შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მთვარის წითელი სონატა (17-18). [+18]


21-11-2018, 13:35
ავტორი Moonlight17
ნანახია 1 271

მთვარის წითელი სონატა (17-18).  [+18]

-მარიამ. გაიღვიძე გოგო.- ლილუს ხმა ნელნელა მაფხიზლებდა და მისი ხელი მარყევდა. თვალებზე ხელი მოვისვი და ნელა გავახილე.
- აქ რა ხდება?!- ცისფერი თვალები გაფართოვებოდა და ხელს ანდრეასკენ იშვერდა.ამოვიწიე და სავარძლიდან ფეხები ჩამოვუშვი. ანდრეას გავხედე, დივანზე იწვა და ეძინა. გამეღიმა თუმცა ლილუ გადამიდგა წინ და წარბწბი ამიწია.
- რავქნა ვერ გავძელი რომ არ მენახა.- ამოვიბურტყუნე და ფეხზე წამოვდექი.
- იოანე სადაა?
- სამზარეულოშია საუზმობს.
- გამოვალ ეხლავე მეც.
თავი დამიქნია და ოთახიდან გავიდა. ანდრეას მივუახლოვდი და მასთან ჩავიმუხლე. პატარა ბავშვივით ფშვინავდა. ხელი მისი აბურდული თმისკენ წავიღე და ოდნავ გავუსწორე. არც კი განძრეულა. მის დაბერილ ტუჩებს შევახე და ცერა თითი ფრთხილად გადავატარე.
შეიშმუშნა. მაშინვე უკან წავიდე ჩემი თითები. თვალები ნელნელა გაახილა და დამინახა თუარა სახე გაებადრა.
-დილამშვიდობის ძილისგუდა.
- დილაა თუ შუადღე.
შეიშმუშნა და სწრაფად წამოდგა ფეხზე. მეც მას მივყევი. არც კი ველოდი, ისე გადმოიხარა და მაკოცა.
მისგან მოულოდნელობებს უნდა შევეგუო. უხერხულად გავუღიმე და სამზარეულოში გავყევი.
- თქვენზე რაც მე ვიღადავე- ხარხარით მოგვაძახა იოანემ. ლილუმ იდაყვი გაკრა თუმცა სიცილი არ შეუწყვიტავს. ავალიანმა ხმადაბლა ჩაიცინა და ჩაი დაისხა.
- რას შეჭამ?- მკითხა დაქალმა
- არ მშია-ხმადაბლა ვუთხარი და მიქაძეს გავხედე რომელიც სასაცილოდ ილუკმებოდა.
- შეჭამე რამე.- იმდენად სერიოზული ხმით ჩამომიჯდა გვერძე ანდრეა გამაჟრიალა. ლილუმ წარბი აუწია რაზეც რეაქცია არ ჰქონია ავალიანს.
- არ მშია, მართლა
- შეჭამ. - თეფში გამომიცურა ისე რომ ზედაც არ შემოუხედავს და სიგარეტს მოუკიდა. ჩემზე საშტერებული ლილუს და იოანეს წყვილი გვიყურებდა.
- თავი დაანებეარ შია.- გამოესარჩლა დაქალი.
- შენს თავს რატომ არ მიხედავ?
არც ანდრეამ დააკლო და გააფთრებულმა შეხედა.
- ზედმეტი მოგდის-გააჩუმა იოანემ ძმაკაცი.
- მე წავალ და საღამოს შეგეხმიანებით.- ფეხზე წამოვდექი და გასასვლელისკენ გავედი. მანტო მოვიცვი შარფი მოვიხვიე და სიცივეში თამამად გავედი. სადღაც ათი ნაბიჯი მქონდა გადადგმული მკლავში ვიღაც მწვდა და გამაჩერა.
- მე წაგიყვან.- თავი დავუქნიე. მანქანაში ჩავუჯექი თუარა მაშინვე მივახალე
- ასე აპირებ ბრძანებლობას?
- ცუდი არაფერი მითქვამს არ მინდა მაგაზე კამათი.
- დედაჩემი კარგ ღვეზელებს დააცხობდა. თუ შემოხვიდოდი....
- უკვე მომშივდა- სიცილით მითხრა და მანქანაც გააჩერა. ფეხითაც წამოვიდოდი ხუთი წუთის სავალზე. მანქანით კი ლანის ერთ წუთში მოვედით. ანდრეას ვაკვირდებოდი. გუშინდელ საკუთარ თავს ნამდვილად არ ჰგავდა, მგონი ყოველ დღე იცვლებოდა.
კარები დედაჩემმა როგორცვე გააღო პირი ღია დარჩა. ხან მე შემომხედავდა ხან ანდრეას.
- გამარჯობა ნათია დეიდა- თავაზიანობა გამოიჩინა ავალიანმა და გადასაკოცნად გადაიწია.
- ლილუსთან გამოიარა..- ხმადაბლა ვუთხარი დედაჩემს და მეც მოვეხვიე.
- მშივრები იქნებით ბავშვებო.- სამზარეულოში გავიდა თეფშების გამოსატანად.
მომენტით ისარგებლა ანდრეამ და გაყინული ტუჩები ფრთხილად შემახო. თვალები კოცნისას უკვე თავისით მეხუჭებოდა.
ნათია მალევე დაბრუნდა თეფშებით და ღვეზელებით.
ბავშვურ ანდრეას ვუყურებდი ბავშვურად როგორ ილუკმებოდა. ამჯერზე მეც ვჭამდი, დედაჩემის ხელს არაფერი ჯობდა.
- ანდრეა შენი მშობლები სად მუშაობენ?- უეცრად ჰკითხა დედამ.
შევატყე სიტყვა მშობლებზე როგორ შეიშმუშნა. თუმცა არაფერი შეიმჩნია.
- ამ, საზღვარგარეთ არიან სამუშაოდ.
დედაჩემმა საპასუხოდ გაუღიმა. აღარაფერი უკითხავს, თუმცა ანდრეამ ინიციატივით ისარგებლა და თვითონ დაიწყო:
- დასთან ერთად ვცხოვრობ- პაუზა გააკეთა, საზურგეს მიეყრდნო და განაგრძო.
- ნუ ნახევარ დასთან ერთად.
ასეთ კონკრეტულობაზე თვალები ავატრიალე, დედაჩემი კი ისეთი ინტერესით უსმენდა, მგონი ასე ჩემთვისაც კი არასდროს მოუსმენია.
- ძალიან კარგია, დამოუკიდებლობას შეეჩვეოდი.
- თავისთავად- დავუმოწმე ანდრეას ნაცვლად.
ტელეფონი რეკავდა, დედაჩემი წამოდგა და მეორე ოთახში გავიდა საპასუხად.
- ერთი სული მქონდა მარტო დავრჩენილიყავით.
- რა?- ვერ გავუგე. ან ჩურჩულით რატომ მელაპარაკებოდა.
- შენთან მინდა.
- ჩემთან ხარ ისედაც.- მხრევუ ავიჩეჩე. რაღაცის თქმას აპირებდა თუმცა დედაჩემი შემოვიდა. სახე არეოდა. ფეხზე წამოვდექი და მივუახლოვდი
- რამოხდა?
- სანდროს მამა ავარიაში მოყვა. უნდა წავიდე ვნახო. წამოხვალ?
- მე სანდროს დავურეკავ.- ვუთხარი მაშინვე და ჩემს ტელეფონს დავუწყე ძებნა. დედაჩემი სწრაფად დაგვემშვიდობა და სახლიდან გავიდა.
- ჩემი ტელეფონი არ გინახავს? - ანერვიულებულმა გავხედე ანდრეას. მშვიდად იდგა.
- მაგიდაზე დევს.- ხელში აიღო და მომაწოდა. მაშინვე სანდრიკას დავურეკე.
- სანდრო როგორხარ?
- აუ მარიამ.. მამაჩემი...- ხმა უკანკალებდა.
- ვიცი დედაჩემმა მითხრა. გინდა გამოვიდე?
- სახლში არვარ. საღამოს მოდი მარტო ვიქნები.
- კარგი, თავს მიხედე.

დივანზე ჩამოვჯექი და ხელებს თავით დავეყრდენი.
- რა არ ხდება რა...
- კარგად იქნება შენ რაღატო ნერვიულობ.- წინ ჩამომიჯდა ავალიანი.
- ბავშვობიდან ვიცნობ ლამის ძმასავით მყავს ანდრეა.
- მაშინ არ ვიეჭვიანებ.- ღიმილით მითხრა, ოდნავ გამეღიმა. როგორ შეეძლო გამუდმებით მშვიდი ყოფილიყო?!
ხელებზე ხელი მომკიდა და ადგომისკენ მიბიძგა.
- რამე ხდება?- გაკვირვებულმა ვიკითხე.
გაუაზრებლად და უპასუხოდ ჩემს ტუჩებს დაეწაფა, მხრიდან ზედა ჩამომიწია მხარზე მიკბინა რამაც ერთნიად ამათრთოლა საბოლოოდ გავქვავდი როცა მისი დიდი ხელები ჩემს სხეულს შეახო, თეძოებზე ხელი წამავლო მაგრამ სანამ შემეხებოდა უკან გავიწიე.
- ანდრეა...მე..
- კარგი, გასაგებია.- მანაც გაზარდა ჩვენს შორის მანძილი. შუბლზე ხელი მოვისვი და ნერვიულად შევხედე. გული ამოვარდნაზე მქონდა. საკუთარ თავს, საკუთარ სურვილებს რატომ ვეწინააღმდგებოდი?მას გავხედე, თვალის გუგები გასდიდებოდა. თითქოს ელოდა რომ რაიმეს ვეტყოდი. ანდრეას თვალები ჩემი მეხსიერენიდან არასოდეს არ ამოიშლება.
მივუახლოვდი, თითისწვერებზე შევდექი და კისერზე ხელი მოვხვიე.
- არ გეგონოს რომ გაგირბივარ.. უბრალოდ ხომ ხვდები. ჩემი ერთერთი საუკეთესო მეგობარი ახლა მამამისს დასტირის მე კიდევ...
გამაჩუმა.
- წაგიყვან სანდროსთან.
გამეღიმა. მიხაროდა იმის გააზრება რომ მიგებდა.
- საღამოს.
- ანუ საღამომდე დრო გაქ.- წარბები აათამაშა, წელზეხელი მომხვია და მისკენ მიმწია. თითები თავისი უზარმაზარი ხელებით დამიჭირა. სუნთქვა გამიძნელდა, დივნის კიდესთან დავვარდით , მის ფეხებს შუა მომაქცია გული ლამის გამიჩერდა როცა ხელები კვლავ თეძეობზე შემომხვია...
მთელს დივანზე გადაწვა. ხელები მკერდთან მივადე რომ ინერციის ძალით მას არ მივყოლოდი. უკვე ვხვდებოდი რომ ზედმეტი ტანსაცმელი დისკომფორტს იწვევდა. ხელები ზედას მოვუჭირე და გაწევა ვცადე, ჩემი მოქმედება და უცებ მისი ზედა იატაკზე აღმოჩნდა თვალებით მის გარუჯულ კანს მივაშტერდი. როგორც კი ხელით მისკენ მიმზიდა, ამოვიკვნესე.

ანდრეა*:

მინდოდა. მარიამი მთელი სხეულით მინდოდა, მჭირდებოდა.
არარეალურს ვგრძნობდი. გოგოსთან გული არასდროს ამჩქარებია ნუცას მერე... გამახსენდა პირველად რომ დავსაკუთრე მის სხეულს როგორ ეშინოდა, მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევდი.
მეორედ ამ შეცდომას არ დავუშვებდი.
ეს მარიამია და არა ნუცა!
შემოვუძახე საკუთარ თავს და თავი ზემოთ ავწიე რომ მარიამისთვის მეკოცნა. მისი რბილი ტუჩების შეხება სხეულზე თმას მიმუხტავდა. ვგრძნობდი ნელნელა ერექცია როგორ მეზრდებოდა მაგრამ ვცდილობდი ამაზე არ მეფიქრა.
დღეს ჩემი სიამოვნება არ იყო მთავარი. თავი ოდნავ გავიბერტყე და საჯდომზე ორივე ხელი დავადე. ჩემკენ ახლოს მოვწიე. გულმკერდზე უაზროდ მისრიალებდა ხელებს. ყველაფერს ცდიდა, ეტყობოდა რომ აქამდე ბიჭთან ეს არასდროს გაუკეთებია. ოდნავ წამოვიწიე რომ მისთვის საქმე გამეადვილებინა და თავი მის თმებში ჩავრგე.

*მარიამი:

-გთხოვ..- შემევედრა, თუმცა ვერ მიცხვდი რას. ანდრეას ხელებმა ჩემი ტანი დატოვეს მაგრამ ჩემმა საქციელმა გამაკვირვა, ჩემი ნაზი ხელებით მის ძლიერ მკვრივ მკერდს შევეხე, ტუჩზე იკბინა, მის გამოსუნთქულ ცხელ ჰაერს ვგრძნობდი და სიამოვნებას მგვრიდა.მის პრესებს დავუწყე ცქერა ანდრეა თვალს არ მაშორებდა. მინდოდა ჯერ კიდევ მის მცირე სილურჯეს არშევხებოდი. უეცრად მის გამოკვეთილ V ხაზებს შევეხე, რომელიც ჯინსის ზედა ნაწილში მთავრდებოდა, ადგილზე გავშრი როცა ქამრის შეხსნა დაიწყო. თვალები დავქაჩე. ადგომა ვცადე, მაგრამ მოძრაობა დააჩქარა ერთი ხელი თეძოზე შემომხვია. ხელი ნელი მოძრაობით თეძოდან უფრო ქვევით ჩააყოლა, რამოდენიმე წუთი ესე ვიყავით ჩემი მძიმე სუნთქვა მის სუნთქვას აწყდებოდა უცებ ხელი უკანალზე მიმაჭირა და მასთან უფრო მჭიდროდ მიმწია, ამ გრძნობით გართულმა ამოვიკვნე, მისი ცხვირი ჩემს ლოყას ეხებოდა და თითქოს კოცნის უსიტყო ნებართვას მთხოვდა, მეც უმალვე თავით მის წინაშე აღმოვჩნდი და ვაკოცეთ.
ანდრეას ხელები ჩემი ფეხებიდან გაუჩინარდა, ოხვრით ვსუნთქავდი ოდნავ გავიწიე რომ შუბლზე ჩამოყრილი თმა ხელით უკან გადამეწია, სახეზე ოდნავი ღიმილი მოეფინა.
ასეთი არასოდეს მენახა, თითქოს ტკივილისგან იტანჯებოდა თორნიკესთან ჩხუბის დროსაც დამინახია ეს ყველაფერი ანდრეაში... ახლა უკვე შედარებით მშვიდად ოხრავდა და მიღებული გრძნობით სიამოვნებას ღებულობდა ალბათ იმიტომ რომ ყოველთვის მინდოდა თავი ძლიერად მეგრძნო მაშინ როცა ანდრეა მეკარებოდა. თვალები იმ წამსვე გაახილა როცა ხელები მის მუცელს შევახე და მისი ნახევრად გახდილი ჯინსებისკენ წავიღე, უმალ ამოვიოხრე როცა ჩემი ხელები მისსაში მოიქცია, შემომხედა.
- არ გინდა დამიჯერე- სიცილით მითხრა და ხელები თავის ადგილას დააბრუნა.
არაფერი მიკითხავს, ლამის გადავიხარხარე როცა შევნიშნე რომ მისი მეგობარი მართლაც ამობურცულიყო.
ანდრეას კისრის უკანა ნაწილს შევეხე და ტუჩები მისი ცხელი კანისკენ წავიღე. ხელები ჩემს ზურგს შემოხვია როცა კისერზე კოცნა დავუწყე, ჩემს თავს ვერ ვაკონტროლებდი რაც თუ ძალა და ღონე მქონდა დაჩემებული ავალიანის ყელს ვექაჩებოდი კბილებით. მინდოდა ცოდნოდა თუ რა გრძნობა იყო ეს. ჩემი კბილები წითლად შეიღება და მაინც არ ვნებდებოდი.
ოთახში ჩვენი კვნესის ხმა იყო გამეფებული, ანდრეა მძიმედ სუნთქავდა ხელი უფრო ახლოს მოიტანა, სახეზე ჩამომისვა რომ მის კისერს მოვშორებოდი
-მარიამ..
კვლავ ვუკბინე, ხელები გათიშული მქონდა და გადართული ვიყავი მხოლოდ იმ საქმეზე რასაც ვაკეთებდი. ერთი მაგრად ამოიკვნესა და როლები გავცვალეთ.ახლა სიმძიმე ჩემს ზემოდან იყო ჩემი ორივე ხელი მის ერთ უზარმაზარ ხელში მოიქცია და თავის ზევით გადამატანია თვალები მაგრად დახუჭა როცა მისი თითები ჩემს სხეულს შეეხო . რაღაცნაირად გავოცდი როცა ამ ყველაფერს ღიმილი შეურია
-სამაგიერო გადამიხადე?-ღიმილით მკითხა და კისერზე ხელი მოისვა. მე პასუხი არ გავეცი
- ნამდვილი სისხლისმსმელი ხარ- ამოიხვნეშა სისხლის დანახვისას- სასაცილოა.
წამწამების ხამხამით დავხუჭე თვალი როცა მხურვალედ მაკოცა. ანდრეას ერთი ენის შეხება ჩემს ზედა ტუჩზე და გრძნობა დავკარგე, ხელები მტევნებზე წამავლო და „ჩამოვიდა“ და ოთახის მეორე მხარეს გაუყვა. მე ვერ ვისვენებდი და მისი მოძრაობის ცქერით ვტკბებოდი. ქამარი კვლავ გახსნილი ჰქონდა როცა ჩემსკენ შემობრუნდა.გამიღიმა და სააბაზანოსკენ წავიდა. დაახლოებით ვხვდებოდი რატოც. საწოლზე თავი გადავდე და წყლის მოშვების ხმა გავიგონე. ხელები ტუჩთან მივიდე, ავალიანის კოცნას ახლაც ვგრძნობდი....


18. " მე შენთან მინდა, მარიამ!"

წამოვდექი და არეულობა ოდნავ მივალაგე. საკუთარი მაისური მოვძებნე და გადავიცვდი.
-დიდი ხანი არ დავაყოვნე.- გამომაფხიზლა მისმა ხმამ. სახე დამშვიდებული და ნასიამოვნებელი ჰქონდა. გამეღიმა და მაისური მივაწოდე, რომ ჩაეცვა.გამომართვა, ჩემკენ მოიწია და შიშველ სხეულზე მიმიკრა. გავარვარებული იყო. ღრმად ამოვისუნთქე და თვალები დავხუჭე. ახლაც ამენთო მუცელში მოგიზგიზე ალი და გამოვეცალე.
-რა ხდება?
-ჯობს ჩაიცვა- ყოყმანით ვუთხარი და თვალი ავარიდე. ჩაეცინა, მაისური გადაიცვა და წინ დამიდგა.
-ვიღაც თავს ვერ იკავებსოო…- ხმა ჩამივარდა. რაღაც ძალიან დიდი ხანი გავიდა რაც ირონია არ ამოუფრქვევია თუ რა მოხდა?!
ვიგრძენი სახეზე როგორ მომაწვა სისხლი. ლოყაზე ხელი ჩამომისვა და სახე ამაწევინა. არა, არა. ახლიდან არ უნდა დაწყებულიყო.
-წავიდეთ ხომ? - თემა შევცვალე და მისი სახის შემხედვარემ ტუჩზე ძალაუნებურად ვიკბინე.
-წავიდეთ.
მიმოიხედა. საკუთარ ქურთუკს ეძებდა. მოიცვა, მეც მოვწესრიგდი და სახლიდან გავედით.

საშინელი ქარი იყო, ძალიან ციოდა. მანქანაში არც მუსიკა, არაფერი. მძოლოდ ჩვენი სუნთქვის თანაბარი ხმა ისმოდა. გავხედე გზას მშვიდად უყურებდა. თვალი მისი კისრისკენ გამეპარა. მგონი ზედმეტი მომივიდა, ყველაფერთან ერთად ოდნავ შესიებული ჰქონდა.
-ნამუშევარს აკვირდები? !ისე მკითხა არ გამოუხედავს და გაიღიმა.
- ასე არ მინდოდა..
-გეპატიება - მარჯვენა ხელი ჩემკენ გადმოწია და თითები ჩემსაში ახლართა. ჩვენს ხეკებს ვუყურებდი და უაზროდ მეღიმებოდა. ვერასდროს წარმოვიდგენდი ვინმესთან ასე თუ ვიქნებიდი. ყველაფერი ზედმეტად არარეალური მეჩვენებოდა ჩემ ცხოვრებასთან შედარებით. თუმცა ყველაფერი არ გარკვეულა. მას ‘’მიყვარხარ’’ არც უთქვამს.შეიძლება არც იყო ამ სტილის ბიჭი.
მანქანა სანდროს სახლთან გააჩერა. ერთ წერტილს მივშტერებოდი და გადასვლას არ ვჩქარობდი.
-ხომ იცი თუ არ გინდა არ ხარ ვალდებული. -წყნარი ხმით მითხრა და ჩემკენ გადმოიწია. ამოვიხვნეშე და შევხედე. შუბლზე ძალიან ფრთხილად მაკოცა და მანიშნა გადავსულიყავი. თავი დავუქნიე და კარები გავხსენი.
- და შენ?
- სახლში წავალ. -გამიღიმა- იმედია გამოკეთდება მამამისი.
თავი დავუქნიე. ვუყურებდი სანამ მანქანა ჰორიზონს არ მიეფარა. სადარბაზოში შევედი და სწრაფად ავირბინე კიბეები. დავაკაკუნე. კარი სანდრიკამ გამიღო. განადგურებული და არეული სახე ჰქონდა.

- სანდრიკ…-უყიყმანოდ გავიწიე მისკენ და მოვეხვიე. თავი მხარზე ჩამომადო და ასე ვიყავით დიდი ხანი. შიგნით შევედით.
- -მარტო ხარ?
- ხო, დედაჩემი იქაა. მე არ მინდა იქ ყოფნა არშემიძლია.
- ხელი აიქნია და თავი ჩახარა. თვალებზე ცრემლები აწვებოდა. სიგარეტი აიღო და მოუკიდა.
- კარგად იქნება, ხომ იცი.-ვეცადე დამემშვიდებინა.
- კაი რა, არ მინდა მაგაზე, უარესად დავიგრუზები.
მხრები ავჩეჩე. ჩვენ შორის უაზრო სიჩუმე ჩამოვარდა
- შენ?
- რა მე?
- დავინახე ვინც მოგიყვანა,მაგ ტიპთან რა ურთიერთობაგაქ?
- დღეს არა სანდრო… მერე გეტყვი ყველაფერს კარგი?
- რატო არა?
- შესაფერის სიტუაციაში არხარ ახლა.
- ამოღერღე- ისეთმა შემომხედა, მივხვდი დამალვას აზრი არ ჰქონდა. ღრმად ჩავისუნთქე.
- ერთად ვართ.
- რა ხართ?
სახეზე შოკირება ეტყობოდა. წარბები შეკრა და გააფთრებულმა შემომხედა.
- უფრო მარტივად რომ გითხრა, მიყვარს.
ახლა უარესი სახე მიიღო.
- რას გაძალებდი. დღეს ეგღა მეკლდა რა.
- გამიგე რა…
- უყვარხარ?
ხმა ჩამივარდა. რამეპასუხა? პასუხი მართლაც არ მქონდა.
- ალბათ.
- პირდაპირ გეტყვი, არ გამოგიყენოს მაგ ნაბო*ვარმა თორე არვაცოცხლებ
- არავინ არავის გამოიყენებს. დაწყნარდი.
ხელი ავწიე რომ გაჩერებულიყო. მაიმც ვერ ვხვდებოდი რატომ იყო ხალხი ასე ნეგატიურად განწყობილი ანდრეას მიმართ. სიგარეტს ხელი დავავლე და მოვუკიდე.
-მოიცა ხოარ ეწევი?
- გაჩუმდი რა…- ხმადაბლა ვუთხარი და ღრმა ნაპასი ჩავიგუბე ფილტვებში.


ანდრეა*:
მთელი გზა მარიამზე ვფიქრობდი. მის გვერდით აზრების კონტროლი მიჭირდა. უცნაური ჩუმი და ძალიან თავისებური იყო.
კარი ხმაურიანად გავაღე. ქურთუკი გავიხადე და იქვე დავკიდე. ვაღიარებ, კისერი მართლაც საშინლად მეწვოდა. მაგრამ მის ისტორიას რომ ვიხსენებდი მეცინებოდა.
მეორე სართულიდან ფეხების ბაკაბუკით ვიღაც ჩამოდიოდა.
რათქმაჟნდა ჩემი ‘ძვირფასი’ დაიკო.
-არა ადამიანი ხარ!
- ეგ მისალმების ერთერთი ფორმაა ლიზა?-მკაცრად ვუთხარი და დივანზე მსუბუქად დავეშვი.
- თორნიკეს რა გაუკეთე? ნამდვილი ცხოველი ხარ!
- ენა მოგიტანა ბიჭმა?
-როგორ შეგიძლია ასე უდარდელად იჯდე!!
- თავს მატკიებ.- მშვიდად ვუთხარი, იმედი მქონდა მარტო დამტოვებდა მაგრამ მისი პირი გაჩუმებას არ აპირებდა.
- დარწმუნებულივარ ისევ შენი ახირების გამო მოხდა!!
ფეხზე წამოვდექი და ამოვიხვნეშე.
- ერთს გეტყვი, დალშე ძალიან მკიდდია.- მივუახლოვდი და მხრებზე ხელები მოვკიდე- შენი შეყვარებული მაგარი სი*ია
ვეცადე სერიოზულდგომაეეობაში დამეტოვებინა სახე, მაგრამ სიცილი ვეღარ შევიკავე და ბოლო ხმაზე გადავიხარხსრე. ლიზას თვალებში ზიზღი და მძვინვარება იზრდებოდა.
- მომშორდი! - გამეცალა, ხელი ხელზე გადაიდო და ჩამოჯდა. ღიმილს სახიდან ვერ ვიშორებდი
- ხო იცი მარტივად დაგაშორებთ.
- რა?- სახე გაუთეთრდა. ეგრეც ვიცოდი! სახეზე ღიმილი გამეზარდა.
- გახსოვს ის დღე, ‘ოჯახურ’ ვახშამზე რომ გაგიცანი. ნაბი*ვარი ხარ ამაში სასირცხვილო კი არაფერია…რამდენივწლის წინ იყო? 2? 3?
- 2 და არ გააგრძწლო ანდრეა.
- რატო? მე კარგად ვიხალისე. დედაშენს საერთოდ ახსოვხარ?
ვხვდებოდი ზედმეტი მომდიოდა მაგრამ უზადო სიამოვნებას მგვრიდა ჩემი ‘დის’ დამცირება. მას დად არასდროს ვაღიარებდი. რას გამოჩნდა საერთოდ. და შეეკვეტა მამაჩემის ფულბს ტრა*ში.
- გეფიცები თუ არ გაჩუმდები..!
- რა? უკვე უთხარი თორნიკეს? არარსებობს!- ტაში შემოვლარი და ყურებამდე გავიკრიჭე.
- რაც მოხდა, უკანონობა და შეცდომა იყო. არ ღირს ამაზე ლაპარაკი.- ოდნავ დამშვიდდა და ჩემს დარწმუნებას ეცადა საკუთარ სიტყვებში.
- შენ ხო კაკონიერი ხარ რასამბობ.
თვალებში ზიზღით ჩამხედა და გამეცალა. სიტუაციით მოგებული კვლავ მე დავრჩი. აბაზანაში შევედი და შხაპი მივიღე.წყალმა კისერი ოდნავ ამიწვა. ოხხ მარიამ!
საკუთარ თავზე მეცინებოდა. აქამდე ხო პონტი არ იყო, გოგოსთვის ამის უფლება მიმეცა. სწრაფადვე გავმშრალდი და იოანეს დავურეკე.
- გცალია?
- კი, ლილუ სანდროსთან წავიდა.
- რა აქვს ამ ბიჭს ასეთი განსაკუთრებული ყველა მაგასთან რომ მირბის? მოკლედ ჩემთან გამოდი, ვილაპარაკოთ.
- ცოტახანში გამოვალ.

ტელეფონი საწოლზე მოვისროლე. ფანჯარასთან მივედი და სიგარეტს მოვუკიდე. ყრუ ხველა მიტევდა თუმცა დიდ ყურადღებას არ ვაქცევდი. კომოდთან მივედი და მეორე უჯრა გამოვხსენი. უამრავ უაზრო ნივთებში პატარა კონვერტიც მეგულებოდა.
როგორც იქნამივაგენი. სიგარეტი ტუჩებ შუა გავიჩერე და ორივე ხელით გავხსენი.
6 იანვარი..
- ამ ექიმებმა ხო არც ახალი წელი იციან..- ჩემთვის შევიკურთხე და ფურცელი უჯრაში ჩავაბრუნე.
დაბლიდან ზარის ხმა მომესმა. სიგარეტი საფერფლეში ჩავწვი და კიბეები უცებ ჩავირბინე.
- მობრძანდი მიქაძე.- მხარზე ხელი დავარტყი რამდენჯერმე და ვანიშნე შემოსულიყო. ჩემ ოთახში ავედით ისევ.
- აბა რახდება?თვალები რას გიჟუჟუნებს.
- ეე პიდარასტი კიარვარ- გადავიხარხარე და სიგარეტი გავუწოდე. ორივემ მოვუკიდეთ და ერთდროულად დავიწყეთ მოწევა.
- რთული დღე გქონდა?- კისერზე მანიშნა. ჩამეცინა
- არც კი დამიჯერებ.
- ოხ ანდრეა რა..
- მარიამთან ვიყავი.
- რა ბიჭო? ეგ? ის? - თვალები რამის გადმოსცვივდა.
- ხო ამაშიც კი განსხვავებულია- ისევ ავხარდარდი.
- რაღაც არ მომწინს ეგ ამბავი რა..
დავსერიოზულდი.ალბათ მინდოდა კიდეც ეს დედამო**ნული გრძნობები ვონმესთვის გამეზიარებინა.
- ნუცას მერე პირველად ვარ ასე გოგოსთან. მართლა.
- და მოდი გამოვიცნო, თვითონ მარიამმა ეგ არიცის ხო?
- ხოიცი არ მიყვარს სიყვარულის ახსნები ტო.
- გოგოებს უყვართ.- გაეცინა, მეც სიცილში ავყევი. ცოტა გავბრუვდი, თავიდან გულახდილ სიცილს დავაბრალე მაგრამ ვიგრძდნი შუბლზე ძარღვი როგორ დამეჭიმა და წამომახველა. მაშინვე შევტრიალდი და პირზე ხელი ავიფარე. ცალი ხელით სკამს დავეყრდენი.
იოანეს აქ ყოფნა რომარა ალბათ წავიქცეოდი კიდეც.
- რაგჭირს ბიჭო?- სიცილითვე მკითხა. ხმა არ გავეცი, არც შევტრიალებულვარ. ვცდილობდი გავჩერებულიყავი, მაგრამ ხელის გული წითლად მეღებებოდა.
- ეს რაარი?- მხოლოდ ახლა გავააზრე რომ მიქაძე უკვე გვერძე მედგა.
თვალებში შევხედე. წარბები მოეჭმუხნა და პასუხის მოლოდინში შემომცქეროდა. ხმა არ გავეცი. მივტრიალდი და ჭიქიდან წყალი მოვსვი. ცოტა დავწყნარდი, უკვე გამოსახულებებსაც ვალაგებდი.
- ეგ არ მომწონს- ჩაილაპარაკა თავისთვის და თვალებში ჩამაშტერდა.
- ნუ დაიწყე რა..- ხელი ავუქნიე. არ მქონდა ამის ნერვები ნამდვილად.
- ექიმთან წადი.- გამეცინა. გულწრფელად გამეცინა.
- რა გაცინებს?- დაშტერდა. ცოტაც და შემომარტყავდა. უკვე ვხვდებოდი მეტს ვეღარ დავმალავდი.
- ანდრეა არ იტყვი რა გემართება?
- დაწყნარდი რა..- ხელი ავუქნიე, წამოვდექი და კომოდთან მივედი. კონვერტი ამოვიღე და იოანესკენ მივტრიალდი.
- მე წაგიკითხო თუ შენთვითონ?
ამ ყველაფერს ცოტა სიცილით დავამატე. სიტუაციის განმუხტვას ვცდილობდი, ნამდვილად დიდად არ მანაღვლება.
სერიოზული სახით ხელიდან გამომგლიჯა. საწოლზე ჩამოჯდა და კითხვა დაიწყო.
- შე ნაბო*ვარო...- ხმადაბლა მითხრა და ფურცელი გვერძე გადადო. ჩუმად მეცინებოდა მის რეაქციებზე.
- რა გაცინებს, საერთოდ რომ არ უნდა ეწეოდე იცი? - ხმა შეეცვალა. სიტუაცია კარგად ვითარდებოდა.
- ეჰეე დაწყნარდი რა. მაგისთვი არ გაჩვენე.
- წარმოდგენა მაინც გაქვს რა შარში ხარ?
- ნუ ალბათ.
- ბოლოს როდის იყავი?
-3 თვის წინ.
ამოიხვნეშა და წამოდგა.
- არ მაინტერესებს 6ში მეთვითონ მიგიყვან.
- კარგი დედიკო- გადავიხარხარე და ფურცელი თავის ადგილას დავაბრუნე.
- ვინ იცის?
- დაკითხვაზე ვარ?
- ანდრეა შენი ცინიკოსობის დრო არაა.
- დედაჩემმა.
ამოიხვნეშა და თავი გააქნია. გაბრაზებული ჩანდა. ძირითადად ან ყვირის ხოლმრ ან მარტყავს. ახლა მისი სიმშვიდე მაკვირვებდა.
- არ დამარტყავ?- სიცილით ვკითხე.
- კარგად მომისმინე ახლა.- მოიწია და მხარზე ხელიდამადო.
- რამე რომ დაგემართოს მე არ გაპატიებ ხოიცი.
- ნუ დამტირიხარ რა..- ხელი ავუქნიე.- ვარჯიშზე დავდივარ, მოწევას მალე დავანებებ და მორჩება.
- ხო აი მაგას ექვსში გავაკრვევთ. ეხლა წავედი.- ხელი ამიქნია და კარისკენ გაიწია. ღრმად ამოვისუნთქე.
- რას გარბიხარ. ყველაზე ცუდ სიტუაციაში კუბოს არჩევაში დამეხმარები რა -სიცილის შეკავება ნამდვილად მიჭირდა
- რომ დავრჩე უეჭველია დაგარტყამ, არ მინდა.
ჩამეცინა და კიბეებზე ჩავყევი გასაცილებლად.
- რაღაცას დამპირდები ძმურში?- წარბებ აწეული მოტრიალდა.
- მარიამს არაფერი უთხრა.
ისევ ამოიხვნეშა.
- ანდრეა..
- იოანე!- ყურებამდე გავუღიმე და წარბები ავუწიე.
- კარგი კარგი.
საბოლოოდ გაღიმებულმა ხელი ავუწიე და დავემშვიდობე.
- რაზე ლაპარაკობდით?- გამომიხტა ლიზა მისაღებიდან.
- საშენო არაფერზე.
თვალები აატრიალა და უკან გაბრუნდა. ოთახში დავბრუნდი და ექიმის ნომერი ავკრიფე. ვყოყმანობდი, თუმცა მაინც დავრეკე.
- გამარჯობა ქალბატონო ნანა, ანდრეა ავალიანი გაწუხებთ.
-....
- კიკი, კარგად ვარ. 6ში მოვალ.
- ...
- აუცილებლად დავლევ. ნახვამდის.
თვალები ავატრიალე და გავუთიშე შიგნიდან რაღაც მრღნიდა , ეს არც ფიზიკური იყო არც მენტანული. რაღაც ახალი, ნამუს-სინდისის გრძნობა. თავი დავაქნიე, სახე ხელით მოვისრისე და მაშინვე მარიამს გადავურეკე....

*მარიამი:

სანდროს დივანზე ჩაეძინა. ლილუსაც მასთან ერთად ეძინა. მეც იქვე ოთახში ვიჯექი და ტელევიზორს ვუყურებდი როცა ტელეფონმა დამირეკა:
-გისმენ.
- რას შვრები?
- ანდრეა რა ხმაგაქვს- წამოვიწიე, ხმა ჩახლეჩილი ჰქონდა.
- არა არაფერი.- ჩაახველა და ხმა ჩაიწმინდა- შენი ნახვა მინდა.
- სანდროსთან ვარ, ახლა მართლა ვერ დავტოვებ, ხვალ გნახავ კაი?
-კარგი. მაშინ მელაპარაკე...

...ყველაფერი უცნაური იყო, ან მემეჩვენებოდა ასე, შუა ღამეს ანდრეა ავალიანი და მე, მარიამ აბაშიძე, უამრავ უაზრო თემაზე ვლაპარაკობდით. ხან იწყენდა, ხან ისევ თავისებური იუმორი შემოუტევდა. საბოლოოდ როცა ანგარიში მასაც და მეც ამოგვეწურა ერთმანეთს დავემშვიდობეთ
***
კარგად არ მძინებია. ყოველ წვრილმანზე მეღვიძებოდა. უკვე გამთენიისას სავარძლიდან წამოვდექი და მოსაწევად აივანზე გავედი.
თავში უაზრო ფიქრები ტრიალებდა. რა ხდებოდა ახლა?
სანდროს მამა ავარიაში მოყვა, მე და ლილუ მასთან ვართ. ლილუს და იოანეს ყველაფერი კარგად აქვთ და მალე შეუღლდებიან ალბათ. მე აივანზე ვარ, ვეწევი და არც კივიცი ვარ თუ არა ანდრეას შეყვარებული.
გუშინდელი ზარი ძალინ უცნაური მეჩვენა მისგან. ზარზე გამახსენდა.. ტელეფონი ჯიბიდან ამოვიღე და დედაჩემს ზარი გავუშვი.მაშინვე გადმომირეკ
- დეე..
-მარიამ არ გძინავს?
- არა სანდროსთან ვარ. ამბები მაინტერესებდა, რა ხდება?
- გამოკეთდა, სტაბილურადააო ამბობენ და ალბათ ერთკვირაში გამოწერენ.
- ვაიმე რაკარგია!!
სიხარულისგან წამოვიყვირე.
- ხო სასწაულია, შენ დაიძინე ეხლა და სანდროსაც უთხარი არ ინერვიულოს.
- აუცილებლად.- გაღიმებულმა გავუთიშე. სიგარეტი ჩავაქვრე და ოთახში დავბრუნდი. სანდრიკასთან ჩავიცუცქე და რბილად შევარხიე.
- რა.. რა ხდება?- გიჟივით წამოხტა, ჩუმად გამეცინა და თავი გავაქნიე.
- კარგადაა მამაშენი.
წამოიწია და სახე ხელებით მოისრისა.
- ძლივს კარგი ამბავი.
- ხო დედაჩემს ველაპარაკე წეღან.
- მოვწესრიგდები და წავალ მეც იქ..- ცალყბად თქვა და საზურგეს მიეყრდნო.
წამოვდექი და მიმოვიხედე.
- მისმინე.. მე სახლში წავალ კაი? ლილუმ დამირეკოს უთხარი რო გაიღვიძებს.
- კარგი.- თავი დამიქნია და კარებამდე გამომყვა. მანტო მოვიცვი და გადავეხვიე.
- ჭკუით - ხმადაბლა ვუთხარი და კიბეები ნელა ჩავიარე.
საშინლად ციოდა. საათს დავხედე, თითქმის უკვე 9საათი იყო. ღრმად ამოვისუნთქე. გზაში უამრავ რამეზე ვიფიქრე და უკვე დაახლოებით ოც წუთში ანდრეას კართან ვიდექი.
ცოტას ვყოყმანობდი. ცოტა მერიდებოდა კიდეც ასე რომ დავადექი.
საბოლოოდ ზარი დავრეკე და კარის გაღებას დაველოდე. ჭიშკარი მალევე გაიღო. ეზო ჩქარი ნაბიჯებით გავიარე და ახლა კარზე დავაკაკუნე.
კარი ლიზამ გააღო. დამინახა თუარა თვალები აატრიალა. ხალათი ეცვა, ეტყობოდა ახალი გაღვიძებული იყო.
- გამარჯობა.- ხმადავლა ვუთხარი და შევეცადე გამეღიმა მაგრამ რამდენად გამომივიდა არვიცი.
- შემოდი შემოდი.- ხელი ამიქნია და კარს გაეცალა რომ შევსულიყავი. ნელი ნაბიჯებით გავყევი უკან. ხმას არ იღებდა, ისედაც ეტყობოდა რომ ჩემი იქ ყოფნა არ სიამოვნებდა.
- მე.. ანდრეას სანახავად მოვედი.
- როგორმე მივხვდი რომ ჩემს სანახავად არ მოხვიდოდი. გამიღიმა და სავარძელში მოკალათდა.აშკარად ავალიანის საგვარეულოს ცინიზმი გენში ჰქონდა.
- ამმ.. სად არის?
- სახლში არაა, დაჯექი.- გამიკვირდა. მის პირდაპირ ჩამოვჯექი და მანტო შევიხსენი.
- და სად არის?- მოურიდებლად ვკითხე
- თქვენ შორის რა ხდება?
ღმერთო! ხომ შეუძლია უბრალოდ მიპასუხოს!
- სერიოზული არაფერი..- ხმადაბლა ვუთხარი
- ვიღაცასთან წავიდა შუაღამეს.
წარბები ავუწიე
- ასე ნუ მიყურებ ყველაფერს არ მეუბნება.- გაიცინა და მზერა ამარიდა.
- შეგიძლია დაურეკო?
- ჰაჰ.არა
- ლიზა..
- გისმენ.
- არაფერი.- ფეხზე წამოვდექი და კარისკენ წავედი.
- ტყუილად არ მოძებნო.
- ასე რატომ მექცევი?- მივუტრიალდი და თვალებში შევხედე.
- სერიოზულად? ჩემი ძმის სათამაშოებს არ ვედაქალები.
ხმა ჩამიწყდა. უკვე ბურთი ყელში მებჯინებოდა.
- მე არავის სათამაშო არვარ
- ანუ ჯერ არ..- ჩაიცინა და ფეხზე წამოდგა. როგორ მაღიზიანებდა უკვე ცუდად მხდიდა. მე ვცდილობდი მაინც მასთან საერთო ენა გამომენახა ის კი..
- ალბათ ისე მოგ**ნავს ორი კვირა ფეხზე ვერ დადგები.
პირი ღია დამრჩა. მისი პირიდან ამოსულ სიტყვებს არ ვუჯერებდი. აღარაფერი მითქვამს და შოკირებული გამოვეცალე იქაურობას. სუნთქვა მიჭირდა. რისგან უკვე აღარც მე აღარ ვიცოდი.
სახლში თუ არა, აბა სად იყო... მისი დის სიტყვები რას ნიშნავდა. თავი შევიფერთხე და ჩასარიცხ აპარატთან მივედი. სწრაფადვე ჩავირიცხე ანგარიშზე და იოანეს გადავურეკე.
- მარიამ?
- მაპატიე გაღვიძებისთვის.
- რახდება?
- ავალიანი მანდაა?
- ა..არა. რახდება?
გავუღიშე და ღრმად ამოვისუნთქე. ანდრეას გადავურეკე. გათიშული იყო. რათქმაუნდა! ქუჩაში გაურკვეველი მიმართულებით მივდიოდი და გონებაში წამებს ვითვლიდი.არც მე ვიცოდი რატომ. ლილუს გადავურეკე
- ეხლა ვაპირებდი დარეკვას.
- ლილუ ანდრეა ხომ არ შეგხმიანებია?
- რომელი ჩემი ძმაკაცი ეგ ნახე, რა ხდება?
-მერე აგიხსნი.
ტელეფონი ჯიბეში დავაბრუნე და იქვე სკამზე ჩამოვჯექი. იფიქრე მარიამ იფიქრე!
იდეად მომივიდა დათოსთან დამერეკა მაგრამ სისულელე იქნებოდა. ცუდზე ფიქრს ვერ ვწყვეტდი. ავტობუსი მოვიდა თუარა მაშინვე გავყევი და რუსთაველზე ჩამოვედი. რამდენიმე წლის წინ მასთან ნამყოფი ვიყავი. ორიენტაცია ყოველთვის კარგი მქონდა. ძველი კორპუსის წინ ვიდექი და ვყოყმანობდი ავსულიყავი თუ არა. ფეხები ავამოძრავე და კიბეებზე ავედი. ტასოს კარებთან ვიდექი და ვერ გადამეწყვიტა დამეკაკუნებინა თუ არა. სისულელე იყო. ჩემი პარანოია ზედმეტებში გადადიოდა. თავი გავაქნიე, კარებს მოვშორდი და კიბეებზე ნელნელა ჩამოსვლა დავიწყე.
საკეტის ხმა მომესმა, შემდეგ კლასელის სიცილი. გული ლამის ამომვარდა სანამ უკან მივიხედე.
ანდრეა მისი კარიდან სიცილით გამოვიდა. სანამ ელაპარაკებოდა ყურებ დახშული მივშტერებოდი და ჯერ კიდევ ვიაზრებდი რა ხდებოდა. ანუ სწორი ინტუიციით ვმოქმედებდი. ჯობდა საერთოდ არ მოვსულიყავი აქ. ავალიანი კიბეებისკენ გამობრუნდა და ჩამოსვლა დაიწყო. ჩვენშორის 5 ან 6 საფეხური იქნებოდა. თავი აწია და თვალი გამისწორა.ღიმილი მაშინვე წაეშალა სახიდან. წანით შოკირებულმა შემომხედა. რათქმაუნდა არ ელოდა ჩემს აქ ნახვას! პირი გააღო და რაღაცის თქმა დააპირა თუმცა მაშინვე მივბრუნდი და კიბეები რაც შემეძლო სწრაფად ჩავირბინე. თვალები ცრემლებით გამებერა. მისგან შორს უნდა გავქცეულიყავი. ფეხებს ძლივს ვიმორჩილებდი რომ არ ჩავკეცილიყავი და პირველივე შესახვევში შევუხვიე, იმ იმედით რომ ვერ დამინახავდა. შევცდი.
- მარიამ მე..
ცრემლები მოვიწმინდე. სახე დავალაგე და მისკენ მივბრუნდი.
თვალებში ვუყურებდი. აშკარაა დაბნეული იყო.
- ყველაფერს აგიხსნი. უნდა მომისმინო.
- აა უნდა მოგისმინო?- გამეცინა, თუმცა ეს ნერვულ ჩაცინებას უფრო გავდა- რათქმაუნდა უნდა მოგისმინო.
- ახსნა შემიძლია.
- არ მინდა მოსმენა.
- მე შენთან მინდა მარიამ.
- ეგ მეორედ არ გაიმეორო! - ისევ ცრემლები მომაწვა. საჩვენებელი თითი ცხვირწინ ავუფრიალე.
- მე შენთან მინდა მარიამ!
მაგიჟებდა! რათქნაუნდა ჭკუიდან მშლიდა.
- შენი ერთერთი ბო*ი არვარ!- ბოლო ხმაზე დავუყვირე და ცრემლები წამსკდა. მაშინვე მოვიწმინე. არუნდა ენახა ჩემში რამდენ ემოციას იწვევდა. სახე შეეცვალა და ხმა ჩაუვარდა. თვალებში ჩაშტერებული მიყურებდა. ორივე ღრმად ვსუნთქავდით. თავი დავხარე და ცრემლები კიდევ ერთხელ მოვიწმინდე.
გვერდი ავუარე და იქიდან წამოვედი.
- დაგირეკავ.
ხმადაბლა მომაძახა. უარესად გავღიზიანდი.
- არ დამირეკავ!
ეს ჩემი მხრიდან აკრძალვას გავდა, მაგრან ამ შემთხვევაში ასე ჯობდა...



აბა რას ფიქრობთ? გელით!<3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Liziko27

ვახ რა დაძაბული თავი იყო.. ;(;(;(ისე დავთო ყევლაზე კაი ტიპია მგონი:d;d ყველაზე ჭკვიანი მეჩვენება

 


№2  offline წევრი Moonlight17

კი ჭკვიანი არის, ასაკითაც შედარებით დიდია უბრალოფ გამბედაობის წვეთი არაქვს და ყოველთვის იჩაგრება ცხოვრებაში...
Liziko27
ვახ რა დაძაბული თავი იყო.. ;(;(;(ისე დავთო ყევლაზე კაი ტიპია მგონი:d;d ყველაზე ჭკვიანი მეჩვენება

 


№3  offline წევრი Anansio

ანდრეას მდგომარეობა მაშინებს... იმედიაა ცუდად არ დასრულდებაა... ველოდები შემდეგ თავს მოყთმენლად❤️❤️❤️

 


№4  offline წევრი Moonlight17

❤️❤️❤️ წინასწარ არ დაგასპოილერებ ყველაფერს თვითონ გაიგებ :დ ❤️
Anansio
ანდრეას მდგომარეობა მაშინებს... იმედიაა ცუდად არ დასრულდებაა... ველოდები შემდეგ თავს მოყთმენლად❤️❤️❤️

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.