შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მთვარის წითელი სონატა (16) [+18]


20-11-2018, 16:32
ავტორი Moonlight17
ნანახია 1 185

მთვარის წითელი სონატა (16) [+18]

16.სანთლის შუქი

დათო დინჯდად გამომეცალა და ანდრეას გახედა. ლილუ მაშინვე გვერძე მომიდგა.
- იოანე სადაა?- იკითხა
- ვეწევით ბიჭები- გაბადრულმა გვიპასუხა ლომაძემ. თან თვალს არადა არ მაშორებდა.
ანდრეა ჩემკენ დაიძრა, წელზე ხელი მომხვია და ისე გამიძღვა მისაღებისკენ. ლილუს გავხედე და პირდაღებული მიყურებდა
- როგორხარ?
ხმადაბლა ვკითხე ანდრეას სანამ ბიჭებს მივუახლოვდით. გამიღიმა და წელზე ხელი ოდნავ აამოძრავა.
- მიქაძეე გოგომ მოგაკითხა.
გასძახა ანდრეამ.
იოანე საშინელ სიტუაციაში ჩავარდა. 1. ვერ იტანდა ლილუ ჩაკაიფებულ იოანეს. 2. ახლა მოწეულთან ერთად საშინლად ნასვამიც იყო.
- ვა მარიამ- მომესალნა ერთერთი, თუ სწორად მახსოვს ირაკლი ერქვა. თავი მსუბუქად დავუქნიე და დათოს გავაყოლე თვალი რომელი უხმაუროდ დაჯდა თორნიკეს გვერდით. მოიცა რა?!
თორნიკეს აქ რა უნდოდა?
ანდრეას ავხედე თუმცა მაშინვე თვალები დამეხუჭა როდესაც მისი ტუჩები ჩემსას მოაბჯინა. სისხლი ამიდუღდა, წელზე ხელს უფრო და უფრო მიჭერდა. ბოლოს ისევ მე მოვშორდი. და აწითლებულმა თავი დავხარე.
ლილუმ ხელი ამიქნია რომელიც პირდაპირ შოკირებული გვიყურებდა, ხან მე ხანაც ავალიანს.
- ვავა რაღაც სიახლეები გვაქვს- ეჭვით იკითხა მიქაძემ.
- ერთად ვართ- ბოხი ხმით უპასუხა ანდრეამ და მომშორდა. ხომ ვიცოდი ეს ყველაფერი დათოს დასანახად გააკეთა. მაშინვე დაქალთან მივედი და გვერდით მივუჯექი.
- ჰმ, აბა მეც მომაწევინებთ ბიჭებო?- ყალბი სიცილით გადახედა ლილუმ იოანეს. ეს ამბავი არ მომწონდა. აქ არ უნდა მოვსულიყავით.
ანდრეას ქცევებს ვაკვირდებოდი, გავიგონე როგორ გადაჩურჩულა ერთს და რაღაც ანიშნა. იმანაც თუთუნის ქაღალდში გახვეუკი რაღაც მიაწოდა. უკვე ყელიც კი მიხურდა ამ ყველაფრის შემყურე. მინდოდა მეყვირა და ყველა გამეჩერებინა აფსოლიტურად.
დათოს გავხედე, რომელიც თავჩახრილი სვამდა. ვიფიქრე სწორი იქნებოდა მისთვის რაღაცეები რომ ამეხსნა.
- აბა დათო, როგორხარ?- ამოვიღე ხმა და ლომაძეს მივაშტერდი. მაშინვე ვიგრძელი მარცხენა ლოყა ანდრეას მზერამ როგორ ამიწვა მაგრამ არ გამიხედავს.
- როგორც სიტუაციას შეეფერება.
ხმადაბლა მითხრა და შემდეგი ჭიქა გადაკრა. გავიგონე ავალიანის ჩაცინება რამაც ნერვებზე ამშალა. ლილუს გავხედე, იოანეს ისეთი უყურებდა ვიცოდი, აქედან კაი ხანი არ გაადგამდა ფეხს. ყოველ შემთხვევაში სანამ არ დაელაპარაკებოდა.
ტელეფონი ამიზუზუნდა. ფეხზე წამოვდექი და მეორე ოთახში გავედი.
- ხო დედა
- მარიამ სადხარ?
- ლილუსთან შევიარე დე,
- ძალიან თუ შეგაგვიანდა მანდ დარჩი. არმინდა გვიან გარეთ იარო.
- კარგი დედა, არ ინერვიულო.
ღიმილით გავუთიშე და ტელეფონი ჯიბეში დავაბრუნე. შევტრიალდი თუარა მყარ, ძლიერ სხეულს შევეჯახე. უზომოდ ცისფერი თვალები ღიმილით დამყურებდნენ.
- წესიერად ვერ გაგიცანი.- ხმადაბლა ისვ ისე მითხრა. არვიცი რამჭირდა. ამ ბიჭს ჩემთვის არაფერი დაუშავებია მაგრამ დიდად გულზე არ მეხატებოდა.
- მგონი არცაა საჭირო.- გვერძე გასვლა დავაპირე თუმცა მკლავზე ხელი მომკიდა და გამაჩერა.
- გამიშვი.
- ერთმანეთი იქნებ უფრო ახლოს გაგვეცნო.
ღრმად ამოვისუნთქე. ეტყობოდა რომ ნასვამი იყო და რამის ახსნას აზრი არ ჰქონდაზ
- გავიცნობთ მაგრამ დღეს და ახლა არა.
ხელს უფრო და უფრო მიჭრრდა
- გამიშვითქო!
- თორემ რა? იყვირებ?
- სახეში მაგარს გაგარტყამ. - საკუთარ ნათქვამზე გულში ჩამეცინა. სახეზე გაკვირვება დაეტყო თუმცა ხელი არ გაუშვია
- ისე ანდრეას ფერებზე კიდიხარ, რომ იცოდე.
- მადლობ რომ განმანათლე. ბოლოჯერ გაფრთხილებ- ხელზე ვანიშნე და მაშინვე გამიშვა. დაბღვერილი გავედი ბავშვებთან და ავალიანს გვერძე დავუჯექი. გამიღიმა და ხელი გადამხვია. თორნიკე როგორცვე შემოვიდა მაშინვე ანდრეას ავეკარი და მხარზე თავი ჩამოვადე.
- მოხდა რამე?- ხმადაბლა მკითხა. თავი გავაქნიე ისე რომ იმ იდიოტისთვის თვალი არ მომიშორებია.
ლილუ და იოანე არსად ჩანდნენ, ალბათ ლილუ ლექციებს უტარებდა, როგორც ყოველთვის.
სიგარეტი მომინდა, თანაც საშინლად. წამოვდექი თუმცა ანდრეამ ხელი მომკიდა და გამაჩერა.
- საით?
სიგარეტზე ვანიშნე რომელიც ხელში ეჭირა. არაფერი უთქვამს, ფეხზე წამოდგა და აივნისკენ გამომყვა. იოანეს აივანზე ერთად გავედით. ორივეს ერთდროულად გაგვეცინა.
- რა გაცინებს?- მკითხა და სიგარეტი გამომიწოდა. გამოვართვი და მოვუკიდე.
- ეს ადგილი მაცინებს. - სიცილით ვუთხარი და პირველი ნაფასი თვალდახუჭულმა ჩავუშვი ფილტვებში. მომყვა და ჩემსავით მოაჯირს დაეყრდნო.
- ასეთ მდგომარეობაში რომ ვარ არ მიბრაზდები?
- ვბრაზობ მაგრამ არ გიბრაზდები, არაფერს შეცვლი მაინც.
- ცდა არ გაწყენდა.
მშვიდად მესაუბრებოდა. ღრმად ამოვისუნთქე და ბიჩოკი პატარა სანაგვეში ჩავაგდე.
ანდრეას შევხედე. სახე არეული ჰქონდა მაგრამ მაინც არაჩვეულებრივად გამოიყურებოდა. მოიწია და ნაზად მაკოცა. შუბლით მის მკერს მივეყრდენი. ცალი ხელით თმებზე მეფერებოდა, ცალით ეწეოდა.
- დროა შევიდეთ, სახლში არ მიდიხარ?
- ალბათ წავალ- ყოყმანით ვუთხარი. გარეთ ლილუ მიცდიდა.
- რა ქენი?- ვკითხე როცა ანდრეამ დაგვტოვა.
- ხო მიცნობ.- მხრები აიჩეჩა.
- წავიდეთ?
- ცოტახანიც ვიყოთ.
თავი დავუქნიე და ბიჭებთან გავედით. სიტუაციით ვისარგებლე და დათოს მივუჯექი. მსუბუქად გამიღიმა.
- ვაპირებდი მოსვლას მაგრამ...
- მასთან ბედნიერი ხარ?
ხმა ჩამწყდა, თვალებში ვეღარ ვუყურებდი.
- დათო შენი წყენინება არ მინდა.
- კაი დროსია.- ჩახლეჩილი ხმით მითხრა და მომშორდა. მოშორებით ისევ თორნიკე დავლანდე, უაზრო ღიმილით შემომყურებდა რაც საშინლად გამაღიზიანებელი იყო. ამას არ უნდა ვამბობდე მაგრამ ეს და ლიზა ნამდვილად შეეფერებოდნენ ერთმანეთს. წამოვდექი და ლილუს მოსაძებნად გავედი. ვერც იოანეა და ვერც მას ვერსად ვხედავდი. ავალიანი ბიჭებში იჯდა. მიქაძის ოთახისკენ წავედი.
- ვინმეს ეძებ?
- თავს არ დამანებებ?- გამწარებული შევუტრიალდი თორნიკეს.მაშინვე სახე დაასეიოზულა. ორივე ხელი მკლავებზე მომკიდა და კედელს მიმაჯახა. შეჯახება იმდენად ძლიერი იყო წამით გავბრუვდი, შემდეგ გამოსახულება დავალაგე და თვალებში შევხედე.
- გამიშვი!
- ანდრეა ერთობა, არცაა იმ სტილის ბიჭი გოგოს გამო რომ იჩხუბოს- მხრები აიჩეჩა და ვითომ ჩაფიქრებით ჭერს ახედა. შემდეგ მზერა ჩემზე გადმოიტანა.
- ცოტათი გავერთოდ. მე და შენ.
გამოძვრომა ვცადე მაგრამ იმდენად ძლიერად მიჭერდა ხელები მიბუჟდებოდა. სხეულით მთლიანად მომეკრო. ცალი ხელი გამიშვა და საჯდომზე ძლიერად მომიჭირა. ხელი ვკარი თუმცა ვერც გავატოკე.
- თორნიკე ნასვამი ხარ!
ხმა არ ამოუღია ისე გაიმეორა იგივე და ტუჩები კისერზე მომაკრო. უცებ ვიგრძენი, როგორ მომაშორა მისი მოწებული სხეული ვიღაცამ.
- ნაგავო!
ნაცნობი ხმა გავიგე და თვალები გავახილე. თორნიკე ძირს ეგდო , ავალიანი ზემოდან ეჯდა და ურტყამდა. ყველა იქ გაჩნდა. მაშინვე ლილუს ვეცი და იოანეს შევევედრე ანდრეა გაეჩერებინა.
- არ ჩავერევი- მისმა პასუხმა გამაოგნა. ყველა ისე უყურებდა ყველაფერს თითქოს სპექტკლი ყოფილიყო. მათკენ გავიწიე მაგრამ დაქალმა გამაჩერა.
- მარიამ არ გინდა.- გამიმეორა იოანემ. რა?! ვერაფერი გამეგო.
- მოგკლავ შე ნაბი*ვარო!!!
დაუღრიალა ანდრეამ. მუშტი ჰაერში აწია რომ კიდევ დაერტყა თუმცა თორნიკემ ორივე ხელით როგორღაც მოიშორა და მუშტი მუცელში ჩაარტყა. მთელი სხეული გამეყინა. იოანე თორნიკეს ეცა და დააკავა. ანდრეას მივვარდი. გაშტერებული იყო და სიმწრისგან თვალებს ხუჭავდა.
- ანდრეა შემომხედე!- სახე ჩემკენ მოვატრიალებინე. თვალები გაახილა და თავი დამიქნია იმის დასამოწმებლად რომ გონზე იყო. დამეყრდნო და როგორღაც წამოვაყენე.
- შემდეგში რომ გნახავ ნაწლავებს დაგაყრევინებ!- ამოიღრინა თორნიკემ. მიქაძეს ხელი გააშვებინა და სახლიდან წავიდა.
იოანემ ბიჭებს დაუწყო ლაპარაკი და აქეთ არაფრით მოუშვა. ლილუ მომეხმარა და ანდრეა დივანზე დავსვით.
- ძალიან გტკივა?- ვკითხე ანდრეას და მაისური ავუწიე. ნეკნებთან პატარა სილურჯეები ეტყობოდა.
- ყინულს მოვიტან- წამოხტა ლილუ და სანზარეულოში გაიქცა. ავალიანი ხმას არ მცემდა და თვალსაც მარიდებდა. ლოყაზე ხელი მივადე.
- ანდრეა, გტკივა?- კიდევ ერთხელ გავუმეორე.
ჩაშავებული თვალებით ამომხედა და გაღიმებას შეეცადა.
- შენი კოცნა ყველანაირ ტკივილს გამიქრობს.
თვალები ცრემლებით ამევსო, ახლოს მივიწიე და ნაზად ვაკოცე.
- არავის არასდროს მივცემ უფლებასრომ შეგეხოს. არასდროს!
- ჩშშ.. ნუ ლაპარაკობ.
სახეზე ხელი ჩამოვუსვი და ლილუს მოტანილი ყინული გამოვართვი. არვიცოდი როგორ დამედო ან რა გამეკეთებინა. დაქალმა ამოიხვნეშა, გამომართვა და ანდრეას დაადო.
- ჰე მაგარო ბიჭო, ნუ იმკვდარუნებ თავს- სიცილიატ უთხრა ლილუმ ანდრეას.
ავალიანმა წარბის აწევით გახედა და გაეცინა.
ჯერ კიდევ შეშინებული ვიდექი და მის სილურჯეებს დავყურებდი.

ანდრეა*:

საშინელ მდგომარეობაში ვიყავი.
ერთი დარტყმით ასეთი სისუსტე არ უნდა მეგრძნო. და მიყუნეტეს ახლა როცა ორი გოგო მეხვეოდა თავს..
ჩემს საქციელებს ალბათ გამართლება არ ჰქონდა. როგორც იქნა სახლი დაიცალა და იოანე ჩემკენ წამოვიდა. ლილუმ მარიამს ხელი მოკიდა და იქეთ გაიყვანა. თვალი გავაყოლე სანამ კედელს არ მიეფაენენ.
- გაგიარა ცოტა?
- შენ მაინც ნუ მეკითხები მაგას- თვალები ავატრიალე და ყინული მოვიშორე.
- ეს ყველაფერი რას ნიშნავდა?
- არაფერს!
- ანდრეა!
- შენ ოთახში მოვდივარ და რას ვხედავ? რამისაა კედელზე აატყნას გოგო.
ხმადაბლა დავილაპარაკე და ხელი ავიქნიე.
- გოგოს გამო უკვე რეებს აკეთებ- თავი გააქნია
- ეგ უბრალო გოგო არაა. იცი რა დამემართა როცა დავინახე? სისხლი თავში მომაწვა მომინდა იქვე შუაზე გამეხლიჩა ის ნაბი*ვარი!
- გიყვარს?
- კარგი რა იოანე..
- მიპასუხე
- არვიცი- ისე შემომხედა გეგონება პროფესორი ყოფილიყო- რას მიყურებ მართლა არ ვიცი.
- ლილუმ მთხოვა და გოგოები აქ რჩებიან. შენ ჩემთან დაიძინებ.
თავისი ოთახისკენ მანიშნა.
გადავიხარხარე
- პიდარასტობას მთავაზობ?
სიცილს ვერ ვწყვეტდი თუმცა როცა გოგოები შემოვიდნენ დავსერიოზულდი. წამოვდექი და მარიამისკენ გავიწიე. მისკენ ხავიხარე და ნაზად ვაკოცე. არც ეს იყო ჩემი სტილი. ინსტიქტურა ვმოქმედებდი. შეიშმუშნა. მივხვდი თავს უხერხულად გრძნობდა ხალხის წინაშე რომ ვკოცნიდი, მაგრამ უნდა შეჩვეულიყო.. მე მოთმენის უნარიც კი არ მქონდა მასთან.
- მიმიხედე.- ლილუს ხმადაბლა ვუთხარი და მიქაძის ოთახისკენ წავედი.

***
მარიამი*:
ლილუს არაფერი უკითხავს, მაშინვე დავწექით. მალევე ჩაეძინა. ზურგზე გადავტრიალდი და ჭერს უაზროდ მივაშტერდი. ვერაფრით ვიძინებდი.
დღეს ბევრი რამ მოხდა. ჩემ კლასელებს ანდრეას დანახვა არ უნდათ, ჩემმა შეყვარებულმა.... ღმერთო რა უცნაურად ჟღერს, ახლა მეცინება თუმცა თავს ვაძალებ ფიქრი განვაგრძო. ანდრეამ თავისი დის შეყვარებული სცემა, რატომ?
ალბათ გაბრაზდა. არა ეს სიბრაზეზე მეტი იყო. მისმა სიტყვებმა საერთოდ გადამკარგა ამქვეყნიურობიდან.
ჩვენ შორის ახლა ერთი კედელია. მას ალბათ პატარა ბავშვივით ძინავს. ეს მანძილიც კი კილომეტრებად მეჩვენება.
ხელი ავწიე და ჩემს უკან ხედელს შევეხე. რას ვცდილობ, რა მინდა. მას ხომ ჩემთვის არც კი უთქვამს, ვუყვარვარ თუ არა, მოვწონვარ თუ არა. ან საერთოდ რის მიღწევას ცდილობს...
გვერდს ვიცვლი, თუმცა ოდნავაც არ მეძინება. თვალებს ძალით ვხუჭავ, მაგრამ შინაგანი ხმები ძილის საშვალებას არ მაძლევენ.
წამოვჯექი და ღრმად ამოვისუნთქე. მძინარე დაქალს გადვხედე.
- ლილუ..- ხმადაბლა ვუთხარი. არა. აზრი არ ჰქონდა. გაღვიძებას არც აპირებდა. გვერძე მიდებული შარვლიდან ტელეფონი ამოვიღე და საათს დავხედე. განათებამ წამით თვალები მატკინა. 4 ხდებოდა. ტელეფონი დავბლოკე და შუბლით დავეყრდენი. საშინელება მჭირდა. მინდოდა რაიმე სიგიჟე გამეკეთებინა. შეტყობინებებში შევედი და დაუყონებლივ მივწერე ანდრეას:
"გღვიძავს?"
თავი გავაქნიე, ტელეფონი ტუმბოზე გადავდე და ისრვ დავწექი. თვალების დახუჭვა მაღიზიანებდა. ნელნელა ვიწყენდი კიდეც. ლილუს მაინც გაეღვიძა. ნერვები მეშლებოდა და რაიმეს ვეძებდი, რასაც სიბნელეში თვალიერებას დავუწყებდი.
წუთების შემდეგ ტელეფონის ეკრანმა ოთახი გაანათა. მაშინვე წამოვხტი და ხელი ვტაცე.
"სამზარეულოში გამოდი"
ყურებამდე გამეღიმა, როგორი კონკრეტული იყო. საწოლიდან ფრთხილად წამოვდექი, კარიც ფრთხილად გავაღე და ოთახიდან გავედი. ფრთხილად მივდიოდი სრულიად სიბნელეში, რომ რამეს არ დავჯახებოდი. სამზარეულოდან პატარა შუქი მოჩანდა.
- ანდრეა..?
კარი შევაღე. მაგიდაზე ერთი სანთელი ედო, მთელ ოთახს ის ანათებდა.
- რატომ არ გძინავს?
ისე მკითხა წარბიც არ შეუხრია. მხრები ავიჩეჩე.
- რა ხდება, დენი არ გვაქვს?
სიცილით ვუთხარი და მაგიდას მივეყრდენი.
- ასე ჯობია- მანიშნა სანთელზე. მოიწია და მომეკრო. ხელები მოვხვიე და მაგრად ჩავეხუტე. ყოველთვის როგორი მხურვალე იყო, მაგიჟებდა მისი სიმხურვალე.
- ვერაფრით დავიძინე..- ვუთხარი გაუნძრევლად.
- რამე ხომ არ დაგიშავა? - ოდნავ მომშორდა რომ სახეში შემოეხედა, თავი გავაქნიე და ისე მივეკარი
- უბრალოდ საშინელებები მითხრა.
- მაინც?
- ის რომ ფეხებზე გკიდივარ.- ახლა იმდენად გაიწია, რომ უკვე ჩვენს შორის რამდენიმე ნაბიჯი იყო.
- დაუჯერე?
ვერაფერი ვუთხარი, ყველაფრის ეჭვი მღრნიდა უკვე.
- მე შენი მჯერა.- ჩენს ნათქვამზე გაეღიმა. ისევ მომიახლოვდა და თვალებში დამიწყო ყურება.
- რაღაც მინდა ვცადო...- ჩურჩულით მითხრა.
- რა?
- ერთი წუთით არ გაინძრე...
მაბნევდა. რას აპირებდა ვერ ვხვდებოდი. სახე უფრო ახლოს მოწია. ტუჩები ოდნავ შემახო. მისი სუნთქვა ტუჩებზე მეცემოდა. ვგიჟდებოდი, მაგრამ საკუთარ თავს როგორღაც ვაწყნარებდი. ღრმად ამოვისუნთქე. მომენტით ისარგებლა და ცარიელი ადგილი მისი ტუჩებით შეავსო.
ერთიანად დამაჟრიალა.
ასე ნაზად ჯერ არასდროს უკოცნია, არ ინძრეოდა. ტუჩები გავხსენი და მის გაშეშებულ ტუჩებს ვაკოცე. არ ვიცი, ინსტიქტებს მივყვებოდი. კოცნის ექპერტი არასდროს ვყოფილვარ.. თვალებ დაზუჭული განაბული ვიდექი. ხელი წელზე მომხვია, არც ეს ყოფილა უხეში შეხება. კოცნა გაიმეორა და ახლა უკვე ცხელი ენა შემომისრიალა პირში. დავიძაბე, ალბათ ეს დამეტყო კიდეც და ოდნავ მომშორდა.
- მაპატიე.. - ჩურჩულით ამოილაპარაკა.
- არა, მე მაპატიე.
საყელოზე ხელი მოვკიდე და ტუჩები მის ტუჩებზე მოვათავზე. ქმედებები განმეორდა. ჩემს სითამამეს ნაკლებად ელოდა მაგრამ ამ ჯერზე ისეთივე რეაქცია აღარ მქონია. სხეული თავისას შვრებოდა. ჩვენი ტუჩები ერთმანეთს ებმოდა, სხეული მიცახცახებდა. მკლავზე ხელს ისე ვუჭერდი ვერც ვიაზრებდი. მისი ხელი ჩემს თმებში იბურდებოდა. მეგონა სიამოვნებისგან გავითიშებოდი. მასთან ყოფნის ყოველ ჯერზე ახალ ახალ შეგრძნებებს განვიცდიდი. კარგ შეგრძნებებს.
მხოლოდ მაშინ მოვშორდი, როცა ჰაერის მარაგი სრულიად ამომეწურა. თავი გვერძე გავწიე რომ ამომესუნთქა. ჯერ კიდევ ხელით მეჭირა მისი მკლავი. მოვდუნდი და შევუშვი. ნიკაპზე ხელი მომკიდა და თავი ამაწევინა.
- შენთან თავს ვერ ვიკავებ.
- არაა საჭირო შეიკავო.- ვეცადე დამემშვიდებინა. ახლა ერთმანეთის თვალებში ვიკარგებოდით.
- ჯერ, ძალიან ძალიან ბევრი რამ მინდა გაჩვენო, გაგრძნობინო.
გამეცინა და თავი დავუქნიე
- თუ შენ გინდა.
- ანდრეა მეშინია.
- რისი?- ბავშვურად გაეცინა და თვალითვალში გამიყარა.
- ჩემივე საკუთარი გრძნობების მეშინია- ვჩურჩულებ და თავს ვხრი. არ ვიცი მასთან ასეთი გულახდილი და გახსნილი რატომ ვხდები.
- მეც. - მპასუხობს პაუზის შემდეგ და თვალებს აუჩქარებლად ახამხამებს.
- რომ მიმატოვო?
- ვერსადაც ვერ წავალ მარიამ, მე შენით გაძღომასაც კი მგონი ვერასდროს შევძლებ.




ყველამ დააკომენტარეთ!<3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი mathilda

ვოოოოუ ძაალიან მაგარი თავი იყო ❤️???? მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თაავს ❤️????????
ხვალ დაიდება ხო ?

dzaan magari tavia ❤️ vegar vitmem meore tavamde❤️???? or-ori tavi ro dado kai ikneba :dd ❤️

 


№2 წევრი Liziko27

რა ამბები დატრიალა ამ თორნიკემ აუფფ;((( ვერა ცოტა:d:d :d :d.

 


№3  offline წევრი Moonlight17

ყოველ დღე ვდებ ნაგრამ საიტი აგვიანებს დადებას. რაც ლაითი თავებია ორ ორს ვდებ ხოლმე ❤️
mathilda
ვოოოოუ ძაალიან მაგარი თავი იყო ❤️???? მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თაავს ❤️????????
ხვალ დაიდება ხო ?

dzaan magari tavia ❤️ vegar vitmem meore tavamde❤️???? or-ori tavi ro dado kai ikneba :dd ❤️


ეს კიდევ არაფერია იმასთან შედარებით რაც რეალურადაა :დ
Liziko27
რა ამბები დატრიალა ამ თორნიკემ აუფფ;((( ვერა ცოტა:d:d :d :d.

 


№4  offline წევრი Anansio

აუუუუ❤️❤️❤️❤️❤️ძალიააან კარგიაა❤️❤️❤️ ანდრეას გრძნობებში ვერ გავერკვოე ცოტაა????????????❤️❤️

 


№5 წევრი Liziko27

:d:d ;
:d :d გაძლება მისცა ყველას ვისაც აწამებს...

 


№6 სტუმარი backgirl

shen tkvi rom es araferi araris imastan shedarebit rav realiradaao da anu ? es yvelaferi relauradac xdeba tuu ? megavige rasworad :dd
P.s dzaalian magari motxrobaaa sheyvarebuli var shenze da am motxrobaze ❤️

 


№7  offline წევრი Moonlight17

დიდი მადლობა საყვარელო ❤️კი რეალურად ხდება ოღონდ რათქმაუნდა ყველაფერს ვერ დავწერდი იმისთვის რომ შესანიშნავი ისტორია გამოსულიყო. ზოგი ჩამატებული მონაკვეთია ზოგი ნამდვილი. რაც შეეხება პერსონაჟებს მათი ხასიათი ნამდვილია, სახელები რათქმაუნდა არარეალური.
backgirl
shen tkvi rom es araferi araris imastan shedarebit rav realiradaao da anu ? es yvelaferi relauradac xdeba tuu ? megavige rasworad :dd
P.s dzaalian magari motxrobaaa sheyvarebuli var shenze da am motxrobaze ❤️


Liziko27
:d:d ;
:d :d გაძლება მისცა ყველას ვისაც აწამებს...


მართლაც

Anansio
აუუუუ❤️❤️❤️❤️❤️ძალიააან კარგიაა❤️❤️❤️ ანდრეას გრძნობებში ვერ გავერკვოე ცოტაა????????????❤️❤️

თვითონაც ვერ გარკვეულა, მომავალში გაიგებ ყველაფერს ❤️

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.