგენა მაინც თუ გაქვს რისთვის გაიმეტე შენი შვილი.
- მაქვს, სახლი გქონდა, არ გციოდა, არ გშიოდა.
- ამას სერიოზულად ამბობ? იცი რაც იქედან წამოვედი რა გამოვიარე? ან რატომ გგონია რომ იქ ყოფნა ასეთი მარტივი იყო. რა იცი რას ვჭამდით ან ვსვამდით? ერთხელ მაინც არ დაინტერესდი მოვკვდი თუ გადავრჩი? იქნებ ვერც გავუძელი ცხოვრებას, ნუთუ ერთხელ მაინც არ დაგაინტერესა შენი შვილი გადარჩა თუ არა.
- გეყოფა! - უკვე აგრესია გაჟღერდა მარიამის ხმაში.
- და მე მეყოფა? რატომ? იქნებ არ მოელოდი რომ შენი შვილი ოდესმე საყვედურს გეტყოდა? იცი შენ გამო მე ქუჩაში მძინავს, იცი შენ გამო მე რამდენჯერ მცემს, რამდენჯერ გამაუ*ატიურეს, სად იყავი შენ ამ დროს როდესაც შენ შვილს შეურაცხყოფას აყენებდნენ. რა ხარ, რა ადამიანი ხარ? რა გულმა გაგიძლო რომ მიმატოვე.
- გთხოვ. - ამოიუღლუღა მარიამმა.
- იცი მე რას ვგრძნობ?
- ალბათ გეზიზღები.
- ვერაფერს ვგრძნობ. მხოლოდ სიცივეს და სიცარიელეს. დიდ შავ ხვრელში ვზივარ სადაც შუქი არსაიდან არ შემოდის. - მაინც ვინ ვარ მე? ეს კითხვა მეც ისევე მაწუხებს როგორც ყველას ჩემ გარშემო. სანამდე აქვს გასაქანი ჩემში არსებულ მრავალსახიანობას? არ ვიცი მე ხომ მრავალი ვარ. დღეს ერთი ვარ, ხვალ მეორე, შემდეგ მესამე და ასე დაუსრულებლად. ჩემი "სიმადვილე" ჩემთვისაც ისევე შეფუთული და მიუწვდომელია როგორც ყველასთვის. ბევრჯერ ვეცადე საკუთარი თავი სარკეში მაინც გამომეჭირა ნიღბების გარეშე, მაგრამ როგორც კი გავიფიქრებდი "აჰა ხომ დაგიჭირე" მაშინვე ხელიდან მისხლტებოდა. ისევ დაუსრულებელი ქაოსი და ფიქრი, ისევ დაუსრულებელი ძებნა და წუხილი, წამიერი აღმაფრენა და ისევ დაცემა, აღზევება და განადგურება... და მაინც ვინ ვარ მე? ეს კითხვა სრულიად კაცობრიობას ისევე აწუხებს როგორც მე რომელმაც არც კი ვიცი "ვინ ვარ მე". ჩემი ისტორია დიდი ხანია ისტორიაც აღარ არის. ცოცხლად დარჩენილი "ადამიანის" დასჯას უფრო გავს ვიდრე სიცოცხლის წყურვილით გულანთებული ადამიანის ყოფას.
-არ ვიცი რა გითხრა. - ცრემლი დაუკითხავად მოწყდა მარიამის თვალებს.
- რა გქვს რო სათქმელი?
- ახლა სად ცხოვრობ?
- ეს შენ არ გეხება.
- იქნებ შემიძია რამე გავაკეთო შენთვის. - ხმა შეარბილა მარიამმა, რასაც ევას მხრიდან გადახარხარება მოყვა.
- შეგიძლია? შენ არაფერი შეგიძლია, იცი რატომ? იმიტომ რომ არავინ ხარ. იცი დღეს რომ იმ აგრესიით არ დაგეწყო საუბარი როგორც დაიწყე და კიდევ აქეთ თავის გადამატება ალბათ გეტყოდი რომ ჰო შეგიძლია მოინანიო და ცხოვრება ახლიდან დაიწყო-თქო. მაგრამ ახლა? არა. შენ არაფერი შეგიძლია რადგან არავინ ხარ. - ევამ წასვლა დააპირა, მარიამი მკლავში წაეპოტინა შვილს.
- არ წახვიდე.
- ახლა უკვე გვიანია! - ევამ ნაბიჯი გადადგა.
- ორი უმცროსი და გყავს. - წარმოთქვა მარიამმა და თავი ჩახარა.
- ვიცი.
- საინად იცი?
- მათ გარდა კიდევ მყავს ორი უმცროსი ძმა მამის მხრიდან, მე ყველაფერი ვიცი. თუმცა ამას არ აქვს ჩემთვის მნიშვნელობა, მე არასდროს მყოლია ოჯახი, ჩემი ოჯახი ქუჩაა მთელი თავისი სიბინძურით და სიბოროტით. ძალიან მალე დადგება დრო და მე ქუჩას თავს დავაღწევ, მერე კი თქვენს არსებობას საბოლოოდ ჩამოვირეცავ და დავივიწყებ. ხო მართლა ერთ კვირაში, გამოფენა მაქვს, აი მისამართი თუ სურვილი გექნება შეგიძლია შენი შვილის ნახატები ნახო. -საუბარი დაასრულა ევამ და დაუმშვიდობებლად გაეცალა იქაურობას . - ხო მართლა. - შემობრუნდა და ადგილზე გაშეშებულ მარიას გასძახა. - თუმცა არაფერი! - შებრუნდა და გაუჩინარდა.

скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Farvana

ნამდვილი საოცრება.
საუკეთესო თავი იყო.
ინტრიგანი ხარ.
ძალიან არ მსურდა ასე მალე დასრულებულიყო.
კიდევ ერთხელ წარმატებები!
--------------------
ფარვანა

 


№2  offline ადმინი ენ ბლექი

Farvana
ნამდვილი საოცრება.
საუკეთესო თავი იყო.
ინტრიგანი ხარ.
ძალიან არ მსურდა ასე მალე დასრულებულიყო.
კიდევ ერთხელ წარმატებები!



მადლობა. გამახარე. ❤

 


№3  offline წევრი Elea_Nora

ეს საუკეთესო თავი იყო. ევა ძალზედ ძლიერია, ისე ამაყად და თავაწეული გამოვიდა ნოეს ოჯახიდან რომ შემშურდა კიდეც მისი. ძალიან კარგი თავი იყო. გელიი.

 


№4 სტუმარი ნანჩო

უბადლო ხარ, საოცრად გამართულად წერ და სიუჟეტს ავითარებ სასწაულად. აქ რამდენიმე ადამიანმა დაწერა რომ ერთ მწერალს აგონებ. მეც მაგონებ ერთ შესანიშნავ ავტორა და ალბათ ისინიც იმ გოგოს გულისხმობენ რომელსაც მე. მან მოულოდნელად დატოვა საიტი და ამით ბევრ მკითხველს დაწყვიტა გული, ახლა კი ისე მახარებს რომ გიპოვე შენ ზუსტად ისეთივე ნიჭიერი და განვითარებული როგორც ის გოგო. საწყენად ნუ მიიღებ ამ ლირიულ გადახვევას, მას ბევრი მკითხველი ყავდა, საუკეთესო იყო და ვფიქრობ შენთვის სტიმულიც უნდა იყოს რომ მას შეგადარონ.
მოკლედ წარმატებები შენ ჩემო კარგო. უკვე უზომოდ მიყვარხარ ❤

 


№5  offline ადმინი ენ ბლექი

Elea_Nora
ეს საუკეთესო თავი იყო. ევა ძალზედ ძლიერია, ისე ამაყად და თავაწეული გამოვიდა ნოეს ოჯახიდან რომ შემშურდა კიდეც მისი. ძალიან კარგი თავი იყო. გელიი.



მიხარია რომ მოგეწონა <3
ხვალ დავბრუნდები :*

ნანჩო
უბადლო ხარ, საოცრად გამართულად წერ და სიუჟეტს ავითარებ სასწაულად. აქ რამდენიმე ადამიანმა დაწერა რომ ერთ მწერალს აგონებ. მეც მაგონებ ერთ შესანიშნავ ავტორა და ალბათ ისინიც იმ გოგოს გულისხმობენ რომელსაც მე. მან მოულოდნელად დატოვა საიტი და ამით ბევრ მკითხველს დაწყვიტა გული, ახლა კი ისე მახარებს რომ გიპოვე შენ ზუსტად ისეთივე ნიჭიერი და განვითარებული როგორც ის გოგო. საწყენად ნუ მიიღებ ამ ლირიულ გადახვევას, მას ბევრი მკითხველი ყავდა, საუკეთესო იყო და ვფიქრობ შენთვის სტიმულიც უნდა იყოს რომ მას შეგადარონ.
მოკლედ წარმატებები შენ ჩემო კარგო. უკვე უზომოდ მიყვარხარ ❤



მადლობა <3 სხვა რადამრჩენი რომ ვთქვა :)

 


№6  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

ნოეს დედაზე ხომ გავბრაზდი, მაგრამ ევას დედაზე სიტყვებიც არ მყოფნის, როგორი უგულო და საზიიზღარი ადამიანია, შვილს ასე უემოციოდ როგორ შეხვდა? ევას ტკივილი ისე გავითავისე, ცრემლები თავისით მომდიოდა და ისე ვკითხულობდი. ძალიან ნიჭიერი ხარ და ყოველი თავის მერე უფრო და უფრო მაოცებ

 


№7  offline ადმინი ენ ბლექი

Chikochiko
ნოეს დედაზე ხომ გავბრაზდი, მაგრამ ევას დედაზე სიტყვებიც არ მყოფნის, როგორი უგულო და საზიიზღარი ადამიანია, შვილს ასე უემოციოდ როგორ შეხვდა? ევას ტკივილი ისე გავითავისე, ცრემლები თავისით მომდიოდა და ისე ვკითხულობდი. ძალიან ნიჭიერი ხარ და ყოველი თავის მერე უფრო და უფრო მაოცებ



მადლობა. ხომ იცი უზომოდ შეგიძლია ყოველთვის ჩემი გახარებA <3

 


№8 სტუმარი მე

აუ ძალიან კარგია. ემოციური. მომეწონა

 


№9  offline ადმინი ენ ბლექი

მე
აუ ძალიან კარგია. ემოციური. მომეწონა



დიდი მადლობა

 


№10  offline წევრი qetulaa

Zalian kargad cer, yochaggg, moutmenlad gelodebiiii

 


№11  offline ადმინი ენ ბლექი

qetulaa
Zalian kargad cer, yochaggg, moutmenlad gelodebiiii



მადლობა <3

 


№12 სტუმარი Daldonidaldoni

კარგია ძალიან

 


№13  offline წევრი კეროლაინი

კარგიააააა

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.