შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მთვარის წითელი სონატა (23) [+18]


28-11-2018, 15:00
ავტორი Moonlight17
ნანახია 1 012

მთვარის წითელი სონატა (23) [+18]

23. “უცნობ-ნაცნობი”

ხელები მოვმუშტე.
- შენ აქ რას აკეთებ?- დავუყვირე ბიჭს რომელიც ლილუს და სანდროსთან ერთად სავარძელში იჯდა.
- მმე არაფერი ა-არ ვიცი.- დაბნეული ლაპარაკობდა.
- გადით სამივე- სახეზე მოვისვი ხელი. ლილუ იოანესთან მივოდა. სანდრომ მხარზე ხელი დამადო და თვალებში ჩამაშტერდა. ნელნელა უფრო ვაფასებდი ამ ბიჭს. მაგრამ მარტო უნდა გამერკვია ყველაფერი ამასთან!
თავი დავუქნიე და სანდროც გავიდა.
ხელები ერთმანეთს შემოვკარი და წინ ღიმილით დავუჯექი. შევათვალიერე, არმეშლებოდა ნამდბილად ის იყო.
- ჩემი ასე ძალიან გეშინია?- ჩამეცინა. დაბნეუკი აცეცებდა თვალებს აქეთ იქეთ.
- წარმოდგანაც არ მაქვს ვინ ხართ ოთხივე.
- არ გახსოვარ?- უფრო და უფრო მემატებოდა ხალისი.
- უნდა მახსოვდე?
- კარგი ეგ მერე განვიხილოთ. - ხელი ავუქნიე და მწვანე თვალებში შევხედე.
- თორნიკეს ვეძებ.
- ვინ თორნიკეს?
- ბერიძეს.
- არვიცნობ.
- შენთვის ჯობს არ გამაბრაზო თორე მეორედაც სიამოვნებით გცემ. - კბილებში გამოვცერი.
- მეორედ?
- კითხვაზე მიპასუხე, აქ რატომ ხარ?
- ეს ბინა დღეს დილას ვიქირავე, ანდრეამ მომაქირავა.
მის ნათქვამზე გადავიხარხარე.
- ანდრეამ არა? ცისფერთვალება მუქი ყავისფერი თმით.
- ხო მაგან.
- არადა 'ვაფშე' არ მგავს- სიცილით ავიჩეჩე მხრები.
- ძმაო ძაან ორაზროვანი ხარ.
- 'ძმაო'?
გაჩუმდა, ხმა აღარ ამოუღია. ის ნაბი*ვარი იმდენად ჭკვიანი ყოფილა ვიდრე წარმომედგინა.
- სად არის ეს ანდრეა?- ხელის გაკვრით ვკითხე.
- მარტო ის ვიცი რომ ბათუმში მიდიოდა, მეტი არაფერი.
- ჰჰმმ- ამოვიხვნეშე. - ხვალ გამოგივლი. სახლის შეცვლა არც გაიფიქრო, არაფერს გერჩი თუ სიმართლეს ამბობ.- საჩვენებელი თითი ავუწიე და კარი გამოვიხურე.
- აბა? ვინაა ის ტიპი?- მკითხეს ბიჭებმა. ლილუს გადავხედე.
- თორნიკე ბათუმშია, თავს დავანებებ ჯერჯერობით. მეტი არ მინდა გაბედოს და დაბრუნდეს.
ხმა არ ამოუღია არცერთს. ბიჭები სახლამდე მივიყვანე და საბოლოოდ ლილუსთან ერთად მარიამის სახლის გზას დავადექი.
- ენას კბილი უმდა დააჭირო ლილუ.- ვუთხარი ცოტახანში.
- ადრე თუ გვიან ხომ უნდა უთხრა- ამოიხვნეშა.
- არა. არაა საჭირო იცოდეს.
- ანდრეა!
- არათქო ლილუ. რამეს იტყვი და ძალიან გამიტყდება.
- მეგობრები რომ არ ვიყოთ ვეტყოდი.
- მეგობრები?- გავიკვირვე და ცალი თვალიტ გავხედე.
- კი ანდრეა, შენ ჩემი მეგობარი ხარ.
ჩამეცინა და ღიმილით გავხედე. მომწონდა ეს გოგო.
მარიამი თავის ოთახში იყო. დედქმისს ცოტა გამოველაპარაკეთ და მასთან შევედით...

მარიამი*:
ძილი ნელნელა მერეოდა მაგრამ სრულიად გამოვფხიზლდი როდესაც ლილუ და ავალიანი ჩემს ოთახში შემოიჭრნენ.
საბანი მაშინვე ზემოდ ავიწიე ამოღებუკი ზედის გამო.
ანდრეას ეს არ გამოპარვია და ჩაეცინა.
- აბა ? -ვკითხე ორივეს დაინტერესებულმა.
- წესიერად მეც არ ვიცი. შენი შეყვარებული ხმას არ იღებს- სიცილით მითხრა. ანდრეას გავხედე. სკამზე ჩამოჯდა და ნიკაპზე ხელი მოისვა.
- ზედმეტი კითხვების გარეშე ოღონდ რა.
თავი დავუქნიე.
- თორნიკე ბათუმშია, იმ სახლში კიდევ ის სი*ი დამხვდა რომელიც კლუბში ვცემე.
თვალები ავატრიალე.
- შენ ვის როდის სცემ გამახსოვრდება?- კითხა ლილუმ. სიცილში ავყევი.
- შენ დაქალს მასთან ცეკვა არ სიამოვნებდა.
ყბა ჩამომივარდა. მე და ლილუს ერთნაირი რეაქციები გვქონდა.
- შ-შენ?- ენა დამება.
- ხო მე- თვალებში შემომხედა. ეს მზერა ყოველთვის მაქვავებდა და არც ეს ყოფილა გამონაკლისი.
ცივმა ოფლმა დამასხა. შუბლზე ხელი მოვისვი.გამახსენდა მოელვარე თმები, ბიჭის ბოხი ხმა, შავი ზედა...
- კარგი... ახლა რა იქნება?- ვიკითხე დაბნეულმა. ლილუ გაშტერებული იჯდა.
- არაფერი. რაც მთავარია შორსაა ჩვენგან.
- მე წავალ- წამოდგა ლილუ.
- გვიანია დარჩი- შევთავაზე დაქალს და ანდრეას გავხედე. - შენც, თუ მოისურვებ.
- გოგოებს მარტო დაგტოვებთ- გაეღიმა, მომიახლოვდა და შუბლზე მაკოცა. თვალები მიმენაბა. მალევე მპმშორდა და კარი გაიხურა.
- რაღაც ძაან საყვარლები ხართ- გადაიხარხარა ლილუმ. თვალები ავატრიალე
- სიყვარული სიყვარული- გავიცინეთ ორივემ. ტანსაცმელი გაიძრო და გვერძე მომიწვა.
- ჯვრისწერაზე რას ფიქრობ?- ვკითხე წუთიერი დუმილის შემდეგ.
- ისეთი ლამაზი კაბა მექნება მარიამ- ჩაიცინა - თვენახევარში, მარტისკენ ალბათ.
- ხო, კარგია ცოტა სითბო იქნება
- შენ რას ჩაიცმევ?
- მოვძებნი რამეს მაქამდე დიდი დროა.
- შენც არ გასუქდე რასამბობ რა - გადაიხარხარა და ხელი გამკრა.
- დავიძინოთ კარგი?
- კარგი.
გვერდი ვიცვალე და თვალები დავხუჭე. უენერგიოს მალევე ჩამეძინა.

ანდრეა*:
სახლში მისვლისთანავე უჯრა გამოვხსენი და ორი აბი ამოვიღე. წყალო მივაყოლე და მიცელში სწრაფად ჩავუშვი. ხვალიდან ვარჯიშს ვიწყებდი.
სანამ ოთახში შევიდოდი ლიზასკენ გავიარე.
- გღვიძავს?- ვკითხე ხმადაბლა. თანხმობის ნიშნად შუქი აანთო და თავი წამოწია საწოლიდან.
- თორნიკე ქალაქიდან წავიდა, არამგონია დაბრუნდეს.
- რატომ?- გამტყდარი ხმა ჰქონდა და ნატანჯი გამომეტყველება.
- არავისთვის არ მოაქვს სარგებელი ლიზ.
- იმ გოგოს გამო?
- რა შუაშია მარიამი. შენ რომ დაგარტყა ეგ მიზეზოც საკმარისი იყო- ვიცრუე და მეტი დამაჯერებლობისთვის მხრები ავიჩეჩე.
- მე.. რომ გაკოცე არ მინდოდა უბრალოდ.
- ვიცი- თავი დავუქნიე.

2 წლის უკან:

- ანდრეა როგორც იცი მე და მაგდას ერთმანეთი გვიყვარს.
- არ მინდა ამის მოსმენა მამა!- დავუყვირე მამაჩემს. ვიცოდი რომ სხვა ქალთან ჰქონდა ურთიერთობა, მაგრამ დედაჩემზე მაინც იფიცებდა სიყვარულს.
- შენი და უნდა გაგაცნო.
- და არ მყავს!- ხელი ავუქნიე.
- დაჯექი და მომისმინე.
ენას კბილი დავაჭირე და სავარძელში ჩავეშვი.
ხელები მსუბუქად ავწიე, იმის ნიშნად რომ მზად ვიყავი მოსქსმენად.
- საფრანგეთშიმივდივართ მე და დედაშენი. სერიოზულ ბიზნესმენთან მაქვს კავშირები.
- მერე?- თვალები ავატრიალე.
- წელიწადში ერთხელ ჩამოვალთ ხოლმე. ლიზა აქ გადმოვა საცხივრებლად. შენზე ერთი წლით დიდია. მიხედავთ ერთმანეთს.
- სავალდებულოა რომ აქ იყოს?- კბილებდი გამოვცრრი.
- კი ანდრეა ნუღა მეკამათები! საღამოს ვახშამზე დავპატიჟე და გაიცნობ.
სავარძლის კიდეს ხელი ძლიერად დავკარი და ჩემს ოთახში გავვარდი. არვიცნობდი მაგრამ უკვე მეზიზღებოდა ეს გოგო.
კალენდარს გავხედე რომელიც კარის უკანა მხარეს მქონდა გაკრული.
მიუხედავად ყველაფრისა უზადოდ ბედნიერი ვიყავი. ჩემი დაბადებისდღე რამდენიმე დღეში. უკვე 16ის ვიქნებოდი. არადა შესახედაობით ყოველთვის უფროსს ვგავდი.
და რაც მთავარია ნუცა იქნებოდა ჩემს გვერდით!

დღევანდელი დღე:

გაღიმებული ფიქრებში გართული კარის ჩარჩოს მივყუდებოდი როცა ლიზამ გამომაფხოზლა.
- ანდრეა დაძინებას ვაპირებ.
ფეხზე წამოდგა და ადიალა აიღო. მოკლე შორტებში არაჩვეულებრივად გამოიყურებოდა. თავი შევიბერტყე და საკუთარ ოთახსი სწრაფად შევვარდი.

2 წლის უკან:

ზუსტად ჩემს წინ იჯდა. ვუყურებდი თვითონ თვალს მარიდებდა. თვალებს ვერ ვუჯერებდი. ორი თვის წინ ირაკლისთან ლისზე მომხდარი გამახსენდა. აშკარად რაღაც ხუმრობა იყო.
- ბავშვებო გაიცანით ერთმანეთი.
- გამარჯობა ანდრია.
- ანდრეა!- შევუსწორე.
- ერთ ასოს არანაირი მნიშვნელობა აქვს არა?- გადაიხარხარა , სიცილში ჩემი მშობლებიც აყვნენ.
არც კი მეღიმებოდა.
- 17ს ვარ შენ?- ღმერთო გაჩუმდება ოდესმე?
კითხვაზრ არ ვუპასუხე მაგრამ დედაჩემმა დაასწრო.
- 16წლისაა
- მართლა? არადა 18ის მაინც მეგონა.
თვალები ავატრიალე. წინ ხორცი მედო მაგრამ მადა არ მქონდა. თვალრბში ზიზღით შევხედე, გამიღიმა და თვალი ჩამიკრა.
- დედაშევე*ი!- ხმადაბლა შევიკურთე და სკამიდან წამოვვარდი მეორე ოთახში გავედი და სიგარეტს მოვუკიდე. ეს გოგო მაღიზიანებდა! შუაზე გავგლეჯდი!
-რამე გჭირს ? ხომ კარგად ხარ ?- აი ისიც. რათქმაუნდა უკან გამომეკიდა! ნაფასი დავარტყი და აგდებულად გავხედე. ახლა შევამჩნიე მისი უმოკლესი კაბა.
-კი,უბრალოდ ყურადღების გადატანა მჭირდება.-ამოვიგმინე.
- თავს ნუ ისულელებ შენ იყავი, ლიკა არა?- დამცინავად ვუთხარი.
- უცხოებს ნამდვილ სახელს არ ვეუბმები. თან ერთი საღამოს გასართოვი იყავი. - მხრები აიჩეჩა და თვალებში ჩამაშტერდა. რათქმაუნდა, ის იყო!
- ამის მერე ფრთხილად იყავი იჯახის წევრი არ შეგრჩეს ხელში.
აგდებულად ვუთხარი და ღრმა ნაპასი ფილტვებში ჩავიგუბე. მას დად ვერ აღვიქვამდი. გამორიცხუკი იყო! კიდევ ერთი ნაბიჯი გადმოდგა. ხელიდან სიგარეტი გამომართვა და საფერფლეს მიაწვა.
- რა ჯანდაბას აკეთ...- ტუჩები მომაბჯინა.
- ყურადარებას გატანინებ. იმდენად გამომწვევად მითხრა მაშინვე ხელი დავავლე და სახლის მეორე ხმარეს საპირფარეშოში კედელს ავაკარი. იღიმოდა. ეს ღიმილი ჭკუიდან მშლიდა. არაფრის უთქმელად,საყელოში ხელი ჩამავლო და მისკენ მიმზიდა. ჩემს თეძოებს აეკრო. უკვე აღგზნებული ვიყავი. ხმადაბლა ამოიკვნესა და ხელები გამიშვა,ნება მომცა თითები მის თმბეში შემეცურებინა.ბაგეები ჩემსას შეახო. ენა ცხელი და სველი ქონდა,რამდენიმე წამის შემდეგ ჯიბეში ქექვა დავიწყე და იქიდან პატარა ,ბრჭყვიალა პაკეტი ამოვიღე.
ელვა შესაკრავის ხმა ექოსავით გაისმა. შარვალი და ტრუსი მუხლებამდე თვითონ ჩამიწია. ხელებით კაბა ავუწირ და ტრუსი ჩავაძრესაცვალი კოჭებთან დაეცა. ხელები მხრებზ ემომკიდა,რომ წონასწორობა შეენარჩუნებნა,როდესაც ფეხებს საცვლიდან დგავდა. ჩუმად ჩაიხითხითა,ცხელი ბაგეები ყელში ჩავუსრიალე. ხელები თეძოებზე მოვუჭირე,ოდნავ ჰაერში ავწიე და ფეხები წელზე შემომალაგა
ხელების ფათური დაიწყო,რომ კაბა გაეხადა.
-არა,გქონდეს.- ძმადაბლა ამოვიხვნეშე
ძლიერი ბიძგით შევედი მასსში, ხმამაარმა ამოიკვნესა. პირზე ხელი ავაფარე და თვალებში შევხედე. თვალებით მიღიმოდა. თითებზე მკბენდა მაგრამ ხმას მაინც ვრრ აკავებდა.
საბოლოოდ ღონემიხდილი გამოვედი მისგან. წამებში მოვწესრიგდი და სარკეში ჩავიხედე.
კედელს მიყუდებული არ ინძრეოდა და ხმადაბლა ხვნეშიდა.
- ეს.. მე...
- ეს შეცდომა იყო. -მკაცრად თუმცა ნასიამოვნებმა ვუთხარი და კარი გამოვიხურე.

დღევანდელი დღე:
მარიამი*:

ნელნელა ყელაფერი ლაგდებოდა. ანდრეასთან ურთიერთობა უფრო ხალისიანი იყო. სარკეში ჩავიხედე. სილურჯეები თიტქმის აღარ მეტყობოდა.
საწოლზე დადებულ ელასტიკებსა და ტოპს შევხედე.
ნუთუ მართლა ვაპირებდი ამის გაკეთებას?
საკუთარ თავს არ ვუჯერებდი. ჩამოვჯექი და ლილუს გადავურეკე
- ლილს იქნებ შენც წამოსულიყავი?- ყოყმანით ვკითხე.
- კომპლექსები მოიხსენი კიარ შეგჭამს ავალიანი- გადაიხარხარა.
-ლილუ!
გამითიშა. არც კი ვუჯერებდი .
კარზე მსუბუქი კაკუნის ხმა მომესმა. სახელური ჩამოვწიე და გავაღე. მაშინვე თვალები გამიბრწყინდა. ანდრეასკენ გავიწიე და გადავეხვიე.
ოთახში უსიტყვოდ შემომყვა, საწოლზე დაწყობილ ტანსაცმელს შეხედა და ჩაიცინა.
- ჯერ არ ჩაგიცვამს?
- მე...
- მისაღებში ვიქნები. თვალი ჩამიკრა და ოთახში მარტო დამტოვა.
ღრმად ამოვისუნთქე. რეზინით თმა ნახევრად ავიწიე და ჩაცმას შევუდექი.
თბილი ჟაკეტი მოვიცვი და ავალიანის მოსაძებნად გავედი. ფანჯარასთან იჯდა და ეწეოდა.
- მზად ვარ.
თავიდან ფეხებამდე ჩამატვალიერა. და გამიღიმა.
- საცურაო კოსტუმი წამოიღე.
- რა? არა!
შევშრი მან კი სიგარეტი გადააგდო და სიცილი ატეხა
- თუ სპორტულ ტანსაცმელში გორჩევნია ცურვა კი ბატონო.
ამოვიხვნეშე. ოთახში შევბრუნდო და მთლიანი საცურაო კოსტუმი ჩანთაში ჩავიკუჭე.
მანქანაში ერთდროულად ჩავჯექით.
ასპრიისკენ დაიძრა. დაახლოებით 7 წუთში ადგილას ვიქნებოდით.
- ანდრეა
ხმადაბლა ვუთხარი. დაინტერესბულმა გადმომხედა და ისევ გზას გახედა.
- მერამდენე დღეა უკვე ასე აკეთებ..
- რას ვაკეთებ?
- სახლიდან მარტო გასვლის საშვალებას არ მაძლევ გგონია ვრრ ვხვდები?
- უბრალოდ არ მინდა შარში გაეხვე- მშვიდად მითხრა.
- თორნიკე ბათუმშია ხომ განვიხილეთ ეს უკვე?
-ხმა არ ამოუღია. გავსწორდი და გზას გავხედე. მასთან კამათს აზრი არ ჰქონდა. მაინც ისე გააკეთებდა ყველაფერს როგორც თვითონ სურდა.
ძრავა გაჩერდა. წინ თვიყონ მიდოდა. უკან თავცახრილი მივყვებოდი. შესასვლელში რაღაც კარტა აჩვენა დაცვას და ორივე უპრობლემოდ შევედით. გარშემო უამრავი კარგო აღნაჰობის ბიჭი ტრიალებდა. გოგოს ვერც ვხედავდი. ოდნავ შემრცხვა და ანდრეას მკლავს ავეკარი.
ტრენაჟორებთან შევჩერდით. მაისური გადაიძრო და სპორტული შარბლის ამარა დაიწყო ვარჯიში. იქვე ჩამოვჯექი და ღიმილით ვაკვორდებოდი.
10 წუთი მისი კუნთების თამაშით ვტკბებოდი. შემდეგ თვალი თვალში გამიყარა და მომიახლოვდა.
- დროა გაძლიერდე. ხელი მომკოდა და წამომაყენა.
- აზიდვებს შეძლებ?- ჩემს ზემოდ დაკიდებულ რკინოს ჯოხზე მანიშნა. თავი უარყოფის ნიშნად გავაქნიე.
- ამას ვერც მივწვდები.- ხმადაბლა ვუთხარი. ჩაიცინა. ზურგიდან მომიდგა წელხე ხელები მომკიდა და ჰაერში ამწია.
- ანდრეა რასაკეთებ!- ხმამაღლა მომივიდა, იმდენად შოკირებული ვოყაბი. გარშემო ყველამ ჩვენ სემოგვხედა. მშველელი თვალებიტ გავხედე ავალიანს.
- ორივე ხელი მოკიდე- დავუჯერე და მისი ნათქვამი შევასრულე.ოდნავ მომშორდა. წელიდან ხელს არ მიშვებდა.
- ფეხები გადააჯვარედინე.- ესეც შევასრულე.
- ახლა ეცადე აიწიო.
მთელი ძალღონიტ ძემოთ ავიწიეისიც მეშველებოდა მისი მტევნებით.
მესამე აწევაზე ვიყავი როდესაც ორივე ხელი მომასორა. პანიკამ შემიპყრო.
- მიდი ხუთამდე ადი.- ჩემს წინ დადგა და თვალებში ამომხედა.
მთელი ძალა მოვიკრიბე, ხელი მჭიდროდ მოვხვიე რკინას და მეოთხედ ავიწიე.
- ერთიც.
- შეწყვიტე წაქეზება- კბილებში გამოვცერი. ჩაიცინა.
ხელში ძალა გამომეცალა. ფეხები გავშალე და ჩამოვხტი.
ღრმად ვსუბთქავდი. მომიახლოვდა და თმაზე ხელი გადამისვა.
- ეხლა პატარა რაღაცას გასწავლი რაც არ უნდა დაივიწყო.
თავი ბეჯითი მოსწავლესავით დავუქნიე.
- რა უნდა მასწავლო?
- დარტყმის დაბლოკვა.
თვალები ავატრიალე და გავჩერდი.
- სერიოზულად?- ჩემს კოთხვაზე იმდენად გაკვირვებული სახით გამომხედა იგივე ჟესტი გავიმეორე თვალებით.
- ხელები ჯვარედინად, ან შეატყუპე. როგორც გაგიადვილდება- ყველაფერს მაჩვენებდა და მეც ვიმეორებდი.
- დარტყმის სიძლიერე დაბლიდან მოდის.- თავი დავუქნიე და "დაბლოკვები" გავიმეორე.
ღრმად ამოისუნთქა.
- ახლა მიდი გამოიცვალე და აუზზე შეგხვდები.
თვალი სიცილით ჩამიკრა და ტრენაჟორებისკენ წავიდა.
უკვე სული მეხუთებოდა. გასახდელამდე ტერასაზე გავედი და სიგარეტს მოვუკიდე.
- პარანოიკია!- სიცილით ვუთხარი ლილუს ტელეფონში
- რა გააკეთა?
- თავდაცვას მასწავლის.
დაქალმა იმხელაზე გადაიხარხარა ტელეფონი ყურს მოვაცილე.
-იოანე მოვიდა, შეგეხმიანები.
ტელეფონი ღიმილით დავაბრუნე ჩანთაში. სიგარეტი ჩავწვი და გასასვლელისკენ დავიძარი.
მივხვდი ვიღაც მიყურებდა და ინტუიციას თვალი გავაყოლე. საკმაოდ მაღალი ბიჭი იყო. მის ნაკვთებს დავაკვირდი. თვალებში შევხედე და ერთ ადგილას გავქვავდი. ვიგრძენი სახიდან ფერი როგორ წამივიდა. თავი გავაქნიე და ჩქარი ნაბიჯით გასახდელში შევვარდი.
დაწყნარდი მარიამ გეშლება!
შემოვუძახე საკურ თავს.
ზემოთ აწეული თმა გავიშალე და საცურაო კოსტუმი მოვირგე.
აუზისკენ დაბლა ჩავუყევი კიბეებს.
მაშინვე დავინახე ანდრეა. იქვე იდგა და ვუღაცას ესაუბრებოდა. დამინახა თუარა გამიღიმა და მისკენ მიმიხმო. მოსაუბრემაც ჩემკენ გამოაყოლა თვალი. გავქვავდი. ისევ ის? მწვანეთვალება! მისი თვალები ყველაფერს ანათებდნენ. თავი ჩავხარე. ფეხები ამიკანკალდა.
- მარიამ ეს ლუკაა. შენთვის რაღაცის თქმა უნდა.
შეშინებულმა ანდრეას ავხედე.
- გამარჯობა მარიამ. ჩვენ შევხვედრილვართ.
ახლა, როცა მის სახეს ახლოდან ვუყურებდი მახსენდებოდა ყველა ის მომენტი რაც კლუბში მოხდა.
- ვიცი- ცივად და მყარად ვუთხარი.
- ყველაფრისთვის ბოდიში რა. არ გვინდა დაძაბული ურთიერთობა.
თავი დავუქნიე და მათ მოვშორდი. ანდრეა დამცინავად უყურებდა. მალევე დაშორდნენ ერთმანეთს და ავალიანი დამიბრუნდა.
- აბა მზად ხარ წყლისთვის?- გამეკრიჭა.
- არიყო საჭირო ბოდიშის მოხდა გაეძულებინა.
- ვაიძულე?- გაიკვირვა. დაბღვერილმა შევხედე.
- საჭირო იყო. - მხრები აიჩეჩა და ღიმილით გადმომხედა.
სწრაფადვე მომხვია წელზე ხელი და აუზისკენ მიბიძგა. ორივენი წყალში ჩავვარდით. მაშინვე ზედაპირისკენ ავიხედე,მაგრამ წელით მისკენ მიმიზიდა და ტუჩები მომაბჯინა. წყალშივე.
იმდენად ვმებიანი იყო ეს კოცნა, რომარა ჰაერის უკმარისობა ალბათ არც გავწყვეტდი. აუზიდან თავი ერთდროულად ამოვყავით. კისერზე დავეკიდე და ჩემი ფეხები წელზე შემოვხვდიე.
- მარიამ აქ ხალხია- ყურში სიცილით ჩამჩურჩულა.
- არ მაღელვებს.- ღიმილით ვუთხარი და მის ბაგეებს დავეძგერე. ჩემი ინიციატივით აშკარად გაკვირვებული ჩანდა,მაგრამ კოცნაში ამყვა. ფეხები უფრო მჭიდროდ შემოვაწყე და მკერდზე ავეკარი. თავი გაწია
- აღმაგზნებ.
არვიცი რატომ მაგრამ მთელი ხმით გამეცინა. ფეხები მოვადუნე და ოდნავ გამოვეცალე.
- ასე ჯობს- წარბები აათამაშა - ახლა ცურვა ვისწავლოთ.
- ანდრეა შეუძლებელს ცდილობ.
თავი გააქნია და წყალქვეშ ჩაყვინთა. ისე რომ ჩემთვის ხელი არ გაუშვია. მუცლის ხაზზე მაკოცა.სასიამოვნო გრძნობა დამეუფლა, შევკრთი და ფეხები რიტმულად ავამოძრავე. ავალიანმა თავი ამოყო.
- ფეხები ამოძრავე, როფორც წეღან.
- ანდრეა ეგ ინსტიქტური იყო.- დავებღვირე.
- გააკეთე რა.
თავი დავუქნიე და ფეხები ავამოძრავე.
- ხელები წრიულად მოუსვი.
ყოყმანით გავუშვი ხელი და ახლა კიდურებს რიტმულად ვამოძრავებდი. წელზე მის ხელებს ვგრძნობდი. ნელნელა მიშვებდა, ჩემდა გასაკვირად არ ვიძირებოდი. სიხარულისგან გავიკრიჭე. მაგრამ ძალა გამომელია მალევე და ისევ ანდრეას დავეყრდენი.
- წავიდეთ.- შუბლი შუბლზე მომადო. თავი დავუქნიე და აუზიდან ამოვედით.

***
- სახლში გეჩქარება?- ორაზროვნად მკითხა.
- არა რახდება?
- მაშინ ჩემთან მივდივართ.
ამოვიხვნეშე და საზურგეს მივერყდენი. მანქანას მშვიდად ატარებდა.
- ხომ გითხარი ჩემითაც შემიძლოა სიარული
- ეგ არაფერ შუაშია
-აბა?
მხოლოდ გამიღიმა და გაზზს ფეხი უფრო ძლიერ მიადგა.


აბა ემოციები!! ისეთები გელიით.
რას ფიქრობთ ანდრეას წარსულზე? მისი და მარიამის ურთიერთობაზე? თორნიკეზე, ლუკაზე..
გელით!скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Moonlight17

ისე გვიან დაიდო მე შემტკივა გული... გთხოვთ მითხარით რომ არ დარჩათ ეს თავი წაუკითხავი..

 


№2  offline წევრი ნათია21

გამოვშტერდი scream ანდრია და ლიზა astonished შოკში ვარ :დდ მე პირადად ვგიჟდები ამ ისტორიაზე, შენ არ იცი როგორ მოუთმენლად ველოდები ხოლმე, დღესაც ასე ვიყავი :დდ შენ წერე და ვისაც მოსწონს ის აუცილებლად წაიკითხავს heart_eyes innocent kissing_heart

 


№3  offline წევრი Moonlight17

მარლობა საყვარელო❤️❤️ რას იფიქრებდა ანდრეა რომ ერთი ღამის გოგო ოჯახის ეევრი აღმოჩნდებოდა :დდ
ნათია21
გამოვშტერდი scream ანდრია და ლიზა astonished შოკში ვარ :დდ მე პირადად ვგიჟდები ამ ისტორიაზე, შენ არ იცი როგორ მოუთმენლად ველოდები ხოლმე, დღესაც ასე ვიყავი :დდ შენ წერე და ვისაც მოსწონს ის აუცილებლად წაიკითხავს heart_eyes innocent kissing_heart

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.