შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მელანი 3 თავი


27-11-2018, 19:51
ავტორი Frigga
ნანახია 163

მელანი 3 თავი

კი.. მაგრამ მკვლელიმკვლელი, მკვლელი მე ნამდვილად არ ვარ, არც კი შევსწრებივარ ამ შემთხვევას, უბრალოდ მკვლელს ვიცნობდი.
გაკვირვებისგან გავშრი, ვერაფერი ვუთხარი, ერთადერთი ახლა რაც მჭირდებოდა ყავა და ფიქრი იყო, თანაც ეს გარემო არც თუ შესაფერისი იყო ამ საუბრისთვის, შესაბამისად ჯონათანი ჩემთან, სახლში ავიპატიჟე.
- , აქ შესაფერისი ადგილი არარის ამ თემაზე სასაუბროთ, უბრალოდ წამოდი, ჩემთან ავიდეთ, ყავა დავლიოთ და დავფიქრდეთ, ეს ამბავიც ნორმალურად მომიყევი.
კიბეები ავირბინეთ, სახლის მუქი შავი რკინის კარი შევაღე, კალიდორში გავიხადე ქურატუკი, მასაც ასევე გამოვართვი და საკიდზე დავკიდე.
- სამზარეულო აქეთაა.
ხელით ვანიშნე, თეთრი კოლიდორის გავლის შენდეგ, სამზარეულოშიც შევედით.
- აბა როგორ ყავას სვამ?
არც ისე ტკბილს.
სანამ მე ყავას ვამზადებდი, მან უკვე დაიწყო თავისი ისტორიის მოყოლა, მე წყაკი დავადგი გასაცხელებლად და მეც მაგიდას მივუჯექი.
- იმ საღამოს მუსიკალურიდან რომ გამოვედი ბიბლიოთეკაში შევიარე, რამოდენიმე ახალი ეგზემპლარი მოეტანათ და შევათვალიერე, წიგნი გამოვიტანე, მერე ფეხბურთზე წავედი, ჩვეულებრივი დღე იყო რა..
- მერე?
- მერე ფეხბურთის შემდეგ მოვდიოდი და ერთ-ერთ ბარში შევიარე, მინდოდა ცოტა დამელია.
ბარში შესვლისას, ჩვეულებრივი შთაბეჭდილება შეგექმნებოდა, მაგრამ საკმარისი იყო რამოდენიმე საათი დარჩენილიყავი, მიხვდებოდი, რომ ეს ბარი ჩვეულებრივი ნამდვილად არ იყო, რამოდენიმე გატეხილი ჭიქა შევამჩნიე მტვრიანი ბარის ბოლოში, როცა ბარმენს ვუთხარი არც კი შეიმჩნია, ჩვეულებრივად გააგრძელა სასმელის დასხმა, მაგრამ ეს ყველაფერი არ იყო,
ვსვავდი, დაახლოებით ოთხი ჭიქა ბურბონის შემდეგ ავდექი, საჭირო ოთახში შევედი, თავი უნდა მომეწესრიგებინა, მაგრამ საშინელი სურათი დამხვდა, თეთრი კაფელის კედლები, სისხლის შხეფებით იყო მოთხვრილი, კაბინიდან კი სისხლის გუბე გამოდიოდა, საშინელი სუნი , გვამი დაახლოებით ერთი დღე მაინხ იქნებოდა იმ კაბინაში გაჩერებული, რომ შევაღე კაბინა, მიცვალებულს თავი უნიტაზზე ჰქონდა ჩამორტყმული, და დანა მკერდში ჰქონდა გაყტილი, ამ სანახაობის მერე ორი კვირაა ვერ ვიძინებ.
- არაა გასაკვირი, რეალური მიზეზი იმისა, თუ რატომ რჩება ჩვენს მეხსიერებაში ესა-თუ ის ადამიანი, ხშირ შემთხვევაში არის მის მიერ შექმნილი მოგონებები, რომელთაც დიდი ძალისხმევის შედეგად, სადღაც ინახავ, თითქოს ძველი წიგნის ფურცლებს შორის დებ და სადღაც მაღალ, მტვრიან თაროზე დებ, იმის იმედით, რომ აღარ გაგახსენდება, მაგრამ არცერთი ადამიანი არ მიდის ჩვენი ცხოვრებიდან ისე, რომ საკუთარი ნაკვალევი არ დატოვოს და ხშირ შემთხვევაში, ძალიან ღრმა ნაკვალევს ტოვებენ, სადღაც ამოავსებ ამ ნაკვალევს, მაგრამ აუცილებლად დაიშლება კედელი, რომელსაც მის წინ აღმართავ იმის იმედით, რომ არასდროს გაგახსენებს. შენც სწორედ ასე ჩაგრჩა ის შენს ცნობიერებაში.
- კი მართალი ხარ.
წყალი ადუღდა, ფეხზე თავზარ დაცემული წამოვდექი და ყავიან ჭიქებში ჩავასხი.
- მერე?
- მერე პოლიციაში დავრეკე, მინდოდა გამოეძიენინათ, მაგრამ მე შევრჩი ხელში, ბავშვთა სახლში გაზრდილი უპატრონო ჩვიდმეტი წლის ბავშვი, ამიტომ ხელები დამიჭირეს, მაგრამ სანამ ბორკილებს დამადებდნენ დავუსხლტი და დსვიმალე.
ყავა მივიტანე, მაგიდაზე დავდე და სიგარეტი ამოვიღე ჯიბიდან.
- მოწევ?
გავუწოდე და სანთებელაც მივეცი.
- ფეხბურთელი ვიყავი, მაგრამ აღარ შემიძლია, ამიტომ მოვწევ და აღარ შევიკავებ თავს.
გამომართვა მალბორო და გაუკიდა.
- ახლა გეძებენ?
- ალბათ, ამიტომ არ ვჩნდები.
უაბა აიღო და მოსვა, თან ვამჩნევდი თითქოს არც ეშინოდა.
- მერე ახლა სად ხარ?
- მაქვს რა სახლი.
- ძალიან კარგი, ის არ ვიცოდი, რომ ბავშვთა სახლში ცხოვრობდი.
სუფრიდან ავდექი, ამჯერად საფერფლის მოსატანად.
- ჰო.. ჩემო ცხოვრების ერთი პერიოდი იყო.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.