შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნადირობა (სრულად)


19-12-2018, 16:15
ავტორი ფ ე ფ ო
ნანახია 23 056

უაღამე ახალი გადსული იყო ნიჩბებით შეიარაღებულმა, ორი მამაკაცის მაღალმა სილუეტმა სწრაფი ნაბიჯით რომ გადაჭრა გზა და სასაფლაოს ჟანგმოდებული ჭიშკარი ჭრიალით გააღო. მაღალი ბალახში შეაბიჯა და სწრაფად გაემართნენ სასაფლაოს სიღრმისკენ.მაღალი ნაძვნარით დაფარული სოფლის სასაფლაო ცაზე ჩამოკიდებულ სავსე მთვარეს გაენათებინა, რომელიც ხან მიიმალებოდა ღრუბლებში და ხანაც გამოჩნდებოდა.თითქოს აზარტში შესული დამალობანას თამაშობსო.მაღალ ბუჩქებში პატარა ცხოველმა გაიფაჩუნა,სადღაც ყვავმა დაიჩხავლა და ნაძვის კენწეროზე ღამის გუშაგმა გამოანათა თავისი სიბნელეს შეჩვეული თვალები.ძველ და უკვე მივიწყებულ სასაფლაოზე,ჯარისკაცებივით ჩარიგებულიყვნენ მაღალი საფლავის ქვები...ერთი -ორგან უპატრონოობისგან გავერანებულ საფლავს ღობე მორღვეოდა და თავთან ჩარჭობილი ჯვარი შინაურ ცხოველს გადაეთელა...
-ზუსტად იცი სადაც არის?-გადმოხედა შედარებით მაღალმა თავისზე ერთი თავით დაბალს რომელისაც ნიჩაბი მხარზე გაედო და ზემდან მოხვეული მკლავით სიგარეტის მოკიდებას ცრდილობდა.
-მე რა ჩემი ფეხები ვიცი, გუშინაც აქ ვიყავი თუ?-მოუკიდა როგორც იქნა და ღრმად ჩაისუნთქა კვამლი.
-ამის დედას შევეცი!-ამოიღმუვლა მაღალმა და ფეხსაცმლის ძროხის ფუნაში დასვრილი ძირის ბალახზე გაწმენდას შეეცადა.-შენი პატრონი მოვტყან.
დაბალმა სიგარეტის ახალმოკიდებული ღერი მოისროლა და მარცხნივ გადაუხვია რამოდენიმე მეტრი გაიარა და დაბალი მესერით შემოღობილ საფლავთან შეჩერდა.ინტერესით დააკვირდა მაღალ ქვაზე გამოსახულ შავთეთრ სურათს და შიგნით უპარდონოდ გადააბოტა .
-რაქენი იპოვეე?-ზურგს უკან მიადგა მაღალი.
-ესაა?-სურათის ქვეშ წვრილი ასოებით დაწერილი სახელი და გვარი ამოიკითხა და წელში გასწორებულმა ორი თითი მიუკაკუნა ქვას-ცვეტში ეგაა რაა.
-ჰეე რა კაციი...-გაიკრიჭა მაღალიც და მესერს სხარდატ გადაევლი.-ისე ძმაოო.. ამდენი ფული გქონდეს და ეგრე ტრაკულად მოკვდეე?! მაგრად ტეხავს!
სულ მალე ირგვლივ ჩამოწოლილ სამარისებულ სიჩუმეს მიწაში ჩასობილი ნიჩბების და არეული სუნთქვის ხმა არღვევდა.

* * *
ზუსტად არ ახსოვს რამდენი დალია, მაგრამ უგონოდ მთვრალი და საღ აზროვნება დაკარგული რომ არ ყოფილა ეგ კარგად ახსოვს...ახსოვს როგორ სექსუალურად იხდიდა საცვლებს მის წინაშე მდგარი ქერა ქალბატონი,ისიც ახსოვს სიამოვნებისგან აკრუსინებული ისე მჭიდტოდ რომ ეკვროდა მთელს სხეულზე გონის დაკარგვამდე მიბყავდა.მსხვილი ტუჩები ჰქონდა,არეული მზერა ალბათ სამი- ოთხი ზომა მკერდი და მკვრივი უკანალი სექსის დროს პირდაპირ რომ გიწვევდა დასარტყმელად...იმდენად აქტიური და იმდენად ენერგიული იყო თითქმის დილამდე არ გაჩერებულან და ბოლოს სიამოვნებისგან გაბადრულ ქალს ისე ტკბილად დაეძინა იფიქრებდით ,სიზმრად სამოთხეს ხედავს და თავად ამ სამოთხეში მობინადრე ანგელოზიაო.ანგელოზი ნამდვილად არ იყო...არა მართლაც არ იყო .ან თუ იყო ზნედაცემული უფრო შესატყვისებოდა მის ყოფას.ხო ზნე დაცემული ქერა ანგელოზი ელასტიური ტანით და უშრეტი ენერგიის წყაროთი.სახელიც არ უკითხავს,რომელ სახელზე იყო ლაპარაკი როცა ორივეს ალკოჰოლი ტვინში ურტყავდა და მოჭარბებული ჰორმონები გარეთ გამოხეთქვას ლამობდნენ.
საწოლის თავთან,ტუმბოზე მობილური აწკრიალდა და პირდაპირ აიძულა თავი დაეხსნა ძილის სასიამოვნო მარწუხებისგან.ნომრისთვის არც დაუხედუა ისე უპასუხა.
-ალო!-ბალიშში სახეჩარგულმა ყრუდ ამოიდუდღუნა.
-დროულად განყოფილებაში ! გურამი გაცეცხლებულია ეკლებზე ზის!
-აუ რატო შემე@ციით?-ამოიოხრა და საწოლის თავს მიეყრდნო ზურგით-მთვრალი ვარ ,მთვრალი და უძინარი.
-ქერა თუ შავგვრემანი?- ეშმაკურად ჩაიცინა ხაზის მეორე ბოლოს მყოფმა მამაკაცმა.
-ალბინოსი...
-ნუ გაატრაკე.
-მარტო ვერ მიხედავ?-სახე მოისრისა მამაკაცმა და გვერდით მწოლიარე ქალს გადახედა რომელიც შეირხა.საწოლიდან ფრთხილად წამოდგა და ფანჯრისკენ გადაინაცვლა.-მიდი რა ძმობას გაფუცებ!
- შანსი არ გაქვს @შვილი ვიყო!ადექი გამოეთრიე, გორში მივდივართ,ისეთი საქმეა მაგრად გავერთობით...გელოდები!-პასუხს აღარ დალოდებია ისე გათიშა ტელეფონი.
-დედას შევეციი..-ამოიოხრა მამაკაცმა და აბაზანისკენ გადაინაცვლა,სწრაფად გადაივლო წყალი შავი ჯინსი ამოიცვა,ფეხები კონვერსის კედებში ჩაჰყო და უკვე ლიფტთან მისულმა გაუყარა მკლავები მოკლესახელოიან მაისურში.
განყოფილებაში მისულს კარის ზღურბლზე მეწყვილე, გიორგი ლაღიძე მოეგება და მის დანახვეზე სახე ისე დაჭყანა რაც იმის მანიშნებელი იყო ,რომ საშინლად კი არა უსაშინლესად გამოიყურებოდა.მუყაოს ჭიქაში ჩამოსხმული უშაქრო ყავა გაუწოდა.
-რას გავხარ? ტანკმა გადაგიარაა?
-არა ქერამ..-კბილებში გამოსცრა მამაკაცმა და თავი ძლივს შეიკავა ყურებამდე გაბადრული მეგობრისთვის სიფათში მაგრად რომ არ ეხია.-რახდება? რამე ისეთი თუ არ არის რაც ჩემი მშვიდი ძილის მიზნობრივად დარღვევას გაამართლებს დაგხოცავთ ყველას...
-წამოდი და გაიგებ.-მხარზე ხელი მიჰკრა ლაღიძემ და უფროსის კაბინეტისკენ წაიყვანა.კარი შეაღო და პირველმა შეყო თავი.
-ბატონო გურამ!
-მოდი ლაღიძე, მოდი!...სად არის ის ბედოვლათი?!-წარბის აწევით იკითხა მამაკაცმა და ლაღიძის უკან მდგარის დანახვაზე სახე დაუსერიოზულდა.
-აგვიანებ როგორც ყოველთვის ნიკოლოზ!
-რატომ გავიწყდებათ ეს დედანატყნავი რომ მეც ადამიანი ვარ,ხანდახან ვსვამ ,ვაჭამ და ვფსამ...ხოო ქალებშიც დავდივარ და სხვათა შორის მეძინა და საერთოდაც მე შვებულებაში ვარ!-სიგარეტის კოლოფი ამოიღო მობეზრებული სახით ნიკამ და სავარძელზე დაეხეთქა.
-აქ ნუ ეწევი!- წარბები შეყარა გურამმა.
-რაიყო? პილიციაში მიჩივლებთ?-გაიცინა ნიკამ და ღრმად შეისუნთქა სიგარეტის კვამლი.-ჰე,დაიწყეთ ახლა რატომ ვარ მე,შვებულებაში მყოფი კაცი დილის ხუთ საათზე განყოფილებაში? რომ მახსენდება სახლში,ჩენს ლოგინში ვინ დავტოვე ტირილი მონდებაა!!-არარსებული ცრემლები შეიმშრალა ნიკამ.
-გორში მიდიხართ შენ და გიორგი...სასაფლაოზე დღეს ღამით დაუდგენელმა პირებმა ვინმე ავთანდილ ჯოლოგავას ნეშტი ამოიღეს მიწიდან და მიიმალნენ.-ჭაღარა წვერზე ხელი ჩამოისვა გურამმა.
-კარგი რა გურაამ ,კარგი ტო! რა გორი და სასაფლაო მაგის დედაც...არ გინდა ამ საქმეზე ვინმე დამწყები გაუშვაა?-შეიცხადა ნიკამ.
- დათუნაშვილი მაგრად ატრაკებ!-ტონს აუწია გურამმა
-რატო ვატრაკებ ტო?! ვიღაც კაცის დამპალი მძორის მოსაძებნად გვიშვებ ამხელა ხალხს...როცა, შეიძლება სიცოცხლეში იმდენად თეს@ლი და გარე@წარი იყო ბევრს გაუმწარა ცხოვრება...პახოდუ დილას მაღვიძებ დედამოტყნული ...რაჯანდაბა ჰქვიაა?-გურამის წინ დადებულ საქაღალდეს დასწვდა და ჩაიხედა.-ხოო ვიღაც ავთოს...ავთუნას თუ ავთუთუნას გამო?!-თეატრალურად შეიცხადა მამაკაცმა და სიგარეტის ღერი ყავის ჭიქაში ჩაუძახა.ლაღიძე გულმოდგინებით შეეცადა ტუჩის კუთხეებში გაპარული ღიმილი დაეფარა მაგრამ, შეუძლებელი იყო ...მოაღო პირი და იმხელა ხმაზე ახარხარდა გაოგნებული გურამი და ნიკა წარბაწეული უყურებდნენ წელში ორად მოკეცილ გიორგის.
-აბა დამშვიდდი!-ხმა გაიმკაცრა გურამმა და მკვლელი მზერა მოავლო დათუნაშვილს და გიორგის სუნთქვის დარეგულირებას რომ ცრდილობდა.-ეს ავთუთუნა თავის დროზე წამყვანი ფიგურა იყო ბიზნესში.
-როდის? კომუნისტების დროს?-ისევ გაეცინა ნიკას.
-მაგრად ატრაკებ შენ ძმობას გეფიცები!აქ ლაზღანდარობას არ ჯობია დროულად აიბარგოთ და დააწვეთ გორშიი? რაც მალე მიხვალთ მალე მორჩებით ამ საქმესაც...ნებისმიერი წვრილმანი მაინტერესებს-წარბი აუწია ნიკას და კარისკენ ანიშნა დროულად გადიო.-ეს საქმე გამიხსენით და ნერე ზემოდან კიდევ ერთ თვიან ანაზღაურებად შვებულებას მოგცემ...დადექი ნერე და სვი,ფსი და იხმარე ქერა ნაშები! ახლა კი დაახვიეთ ა ქედან და საინტერესოს სანამ არაფერს ნახავთ არცკი დამირეკოთ.
მამაკაცებმა უკმაყოფილო სახით დატოვეს განრისხებული უფროსის კაბინეტი და სწრაფი ნაბიჯით დაეშვნენ კიბეზე.
ცა უკვე ალიონს ეგებებოდა და მუქი სილურჯე მტრედისფრად შეღებილიყო...ქალაქის მკვიდრთ ნელ ნელა შეფხიზლება დაეწყოთ და კანტი კუნტად მიმოდიოდნენ ცარიელ ქუჩებში.ნარინჯისფერ უნიფორნაში გამოწყობილი მეეზოვე ყურში გაჩრილი ყურსასმენებით,ღიღინ- ღიღინით ხვეტავდა ბორდიულის კიდეებში დაყრილ ნაგავს...მაწანწალა ქუჩის ძაღლები კი ნაგვის ყუთებთან დარჯად დამდგარიყვნენ და ელოდნენ როდის როდის გადააგდებდა ვინმე ჭამისთვის ვარგის პროდუქტს.
-ჩემი მანქანით წავიდეთ,გზაში დავითრევთ რამე ენერგეტიკულებს ...ან ვაბშე, ყავა დავლიოთ თუარა ისე ვარ შეიძლება სადმე ავყირავდე და მიმეძინოს.-სახეზე მოისვა გრილი ხელები დათუნაშვილმა და ეზოში გაჩერებული ჯიპისკენ სწრაფი ნაბიჯით გაიკვლია გზა.
2
კარგად გათენებული იყო გორის ცენტრში,პოლიციის შენობასთან რომ გააჩერა მანქანა დათუნაშვილმა.მზე უკვე გვარიანად აცხუნებდა და სიცხისგან ადუღებულ ასფალტს ბუღი ასდიოდა.ყავის მუყაოს ჭიქები და მინერალურის ცარიელი ბოთლი იქვე განთავსებულ ნაგვის ყუთში გადაუძახა გიორგიმ და შენობისკენ წასულ დათუნაშვილს ფეხდაფეხ მიჰყვა.შენობა ახლად გაღვიძებულ ფუტკრების სკას მოგაგონებდათ...გულის გამაწვრილებლად ზუზუნებდა და ფორმიანი თანამშრომლები წინ და უკან დაიარებოდნენ საქმიანი სახეებით.სტუმრების გამოჩენამ უკლებლივ ყველას ყურადღება მიიქცია და საქმის მწარმოებელი შუახნის მამაკაციც სხარტად შეეგებათ მოზრდილ ფოიეში შესულ, ქალაქელ კოლეგებს.
-გამომძიებელი შიო ანდრონიკაშვილი.-ხელი გაუწოდა მამაკაცმა დათუნაშვილს.
-ბატონო შიო...-გაიღიმა დათუნაშვილმა და მის გამოწვდილ მარჯვენას თავისი შეაგება.-ნიკოლოზ დათუნაშვილი და გიორგი ლაღიძე.
-კაბინეტში წამობრძანდით -ხელი გაურკვეველი მიმართულებით გაიქნია ანდრონიკაშვილმა და თავად წინ წავიდა.-ყავას ხომ მიირთმევთ?ჩემი სვეტა არაჩვეულებრივ ყავას ამზადებს.-პასუხს აღარ დალოდებია ისე სთხოვა იქვე მოზრდილ მუხის მაგიდასთან,კომპიუტერის ეკრანზე მიშტერებულ ზემოდ ხსენებულ სვეტას.შუა ხნის ფორმიან ქალს რომელიც სავარაუდოდ სოციალურ ქსელში დაძვრებოდა და სახეზე ცოტა არ იყოს უკმაყოფილო გამომეტყველება აკრული, უსიტყვოდ წამოდგა მბრუნავი სავარძლიდან და უფროსის დავალების შესასრულებლად ისე დუნედ გაემართა სასწრაფო რომ ყოფილიყო, პაციენტტთან წლის თავზე მივიდოდა.
მოზრდილ კაბინეტში შეუძღვა ანდრონიკაშვილი მამაკაცებს და ტყავის შავ სავარძლებზე ზრდილობიანი მანერით დასაჯდომად მიუთითა.თავად, სამუშაო მაგიდისკენ გაემართა და გორგოლაჭებიან სავარძელში მოთავსდა.
-უცნაურობები ხდება ჩვენს ქალაქში და მაგიტომ ვთხოვეთ დედაქალაქს დახმარება-გაარკვია მამაკაცები და თან მწეველისთვის დამახასიათებელი გაყვითლებული ხელის თითები დაბალ წვერზე ჩამოისვა.
-სიამოვნებით დაგეხმარებით.-სახეზე თვალისთვის ადვილად შესამჩნევი ყალბი ღიმილი აიკრა ლაღიძემ.
-თუ შეგიძლიათ იქნებ გაგვაცნოთ საქმისთვის მოპოვებული მასალები და შემდეგ ინციდენტის ადგილის დათვალიერებაც გვინდა.-სიგარეტის კოლოფი მოიმარჯვა დათუნაშვილმა და ნებართვა არც უთხოვია ისე მოუკიდა ერთ ღერს.
- სამწუხაროდ ბევრი არაფერი გვაქვს-ლურჯი საქაღალდე გაუწოდა მამაკაცს შიომ.-ბიზნესმენი იყო ჯოლოგავა,გორის გარეუბანში მდებარეობს მისი სახლი...ნუ, სახლი თუ ჰქვია იმ გრანდიოზულ შენობას-ჩაიცინა ანდრონიკაშვილმა.- წელიწად ნახევრის წინ გარდაიცვალა გულის შეტევით და საგვარეულო სასაფლაოზე იქნა ჩვეულებრივი მოკვდავივით დასაფლავებული.
-ოჯახის წევრები,შვილები,შვილიშვილები ცოლი თუ ჰყავს და სად იმყოფებიან ამჟამად?-არაფრის მომცემი საქაღალდე დახურა დათუნაშვილმა და სავარძლებს შორის განთავსებულ შუშის ზედაპირიან მაგიდაზე უდიერად მიაგდო.
-კი ..ორი შვილი ჰყავს ქალ-ვაჟი.ორივეს თავ-თავისი ოჯახი ჰყავს...სახლში ამჟამად მისი დისშვილი და ხანშიშესული ცოლი ცხოვრობს.ვაჟი ვალერი ჯოლოგავა საქართველოს ფარგლებს გარეთ იმყოფება კერძოდ,დიდ რუსეთში.ქალიშვილი ეკატერინე კი ,ქმარშვილთან ერთად დედაქალაქში ცხოვრობს.
-ვფიქრობ აქ გასარკვევი მეტი არაფერი გვაქვს-ფეხზე წამოდგა დათუნაშვილი-თქვენის ნებართვით ვინმემ იქნებ გაგვიწიოს გიდობა სასაფლაოს დავათვალიერებთ და მერე მის მეუღლეს ვესტუმრებით.
-მე წამოგყვებით...-სხარტად წამოდგა სავარძლიდან შიო.-მე და ჩემი თანაშემწე ერეკლე...და ყავა რომ არ ...
-არ შეწუხდეთ მივირთვით გზაში-სიტყვა შუაზე გააწყვეტინა გიორგიმ და უკვე კარისკენ მიმავალ დათუნაშვილს გაჰყვა.
-იქნებ ჩვენი მანქანით წავსულიყავით? -კუთვნილი რენჯროვერისკენ მიმავალი დათუნაშვილი შეაჩერა შიომ.
-თქვენ და ბატონი ერეკლე წინ გაგვიძეხით-შიოს გვერდით მდგარ 25,26 ოდე წლის ყმაწვილზე შეაჩერა დაკვირვებული მზერა დათუნაშვილმა -მე და ბატონი გიორგი კი ჩვენი მანქანით გამოგყვებით უკან.
-კარგით-მხრები აიწურა შიომ და რატომღაც უკმაყოფილო სახით მოთავსდა "ტოიოტას" ფირმის მანქანაში.-თვალი არ მოაშორო ამ ორს ერეკლე-გადაულაპარაკა საჭესთან მჯდომს ანდრონიკაშვილმა და ღვედი უკმაყოფილო გამომეტყველებით ისე ძლიერად მოქაჩა თითქოს რამეში დანაშაული მიუძღოდა.
25 წუთიანი მოხრეშილ გზაზე სიარულის შემდეგ წინ მიმავალმა "ტოიოტამ "გზიდან გადაუხვია და აღმართს შეუყვა სწრაფად აიარა და მარცხნივ, მაღალი ნაძვნარისკენ გადაუხვია.ასიოდე მეტრი გაიარა და ჩაჟანგულ რკინის ჭიშკართან შეჩერდა რმელიც, ჩვეულებრივი მართულხლართის ღობეზე დაეყენებინათ და იქვე შესასვლელში,ერთ ოთახიანი ფიცრულის კარს ძეძვის ღობით ემიჯნებოდა.ფიცრულის ფანჯარაზე გასული წლების გაყვითლებული გაზეთები აეკრათ რაც ალბათ, ფარდის მოვალეობას ასრულებდა. შესასვლელ კართან კი ვეებერთელა ნათურა დაემაგრებინათ...
შიო და მისი მეწყვილე მანქანიდან გადმოვიდნენ და მამაკაცებს მაღალი, ხმელი ბალახით დაფარული მდელოსკენ გაუძღვნენ რომელიც სავსე იყო ძველი და ახალი საფლავებით.
-ეს სასაფლაო აღარ ფუნქციონირებს?-ინტერესით იკითხა გიორგიმ და გარემო მოათვალიერა.
-არა. ახლა მიცვალებულებს გადასწვრივ, მთის ფერდობზე კრძალავენ-ხელი გაიშვირა შიომ მოპირდაპირე პატარა მთის ფერდობისკენ სადაც, მზის შუქზე პატარა ეკლესიის გუმბათი ოქროსფრად ელვარებდა.
-დაიხურა ეს სასაფლაო. აქ მხოლოდ ის მიცვალებულები იკრძალებიან რომელთაც, წინასწარ ჰქონდათ მიწა მოზომილი და შესაბამისად მესერ შემოვლებული.აი ,ბატონი ავთანდილის შებილწული საფლავიც.-პოლიციის ყვითელი ლენტით შემოღობილი ჩაჟანგებული რკინის პატარა მესერთან შეჩერდა რომლის შიგნითაც მოზრდილ ორმოს შავად დაეღო პირი..ორმოს თავთან რკინისავე, მზე-წვიმისგან ფერგადასული ჯვარი ჩაერჭოთ და მის გვერდით დაახლოებით მეტრა,მეტრა ნახევრიანი შავი ქვა დაედგათ ზედ გამოსახული შარვალ-კოსტუმიანი ჭაღარა მამაკაცის შავ თეთრი სურათით.
-ზედმეტად ჩვეულებრივი საფლავია-მესერთან ჩაჯდა ლაღიძე და ინტერესით დააკვირდა ახალ ამოთხრილ მიწის გორას.
-აბა რას ელოდი ?-ჩაიცინა დათუნაშვილმა და მხარზე მეგობარს ხელი მიჰკრა.-ფარაონივით აკლდამაში ხომ არ დამარხავდბენ,ბევრი ოქროსა და ძვირფასეულობის გარემოცვით.
-ეგ რა შუაშია? ბებიაჩემსაც კი მარმარილოს მესერი აქვს და ამას ჩვეულებრივი რკინიის?
-ბებიაშენი განაბი იყოო?!-ირონიულად გადაულაპარაკა მეგობარს დაბალი ხმით ნიკამ.
-ეს მე მგონის რაღაცას მალავს-მოშორებით გასული შიოსკენ თვალით მიუთითა გიორგიმ და ხმას უფრო დაუკლო რადგან, ანდრონიკაშვილის თანაშემწე სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ყურებდაცქვეტილი თვალს არ აშორებდა არცერთს.
-და ის მეორე გიენასავით რომ იყურება!-გაეცინა ნიკას-სურვილი მიჩნდება ამ თხრილში ჩავაყუდო თავით.-სიგარეტს მოუკიდა პარალელურად და მესერს გადააბიჯა უფრო დაკვირვებით, რომ შეეთვალიერებინა იქაურობა.-აქ თქვენმა ექსპერტებმა იმუშავეს?-დაბრუნებულ ანდრონიკაშვილს მიუბრუნდა ნიკა.
-კი და სახარბიელო და ხელჩასაჭიდი არაფერი უნახიათ.
-გასაგებიაა-ღრმა ნაპასი დაარტყა დათუნაშვილმა და ირგვლივ დაკვირვებული მზერა მოავლო.-იქ პატარა ფარდულში...
-ხოო იქ სასაფლაოს დარაჯი,უსახლკარო თენგიზა ცხოვრობს...ლოთია.
-და წუხელ ღამით სად ბრძანდებოდა ბატონი თენგიზი? დაიკითხა უკვეე?
-ალბათ ,მთვრალს მკვდარივით ეძინა.-მხრები აიჩეჩა უხერხულად ანდრონიკაშვილმა და ფარდულისკენ მიმავალ დათუნაშვილს გაეკიდა-რას ფიქრობთ შეიძლება დაენახა რამეე?
-ახლავე გავარკვევთ...ისე, თავში აზრად რატომ არავის მოგივიდათ მისი დაკითხვა?-უკვე ფარდულს მიახლოვებული წელში მოიხარა და ფანჯრის ღრიჭოში შეიხედა.-აქ არავინაა...
-აი, ხომ ვამბობდიი?-თითქოს ნიშნის მოგებით წამოიძახა შიომ.ამ დროს ფარდულის მეორე მხარეს რაღაც გაჯახუნდა და სულ მალე წელში მოხრილი ,გამხდარი მამაკაცის ფიგურა გასხლტა და თავქუდ მოგლეჯილი გაიქცა სასაფლაოების მაღალი ქვებს შორის.
-!-სიგარეტის ნამწვი მოისროლა დათუნაშვილმა და გაქცეულს გაეკიდა უკან მიჰყვა გიორგიც.-მე მარცხნიდან მოვუვლი...უკან მიჰყევი!!
დაუყვირა მეწყვილეს ნიკამ და სხარტად გადაევლო ახალგაზრდა ქალის გამოსახულებიან თეთრ ქვას.რკინის მესერზე გადაახტა და დაბალი ბეტონის კიბეზე აირბინა.
-სად დედიტყვნაში მირბიხარ შე ნაბო@ზარო?!-გამოსცრა კბილებში და უკან მიყოლილი მდევრის შემხედვარე დამფრთხალ დარაჯს რომელიც ,უკან უკან იხედებოდა და ცრდილობდა ლაღიძეს დასხლტომოდა.წინიდან მოუჭრა გზა.მოულოდნელობისგან კაცი ერთიანად შეჩერდა და აქეთ- იქით გაიხედა სხვა, გასაქცევი გზის მოძებნის იმედით.
-გამარჯობაა!-მრისხანედ გამოსცრა კბილებში ნიკამ და დამფრთხალ კაცს სახეში ისეთი სიძლიერით ხეთქა მუშტი.კაცი შეტორტმანდა და მოწყვეტით დაენარცხა ხმელი ბალახით დაფარულ მიწაზე.
-მე არაფერ შუაში ვარ გეფიცებით...არაფერი დამინახავს...გეფიცებით.-ხელები საწყლად ასწია ჰაერში დათუნაშვილის თავზე წამომდგარი სილუეტის დანახვისთანავე.
-აბა რა იყო დაჭერობანას გვეთამაშებოდიი?!-გაიცინა დათუნაშვილმა და მამაკაცთან ჩაჯდა.-სად გარბოდი?!
-არაფერი დამინახავს,არაფერი დამინახავს...
-გასაგებია მაგრამ, რაიცი ჩვენ ვინ ვართ და იქნებ საერთოდაც ტურისტული ექსკურსია გვაქვს ამ სასაფლაოზე შენ სად დედისტყვანში გარბოდიი?
-იმას...თვალში ისედაც არ მოვდივარ...-ხელი უმისამართოდ აიქნია კაცმა-მითხრა კიდევ რომ გადამეყარო სადმე, ვერ გადამირჩებიოო...-სულს ძლივს ითქვამდა ჯერ ისევ დარტყმისგან დარეტიანებული დარაჯი
-ვინ იმას?-თვალები დააწვრილა დათუნაშვილმა-ჰე ამოღერღე...
მამაკაცმა პასუხის გაცემის მიზნით პირი დააღო მაგრამ, საუბარი თავზე წამომდგარმა ანდრონიკაშვილმა და მისმა მეწყვილემ შეაწყვეტინათ.
-თენგიზ...ისევ დალიეე?-მზერაში მრისხანება გაურია შიომ.
-მე ...უფროსო...მე...-აბლუყუნდა მამაკაცი.
-ადექი და დაახვიე აქედან თუ არაფერი გაქვს სათქმელი.
-კარგით...კარგით...-შეძლებისდაგვარად სწრაფად წამოდგა დარაჯი და იქაურობას გაეცალა.
-ვფიქრობ აქაურობა დავათვალიერეთ უკვე.. ჩემი დახმარება ისევ თუ არ გჭირდებათ მიგაცილებთ ცენტრამდე და მე საქმეს დავუბრუნდები.ხომ ხედავთ? გასართობად არ მცალია-ტონში სიცივე გაურია ანდრონიკაშვილმა და ნიკოლოზს ისეთი მკვლელი მზერით გადახედა ,დათუნაშვილმა ბეწვზე დაკიდებული ნერვები ძლივს მოთოკა აქავებული ხელებისთვის, რომ არ მიეგდო ზედმეტად თავდაჯერებული შიო ანდრონიკაშვილი.
-კარგით,წავიდეთ!-სიტუაცია განმუხტა ლაღიძემ და ნიკას ისე გადახედა სისულელე არ ჩაიდინოვო აბრთხილებდა მზერით.
-რაღაცას მალავს ეს დედამოტყნული-ჯიპის კარი ხმაურით მიიკეტა ნიკამ და მანქანის ძრავი ჩართო.-დაინახე რა გააკეთა?აშკარად არ შედის მის ინტერესებში ამ საქმის გახსნა...
-მეც ეგ ვიფიქრე...-სიგარეტს მოუკიდა გიორგიმ-ანდრონიკაშვილს და მის დაგეშილ ლაქიას უნდა ვუთვალთვალოთ.
-შევურყევ მე მაგას იმ ყოვლისშემძლეობის თვითდაჯერებას.-ჰაერი ღრმად შეიაუნთქა დათუნაშვილმა და თავის მხარეს შუშა ბოლომდე ჩანოსწია.
-წავიდეთ ახლა და ქალბატონი ჯოლოგავა მოვინახულოთ!-ღვედი შეიკრა გიორგიმ.
-ჩათლახი ვიყო მაგარი აზარტში შევედი და ვფიქრობ კარგი დროსტარება გველოდება წინ-გაიცინა ნიკამ და საჭე მკვეთრად გადაატრიალა პარალელურ ქუჩაზე გადასახვევად.
ანდრონიკაშვილი მართალი გამოდგა.ჯოლოგავას მაღალი გალავნით შემოსაზღვრულ უზარმაარ აპარტამენტებს უბრალოდ სახლი არ ეთქმოდა.მაღალ ჭიშკართან მდგარნი, დიდხანს რეკავდნენ ზარს. მაგრამ სამწუხაროდ კარი არავის გაუღია და არც მასპინძლობაზე გამოუთქვამთ დიდი პრეტენზია.აქეთ იქით უაზროდ ყიალს ქალაქში დაბრუნება არჩიეს და პირდაპირ განყოფილებაში მივიდნენ გურამთან ანგარიშის ჩასაბარებლად...საიდანაც, საკმაოდ გვიან გამოვიდნენ და დატვირთული დღის შემდეგ ცოტა აზრზე მოსვლის მიზნით თითო ჭიქა ვისკის დალევა გადაწყვიტეს ქალაქის საკმაოზე პოპულარულ ბარში.

* * *
ბარში ხალხმრავლობის მიუხედავად საკმაოდ სიმშვიდე და სასიამოვნო გარემო იყო.შორეულ კუთხეში წითელი აგურით ნაშენი თაღის მიღმა ,მაგიდასთან სამ გოგონას დაეკავებინა ადგილი და ჭორაობის პარალელურად კოქტეილს წრუპავდნენ.
-ვაიმეე აბა რას ელოდი მაგდაა?! ერთი საათის გაცნობილმა ტიპმა პირდაპირ ღამის კლუბიდან მოგხსნა იაფფასიანი კახპ@ასავით და დილამდე გჟიმავდა...-თვალები აატრიალა წაბლისფერთმიანმა გოგონამ.თაფლისფერ თვალებს ანცად რომ აელვარებდა...სწორი კორნუსა ცხვირი,მსხვილი ვნებიანი ტუჩები და მაღალი ყელი ჰქონდა.მოშიშვლებულ ლავიწებზე ურჩი კულულები დაჰყროდა და ღრმად ამოჭრილი უბრალო მაისურიდან, სავსე მკერდი თითქოს ამოხტომას ლამობსო.გრძელი ფეხები ერთმანეთზე გადაედო და გახეული ჯინსის შარვლიდან მოშიშვლებული მუხლისთავები იმდენად ლამაზად და გამომწვევად იყურებოდნენ, ვენებში სისხლს გაგიყინავდათ.თლილ თითებს შორის სიგარეტის ანთებული ღერი მოემწყვრდია რომელსაც, სავსე ტუჩებსშორის მოიქცევდახოლმე და შემდეგ ისევ მოსწყვეტდა...პირიდან სწორ ზოლად გამოსული სიგარეტის კვამლიში ეხვეოდა და რაღაცნაირად აჯადოებდა მნახველს.
- აბა შენსავით ჭიების შესაჭმელად კი არ მინდაა?!-ტუჩი აიბზუა ზემოდხსენებულმა მაგდამ ქერა, ეშხიანმა ლამაზმანმა და ისეთი მზერით გადახედა დაქალს იფიქრებდით სადაცაა ეცემა და თმებს გააცლისო.-შენ და საბა კოცნას რომ არ გასცილებიხართ მთელი სამი წელი...
-აი გაფიცებ ეგ რა შუაშიაა?-სიგარეტის ღერი საფერფლეზე დააგდო წაბლისფერთმიანმა.
-აუ მორჩებით ახლა ორივეე?!-მოთმინება დაკარგულმა მესამე გოგონამ ხმა ამოიღო და ორივეს დაუტია.
-აი,მე რა დავაშავეე ანაბელ?!-სასაცილოდ შეიცხადა მაგდამ
-ღმერთო ჩემო... ორივე რაღაც სისულელეზე რომ კამათობთ ვერ ხვდებით?და საერთოდაც საბას და მარიამის კოცნები რა შენი გასარჩევიაა? იქნებ არ უდგება იმ საწყალს და მაგიტომ არ უჩნდება ჩვენს გოგოსთან უფრო წინ წასვლის სურვილიი?!-აკისკისდა და ბარს თვალი მოავლო.-ღმერთო რა კაცებიი?!-შეთქმულივით ჩაილაპარაკა უცებ და სამმა წყვილმა თვალმა კარისკენ გადაინაცვლა სადაც, იმ წუთს შემოსული ორი მამაკაცი ნელი ნაბიჯით მიიწევდნენ ბარის დახლისკენ.
-ღმერთო, ის არის!!-პირზე ხელი აიფარა უცებ მაგდამ.
-ვინ იის?!-თითქმის ერთ დროულად შესძახეს გოგონებმა.
-ვისზეც გიყვებოდით..აი ის ლურჯი მაისურით.
-ჯანდაბაა-სახეზე ხელი დაინიავა სიცილით ანაბელმა-ამ კაცს მეც დავუწვეობოდი გაცნობიდან ათ წუთში და ალბათ, რეკორდს დავამყარებდით...ყველაზე სწრაფი სექსი გამარჯობის მერე...
-ფუ ..იდიოტები-ჩაიცინა მარიამმა და მაგიდაზე დადებულ თავის ტელეფონს დახედა რომელზეც ახალი შეტყობინება მოსულიყო.

* * *
ნიკოლოზ დათუმაშვილი 8 წლის იყო მისმა მშობლებმა, ზურა და ლეილა დათუმაშვილებმა საზღვარ გარეთ რომ გადაწყვიტეს წასვლა და სკოლის მოსწავლე ნიკო ბებია ბაბუსა ანაბარა დატოვეს თბილიში.მოვეწყობით...ერთი ორ კაპიკს ვიშოვით და ნიკუშასაც უკეთეს მომავალ შევუქმნითო.პროფესიით იურისტი ზურა..თავის დროზე სახელმწიფო უნივერსიტეტში იურდიულ კათედრაზე სისხლის სამართალს კითხულობდა და იქ გადახდენილი პატარა ინციდენტი გამო, მოუწია სამსახურიდან დროებით წამოსვლა.ნიშნებზე მონადირე სტუდენტმა გოგომან დეკანატში უჩივლა ბატონმა ზურაბმა ჩემზე ძალადობა სცადაო და შიდა აუდიტის გადაწყვეტილებით ზურაბ დათუნაშვილი დროებით განთავისუფლებული გახლდათ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისგან.იმ გოგონამ სხვა რამოდენიმე ლექტორზეც, რომ მიუთითა ესენიც ძალადობდნენო ნათელი გახდა მისი ჩამოუყალიბებელია ფსიქიკის ამბავი და გოგონა იქნა გარიცხუკი უნივერსიტეტიდან. სამსახურში დაბრუნების შემოთავაზებაზე კი ზურამ უარით გაისტუმრა ყოფილი კოლეგები და ცოლთან ერთად საზღვრებს მიღმა გადაწყვიტა ბედის საძებნელად წასვლა. დიდი წვალების და გაჭირვების შემდეგ ზურამ და ლეილამ მართლაც აიწყეს იქ ცხოვრება და არც, პატარა ნიკუშას და მშობლებს აკლებდნენ რამეს.სკოლაში წარჩინებული მოსწავლე არასდროს ყოფილა..რთული გარდატეხის ასაკი ჰქონდა და ქალბატონ ვერიკოს და ბატონ ნიკოლოზს უჭირდათ თავზე ხელაღებული შვილიშვილის მოთოკვა თუმცა,ბაბუსი ავტორიტეტმა მაინც თავისი ჰქნა და ნიკოლოზიც მოთოკეს...სკოლის დამთავრების მერე უარი განაცხადა სასწავლებლად უცხოეთში წასვლაზე ჯავახიშვილში ჩაირიცხა იურდიულ ფაკულტეტზე და საკმაოდ წარჩინებულადა აიღო ბაკალავრის დიპლომი.შემდეგ, გერმანიაში გადაწყვიტა წასვლა და იქ გაიარა მაგისტრატურა. დოქტორანტურაზეც კი აპირებდა ჩაბარებას სამსახური, რომ შესთავაზეს ადგილობრივ პოლიციის განყოფილებაში.. უარი არ უთქვამს და იქ მიღებულმა 4 წლიანმა სტაჟმამ თავისი ქნა და სულ მალე, ფესვებს დაბრუნებულმა შემოთავაზება მიიღო შინაგან საქმეთა სამინისტროს ...მთავარი საგამოძიებო განყოფილების უფროს გამომძიებლის კანდიდატურაზე სადაც, უკვე თითქმის რვა წელი ხდებოდა რაც წარმატებულად მოღვაწეობდა და მის მიერ გახსნილი საქმეების ნუსხაში გამოცხადებული მადლობების სიგელებიც უხვად იკავებდა საპატიო ადგილს.დაწინაურების პწრსპექტივა კი კარზე იყო მომდგარი და თავის მომენტს ელოდე.
დააღვინებული და წარმატებული შვილიშვილის შემხედვარე ბებია ბაბუამ ,იმედიანად დაუტოვეს ვაჟა ფშაველაზე ოთხ ოთახიანი კეთილმოწყობილი ბინა თბილისის ერთ -ერთ სასურველ სასიძოს და თავად, მშვიდი სიბერის გასალამაზებლად სოფლის სახლს ესტუმრნენ სადაც, ბატონმა ნიკოლოზმა გასართობად და დროის გასაყვანად მეურნეობას მიჰყო ხელი...ქალბატონმა ვერიკომ კი წიწილები მოაშენა და დილა საღამოს მომღიმარი სახით ელაპარაკებოდა და თავს ევლებოდა.
გიორგი, სამსახურში დანიშვნის მეორე დღეს გაიცნო და მხიარულმა და გულკეთილმა ბიჭმა მალევე დაიმსახურა დათუნაშვილის კეთილგანწყობაც.ნიკოლოზის შრომისმოყვერეობით და შემტევი ხასიათით მოხიბლულმა გურამმა მალევე დაწყვილა ეს ორი და საერთოდ განუყრელები გახადა რაც ,გიორგის ვაჟკაცმა გაბრიელმა უფრო გაამყარა როდესაც 40 დღის ციცქნა არსება სიხარულით მონათლა დათუმაშვილმა და სასახელო ვაჟკაცად გაზრდა დაანათლა.
მდედრობითი სქესის უყურადღებობას არასდროს განიცდიდა სიმპათიური ნოკოლოზი.ხანდახან იმდენად აბეზრებდნენ თავს გამოცდილ მექალთანეს, რომ ზედმეტად ცუდი ხერხებითაც კი უწევდა მათი ჩამოშორება და ხშირად ეხვეოდა სასიყვარულო სკანდალებში.ერთი პრობლემა ჰქონდა..( ნუ პრობლემას მისი პარტნიორი ქალები უწოდებდნენ) არასდროს არ უყურებდა ქალს სერიოზულად და მათ მხოლოდ და მხოლოდ ხორციელი ვნებების დასაკმაყოფილებელ არსებებად მიიჩნევდა...ქალის პატივისცემა არ ესწავლებოდა დათუნაშვილს მაგრამ, პატივცემულ ქალებში მისი ერთი ან ორი დღის სექს პარტნიორები არასდროს შედიოდნენ.ასე იქნებოდა მაგდასთან მიმართებაშიც...არცკი ახსოვდა სახეზე, რომ არა ისევ ქერა სექსუალური ქალის აქტიურობა. საპირფარეშოსკენ წასულს ძლიერად ,რომ უბოძგა ზურგში და მამაკაცების ტუალეტში შეგდებულს მოურიდებლად დააცხრა ბაგეებზე.დათუნაშვილმა აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრო ისე მიახეთქეს ზურგით კედელზე და მასზე ერთი თავით დაბალი ქალის ლერწამივით ტანი მჭიდროდ აეკრა სხეულზე.
-ჯანდაბაა...-მის ტუჩებზე ამოიოხრა ქერამ და ჰაერის ჩასასუნთქად დაღებულ პირში მოქნილი ენით ურცხვად შეუძვრა.
აზრზე წამებში მოსული დათუნაშვილი თეძოებზე უხეშად ჩაეჭიდა ძლიერი თითებით და როგორც იქნა გაინთავისუფლა სამეტყველო ორგანო ქალის სავსე ბაგეებისგან.ადგილი სწრაფად გაცვალა და ქერა ლამაზმანი მჭიდროდ ააკრა საპირფარეშოს გრილ კედელს.
-რას აკეთებ?-ბრაზმორეული მზერით ჩააშტერდა ქალს ცისფერ თვალებში.
-რატომ არ დამირეკეე?-ამოიოხრა ქალმა.
-შენი ნომერი წამეშალა პატარავ-გაიცინა ირონიულად ნიკოლოზმა-მამაკაცების საპირფარეშოში ხარ ქერავ კედელზე აკრული, ნახევრად შიშველი ტანით.
-აქ შენს მეტს ვერავის ვხედავ.-ეშმაკურად აუციმციმდა თვალები მაგდას...
-ცუდი გოგოო!!-მომხიბლავად გაიცინა ნიკამ და ორი ნაბიჯით უკან დახეულმა სწრაფად გადატრიალა კარის საკეტი და კედელზე აკრულ ქერა ლამაზმანს შორიდან დააკვირდა...სავსე მკერდზე შემოსკდომამდე, რომ შემოტმასნოდა წითელი სარაფანი წინ მთელს სიგრძეზე ჩაყოლებული უცნაური ფორმის ღილებით.რომელსაც ნელ- ნელა ხსნიდა და სულ მალე მხოლოდ სექსუალური ,ბიკინის ამარა იდგა მამაკაცის წინაშე.
-მშვენიერია!-ქვედა ტუჩი გაილოკა დათუნაშვილმა და სწრაფი მოძრაობით ხელსაბან ნიჟარაზე შემოსვა ვნებისგან თრთოლვა ატანილი ქალი რომელმაც, არეული მზერა შეანათა სახეში და შარვლის საქამრეზე წაეტანა.თითების ზუსტი მოძრაობით ჩაუხსნა ღილები და შარვალი საცვალთან ერთად ჩააცურა ქვემოთ.
-პირდაპირ საქმეზე გადავდივართ?!-გაიცინა ნიკამ და საკოცნელად გამოწეულ მის ტუჩებს სახე აარიდა ,ერთი ხელი კეფაზე თმაში ჩაავლო და თავი უკან გადააწევინა.მეორეთი კი ბიკინი გაუწია და მომაკვდინებლად ნელა შეაერთა მათი სხეულები.ქალმა ღრმად ამოიოხრა და აკრუსუნებული მთელი სხეულით მიეტმასნა მამაკაცს.
-ჯანდაბა,მაკოცე!!-ამოიოხრა მაგდამ მაგრამ, საპასუხოდ თავი უფრო უკან გადააწევინეს და მხურვალე ტუჩები მისი ბაგეების მაგივრად მოშიშვლებულ კისერზე გაცოცდნენ.
-მაკოცე!
-გკოცნი,აბა რას ვაკეთებ ქერა?!-მის ყელზე გაეცინა ნიკას.
-ტუჩებშიი!!...-ამოიკვნესა ქალმა და ტუჩები კბილებსშორის მოიქცია მორიგი ძლიერი ბიძგის მერე კი თავი ვეღარ შეიკავა და წამოიკივლა.
-მიდი პატარავ გაათავე!-ყურის ბიბილოზე წაეტანა კბილებით ნიკა და სექსუალური ხმით უჩურჩულა-ბევრი დრო არ გვაქვს.-თითქოს, ქალიც ამას ელოდაო ერთიანად დაჭიმული გრძელი ფრჩხიებით მხარზე ჩააფრინდა და ხმამაღალი კვნესით მიაღწია ფინიშამდე.
-ჯანდაბა!-ერთიანად მოშორდა დათუნაშვილი ქალს და ნიჟარასთან დაიხარა.-აწი ესეთ თავდასხმას, რომ დააპირებ პრეზერვატივი არ დაგავიწყდეს.-გაიცინა და შარვალი ამოიწია.შემდეგ მსუბუქად ჩამოსვა ნიჟარიდან ერთიანად მომჩვარული ქალი და დაეხმარა სარაფანის ღილების სწორად შეკვრაში.
-ისეთი სახე გაქვს თითქოს ექსტრემალური სექსით იყავი დაკავებული წუთის წინ!-გაიცინა დათუნაშვილმა და ონკანი გადახსნა.წყლის ჭავლს ხელები შეუშვირა და საგულდაგულოდ დაიბანა.შემდეგ ,გრილი ხელები სახე არეულ ქერას ფრთხილად გადაუსვა შუბლზე და თმები შეუსწორა.გაუღიმა და ტუჩებთან დახრილმა ვნებიანად დაუკოცნა ორივე ბაგე.-კარგი გოგო ხარ...ახლა ნამდვილად ჩავიწერ შენს ნომერს...ოღონდ აქედან გავიდეთ...აქ მძიმე სუნია.-თვალი ჩაუკრა და კარი გახსნა...ჯერ თავად გავიდა და შემდეგ მაგდას ანიშნა გამოდიო.დერეფანში კი ტელეფონი მიაწოდა და ანიშნა ჩაწერეო...მაგდამაც ჯერ ისევ ათრთოლებული თითებით გაჭირვებით აკრიფა საკუთარი ნომერი და დიდი ასოებით მიაწერა მაგდა.
3
ბარის დახლთან დაბრუნებული ნიკა სახით დარბაზისკენ შებრუნებული ცალი იდაყვით დაყრდნობოდა დახლის პრიალა ზედაპირს, ვისკის წრუპავდა და საერთოდ არ უსმენდა გიორგის ლაპარაკს.თავს სულ ტყუილად უქნევდა არადა ,მისი მზერა ბარის კუთხეში მაგიდასთან მოთავსებული გოგონებისკენ იყო მიბყრობილი.მაგიდასთან დაბრუნებული ქერა ემოციით, რომ ელაპარაკებოდა რაღაცას გვერდით მჯდომს და სავარაუდოდ ეს საუბარი მესამე გოგონას ეხებოდა რომელიც სკამის საზურგეს ნახევარი ტანით მიყრდნობილი სიგარეტს აბოლებდა და სახეზე ირონიანარევი ღიმილით ტელეფონში რაღაცას ეძებდა და რომელიც, გვიან შეამჩნია დათუნაშვილმა.გოგო ხანდახან ამოხედავდახოლმე საუბარში გაქაფულ მეგობრებს და მოკლე მოკლე პასუხებით იფარგლებოდა.
-კარგი გოგოა-ეშმაკურად ჩაიცინა გიორგიმ
-ვინ?-ცალი წარბი ასწია დათუნაშვილმა და მეგობარს ისეთი სახით გადახედა თითქოს აზრზე არ იყო ვისზე იყო ლაპარაკი.
-ვისაც უყურებ მთელი ათი წუთის განმავლობაში!-ცალყბად ჩაიცინა გიორგიმ.
-და ვის ვუყურებ?-გამომცდელად ახედა ნიკამ.
-ეხ ნიკუშ...ნიკუშ...-ორაზროვნად გაიღიმა მამაკაცმა და ჭიქაში დარჩენილი ვისკი ერთ ყლუპად გამოცალა.
-კი კარგი ბავშვია...-პირი გააწკლაპუნა ნიკამ და კიდევ ერთხელ გახედა მაგიდასთან მსხდომთ. მისი ყურადღების სამიზნემ რომელმაც ზუსტად ამ დროს გამოხედა და წამით გადააწყდნენ მათი თვალები ერთმანეთს.გოგონამ თვალი უცებ აარიდა და ისევ ტელეფონს მიუბრუნდა.-ძალიან ლამაზია.
-მერე რას ელოდები?- ინტერესით იკითხა გიორგიმ.
-ნუ გაატრაკე-ჩაიცინა ნიკამ-ზუსტად 20 წუთის უკან მამაკაცების საპირფარეშოში მაგის დაქალთან მქონდა სექსი მაგარი ყ@ლე უნდა ვიყო ახლა, რომ ავდგე და გასაცნობად მივიდე იმ გოგოსთან.-სახეზე ხელი ჩამოისვა დათუნაშვილმა და სკამიდან წამოდგა.
-და რა მოხდა მერე?
-შენ ეგ არ უნდა გეშლებოდეს გიო...-მხარზე დაარტყა ხელი მეგობარს ნიკამ.-სულ, რომ არაფერი და ამ დროს ყველაფერი...იმ გოგოსთან რამე? შანსი არაა ეგ, ჩემი მხრიდან ყველაზე დაბალი დონის გამომჟღავნება იქნება.
-და თუ მოგწონს...
-მომწონს რაა...უბრალოდ ავღნიშნე რომ კარგი გოგოა,ეფექტური და დარწმუნებული ვარ ამ ბარში მყოფი მამაკაცების ნახევრის ყურადღება დაიმსახურა...არც მე ვარ განსხვავებული.მონადირე, თავისუფალი კაცი ვარ რომელმაც გოგო დაინახა და მოეწონა...უბრალოდ მოეწონა.გამიგეე?
-ვერა -გაიცინა გიორგიმ და ისიც ადგა.
-მაშინ აგიხსნი ...ის არ არის ქალი რომელიც სექსისთვის შეიძლება გამოიყენო...მარილი აკლია.
-მაგრამ ლამაზია
-ხოო...ლამაზია მაგრამ ხომ არსებობს საჭმელი რომელიც ვიზუალურად მადისაღმძვრელია მაგრამ უგემურიი?!
-აღარ გეკამათები-ხელები ასწია სიცილით გიორგიმ.
-ხოდა ძალიან კარგი...წავიდეთ.-მხარზე მიარტყა ხელი და კარებში პირველი გაატარა.

* * *
დილით განყოფილებაში მისულ დათუნშვილს დადარაჯებულივით კარში შეეგება უფროსი. წესივრად გამარჯობის თქმაც არ აცადა ისე შეაგდო კაბინეტში და მაგიდაზე ცხელი ყავით სავსე ფინჯანიც კი დაახვედრა.გაკვირვებულმა ნიკოლოზმა წარბი ასწია და გურამს თვალი თვალში გაუყარა.
-რა უნა მთხოვო?- გაიცინა დათუნაშვილმა და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა.
-რა კარგად მიცნოობ..-გაიცინა სამადაშვილმა და წვერზე ხელი რამოდენიმეჯერ ჩამოისვა.
-გურამ?!
-ყავა დალიე და მერე გეტყვი...-სავარძლიდან წამოდგა მამაკაცი და როდესაც ნიკამ სიგარეტი ამოიღო და მოსაკიდებლად სანთებელაც მოიმარჯვა აყვირდა:-რა გაატრაკე ტო..რამდენჯერ უნდა გითხრა აქ ნუ ეწევითქოო?!
-შენ სათხოვარი გაქვს...ასე ,რომ რაღაც რაღაცეების დათმობა გვიწევს ბოს!-მხრები ნიშნის მოგებით აიჩეჩა ნიკამ და სიგარეტს მოუკიდაა.
-სტაჟიორი უნდა მოგამაგრო.-თავი მოიფხანა გურამმა.
-ნუ გაატრაკე?-სავარძლიდან წამოხტა დათუნაშვილი.-შანსი არ გაქვს გურამ...მე რატო?! აი ლევანის სასტავს მიამაგრე...ან ვახოს...ან ვაბშე შენ ატარე წინ და უკან ოღონდ მე არა რაა...
-რა უნდა ასწავლონ შენმა ჩამოთვლილმა სასტავმაა?-წარბები შეკრა გურამმა-მხოლოდ ორი კვირა...-ორი თითი გაბზიკა სამადაშვილმა-ჩემი ხათრით...მხოლოდ ორი კვირა კარგი ბავშვია.
-მერე მცალია მე ბავშვების სამწყემსავად?ვაბშე შვებულებაში ვარ რაა...-იფეთქა უცებ ნიკამ.
-ე ,ბიჭო ნუ გადამაყოლე მაგ შენ შვებულებას...შენს მეტი წესიერი გამომძიებელი არ მყავს ამ დედააფეთქებულ განყოფილებაში თან ,შენ გენდობი ახლობლის ბავშვია და ძალიან მთხოვა...მიდი რაა ნიკა.
-აუ რატო შემეც@იით?!-ამოიწუწუნა დათუნაშვილმა და გურამის საწყალმა სახემ საბოლოოდ დააყრევინა ფარ -ხმალი.-კარგი, ტვინს თუ მომიტყნავს ტყვიას დავახლი შუბლში...
-დაგიჭერენ შენ უბედურო და მოუწევს დედაშენს ამერიკიდან პასელკების გამოგზავნა.
-მაგარი არასწორი ხარ შენ ძმობას გეფიცები...-მეორე ღერი ამოიღო სიგარეტის კოლოფიდან მაგრამ არ მოუკიდებია ტუჩებს შორის ქონდა მოქცეული.
-ბიძაშენი ვარ...-გაიცინა გურამმა.
-სამწუხაროდ ნათესავების არჩევა არ გამომდის...მოიყვანე აბა ის შენი ბავშვი ვნახო ვინ არის!- ხელში შერჩენილი ყავის ცარიელი ფინჯანი ხმაურით დადგა მაგიდაზე და იმ წუთს გაღებული კარის ზღურბლზე გამოჩენილ გიორგიზე გადაიტანა მზერა..რომლის გვერდითაც მაღალი,სპორტული აღნაგობის ასე 22,23 ოდე წლის გოგონა იდგა.მოკლე...თითქმის ნოლზე გადაღებული და თეთრად შეღებილი თმით...შავი ჯინსის შარვალში სწორი გრძელი ფეხები ადვილად შესამჩნევად მოუჩანდა მოკლე მკლავიანი შავი მაისური ეცვა მიკი მაუსის ნახატით...სწორი ცხვირი,მსხვილი ტუჩები...გრძელი სახე და საკმაოზე ლამაზი ნაკვთებით...ჭაობისფერი თვალები ნუშისებრი ჭრილებიდან ზედმეტად ცოცხლად იყურებოდა.აშკარა იყო ცხოვრების ჯანსაღი წესის მოყვარული გახლდათ რაც მის ტანს თვალსაჩინოდ ეტყობოდა.
გიორგის უკვე მოესწრო მისი გაცნობა რადგან ზედმეტად შინაურულად უღიმოდანენ ერთმანეთს.
-ლიზა გაიცანი ეს ნიკოლოზ დათუნაშვილია-ხელით წარბშეკრული მამაკაცისკენ მიუთითა რომელიც ,ჯერ- ჯერობით მისი თვალიერებით გართულიყო მერე ცხვირი შეჭმუხნა და გაღიმებულ გოგოს ისე მტრულად გადახედა ღიმილი სახეზე შეაშრა გაოგნებისგან.-ეს კი ლიზა ერგემლიძეა დღეიდან ერთად მოგიწევთ მუშაობა კარკვეული დროის მანძილზე და იმედი მაქვს გაუგებთ ერთმანეთს.
ღიმილით დააყოლა ბოლოს გურამმა და აწკრიალებულ ტელეფონს დახედა.
-გისმენთ?-რამოდენიმე წამის განმავლობაში უსიტყვოდ ისმენდა მოწოდებულ ინფორმაციას ბოლოს მადლობა გადაუხადა და ტელეფინი გათიშა.
-მშვიდობაა?-უფროსის გამომეტყველება არ მოეწონა გიორგის.
-გორში მიდიხართ ბიჭებო...ჩვენი მესაფლავის გვამი აღმოუჩენიათ ამ დილით იმ თხრილში სადაც ცხონებული ჯოლოგავას ნეშტი განისვენებდა წელიწად ნახევრის განმავლობაში მშვიდად.

* * *
უკვე შუადღე იყო შავი რენჯროვერი ნაცნობ აღმართზე, რომ ავიდა და სასაფლაოს კართან მოწყვეტით დაამუხრუჭა.ირგვლივ რამოდენიმე კრიმინალური პოლიციის მანქანა იდგა...სასაფლაოს სიღრმეში კი ჯოლოგავას საფლავთან ექსპერტ კიმინალისტების რამოდენიმე კაციანი ჯგუფი მუშაობდა.შიო ანდრონიკაშვილს ქალაქელი გამომძიებლის დანახვაზე საზეზე უსიამოვნო გამომეტყველება გადაეკრა გაცოფებული ადგილს მოსწყდა და წინ მომავალ დათუნაშვილს შუა გზაში შეეგება.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებთ?-კბილებსშორის გამოსცრა ანდტონიკაშვილმა და მის უკან მდგარი გიორგი და ახალგაზრდა ქალი ბოროტი მზერით შეათვალიერა.-ეს ჩემი გამოძიებაა და თქვენ არაფერი გესაქმებათ
-საქმეში სისხლი ურევია ბატონო შიო-კბილები ერთმანეთს ძლიერად დააჭირა ნიკოლოზმა-შესაბამისად უკვე ჩვენი საქმეა აქ მომხდარი ინციდენტი.რაც შეეხება შენს გამოძიებას თუ გქონდა ჩესნად მოაგვარებდი და დედაქალაქს არ სთხოვდი დახმარებას...
-რა უფლებით მიწყვიტავ ვის და როდის ვთხოვო დახმარება?
-მომისმინე...-ზედმეტად ახლოს მიიწია დათუნაშვილმა და მამაკაცი ცივი მზერით გაბურღა-გზიდან ჩამომეცალე და მაცადე ვაკეთო ჩემი საქმე...ეს უკვე ჩემი გამოძიებაა და დამავალებ ხელებს დაუკითხავად თუ არ მოაფათურებ იქ სადაც უკვე აღარაფერი გესაქმება.
-ნიკა!-მხარზე შეეხო გაცოფების ზღვარზე მყოფ მეგობარს გიორგი.
-მაცადე!-ხელი აიქნია ნიკამ.და ისევ ანდრონიკაშვილს მიუბრუნდა..
-ეს ჩემი ქალაქია...
-ქალაქი სავსეა მოსიარულე მძორებით...ღმერთმა მშვიდობაში მოგახმარის მაგრამ იმდენი არ ჰქნა ეჭვი შევიტანო შენს სუფთა საქმიანობაში ბატონო შიო და პირადად მე არ ვიზრუნო თქვენს ჩარეცხვაზე...არ გირჩევთ ჩემთან ხუმრობას რადგან, არც იმდენად კარგი ხასიათი მაქვს...ახლა კი გამატარე!!-ხელის უხეში მოძრაობით გვერძზე გასწია მამაკაცი და წინ,საფლავის თხრილისკენ დაიძრა.
-იცოდე ამას ასე არ დავტოვებ-თითი დაუქნია შიომ დათუნაშვილს.
-მე შენს ადგილზე პენსიაში გავიდოდი! უბრალოდ ჩამომეცალე...მეტი არაფერი პირადული!-თავი დაუქნია ნკამ და ყვითელი ლენტით შემოსაზღვრული საფლავისკენ გაემართა.ლენტი ასწია ,შიგნით შევიდა და თხრილს დაკვირვებული მზერა შეავლო.
-რამე იპოვეთ?-ჰკითხა იქვე მოფუსფუსე რამოდენიმე კაციან ჯგუფს...
თხრილში ჩასულმა ორმა მამაკაცმა ზუსტად იმ წუთს ამოსწიეს მიცვალებული და ზემოთ მყოფთა დახმარებით...ნაყარ მიწაზე ფრთხილად დაუშვეს.გვერდით ამომდგარი გიორგის ზურგს უკანა ფერწასული ერგემლიძე მონდომებით ცრდილობდა სუნთქვის დარეგულირებას.რაც დათუნაშვილის გამჭრიახ მზერას არ გამოჰპარვია და ამით თითქოს გამხიარულებულმა გართობა გადაწყვიტა.ექსპერტებს ორი წყვილი სამედიცინო ხელთათმანი გამოართვა ერთი სწრაფად მოირგო ხელებზე და მეორე თვალებგაფართოებულ ქალს გაუწოდა.
-ცოდოაა-ლაღიძე მიუხვდა მეგობარს ჩანაფიქრს და ჩუმად გადაულაპარაკა.
-აბა სტაჟიორო...-ტუჩის კუთხეებში გაპარული ღიმილი შეიკავა ნიკამ და ფერწასულ ლიზას თვალი თვალში უტეხად გაუყარა.-ეს ისეთი პროფესიაა ხშირად მოხვდები ასეთ სიტუაციაში და ის, რომ მიცვალებულების გეშინია ან გული გერევა არანაირად არ არის გასასამართლებელი საბუთი!.-წარბი აუწია და ერთიანად დაკრუნჩხულ ლოთი დარაჯის უსულო სხეულთან დაიხარა.რომელსაც ნამდვილად არ დასდგომოდა კარგი დღე...ტანზე შემოხეოდა სამოსი,ცალი ფეხსაცმელი ეცვა და კიდურები სახსრებში ჰქონდა გადატეხილი...ეტყობოდა წინააღმდეგობას უწევდა რაზეც მის ფრჩხილებში ჩარჩენილი მიწის ნარჩენები მეტყველებდა.ერთი ,ორი ფრჩხილიც ასტყდომოდა. სადისტურად იყო ნაწამები. თვალები ,ბუდეებიდან დანით ან რამე სხვა ბასრი საგნით ჰქონდა ამოთხრილი და მთელს სახეზე სისხლი და მიწა შეხმობოდა.
-რა დედისტყვნაა?-შეიგინა დათუნაშვილმა და გვამის მეორე მხარეს ჩამჯდარ ქალს გახედა რომელსაც სახეზე მიწის ფერი დასდებოდა.
-ჯანდაბაა!-წამოიძახა ლაღიძემ და სახე დაჭყანა.-ვიღაც მაგრად გაუბრაზებია ....მოიცა აქ რა აქვს?
მიცვალებულის პირიზე მიუთითა ნიკას რომელმაც, სახე ზიზღით დამანჭა და მოქნილი თითების დახმარებით სწრაფად გაუხსნა მჭიდროდ შეკრული ყბა
-ჯანდაბაა...ფუ ამის დედაც...ენა აქვს ამოჭრილი-წამოიძახა და იმ წუთს ფეხზე ფეთიანივით წამომხტარ ლიზას გახედა დამფრთხალმა რომელიც მოშორებით,მაღალი საფლავის ქვისკენ წელში მოხრილი გარბოდა.-აუ ,საბავშვო ბაღიაა?!
-სადისტი ხარ?-წარბი შეკრა ლაღიძემ და მეგობარს ბრაზით გადახედა რომელმაც, სისხლით დასვრილი ხელთათმანები გაიძრო და იქვე ნაგვის პარკში ჩაყარა.-დაინახე რომ ცუდად გახდა და ეშინია მიცვალებულების შენ კი აიძულე დამდგარიყო და ეყურა როგორ დაძვრებოდი მკვდარი ლოთის ,აყრილებულ ყბაში!
-მიდი მიხედე,ბევრს ნუ ლაპარაკობ...-გაეცინ ნიკას
-მიდი და შენთვითონ მიხედე ძმაო...ბაზარი არაა არ გსიამოვნებს მაგრამ ,ორი კვირა მოგიწევს ატანა და რაც უფრო მსუბუქად მიუდგები ამ ფაქტს მით მალე შეეგუები.მიდი.. მიდი...მე ბატონ შიოს გავესაუბრები ერთი ორი ტკბილი სიტყვით.-მხარზე ხელი უბიძგა და თითქმის ძალით გააგდო იმ მიმართულებით საითაც ერგემლიძის სუსტი სხეული გაუჩინარდა.
-მიდი და უფლება არ მისცე მიცველებულს მიუახლოვდეს და საერთოდაც, თბილისში დარეკე და გამოიძახე ჩვენი კრიმინალისტების ჯგუფი...ამ შენძ@რეული კაცის ლაქიებს არ ვენდობი!-პასუხს არ დალოდებია ისე დაიძრა იმ მიმართულებით საითაც მანამდე ლიზიკო გაიქცა.
-ძეწკი სად!...ფუ...-სახე უსიამოვნოდ დამანჭა დათუნაშვილმა და თან სიგარეტს მოუკიდა...ღრმად ჩაისუნთქა კვამლი და ღერი ძირს დააგდო ფეხით გასრისა და იქაურობა მოათვალიერა-სად ჯანდაბაში წავიდა?
ჩაილაპარაკა თავისთვის .ბევრი ძებნა არ დასჭირვებია მალევე დალანდა ანგელოზის გამოსახულებიან თეთრ ქვასთან მიწაზე მჯდარი,ზურგით ქვას ეყრდნობოდა და სახეზე აეფარებიანა ორივე ხელი.
-კარგად ხაარ?-ქალის წინ ჩაჯდა დათუნაშვილი...
-შენ ,საერთოდ არცკი მიცნობ..სულ რაღაც სამი საათია მნახე და უკვე ვერ მიტან... დაგიშავე რამეე?!-შეცვლილი,აშკარად ნამტირალევი ხმით ამოილაპარაკა გოგომ.
-არ მეგონა ესე ძალიან თუ გეშინოდა მიცვალებულების...-თავის მართლების ტონით თქვა ნიკამ
-მეზიზღება...რა გავაკეთო შენსავით კაიფს თუ ვერ ვუჭერ მკვდარი ლოთის პირში ძრომიალს?!არ შემიძლია-სახიდან ხელები მოიშორა ლიზამ და ტირილისგან დაწითლებული თვალები შეანათა მის წინ ჩაცუცქულ დათუნაშვილს.
-კაი ტოო!-ნიკა ნამდვილად არ ელოდა ასეთ მდგომარეობაში თუ დახვდებოდა გოგო და ახლა ნამდვილად ინანა ის უწყინარი გართობა.-რა გატირებს ლიზიკოო?-ქალისკენ გადაიხარა და ცერებით სახეზე ჩამოგორებული ცრემლები შეუმშრალა.-მისმინე..გინდა ბოდიში მოგიხადოო?
-მაგით რა შეიცვლება?-ჩაეცინა ლიზას.
-არ ვიცი..-მხრები აიჩეჩა ნიკამ-სინდისს დავიმშვიდებ.
-ისევ საკუთარ თავზე ფიქრობ-თვალები ისევ აემღვრა ერგემლიძეს.
-კარგი...მაპატიე ხოო?ბაზარი არაა [email protected]სავით მოვიქეცი...ბოდიში.-გაიღიმა ნიკამ და ქალისკენ გადაიხარა-აღარ იტირო რაა...-მის სახესთან მიიწია და ყბის ძვალზე ფრთხილად შეეხო ტუჩებით.ქალის ნაზ კანს საოცარი სურნელი ასდიოდა...ნიკამ მისდა უნებურად ღრმად შეისუნთქა თავბრუდამხვევი სურნელი და თითქოს აზრზე მოვიდაო გვრლნაკბენივით ცივად მოშორდა -წამოდი, თუ გინდა მანქანაში დაიცადე შენ დაახლოებით საათნახევარი მოგვიწევს აქ გაჩერება ჩვენი ანალიტიკური ჯგუფი გამოვიძახე ამათ დიდად არ ვენდობი თან ეგეც, რომ არა უკვე ჩემი გამოძიებაა...უკეთ ხარ?-გვერდით მიმავალ ქალს იდაყვზე მსუბუქად შეეხო ხელით.
-კი გმადლობ...-ჰაერი ცხვირით ხმაურიანად შეისუნთქა ლიზამ და გაუღიმა ნიკას.
უკან დაბრუნებულებმა დაინახეს როგორი გაცეცხლებული მიაბიჯებდა შიო ანდრონიკაშვილი თავის ხალხთან ერთად სასაფლაოს გასასვლელისკენ.დიდხანს არ მოუწიათ ლოდინმა მალევე ადგილზე იყვნენ კრიმინალისტების მთელი არმია და გადაქექილ ტერიტორიის ყველა კუთხე კუნჭულს ძირფესვიანად იკვლევდნენ.მიცვალებულს სამედიცინო პარკი გადააფარეს და მორგში გადაასვენეს გაკვეთის ჩასატარებლად.დათუნაშვილმა და ლაღიძემ კი კიდევ ერთხელ გადაწყვიტეს ჯოლოგავას ქვრივთან გასაუბრება.რომელიც რატომღაც ისევ არ დახვდათ სახლში...ამასობაში უკვე დაღამებულიყო და დედაქალაქში დაბრუნებულმა სამეულმა მეორე დღისთვის გადადო ჯოლოგავას ქალიშვილთან სტუმრობა მაგ დროისთვის ლოთი თენგიზას ექსპერტუზის პასუხებიც მზად იქნებოდა და ერთი ნაბიჯით მაინც წაიწევდნენ წინ.
-შენ სად ცხოვრობ?-სარკიდან გახედა საჭესთან მჯდომმა ნიკამ ლიზას.
-ნებისმიერ მეტროსთან ჩამოვალ...მნიშვნელობა არ აქვს.
-გვიანია უკვე და გაგიყვანთ..-ნახევარი ტანით შემობრუნდა გოგოსკენ ლაღიძე.
-არა, შეწუხება არაარის საჭირო...
-კარგი რაა.. რა შეწუხებაა?
ამ დროს ნორმალური სიჩქარით მიმავალმა ჯიპმა მოწყვეტით დაამუხრუჭა რუსთაველზე, მეტროს წინ და საჭეზე ხელებდაწყობილმა დათუნაშვილმა სარკიდან გაბურღა შეშინებული ბეღურასავით აწურული გოგო.-აი, მეტრო!
-უღრმესი მადლობა!-ცივადვე უპასუხა ლიზამაც და მანქანიდან გადასულმა უხეშად მიაჯახუნა კარი.ნიკამ.მანქანა სწრაფად დაძრა და გზა განაგრძო
-სულ გაგიჟდიი?-თვალებგაფართოებულმა ლაღიძემ მეგობარს გადახედა.
-ნერვებს მიშლის ...ხო შესთავაზე არაა?ეს თავის დაფასებები რა პონტია ტო?-გაარკვია მეგობარი სიტუაციაში.
-ნერვებს რატომ გიშლის დღეს გაიცანი?
-ხოდა უკვე მიშლის...
-დაგენძრა ნიკოლოოზ??-გაიცინა გიორგიმ-მოგეწონაა?
-რა მომეწონა შიგ ხო არ გაქვს?!-უცებ იფეთქა დათუნაშვილმა.-თვალებში "ტარმაჟენია" გაქვს? რას გავს ვერ ხედაავ?
-ეხლა ატრ@აკებ...ძაან მაგარი გოგოა...
-ტვინს თუ წაიღებ აქვე ჩამოგსვავ შენც..
-ესე მძღრენი თუ უნდა გესვას სახეზე ჩემს სახლამდე გამიჩერე და მართლა ჩავალ...
წესიერად დამთავრებული არ ჰქონდა მართლა რომ გააჩერა ნიკამ მანქანა და მისკენ ნახევარი ტანით შებრუნდა.-მიბრძანდი.
-სირ@ოო...წადი შენიც..-შუა თითი აჩვენა ლაღიძემ და მანქანიდან გადახტა.ნიკამ კი გიჟივით მოსწყვიტა მანქანა ადგილს და მალე თვალს მიეფარა.

* * *
სწრაფად ჩაირბინა რუსთაველის მეტროს ესკალატორი და თან მთელი გზა საკუთარ თავს ლანძღავდა ესეთი დებილი და მეამიტი, რომ გააჩინა განგებამ.ახსენდებოდა დათუნაშვილის საქციელი და ბრაზისგან ლამის იყო თითები დაეჭამა.მამაკაცი რამდენადაც სიმპათიურია იმდენად ბოროტი და აუტანელია აღმოჩნდა.არა ნამდვილად არ უნდოდა მათი შეწუხება და მათთვის გზის გამრუდებ მაგრამ ,ფორმები ხომ გააჩნია თქმას? ისე ჩამოაგდო მანქანიდან...ფუ რა დებილი ხარ ლიზიკოო!!! შეუძახა საკუთარ თავს და ზედა დიდუბეში ამოსული ფეხით გაუყვა კინო საქართველომდე ასასვლელ გზას...გვიანი იყო და საზოგადოებრივი ტრანსპორტიც აღარ მოძრაობდა. ტაქსების და საკუთარი მანქანის ყოლოს ფუფინება კი ნამდვილად არ ჰქონდა.ხშირად უწევდა ქალაქში ფეხით გადაადგილება რადგან, ობლად გაზრდილს სოფლად მცხოვრები ბებიისგან გამოგზავნილი მიზერული თანხა ქირის და საჭმლის ფულად ძლივს ყოფნიდა და ნამდვილად ვერ მისცემდა თავს ზედმეტის ხარჯვის უფლებას. სწავლის პარალელურად სუპერმარკეტში მუშაობდა მოლარედ, მაგრამ პრაქტიკების გამო მოუწია წამოსვლა რადგან უფროსმა უთხრა შენ ვერ დაგელოდები ჯობია სხვა ავიყვანოვოო. 8 წლის იყო ლიზიკო ერგემლიძე მამა ცეროზით, რომ გარდაიცვალა.დედამ კი ისედაც ყელში ჰქონდა ლოთი და ავადმყოფი ქმრის მოვლა პატრონობა ...მესამე კლასელი ბავშვი დედამთილს მიუგდო და დროა საკუთარ თავს და ცხოვრებას მივხედო ისედაც წლები დაგახარჯეთ თქვენო.წავიდა და მისი ასავალ დასავალი კაცისშვილს აღარ გაუგია...სოფლის სკოლასთან შეგუება დიდად არ გასჭირვებია. მალევე გაიჩინა მეგობრები და უმეტეს დროს მათთან ატარებდა.კარგად სწავლობდა,სკოლა წარჩინებით დაამთავრა და იმ წელსვე ჩაირიცხა სახელმწიფო უნივერსიტეტში იურდიულ ფაკულტეტზე ას პროცენტიანი გრანტით.ბებია კვლავ სოფელში ცხოვრობდა...სკოლაში მუშაობდა მათემატიკის პედაგოგად და პარალელურად ,აბიტურიენტებს ამზადებდა სახლში საიდანაც აღებული ფული თითქმის სრულად ხმარდებოდა ლიზას თბილისურ მოღვაწეობას.დედაქალაქში ჩამოსვლიდან პირველ წელს ერთ სტუდენტ გოგონასთან ერთად ცხოვრობდა და ქირას იყოფდნენ.მაგრამ ,მალევე იკამათეს და დაიშალნენ მიზეზი კი ყოველ მეორე დღეს მაკას საწოლში აღმოჩენილი ორის ნაცვლად ოთხი ფეხი გახლდათ...და ამ ფეხებს ყოველთვის სხვადასხვა პატრონი ჰყავდათ.შემდეგ გაირკვა, რომ თბილისელი მაკა თავს სწორედ ასე ირჩენდა და საკუთარი შემოსავლის წყარო ჰქონდა.
სახლში მისულმა სწრაფად აირბინა მეორე სართულამდე აქა იქ კუთხეებ ჩამოტეხილი კიბეები და გახუნებულ კართან შეჩერდა.გაჭირვებით გახსნა საკეტი და სახლში შესულმა გზადაგზა დაიწყო ტანსაცმლის გახდა.. ერთი სული ჰქონდა როდის ჩამოირეცხავდა იმ ჭუჭყს და სიბინძურეს დღევანდელმა დღემ რომ მოუტანა.

* * *
მორგში საშინლად მძიმე სუნი ტრიალებდა...მაღალ მაგიდაზე დასვენებული მიცვალებულისთვის სამედიცინო პარკი გადაეფარებინათ თეთრ ხალათიანი ექსპერტიზის ექიმი კი მოშორებით, მაგიდასთან იდგა და გადაშლილ ლურჯ საქაღალდეში გულმოდგინედ ინიშნავდა რაღაცას.
-ლადოო!!!ვლადიმერ?!-ხმაურით შემოვიდა დადუნაშვილი მორგში.-აბა რა ამბები გვაქვს თავადოო?!ვიპოვეთ დამარხული ძაღლის თავი თუ ვერაა?!
-ოო ნიკოლოოზ...რა კარგია ესეთი შემართებით რომ ხაარ!-გაიცინა ლადომ სათვალე მოიხსნა და მამაკაცს ხელი გაუწოდა ჩამოსართმევად
-ხელები ხო დაიბანე?-სახე დამანჭა დადუნაშვილმა და იქვე ინსტრუმენტების მაგიდაზე მდგარ ცხელი ყავით სავსე ფინჯანს დაავლო ხელი, მოსვა და სიგარეტის ღერი მოიქცია ტუჩებს შორის
-აქ ნუ ეწევი!-წარბი აუწია ლადომ და მიცვალებულს გადაფარებული ნაჭერი გადახადა.
-რატო? თენგიზა გააპროტესტებს?-გაიცინა ნიკამ სიგარეტს მოუკიდა ღრმა ნაპასი დაარტყა და კვამლისგან ერთიანად დაცალა ფილტვები.შემდეგ ღერი ტუჩის კუთხესთან გადაიტანა და დაწვრილებული თვალებით და ხელში მომარჯვებული ყავის ფინჯნით ინტერესით დაიწყო დაკვირვება ლოთი თენგიზას უკვე გასუფთავებულ გვამზე.
-სიკვდილამდე სცემეს რაზეც მისი დამტყვრეული კიდურები და ნეკნები მიგვანიშნებს...ყელზე აღენიშნება სილურჯეები რომელიც სავარაუდოდ თოკის კვალია.თვალები ბასრი ორლესული დანით ან რაიმე მაგდაგვარი საგნით არის ამოთხრილი...ნაკვეთი ჭრილობის სიღრმე 8 სმ-ს შეადგენს.სავარაუდოდ პირს არ აღებდა და ძალით გააღებინეს რადგან წინა კბილები ძლიერი დარტყმების შედეგად აქვს ჩამტვრეული.
-მეტი სხვა არაფერია?-ყავა მოსვა დადუნაშვილმა და ცხვირაბზუებული დააკვირდა გვამს.
-შინაგანი ორგანოების გამოკვლევისას დადგინდა, რომ ღვიძლი სანახევროდ დაშლილი ჰქონდა...ანუ გული, რომ არ დაგწყდეს გეტყვი-ყავის ფინჯანი გამოართვა ლადომ და ყავა მოსვა-ისედაც მალე დაიბრიდებოდ.
-დამამშვიდე ხო იციი-გაიცინა ნიკამ.
- მისი ორგანიზმის ტემპერატურა აჩვენებს, რომ სადღაც 12 საათის გარდაცვლილია. თხრილიში გადაგდებამდე ბევრად ადრე მოკვდა...შემდეგ კი მოათრიეს და იმ თხრილში ჩააგდეს სადაც თქვენ იპოვეთ.
-ანუუ?!-წარბები შეყარა ნიკამ.
-ანუ მე შენს ადგილზე იქიდან დავიწყებდი ძებნას სადაც ბოლოს ნახეთ...მაგრამ ვიჩქარებდი რადგან ,ეშმაკს არ სძინავს და ვიღაც ზედმეტად არაპროფესიონალურად მოქმედებს...-მაგიდას რომელზეც ლოთი თენგიზას სხეული ესვენა ზურგით მიეყრდნო ლადო და ისე ნება ნება სვამდა ყავას თითქოს აქოთებულ მორგში სანახევროდ გახრწნილი გვამების გარემოცვაში კი არა რომელიმე ელიტურ ბარში იყო.
-თუმცა უმართლებს მაგ ახვა@რს... ჯერ ვერ გამოვიჭირე.-კბილებში გამოსცრა დათუნაშვილმა.-გავედი მე საბოლოო დასკვნას მერე გადავხედავ ,რაც მაინტერესებდა კი გავიგე...მადლობა ვლადიმერ...საჭორაოდ მოგვიანებით შემოგივლით-თვალი ჩაუკრა უკვე კართან მისულნა დათუნაშვილმა თეთრხალათიანს.-ჯიგარი ხარ.
-მხოლოდ თქვენთვის შეფ...-გაიცინა ლადომ და შუბლთან გაშლილი ხელი მიიდო როგორც პატაკის ჩასაბარებლად გამოძახებულმა რიგითმა.


დერეფანში გამოსულმა თვალი მოავლო იქაურობას და კაბინეტისკენ აიღო გეზი სადაც, სავარძელზე გადაწოლილ გიორგის ფეხები მაგიდაზე შემოწწყო და ყავას მიირთმევდა.
-აქ ხარ?-კარი მიხურა ნიკამ და თავისი მაგიდისკენ გაემართა.-რაიყო შენ არ მელაპარაკებიი?!
-ეგ რა შუაშიაა?
-შუაში კი არა თავშია ...შენი ბრალია ავარდი ფინთი გოიმივით...და ვაბშე მაგარი არასპრავედლივად გამიტრაკე ძმაო...სად არის ლიზა?
-მოძებნე...
-კარგიი...მოვძებნოთ ლიზაა...კარგი ბატონოო!!-ბუზღუნით გაემართა კარისკენ და ზღურბლზე შემდგარი მეწყვილისკენ შემოტრიალდა.-წადი ლადოსთან გაეცანი ექსპერტიზის დასკვნას ,მე და ლიზა ჯოლოგავას ქალიშვილს ვესტუმრებით ყავაზე იქიდან ,რომ დავბრუნდებით კი გორში მივდივართ პრაგულკაზე.
-არის უფროსოო...
ირონიულად გაიცინა გიორგიმ და კარში გასულს შუა თითი აჩვენა.
ვაკეში,ტაბიძის ქუჩაზე ორ სართულიანი საკმაოდ პომპეზურ სახლთან გადმოვიდნენ მანქანიდან.კარზე ზარი დარეკა დათუნაშვილმა და დაელოდა. დაახლოვებით ორი წუთის შემდეგ გაიღო კარი და ახალგაზრდა წაბლისფერთმიანმა გოგონამ ინტერესით დააწვრილა თვალები...ძალიან მოკლე ჯინსის შორტები და განიერი ტოპი ეცვა...თმა მხრებზე დაჰყროდა და მსხვილ ტუჩებს უკმაყოფილოდ ბრეცავდა. დათუნაშვილს მოულოდნელობისგან ელდა ეცა და გაოცებულმა თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა ნაცნობი ქალი და მზერა მის თვალებზე გადაიტანა.შემდეგ ტუჩის კუთხეებში გაპარულ ღიმილს თავი მოუყარა და ზედმეტად ჩახლეჩილი სექსუალური ხმით თქვა:
-გამარჯობათ? მთავარი გამომძიებელ ნიკოლოზ დათუნაშვილი.ქალბატონ ეკატერინე ჯოლოგავასთან გვინდა გასაუბრება.-ხელი გაუწოდა ნიკამ.
-მარიამ არეშიძე-თლილი თითები შეაგება მამაკაცის ხელს გოგონამ-ეკატერინეს შვილი!მობრძანდით დედას დავუძახებ...-გვერძზე გადგა მარიამი და სტუმრები სახლში შეატარა.
4
სწრაფად აირბინა განყოფილების კიბეებზე და მხარსა და ლოყას შორის მოქცეული ტელეფონით ცალი გვერდით შეხსნა შუშის კარი.მოზრდილ ფოიეში მჯდარმა ფორმიანი მამაკაცი ფეხზე წამოდგა და ყურებამდე გახეული ღიმილით მიესალმა მაღალ ქალს...რომელსაც წაბლისფერი თმები კეფაზე ცხენის კუდად ჰქონდა შეკრული, შავი კლასიკური პერანგი და მაღალწელიანი შარვალი ეცვა...პერანგზე, ჟილეტი მოეცვა რაომლის ქვეშიდან იღლიის ქვეშ, საგულდაგულოდ დამაგრებული ბუდიდან ტაბელური იარაღის ტარი მოუჩანდა.ჟილეტზე მკერდთან ვერცხლისფრად მოელვარე ჟეტონი დაემაგრებინა რომელზეც წვრილი ასოებით ამოეტვიფრათ შ.ს.ს.გაუხსნელ საქმეთა დეპარტამენტი.
-გამარჯობაა-ტელეფონი გათიშა ქალმა და ცივი მზერა შეანათა ფეხზე წამომდგარ ფორმიანს.-გურამ სამადაშვილთან ვარ.
-ბატონი გურამი?!-უხერხულად შეიშმუშნა მამაკაცი.-იცით...
-კარგიი..-თითებსშორის მომწყვრდეული ტელეფონი ხელისგულზე ირონიული ღიმილით დაირტყა რამოდენიმეჯერ ქალმა.-თავად მივაგნებ გურამის კაბინეტს...
დემონსტრაციულად აუწია წარბი და ვრცელ დერეფანში შავი ინსპექტორების ყრუ ბრაგუნით ზედმეტად მოხდენილად გააბიჯა.
კაბინეტის კარზე ორჯერ მიაკაკუნა და პასუხს არც დალოდებია ისე შეხსნა შავი მასიური კარი.გურამ სამადაშვილი ფანჯარასთან იდგა და ორი თითით აწეუილი ჟალუზის ჭრილიდან მშვენივრად ხედავდა განყოფილების ეზოში შემოსულ შავ ტოიოტას და იქიდან გადმოსულ ქალს..არასასიამოვნო სტუმარს სამინისტროდან რომელიც, ახლა უკვე მის კაბინეტში იდგა მისავე ზურგს უკან და ცივი მზერით ბურღავდა.ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და სერიოზული სახით შემობრუნდა ქალისკენ.ტყავის სავარძელზე რომ დაეკავებინა ადგილი და ფეხზე ფეხ გადადებული მკერდთან დაკრებილი ხელებით ბურღავდა მამაკაცს.
-გაუხსნელ საქმეთა დეპარტამენტიი?!-პირი გააწკლაპუნა გურამმა ..
-ვხედავ როგორ გიხარია ჩემი ხილვა გურამ..-ხელები თეატრალურად გაშალა ქალმა და ლურჯი თვალები ცინიკურად აუელვარდა
-შენი დანახვა არავის უხარია წერეთელო!-წვერზე ხელი ჩამოისვა სამადაშვილმა და ორი ნაბიჯით მის მოპირდაპირედ მდგარ სავარძელთან გაჩნდა...ღრმად ამოიოხრა თითქოს, მთელი ქვეყნის სადარდებელი მის კისერზე ყოფილიყო დაკიდებული.თხელი პიჯაკის კალთები აიკეცა და შეძლებისდაგვარად მშვიდად დაჯდა სავარძელზე.
-მეც ანალოგიურის თქმა შემიძლია შენზე..-თვალი ჩაუკრა ქალმა.-მაგრამ ხშირად გვიწევს იმის კეთება რაც არ გვსიამოვნებს,მაგალითად მე აქ...შენს წინ ჯდომა დამწყებივით მართლა არ მსიამოვნებს..თუმცა! პატივს ვცემ თქვენს პროფესიონალიზმს,დღევანდელ თანამდებობას და მოწიწებით თავის მოხრას ვერ შეგპირდები მაგრამ ,შევეცდები მშვიდად,ზედმეტად მშვიდად გაგარკვიო, რომ თქვენი განყოფილების მუშაობით იქ-ჭერისკენ აიშვირა თითი-ზედმეტად უკმაყოფილოები არიან...
-ვცრდილობთ...-მხრები აიჩეჩა გურამმა.
-რომ ცრდილობდეთ მე არ ვიჯდებოდი ახლა აქ შენს კაბინეტში და არ გეტყოდი, რომ ჩაისვარეთ...ყავა შეიძლებაა?
-შენთვის არა...-კბილები მჭიდროდ დააჭირა ერთმანეთს ბრაზისგან ატანილმა სამადაშვილმა.
-კარგი მასპინძლობა არასდროს გამოგდიოდა-ჩაიცინა ქალმა.
-შენთან არასდროს...-წინ გადაიხარა გურამი და მუხლებზე დაყრდნობილი იდაყვებით ცივად ჩააცქერდა თვალებში ქალს-რა გინდა?
-საქმე რომელიც თქვენ აიღეთ...წინ ვერ მიიწევს ამიტომ უკმაყოფილოები არიან და მე გამომგზავნეს დაგაკვალიანოთ...ორივესდა სამწუხაროდ აქ, დიდხანს მომიწევს ყოფნა-თვალი მოავლო კაბინეტს.-საქმეს ვინ უძღვება?
-ნიკოლოზ დათუნაშვილი-ირონიული ღიმილით გამოსცრა მამაკაცმა და თან მზერა არ მოუშორებია ქალისთვის რომელსაც, სახეზე წამიერად მილიონობით ემოციამ გადაურბინა და ის ცინიკური ღიმილი აქ მოსვლის წამიდან მის სახეს რომ არ შორდებოდა უკვალოდ გაქრა.-იმუშავებ ყოფილთან?-უფრო მტკივნეულად დააჭირა სამადაშვილმა ქალს მაზოლზე ფეხი.
-შევეცდები შუბლი არ გავუხვრიტო-სწრაფად დაიბრუნა ჩვეული ცინიზმი ქალმა.
-ძალიან კარგი-მხრები აიწურა გურამმა.-მე საქმის დროული და ეფექტური გამოძიება მჭირდება და იმედი მაქვს ყოფილი საყვარლების ცემა- ტყეპის ყურება არ მომიწევს.
-ბიძის გადმოსახედიდან მელაპარაკები თუ ლოიალური უფროსის?-ჩაიცინა ქალმა.-ეგ შენი ნიკო თავიდანვე აუტანელი და გატუტუცებული,თავს გასული ნაბ@იჭვარი იყო და მის ასეთად ჩამოყალიბებას მე ნუ მომაწერთ.
-ნინია წერეთელი ჩვეულ ამპლუაში-ხელი ხელს შემოჰკრა გურამმა...-მსმენია შენი ჩასვრილი საქმის შესახებ...დიდად გახმაურებული სერიული მკვლელი ისე გამოგეცალა ხელიდან აღიარებითი ჩვენებაც კი ვერ მოიპოვე მაგარო გოგოვ...
-რას ვიზამთ, პატარ- პატარა ჩავარდნები ყველას გვაქვს~ მხრები აიჩეჩა ქალმა.
-კარგი ბატონო-ხელები ასწია დანებების ნიშნად სამადაშვილმა.
-ანუ გავარკვიეთ ყველაფერი..მაშ ასე-ხელი ხელს შემოჰკრა ქალმა-ოთახი დამჭირდება ...რაღა თქმა უნდა დათუნაშვილისგან მოშორებით და არსებული საქმის სრული მასალები გასაცნობად.დანარჩენს მე და ნიკო გავარკვევთ იმედი მაქვს ისევ ისეთი შეუგნებელი ვირი არ არის და გამოგვივა მშვიდი თანამშრომლობა ამ ამბის დასრულებამდე.-წამოდგა სავარძლიდან ნინია.-ახლა ნამდვილად დავლევ ყავას...
-წამოდი გამოგინახავ რამე კაბინეტს-წამოდგა გურამიც.-არც მე მინდა შენი და დათუნაშვილის, ორი სისხლისმსმელის ერთ გალიაში გამოკეტვა.-გაიცინა გურამმა-ღმერთო როგორ მომენატრე წერეთელის ქალო.
-მაშინ ჩამეხუტე უფროსო-გაიცინა ქალმა და სახეზე ღიმილ აკრულ სამადაშვილს გადაეხვია.
-მშვიდობიანი იყოს შენი სახლში დაბრუნება!-თავზე მზრუნველად გადაუსვა ხელი გურამმა.-მოგვენატრე!
-მიხარია ამის შენგან მოსმენა...
გამოღებულ კარში იდგნენ და ერთმანეთს უცინოდნენ დერეფანში ლაღიძე რომ გამოჩნდა რაღაც ფურცლებში იყურებოდა.თავი ასწია და მომღიმარი წყვილის დანახვაზე კაბინეტის კარისკენ გაშვერილი ხელი მოულოდნელობისგან სახელურზე შეეყინა.
-აამის დედაც!-ამოილაპარაკა თავისთვის
-მეც მიხარია შენი ნახვა გიორგი-გაიღიმა წერეთელმა.
-არ მახსოვს სადმე მეთქვა შენი ნახვით გამოწვეულ სიხარულზე.-კარს ხელი გაუშვა და ქალისკენ რამოდენიმა ნაბიჯი გადმოდგა გიორგიმ.
-მესმის შენი-ხმა შეეცვალა ქალს.
-არ გესმის!ჩემს თვალში ერთი კარიერისტკა ძუ@კნა ხარ..რომელმაც ჩემს მეგობარს ნახევარ ცხოვრებაში ჩაუჯვა..
-გიო...
-რისთვის დაბრუნდი?! მოგკლავს ნიკა...შენთვისვე აჯობებს წყნარად შებრუნდე და იქ წახვიდე საიდანაც მოხვედი.
-ლაღიძე!-გურამის ხმამ დააშოშმინა მრისხანება ატანილი მამაკაცი.-ნინია აქ დროებით იქნა გადმოყვანილი გამოძიებაში, რომ დაგეხმაროთ და იმედი მაქვს თავის გაკონტროლებას შეძლებთ.
-ვფიქრობ ამ წინადადებით შენს დისშვილთან მოგიწევს შეთანხმება...-მხრები აიჩეჩა ცინიკურად ლაღიძემ და გაოგნებულ ქალს ცხვირწინ მიუხურა კარები.
-იმედი მაქვს თბილ ჩახუტებას არ ელოდი?-წარბი ასწია გურამმა.
-არანაირად-ჩაახველა ხმაშეცვლილმა ქალმა და გაიღიმა-ოთახის ჩვენებას აპირებდი.
-ხოო...წამოდი ჯერ ყავა დავლიოთ.-თვალი ჩაუკრა გურამმა და მხარზე მოხვია ხელი.

* * *
-ესეიგი მაგდას იდუმალ ბოიფრენდს ნიკოლოზი ჰქვია?-გაეცინა დათუნაშვილის გვერდით მიმავალ მარიამს.
-თავად არ იცის-ქალისკენ გადაიხარა ნიკა და შეთქმულივით ჩუმად უჩურჩულა.-შენ გერგო ექსკლუზივი-თვალი ჩაუკრა და უზარმაზარი მისაღები ოთახი ინტერესით მოათვალიერა.რომელიც, სავსე იყო სხვადასხვა ქვეყნებიდან ჩამოტანილი სუვენირებით...მაღალი ფანჯრები, ხედით გამწვანებულ ბაღში გადიოდა რომლის სიღრმეშიც უზარმაზარი საცურაო აუზი გაეჯეთებინა სახლის მფლობელს.დეკორატიული პალმების ჯარი, რომ შემოვლებოდა ცალ მხარეს..მეორე მხარეს კი მოზრდილ ტერასაზე ქოლგიანი რამოდენიმე მაგიდა და მოწნული სავარძლები დაედგათ.იქვე იყო შეზლონგების მთელი ჯარიც...
ოთახი ზედმეტად გადატვირთულის შთაბეჭდილებას ჰქმნიდა და გასული საუკუნეების ავეჯით დაემშვენებინათ...ეს სიძველისადმი დიდი სიყვარულით დაავადეაბული ხალხი...უცნაური სუნი იდგა ოთახში...საკმეველის სურნელოვან ზეთში არეული.იქვე ძველებურ განჯინაზე იდგა მოზრდილი კანდელიც რომელიც აფრქვევდა ამ უცნაურ სურნელს.
-დაბრძანდით ეკატერინეს ახლავე დავუძახებ-გამომძიებლის ირონიისთვის დიდი ყურადღება არ მიუქცევია მარიამს...ხის სახელურებიანი სავარძლებისკენ მიუთითა სტუმრებს.რომელსაც სახელურებზე ფარაონის თავები ჰქონდა გამოჭედილი და სათუთად მოვლილს...პრიალა ლაქი ჰქონდა გადასმული.
სულ მალე ატლასის მუქ იასამნისფერ კაბა- ხალათში გამოწყობილი მაღალი ქალი გამოჩნდა ოთახში..წითელ მანიკიურიანი ფეხები, ქუსლიან ქოშებში გაეყარა და იდუმალი კაკუნით მოიწევდა სტუმრებისკენ...შავად შეღებილი თმა მხრებზე ეყარა და მუქად შეღებილ თვალებზე ხელოვნური გრძელი წამწამები დაემაგრებინა.ისეთი იყო...აი, ერთი შეხედვითვე რომ შეგეძლოთ მისი ხასიათის გამოცნობა.სისხლში გაჟღენთილი არისტოკრატული მანერებით ...მთლად ცისფერ სისხლიანის შეხადულებას, რომ ვერ ტოვებდა მაგრამ...გამოუცდელ თვალს ადვილად შეაცდენდა მისი ეს ნაძალადევი და წლების განმავლობაში დაზუთხული არისტოკრატობა.
-გამარჯობათ?-მწეველისთვის დამახასიათებელი ბოხი ხმით წარმოსთქვა და ამაყად თავაწეულმა თხემით ტერფამდე შეათვალიერა სტუმრები.გოგოს სისადავემ და ზედმეტად ჩვეულებრივობამ წითელ ტუჩსაცხიან მსხვილ ბაგეებზე ღიმილი გააკრთო.დათუნაშვილს კი წარბაწევით გადახედა და კაცმა არ იცის რა იფიქრა.
-მთავარი გამომძიებელი ნიკოლოზ დათუნაშვილი და სტაჟიორი ლიზი ერგემლიძე.-მშვიდად განუმარტა ნიკამ და გამოწვდილ გრძელ ფრჩხილებიან ხელს თავისი ხელი შეაგება და ხახამშრალი დატოვა ხელზე მთხვევის მოლოდინით გაყურსული ქალბატონი ჯოლოგავა.
-სტაჟიორები კარგია მაგრამ ,მე ნამდვილად უკმაყოფილო ვარ ქართული საგამოძიებო სტრუქტურების-ტუჩი პრეტენზიულად ასწია ქალმა და სავარძელში პირველი დაჯდა-მარიამ დედი...კარის ზღურბლზე იმ წუთს გამოჩენილი გოგონასკენ გაიხედა ქალმა.-შეგიძლია დოდოშკას სთხოვო ყავა მოამზადოს სტუმრებისთვის?
მარიამი უსიტყვოდ გატრიალდა.ქალმა კი მზერა ისევ სტუმრებზე გადაიტანა- დაბრძანდით ნოკოლოზ!
ნიკამ ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და თავს შეუძახა სიმშვიდის შენარჩუნებისკენ.ეს ქალი უკვე ხომ აღიზიანებდა და ის სურნელი რაც ოთახში ტრიალებდა ნერვულ დაბოლოებებზე უარყოფით გავლენას ახდენდა და გრძნობდა თავის ტკივილი როგორ ნელ-ნელა მიძვრებოდა საფეთქლებისკენ.
-ვცრდილობთ გამოძიება წინ წავიდეს და ამიტომ თქვენი დახმარება გვესაჭიროება ქალბატონო ეკატერინე!-გამოთქმით ხაზი გაუსვა თავის ნათქვამს დათუნაშვილმა.
-გისმენთ,მე რა შემიძლია?-გაიცინა გამომწვევად ქალმა.
-დავიწყოთ იქიდან, რომ დედათქვენს ვერანაირად ვერ დავუკავშირდით და რამოდენიმეჯერ სტუმრობის დროსაც სახლში არ დაგვხვდა...იქნებ ,თქვენ იცოდეთ ამის შესახებ რამე??
-დედაჩემს?-წარბი ასწია ნაძალადევი გაკვირვებით ქალმა.-სამწუხაროდ ვერაფრით განუგეშებთ...დიდი ხანია მეც არ მინახია.დაბერდა და ხომ იცით...-საფეთქელთან თითი დაიტრიალა ქალმა.
-გასაგებია-გაწელა სიტყვა ნიკამ და ლიზის გადახედა რომელიც გამომცდელ მზერას არ აშორებდა ქალს.-არაფერი გაქვთ სათქმელი? ხომ არ ეჭვობთ ვის შეეძლო ეს გაეკეთებინა? ოჯახს მტრები ხომ არ ჰყავდა რომლებმაც მამათქვენოს გარდაცველების მერეც კი ვერ მოისვენეს?
-არაფერი ვიცი...ავთო პრინციპული კაცი იყო და თავისი პრინციპულობით ბევრი მტერი გაიჩინა.სჯობს ამ საკითხზე ჩემს ძმას გაესაუბროთ.
-გასაგებია მაგრამ, როგორც ვიცით თქვენი ძმა არ გახლავთ ქვეყანაში...
-აი ,ხომ ავღნიშნე არ მუშაობთ სათანადოდ...ვალერი რამდენი ხანია უკვე დაბრუნდა.-ნიშნისმოგებით გაიცინა ქალმა
-სად შეიძლება მისი ნახვა?-მისი ირონია ვაჟკაცურად დააიგნორა ნიკამ და ცივი მზერით თვალი თვალში გაუყარა ქალს.
-არ ვიცი-მხრები აიჩეჩა ქალმა-ბარებში,რესტორნებში...ბორდელებში...ყოველთვის მისი სტიქია იყო ეს გარყვნილების ბუდეები და ახლაც არ მგონია მიუხედავად ასაკის მატებისა გამორეცხილ თავში ტვინი მომატებოდა.-ხელი სახესთან გრაციოზულად დაინიავა ქალმა.და იმ წამს გამოჩენილ ხმელ- ხმელ უნიფორმიან ქალს გაუღიმა რომელმაც, ვერცხლის ლანგარზე დაწყობილი ყავის ფინჯნები და საშაქრე მაგიდაზე დააწყო.კიდევ რამეს ხომ არ ინებებთო იკითხა და უარის შემდეგ სწრაფადვე დატოვა იქაურობა.
-ყავა მიირთვით ბატონო გამომძიებელო!...ეგვიპტიდან არის სპეციალურად ჩემთვის ჩამოტანილი-რეკმალა გაუკეთა უცნაური ფიგურებით მოხატულ მაღალი ფინჯნებიდან ოხშივარ ადენილ სითხეს.
-მადლობა-ფინჯანი ჩამოართვა ნიკამ.-თქვენი მეუღლე რას საქმიანობს?
-მეცნიერია. აღმოსავლური კულტურით არის გატაცებული და ხშირად უწევს საზღვრებს მიღმა ყოფნა.ახლაც, კაიროში გახლავთ ექსპედიციაში იღებს მონაწილეობას.
-ანუ ვერანაირად ვერ გავესაუბრებით?-ყავა მოსვა ნიკამ და ყელში მობჯენილი ღებინების შეგრძნება ძლივს დააიგნორა.ფინჯანი მაგიდაზე დადგა და ნაძალადევი ღიმილით გადახედა ქალს.-უგემრიელესი ყავაა უბრალოდ, წნევა მაქვს ალბათ და თავს შეუძლოდ ვგრძნობ.
-ძალიან ცუდიი-თითქოს ფაქტზე გამოიჭირაო ეკატერინემ ისეთი ორაზროვანი ღიმილი გამოესახა სახეზე.
-კარგი, ჩვენ წავალთ და თუ რამე ისეთი გაგახსენდებათ რაც შეიძლება ჩვენს საქმეს წაადგე ამ ნომერზე დამირეკეთ.-საფულიდან თითების სწრაფი მოძრაობით ვერცხლისფერი სავიზიტო ბარათი ამოაძვრინა ნიკოლოზმა და ქალს გაუწოდა რომელმაც, ორი თითით გამოართვა ბარათი და გაღიმებული დააკვირდა.-ნიკოლოზ დათუნაშვილი...-შეთქმულივით უცნაური ტონით ამოიკითხა სახელი და გვარი და ბარათი მაგიდაზე ფინჯნების გვერდით დააგდო.-კარგით...აუცილებლად დაგირეკავთ თუ რამე გამახსენდება რაც საეჭვოა.კარგად ბრაძანდებოდეთ ბატონო გამომძიებელო!-ფეხზე წამოდგა ქალიც და ცივი ღიმილით კიდევ ერთხელ შეათვალიერა წყვილი.-იმედია კარს მიაგნებთ.
-რა საკვირველია-ჩაიცინა ნიკამ...-შესაშური მეხსიერება მაქვს.
სახეზე მრისხანება გამოსახულმა სწრაფი ნაბიჯით დატოვა სახლი და მანქანაში ჩამჯდარმა ღვედი ბრაზისგან ათრთოლებული თითებით გაჭირვებით შეკრა.-წაკ@ლა ალქაჯი !!-გამოსცრა კბილებსშორის და ხელი საჭეზე ისეთი გამეტებით დასცხო გვერდით მჯდომი ერგემლიძე შეხტა.
-რას აპირებ?-შიშნარევი მზერა გააპარა გოგომ მამაკაცისკენ.
-ჯერ არ ვიცი მაგრამ, ამ ძუკნას საკადრის ადგილზე მოვსვამ პირდაპირ ტრ@აკით!-სიგარეტს მოუკიდა მამაკაცმა თავის მხარეს შუშა ბოლომდე ჩასწია და გასაღები გადაატრიალა. ნელი სვლით უკან უკან დასწია მანქანა და მშვიდად გადაიყვანა გზაზე.შემდეგ კი საჭე მკვეთრად გადაატრიალა და სიჩქარის პედალს ბოლომდე დაადგა ტერფი.
ამ დროს სავარძლებს შორის უდიერად მიგდებული მისი ტელეფონის ეკრანი განათდა და მთავარ ეკრანზე გამოსულ ფანჯარაში უცხო ნომრიდან მოსული შეტყობინება გამოჩნდა.ნიკამ სიგარეტი ტუჩებსშორის მოიქცუა ტელეფონი აიღო და სენსორზე გაკვირვებული...ოდნამ მოჭუტული მზერით გადაუსვა თითი.
“ რვა საათზე მონოპოლში გელოდები ვფიქრობ მაქვს ინფორმაცია რაც შენს საქმეს მნიშვნელოვნად წაადგება.მარიამი"
მამაკაცს ირონიულად ჩაეღიმა და ტელეფონი ძველ ადგილს დაუბრუნა.
* * *

-გიორგის ვეტყვი,გავიდეთ სადმე ვისაუზმოთ და შემდეგ გორში მოგვიწევს კიდევ ერთხელ გასეირნება-შუშის კარი გამოაღო დათუნაშვილმა და წინ ლიზა გაატარა-დილიდან დედამოტყნულ ჯოლოგავს ნათესავებს დავდევ მომშივდა...აი გიორგიც-დერეფანში სერიოზული სახით მდგარი მამაკაცისკენ წავიდა რომელსაც ორი ლურჯყდიანი საქაღალდე ეჭირა ხელში.-გიო,გურამს ვნახავ და გავიდეთ...
-ეს ექსპერტიზის დასკვნებია-სქააღალდეები გაუწოდა დათუნაშვილს გიორგიმ.-რამე გაარკვიე ჯოლოგავას შვილთან?
-მერე მოგიყვები,გურამს ვნახავ და ვისაუზმოთ თან მოგიყვები რა მოხდა და მერე გორში ვართ ისევ ჩასასვლელები.
-წამოდი, გავიდეთ. გურამი მერე ნახე-უკვე უფროსის კაბინეტთან მისულს მკლავში გამოსდო საეჭვოდ სერიოზულმა ლაღიძემ მკლავი და შეეცადა ნიკოლოზი წერეთელის შეხვედრა დროებით გადაედო...გაიყვანდა და ნელ ნელა შეაპარებდა.მაგრამ ნიკამ არა სასწრაფო საქმეაო და მაინც შეხსნა კაბინეტის კარი.-გურამ ჯოლოგავასთან ვიყავი...
სავარძელში მჯდარი მამაკაცისკენ დაიძრა ნიკა რომელიც მაგიდაზე დახვავებულ ფურცლებში იქექებოდა.ხმაურზე თავი ასწია და ნიკას დანახვაზე სახე ზედმეტად დაუსერიოზულდა.
-ნიკოლოზ მოხვედიი?-ისე იკითხა იფიქრებდით მხედველობის პრობლემა აქვსო.-გორში როდის მიდიხარ?
-რა ხდება?-წარბები შეყარა დათუნაშვილმა.-ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება თითქოს რაღაცას მიმალავთ და ერთი სული გაქვთ გამარიდოთ განყოფილებას!-ეჭვნარევი ირონიით იკითხა და სამუშაო მაგიდას გაშლილი ხელისგულებით დაეყრდნო.
-რა სისულელეა?უბრალოდ რაც მალე ჩახვალ მალე გაარკვევ რაღაც რაღაცეებს...-გაიცინა გურამმა.
-გურაამ!!-ტონი გაუმკაცრდა ნიკას.-რა ხდება?
გურამმა ნერვიულად ჩამოისვა ხელი სახეზე.-არ გაგიჟდე, დროებით ამ საქმეზე გაუხსნელ საქმეთა განყოფილებიდან მოგვამაგრეს გამომძიებელი და ერთად მოგიწევთ მუშაობა...
-გასაგებიაა!-ჩაიცინა ნიკოლოზმა და თითქოს რაღაც გაიაზრაო სახიდან წამში ჩამოერეცხა ყველანაირი ემოცია.თვალები გაუცივდა და ერთბაშად გაიყინა.-დედას შევეცი!!-იფეთქა მოულოდნელად და მაგიდაზე მთელი ძალით დაჰკრა ხელი.ძლიერი ბიძგისგან გაშლილი ფურცლები ერთიანად შეირხა და რამოდენიმე იატაკზეც კი გადაფარფატდა.-სად არის?!
-ნიკაა!-ფეხზე წამოდგა გურამი და ტონი გაიმკაცრა.-სხვა გზა არ გაქვს გესმის?!
-გურამ ნუ ატრაკებ!-ცივად აღნიშნა მამაკაცმა.-სად არის?!
-ნიკოლოზ!!
-სად არისთქო ამის დედაც...-იღრიალა ნიკამ და კარისკენ გავარდა ზღურბლზე გაოგნებული სახით მდგარი ერგემლიძე ლამის გაიტანა და დერეფანში გასულმა შეშლილი თვალები მოავლო იქაურობას.
-ნიკუშ მისმინე..-მკლავში ხელი სტაცა გაცოფებულ მეგობარს გიორგიმ.
-ტვინი ნუ მომიტყანით!!-ხელი უხეშად გამოგლიძა დათუნაშვილმა-სად დედის ტყვნაშია?! -იღრიალა და მზერა პირდაპირ იმ ოთახის კარს გაუსწორა რომლის მიღმაც მამაკაცის ღრიალზე ფეხზე უკვე წამომხტარიყო სავარძლიდან ნინია წერეთელი და გულის გამაყრუებელი ბაგა- ბუგით ელოდა როდის შემოგლეჯავდა დაჭრილი ლომივით განრისხებული დათუნაშვილი კარს.-აა... სად იქნება თუ არა ყოფილ კაბინეტში-ჩაიცინა ნიკამ და ცოტა დააკლდა ფეხით არ შეანგრია კარი.სახელური სწრაფად დასწია და ისეეთი სიძლიერით შეხსნა კარი ლამის ანჯამებიდან ამოხტა გიფსოკარდონისგან შეკრული ქართული შედევრი.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?!-ზურგს უკან კარი ჯახუნით მიიკეტა და ოთახის შუაგულში მდგარ თხელ სილუეტს მკვლელი მზერა სტყორცნა.რომელიც ცივი უემოციო სახით შეეგება.-შენ გეკითხები აქ რა დედისტყვნას აკეთებ?
-ჩემდა სამწუხაროდ სწორედ მე გამომიშვეს აქ სამუშაოდ-ხელები ირონიული ღიმილით გაშალა ქალმა.
-ხოო?? იმხელა დეპარტამენტს გამომძიებლების ნაკლებობა აქვს და შენ,სუპერ პროფესიონალი გამოგიშვეს არაა?!-იღრიალა კაცმა.
-ხოო...
-მე შენთან მუშაობას არ ვაპირებ-ხელში შერჩენილი საქაღალდეები უხეშად შეაყარა სახეში.
-გაბოროტებული ბავშვივით მოიქცევი და ბუტიაობას დაიწყებ?-ჩაიცინა ნინიამ და როდესაც ასაფეთქებელი ნაღმივით დაჭიმული მამაკაცი დაიძრა, ეგრევე ინანა თავისი სულელური გამოსვლა და უკან- უკან დაიხია.
-ხოო!!! გაბოროტებული ბავშვივით კი არა განრისხებული,გაცოფებული და მოთმინების ყველანაირ ჩარჩოებს გაცდენილი კაცივით მოვიქცევი რომელიც, ყლ@ესავით გააბითურეს და ისე დაიკიდეს როგორც არარაობა...ხოოო... გაცოფებული ვარ და ახლა, რომ გიყურე სურვილი მაქვს კისერი მოგიგრიხო იმიტომ, რომ ამპარტავანი და ძუ@კნა ხარ...კარიერაზე შეყვარებული ძ@უკნა...
-ნიკაა...-ხელები წინ გამოსწია მამაკაცის შესაჩერებლად ქალმა მაგრამ ,შედეგი არ გამოუღია ამას კაცის ძლიერი ხელები უხეშად ჩააფრინდნენ მხრებში და მთელი ძალით მიახეთქეს კედელზე. ხერხემალში დავლილი ტკივილისგან ყრუდ ამოიგმინა წერეთელმა,თვალები დახუჭა და ჰაერის ღრმად შესუნთქვის მიზნით ტუჩები ერთმანეთს დააშორა.მის სახესთან ზედმეტად ახლოს მდგარი მამაკაცის სურნელი ისევ ისეთი, გონების დაბინდვამდე სასიამოვნო იყო და ისევ ისე თავგზაამბნევად თავისით,დაუკითხავად, მიუძვრებოდა ცხვირში და პირდაპირი რეისით ტვინისკენ მიიწევდა სადაც თავდაცვის მიზნით ანთებული განგაშის ღილაკი ავისმომასწავლებლად ანთებდა წითელ შუქს.თვალები გაახილა...ამღვრეული ლურჯი სფეროები მამაკაცის მრისხანებისგან გადაგლესილ მუქ თვალებს შეაგება რომელიც, სიბრაზისგან უფრო გამუქებულიყო.ღრმად ჩაისუნთქა და ის იყო რაღაცის თქმას აპირებდა ველურივით დატაკებული დათუნაშვილის ტუჩებმა ,რომ დაუხშო სამეტყველო ორგანო და ჰაერიც პირდაპირ მისი პირიდან შეისუნთქა...ხორხში ამოხეთქილი ყვირილი უგზოუკვლოდ გაიფანტა და სამაგიეროდ, რბილი და არომატული ბაგეების შეხებამ აურია თავგზა.არომატი...ნაცნობი და უკვე შორეული ...სიგარეტი და მენთილის გრილ ნაზავთან არეული უცნაური ხილის გემო...გაღებულ პირში შემძვრალი მოქნილი ენა და მის ტუჩებზე სასოწარკვეთილი ქალის ყრუ ოხვრა.ძლიერმა სხეულმა უხეში მიწოლით თითქმის მთელი ტანით, რომ შეაზარდა ცივ კედელს და ის იყო კოცნაში აყოლას აპირებდა წერეთელი ქვედა,სავსე ტუჩზე ნიკოლოზის კბილები, რომ ჩაეჭიდნენ და იმდენად მტკივნეულად მოუჭირეს სიმწრისგან მკერდზე შეკრული მუშტები მიარტყა ქალმა.სისხლის გემო მთელს პირში წამებში გაჯდა და ნაკბენ ადგილზე გამოჟონილი წითელი სითხე ალბათ ნიკაპისკენ დაიწყებდა დენას ისევ დათუმაშვილს, რომ არ ემარჯვა.სისხლი ღრმად შეისრუტა და ნატკენ ადგილზე მსუბუქად აკოცა.შემდეგ ერთიანად მოშორდა თავდახრილს და შუბლით შუბლზე დაყრდნობილმა აჩქარებულ სუნთქვას გამაფრთხილებელი მკაცრი ტონით ამოაყოლა.-წინ არ გადამეღობები და ცხვირს იქ არ ჩაჰყობ სადაც არაფერი გესაქმება.ეს ჩემი გამოძიებაა და თუ გინდა ავიტანო შენი არასასიამოვნო საზოგადოება კეთილი ინებე და ის გააკეთე რასაც გეტყვი.
-კარგი-ამოიოხრა ქალმა და ტუჩზე ორი თითი გადაიტარა რომლიდანაც ისევ მოჟონავდა სისხლი.
-ძალიან კარგი-ცივად მოშორდა დათუნაშვილო, ორი ნაბიჯით უკან დაიხია და სახეზე გადაკრული ირონიული ღიმილით ფართოდ ხელებგაშლილმა გაუცინა.-კეთილი იყოს შენი ფეხი ამ ჯოჯოხეთში...მოღალატე კახპავ.!
შემდეგ ტუჩებზე ენის წვერი გადაიტარა და ერთიანად შებრუნებულმა სწრაფად დატოვა კაბინეტი.დერეფანში ჩამწკრივებულთ წარბაწეულმა გადახედა და ცივად გამოსცრა.-მორჩა წარმოდგენა, საქმეებს დაუბრუნდით!.-შემდეგ კი გიორგის და ლიზას გადახედა და თავით კარისკენ ანიშნა- მივდივართ...საშინლად მომშივდა.
5
-იცი რას გეტყვი ძმაოო...-მაკდონალდსის პარკში ცარიელი კოლას ბოთლები ჩაყარა გიორგიმ და ნაგვის ყუთში გადაუძახა.გზად გადაწყვიტეს ესუზმათ რათა დრო არ დაეკარგათ და პარალელურად საქმეზე ყოფილიყვნენ კონცენტრირებულნი.გორში ჩასულებმა, ქალაქიდან მოშორებით გააჩერეს მანქანა და პატარა სკვერში მიირთვეს საუზმე.
-აქ ხომ არ გაგირჩევ საქმეს?-ცალი თვალი იქვე ხის მერხზე მჯდარი ლიზასკენ გააპარა რომელსაც მკერდთან ხელები გადაეჯვარედინებინა და ჰორიზონტს გაჰყურებდა.-მაგრამ, რომ არ გითხრა გული შეიძლება გამისკდეს.
-მიდი ჩამოყარე-სიგარეტს მოუკიდა ნიკამ და ლიზას გვერდით ცარიელ ადგილზე ჩამოჯდა-რა მაქვს დასამალი?-მხრები აიჩეჩა-წლების უკან ყ@ლე რომ ვიყავი და საყვარელმა ქალმა ჩემთან ყოფნას კარიერაზე ზრუნვა ამჯობინაა? თუ ის ქალების ნდობა, რომ დამაკარგვინა და ახლა ჩემთვის ქალი წარმოადგენს ველოსიპედს რომელზეც უნდა გაისეირნო და ადრე თუ გვიან გამოცვალოო?
-გაჭედვას რა აზრი აქვს შენ ძმობას გეფიცებიი?გაიწიეთ ცოტა-ლიზას და ნიკას შუაში ჩაეკვეხა გიორგი.-ვაბშე არ ღირს ეგ შენი ყურადღების ღირსად.
-რა რის იციი?!-ჰორიზონტისთვის თვალი არ მოუშორებია ნიკას-ადამიანს იმხელა შეგნება და ნამუსი უნდა გქონდეს იქ არ მიხვიდე სადაც, თავის დროზე ნაგლად მოჯვი...იმიტომ ,რომ იქაურები დაგხვდებიან და ამ მოჯმულზე პასუხს მოგთხოვენ.
-ეს თავისას უბერავს...-ამოიოხრა გიომ.-რაო იმ ქალმა?!
-ვაბშე შენ უბერავ...სად ერეკლე და სად ჩემი ყ@ლეო...რადროს ის ქალია გაცოფებული ვარ და ეხლა შეიძლება მივუვარდე იმ კახპას და სიფათი ავახიო...
-მაგრად ატრაკებ...საქმე საქმეა ძმაო...დაიკიდე წერეთელი და წავედით ჯოლოგავას ცოლი მოვინახულოთ.
-მოდი იცი რაა?- სკამიდან წამოდგა და სიგარეტი ნაგვის ყუთზე მიასრისა ნიკამ-ჯოლოგავას სახლთან დაგტოვებთ და მე ავალ სასფლაოზე.იქაურობას კარგად დავათვალიერებ თქვენ კი მანამდე ქალს გაესაუბრეთ.
-კარგი წამოდი...-მანქანისკენ წავიდა გიორგი.-ლიზა არ მოდიხარ?-ისევ მერხზე მჯდომ გოგონას გახედა რომელიც, წამოდგა და მანქანისკენ უსიტყვოდ დაიძრა უკანა კარი გამოაღო და ჩაჯდა.
-მე შენთან ერთად რომ წამოვიდე?
-შენ რა გჭირს?-სარკიდან ინტერესით გამოხედა ნიკამ-როგორც გინდა მაგრამ, ვიფიქრე გიორგისთან უფრო აჯობებდა ...ქალი რომ მივა მაინც სხვა საქმეა.ისე შეიძლება უკან დაიხიოს იმ ბებრუხანამ და ბევრი ისეთი რამ არ თქვას რაც საქმეს გამოადგება.
-კარგი.-მორჩილად დაეთანხმა ლიზა.
ცოტა ხანს თვალმოუშორებლად აკვირდებოდა ქალს დათუნაშვილი შემდეგ კი გასაღები გადაატრიალა და ძრავი ჩართო.
-კაროჩე...ლიზიკო ჩემთან წამოვა შენ კი მიდი და ის დედაბერი ბოლომდე გამოწურე კარგიი?-გიორგის გადახედა ნიკამ და მანქანა ცენტრალურ გზაზე გაიყვანა.
-კარგი ,როგორც გინდათ-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ.
დაახლოებით ხუთ წუთში მანქანა ჯოლოგავას სახლთან იდგა...გიორგი უხმოდ გადავიდა და ნიკამაც ადგილს მოსწყვიტა ჯიპი.
-რახდება რამე პრობლემა გაქვს?-სარკიდან გახედა წყნარად მჯდომ გოგოს...
ლიზამ მხრები აიჩეჩა უსიტყვოდ და უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია.ნამდვილად არ აპირებდა დათუნაშვილთან თავის პრობლემებზე ლაპარაკს და არც მისი სტიქია იყო ვინმესთვის თავისი გაჭირვებ მოეხვია თავზე...პრობლემებს კი რა დალევდა დაწყებული იქიდან, რომ უმუშევარი იყო...დამთავრებული იმით, რომ ხაზეიკამ ქირა გაუზარდა და ნამდვილად ვერ აუდიოდა ბებიამისი მისთვის საჭირო თანხის გამოგზავნას...თვითონ კი პარალელურად წინ და უკან დადიოდა რაიმე შესაფერისი სამსახურის მოსაძებნად სადაც, ნორმალური ანაზღაურება იქნებოდა და სწავლაშიც ხელი არ შეეშლებოდა.ივლისის ბოლო იყო და გასავათებულს ტვინის დანთხევა უხდებოდა საგანი, რომ არ ჩარჩენოდა...სტიპენდიაზე პრეტენზია არ ჰქონდა ბოლოს ძალიან მოიკოჭლებდა სწავლის მხრივ მაგრამ...ნამდვილად არ უნდოდა მესამე კურსამდე მისულს სწავლა მიეტოვებინა და საარსებო მინიმუმზე ეზრუნა.
სასაფლაოზე რამოდენიმე წუთში იყვნენ.მანქანიდან გადმოვიდნენ და ჩაჟანგული კარი რომელიც ვიღაც გონიერს მართულით დაეკეტა...რკინის ბოძებზე რამოდენიმეჯერ შემოეხვია და კარგად გადაეგრიხა ხელით ვერანაირად ვერ გახსნა ნიკოლოზმა და გინებით დაიძრა მანქანისკენ...საბარგული ახადა და ეგრედ წოდებულ პლოსკოს დაუწყო ძებნა რომელიც, როგორც იქნა იპოვა და მართული გადაჭრა.
კარი ჭრიალით გაიღო და წყვილმაც სწრაფად შეაბიჯა ეზოში.დათუნაშვილმა გეზი პირდაპირ ხის ფარდულისკენ აიღო...ყურთამდე მოფრიალებულ კარში შევიდა და იქ არსებულმა მძიმე სუნმა მალევე აუწვა ცხვირი.ხის ფეხებმორყეულ მაგიდაზე რამოდენიმე დასვრილი თეფში იდო...იაფფასიანი არყის ერთი ცარიელი და მეორეც ნახევრამდე დაცლილი ბოთლი და სამი ჭიქა.კუთხეში ,ერთსაწოლიანი რკინის პრუჟინიანი საწოლი იდგა ზედ დაგებული ძველმანებით...რომელიც აჩეჩილი იყო და სიბინძურისგან გაზეპილი ბალიში და თხელი საბანი ძირს ეყარა.მეორე კუთხეში გადაყირავებული რკინის გამურული ვედრო ეგდო და პატარა ჩალის სკამზე გამონაცვალი ნასკენი ეყარა.იქვე იდგა ძველისძველი განჯინაც რომელსაც, ცალი კარი ჩამოვარდნილი ჰქონდა და ისე იყო მიყუდებული.ნიკამ ფეხით გასწია კარი და სუნის მიზეზიც თვალსაჩინო გახდა.თეთრ თეფშზე იაფფასიან ძეხვის ნაჭრებს მატლები დასეოდა და გულისამრევ სუნად ყარდა.იქვე იდო პურის დაობებული ნატეხიც.
-აქ რაღაც სისხლის ლაქებია-საწოლთან დახრილმა ლიზამ გასძახა ნიკოლოზს რომელიც, მის გვერდით დაიხარა და მიწაზე გაჩენილ გამხმარი სისხლის პატარ პატარა გუბეებს დააკვირდა.
-აქ იყვნენ... ეტყობა ერთად დალიეს...ეს ჭიქები და სიგარეტის ნამწვავები ექსპერტიზაზე გავაგზავნოთ.-სწრაფად წამოდგა ნიკა ჯიბიდან პატარა პოლიეთილენის პარკი ამოაცურა და ყავის ლამბაქზე დაყრილი სიგარეტის ნამწვები ჩაყარა.მეორე, მოზრდილ პარკში კი არყის ჭიქები ჩააწყო ფრთხილად და სისხლის გუბეს მიუბრუნდა ისევ ჯიბიდან ამოღებული დანის წვერით ფრთხილად აიღო მიწასთან ერთად და ისიც პარკში შეინახა.მერე კი ზიზღით წამოავლო ლეიბს ხელი და საწოლიდან გადმოაგდო.ჩაჟანგებულ პრუჟინებზე პატრონს გაზეთები ჰქონდა გაფენილი იქ კი, სადაც სავარაუდოდ ბალიში უნდა დებულიყო ქაღალდუს 5 ლარიანი და რკინის ორლარიანი შეენახათ.
-შეგიძლია აქ მომიცადო თუ წამოხვალ?-ქალს გახედა დათუნაშვილმა.
-სად მიდიხარ?
-მანქანასთან მივალ და 5 წუთში მოვბრუბდები..
-კარგი..აქ დავრჩები.
ნიკოლოზი გავიდა. ლიზამ კი კვლავ ოთახზე დაკვირვება განაგრძო. სულ მალე უკან პატარა კოლოფით და რეზინის სამედიცინო ხელთათმანებით დაბრუნდა დათუნაშვილი.კოლოფში მოთავსებული უცნაური ფერის ფხვნილი მთელს მაგიდას მოაყარა და პატარა ფუნჯით ფრთხილად შეეცადა ფხვნილის გადაყრას.
-არ ვიცოდუ ექსპერტიზაშიც თუ გაგეგებოდა რამე-ღიმილით დაიხარა მაგიდასთან ნიკას გვერდით ლიზა და ინტერესიათ დააკვირდა როგორი სიზუსტით გადაიტანა მაგიდაზე აღმოჩენილი ნათითურები სპეციალურ პარკზე მერე ასწია და ღიმილით გახედა.-აბა ვნახოთ ვინ სტუმრობდა ლოთ თენგიზას.-გაეცინა ნიკას და ქალს მიუბრუნდა. -შენ ბევრი რამ არ იცი ჩემზე ლიზიკო.წავიდეთ...აქ მეტი სანახავი აღარაფერია...
კარში გაატარა და თავადაც უკან მიჰყვა.-ისე როცა ამ პროფესიით აპირებ გაგრძელებას ცოტა რამ ყველფერში უნდა გაგეგებოდეს...ურიგო ნამდვილად არ იქნება და საჭიროც კია, არ იცი სად რა გამოგადგება!-თვალი ჩაუკრა გაღიმებულ ქალს.
-ანუ, მირჩევ მეც გავერკვიო ასეთ რამეებში ? -პარკებისკენ გაიშვირა ხელი ქალმა.
-ნამდვილად.
-კარგიი...გავითვალისწინებ.
-მიყვარს დამჯერი ბავშვები-თვალი ჩაუკრა ნიკამ და რკინის ჭიშკარი ისევ ისე გადაკეტა როგორც მანამდე იყო.
-და 22 წლის გოგო თუ ბავშვია არ ვიცოდი-ცხვირი უკმაყოფილოდ შეჭმუხნა ლიზამ.
-ხოო...-ჩაეცინა ნიკას-ჩემთან შედარებით ვთქვი ბავშვო...
-რამდენი წლის ხარ?-საჭესთან მჯდომს გადახედა ქალმა.
-35...
-კაი?
-რავქნა დედა დაგიფიცოო?!
-არა იყოს...მჯერა -გაიცინა ქალმა.
სწორედ ამ დროს დათუნაშვილის ტელეფონიც აწკრიალდა.ნიკამ ნომერს დახედა გიორგი ურეკავდა.უპასუხა და სპიკერზე ჩართული ტორპედოზე მიაგდო
-ხოო? მოვდივართ რაქენი შენ?
-პირდაპირ აქ მოდი -ხმამაღლა ლაპარაკობდა ლაღიძე.
-ისე რატო ლაპარაკობ თითქოს მიცვალებული დაინახეე?-გაიცინა ნიკამ და ტელეფონი აიღო.-რა მოხდა?
-თან ორიი...ორი მიცვალებული და...აუ კაროჩე მოდი რაა...
-მოვდივართ!
ტელეფონი გათიშა ნიკამ და გაზის პედალს ბოლომდე დაადგა ფეხი.
* * *

ლაღიძე, მეწყვილეს პირდაპირ ჯოლოგავას სახლის გამოღებულ კარში დახვდა სადაც, მასთან ერთად დამწუხრებული სახით რამოდენიმე მამაკაცი ტრიალებდა.სავარაუდოდ მეზობლები იყვნენ.
-რა ხდება?-მანქანის კარი ხმაურით მიხურა და სახეწაშლილი ლაღიძისკენ გაემართა ნიკა.
-იქ-ხელი სახლისკენ გაიშვირა გიორგიმ-ორი გვამია...
-რა დედისტყვნაა?-წამოიძახა დათუნაშვილმა და კარში სწრაფად შევიდა.ლიზა კი გიორგის გვერდით გაჩერდა და ინტერესით იხედებოდა შიგნით.
-თუ გინდა შედი მაგრამ, არ გირჩევ...-ამოილაპარაკა გიორგიმ.
უზარმაზარ მისაღებში მიუხედავად მისი სიდიდისა ავეჯის ნაკლებობა იყო...მეტიც, სრულიად ცარიელი უფრო ითქმოდა.მძიმე სუნი ტრიალებდა სისხლის და გახრწნილი მძორის....იქვე კიბესთან კი სისხლის უკვე გამხმარ მოზრდილ გუბეში მხრებში მოხრილი დაბალი ქალის გვამი ეგდო რომელსაც, გვამური ლაქები უკვე გაჰქრობოდა და გასასკდომად გამზადებული გაბერილიყო. თავგაჩეჩქვილს,გადახსნილი თავიდან სისხლთში არეული ტვინი გადმოსვლოდა და იატაკზე გაგლესილიყო. სახეზე და ცხვირზე პატარ- პატარა მატლები დაცოცავდნენ და ბუზების ნაკლებობასაც არ განიცდიდა.
-ამის დედაც!-ცხვირზე აიფარა ხელი ნიკოლოზმა და ყელში მოწოლილი ღებინება უკან გააბრუნა.ოთახი მოათვალიერა და სისხლის კვალს გაჰყვა რომელიც, კიბეს მიუყვებოდა და მეორე სართულის დერეფანში გრძელდებოდა ერთ- ერთ ნახევრად გამოღებულ კართან.ცხვირზე ხელი არ მოუშორებია ფეხით შეხსნა კარი და ადგილზე გაშეშდა...
ოთახის შუაგულში, მოზრდილ საწოლზე რომლის თეთრი ზეწრებიც სისხლისგან გაწითლებულიყო ახალგაზრდა დაახლოებით, 30 ოდე წლის ქალის შიშველი სხეული ეგდო. დარურჯებული კიდურებით...მკერდთან აქაიქ დანჩნეული ნაკბენებით და მთელს ტანზე სასტიკად ცემის კვალით.ცხვირ პირი ერთიანად აზელილი ჰქონდა ცემისგან და ჩამტვრეული კბილები ბალიშთან ეყარა.ყელზე მსხვილად აჩნდა სავარაუდოდ თოკის ან ქამრის კვალი და ღიად დარჩენილ თვალებში ჩაბუდებული დიდი შიში და იმედგაცრუება გაჰყინვოდა მანამდე სანამ, საერთოდ ჩაუქრებოდა სიცოცხლის სხივი. ცალი ფეხი სახსარში მოკეცილი ჰქონდა და
ფეხებს შორის,ვაგინა და ბაყვები სისხლისგან მოთხვრილი ჰქონდა.
ნიკა სწრაფად გატრიალდა უკან და სირბილით ჩაიარა კიბები...გარეთ გავარდნილმა, ხარბად ჩაისუნთქა სუფთა ჰაერი და თავზე ორივე ხელ შენოწყობილი იქვე პარმაღთან ჩაჯდა.ყბებს ძლიერად აჭერდა ერთმანეთს და ერთიანად მოხეთქილ ღრიალს ყელშივე ახშობდა.
-კარგად ხაარ?-მხარზე გიორგის შეხებამ მოიყვანა გონზე.
-მომაწევინე ძმურად და დარეკე ჯგუფი გამოგზავნონ.-წამოდგა ნიკა და სიგარეტი გამოართვა ლაღიძეს სწრაფად მოუკიდა და ღრმა ნაპასი დაარტყა.
-მაგიტომ არ გვიღებდა კარს არავინ....მინიმუმ ათი დღის გარდაცვლილები არიან...დაჟე საფლავის ამოთხრამდე მოხდა ეგ.-სახე მოისრისა და ისევ თმაზე გადაიტარა ხელი-დედას შევეცი...მაგ ნაბიჭვარს ნაკერზე ავხევ..ჯერ გავიგო ვინ არის.
-დარეკილია ,გზაში არიან უკვე...ლადო მოდის თავის ბიჭებით...
-მშვენიერეია.ესენი?-კაცებისკენ მიუთითა ნიკამ.
-მეზიბლები არიან.
-კაროჩე, ჩამოვიდნენ ისინი და ესენი უნდა დავკითხოთ...იმ ....ქალასაც უნდა დავურეკოთ.ლიზი შენ დაკითხვაში დამეხმარები ყველას ვერ მოვერევი- ნაძალადევად გაიცინა ნიკამ და სახეგაფითრებულ ქალს ლოყაზე ისე უჩქმიტა როგორც პატარა ბავშვს ჩქმეტენხოლმე-ნუ გაქვს ესეთი სახეე...
-კაი რაა-შეიშმუშნა ქალი.
-შიგნით შედითქო ხო არ მითქვია..მიხედავენ მაგას...-თვალი ჩაუკრა გოგოს და ხელი მოხვია მხარზე ახლოს მისწია და თავზე აკოცა.-ჯობია ადვოკატობას მიაწვე...
შემდეგ იქ შეკრებილთ მიუბრუნდა
-სანამ კრიმინალისტები მოვლენ იქნებ გაგვესაუბრა...აქ სადმე არის ადგილი სადაც დაჯდომა შეიძლებაა?
-წამოდი შვილო აი, პირდაპირ სახლი ჩემია!-მეზობლად მდგომი სახლის ეზოს ღია კარზე მიუთითა ასაკოვანმა მამაკაცმა.-ეზოში დავსხდეთ.
-კარგი-თავი დაუქნია ნიკამ და წინ წასულებს გაჰყვა უკან.
-საწყალი ქალი..-დანანებით გადააქნია თავი მამაკაცმა.შრომისგან დანაოჭებული დიდი ხელები ,რომ ჰქონდა და ნერვიულად იმტვრევდა-ისე გაუჭირდათ ავთოს გარდაცვალების მერე ნელ- ნელა ყველაფრის გაყიდვა დაიწყეს...არავის არ აჩვენებდნენ თავიაანთ გასაჭირს ამაყი ქალი იყო ძალიან.ეს დღეები არ გამოჩენილან და რას ვიფიქრებდით კაცოო...-თავზე ხელი გადაისვა-საწყალი...გვეგონა სოფელში იყვნენ იმ უბედურ გოგოსთან..ხშირად მიდიოდნენ ხოლმე.რაც ავთო გარდაიცვალა ის გოგო აქ ცხოვრობდა და ეხმარებოდა თამრიკოს...ავთოს ცოლს.ხოდა კაცო...უცნაურმა სუნმა, რომ შეგვაწუხა გავხსენით ეზოს კარები..ჯერ ვიფიქრეთ კატა ან რამე ხო არ მოკვდა და ის ხო არ ყარსოო...მაგრამ...ეხ, საწყალი...კიდეც მოვიდა ის ბიჭი თქვენი თანამშრომელი და სახლში ეგ შევიდა.რა უბედურება დაატყდათ კაცო...ვაიმეე...იმ ბავშვს რაღას ერჩოდნენ.ისეთი კარგი გოგო იყო.
-ეს დღეეები ვინმე ხომ არ შეგიმჩნევიათ?-ეჭვით დააკვირდა ნიკა.
-არა შვილო არავინ არ მოდიოდა აქ...გოგოა და უმძრახადაა გამხდარი..წლებია და ის აქ მოსული არავის უნახავს...ის ბიჭია და გადახვეწილია რუსეთში...მამამისის დაკრძალვაზეც არ ყოფილა კაცო მეზობლებმა გავასვენეთ ცხონებული...აბა ვინ იფიქრებდა ამას.
დიდხანს ყვებოდა მამაკაცი მთელი ემოციებით როგორი კარგი ოჯახი იყო და როგორ ცუდად დაანთავრეს...ისიც გაიხსენა ბოლოს ვიღაც ახალგაზრდა კაცი იყო მოსულიო და იმის მერე აღარავინ გამოჩენილაო. გარეგნობის აღწერაზე, რომ მიდგა საქმე მანდ გაიჭედა და ხან რიჟა იყო და ხანაც შავგვრემანიო ვერ შეჯერდა ბილოს გადაწყვიტა წესივრად არ დამინახია გვიანი იყოვო.დანარჩენებსაც გაესაუბრა დათუნაშვილი მაგრამ, ხელჩასაჭიდი ვერაფერი გაიგო.ამასობაში ჯგუფიც ჩამოვიდა მიცვალებულები მორგში გადაასვენეს და სახლი ძირფესვიანად დაათვალიერეს.შემდეგ კი ყველა ერთიანად დაირაზმა და დედაქალაქისკენ წამოვიდნენ.ექსპერტიზის პასუხებს ორი დღე მაინც დასჭირდებაო გამოაცხადა ლადომ და ნიკამაც რაც ჰქონდა იმაზე დაიწყო მუშაობა.გააგებინეს მომხდარის შესახებ ეკატერინე ჯოლოგავას მაგრამ, დიდი ემოციები არ გამოუმჟღავნებია და არც ცრემლების ზღვა დაუყენებია.სახე გაყინული,გაქვავებული, ისმენდა ყველაფერს და კიდევ აქეთ მოსდო შარი საგამოძიებო სტრუქტურის ცუდად მუშაობაზე და არაპროფესიონალ კადრებზე რომელიც პირდაპირ მიმართული იყო კუთხეში ობოლი ბავშვივით ატუზული ერგემლიძისკენ.
-წამოდი გაგიყვან-უკვე საკმაოდ დაღამებული იყო მანქანისკენ რომ გაუძღვა ლიზას დათუნაშვილი.ქალს ბევრი აღარ გაუპროტესტებია და უსიტყვოდ დაჰყვა მის ნებას...მანქანაში ჩამჯდარმა, მშვიდად უთხრა მისამართი და სახლამდე ხმა არცერთს არ ამოუაღიათ.
-მადლობა-მანქანიდან გადასვლამდე გაიღიმა ლიზამ და კარი გამოაღო.
-არაფრის...ლიზი-კარის მიხურვას აპირებდა ნიკამ, რომ შეაჩერა.-მართალია ცუდად დავიწყეთ მაგრამ...მაინც-გაეცინა-უბრალოდ მინდა გითხრა, რომ თუ რამეში დაგჭირდი არ მოგერიდოს ოკ?
-კარგი...-გაიცინა ლიზამ-მადლობა.
კარი მიხურა და მოზომილი ნაბიჯებით გაემართა 5 სართულიანი კორპუსისკენ.ნიკამ კი მანქანა ადგილს მოსწყვიტა და დაძაბული დღის განსატვირთად ბარისკენ გაემართა.რამოდენიმე ჭიქის მერე კი სახლში დაბრუნებულმა აღმოაჩინა, რომ ბოლომდე განტვირთვა არ აწყენდა და ტელეფონში ერთდროს საგულდაგულოდ ჩაწერილი ნომერი მოიძია.
* * *

-რაიყო ,მოგენატრეე?-ხაზის ბოლოს ქალის გამომწვევმა ხმამ გაიჟღერა.
-ვფიქრობ იმდენად არ დახარჯულხარ ასე უცებ, რომ მომნატრებოდი!-გაეცინა მამაკაცს და სწრაფად გადაიძრო ზედა.
-აბა რა ხდება?
-დროა იზრუნო ხშირად, რომ მომენატროხოლმე.გამოხვალ?
-კარგიიი-გაწელა ქალმა და ტელეფონიც გათიშა. ალბათ ნახევარი საათი იქნებოდა გასული კარზე ზარი რომ დარეკეს და გამოღებული კარის ზღურბლზე ხალვათად ჩაცმული ქერა ლამაზმანის სხეული გამოჩნდა.რომელიც, თხემით ტერფამდე ღიმილით შეათვალიერა მამაკაცმა და მზერა მკერდზე შეაჩერა.რომელიც,თხელი პერანგის ქვეშ სრულიად შიშველი იყო და სავსე ძუძუს თავები გამომწვევად დასტყობოდა ჰაეროვან ნაჭერზე.წელზე ხელი მოხვია და კარი ფეხით მიხურა დათუნაშვილმა...
-ესეიგი მოგენატრე?-ტუჩები გაილოკა ქალმა და კარს ზურგით მიეყრდნო.
-შენ არა-ცხვირი შეჭმუხნა ნიკამ და მკერდზე ფრთხილად შეახო ორივე ხელი...ნაზად მიეფერა და შემდეგ, ძლიერად მოუჭირა რასაც ქალის ოხვრა მოჰყვა-ესენი კიი..-პერანგის ბოლოებში წაავლო ხელი და თავს ზემოთ გადააძრო შემდეგ ,სწრაფად ჩაუხსნა ელვაშესაკრავით შეკრული ქვედაბოლო რომელიც, ძლივს უფარავდა საჯდომს და მენჯიდან ნელა გადაიტანა ხელი ქვემოთ,ფეხებს შორის...
-უკვე სველი ხარ მაგდაა?-ტუჩი კბილებსშორის მოიმწყვრდია მამაკაცმა და მთელი სხეულით თავისკენ მიიზიდა,სწრაფად ააფრიალა ხელში სიფრიფანა სხეული და საძინებლისკენ მოზრდილი ნაბიჯებით გაემართა...საწოლზე ხელისკვრით მიაგდო და შორტები და საცვალი სწრაფად გაიძრო...თვალებ მილულულმა მაგდამ საცვალი გაიხადა და საწოლზე წამომჯდარმა წელზე მოხვია ხელი მამაკაცს თავისკენ დაქაჩა და მენჯის ძვალთან სველი ტუჩებით შეეხო...მოკლე კოცნებით გაიკვლია გზა და უკვე ერეგირებულ ასოზე წაეტანა.რასაც მამაკაცის ყრუ ოხვრა მოყვა და მოქნილი თითებით ძლიერად ჩააფრინდა კეფაზე თმაში, უხეშად დაქაჩა და თვალებ დახუჭული ყველანაირი სტრესის მოხსნას შეეცადა.
-ამის დედაც!-გამოსცრა კბილებსშორის დათუნაშვილმა და ქალი მოიშორა,ხელის კვრით დააგდო საწოლზე და ზემოდან დამხობილმა მუხლების დახმარებით გადააშლევინა ფეხები.ძლიერი ბიძგით შეაერთა მათი სხეულები და თან სავსე მკერდზე წაეტანა კბილებით.მაგდამ წამოიკივლა და უფრო მჭიდროდ აეკრა მამაკაცს.
-ჯანდაბა..მაგიჟებ-ამოიკრუტუნა ქალმა და ნიკოლოზის ტუჩებისკენ გაიწია საკოცნელად თუმცა მამაკაცმა თმაში სტაცა ხელი და თავი ბალიშზე ძლიერად გაუკავა ტუჩებით კი კისერზე დააცხრა.
-მაკოცეე...-ამოიოხრა ქალმა.პასუხად კი მორიგი ძლიერი ბიძგი მიიღო და შეჰკივლა.
-ჯანდაბა...მაკოცეე...-თვალები აემღვრა ქალს
-ნიკა...ნიკა მქვია.-გაიცინა ნიაკამ და მკერდი მუჭში მოიქცია.
-ნიკა მაკოცეთქო.
-არა.-ცივად მოჭრა მამაკაცმა.მოშორდა და ერთი ხელისმოსმით მუცელზე გადაატრიალა ქალი.მკლავი მოხვია,მუხლებზე დააყენა და წელზე ძლიერად დააწვა ერთი ხელით მეორეთი კი, თმაში სწვდა და თავისკენ მოქაჩა.
-არ გაჯოცებ...ასეც ისიამოვნებ არ ინერვიულო პატარავ.-საჯდომზე გაშლილი ხელისგულით ნაზად მიეფერა და სიამოვნებისგან აკრუსუნებულს მიარტყა და ქალის წამოკივლებაზე გაეცინა-ისეთი ტრ@აკი გაქვს პირდაპირ მიწვევს.
-არც იოცნებო-განოსცრა მაგდამ და გაეცინა.
-მე არ ვიცნებობ მაგდა...იმას ვიღებ რაც მინდა ასე, რომ ახლა შენი ლამაზი საჯდომი მინდა მოგწონს ეს თუ არა...ჩემთან სექსი ძვირი ღირს.
-ნიკაა-ამოიწუწუნა ქალმა.
-არ გეტკინება...დამიჯერე!
-შანსი არ გაქვს...
-ვნახოთ...მიყვარს გამოწვევები.-ძალიან ფრთხილად მიაწვა ზურგიდან და შიშველ ზურგზე აკრულმა ცალი ხელი მუცლიდან ფეხებსშორის ჩააცურა და საშოზე წრიული მოძრაობით გადაატანინა ყურადღება...ტუჩებით ყელის მიდამოებში გაილაშქრა და აკრუსუნებული ქალის საჯდომი ისე დაისაკუთრა ოდნავმა ტკივილმა შეაკრთო ქერა ლამაზმანი თუმცა, ტკივილი მალე უსაზღვრო სიამოვნებამ შეცვალა და ის ძლიერი ბიძგებიც თლილ თითებთან ერთად ორმაგ სიამოვნებას, რომ ანიჭებდნენ იმდენად მომთხოვნს ხდიდა თამამად ჰყვებოდა მის მოძრაობებს ...ურცხვად,ემოციური კივილით გამოხატავდა ყოველი ბიძგისგან მინიჭებულ სიამოვნებას მთელს სხეულში რვაფეხას საცეცებივით, რომ მიძვრებოდბენ და გონება არეული, ძლიერად ეჭიდებოდა საწოლის ზეწრებს...მის დაუფარავ კვნესას მამაკაცის ყრუ ოხვრა ერთვოდა და სიამოვნების ზენიტს ერთად მიღწეულებმა...თითქოს სხვა პლანეტაზე გადაინაცვლესო...კოსმოსში გაშვებული უმართავი პილოტივით გრძნობდა თავს ქერა...ერთიანად აცახცახებულ სხეულს, რომ ვერ იმორჩილებდა და მამაკაცის ყველა შეხებაზე კრთოდა...მოდუნებული მუცლით მისვენებულიყო საწოლზე და ზემოდან დამხობილი სხეულის შეხებისგან ნეტარებდა რომელიც, ხერხემალზე მოუსვენრად დაცოცებდა ტუჩებს და სველი კოცნების ბილიკებს ტოვებდა.სრულიად, ყველანაირ საზღვარს გაცდენილ სიამოვნებას ეზიარებოდახოლმე ნიკოლოზთან და ალბათ ეს იყო უმთავრესი მიზეზი ანდამატივით, რომ იზიდავდა მამაკაცის სურნელი. ერთიანად,რომ შლიდა და სასუნთქ გზებში ჩარჩენილი სისხლთან ერთად დაუდიოდა ვენებში მაშინაც კი როდესაც, საკუთარ საწოლში მწოლიარე ყველა მის შეხებას ღიმილიანი სახით იხსენებდა...აგზნებული, ტუჩებს იჭამდა და ერთიანად სველი საკუთარ თავს ეფერებოდა.მისი გონება კი სრულიად დაბყრობილი ჰქონდა ნიკოლოზის სახეს რომელიც, მყარად დალექილიყო მეხსიერების ყველა კუნჭულში და მისით შებყრობილი ჩვეულებრივი გიჟი გამხდარიყო..
მამაკაცმა ფრთხილად წამოსწია ქალის წელზე დასვენებული თავი და მოშორდა.
-კარგი გოგო ხარ!-საჯდომზე ნაზად მიეფერა,ნაზად მოავლო დუნდულზე კბილები და საწოლიდან წამოდგა. ფანჯარასთან გადაინაცვლა და სიგარეტს მოუკიდა.კედლის საათის ისრები პირველის ნახევარს აჩვენებდნენ. მისი ტელეფონი კი გაუჩერებლივ რეკავდა.საწოლთან მიგდებულ შარვლის ჯიბეში მოიძია მამაკაცმა აპარატი და ეკრანზე გამოსახულ უცხო ნომერს დახედა.
-ალო?!
-ნიკა-ხაზის მეორე ბოლოს ნაცნობი ,ნამტირალევი ხმა გაისმა.
-ლიზა?რა მიხდა? რა გატირებს ლიზიკო რამოხდა?!
-ცუდ დროს ხომ არ გირეკავ?-ამოისრუტუნა ქალმა.
-ლიზიკოო! რახდება?
-შეგიძლია ჩემთან გამოხვიდეე?
-კარგიი...ახლავე მოვდივარ დამელოდე..თუ გინდა არ გამითიშო ვიწექი...ჩავიცვამ და მაქსიმუმ 5,6 წუთში მანდ ვარ...ლიზა...
-კარგი გელოდები.-ამოისრუტუნა ქალმა და ტელეფონი გათიშა.
-ფუჰ ამის დედაც!!-შეიგინა ნიკამ და სწრაფად გაუყარა შარვალში ფეხები.
-რა მოხდა?-ზანტად გაახილა თვალები მაგდამ.
-მე გავდივარ...რაღაც სასწრაფო საქმე გამომიჩნდა შენ თუ გინდა დაიძინე...ან წადი ,არ ვიცი...კაროჩე გავდივარ რაა...-ცივად მიუგდო და სახლიდან ისე გავარდა გზადაგზა იცვამდა მაისურს.



* * *
ნიკოლოზ დათუნაშვილი, რომ გაიცნო ახალი დამთავრებული ჰქონდა უნივერსიტეტი...გერმანიიდან დაბრუნებულ ახალგაზრდა გამომძიებელზე თვალი უამრავ ქალს ეჭირა...წერეთელი სტაჟირებას გადიოდა და სულ მცირე იმედიც კი არ ჰქონდა მდედრობითი სქესის გულთამპყრობელი თავის ყურადღების ღირსად ოდესმე თუ გახდიდა...მაგრამ ,შეცდა.ხოო მწარედ შეცდა.დანახვისთანავე მოიხიბლა მისით მამაკაცი და დიდი წვალება არ დასჭირვებია ანალოგიური ნინიას, რომ დამართნოდა.ნინია უკვე დიდი ხნის მოხიბლული იყო მისით...მშობლების გარეშე გაზრდილი გოგონა სწავლის იქით არავისზე და არაფერზე ფიქრობდა და ალბათ ეს იყო მთავარი მიზეზიც საყვარელ მამაკაცს კარიერული წინსვლა, რომ ამჯობინა და დაუფიქრებლად მიიღო ინგლისის ერთ- ერთ უნივერსიტეტიდან გამოგზავნილი შემოთავაზება.მაგ პერიოდში მათი სიყვარულის ისტორია თითქმის ორ წელს ითვლიდა და უკვე ერთადაც კი ცხოვრობდნებ წყვილად შერაცხულნი.ყველაფერი მოაგვარა წერეთელმა ბილეთი აიღო და წასვლის წინ განუცხადა დათუნაშვილს, რომ ინგლისში მიდიოდა.მამაკაცმა ხმის ამოუღებლად დატოვა სახლი...ყველანაირი სცენებისა და საქმის გარჩევის გარეშე და აღარც კი დაბრუნებულა უკან...არც უთხოვია დარჩენა და არც აეროპორტში მისულა გასაცილებლად.ესკალატორზე მდგარი იმედით, რომ აცეცებდა თვალებს აი ახლა გამოჩნდება ან ახლაო...ნიკოლოზ დათუნაშვილი არ გამოჩენილა...ზედმეტად ამაყი იყო მუხლებზე დავარდნილს, რომ ეთხოვა საყვარელი ქალისთვის დარჩენა...ზედმეტად ამაყი და ძალიან ნაწყენი რადგან მაშინ როდესაც ეგონა, რომ ის და ნინია საუკეთესო შეყვარებულებთან ერთად საუკეთესო მეგობრებიც იყვნენ...შეცდა და ძალიან ეტკინა რადგან, ყველაზე ბოლოს...ხოო სულ ყველაზე ბოლოს მან გაიგო ნინიას გადაწყვეტილება წასვლის შესახებ. ნინიაც შეცდა ...არ უნდა დაემალა და ხშირად ნანობდა თავის საქციელს მაგრამ, უკან დასახევი გზა აღარ დაუტოვებია და გულითაც, რომ სდომოდა ვეღარ დაბრუნდებოდა...იმიტომ, რომ ნიკა აღარ მიიღებდა...დაიშალნენ და უსაზღვრო მონატრებასთან ერთად დაიწყეს ცხოვრება რომელსაც, საშინლად დიდი იმედგაცრუება აუფერულებდა...მონატრება საშინელებააო...ის მონატრება კი როდესაც იცი, რომ აღარასდროს დაბრუნდება ჩვეულებრივად სიკვდილის ტოლფასია.
ნინია გაიზარდა...როგორც ასაკით ისე პიროვნულად და კარიერაშიც დიდ წარმატებას მიაღწია...ის წუთიერი გატაცებები რაც ხშირად, ყველაზე მაქსიმუმ ერთ თვეს გრძელდებოდა ვერ ახერხებდა მისი გულის იმ ნაწილში დასადგურებული სიცარიელის ამოვსებას რომელიც დათუნაშვილის კუთვნილება იყო და ესე დაუკითხავად მითვისებული და გამოკეტილი ავტომატურად ახლოს არ იკარებდა სხვას...ხო სხვა მამაკაცს რომელიც, არ იყო ნიკა!ირონიული ღიმილით და ცოცხალი...ზედმეტად ცოცხალი თვალებით...არ იყო ნიკა! დაუვიწყარი გრილი სურნელით და ამ სურნელთან შერეული სიგარეტის,მენთოლის და რაღაც სხვაა..ნიკასეული არომატით...არ იყო ნიკა! ბოხი ჩახლეჩილი ბარიტონით და სიბრაზის დროს წამიერად ფეთქებადი ხასიათით წყენას დიდხანს გულში, რომ ვერ იტევდა და ის დიდი და კეთილი გული ყველას რომ ერეოდა...ყველას თავის კუთვნილ ადგილს აძლევდა...ყველაზე ზრუნავდა და მისთვის ყველა ერთად აღებული ის ერთი იყო...ერთადერთობას, რომ ვერ მიღწია...ვერ გაუძლო და დაიშალა...გაიფანტა და მონაბერ სიოს გაჰყვა.ნიკა ? ნიკა იყო მაგრამ, მის გულში ნინია წერეთლის ადგილი ნამდვილად აღარ იყო...დრომ და საკუთარ თავზე გამუდმებით მუშაობამ იარები მოუშუშა...თითქოს პლასტიკური ოპერაცია გაუკეთესო შრამებიც კი აღარ არსებობდა და ერთადერთი რასაც გრძნობდა იმედგაცრუებისგან გამოწვეული წამიერი წვა იყო ყელის მიდამოებში.
მერე იყო ბარათელი...მამაკაცი ბობოქარი ბუნებით და ფეთქებადი ხასიათით რომელსაც ,სასწაულად ამსგავსებდა "მის ნიკას" იგივე იმედგაცრუება...უარყოფა და ბევრი ფიქრის მერე მისვლა იმ დასკვნამდე რომ ეს ყველაფერი წამიერი ილუზია იყო და წარსულის ლანდების გაცოცხლების დიდი სურვილი...
გიორგი? გიორგი იყო ადამიანი ლაღი,მეამბოხე მაგრამ მისი ნამდვილად არ იყო...შეეცადა..ხოო ძალიან შეეცადა მაგრამ, არაფერი გამოუვიდა.ტყუილი იმედები და არარსებული გრძნობის მოსვლის დაუსრულებელი ლოდინი უბრალოდ აციებს ადამიანს...შეხედულებები გეცვლება და ნამდვილად არ ხიბლავდა სხვა მამაკაცის ქვეშ მწოლიარე მის ლურჯ თვალებში შავ ირისებს, რომ ხედავდა და ორგაზმს მიღწეული დიდი ძალისხმევით ცრდილობდა ენაზე მომდგარი ის სახელი არ დაეძახა რაც ძალიან ატკენდა და მის პარტნიორს კი შეუარწყობდა.გიორგი შეგნებული ადამიანი და კარგი მეგობარი გამოდგა...ცდა არ გამოვიდა...ფუჭად ჩაიარა მაგრამ, ჩიტი ბრდღვნად ღირდა.ხომ სცადა?
აბაზანიდან გამოსულმა კიდევ ერთხელ შეათვალიერა სარკეში გასიებული ტუჩი და ნაკბენ ადგილს თითებით შეეხო...ეტკინა და სახე დამანჭა მაგრამ ფიზიკური ტკივილი ახლოსაც კი ვერ მივიდოდა იმ სულიერ ტკივილთან მთელი მისი არსება, რომ მოეცვა და ერთიანად არყევდა.სწრაფად გადაიცვა თხელი პენუარი და უზარმაარ საწოლში მარცხენა მხარეს,ემბრიონის ფორმაში მოიბუზა.სველი თმა ბალიშზე გაშლოდა...გარეთ ღამის პირველი საათი ხდებოდა ნინიას კი ძილი ერ ეკარებოდა.ტუჩზე კვლავ გადაიტარა თითები და თვალები დახუჭა.ქუთუთოები ძლიერად დააჭირა ერთმანეთს. თვალის კუთხეებიდან მაინც ჯიუტად გამოჟონა სისველემ და პატარა მარილიანი წყლის ბურთულები დაბლა,ბალიშისკენ დაეშვნენ.
6
ქვაფენილიან აღმართზე ძრავის ღმუილით ავარდა შავი რენჯროვერი და ნაცნობ კორპუსთან მოწყვეტით შედგა.დათუნაშვილმა კარი ხმაურით მიხურა და ერგემლიძის ნომერზე გადარეკა.ტელეფონი მხარსა და ლოყას შორის ო. უმოიქცია და სიგარეტშ მოუკიდა.
-შენს სახლთან ვარ ლიზა...
-მეორე სართული! კარი ღიაა...
ნიკამ ღრმად ჩაისუნთქა სიგარეტის კვამლი,ნახევრად ჩამწვარი ღერი მიწაზე მოისროლა და სადარბაზოში შესულმა სწრაფი ნაბიჯით აიარა დრომოჭმული,
მარმარილოს კიბეები.ბოლომდე მოფრიალებული კარის ზღურბლზე შედგა და ფრონტის ხაზს დამსგავსებული მოზრდილი ოთახი გაოცებულმა მოათვალიერა.ნიკოლოზის დროინდელი აქა-იქ გაყვითლებული შპალერი,ძველებური შიფონერი,ორსაძინებლიანი ხის საწოლი,თავთან მდგარი საწერი მაგიდით რომელზეც, სქელყდიანი წიგნები ეყარა უწესრიგოდ,გადაყირავებული ღამის ლამპა,ძირს მიყრილ-მოყრილი ქსეროქსის ფურცლები,აყირავებული პატარა მაგიდა და ჩალის ,გატეხილი სკამი.ძველებური ტახტი იდგა ოთახის შუაგულში რომელზეც, მუხლებზე იდაყვებ დაყრდნობილი ლიზა იჯდა და ხელში შერჩენილი ჩალის სკამის ფეხით იატაკზე უგონო მდგომარეობაში გაშხლართულ ახალგაზრდა მამაკაცს დაჰყურებდა.გახეთქილი ტუჩი უკვე შეშუპებოდა და ნიკაპტან პატარა სილურჯეც დასტყობოდა.შავი მაისური მხართან ჩამოხეული ჰქონდა და საწყლად ჩამოჰკიდებოდა მკლავზე.
-რა ჯანდაბა მოხდა?-წამოიძახა სცენისგან ერთიანად დაზაფრულმა ნიკოლოზმა და მასსა და ქალს შორის მანძილი ორ ნაბიჯში დაფარა...წინ დაიხარა და ნიკაპზე ორი თითი ამოსდო,სახე ააწევინა და ერთიანად მოხეთქილი მრისხანებისგან ყბის ძვლები აუთამაშდა,ძლიერ კისერზე და შუბლზე მსხვილად გამოაჯდა ლურჯი კაპილარი.
-თავს დამესხა-ამღვრეული,ჩაწითლებული თვალები შეანათა ერგემლიძემ და სკამის ფეხს ხელი გაუშვა რომელიც ,იატაკზე დაეხეთქა ხმაურიათ.-მოვკალი ხოო?-ნიკაპი აუთრთოლდა სატირლად გამზადებულს...მოვკალიი?!
ნიკა მის წინ ჩაჯდა და თავისკენ მიიზიდა უკვე ატირებული ერგემლიძე რომელიც, შუბლით მიეყრდნო მხარზე მამაკაცს და გული ამოუჯდა.
-არ მომკვდარა ლიზიკო...ცოცხალია...დამშვიდდი!-შუბლზე ტუჩები შეახო მამაკაცმა და ცალი ხელი მხარზე მოხვია. მეორეთი კი იატაკზე გაშხლართულს საძილე არტერია გაუსინჯა.-უგონოდაა უბრალოდ! არ მომკვდარა დამშვიდდი...მშვიდად,მშვიდად...-ეჩურჩულებოდა ისტერიკაში ჩავარდნილ გოგოს და შუბლიდან ტუჩებს არ აშორებდა.მერე წამოდგა და ქალიც წამოაყენა...-გადი სამზარეულოში წყალი დალიე და დამშვიდდი..ამას მე მივხედავ...გესნის?!-ხმას აუწია დათუნაშვილმა...-ლიზაა! გადი და წყალი დალიეთქო...
-კარგი-ამოისრუტუნა ქალმა და არეული ნაბიჯებით დაიძრა სამზარეულოსკენ.ნიკა კი იატაკზე გაშოტილ მამაკაცთან დაიხარა და ლოყაზე მიარტყა გამოსაფხიზლებლად...რამოდენიმე მწარე სილის შემდეგ მამაკაცმა თვალები გაახილა და რძისფერ ნისლში გახვეულ სახეს დააკვირდა...რამოდენიმეჯერ დაახამხამა წამწამები, მზერაც გადაეწმინდა და გარკვევით გაარჩია მრისხანებისგან აელვარებული შავი სფეროები...თავთან ჩაცუცქულ მამაკაცს ,რომ ეკუთვნოდა და ისე მიშტერებოდნენ თითქოს შუბლის გახვრეტას ლამობდნენ.
-რახდება? სად ვარ...-ამოიხრიალა კაცმა და წამომჯდარი ზურგით მიეყრდნო ტახტის ფეხს.
-არ გახსოვს?-ჩაეცინა დათუნაშვილს...
-რა დამემართა?შენ ვინ ხარ?..
-ბრეიქდანსს ცეკვავდი და ფეხი დაგიცდა...აბა არც ახლა გახსოვს?
-რას ვაკეთებდიი?!-წარბები შეჭმუხნა გაოგნებულმა კაცმა და იმ წუთს შემოსულ გოგოზე გადაიტანა მზერა...-ლიზიკოო...
წამოიყვირა გახარებულმა
-იცნობ?-ქალს ახედა ნიკამ.
-სახლის პატრონის შვილია...-ზიზღით გამოსცრა ერგემლიძემ.
-უყურე შენ...-პირი გააწკაპუნა ნიკამ და კაცს მიუბრუნდა..-აბა სახლის პოტენციურო პატრონო...რას აკეთებ აქ და ამ დროს?
-მე...მე..-დაიბმა მამაკაცი და თვალების აქეთ იქით ცეცებას მოჰყვა.
-კარგი ,არაუშავს თუ არ გახსოვს გაგახსენებთ.-დაამშვიდა ნიკამ -რა გქვია?
-ლუკა...ხოო ლუკა მქვია.
-კარგი ლუკა...მაშ ასე მე გამომძიებელი ნიკოლოზ დათუნაშვილი ვარ და შენ, დაპატიმრებული ხარ სხვის სახლში უკანონოდ შეჭრასა და თავდასხმაზე.დამარჩენს იქ გავაგრძელებთ სადაც მივდივართ. მანამდე ,ტახტზე დაბრძანდი და მოისვენე.-ფეხზე წამოდგა ნიკა და ტელეფონი მოიმარჯვა.
-გიორგი...ერგემლიძის სახლში მოდი სასწრაფოდ და ორი პოლიციელიც გამოიყოლე.კარგი გელოდები!
დაახლოებით 20 წუთი იყო გასული სადარბაზოსთან კრიმინალური პოლიციის მანქანამ რომ დაამუხრუჭა და იქიდან გადმოსულმა სამმა მამაკაცმა სწრაფად აირბინა კიბეები.
-რახდებაა?!-სუნთქვის დარეგულირებას შეეცადა გიორგი და მზერა ტახტზე მჯდომი მამაკაციდან ფანჯარასთან ზურგით მდგარ დათუნაშვილზე გადაიტანა რომელიც სიგარეტს ეწეოდა.
-დაპატიმრებულია ეს ვაჟკაცი და განყოფილებაში გადაიყვანეთ.მე და ლიზიკიც უკან გამოგყვებით.-მამაკაცზე მიუთითა ნიკამ და მკლავზე ხელი მოჰკიდა ლიზას რომელთან ერთადაც დატოვა სახლი.წელში მოხრილი ლუკა ბუმბულივით ჩააფრიალეს და თითქმის შეტენეს განყოფილების მანქანის უკანა სავარძელში ფორმიანმა ახმახებმა.

* * *
ღამის სამი საათი სრულდებოდა სამუშაო მაგიდასთან მჯდომი სიგარეტის კვამლში გახვეული დათუნაშვილი მოპირდაპირედ მჯდარ ერგემლიძეს თვალს არ აშორებდა. ბოლოს ღრმად ამოიოხრა და ჩამოწოლილი მყუდროება დაარღვია.
-ჩივილის შემთხვევაში მაქსიმუმ ორი წლით ჩაჯდება.ადვოკატს თუ აიყვანს და გირაოს შეუფარდებენ 6 თვიანი პირობითი გაჰყვება და შემაჩერებელ ხელწერილს დააწერინებენ რითაც, ასი მეტრის რადიუსში მოახლოება აეკრძალება.მისმენ ლიზიკოო?!-ხმას აუწია როდესაც მიხვდა ,რომ ქალი სხვაგან დაფრინავდა და არ უსმენდა.
-ჰო...გავიგე...
-ძალიან კარგი თუ გაიგე.ახლა მომიყევი რა ურთიერთობა გაქვთ და პირველი შემთხვევაა შენზე თავდასხმა თუ...
-არა...არა მანამდე კი მაწუხებდა მაგრამ-ყელში გაჩხერილი ბურთი გადააგორა გოგომ და ხმა სატირლად აუკანკალდა .
- კარგი დამშვიდდი...-სახე შეეცვალა ნიკას-რატომ ცხოვრობ ისევ იმ სახლში ეგ ვერ გავიგე?
-წინასწარ მაქვს გადახდილი დაახლოებით ორიათასი ლარი და ...-გამბედაობა მოიკრიბა ერგემლიძემ-დედამისს დაბრუნება არ უნდა...მე კი სხვა სახსრები არ მაქვს.
-კარგი.-თავზე ნერვიულად გადაისვა ხელი დათუნაშვილმა-ეხლა გიორგი შემოვა,ჩვენებას ჩამოგართმევს და საჩივრის დაწერაში დაგეხმარება.დედამისს ხვალ დაველაპარაკები და შევეცდები მოვაგვარო ეს პრობლემ.
კარი გაიღო და ზღურბლზე გიორგი და მის გვერდით მდგარი ნინია წერეთელი გამოჩნდნენ.ნიკას მზერა დაეძაბა და ლარივით დაეჭიმა, სიბრაზისგან მთელი სხეული.
-როგორ ხარ?-მხარზე ხელი შეახო ლიზას ლაღიძემ და დამამშვიდებლად გაუღიმა რომელიც დაძაბულ ქალს გულზე მალამოსავით მოეცხო.
-გიო ჩვენება ჩამოართვი და საჩივრის დაწერაში დაეხმარე-ცივი ხმით მიმართა დათუნაშვილმა და თან მზერა არ მოუშორებია ოთახში უხერხულად აწურულ წერეთლისთვის.
-კარგი ძმაო-მისი სავარძელი დაიკავა ლაღიძემ და თან ისეთი თვალებით შეხედა თითქოს ბოდიშს უხდიდა წერეთლის იქ გამოჩენაზე.
-ამ ყველაფერს, რომ მორჩებით-ახალი ღერი მოიმარჯვა ნიკამ.-გაქვს დასარჩენი ვინმესთან? სახლში დაბრუნებას არ გირჩევ სანამ იმ დედამოტყნულ ქალს არ დაველაპარაკები.
ლიზა უხერხულად აიწურა და უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია.
-ჩემთან წავიყვანდი მაგრამ...-დამნაშავესავით ამოხედა გიორგიმ-ჩემი ცოლის და და მისი ორი შვილი არიან ჩვენთან და საგიჟეთია....

-მე წავიყვან!-ხმა ამოიღო მანამდე ჩუმად მდგარმა წერეთელმა.-მარტო ვცხოვრობ და სახლშიც საკმარისი სივრცეა....
დათუნაშვილმა ცივი თვალებით ახედა წერეთელს და სიბრაზის გასაკონტროლებლად ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა.შენდეგ ლიზას მიუბრუნდა და თბილად გაუღიმა.
-წამოხვალ ჩემთან? სახლი საკმაოზე დიდი მაქვს და ორივეს დაგვიტევს-თვალი ჩაუკრა გაოგნებულ გოგოს და ნიშნისმოგებით,წარბაწეულმა გადახედა სახეარეულ წერეთელს.
-არ მინდა შეგაწუხოთ...-ამოიჩურჩულა ერგემლიძემ და უკან დახევა უფრო წერეთლის მკვლელი მზერის შემდეგ გადაწყვიტა.ნამდვილად არ უნდოდა ამ ორის ქიშპობის მიზეზი გამხდარიყო და არც მათ უხილავ ომში გასრესვის პერსპექტივა ხიბლავდა დიდად.
-შენ მე ვერ შემაწუხებ ასე, რომ...მოაგვარე ეს ყველაფერი და გამოდი მე დერეფანში დაგელოდები, ყავას დავლევ მანამდე!-თვალი ჩაუკრა მამაკაცმა და სწრაფი ნაბიჯით დატოვა კაბინეტი.
-ცუდად ეთამაშები და მისით მანიპულიერებ ჩემს წინააღმდეგ-ყავის მორევაში გართულს წამოადგა თავზე წერეთელი და წელზე ხელებ დაწყობილი გაეჭიმა წინ.ნიკამ ყავიანი კოვზი ნაგვის ყუთში ჩააგდო და თავზე წამომდგარს ქვემოდან ამოხედა.
-რა უნდა პატარა გოგოს უცოლო კაცთან მარტოს ღამით?!
-ყველას შენს თავს ნუ ადრი...-ჩაეცინა მამაკაცს
-მე წავიყვან იმ ბავშვს...
-შენ ჩემ ყ@ლეს წაიყვან...უბრალოდ და მარტივად გიკრძალავ მაგ ბავშვთან მიახლოვებას...ნუ ჩემთანაც,მაგრამ შენსას თუ არ დაიშლი მიყურე და ყარე დორბლები...-ფეხზე წამოდგა და ქალისკენ გადაიხარა,რომელსაც ასეთი სიახლოვისგან სუნთქვა შეეკრა-ნინიკო.

* * *

სახლში შეატარა დაბნეული გოგო და კარი დაკეტა.გასაღებების აცმა,საფულესა და იარაღთან ერთად შესასვლელში ,ტუმბოზე ხმაურით დააწყო და მოზრდილ სასტუმრო ოთახში შუქი ჩართო.ევრო რემონტი და დახვეწილი,უზადო გემოვნებით შეხამებული ფერები, ძვირადღირებული ტექნიკა და ღია სამზარეულო რომელიც, ბარის ტიპის უზარმაზარი დახლით ემიჯნებოდა ვრცელ მისაღებს.განიერი სამეული, კედელზე დამონტაჟებული უზარმაზარი პლზმური ტელევიზორი...მაღალ ფანჯრებზე იატაკამდე დაშვებული ფარდები ჩამოეფარებინათ.ზედმეტად გადაუტვირთავ ოთახში საოცრად დამამშვიდებელი აურა და სისუფთავის სასიამოვნო სურნელი ტრიალებდა. რაც მფლობელის უზადო და მინიმალისტურ გემოვნებას უსვამდა ხაზს.
-მოეწყვე,მე რამე ზედას და სამედიცინო ყუთს მოვიტან.-სავარძელზე მიუთითა ნიკამ და გეზი საძინებლისკენ აიღო.მაგდა წასულიყო სამაგიეროდ, აყრილ თეთრეულზე პატარა ფურცლის ნაგლეჯი დაეტოვებინა რომელიც, ნიკამ სწრაფად მოიქცია თითებსშორის და ზედ გაკრული ხელით ნაწერს დააკვირდა.
“ვფიქრობ ბევრი რამ გაქვს ასახსნელი"
-იმდენი შენი დედაც მოვტ@ყან!-ირონიულად ჩაიცინა მამაკაცმა დაკუჭული ფურცელი იქვე მიაგდო და უზარმაზარი კარადის კარს მიუახლოვდა.სწრაფად მოიძია შავი მოკლემკლავიანი მაისური და სააბაზანოსკენ გაემართა სამედიცინო ყუთის ასაღბად.უკან დაბრუნებულს ლიზა ისევ ისე, ოთახის შუაგულში მდგარი დახვდა.
-კარგად ხარ?-ყუთი ჟურნალების მაგიდაზე დადო მამაკაცმა და წარბები შეყარა.
-ჯობდა სხლში წავსულიყვი.
-მე უკეთ ვიცი რა ჯობდა და რა არა...დამშვიდდი ,არ ვიკბინები!-სიცილით დაამშვიდა და სავარძელზე ანიშნა.-მოდი, დაგეხმარები.
-თავად ვიზამ!-სავარძელზე დაჯდა ქალი და სპირტიანი ბამბის გამოსართმევად გაიშვირა ხელი.
-დაგეხმარები!-წარბი ასწია მამაკაცმა-დავამუშაოთ ტუჩი, გადაივლე და ოთახს გაჩვენებ სადაც შეძლებ დასვენებას.
-კარგი...-დაბნეული მზერა შეანათა ქალმა დათუნაშვილის შავ თვალებს რომელშიც, საოცარი სითბო და მზრუნველობა ჩაბუდებულიყო.
-გტკივა რამეე?
-ცოტა თავბრუ მეხვევა და ზურგი მეწვის-ამოილაპარაკა ერგემლიძემ და ტუჩზე სპირტიანი ბამბის შეხებისგან რომელმაც ჭრილობა აუწვა შუბლი შეეჭმუხნა.
-ბოდიში..-ცხვრი შეჭმუხნა საყვარლად ნიკამ და შედარებით ფრთხილად გადაუსვა ბამბა ქალის სავსე ქვედა ტუჩს.
-მწვანე ვაშლის არომატიი?-გაეღიმა ლიზას.
-ვერ გავიგე?
-თითებზე მწვანე ვაშლის სუნი გაქვს-გაარკვია ქალმა.
-აა...ხო საპონია ალბათ.-ხელი სწრაფად მოაშორა დთუნაშვილმა-მოვრჩით.ზურგზე შემახედე რა გჭირს აბა...
-კაი არაფერია...
-ლიზიკოო!ა მართლა ბავშვივით იქცევი...-ხმა გაიმკაცრა ნიკამ -შეტრიალდი და მანახე რა გჭირს.
პასუხს აღარ დალოდებია სწრაფად შეაბრუნა ქალი და მაისური აუწია.-დედას შევეციი!-წამოიყვირა უცებ ბრაზმორეულმა მამაკაცმა.-ეგ ნაბი@ჭვარი უნდა მოვკლა.
მარცხენა ბეჭზე უზარმაზარი სისხლჩაქცევა და აქაიქ წითელი ნაკაწრები ჰქონდა ქალს...რომელზეც ,გამოჟონილი სისხლი შეხმობოდა-წამოდი-ფეხზე წამოდგა და ფრთხილად წამოაყენა-წამოდი, ჩამოიბანე და მერე მალამო წაუსვათ დროულად, რომ მოშუშდეს...ნუ გეშინია საშიში არაფერია გადარჩები.
-თავბრუ მეხვევა...-მკლავზე წაეტანა ერგემლიძე.
-თავიც დაარტყიი? -მკლავი ძლიერად შემოხვია მამაკაცმა და წონასწორობის დაცვაში დაეხმარა.
-თავი საერთოდ არ დამირტყამს-ამოიტირა ლიზამ
-ალბათ სტრესის ბრალია...წამოდი საავადმყოფოში წაგიყვან.
-არ მინდა-ტირილი აუვარდა ქალს.
-აბა რა გინდა ლიზიკო?!რა გატირებს კარგი რაა...ვერ ვიტან ქალი რომ ტირის...ბაზარი არაა გაქვს მიზეზი მაგრა, უკვე ჩავლილია და მორჩი ახლა თუ არ გინდა მეც ავტირდე.-სააბაზანოს კარი შეაღო მამაკაცმა.-ხომ წარმოგიდგენივარ როგორ ვზივარ და შენთან ერთად ვტირიი...-გაეცინა ნიკას.-ყოჩაღი გოგო ხარ შენ...დუშკაბინის კარი გამოაღო და წყალი მოუშვა თან, წელზე მოხვეული ხელი არ გაუშვია ქალისთვის.წყალი ნორმალურ ტემპერატურაზე დააყენა და ლიზას მიუბრუნდა.
-მისმინე!მორჩი ახლა ტირილს და შედი გადაივლე..მე გარეთ დაგელოდები იმედია შეძლებ ხოო?
-კიი-ათრთოლებული თითებით ჩაეჭიდა დუშკაბინის კედელს ლიზა და ფეხები ბოტასებიდან ამოაცურა.შემდეგ შეეცადა წონასწორობის შენარჩუნებას. ემოციებისგან დატვირთულს, მუხლები უკანკალებდა და ერთიანად ისეთ დაღლილობას გრძნობდა სხეულის დამორჩილება უჭირდა.
-ამის დედას შევეცი...-ყრუდ ჩაილაპარაკა დათუნაშვილმა.სწრაფად მოჰკიდა იღლიებში ხელები და დუშის ქვეშ პატარა ბავშვივით შესვა...-ჯანდაბა,პირველი შემთხვევაა ქალს ისე უბრალოდ ,რომ ვხდი!-გაეცინა და სახე მოისრისა შენდეგ, ღრმად ჩაისუნთქა და მაისურის ბოლოებში ჩაავლო ხელი.. დუშკაბინის ცივ კედელზე მთელი ზურგით მიყრდნობილ ლიზას რომელსაც ,სახე თბილი წყლის ჭავლისთვის მიეშვირა და თვალებდახუჭული არ ინძრეოდა.ზემოთ აქაჩა დახეული მატერია და თავსზემოთ გადააძრო.დუშიდან წამოსულმა ჭავლმა სახე გადაკვეთეს და შიშველ სხეულზე ნაკადულებად დაეშვნენ...გზა გაიკვლისე ლავიწის ძვლების გავლით და მაღალ ,სავსე მკერდზე გადაინაცვლეს...რომელიც, გამომწვევად იმზირებოდა წინ და თბილი წყლის შეხებაზე წამებში მოახდინეს რეაგირება...თითქოს, უფრო გაივსნენ და ძუძუს თავებიც გამოიკვეთნენ.ულამზესი მკერდი ჰქონდა ერგემლიძეს.მაღალი კისერი,გამოკვეთილი ლავიწის ძვლები ,ალბათ ორი ზომა მკერდი ,სწორი მუცელი და მკვრივი თეძოები სველი შარვლის საქამრე მჭიდროდ ,რომ მიჰკვროდა.
-უბრალოდ დაგეხმარები და ამ შავალს გაგხდი ხოო-მოგუდული ხმით ამოილაპარაკა დათუნაშვილმა და მის წინ ჩამჯდარმა თლილი თითები წელიდან თეძოებისკე გაასრიალა.თავს გამძლეობისკენ შეუძახა და ღილების ფრთხილად შეხსნა დაიწყო.შემდეგ, შარვალი ქვემოთ დაქაჩა და კოჭებთან ჩასულმა ამოხედა.-ამოყავი ფეხები.!
ლიზა უსიტყვოდ დაემორჩილ მის ბრძანებას და ფეხები შარვლის ტოტებიდან გაჭირვებით გაინთავისუფლა.
-ლამაზი ფეხები გაქვს-გაიცინა ნიკამ და წამოდგა.
-ვიცი-ერგემლიძესაც გაეცინა.
-კარგია, რომ იცი...შეტრიალდი, ზურგიდან სისხლს მოგაშორებ!-სახით კედლისკენ ფრთხილა შეატრიალა და დააკვირადა.შავ ბიკინში მრგვალი უკანალი, მაცდურად გამომწყვრდეულიყო.
-ვარჯიშობდიი?
-რატომ? მკვრივი საჯდომი მაქვს?
-უყურე შენ ,როგორი თამამი ბავშვი ყოფილხარ!-ირონიულად გაეცინა დათუნაშვილს და ზურგზე ფრთხილად დაუსვა ხელები...წითლად შეღებილი წყალი დაბლა დაეშვა და ტრაპში გაუჩინარდა.
-ბავშვი არ ვარ!-მტკიცედ თქვა ერგემლიძემ და ნიკასკენ შემოტრიალდა.
-ხოო ...არ ხარ-სახეში ჩააშტერდა მამაკაცი და დასიებულ ქვედა ტუჩზე ცერი ფრთხილად გადაატარა.-დაგისივდა და უფრო მსხვილი და გამომწვევი ტუჩიები გაქვს.
ქალს მზერა აემღვრა და ხმაურით გადაყლაპა ნერწყვი.
-დასველდა შენი მაისური-ტანზე მიკრულ მაისურზე ანიშნა თვალით.
-არაუშავს ,სხვაც მაქვს!-გაიცინა ნიკამ.
-კარგია-ტუჩები სასაცილოდ დაბრიცა ლიზამ.შემდეგ თხელი თითები მაისურის ბოლოებში ჩაავლო და ზემოთ ასწია.-არ გაიხდი?!
-ლიზიკო..-გამომეტყველება შეეცვალა დათუნაშვილს.
-უბრალოდ გაიხადე.-გაიღიმა გოგონამ და როდესაც ნიკამ მაისური გადაიძრო ,ფრთხილად შეეხო მკერდზე თითებით.-ახლა რომ გითხრა შენთან მინდათქო...მაგარი ბანძი გოგო ვიქნები ხოო?-ტირილის ნოტები გაკრთა ქალის ხმაში და სახე აარიდა დარცხვწნილმა.
-არა ...ბანძი ვერანაირად ვერ იქნები.უბრალოდ გეტყვი, რომ არ ღირს...
-რატომ? რადგან ვიცი შენი ქალებისადმი დამოკიდებულების შესახებ?
-ერთ ერთი მიზეზი ეგ არის...-კედელს მიეყრდნო ორივე ხელისგულით მამაკაცი და მკლავებში მომწყვრდეულ ქალს დააკვირდა.-მეორე,პატარა ხარ ლიზ...
-არ ვარ პატარა და ნამდვილად ვიცი როდის რა მინდა...
-ახლა რა გინდა ლიზიკო?-ხმა დაუთბა მამაკაცს
-რა არა ...ვინ მინდა-მზერა აემღვრა და ნიკას ტუჩებზე მიეყინა.შემდეგ ,ფრთხილად მოჰკიდა სახეზე ხელები და მისი ბაგეებისკენ მიიწია...
-ლიზ...-ტუჩებზე თითები მიაფარა მამაკაცმა.-არ გინდა...
-ეს შენ არ გინდა ხოო?
-ლიზიკო...რა პატარა ხარ.-კისერზე მოხვია ერთი ხელი მამაკაცმა და გაეღიმა.-იცი ..იმის მერე რაც გავაკეთე...გაგხადე,თითქმის ოცი წუთი გაკვირდები და გეხები...არ ვიცი...ალბათ ცუდი ორიენტაციის უნდა ვიყო, რომ არ მინდოდე.უბრალოდ მე არ მინდა ხვალ დილით, რომ გაიღვიძებ შენი ჩადენილი ინანო და თვალს მარიდებდე რადგან ამ სისულელისკენ გიბიძგე და უბრალოდ არ შეგაჩერე...
ლიზას ხმა არ ამოუღია გაიღიმა და მამაკაცის ტუჩებს ვნებიანად წაეტანა.ეს იყო მისი პასუხი...ნიკოლოზი ჯერ გაშეშდა,მერე კი მჭიდროდ მოხვია კისერზე ხელი და უფრო მომთხოვნად დაეწაფა ქალის ტუჩებს...რომლის არომატმაც წამებში შეაღწია მისი მგრძნობელობის ორგანოში და პირდაპირი რეისით გადაინაცვლა ტვინისკენ.ყრუდ ამოიოხრა ქალის ბაგეებზე და სწრაფდ აიტაცა ხელში სიფრიფანა სხეული...კაბინიდან მასთან ერათად გადმოვიდა და საკუთარი საძინებლის გვერდის ავლის შემდეგ, უფრო მოზრდილ ოთახში შევიდა რომლის შუაგულშიც შინდისფერ გადასაფარებლიანი საწოლი დაედგათ.ფრთხილად დაუშვა ქალის სველი სხეული საწოლზე და ზემოდან დააკვირდა...შინდისფერის ფონზე..თეთრი,ფითქინა სხეული რაღაც არაამქვეყნიურ სილამაზეს ჰქმნიდა და წყლის წვეთები რომელიც ,ლმთელს სხეულზე შერჩენოდა პატარ -პატარა მარგალიტებივით გულის გაჩერებამდე მიმზიდველად ეჩვენებოდა.აჩქარებული სუნთქვისგან ქალს მკერდი სწრაფად აუდ ჩამოუდიოდა და უკან გადაწეული თავით ღრმად სუნთქავდა.თვალები გაახილა ერგემლიძემ და ზემოდან დაჩერებულ მამაკაცს ამოხედა...რომლის მიმართაც საოცარ სიმპათიებს და პატივისცემას გრძნობდა პირველივე დღიდან...მოსწონდა. კიი ...უაზროდ მოსწონდა მიუხედავად მათი ნაცნობობის ასე მცირე დროის გასვლიდან ალბათ, იმ დონეზე რომ თანახმა იყო მასთან ყოფნით დამტკბარიყო.
-იმედი მაქვს არ ინანაებ...-მის ტუჩებზე დაიჩურჩულა დათუნაშვილმა და ფრთხილად შეეხო..ისე ჰკოცნიდა თითქოს იზოგავს ეშინია არ გამოელიოსო..შიშველი სხეულის შეხებისგან და მერე მის მკერდზე გადანაცვლებული ნიკას ტუჩებისგან გამოწვეულმა სიამოვნებამ მთელი ემოციებით დამუხტა ქალი,უჭირდა თავის გაკონტროლება და ზეწარზე თითებით ჩაფრენილს ტანი ზემოთ ეზნიქებოდა...მამაკაცის მხურვალე ტუჩები კი მთელს სხეულზე დასრიალებდნენ და საერთოდ თიშავდნენ რეალობის აღქმისგან...ღრმად ისუნთქავდა მისი კანის თავბრუდამხვევ სურნელს დათუნაშვილი და ისე ნაზად და სათუთად ეალერსებოდა თითქოს ცრდილობდა ყველა წუთს და ყველა დეტალში თავი ხელში აეყვანა და ქმედება გაეკონტროლებინაა...რასაც, შეძლებისდაგვარად ახერხებდა...მისი მკერდი ხელებში მოიმწყვრდია როდესაც ,ქალის თლილი თითები მის ზურგზე გასრიალდნენ და ტუჩებთან კი მისი აჩქარებული გულისცემა იგრძნო ყრუდ ამოიგმინა.თითების სწრაფი მოძრაობით გახადა ბიკინი და პრიალა ფეხებიდან ზემოთ...ფეხებსშორის ამოასრიალა მარჯვენა ხელი. შემდეგ ხელებით განვლილი გზა ტუჩებით გაიარა.და ლიზას რეაქციასაც არ დაუყოვნებია.თმაში ჩააფრინდა თითებით და ხმამაღალი კვნესის შესაკავებლად ტუჩი კბილებსშორის მოიქცია...
-ღმერთო...-ამოიოხრა ქალმა და ზემოთ ამოცურებულ მამაკაცს ტუჩები შეაგება საკოცნელად.
-პატარა სექსუალური ქალი-კოცნებს შორის ამოილაპარაკა დათუნაშვილმა და მთელი სიმძიმით დააწვა ზემოდან.-ხომ არ გადაიფიქრე ლიზიკო?
-მითხარი რომ მეღადავები-გაეცინა ქალს...და კისერზე შემოხვია მკლავები ანთებული თვალებით დაშტერებულ მამაკაცს რომელიც, მის ისრისებს თვალს არ აშორებდა და ყველანაირი ემოციის ამოკითხვას ცრდილობდა.
-კარგიი-ქალის ქვედატუჩი მოიმწყვრდია ტუჩებსშორის -ახლა მოდუნდი და უბრალოდ თვალებში მიყურე...
-კარგიი-გაეღიმა სახეარეულ ლიზას და მის სურვილს დაჰყვა ხელს რომელმაც ფრთხილად გადააწევინა ფეხები და მათ შორის მოექცა.
-მიყურე ლიზა და ნუ გეშინიაა!-ხმა ჩაეხლიჩა ნიკას..-უბრალოდ იფიქრე...ჩემზე იფიქრე...და იმ სიამოვნებაზე რაც წინ გელოდება.
-კარგიი-თვალი თვალში გაუყარა ქალმა.და იგრძნო როგორ ჩასრიალდნენ მის საშოსთან დათუნაშვილის თითები...ნაზად მიეფერნენ რამაც ,სიამოვნების თრთოლვა მოჰგვარა და უფრო მჭიდროდ მიეტმასნა მთელი სხეულით ...გონება არეულმა კონცენტრაცია თითების მოძრაობაზე გადაიტანა ნიკოლოზის თვალებში უფრო ღრმად ჩაიძირა და ერთიანად აცახცახებულმა ხმამაღლა ამოიოხრა რასაც პატარა წვა და დათუნაშვილის რბილი ტუჩების შეხება მოჰყვა რომელმაც, საერთოდ აურია თავგზა ერთიანად მოხეთქილმა სიამოვნების იმპულსებმა მხურვალე ლავასავით რომ ჩაეღვარა მუცელში და თან დაერთო ფრთხილი მოძრაობა...რომლის ყოველ ბიძგსაც ოკეანის ბობოქარ ტალღებად მოჰქონდა სიამოვნების ნაკადები...მამაკაცის გრილი, სასიამოვნო სურნელი დაბინდული გონება და რბილი ტუჩები მხურვალე,საოცარი ოსტატობით, რომ უკოცნიდა ბაგეებს და აიძულებდა ანალოგიური გაეკეთებინა და ოდნავადაც არ ჩამორჩენოდა...არ მოეკოლო არც ერთი წამი ამ ნეტარებისთვის რომელიც, უსაზღვროდ გრძელდებოდა და რაღაც არაამქვეყნიურ სამოთხეში...შეიძლება ითქვას გარყვნილების სამფლობელოში თავით მიაქანებდა...თითქოს ფრთები გამოესხა და ისე აიტყორცნა ზეცაში ...ან უფრო აფარფატდა ...საოცარი სიმსუბუქე და ნეტარი წამები რომლის დასრულებაც ალბათ პიკი იქნებოდა გონების დამბინდავი სიამოვნების.დათუნაშვილს თითქოს მთელი სხეულით სურდა ქალის შესრუტვა და ერთიანად გათიშული საერთოდ მოსწყვეტოდა რეალობის აღქმას... მხოლოდ მკვრივი...არომატული სხეული ტრიალებდა მის გონებაში...მთელს სხეულში გამჯდარი სიმხურვალე და ბგერები საამოდ რომ ედებოდა მის სმენას და აიძულებდა კიდევ დიდხანს და დაუსრულებლად ესმინა და ეგრძნო ეს ყოველივე.მკერდი ეწვოდა რომლის ქვეშაც ქალის აჩქარებული გული ფეთქავდა და ტუჩები დაუბუჟდა ზედმეტად გემრიელი არომატისგან...ან ასე ეჩვენებოდა ამ მომენტში...ზურგზე ჩაფრენილმა თითებმა და ლიზას დაჭიმულმა სხეულმა რაც ფინიშის ხაზთან თამამი ნაბიჯით მისვლას ნიშნავდა საერთოდ გათიშა...უფრო მჭიდროდ აეკრა ქალი..თითქოს კანის ქვეშ შეუძვრაო და სისხლთან ერთად გაიკვლია გზა ვენებში.ხმამაღლა წამოიკვნესა და მწვანე აუნთო მამაკაცს რომელმაც არ დააყოვნა და ქალთან ერთად გადალახა სიამოვნების აბობოქრებული ტალღები.ქვედა ტუჩზე ნაზად მოავლო კბილები და მთელს სხეულში დავლილი ელექტროდები ერგემლიძესაც გაუნაწილა თანაბრად.რომელმაც, სახე მის კისერში ჩარგო და თრთოლვით გამოუშვა ფილტვებიდან დაგუბებული პჰაერი.

* * *

დილით გაღვიძებულმა მორცხვად ამოხედა ზეწრის ქვემოდან ზურგით საწოლის თავზე მიყრდნობილ ნიკას დაკვირვებული მზერით, რომ უყურებდა და თითქოს ცრდილობდა მისი ემოციები წაეკითხა.
-აუუ...-სახე ისევ ზეწარში ჩამალა ნიკას ღიმილიზე გაბუტულმა.-რა გაცინებს ნიკოლოზ?
-მეე?-გაიოცა მამაკაცმა.-გეშლება ლიზიკო...
-ნუ დამცინიი...
-არ დაგცინი და მაინტერესებს რამდენ ხანს იქნები მანდ დამალულიი?
-მრცხვენია!
-ღადაობ ხოო?-ზეწარში ხელი ჩაავლო ნიკამ და სწრაფად გადახადა
-ნიკაა!!
-კაი, ადექი წამოდი არ გშიაა?-ღიმილით დააშტერდა გაბუტულ ქალს და ფრთხილად დაუკოცნა ქვედა ტუჩი-ნახე გაგიარა შეშუპებამ...რა ტუჩები მაქვს.
-სამაგიეროდ მუცელი მტკივა ცოტა...
-ვერ გაუძლებ?- სახე დაუსერიოზულდა მამაკაცს.
-ოო...წავალ გადვივლებ.რა უნდა ვჭამოთ?-წამოჯდა საწოლზე ერგემლიძე და ზეწარი მჭიდროდ შემოიხვია სხეულზე.
-აუ არაფერი არ არის და სადმე შევიაროთ...
-შენ არ გინდა წყლის გადავლება?-სააბაზანოს კართან შედგა ქალი.
-ვიყავი უკვე...შენსავით მძინარა კი არ ვარ-მაისურებს ათვალიერებდა მამაკაცი.
-სახლში უნდა გავიარო, არაფერი არ მაქვს ჩასაცმელი.
- კარგი მიდი, მე ყავას გავაკეთებო- მაისური გადაიცვა და ოთახი დატოვა

* * *

განყოფილებაში წესივრად შესვლაც არ დასცალდა კარში ლაღიძე რომ შეეგება.ჯერ მეგობარს აუწია წარბი:
-დაგაგვიანდა დათუნაშვილო!-შემდეგ კი მის გვერდით მდგარ ლიზას გადახედა-რა გჭირს,რა ფერი გაქვს?
-ნუ გაატრაკე ლაღიძე-მხარზე ხელი მოხვია ლიზას ნიკამ.და თავზე ფრთხილახ აკოცა-ეს ვერ ჩავაგდე გონში ისე ეძინა.-გაეცინა ლიზის დაბნეულ მზერაზე და ამ დროს გამოჩენილი წერეთლის დანახვაზე ერთიანად დაიძაბა.ლიზას ხელი ცივად გაუშვა და გიორგის მიუბრუნდა-ექსპერტიზის პასუხები არის უკვე თუ ლადოს მივადგე?
-ჯერ არა...მუშაობს.-კაბინეტისკენ წავიდა გიორგი.-ვალერი ჯოლოგავას ასავალ დასავალი გავარკვიეთ...ღამის კლუბ "ექცენტრიკულის" მფლობელი ყოფილა და ნახევარ დროს იქ ატარებს.
-ვესტუმროთ აბა ბატონ ვალერის...
-ისე თუ გავესაუბრებით...ორდერი არ გვაქვს ჩხრეკის არადა, საქვეყნოდ არის ცნობილი მაგ ბარის შავბნელით მოცული საქმეები...დიდი რაოდენობით ნარკოტიკი,პროსტიტუცია და რავიცი გარყვნილების ბუდეა.
-ისე გავესაუბრები ...წამოხვალ?
-წავიდეთ...ლიზიკოს არ წამოიყვან?-ეჭვით იკითხა გიორგიმ.
-არა იყოს ეგ, აქ საბუთებს გადახედოს.
-ყოფილ გოგოსთან ტოვებ ახლანდელს?-ირონიული ღიმილით თვალებმოწკურული დაეკითხა ლაღიძე.
-ატრაკებ!
-შარში გაყავი თავი ნიკა...-ხმა დაიდაბლა გიომ-არაა ლიზა ადვილად მისაგდები ქალი და შენი ხასიათი, რომ ვიცი...ცოდოა!
-ლაღიძე!-ხმა გაუცივდა ნიკას.-საკუთარ , რომ მიხედო და ჩემი ჟიმაობის სიხშირე არ აკონტროლო დამავალებ...და ვაბშე საიდან მოიტანე მაგ ბავშვთან რამე რომ მაქვს?
-კარგი...-ხელები ასწია გიორგიმ-კარგიი...მერე არ თქვა არ გაგიფრთხილებივარო!წამოდი ეხლა!
-სად მივდივართ?-იმ წუთს შემოსულმა ერგემლიძემ ინტერესით გადახედა ბიჭებს.
-მე გარეთ დაგელოდები!-სწრაფად გაიხურა კარები გიორგიმ.
-შენ არსად არ მიდიხარ...აქ იყავი ლიზიკო მალე დავბრუნდებით.
-კი მაგრამ?-სახეზე გაკვირვება გამოესახა ლიზას.
-მალე დავბრუნდებით-ქალის სახე ხელებში მოიმწყვრდია ნიკამ და გემრიელად დაუკოცნა ტუჩები-შენ იცი აბა...იმ გველს არ გაეკარო.
-სიცილით გააფრთხილა დაბნეული გოგო და სწრაფად გაიხურა კარები.
ღამის კლუბი ჯერ დახურული იყო ამიტომ კართან გაჩერებულ მანქანას ინტერესით გადმოხედა მაღალმა ახმამხმა და თავისკენ დაძრულ გამომძიებელს ინტერესით დააჩერდა.
-დაკეტილები ვართ!
-ვხედავ...შენს უფროსთან მინდა საუბარი!
-ვწუხვარ...მისამართი შეგეშალა!-ცივი ტონი არ შეუცვლია მამაკაცს.
-ხოო...ალბათ-გაეცინა ნიკას და სანამ გიორგი დაიყვირებდა რას აკეთებო გაქნეული ფეხი ძლიერად ჩააზილა მუცელში შავ სამოსიან მამაკაცს რომელიც, ტკივილისგან ორად მოიკეცა და ზურგით შესასვლელ კარს შეასკდა.
-რომ ვამბობ საქმე მაქვს იმ შენს დედანატყნავ უფროსთან ესეიგი მართლაც ესეა და უნდა გასწიო ეგ შენი ტ@რაკი და გამატარო!-მრისხანედ გადმოაფურთხა სიტყვები და კარი შეხსნა. უზარმაზარ დარბაზში შუქი ენთო და ცარიელიმაგიდების ირგვლივ დამლაგებელი ქალები დაფუსფუსებდნენ.ბარის დახლთან უცნაური ვარცხნილობიანი ბარმენი ჭიქებს გულმოდგინედ აპრიალებდა...მაღალ სცენაზე კი სტრიპტიზიორები გადიოდნენ რეპეტიციას.
- დაკეტილები ვართ!- ცერად გახედა ბარმენმა დაუპატიჟებელ სტუმრებს.
-მეტყობა რამე დასალევად, რომ ვარ მოსულიი?-წარბები შეკრა ნიკამ-ვალერი ჯოლოგავას ვეძებთ.
-ბოსი დაკავებულია!-გამომწვევად დაიხარა დახლთან მამაკაცი და ხელისგულებით დახლის პრიალა ზედაპირს დაეყრდნო.
ნიკამ.ღრმად შეისუნთქა თავის ხელში ასაყვანად ჰაერი და შემობრუნებას აპირებდა უცებ, რომ იფეთქა მამაკაცს კისერში ძლიერად სტაცა ხელი და დახლზე ისეთი ძალით დაარტყმევინა შუბლი დარბაზი გამაყრუებელმა ბრახუნმა მოიცვა.
-შენ ვინ ჩემი ყ@ლე ხარ ? -იღრიალა ნიკამ-დედას შევეცი...
-ნიკაა!-მკლავში სწვდა გიორგი
-ამას მიხედე, მე უნდა მოვინახულო საქმიანი კაცი...
და პასუხისთვის არ დაუცდია ისე აირბინა მეორე სართულზე ასასვლელი კიბეები.ვრცელ დწრეფანს დაუყვა სადაც, ორ რიგად განთავსებული მოსასვენებელი ოთახები ჩაემწკრივებინათ...ფულიან სტუმრებს აქ ემსახურებოდნენ ბოზები. დერეფნის ბოლოს ტყავგააკრულ კართან შეჩერდა საიდანაც ყრუდ ისმოდა მუსიკის ხმა.კარი სწრაფად შეხსნა და ოთახი მოათვალიერა.წითელ სავარძელში შავ პიჯაკიანი მამაკაცის მოთავსებულიყო...ხელში ვისკის ჭიქა ეჭირა და უკვე საკმაოდ შემთვრალი, არეული მზერით აკვირდებოდა მის ფეხებთან გველივით დაკლაკნილ წელსზემოთ შიშველ ქალს რომელსაც ,მხოლოდ ეგრედწოდებული ტანგა ეცვა და სავსე მკერდს ლამის სახეზე უხახუნებდა გაბრუებულ მამაკაცს.
უცებ მუსიკა გაითიშა და ორი წყვილი თავალი მაგიდაზე მიყრდნობილ მამაკაცზე შეჩერდა ინტერესით.
-ვალერი ჯოლოგავა ხო?-წარბის აწევით იკითხა ნიკამ.
-დიახ?
-ქალაქის მთავარი საგამომძიებლო განყოფილების უფროსი გამომძიებელი ნიკოლოზ დათუნაშვილი...
ფართოდ გაუღიმა ნიკამ.და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა მისკენ გამოფრენილმა მუცელგანიერმა ჭიქამ ცხვირწინ ავისმომასწავლებლად, რომ ჩაუაა და წამით მიიბყრო მისი ყურადღება .გვერძზე გაიწია თავდაცვის მიზნით...მთვრალი ჯოლოგავა კი ადგილს მოსწყდა და მდგომრეობასთან შეუფერებელი სისხარტით გასხლთა ყურთამდე გამოღებულ კარში.
-სად დედისტყვნასი მიდიხარ?!-იღრიალა ნიკამ და უკან გაედევნა მამაკაცს...რომელიც ,დერეფანში გიქცა მაგრამ სადღაც გაუჩინარდა...თითქმის ყველა ოთახის კარი შეანგრია და გიორგისაც გადასძხა...შემდეგ კი გარეთ გავარდა და მოსახვევში გაუჩინარებული ბეემვეს მარკის ავტომანქანა დაინახა რომელმაც სხარტად მოიქნია კუდი...გამაყრუებელი ღმუილით გაიჭრა და მტვრის სქელი ბუღი გაიყოლა თან.
* * *
-სად წავა?-თავის თავს დაუსვა კითხვა ნიკამ და თავადვე უპასუხა.-მიწაშიც რომ ჩაძვრეს ამოვთხრი.შემდეგ კი ექსპერტიზის ოთახისკენ გაემართა.
-ლადოს სალამი-მხარზე ხელი მიარტყა საქმეში გართულ მეგობრს.
-სალამი...სალამი...-თავის ქნევით უპასუხა მამაკაცმს.-ნახე ირგვლივ სუნი და მატლებია...მატლები მატლები...სუნი...
-რა მოწიე ეგეთი?-გაეცინა ნიკას და სიგარეტი ამოიღო.
-არ მოწიო!-თითი ცხვირწინ გაუბზიკა ლადომ.
-მაინც ხომ უნდა მოვწიო არაა...-მოუკიდა და გაიცინა ნიკამ-აბა?
-აბა ჰეე ლალალა...ჰოდა ჰეეი ნანანა-წაუსტვინა ლდომ და მაცივრიდან გამოღებულ მიცვალებულს გადახადა თავზე:-გაიცანით ქალბატონი ჯოლოგავა!-თეატრალურად გაშალა ხელები...-62 წლის...სიკვდილის მიზეზი? თავის არეში მძიმე საგნით მიყენებული ნახეთქი ჭრილობაა...სავარაუდოდ ზურგიდან ნაჯახის ყუა...ან რამე სხვა..დიდი ჩაქუჩი ჩაარტყეს.რაც, წასვლისას თანვე წაიღეს.. რადგან იქ არანაირი ჩაქუჩი და ბენზო ხერხი არ დაგვხვედრია.
-და მეორე?-წარბი ასწია ნიკამ.
-ოო აი ქალბატონთან მძიმედ გვაქვს საქმე...-ცხვირი მოიქექა ლადომ-მკვლელი მოსაწევი გააძრო ლევანმა...ხო იცი რა შენძრეულია?-გაეცინა-ლიჟბი პატარაზე ხელი წაუკრა და რამე სასარგებლო რჩევა მისცე ბარიგობაზე არ იხევს უკან.
-რა გენაღვლებათ-გაიცინა ნიკამ-სუფთას თრეულობს ბიჭი.
-სადაა ძმაოო სუფთაა? იცი ყველაზე მაგარი მოსაწევი სად ჩითავს?-ინტერესით იკითხა და თან ქალს ზეწარი გადახადა.
-ავღანეთში ...ეგ ვინ არ იცის ...
- წავიდოდა კაცი ავღანეთში!
-ნუ გაატრაკეე!-გაიცინა ნიკამ-ეს საქმე დროზე თუ არ გავხსენით გურამი მთელს ქალაქს საომარ ზონად გადააქცევს...
-ისე რა ტ@რაკი ბიძა გყავს ტო!-შეთქმულივით აჩურჩულდა ლადო და გვამს დახედა-ლამაზო ქალბატონო! ხოო.. აღენიშნება სხეულზე მრავლობითი დაჟეჟილობა...ქვედა კიდურის მუხლის არეში მოტეხილობა,სიკვდილამდე გააუპატიურეს რასაც ,მისი ვაგინიდან აღებული ნაცხი ამტკიცებს...ტოზოიდებითაა სავსე.იმ ყლ@ემ შიგნით გაუთავა...ადამიანს ბრიდავ და ყველაზე მთავარ სამხილს უტოვებ ტო? ყელის არეში აღენიშნება სისხლჩაქცევა-გალურჯებულ კისერზე დაადო ხელი..-სავარაუდოდ ქამრის რადგან ,თოკი ამსიბრტყე არ არის და თან, კანში ჩაჭერისას ხორცს ჭრის და შიგნით თავის ნარჩენებს ტოვებს.ტყავის ქმარი კი კანს არ ჭრის...სამაგიეროდ ეფექტურად გუდავს.გატეხილი აქვს თავი,ცხვირი და კბილები...სექსის დროს პერიოდულად ურტყამდნენ ხელს ან რაიმე მძიმე საგანს.მკერდიდან აღებული ნაცხის ექსპერტიზამ აჩვენა, რომ ერთი ადამიანი არ ყოფილა...სამი ან მეტი ადამიანის ნახელავია.ასევე გაუპატიურებულია სწორნაწლავშიც რაც ,მის დეფორმირებას გვაჩვენებს...ძალადობის დროს და სისხლიც სწორედ იქიდან არის ნაჟღენთი მაგრამ ,იქ სპერმული ნარჩენები არ დაგვხვედრია და ასევე შებილწულია მისი პირიც...რათქმა უნდა კბილების ჩამტვრევამდე და ძალიან ,რომ ცრდილობდა მოძალადე კბენისგან თავის დაზღვევას კეფის არეში დარტყმით გათიშული იქნა რის მერეც, ფაქტიურად აზრზე არ მოსულა...ან ერთდროულად ხდებოდა მისი გაუპატიურება ან არა და შენ დაალაგე თანამიმდევრობა-პირი გააწკლაპუნა ლადომ.რაც შეეხება ნაკბენებს,ნაკაწრებს და ნალოღნებს ...აღებული გვაქვს ნიმუშები და აბა გამოიცანი რა ხდებაა?
-რა ხდება?-მიცვალებულს მოაშორა მზერა ნიკამ.
-რაა და ჩემო თავადოო-შენი მოტანილი ჭიქებიდან აღებულ ანაბეჭდებს ემთხვევა ასე, რომ ჩვენმა ლოთმა თენგიზამ საკმაოდ ბევრი იცოდა-გაეცინა ლადოს.-იმდენად ბევრი, რომ თავად ლოთი თენგიზას დორბლის ნიმუშიც კი აღმოჩნდა ჩვენი გარდაცვლილი ქალბატონის მარჯვენა ძუძუსთავზეე
-რაა?!-გაოგნებულმა ნიკამ მოულოდნელობისგან წამოიყვირა და სიგარეტის კვამლი გადასცდა რის გამო ხველა აუტყდა და წამში ჩაუწითლდა თვალები.
-ჯანმრთელობა ნიკოლოზ...ჯანმრთელობაა!!-მხარზე დაარტყა ხელი ლადომ.
-ამის დედაც!!-ამოისუნთქა როგორც იქნა ნიკამ და მანამდე მაგიდაზე დადებული პარკი მიაწოდა სადაც, ვისკის ჭიქის მოზრდილი ნატეხი იდო
-ეს შეამოწმე და ანაბეჭდები შეადარე სასაფლაოდან წამოღებულ ნიმუშთან.
-ეს ვისია?-გაოცებულმა გახედა პარკს ლადომ-ნახევარი რატოა?
-იმიტომ, რომ მესროლეს და ეგ დარჩა-გაიცინა ნიკამ-ჯოლოგავასია...ბატონი ვალერი ჯოლოგავასი.
-კარგიიი...-წაუსტვინა ლადომ-როდისთვის გინდა უფროსოო?
-რაც მალე მით უკეთესი-მხარზე მიატყა ხელი ნიკამ და იქააურობა დატოვა.
* * *

ქაღალდებში თავჩარგული ლიზა რაღაცას კითხულობდა კარი ნიკამ, რომ შემოხსნ .
-გიორგი სად არის?
-არ ვიცი ყავაზე გავიდა და ჯერ არ მოსულა-მხრები აიჩეჩა ერგემლიძემ.
-შენ როგორ ხარ?-თავის მაგიდასთან სავარძელში ჩაეხეთქა სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით.
-ხვალ გამოცდა მაქ!-ცხვირი შეჭმუხნა გოგომ
-ესე ნუ შვრები!-გაეღიმა ნიკას.
-რატომ?
-იმიტომ, რომ მეცინება და მერე მიტრაკებ დამცინიო!-თვალი ჩაუკრა მამაკაცმა.
-აი შენი ყავაც ლიზიკოო!!-კარში გამოჩნდა გიორგი ხელში ორი ყავის ჭიქით-მოხვედიი?
ინტერესით გადახედა ნიკას და ლიზას ყავის ჭიქა გაუწოდა.
-არა გზაში ვარ! ვაბშე შენ ლიზიკოს, რომ გაჰყვე შეგიძლიაა? თავის სახლიდა ნივთები წამოაღებინე დროებით ჩემთან აიტანეთ და ხოო... იმ ნაბოზარ ქალს დაელაპარაკე ფული აქვს მისაცემი ლიზიკოსთვის და ტრ@აკს უშნოდ ათამაშებს.
-კარგი?-გაკვირვებულმა გადახედა მეგობარს გიორგიმ-და შენ რატომ არ მიჰყვები?
- იმიტომ, რომ მე ჯოლოგავას შვილიშვილი უნდა ვნახო!
- აა კარგიი!
-ხოდა ძალიან კარგიი-წამოდგა ნიკა და ლიზას ყავის ჭიქას დსწვდა ერთი ყლუპი მოსვა და დაიჭყანა -დიაბეტს დაიმართებ.
-რაუშავს...
-კაგი გოგო-გაეცინა ნიკასდა ჯიბიდან ამოღებულ გასაღების აცმას ერთ მოხსნა და მაგიდზე დაუდო.-სახლის გასაღები...იმეცადინე ხვალისთვის!-თვალი ჩაუკრა და ოთახი სწრაფად დატოვა.
7

მუხლს საკმაოდ აცდენილი გაშლილი სარაფანი ეცვა. ფეხზე გადადებულ ფეხს ნერვიულად აქანავებდა და თლილ თითებს შორის მოქცეულ სიგარეტს დაუნდობლად სრესდა.მარცხენა ხელის თითებით გრაცოოზულად გადაიწია წინ ჩამოშლილი წაბლისფერი თმა და მისკენ მომავალ მამაკაცის სილუეტს სანახევროდ მოჭუტული მზერით დააკვირდა.
-დამაგვიანდა?-მის მოპირდაპირედ გამოსწია სკამი მამაკაცმა და დაჯდა.
-მთელი ათი წუთით...-სიგარეტის შუაზე გადატეხილი ღერი საფერფლეზე დააგდო და მამაკაცს უტეხი მზერა შეანათა სახეში.რომელმაც, სიგარეტს მოუკიდა და სკამის საზურგეს მიყრდნობილმა ორაზროვანი ღიმილით უპასუხა.
-შეუკვეთავთ რამეს?-თავზე წამომდგარმა ახალგაზრდა გოგონამ გამოარკვია ორივე.
-რამე მაგარს დავლევდი-კითხვისნიშნით სავსე მზერით გახედა ქალს
-კარგი, მეც იგივეს დავლევ-მაგიდაზე დაწყობილი თითები ერთმანეთში ახლართა ქალმა.მიმტანი გოგონა უსიტყვოდ გაეცალა მაგიდას.
-აბა...რაღაც გქონდა ჩემთვის სათქმელი...-მაგიდასთან გადმოიხარა მამაკაცი და შეთქმულივით დაუწია ტონს.
-ერთადერთი რისი თქმაც შემიძლია...-მხრები აიჩეჩა ქალმა.-გირჩევ ,თორნიკე არეშიძეზე შეაგროვოთ ინფორმაცია.
-ვერ გავიგე?-გაოცება გამოესახა სახეზე მამაკაცს.
-მამაჩემზე...
-აი მესმის შვილი-გაიცინა მამაკაცმა.-რისი მინიშნება გსურს ამით მარიამ?
-არ ჩანხართ დამწყები ბატონი გამომძიებელო და უნდა ხვდებოდეთ რისი მინიშნებაც მსურს....-ფართოდ გაიღიმა მარიამმა და მარგალიტებივით ჩამწკრივებული ქათქათა კბილები გამოაჩინა ...შემდეგ ენა შინდისფერი ტუჩსაცხით შეღებილ ქვედა ბაგეზე გადაიტარა და მაგიდას დაეყრდნო იდაყვებით.-თორნიკე არეშიძე არც იმდენად უფრთო ანგელოზია როგორადაც თავს აჩვენებს საზოგადოებას.
-ის მამაშენია მარიამ...-სახეზე ირონიანარევი ღიმილი გაუკრთა მამაკაცს.
-ის მამაჩემი არ არის.მამინაცვალია!კარგი კაცი იყო ავთო...ზედმეტად კარგი და ყველაზე მეტად მიყვარდა-ხმა გაუტყდა ქალს,თმებში თითები შეიცურა და ჩამოივარცხნა.უცნაურად დაძაბული მოეჩვენა მამაკაცს არეშიძე.
-ძალიან ვწუხვარ...-სიგარეტის ღერი საფერფლეზე დაასრისა ნიკამ.-სხვა რისი თქმა შეგიძლია ჩემთვის?ეს ზედმეტად ზერელე ინფორმაცია დიდად ვერაფერში დამეხმარება!
-ვფიქრობ ,ისედაც საკმაოდ ბევრი გითხარი-ჩაიცინა გოგონამ და იმ წუთს მოტანილი ვისკის ,მუცელ განიერი ჭიქიდან მუქი სითხე მოსვა..ტუჩზე შერჩენილი წვეთები ენით გაილოკა და გამომცდელად დააკვირდა გამომძიებელს რომელიც თვალმოუშორებლად უყურებდა.
-კარგი-მხრები აიჩეჩა ნიკამ.
-მაგდა გაბრაზებულია შენზე-უცებ შეცვალა თემა მარიამმა .
-ჩემზე ბევრია გაბრაზებული...-გაეცინა დათუნაშვილს -გადავიტან როგორმე.
-ვფიქრობ,ცუდად მოექეცი!-სახე დაუსერიოზულდა გოგოს.
-აქ მორალის წასაკითხად მომიყვანე მარიამ?-მაგიდისკენ გადაიხარა ნიკა-მაგდა ისეთი ქალია მხოლოდ ერთი რამისთვის თუ გამოიყენებ...ის ერთი რამ კი სექსია მარიამ.რაზეც, უარი ნამდვილად არ უთქვამს და არც მე შემითრევია საწოლში ძალით...ვფიქრობ მისგან სულ მცირე მადლობას უნდა ვისმენდე და რის გამოც ეს დეტალებში გეცოდინება უკვე...თუ შენც დაგაინტერესებს ჩემი ტემპერამენტი საწოლში იცი სადაც უნდა მომძებნო.-მომხიბვლელად გაუღიმა გაოგნებულ ქალს მამაკაცმა და წამოდგა.-უღრმესი მადლობა ამომწურავი ინფორმაციისთვის...ჩემსა და მაგდას ურთიერთობაში კი დამიჯერე და ნუ ჩაერევი...ყველაფერი, რომ გვერდით გადავდოთ ელემენტარული ეთიკის საქმეა პატარავ...
პასუხს აღარ დალოდებია ცინიკური მზერა ერთხელ კიდევ შეავლო ქალს თავით ფეხამდე და იქაურობა ისე დატოვა როგორც გამოჩნდა.მარიამმა კი სწრაფად მოიმარჯვა ტელეფონი და სახელის გარეშე ჩაწერილ ნომერზე სწრაფად გადარეკა.
-სატყუარა, როგორც შენ ეძახი! უკვე გადაგდებულია და ვნახოთ რამდენად სწრაფად წამოეგება დიდი თევზი ანკესს
-კარგი გოგო ხარ ძვირფასო!-მამაკაცის ჩახლეჩილ ბარიტონში სიამოვნების ნოტები გაკრთა.
-არაფერს...-გაიცინა მარიამმა და ჭიქაში დარჩენილი ვისკი ერთ ყლუპად გამოცალა.

* * *
უზარმაზარი მისაღები ოთახის იატაკზე იჯდა,ზურგით სავარძელზე მიყრდნობილი და მუხლებზე გადაშლილ სქელტანიან წიგნს ტანჯული სახით დაჰყურებდა.უკვე ორი საათი ცრდილობდა თავში ერთი სიტყვა მაინც შესვლოდა მაგრამ, იმდენად გონებაგაფანტული იყო ასოები უთავბოლოდ დაფრინავდნენ ფურცელზე და გონება წაკითხული ინფორმაციის გააზრებაზე სასტიკ უარს აცხადებდა. კარის ხმამ მიიქცია მისი ყურადღება და სულ მალე ოთახის ზღურბლზე მოზრდილი პარკით ხელდამშვენებული დათუნაშვილი გამოჩნდა ...დაღლილი სახით და უძილობისგან სიწითლე შეპარული თვალის გუგებით.იატაკზე მჯდომი ლიზას დანახვაზე გაეღიმა და მისკენ დაიძრა.
-რასშვრები პატარა გენიოსო?-დაიხარა და მისკენ თავაწეულ ქალს შუბლზე ფრთხილად შეახო მხურვალე ტუჩები.
-ვმეცადინეობ-სახე დამანჭა ლიზამ.
-ჩემი გონიერიი...
-შენი დებილი უფრო მომიხდებოდა-ტუჩები დაბრიცა ლიზამ-ერთი სიტყვაც კი არ შემდის თავში და ხვალ, უეჭველი "ჩავისვრი" გამოცდაზე.
ნიკას გაეცინა და სამზარეულოს დახლისკენ დაიძრა.პარკი დადო და მაცივარი გამოაღო საიდანაც, ცივი წყლის ბოთლი გამოიღო და მაღალ ჭიქაში დაისხა.სულმოუთქმელად გამოცალა და დახლზე იდაყვებით დაყრდნობილმა გახედა მისკენ მომზირალ ლიზას.
-გადავივლებ...რამე ვჭამოთ და დაგეხმარები კარგიი?-თვალი ჩაუკრა იატაკიდან წამომდგარ გოგონას რომელიც, მისკენ მსუბუქი ნაბიჯებით მიიწევდა.თხელი ელასტიკი და განიერი,მოკლემკლავიანი მაისური ეცვა.ფეხშიშველი მიაბიჯებდა და იმდენად მსუბუქი და ჰაეროვანი ჩანდა იფიქრებდით ნაზი ნარნარით იატაკს ფეხს არ აბიჯებსო.
-რამე უნდა მოვამზადოო?
-მაქსიმუმ ბუტერბროდები ლიზიკო...ნაადრევად სიკვდილი არ მინდა-სიცილით უჩქმიტა ლოყაზე წარბაწეულ ქალს. რომელიც მის მოპირდაპირე მხარეს მაღალ სკამზე მოკალათდა.
-ბატონოო?! და შენ ფიქრობ,რომ მე საჭმლის მომზადების საიმშიც კი არ ვარ?
-აბა ხაარ?-გაიცინა ნიკამ დახლს შემოუარა და ქალის წინ ასვეტილი ისე რომ მისი თვალებისთვის მზერა არ მოუწყვეტია ფეხებსშორის მოექცა.
-ბოდიში მომიხადეთ ბატონო გამომძიებელო!-მკერდზე გაშლილი ხელისგულები მიაბჯინა ერგემლიძემ.
-ღმერთოო... როგორ გამიმართლა?!-სიცილით ახედა ჭერს ნიკამ და სკამის სახელურებს დაეყრდნო-მადლობა...მადლობაა!!
-ვიღაც სააბაზანოს უმიზნებდა-გაიცინა ქალმა და მის სახესთან ზედმეტად მოახლოვებული ნიკას სახის გამო სუნთქვა წამით შეეკრა.ვენებში ნელ- ნელა დაიწყო მხურვალე სისხლმა მოძრაობის სიჩქარის მატება და შხუილით გაიჭრა წინ...
-ვაპირებდი კომპანიონობის გაწევის შემოთავაზებას...-თავი ოდნავ მარცხნივ გადახარა მამაკაცმა და ქალის სავსე ბაგეებზე შეაჩერა მზერა.
-ზურგი უნდა გაგიხეხო?-გაიცინა ლიზამ.
-რა უფანტაზიო ხარ ...-ცხვირი აიბზუა ნიკოლოზმა სიცილით-რამე უფრო სასიამოვნოს შემოთავაზებაც შემეძლო...მაგრაამ,გადავიფიქრე!
-კარგიი-პერანგის საყელოში ჩაავლო თითები ქალმა და თავისკენ მისწია.-წასვლამდე ხარკის გადახდა მოგიწევს...
-ძვირიაა?
-თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ მე და შენ არანაირი სამომავლო გეგმები არ გაგვაჩნია და დამატებული ამას არც პლატონურად შენზე შეყვარებას ვაპირებ და დღე და ღამეს შენზე ფიქრში გასწორებას ძალიან ძვირი დაგიჯდება!-ეშმაკურად ასწია წარბები ლიზამ.
-არ მახსოვს ამ თემაზე ვისაუბრეთ?-შუბლი შეჭმუხნა მამაკაცმა და გაწევას შეეცადა მაგრამ ლიზის საყელოში ჩავლებულმა თითებმა შეაჩერა.
-არა და არც ვაპირებთ...უბრალოდ ჩვენს ტერიტორიებს პატიოსნად ვინაწილებთ-გაიღიმა ლიზამ-ახლა უბრალოდ მაკოცე და შემდეგ, წადი და გადაივლე წყალი...
-კარგით ახალგაზრდავ...მაშ ასე...გადადებული სეანსი გრძელდება სახელწოდებით ვაკოცოთ ლიზას-ზედ ქალის ტუჩებთან ამოილაპარაკა სიცილით ნიკამ და ხმის ამოღებაც არ დააცადა ისე დაეძგერა ბაგეებზე.წვრილ წელზე ძლიერად შემოხვია ხელები და მთელი ტანით მჭიდროდ მიიკრა მკერდით, მკერდზე.-გემრიელო!!
გაჭირვებით მოსწყდა აკრუტუნებული ქალის ტუჩებს და უკან უკან დაიხია..-გადავივლებ და მერე შევჭამ...ნუ შენზე გემრიელი არ მგონია იყოს ეგ საჭმელი მაგრამ...ძალიან მშიაა
-კარგიი-მომხიბლავად გაიღიმა ერგემლიძემ და ტუჩებზე ენის წვერი გადაიტარა.
-ჯანდაბა!-აზრზე მოსვლა ვერ მოასწრო ისე ეცა დათუნაშვილი და თითები ყბებზე ჩაავლო-ესე, რომ აკეთებ წითელი მენთება ტვინში-თითების მოჭერისგან წინ გამოწეული ტუჩები მომთხოვნად დაუკოცნა და წამში აიტაცა ხელში...-წამოდი ერთად გადავივლოთ!
-საჭმელიი?-კისერზე მოხვია მკლავები ქალმა და შუბლით დაეყრდნო შუბლზე.
-საჭმლის დედაც...შენ ყველაზე გემრიელი ხარ!გამოვყ@ლევდი ხოო? არა იასნია მაგრად გამოვყ@ლევდი!-საკუთარ კითხვას თავადვე გასცა პასუხი და აბახანის კარი ფეხით შეხსნა დათუნაშვილმა.

* * *
-მორჩი ლიზიკო წუწუნს...ეს ერთი თავიც ჩამაბარე და ხვალ დარწმუნებული ვარ უმაღლეს ქულას თუ არა ...ნუ, რაღაცას მაინც მიიღებ-გაიცინა ნიკამ რომელიც იატაკზე დაგებულ მაღალბეწვიან ნოხზე მოკალათებულიყო და კედელს ზურგით მიყრდნობილი საოცარ კარგ ხასიათზე მდგარი, ძალიან ხალისობდა ლიზას წვალებით...რომელიც ,წუწუნით იკლებდა და ძლივს გაზუთხულ საგამოცდო მასალას აბარებდა...ხოლო ერთი და იგივე კითხვის რამოდენიმენაირ ფორმაში დასმის შემდეგ რასაც, მთელი ეს დრო აკეთებდა დათუნაშვილი ნერვები ეშლებოდა და ანთებული თვალებით უღრენდა გახალისებულ მამაკაცს.
-ოხ...გვისწავლია ხუმრობა!
-რა ბოთე ხარ!- კისერზე მოხვია ხელი მამაკაცმა ახლოს მიიზიდა და ყბის ძვალზე ხმაურით აკოცა.
- ნიკოლოზ!შენს კუბოს დავდგამ ამ "ზალაში"-მხარზე ხელი მიარტყა სიცილით ლიზამ-ნუ დამცინი.
-არ დაგცინი-გაიცინა ნიკამ
-აბა, ახლა რას აკეთებ?!-წარბები შეყარა ქალმა
-ვიცინი ლიზიკოო...
-აუ მეც დებილი ვარ რაა...-ხელისკვრით მოიშორა ახარხარებული მამაკაცი ერგემლიძემ და გაბუტული სახით დაიხია უკან.-შენ რა უნდა მასწავლო?
-უმადური რომ იქნები ადამიანი-თვალები აატრიალა ნიკამ-მე ,რომ გასწავლი ლიზიკოო...მაგას ვერანაირი ლექტორი ვერ გასწავლის-თვალი ჩაუკრა გაბუტულ ქალს და უცებ დასერიოზულდა-კაი მორჩა...აღარ დაგცინებ ბო@ზიშვილი ვიყო...შენ პანიკობ ლიიზ...მშვენივრად იცი და დამიჯერე მართლა ჩააბარებ მაგ დედანატყნავ გამოცდას.უბრალოდ, დამშვიდდი...კარგად გამოიძინე და ხვალ იქნები... სუპერ-მოწონების ნიშნად აუწია თითი მამაკაცმა.-ჩემი გენიოსააა...მოდი აქ.-ხელები გაშალა და თავისკენ ანიშნა-ჰე მოდი...სანამ გადავიფიქრე და ავყვირდი!
-შემეშინდა ხომ იცი...-ცხვირი აიბზუა ქალმა მაგრამ ,მაინც მიიწია მამაკაცისკემ და მის გაშლილ მკლავებში...მჭიდროდ რომ შენოეხვია ფისოსავით გაიტრუნა.
-წამოდი ,დავწვეთ და გამოიძინე-შუბლზე ფრთხილად აკოცა მამაკაცმა და წამოსადგომად უბიძგა..წამოდი..წამოდი...
თავად წამოდგა პირველი და ერგემლიძეც წამოაყენა...მისაღებში შუქი გამორთო და თავისი საძინებლის მოპირდაპირედ უკვე, ლიზას ოთახად მონათლული უზარმაზარი ოთახისკენ წაიყვანა.
-ისე ,შენს საძინებელში რატომ არ მეპატიჟებიი?-წარბები შეკრა ინტერესით ერგემლიძემ და სწრაფად გადახადა საწოლს შინდისფერი გადასაფარებელი.
-იქ დაწოლას არ გირჩევ -ჩაიცინა ნიკამ და მაისური სწრაფად გადაიძრო თავზე.
-რატომ?
-იმიტომ, რომ იმ საწოლზე ბოზების მთელი არმია მყავს ნახმარი და ნამდვილად არ მხიბლავს იქ შენთან ერთად ძილი-თვალი ჩაუკრა მამაკაცმა და საწოლის მარჯვენა მხარე დაიკავა.-იასნია შუქს შენ აქრობ...
-მე რატოომ?!-აბუზღუნდა უკვე საწოლზე მოთავსებული ლიზა.
-იმიტომ, რომ პატარა ხარ!-გაიცინა ნიკამ და საწოლიდან წამოწეულს საჯდომზე მიარტყა ხელი.
ჩამრთველი გაჩხაკუნდა და ოთახი უკუნმა სიბნელემ მოიცვა...სულ მალე დათუნაშვილმა ქალის მხურვალე სხეულის შეხება იგრძნო და სასიამოვნო არომატმა ერთიანად მოიცვა მისი ორგანიზნი.კისრის ქვემოთ ფრთხილად შეუცურა მკლავი და მისი თავი გულზე მიიხურა. შუბლზე ფრთხილად შეახო ტუჩები და ამოიჩურჩულა.
-ტკბილ სიზმრებს გისურვებ პატარა!
-შენც...ამოიდუდუნა ერგემლიძემ და მყუდროებაში ჩაძირულები სულ მალე გაეხვივნენ ძილის სასიამოვნო მარწუხებში.

* * *
- ჯოლოგავას ჭიქიდან აღებული ანაბეჭდები და მკვლელობის ადგილზე აღებული საერთოდ არ დაემთხვა ერთმანეთს...სამაგიეროდ,ლოთი თენგიზას "რეზიდენციიდან" მოტანილი ნიმუშები ვინმე ირაკლი სანოძეს ეკუთვნის!-ექსპერტიზის პასუხები გაუწოდა მეგობარს ლადომ.
-ვის?-სახე შეჭმუხნა ნიკამ და თითქოს დაფიქრდა საიდან ეცნობოდა ეს სახელი და გვარი...მერე ერთიანად გაუნათდა გონება და იფეთქა.
-ეგ ნა@ბიჭვარი!!! მაგის დედაც!!...-ბრაზისგან ყბა დაეჭიმა და სწრაფად გავარდა ექსპერტიზის ოთახიდან სადაც გაკვირვებულმა ლადომ მხრები აიჩეჩა რაც "ვერაფერი გავიგეო"-ს ნიშნავდა. მაღალი ფინჯნიდან მოსვა მაცოცხლებელი სითხე და საქმეს მიუბრუნდა.ნიკამ კი გიჟივით აირბინა კიბეები და გურამის კაბინეტში შეაჭრა დაუკაკუნებლად სადაც ,წერეთელი და სამადაშვილი ფურცლებში თავჩარგულნი რაღაცას ცხარედ განიხილავდნენ.
-გურამ!-ყურადღება არ მიუქცევია ნინიას გაკვირვებული მზერისთვის ისე შესძახა:-დაკავების ორდერი და ჯგუფი მჭირდება გორში მივდივართ...ირაკლი სანოძის ასაყვანად.
-გასაგებიაა...-ყოველგვარი ახსნა განმარტების მოთხოვნის გარეშე დაჰყვა დათუნაშვილის მოთხოვნას სამადაშვილი და სულ მალე გორისკენ მიმავალ მაგისტრალზე კრიმინალური პოლიციის რამოდენიმე მანქანა მიიწევდა დიდი სიჩქარით წინ.
-სტაჟიორი სად გყავთ?-უკანა სავარძლიდან ინტერესით გადმოხედა გიორგის და ნიკას დუეტს წერეთელმა.
-გამოცდა აქვს დღეს და გაგვენთავისუფლა-უპასუხა გიორგიმ როდესაც შეამჩნია რომ დათუნაშვილი ხმის ამომღები არ იყო.
-მაგისგან მეეჭვება კარგი გამომძიებელი დადგეს-სავარძელს მთელი მახევარი ტანით მიეყრდნო წერეთელი და სარკიდან იმ წუთს მოშტერებული დათუნაშვილის თვალებს შეანათა თბილი მზერა.
-და შენ ვინ გტ@ყნავს?!-კბილებში ზიზღით გამოსცრა ნიკამ-კეთილი ინებე და ხმას ნუ იღებ სანამ,მანქანიდან კინწისკვრით არ გადამიგდიხარ!
-ნიკა!-გამაფრთხილებლად გადახედა მეწყვილეს ლაღიძემ.
-კარგი...-ცალი ხელი ასწია ნიკოლოზმა და სიგარეტს მოუკიდა.-უბრალოდ მისი ხმა ,რომ მესმის სურვილი მიჩნდება პირდაპირ შუბლში დავაჭედო ტყვია!-დააკონკრეტა მამაკაცმა და მთელი გზა ხმა აღარცერთს აღარ ამოუღიათ.
ირაკლი სანოძის საცხოვრებელი სახლი გორის გარეუბანში მდებარეობდა 5 სართულიანი კორპუსის პირველ სართულზე.უბანში გამოჩენილ პოლიციის მანქანებს არც ისე კეთილგანწყობილი მზერით შეხვედრიან იქ მაცხოვრებლების უმეტესობა.სეირის საყურებლად ეზოებში,რომ გამოიშალნენ და თითოეულ დეტალზე დაკვირვებულ თვალს არ აშორებდნენ მანქანებიდან გადნოშლილ ახმახ ფორმიანებს.ზარის დარეკვის შემდეგ კარი თავად პოლიციის ფორმაში გამოწყობილმა სანოძემ გაუღო და ირონიულად ნომღიმარ დათუნაშვილს დააკვირდა.
-გამარჯობა!-გაუცინა ნიკოლოზმა-ბატონო ირაკლი თქვენ დაკავებული ხართ მოქალაქე თენგიზ ტატუნაშვილის მკვლელობის ბრალდებით.თქვენ გაქვთ დუმილის უფლება რადგან, ყოველი თქვენს მიერ ნათქვამი სიტყვა ...შეიძლება გამოყენებული იქნას თქვენს წინააღმდეგ სასამართლოში.
-მეღადავებიი?!-გაეცინა სანოძეს და როგორც კი დათუნაშვილის გაყინული მზერა დაიჭირა სახიდან ღიმილი წამში ჩამოერეცხა.
-რას მატყობ ღადაობის?-წარბი ასწია დათუნაშვილმა-ულვაშებში მეცინებაა?!
-სისულელეს აკეთებ დათუნაშვილო და იცოდე ეს არ შეგრჩება.-მისკენ ხელბორკილის დასადებად დაძრულ პოლიციელებს წინააღმდეგობა გაუწია.
-შეგიძლია მესროლო!-ტუჩები დაბრიცა დათუნაშვილმა და ეზოსკენ გაემართა უკნიდან კი აღრიალებული სანოძის პასუხი გამოჰყვა უხილავ ფარდად.
-ეჭვი არ შეგეპაროს!!
ეზოში იდგა ლაღიძესა და წერეთლის კომპანიაში და საკუთარი მანქანის კაპოტზე მოთავსებულ საქაღალდეში დაპატიმრების ოქმს ადგენდა ზურგს უკან ხელებ გადაგრეხილი . სანოძე რომ გამოათრიეს.
-განანებ დათუნაშვილო! მე არ ვიყო ირაკლი სანოძე შენ ეს შეცდომა.ცხვირში ძმრად, რომ არ ამოგადინო!~პოლიციის მანქანის გამოღებულ უკანა კართან შედგა მამაკაცი...
-მასე ქენი...-ხელი ისე აუწია ნიკამ არც კი ამოუხედია.
მერე იყო პატარა ჩოჩქოლი ...აკივლებული წერეთელი და გამაყრუებელი გასროლის ხმა.
ნიკოლოზ დათუნაშვილის მკერდიდან ინერციით დაჯახებული ტყვიის გამო სისხლმა შხეფებად გამოასხა და მის წინ მდგარ წერეთელს სახეზე შეესხურა...ერთიანად მოხეთქილი ტკივილმა მუხლები მოკვეთა და ფრთხილად ჩაცურდა გავარვარევულ ასფალტზე.
-შენი !-იღრიალა ლაღიძემ და სახეზე ნეტარება აკრულ სანოძეს ცხრამილიმეტრიანი ტყვია პირდაპირ თვალებსშორის დაახალა
8
-შენი დედას შევეცი!!-იღრიალა გიორგიმ და მანქანის კაპოტზე სახით დაცემული მეგობრისკენ გაიჭრა რომელიც ,ფრთხილად ჩაცურდა ქვემოთ და ალბათ მიწაზე უხერხულად დავარდებოდა ზურგიდან მივარდნილ წერეთელს, რომ არ ემარჯვა და წელზე მკლავები არ შემოეხვია.რომელიც, მასთან ერთად დაეშვა ძირს და მუხლებზე დამდგარმა მკერდზე ზურგით მიიყრდნო.
-ნიკა...-ხმაათრთოლებულმა ამოიხრიალა და სატირლად აკანკალებული ქვედა ტუჩზე მტკივნეულად დაიჭირა კბილები.
-ამის დედაც!-ჩაეცინა დათუნაშვილს და ჭრილობაზე დაფარებულ ნინიას ხელს...რომლის თითებიდანაც წითელი,ბლანტი სითხე მოჟონავდა ხელი დააფარა.
-სასწრაფოში დარეკეთ!-იყვირა ვიღაცამ.მაგრამ ,გიორგის უკვე მოესწრო ასთორმეტის აკრეფა და მეგობრის წინ მუხლებზე დამდგარი თითქმის ყვირილით აცნობდა კოორდინატებს.-ჩვენთან დარჩი!ნიკოლოზ...-თვალებ დახუჭულ მამაკაცს სახეზე ფრთხილად მიარტყა გაშლილი ხელისგული-ჩვენთან დარჩი ...ნიკა ...ნიკაა!!! გზაშია სასწრაფო ამ დედანატყნავებს უფრო ჩქარა არ შეუძლიათ?!-სასოწარკვეთილმა თმაზე იტაცა ორივე ხელი და მეგობარს ისეთი სახით გახედა ცოტაც და აღრიალდებოდა.
-რა გაღრიალებს ყლ@ეო!-თვალები ზანტად გაახილა დათუნაშვილმა,კეფით უფრო მიეყრდნო ნინიას მხარს და თავი გვერდით შეატრიალა მისი კისრისკენ რომელზეც, ლურჯად გამობერილი კაპილარი ფეთქავდა რაც იმას ნიშნავდა, რომ წერეთელი ტიროდა.-რა გატირებს ნიი?
-შენ დებილი ხაარ?!--თავისუფალი ხელით სახეზე ნაკადებად ჩამოსული ცრემლები მოიწმინდა და დათუნაშვილის ლოყას ლოყით მიეყრდნო-არცკი გაბედო თვალები დახუჭო...გთხოვ...გეფიცები საერთოდ აღარ დაგენახვები თვალით...ნიკა შენ თუ გინდა საერთოდ წავალ თბილისიდან ოღონდ ახლა ჩემთან დარჩი.მოვა სასწრაფო მალე...გთხოვ...გთხოოვ...
-რა გავაკეთოო?!-ფეხზე წამოიჭრა ლაღიძე და მანქანის საბურავს ისეთი სიძლიერით მიარტყა ფეხი..სხვა ნებისმიერ დროს ალბათ ეტკინებოდა მაგრამ, ახლა გონებაგათიშული საერთოდ ვერაფერს გრძნობდა და თავში მხოლოდ დათუნაშვილის სახე უტრიალებდა წერეთლის კისერში რომ ჩაერგო და ღრმად სუნთქავდა-სად ჯანდაბაში არიან ...ახვრები ყველას დაგხოცავთ!!! ჯანდაბააა!!! სირებო...მაცადეთ მოგივლით...თქვენი დედები უნდა დავტყნა...ჯანდაბა...ჯანდაბა.-ისევ მოიმარჯვა ტელეფონი და ხელახლა გადარეკა სასწრაფო დახმარების ცხელ ხაზზე...
-ნიკა! -გველნაკბენივით გასწია სახე ნინიამ და მამაკაცს დააკვირდა რომელიც თითქოსდა აღარ სუნთქავდა...-ჯანდაბა!ნიკაა...
-რა მაგარი ყ@ლე ვარ...-სიმწრით დაემანჭა სახე დათუნაშვილს ისე თქვა თვალი არ გაუხელია-უარესიც კი ითქნის ჩემზე... შენზე ისევ რომ ვგიჟდები.
-ნიკა..-ხმა ჩაუწყდა წერეთელს.
-მიყვარხარ...ჩემი ბედი მოვტყან.
-ჩემო სიცოცხლე-თავზე მოხვია ხელი ქალმა და ძლიერად მიიხუტა -სასწრაფო მოვიდა...ყველაფერი კარგად იქნება...ყველაფერი კარგად იქნება ...უბრალოდ თვალები გაახილე...გთხოვ...ნიკოლოზ ძალიან გთხოვ თვალები გაახილე-ბუტბუტებდა ემოციებისგან შეშლილივით და იმდენად გათიშული და გატეხილი იყო ვერცკი მიხვდა როგორ გამოაცალეს მკლავებიდან საყვარელი მამაკაცის სხეული სამედიცინო დახმარების ბრიგადამ.მიწაზე იჯდა და სახეზე აფარებული სისხლიანი ხელებით ბოლო ხმაზე ღრიალებდა.ვერც ახალგაზრდა ექთნის კითხვა გაიგო შეშფოთებული სახით, რომ ეკითხებოდა მდგომარეობის შესახებ...ვერც ლაღიძის მხარზე მოხვეული ხელი იგრძნო და ტუჩები თავზე, რომ შეეხო ფრთხილად და დამამშვიდებლად ამოილაპარაკა.
-ძლიერია...გამოძვრება-საერთოდ გასთიშვოდა რეალობის შეგრძნებას და ლარივით დაჭიმული სხეულით...სისხლსა და მიწაში აზელილ ხელებს არ იშორებდა სახიდან.გულ მუცელი სიმწრით უტრიალებდა და ხერხემლის მალებში ისეთ გაუსაძლის ტკივილს გრძნობდა თითქოს ვიღაცის ძლიერი ხელები...ასე პირდაპირ...ყოველგვარი ანესთეზიის გარეშე აგლეჯდნენ ხორციდან ძვლებს...თმის ძირები სტკიოდა და გულის ფეთქვის ტემპი ჩვეულებრივზე ასმაგად გასძლიერებოდა. ყოველთვის ძლიერი ეგონა წერეთელს თავი და სინამდვილეში ძლიერი კი არა, მაგარი გოგოს ნიღაბს ამოფარებული მშიშარა ბავშვი იყო...ოდნავ აწეულ ხმაზე თავშესაფრის საძებნელად, რომ იწყებდა სირბილს ეგონა საუკუნე იყო გასული ...არადა სინამდვილეში 5 წუთი იყო რაც სასწრაფო დახმარების ბრიგადა მოვიდა.დათუნაშვილი ჯერ ისევ გონზე მყოფი...სწრაფად გადაიყვანეს საკაცეზე...ერთი ხელოვნური სუნთქვის რეჟიმზე გადართვას ცრდილობდა..მეორემ თითების სხარტი მოძრაობით გაუჭრა მაისური და სისხლის შესაჩერებლად თავს არ ზოგავდა.ორად მოფრიალებული კარი სწრაფად მიიხურეს და გულისგამაწვრილებელი სირენით მოსწყდნენ ადგილს.
-მოვკვდები-ფეხზე წამოხტა გიჟივით წერეთელი.
-ყველაფერი კარგად იქნება...-მხარზე მოხვია გიორგიმ ხელი მაგრამ, წერეთელმა უხეშად აუკრა.
-ნუ მეუბნები, რომ კარგად იქნება...ნუ მეუბნები...არაფერი არ იქნება კარგად-იღრიალა ქალმა და მერე ხელებზე დაიხედა-ღმერთო ...
-წავიდეთ ნინია ახლა ნიკას ვჭირდებით...უბრალოდ დამშვიდდი და წამოდი.
-არ ვჭირდები...ნიკას მე არ ვჭირდები!
-ამის დედაც!-იღრიალა გიორგიმაც-ზუსტად ათი წუთის უკან მომაკვდავმა გითხრა, რომ ისევ სიგიჟემდე უყვარხარ ნინია და რა ყ@ლეობებს ლაპარაკობ?
-ჯანდაბა...ჯანდაბა...-უკან უკან დაიხია ქალმა.
-სად მიდიხარ?
-მე ნიკას არ ვჭირდები...არასდროს მაპატიებს...ღმერთო-სახეზე აიფარა ხელები ისევ.
-ისევ გარბიხარ?-ხმა გაუცივდა ლაღიძეს-ისევ ადგები და გაიქცევიი?-სიმწრით გაეცინა.-დედას შევეცი...აწი ნიკამ რომც გაპატიოს მე არასდროს გაპატიებ...დაიმახსოვრე! არასდროს მივცემ უფლებას შენსკენ კიდევ ერთხელ, რომ გამოიხედოს.ფუჰ ამისი-მანქანის კაპოტზე დაარტყა ბრაზით ხელი და საჭისმხარეს კარი გიჟივით გამოგლიჯა.არც დაინტერესებულა რას უზავდნენ სანოძის მძორს ისე მოსწყვიტა მანქანა ადგილს და წინ გაჭრილმა მტვრის ბუღი დააყენა.
წერეთელი კი ისევ მიწაზე დაჯდა და სახეზე კვლავ აიფარა ხელები რომელზეც, საყვარელი მამაკაცის სისხლი შეხმობოდა დაწყევლილ მიწასთან ერთად.

* * *
-რომელ გამოსირებულს მოუვიდა თავში აზრად იმ ახვრის ბორკილების გარეშე განოთრევა სახლიდან?-საავადმყოფოს დერეფანში ადგილს ვერ პოულობდა გურამი და წინ და უკან დააბიჯებდა.კედელთან მოსაცდელ სკამზე ხელებში თავჩარგული გიორგი და რამოდენიმე ფორმიანი მამაკაცი იჯდა.-ამდენი ხანი რა ჯანდაბას აკეთებენ? -საათზე დაიხედა გურამმა...ჯანდაბა დათუნაშვილო შენ რომ მოკვდე ჯოჯოხეთში წამოგყვები მე, რომ მოგკლა იქ...ფუჰ...-წვერზე ნერვიულად ჩამოისვა ხელი მამაკაცმა.-სად არის წერეთელი?
-ნუ მახსენებ-კბილებში გამოსცრა გიორგიმ -აქ რომ მოვიდეს მოვკლავ!
-ღმერთო.. გამოდით ვინმე და გაგვაგებინეთ რა ხდება!-კედელზე შეკრული მუჭი მიარტყა გურამმა და იმ წამს გამოჩენილი ექიმის დანახვაზე ფეთიანივით მიეჭრა ასაკოვან ქირურგს.
-დამშვიდდით...დამშვიდდით.-გაიღიმა მამაკაცმა-მაგარი ბიჭია..იმაზე მაგარი ვიდრე წარმოგიდგენიათ...ყველაფერმა კარგად ჩაიარა.ტყვია გულს საკმაოდ ასცდა ასე, რომ მარჯვენა მკერდის კუნთში გაიარა და გაიჭედა.ამოვიღეთ...ყველაფერი კარგადაა...ახლა პალატაში გადაიყვანენ და ცოტახანში მოვა გონს.სისხლი დაკარგა ბევრი მაგრამ, გადავუსხით...ასე რომ...
-მადლობა ღმერთს-ისე ღრმად ამოისუნთქა გურამმა თითქოს ტონიანი ტვირთი მოხსნეს მხრებიდანო.გიორგიმ გაიღიმა და აკანკალებულ ნიკაპზე ჩამოისვა ხელები...
-როდის შევძლებთ თბილისში გადაყვანას?-საქმიანი კაცის იმიჯს დაუბრუნდა გურამი.
-გირჩევთ, ერთი ორი დღე აქ იყოს...ყველაფერი კარგადაა და საბრთხე არ ემუქრება მის სიცოცხლეს...ასე, რომ წინ და უკან ტარაბას ისევ მისთვის ჯობს აქ იყოს.
-კარგი...კარგი.როგორც თქვენ ჩათვლით სწორად ისე მოვიქცევით.-მხარზე ხელი დაადო ექიმს გურამმა-დიდი მადლობა ექიმო.
-არაფერს-გაიცინა ექიმმა და გზა განაგრძო.
გურამმა კი ამოიოხრა და გაეღიმა.
-მერამდენედ უნდა გამიხეთქო გული შემ მამაძაღლო?-ჩაილაპარაკა თავისთვის და კედელს მიეყრდნო ზურგით.
-ლიზას უნდა დავურეკო!-ფეხზე წამოდგა გიორგი და დერეფნის ბოლოსკენ გაემართა.

* * *
ის იყო სახეზე ღიმილაკრულმა ჩაათავა უნივერსიტეტის კიბეები მისი მობილური, რომ აწკრიალდა.ნომერს დახედა და გაოცებულმა უპასუხა.
-გიო?ნიკა სად არის...მითხრა დაგირეკავო და არ გამოჩენილა...ღმერთო არცკი მჯერა...ჩავაბარე-აჟიტირებულმა შესძახა.
-ლიზ...-ქალმა წარბები შეყარა ეუცხოვა გიორგის ხმა და ერთიანად დაიძაბა თითქოს, გულმა ავი უგრძნოვო..
-ნიკა სად არის გიორგი?-ხმა აუკანკალდა და ნიკაპი აუთრთოლდა ცალი ხელი, თავზე გადაისვა და ბორდიულზე ჩამოჯდა.ფეხებზე ეკიდა გამვლელების გაკვირვებული მზერა...პირდაპირ შუა გზაზე ჰქონდა ფეხები გაშლილი და ყურზე მიდებულ ტელეფონს იმდენად ძლიერად უჭერდა თითებს კანი გაუთეთრდა.
-ლიზიკო დამშვიდდი-ნაძალადევი მხიარულება შეჰმატა გიორგიმ ხმას..-პატარ ინციდენტში მოვყევით და გორში ვართ, საავადმყოფოში...ნიკო ცოტა ვერ იყო კარგად მაგრამ ახლა ყველაფერი რიგზეა...ლიზიკო?-ქალის დუმილი არ მოეწონა ლაღიძეს.-ყველაფერი კარგად არისთქო...რაში მჭირდება ტყუილი...
-კარგი...მოვდივარ!-სწრაფად გათიშა ტელეფონი ერგემლიძემ და თითქოს მოთმინების ძაფი გაუწყდაო ისე ჩარგო თავი ხელებში და ხმამაღლა აქვითინდა.

* * *
ძილბურანიდან გამოსულმა პირველი რაც დაინახა საწოლის ბოლოში ჯარისკაცებივით სიმაღლის მიხედვით ჩამწკრივებული გურამი,გიორგი და სახეწაშლილი ერგემლიძე იყვნენ.
-რამე გამომრჩაა?-წარბი აზიდა დათუნაშვილმა და შეძლებისდაგვარად გაეღიმა.
-კეთილი იყოს შენი ჯოჯოხეთიდან მობრუნება!-გაიცინა გურამმა.-ჩემს თავზე რაც ჭაღარაა ნახევარი შენი დამსახურებითაა ბიძი-ხმა გაუტყდა უცებ-მე კარგი მაგრამ, უბედურ დედაშენს რა პასუხს აძლევ?...
-ნუ გაატრაკე!-გაიცინა ნიკამ და ჭრილობა, რომ ეტკინა სახე დამანჭა.-ესე ადვილად ვერ მომიშორებ თავიდან უნდა გაგამელოტო...
-მასე ქენი...მასე-ამოიოხრა გურამმა.-იწექი ახლა საწოლში გაჭიმული და ივიშვიშე...
-აუ ბებიაჩემივით რატო ბაზრობ გურამ?-გაიცინა და გიორგის გაუყარა თვალი თვალში.-სად არის?
გიორგი სახელის გარეშეც მიხვდა ვისაც კითხულობდა და ყბის ძვალი დაეჭიმა.
-ნიკა...-უხერხულად შეიშმუშნა ლაღიძე.
-კარგი...გასაგებია-შეცვლილი ხმით ჩაილაპარაკა დათუნაშვილმა და ყელში მოწოლილი ბურთი გაჭირვებით გადააგორა კისერში-რა მიკვისრ?
-დაიკიდე ბო@ზიშვილი ვიყო-იფეთქა უცებ ლაღიძემ.-უბრალოდ დაიკიდე ნიკო ...დროა.
-ასეც ვიზამ.-მწარედ გაეღიმა და ამწვარი თვალები მოისრისა შემდეგ კი ფერდაკარგულ ერგემლიძეს გახედა რომელიც, ერთმანეთში ახლართულ თითებს დაჰყურებდა.-ლიზიკო როგორ ხარ?
ლიზამ ამოხედა და ამღვრეული თვალები შეანათა მამაკაცს.
-ჩვენ გავალთ...კატა ვინც მოკლა იმან უნდა გაათრიოსო და დროა გიორგიმ თავის ნამოქმედარს მიხედოს.-მხარზე დაარტყა ხელი ლაღიძეს გურამმა-თუ რამე დაგჭირდეს...
-არაფერი...წადით...ლიზაც წაიყვანეთ დაღლილი იქნება.მე აქ მშვენივრად მომხედავენ.
-ოჰ მიხედავენ ბიჭს-გაიცინა გურამმა-ლიზიკო დარჩება !ვინმემ ხომ უნდა გაგვაგებინოს საწოლიდან წამოხტომა, რომ მოისურვო...კარგად გიცნობ ნიკოლოზ...საკუთარი ხუთი თითივით და არც ისე გენდობი აქ მარტო რომ დაგტოვო.
-კარგი ჰოოო...კარგი...-გაიცინა ნიკამ და პალატიდან გასულებს გააყოლათ თვალი.-მოდი შენ ჩემთან.-თავისუფალი ხელი საწოლზე დაარტყა დათუნაშვილმა და მის გვერდით დამჯდარს ქვემოდან ახედა ამღვრეულ თვალებში.-შეგაშინე?
-არააა...საერთოდ-სატირლად ათრთოლებული ტუჩი კბილებსშორის მოიქცია ლიზამ და მარცხენა ხელი თვალებზე აიფარა ცრემლების დასამალად.
-ჰეი...ჰეი...კარგი რაა ლიზ...ხო ხედავ კარგად ვარ...ლიზიკოო-მკლავში ჩაავლო ხელი და თვალებზე აფარებული ხელი ჩამოაწევინა.-რა გატირებს ბოთეე...
-მეტირებაა-ხმაში გამკრთალი ტირილის ნოტებით ამოილაპარაკა და მამაკაცისკენ დახრილმა სახე მის კისერში ჩარგო.ღრმად შეისუნთქა დათუნაშვილისეული სურნელი და ყბის ძვალზე ნაზად აკოცა.
-რა ქენი გამოცდაზე?-თავი გვერდით შეაბრუნა ნიკამ და მისი სახიდან რამოდენიმე მილიმეტრში დაშორებულს გაუღიმა
-რადროს გამოცდაა გაგიჟდიი?
-ჩემი ტკბილი!-ტუჩებზე ფრთხილად შეეხო მამაკაცი და ცრემლებისგან დასველებულნი სათითაოდ დაუკოცნა-მომენატრე...
-მეც-გაიღიმა ლიზამ და სახეზე ფრთხილად შეახო თითები.
-დაწექი ჩემს გვერდით და დავიძინოთ, გვიანია უკვე...
-სავარძელზე დავჯდები..-წამოწევა სცადა ქალმა.-არ მინდა რამე გატკინო...თან ის ექთანი ისე მიყურებდა შენს საწოლში, რომ მნახოს შეიძლება ლანცეტით გამომჭრას ყელი-გაიცინა ლიზამ.
-ღმერთო..ექთანზე ეჭვიანობს ჩემი გენიოსიი?
-ოჰ კიი...-ტუჩები დაბრიცა ლიზამ.
-ყლ@ეზე დაი@კიდე!-თვალი ჩაუკრა ნიკამ და კიდევ ერთხელ მისწვდა ტუჩებზე ქალს.-მინდა რომ ჩემთან დაწვე..არაფერი მეტკინება-ზედ მის ტუჩებზე ამოილაპარაკა-დაწექი!
-კარგიი..-გაიცინა ლიზამ და სწრაფად გაიძრო ფეხზე ბოტასები ფრთხილად მიუწვა გვერდით და მისკენ გადაბრუნებულმა, მკლავზე შემოხვია ორივე ხელი..სახე მის კისერში ჩარგო და პატარ პატარა კოცნების შემდეგ ღრმად ამოისუნთქა..თითქოს ამ სუნთქვისგან ფილტვები დაცალაო და საერთოდ მოეხსნა დაძაბულობა.აქ იყო..დათუნაშვილის გვერდით..მის ძლიერ,დაძარღვულ მკლავზე მჭიდროდ შემოხვეული და რაც მთავარია ყველგან მისი ნიკას დამათროებელი არომატი ტრიალებდა რომლითაც, ხარბად ივსებდა ნახშიროჟანგისგან განთავისუფლებულ ფილტვებს და მამაკაცის მშვიდი სუნთქვა მასაც ამშვიდებდა და ძილის სამფლობელოსკენ მიათრევდა...ემოციურად დატვირთული დღე ჰქონდა და დღის დასასრულმა საერთოდ გამოაცალა ენერგია.ნიკოლოზი არ იყო მისთვის ადვილად დასავიწყებელი ადამიანი...დიდხანს ექნებოდა მის მეხსიერებაში დალექილს თავისი კუთვნილი ადგილი და თითქოს მთელ მის არსებას გასჯდომოდა და გაჟღენთილიყო..კანქვეშ ჰყავდა შემძვრალი და არ ძალგიძდა მისი იმ კუთვნილი ...ადგილის სხვისთვის განაწილება...ნებსით თუ უნებლიედ...ნიკა..ნიკა იყო..მისი ნიკა და მიუხედავად იმისა, რომ არ იცოდა რამდენ ხანს ერქმეოდა მისი.მაინც ზედმეტად ბედნიერი თავს უცნაურად გრძნობდა და ეს არ იყო უბრალოდ აღფრთოვანება..ეს რაღაც მეტი იყო...ყველაზე და ყველაფერზე მეტი.
მშვიდად ეძინა ერგემლიძეს...
სამაგიეროდ თვალებდახუჭულ დათუნაშვილს არ ეძინა.გამაყუჩებელი გამოსვლოდა ორგანიზმიდან და ჭრილობა სტკიოდა..იმდენად სტკიოდა, რომ ნამდვილად საჭიროებდა ექთნის დახმარებას მაგრამ საერთოდ არ აკეთებდა არაფერს...ეს ტკივილი მისი გულის სიღრმეში გაჩენილ ტკივილთან ახლოსაც კი ვერ მივიდოდა...ერთ დროს ამორეცხილი და შეხორცებული ჭრილობა თითქოს თავიდან გახსნოდა და მოზღვავებულ იმედგაცრუებასთან ერთად ტკივილსაც გრძნობდა რომელიც, ღრმად უღრღნიდა გულს და ალბათ, რომ შესძლებოდა საკუთარი ხელით ამოიგლეჯდა და მუჭში ისე გასრესდა მისგან ნაწურის გარდა, რომ აღარაფერი დარჩენილიყო.ნინია წერეთელი...მორიგი იმედგაცრუება და მორიგი გაუსაძლისი ტკივილი.ის მონატრება ძვლებს ,რომ უღრღნიდა...მთელს სხეულს უწვავდა და ხელის თითები ისე სტკიოდა შეხების სურვილით. სისტემა დადგმული ხელი სახეზე აიფარა და თითებზე ისე მტკივნეულად იკბინა თითქოს ეს დაეხმარებოდა რამეში...ნინია...მისი ტანჯვა და ერთ დროულად პირველი ქალი რომელიც ახერხებდა მისი აზრიდან გადაყვანას...ყველაში მის სურნელს ეძებდა და ალბათ ის იყო მთავარი მიზეზი წინდებივით გამოცვლილი ერთდღიანი პარტნიორების ვრცელი სიის...მისეული სურნელი არავის ჰქონდა...ტუჩები ყოველთვის, რომ ანგრევდა და არომატი რომელიც არავისში მეორდებოდა.ეს აღარ იყო ჩვეულებრივი სიყვარული..ეს ფანატიკური გაფრენა იყო...ხო უბრალოდ გაფრენა.ავადმყოფობა...კიბოს მეტასტაზებივით, რომ შესძვრომოდა მთელს ორგანიზმში და არ იკურნებოდა.კიბო იკურნებაო? ატრაკებენ! ის არ იკურნება...უბრალოდ იყინება და არ აძლევს მკვლელ მეტასტაზებს უფრო შორს გაუტიონ.გაყინული იყო ნიკოლოზ დათუნაშვილის კიბოც...
თავი გვერდით შეატრიალა და ფანჯრიდან შემოსული მთვარის შუქზე მშვიდად მძინერე ლიზა ერგემლიძეს დააკვირდა...რომელსაც ბავშვივით ტკბილი უშფოთველი ძილით ეძინა...სახე დამშვიდებოდა და იმდენად საყვარელი იყო გაბუტული ტუჩებით თავი ბოლო დონის ნაბ@იჭვრად იგრძნო ნიკოლოზმა.ფრთხილად მიუახლოვა მის შუბლს ტუჩები და ნაზად შეახო...-მაპატიე ლიზიკო...-ამოიჩურჩულა გატეხილი ხმით.-მაპატიე.
* * *
ორი კვირა მოუწია საწოლში ნებივრობა დათუნაშვილს და ამ ორ კვირაში ორი ადამიანის ნერვები შეიწირა.გიორგი ლაღიძის და ლიზა ერგემლიძის...ამ უკანასკნელმა ვეღარ გაუძლო მოხუცი კაცივით მობუზღუნე ნიკას და ბოლოს ისეთი უღრიალა ტ@რაკი დააყენე და შეირგე მშვიდად ყოფნაო!ორი წუთის განმავლობაში წარბაწეული უყურებდა გაცოფებულ ქალს ნიკოლოზი და ბოლოს ხმამაღალი ხარხარი აუტყდა.
-მოდი ერთ წუთს...-საწოლის საზურგეს მიყრდნობილმა...წელს ზემოთ შიშველმა დათუნაშვილმა სერიოზული სახით დაუქნია ხელი ოთახის ზღურბლზე მდგარ ქალს.ჭრილობა მოშუშებოდა და მარჯვენა მკერდთან დაახლოებით ათ სანტიმეტრიანი სიწითლეში გადასული ზოლი ეტყობოდა.
-რა გინდა?-ეჭვნარევად ჩაეკითხა ქალი და ხელში შერჩენილი ფინჯანი ხმაურით დადგა კარადის თავზე.
-მოდი და გეტყვი...
-ნიკა იცოდე-თითი გამაფრთხილებლად გაბზიკა ქალმა და ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა.
-მოდი ...-გაეცინა ნიკოლოზს მის სიფრთხილეზე.-მოდი არ გიკბენ.
ლიზამ ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და მისკენ დაიხარ.ეს იყო და მკლავში ძლიერად სტაცა ხელი დათუნაშვილმა და საწოლზე ზურგით დავარდნილს ზემოდან მოექცა.-როცა არ შეგიძლია ტრ@აკი არც უნდა ათამაშო ლიზიკო!-სახეში ჩააცქერდა ღიმილით არეულ ქალს.
-რას აკეთებ გაგიჟდიი?
-მომენატრე...
-გეტკინება ჭრილობა.
-არ მეტკინება ლიზიკო..მოდუნდი...
-ჯანდაბა სამსახურში მაგვიანდებ-ამოიოხრა მამაკაცის შეხებისგან ერთიანად ათრთოლებული ერგემლიძე.
-კარგი რაა...იმ მაღაზიაში მოლარედ მუშაობას სამსახურს ეძახი ლიზაა?-თვალები აატრიალა მამაკაცმა და წვრილბრეტელიანი პერანგი ფრთხილად გადააძრო თავს ზემოთ.-ღმერთო როგორ მომენატრეთ-ხელით მიეფერა სავსე მკერდზე რასაც ქალის ოხვრა მოჰყვა.
-ბოდიში, შენსავით მაგარი გამომძიებელი არ ვარ...-ამოიკრუტუნა ლიზამ.
-სამაგიეროდ მაგარი გამომძიებლის გოგო ხარ-დაამშვიდა ნიკამ და ხელებში მომწყვრდეულ ძუძუსთავებს ტუჩებით წაეტანა ...კბილებსშორის მოქცეულს ნაზად მიეფერა სველი ენის წვერით და თან მარჯვენა ხელი მკვრივ კანზე სრიალით ჩააცურა ქვემოთ..სწრაფად ჩაავლო ბიკინში და ისე რომ ტუჩები მკერდისთვის არ მოუშორებია ქვემოთ დაქაჩა.მოხერხებულად გააძრო გრძელ ფეხებზე და უკვე საკმაოდ აგზნებულს ფეხებსშორის მოექცა.
-ჯანდაბაა...ამ საწოლზე შენთან სექსი არ მინდა-გაიცინა ლიზამ და ათრთოლებული ხელებით წაეტანა მამაკაცის საცვალს...
-და@იკიდე...
-მაგას ვაკეთებ ზუსტად...-თითებით საცვლის რეზინს გაუყვა ქალი მთელი წელის სიგანეზე ...შემდეგ კი რეზინს მიღმა ჩააცურა და ერეგირებულ ასოზე წაეტანა-ჯანდაბა...როგორ მინდიხარ.
-ღმერთო...გარყვნილი-სიცილით ამოილაპარაკა ნიკოლოზმა და ზურგზე გადაწვა...უკან აცურდა და საწოლის თავს მიეყრდნო ზურგით.საცვალი სწრაფად გაიძრო და ლიზას მკლავზე მოჰკიდა ხელი.-მოდი..
ქალი უსიტყვოდ მიცურდა და ზემოდან მოექცა მუხლებში მოხრილი ფეხებით ძლიერად დაეყრდნო მატრასს და თეძოებზე ჩავლებულ დათუნაშვილის ხელებს დაჰყვა...რომელმაც ,უფრო ახლოს მისწი თავისკენ და ნახევარი ტანით მასზე აკრული ფრთხილად დაისვა ზემოდან.რასაც ერგემლიძის გახსნილი ბაგეებიდან ხმამაღალი, ნეტარი ოხვრა მოჰყვა.
-მიდიი...-ცალი ხელი თეძოზე დაუტოვა ნიკამ და მის მოძრაობას მიმართულების მიცემაში ეხმარებოდა ცალი კი კისერზე მოხვია და გახსნილ ბაგეებზე წაეტანა ვნებიანად.
-ჩემი ვნებიანი ქალი...-ზედ ტუჩებზე ეჩურჩულებოდა კოცნებსშორის მამაკაცი და თან წამით არ კარგავდა დროს და აქტიურად ჰყვებოდა გონებაარეულ ქალს მოძრაობაში.ძლიერი ბიძგების შედეგად ყრუდ ოხრავდა ლიზა და უფრო და უფრო მომთხოვნი ხდებოდა.საერთოდ გათიშული ერთადერთი სიამოვნების იმპულსებს უგდებდა ყურს და ბედნიერების რეცეპტორებიც მთელს ორგანიზმში ფეიერვერკივით ეშლებოდა.
-ღმერთოო...-წამოიკივლა მორიგი ძლიერი ბიძგისგან და ათრთოლებული ხელები მჭიდროდ შემოხვია კისერზე მთელი სხეულით ტკიპასავით მიეკრა და შუბლზე შუბლით დაყრდნობილმა მამაკაცის ქვედა ტუჩი მოიქცია კბილებსშორის...
-პატარა გარყვნილი...
-ამას ვინ მეუბნება?
-ჯანდაბა...შენს მკერდზე ვგიჟდებიი...-ხელით წაეტანა ნიკა და მტკივნეულად მოუჭირა ხელი.
-ჯანდაბა...მტკივა.
-სამაგიეროდ რამხელა სიამოვნებაა...-გაეცინა ნიკას-ცოტა ფრთხილად ლიზიკო-წარბი ასწია სიცილით.
-იდიოტო...
-ბატონოო?!-სწრაფად ჩააფრინდა საჯდომზე თითებით და ისე, რომ არ მოშორებია ზურგით საწოლზე გადააგდო...თავს ზემოთ მჭიდროდ გაუკავა ხელები და დაუნდობელი ბიძგებით განაგრძო მისი გაჟიმვა.
-ღმერთო ახლა გული წამივა-ამოიკივლა ლიზამ და ზურგზე მტკივნეულად ჩააფრინდა ფრჩხილებით.
-ნადირო-გამოსცრა ნიკამ.და ტუჩებზე მხეცივით დააცხრა.-მიდი ლიზიკო!
ქალიც თითქოს ამას ელოდაო თავი უკან გადასწია და ერთიანად დაჭიმული თრთოლვაატანილი სხეული ცუნამივით მოვარდნილი სიამოვნებისგან გაანთავისუფლა.
-ღმერთოო...-ამოიტირა და მის ფეხდაფეხ მიყოლილ დათუნაშვილს კეფაზე შემოხვია თითები.
-ჯანდაბა!-თვალებში ჩააცქერდა ნიკა და გაეღიმ-ჯანდაბა ლიზიკო...ჯანდაბა...რაღაც არანქვეყნიურად მაგიჟებ...ღმერთო...
-მაკოცებ?-ენერგიისგან დაცლილმა თვალები ეშმაკურად მოჭუტა.
-კიი ბო@ზისშვილი ვიყო...-გაეცინა ნიკას და ტუჩებზე ნაზად დააკვდა.-იმდენად გემრიელი ხარ...მეორე რაუნდზეც ხომ არ გვეფიქრა...
-სამსახურში მივდივარ-ტუჩები დაბრიცა ქალმა.
-ოხ ეს დედანატყნავი სამსახური...-ამოიზმუვლა დათუნაშვილმა და მანამდე იდაყვებზე დაყრდნობილი მთელი სიმძიმით დააწვა ზემოდან და თავი მის კისერში ჩარგო.
-ადექი, მძიმე ხარ...-ამოიწუწუნა ქალმა
-ოფ წეღან არ ვიყავი მძიმე ხოო...ამოიდუდუნა ნიკამ და გვერდით გადაგორდა.-აუ მაგის დედაც დარჩი რაა რა სამსახური...მე გადაგიხდი თვეში 300 ლარს-ხელები თავქვეშ ამოიდო და წამომდგარ ქალს დააკვირდა.
-ხო ..მიშვილე კიდევ და შენი გვარიც მომეცი...-იატაკზე დაგდებული საცვალი აიღო და სახეში ესროლა ახარხარებულ მამაკაცს.
-პედოფილად ხომ შემრაცხავენ რომ გაიგონ ჩემზე 13 წლით უმცროს გოგოსთან, რომ ვწევარ და რაგინდა ვაბშე დააჭერინო შვილობილზე ძალადობისთვის ჩემი თავიი...
-იიი... იუმორის მამა ხარ რაა-გაიცინა ლიზამ და პერანგის ასაღებად დაიხარა.
-ღმერთოო...იყავი მასე ცოტა ხანს...ესეთი მაგარი თუ გქონდა კი არ შემიმჩნევიაა-ახარხარდა დათუნაშვილი.
-ნიკაა!!!
-კაი ვსოო ..კაი...-ხელები დანებების ნიშნად ასწია მამაკაცმა და საწოლიდან წამოდგა.-წამოდი გადავივლით და მე გაგიყვან იმ შენს ოფისში-სახე დამანჭა და მხარზე ხელი მოხვია.-გპირდები არ გაცდუნებ დუშის ქვეშ და თუ გინდა ზურგს გაგიხეხავ.
-ხოო ფეხებიც მაქვს გასაპარსი და იქნებ დამეხმაროო-მხარზე კბილებით ჩააფრინდა სიცილით ერგემლიძე.
-აუუ მეთქი რა მჩხვლეტს...
-გუშინ ვნახე ერთი ბინა და ამ დღეებში გადავალ-წყალი მოუშვა ლიზამ.
ნიკოლოზი ხელსაბან ნიჟარას დაეყრდნო და სერიოზული სახით გახედა სარკიდან ქალს-აქ ვერ ეტევიი?
-ჩემი სახლი მინდა-მხრები აიჩეჩა ქალმა.
-და რათ გინდა შენი სახლი ლიზიკოო?-მისკენ შეტრიალდა და ნიჟარას ზურგით მიეყრდნო მამაკაცი.
-კაცები უნდა ავყარო-ენა გამოუყო სიცილით ლიზამ.
-გინდა ტყავი გაგაძროო?-შუბლი შეჭმუხნა დათუნაშვილმა.-მაგარი პახაბნი ღადაობები გაქვს და ნერვები მეშლება...დაისჯები მაგის გამო.
-და როგორ აპირებს ჩემს დასჯას?
-აი ასე-კაბინაში მასთან ერთად შესულმა შიშველ საჯდომზე მტკივნეულად მიარტყა გაშლილი ხელისგული
-ღმერთოო..-წამოიკივლა ლიზამ.
-ჯანდაბა...მე მგონის დუშის ქვეშ სექსზეც არ ვარ უარზე-კბილებსშორის გამოსცრა მამაკაცმს და ხელის კვრით ცივ კედელზე აააკრა მკერდით.
-უკვე ძალადობ.
-კარგი რაა..მომავალი იურისტი ხარ და ძალიან გთხოვ ნუ ამახსნევინებ რას ნიშნავს ძალადობა-ზურგზე ხელით ისე მიაწვა გატოკების საშუალება, რომ არ შესძლებოდა და საჯდომზე მიეფერა ხელით.-ანუ ცალკე გადასვლა გინდა ხოო?
-ხოო-ამოიოხრა დაძაბულმა ლიზამ და ძლიერი ბიძგისგან წამოიკივლა
-რა გინდა ლიზიკოო?!-კბილებით მხარზე ჩააფრინდა მამაკაცი და უკან გაწეული მთელი ძალით მიეხეთქა საჯდომზე ისეთი შეგრძნება ჰქონდა ქალს თითქოს, მუცელი შეუნგრიესო...
-მტკივაა..
-რა გტკივა ლიზა?
-ღმერთო...ველურივით იქცევი.
-და კაცების აყრა გინდა ხოო-უფრო ძლიერად მიაწვა.
ქალმა ჰაერი წყვეტილად განოუშვა ფილტვებიდან და განრისხებულმა გამოსცრა:
-ხოო!
-ძუ@კნასავით რომ ლაპარაკობ არაუშავს?-ირონიულად ჩაიცინა მამაკაცმა და ცალი ხელით გაკავებულს მეორე წელიდან მოაშორა და წინ...საშოსკენ ჩაუცურა.რასაც ლიზიკოს კრუსუნი მოჰყვა და მთელი ტანით განთავისუფლებული აეკრა მამაკაცს.
-ანუ ცალკე გადასვლა აღარ გინდა?-გაეცინა ნიკას...
-ჯანდაბა არა...
-მაშინ ისიამოვნეთ ქალბატონო.-სწრაფად მოშორდა და თავისკენ შეტრიალებული საჯდომზე ჩავლებული ძლიერი თითებით წამოსწია და კედელს მიაყრდნო.ტუჩებზე წაეტანა და გაღებულ პირში ენით შეუძვრა თან სწრაფად შეაერთა მათი სხეულები და შედარებით ფრთხილად გააგრძელა დაწყებული საქმე.-აქედან ფეხს ვერ გაადგამ სანამ, მე არ მექნება სურვილი...სურვილი კი რაღაც ძალიან აგვიანებს ლიზ...
-კარგი...-კისერზე მოხვია ხელები ქალმა.
-ანუ?
-კარგითქო...
-ღმერთო როგორ მიყვარს დამჯერი ხალხიი...

* * *
ერგემლიძე იმ სუპერმარკეტთან ჩამოსვა მანქანიდან სადაც, განყოფილებაში ორ კვირიანი პრაქტიკების დასრულების მერე დაიწყო მოლარედ მუშაობა.დაგირეკავო დაჰპირდა და ლამის მოაჭამა ისედაც დასიებული ბაგეები...შემდეგ გაღიმებული უყურებდა როგორ გაუჩინარდა ქალის მოქნილი სხეული მბრუნავი კარის მიღმა და გეზი განყოფილებისკენ აიღო სადაც, ჯერ არავინ ელოდა და მისი გამოჩენით გაოგნებულები მთელი ოვაციებით შეხვდნენ ნაავადმყოფარ გამომძიებელს.
-შენს გარეშე ჩვეულებრივი საბანძეთია-მხურვალედ გადაეხვია ლადო მეგობარს...გიორგიმ წარბაწეულმა შეათვალიერა ოდნავ წონაში დაკლებული დათუნაშვილი და შენ ხო არ გაგირეკიაოო უსაყვედურა...მერე კი მთელი ძალით მოეხვია და ასე გადადიოდა ხელიდან ხელში გმირი პოლიციელი...რ ომელმაც საკუთარი თავის გადარჩენაში მიიღო გმირის წოდება.
გამოძიება ამ ორი კვირის გამბავლობაში ერთი ნაბიჯით წინ წაწეულიყო.დაეკითხათ გორელი გამომძიებელი შიო ანდრონიკაშვილი მაგრამ, მისგან სინტერესო ვერაფერი გაეგოთ.ვირივით ჯიუტმა ანდრონიკაშვილმა ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა...გაფუჭებული პლასტინკასავით იმეორებდა, რომ თანაშემწის ბნელით მოცულ საქმეებზე არაფერი იცოდა და ისედაც თავზე საყრელი პრობლემების გამო სულ არ სცხელოდა რემე გაერკვია მის შესახებ.ისმინებოდა მისი ტელეფონი და ორი გამოცდილი პოლიციელი ანდრონიკაშვილის ყველა ნაბიჯს ადევნებდნენ თვალს...ასევე ინფორმაცია იქნა მოგროვებული მეცნიერ თორნიკე არეშიძეზე რომელიც ,თამამად შეადგენდა სამტომეულს და ბოლოს და ბოლოს გამოჩენილიყო ბატონი ვალერი ჯოლოგავა და თავის ბარს დაბრუნებოდა რაც შესანიშნავი ამბავი გახლდათ დათუნაშვილისთვის...სახეზე ღიმილ აკრუნი გაემართა საკუთარი მანქანისკენ და გეზი პირდაპირ ზემოთხსენებული ბარისკენ აიღო.კარში ისევ ის დაცვა შეეგება რომელმაც, იცნო და უსიტყვოდ,ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე შეატარა მამაკაცი შიგნით...დარბაზში ისევ არავინ იყო ბართან მდგარი აშკარად, ახალი ბარმენით და იქვე სკამზე ჩამომჯდარი მისი უდიდებულესობა ვალერი ჯოლოგავათი.
-ოხ ბტონო ვალერ...-შესძახა დათუნაშვილმა..-მოკლედ სტუმართმოყვარე, რომ არ ხართ შეგატყეთ მაგრამ ასე გაქცევაა?
-ამის დედაც...-იცნო ჯოლოგავამ უწინდელი სტუმარი და კვლავ სხარტად წამომხტარი გასაქცევად გაექანა მეორე სართულის კიბისკენ რასაც დათუნაშვილის სიცილი მოჰყვა-რა დედისტყვნაა დაჭერობანას თამაში ჩვენს ასაკშიი?-წამოიძახა და დახლზე დადგმულ ვისკის ბოთლს წამოავლო ხელი რომელსაც მანამდე ბატონი ვალერი გეახლებოდათ კატასავით ნეტარი თვალებით.ბოთლი მოიქნია და ჰაერში შხუილით გაფრენილი მესამე კიბეზე დაეწია გაქცეულს და ყრუ ზათქით მიეხეთქა კეფაზე.ჯოლოგავა წინ გადაქანდა და კიბეზე დაემხო პირდაპირ სახით და ქვემოთ ჩამოსრიალდა.ბოთლი კი იმავე კიბეზე დაეცა და გამაყრუებელ ხმასთან ერთად დამსხვრეულმა, მუქი სითხით დაასველა იქაურობა.
-შენგან განსხვავებით-იატაკზე გაშხლართულ მამაკაცს თავზე წაადგა დათუნაშვილი-მე მიზანს არასდტოს ვაცილებ.-ფართოდ გაუცინა და ხელი ხელს შემოჰკრა.
-ადვოკატი მჭირდება!-ამოიხრიალა ჯოლოგავამ.
-ზუსტად მიხვდი!-ფეხზე წამოაყენა დათუნაშვილმა და ზურგსუკან გადაგრეხილ მაჯებზე ხელბორკილი მოარგო.
-სად არის შენი ჟეტონი?-წარბი ასწია ჯოლოგავამ
-აი!-შუათითი აუწია ნიკამ.
-გამბედავი ყოფილხარ-ჩაეცინა ჯოლოგავას.
-შენით წამოხვალ თუ მე უნდა გათრიო? ახალი ნაოპერაციები ვარ და ვერ გზიდავ-ირონიულად გამოსცრა ნიკამ.
-რიყო გესროლეს?!
-აჰაა...
-მერე ცოცხალი რატომ ხარ?-გაიცინა ვალერიმ და ნიკას გაჰყვა გვერდით.
-შენსავით ცუდად ისროდა...-მანქანის უკანა კარი გამოაღო და დაეხმარა დაჯდომაში.შემდეგ, კარი მიუხურა და საჭესთან მოთავსდა.-მიხარია შენი ნახვა ბატონო ვალერ-სარკე გაასწორა დათუნაშვილმა და იქიდან გაუღიმა მამაკაცს.
-ბოდიშიი... იგივეს თქმა არ შემიძლია-ტუჩები ზიზღით დაბრიცა ჯოლოგავამ.
-არაუშავს, არ გამიტყდება ბო@ზისშვილი ვიყო-ანუგეშა ნიკამ და ძრავი ჩართო.
-ადვოკატის მოსვლამდე ხმას არ ამოვიღებ-გამოსცრა დაკითხვის ოთახში მჯარმა ჯოლოგავამ და ისეთი გამომწვევი სახით შეხედა გამომძიებელს ელოდა როდის ადგებოდა და დაარტყავდა ხელს. დათუნაშვილმა ფართოდ გაუღიმა და დაამშვიდა:
-მერომ დრო მაქვს ვალერ,მკვდარს არ ააქვს! -თვალი ჩაუკრა კაცს და მაგიდას ხელისგულებით დაეყრდნო.-ხვალ შემოგივლი და ეს თბილი საუბრები გავაგრძელოთ.აბა შენ იცი კარგად მოეწყვე და თავი ისე იგრძენო როგორც საკუთარ სახლში.
* * *
საღამოს რვა საათი ხდებოდა ნიკამ მანქანა ლიზის სამსახურის წინ, რომ გააჩერა და მოთმინებით დაელოდა როდია გამოჩნდებოდა ქალის ნაცნობი სხეული კარებში.ზუსტად რვა საათზე დაღლილი სახით გამოვიდა ლიზა და როგორც კი შეამჩნია ბორდიულთან მდგარი ნაცნობი მანქანა ადგილზე გახევდა.ნამდვილად არ ელოდა დათუნაშვილის მოსვლას და თან იმის ფონზე ,რომ დღემ ისე ჩაიარა დაპირება დაგირეკავ! დაპირებად დარჩა.მანქანიდან გადმოსული ნიკოლოზი მანქანის კაპოტს მიყრდნობოდა და სიგარეტს ეწეოდა.ქალის დანახვაზე ფართოდ გაიღიმა და სიგარეტის ნამწვი იქვე მოისროლა.ლიზას ნელ ნელა გადაუარა გაოცებამ და მისი ადგილი სიხარულმა დაიკავა მისკენ გაღიმებული გაემართა კატასავით მოქნილი ნაბიჯებით და მამაკაცის წინ შეჩერდა.
-არ გელოდი!
ნიკამ წელზე მოხვია ხელი, ახლოს მიიზიდა და ტუჩებზე ვნებიანად აკოცა.
-მომენატრე.-გაუღიმა და ქვედა ტუჩზე ცერი გადატარა...
-არცკი დაგირეკია ნიკოლოზ!-წარბი ასწია ლიზამ.
-მეც მაგას არ ვამბოობ?-გაიცინა მამაკაცმა-ერთხელაც კი არ დაგირეკია ლიზა...
-ჯანდაბა ნიკოლოზ...-გაიბადრა ერგემლიძე.ნიკა გაღიმებულ ქალს თვალმოუშორებლად უყურებდა ათასნაირი ემოციაარეული თვალებით.
-ძალიან ლამაზი, რომ ხარ არ მითქვამს ხოო?-ცალი თვალი მოჭუტა კაცმა.
-არაა...-ცხვირი აიბზუა ლიზამ.
-ღმერთო ლიზა ამას თქმა უნდაა?-თვალები აატრიალა მამაკაცმა-შენ ხომ დათუნაშვილის გოგო ხარ.
-რა თავმდაბალი ხარ...
-წამოდი.- მანქანის კარი გამოაღო და დაეხმარა ჩაჯდომაში.თავადაც სწრაფად შემოუარა მანქანას წინიდან და საჭეს მიუჯდა.
-სად მივდივართ?-ღვედი შეიკრა ლიზამ.
-ერთ წყნარ ადგილზე...ვიღაცეები უნდა გაგაცნო-ორაზროვანი ღიმილით გაუღიმა
-დამაინტრიგე-ტუჩები გაილოკა ლიზამ.
ნახევარ საათიანი მგზავრობის შემდეგ მანქანამ წყნეთში ერთ ერთ მწვანედ შეღებილ ჭიშკართან გააჩერა.ნიკა ლიზიკენ შეტრიალდა ღვედი სწრაფად შეუხსნა და სანამ მანქანიდან გადავიდოდნენ მოწყვეტით აკოცა გაოცებულ ერგემლიძეს.
-ჩემი გემრიელი..
-შენ კი ჩემი-გაეცინა ლიზას და ახლოს მიწეულ მამაკაცს ცხვირზე მოავლო კბილები.-მიყვარს შენი ცხვირი...
-სხვა არაფერი?-ტუჩი კბილებსშორის მოიქცია სიცილით მამაკაცმა.
-გარყვნილო!
-მეეე?!-შეიცხადა დათუნაშვილმა და მკერდზე თითი მიიდო.ლიზა კი გულიანად აკისკისდა.
-წამოდი...
მწვანე ჭიშკარი ხმურით შეაღო დათუნაშვილმა და მაჯაზე ხელჩაკიდებულ ერგემლიძეს მიწიერ სამოთხეში შეუძღვა.დაბალი, მწვანე ბალახით დაფარულ პატარა ეზო მაღალ ხეებს დაეჩრდილა.ეზოს შუაგულში პატარა ხის კოტეჯი ჩაედგათ.მარჯვენა მხარეს მოზრდილ ჩარდახში კი ხის მაგიდა და სკამები გაეკეთებინათ სადაც სამ მამაკაცს მოეყარა თავი და ახალმისულებს ოვაციებით...ტაშით და სტვენით შეხვდნენ.
-ჩვენი დაკარგულიიი!!!-ფეხზე წამოდგა მოკლედ თითქმის ნოლზე თმაშეჭრილი მწვანეთვალება სიმპათიური მამაკაცი და ნიკასკენ ხელებგაშლილი გამოექანა ძლიერად მოხვია ხელი გაღიმებულ დათუნაშვილს და ხელში ატაცებული, რამოდენიმეჯერ დააბზრიალა.
-მიმიშვიით!!-თითქმის ხელიდან გამოსტაცა ქერათმიანმა და ახლა ის ჩაეხუტა.
-ვააა...შენ გენაცვალეე!!-დინჯად დაიძრა მესამე და ძლიერად გადაეხვია შემდეგ ხელი გადაუსვა დაბალზე გადაღებულ თმაზე-თმა რა უყავი ნიკოლოზ?!შეგირცხვეს ნამუსი...
ლიზა გააღიმებული უყურებდა მეგობრების შეხვედრის სცენას დათუნაშვილის მკლავი, რომ მოეხვია წელზე და ახლოს მიიზიდა ტუჩები კი თავზე მიაკრო და ბიჭებს მიუბრუნდა.-ეს ჩემი ლიზაა...
ბიჭები გაოგნებულები უყურებდნენ ამ სცენას მერე კი თითქოს გამოფხიზლდნენო სათითაოდ ჩამოართვეს ხელი.
-ეს შაკოა-ქერაზე მიუთითა ნიკამ-ეს მიშკა,ეს კი კოტე.ჩემი ცხოვრების მეგზურები და ესე, რომ ვთქვათ ტრუსიკის მეგობრები...-გაიცინა ნიკამ.-მე კი თქვენი მონა მორჩილი ნიკოლოზიი-ხელი მოხვია კისერზე -ამ ტუჩებს ესე ნუ ბრეცავ თორემ მოგაჭამ.-ყურთან უჩურჩულა წამიერად გაწითლებულ ქალს და ყბის ძვალზე ხმაურით აკოცა.
9
-გინდა მაგრად ვცემოო?!-გაიცინა მამაკაცმა და ნახევრად მოჭუტული ნაცრისფერი თვალები შეანათა წერეთელს-არა მგონია ჩემზე გიჟი ოყოს.
-როგორ გამიმართლა ჩემი ბებრუხანა ქმარი "განგსტერია"-სიცილით მიარტყა ფეხზე ხელი მამაკაცის გვერდით მჯდარმა ახალგაზრდა ქალმა.
-ღმერთო შენ წარმოდგენაც კი არ გაქვს!-თვალები აატრიალა მამაკაცმა და ყბებში მოჰკიდა ხელი ,ტუჩებზე ხმაურით აკოცა და სიცილით უთხრა:-მე მგონის ბავშვი გეძახის ...მოიყვენე ესეთი ცოლი ბავშვიც კი ჩემი გასაზრდელია...
-საწყალო...-ტუჩები დაბრიცა ქალმა და სკამიდან წამოდგა.მამაკაცმა კი სიგარეტს მოუკიდა და წინ მჯდომ წერეთელს დააკვირდა:-გაიჭედე ნინია...არ გიცდია შენი ცხოვრება სხვანაირად წარგემართა...გაცნობის დღიდან გაკვირდები და სხვისი ცხოვრებით ცხოვრობ...იმ სხვას კი სამწუხაროდ არ უნდიხარ.
-რავქნა?-ტუჩები დაბრიცა სატირლად წერეთელმა.
-ჩემგან რჩევას ელოდებიი?-მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა.-მაინც არ ითვალისწინებ და რა გავაკეთოო? მართლა ხომ არ მივუვარდები და ჩამოვუღებ ყბას იმ შენს ნიკოლოზს?ამის დედას შევ@ეცი...გადამრევ შენ მე...უბრალოდ...აი სულ პაწაწინაზე მაინც ,რომვხედავდე იბრძვი მისთვის ან, გსურს წარსულის დაბრუნება შე@ვეცი ყველაფერს ნინია...მართლა დედას მოვუტყნავდი მაგ კაცს მაგრამ თუ არ უნდიხარ რა გავაკეთოო?!ღმერთო რა გატირეებს?! ჩემი მეგობარი ხარ მაგრამ ტაშს ვერ დაგიკრავ შენი ჩადენილი სისულელის გამო გესმის? კაცი ვარ და ანალოგიური რომ გამიკეთოს სალომემ...-ხელი სახლის მიმართულებით გაიშვირა...-შენნაირად, რომ მოიქცებ ბო@ზისშვილი ვიყო არ ვაპატიებ...მართლა არ ვაპატიებ და იცი რა მძღრენიც ვარ-გაეცინა-შენ რას ელოდებიი?!
-არაფერს-ამოისრუტუნა ქალმა.
-დროა უბრალოდ დაამთავრო თვითგვემა...აღარაფერი გამოსწორდება.წადი ამის დედაც...უბრალოდ ადექი და წადი ცხოვრება დაიწყე...სხვისი გრძნობების დაფასება ისწავლე და წარსულის წიგნი დახურე.დროა უკვე...გესმის? დროაა..
-მერე რა იქნება?-სველი ღაწვები ხელისგულებით შეიმშრალა ქალმა.
-ვანგას ვგავარ ?ამის დედაც-გაიცინა კაცმა...
-აწყობილი გაქვს გენაცვალე ცხოვრება და ცხვირის იქით ვერაფერს ხედავ-გაეცინა ნინიას...
-სხვა რამესაც ვხედავ ნინიკო...პროსტა შენ არ გეტყვი ეგ მარტო მე და ჩემი პრინცესას საქმეა-იმ წუთს გამოჩენილ ქალს მოხვია წელზე ხელი რომელსაც, ხელში პატარა ბიჭუნა ეჭირა და მუხლებზე დაისვა.-ეს კიდე მამას დორბლიანია...
-ბებერი გარყვნილი...-გაეცინა ორივე ქალს...
-აუ რატო შემეცით?
-მე არაფერი მითქვამს-მხრები აიჩეჩა წერეთელმა და ბავშვის გამოსართმევად გასწია წინ ხელები-მომიყვანეთ ჩემი ნათლული...ჩემი პრინცი დღითი ღრე რამხელა ხდები შეენ?
-იმედია წესიერი რამეები დაანათლე წერეთელოო...-წარბის აწევით გახედა მამაკაცმა.-როგორ არ მინდა გარბოდე და მოგსდევდე საცემად.
-ეს ვერარის ხოო...-გაიცინა ნინიამ და ბავშვს ლოყები დაუკოცნა-მამაშენი ვერარის აშკარად პატარავ...
-მომისმინე-კალთაში მჯდარი ქალის კისრიდან თავი ასწია მამაკაცმა-არ გინდა სოფელში წახვიდე ჩემებთან?ცოტას დაისვენებ...მამაჩემს ყანა ჰქონია გასათოხნი და ენერგიას დახარჯავ...ნუ კაი გეღადავები წადი,დაისვენე,დაფიქრდი ჰაერსაც გამოიცვლი და ტვინში დალექილ სისულელეებსაც გაანიავებ იქიდან დაბრუნებული კი თუ ისევ მაგ აზრზე იქნები მაშინ მივიდეთ და სახე ავახიოთ ჩვენს გამომძიებელს...-გაეცინა-ჩემი ხელით გიყიდი ლონდონის ბილეთს და აეროპორტში ხელსაც დაგიქნევ თვალზე მომდგარი ცრემლებით...მერე სკაიპში ვიჭორაოთხოლმე კლიმაქსიანი დაქალებივით და მომავალი განვიხილით...ლარის კურსი...მომატებული პენსია...ან რავი რა დედისტყვნაზე ლაპარაკობენ სიბერეში.ახლა კი უბრალოდ ცხვირი ნუ გაქვს ჩამოშვებული,წადი სახლში მოაგროვე შენი ნივთები და მე ჩაგიყვან და ჩაგაბარებ ბებიაჩემს...ჯობია შენთვის გეუბნები ბავშვს გეფიცები..დამიჯერე ნი..წადი და ჩემოდანი გაამზადე.

* * *
საათის ისრები ღამის პირველს აჩვენებდა ეზოში განთავსებულ მაგიდასთან მხოლოდ და მხოლოდ ნიკა და კოტე დარჩენილიყვნენ რომელიც, პოლიეთილენის ჭიქიდან ლუდს წრუპავდა და მეგობარს თვალს არ აშორებდა.
-გამიკვირდა...ნინის მერე ჩვენთვის არავინ გაგიცვნია.-ჩამოწოლილი დუმილი დაარღვია კოტემ.
-ხოო...
-არ გიყვარს ნიკოლოზ...-მოზრდილი ყლუპი ხმაურით გადაუშვა კისერში მამაკაცმა და დაბალ წვერზე ხელისგული ჩანოისვა.
-ხოო...
-მერე რას აპირებ?
-არაფერს...-მხრები აიჩეჩა ნიკამ.
-ნინა?
-ნინა...ნინა...-ორივე ხელი თავზე გადაისვა ნიკამ ნერვიულად და დაძაბული ყბებით სიგარეტს ძლივს მოუკიდა.-ნინა...აქ არის-შუბლზე საჩვენებელი თითი მიიკაკუნა-და აქაც...-ის თითი მკერდზე გადაიტანა.-არ მიდის გესმის? ვცრდილობ...ხო ,მთელი ეს დრო ვცრდილობ და ვერ ვაგდებ...ან მე ვარ ზედმეტად სუსტი...ან, ის არის იმაზე მეტი ვიდრე მგონია...ვერ ვაგდებ დედას შ@ევეცი...ღმერთო ჩემო არ გამომდის-ხმა გაუტყდა დათუნაშვილს-რა არ ვცადე...როგორ არ მოვინდომე...გამოსავალი ერთადერთია თავის დაბრედვა...
-ატრაკებ-ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი კოტემ.-ატრაკებ შენს ძმობას გეფიცები.
-არ ვატრაკებ...ეგრეა.თავს არ დავიბრიდავ.. გულს ვერ უბრძანებო ვიღაც სუსტმა ყ@ლემ წამოაყრანტალა და ჩვენც ,უტრაკო გამტრაკებლები...ავყევით იმ სი@რის მოსაზრებას.ვუბრძანებ
..კიი შენს ძმობას გეფიცები ვუბრძანებ კოსტიკ...გულს ვინ ჰკითხავს ჩემი არაა?! ხოდა მე როგორც მინდა გულსაც ესე მოუნდება...უბრალოდ ცოტა დროა საჭირო...ამ ცოტამ კი წლები შეადგინა და კიდევ რამდენი ხანი გაგრძელდება ნიხუია...ეს გოგო-ხელი სახლის მიმართულებით გაიშვირა-ჩემი შანსია...გადარჩენის შანსი...თუ არ შემიყვარდა...თუ ჩემს გულს ვერ მოერია...გესმის? უნამისო ვიყო ჯერ მივალ და იმ ძუკნას დავბრედავ...ახლა აქ რომ ზის...ჩემს ტვინში და თავისუფლების საშუალებას არ მაძლევს მერე კი მეც დავიბრიდავ თავს!გესმის? არ მინდა...მე ნინის გარეშე არ მინდა და ეგ არის საშინელება ხვდები? არ ვაპატიებ...მაგრამ არც სუნთქვა შემიძლია!ღმერთო ,რომ ვხედავ თავს ძლივს ვიკავებ...არ ვიცი ეს რა ჯანდაბაა კოსტა...არ ვიცი რა უბედურება მჭირს მაგრამ ის იმდენად მეტია...ჩვეულებრივო ყ@ლე ვარ.-ფილტვებიდან სიგარეტის კვამლი გამოუშვა და ჰორიზონტს გახედა.
-მესმის...
-არ გესმის...რომ გესმოდეს უნდა იგრძნო ძმაო.არ გირჩევ...უბრალოდ ვნატრობ, რომ არავინ გამოსცადოთ...არ გირჩევ...არანაირად...ჩემი თავი თუ მეცოდებოდეს ჩემი დედაც...უბრალოდ ეს ბავშვი მეცოდება შარში გაყო თავი და არ ვიცი რამდენად ძლიერია...არ ვიცი...შეძლებს კი გამიგოს...არანაირად არ ვიცი.ჯანდაბა ...-სიგარეტის ნამწვი მოისროლა და სახეზე აიფარა ხელები.-სექსი მაქვს და საერთოდ არ ვარ მასთან...რა დედამოტყნული ვარ ხვდებიი? ქალთან ვწევარ და ვერ აღვიქვავ მის ვინაობას...და ეს ავტომატურად ხდება...რომ მკითხოს რაფერის თვალები მაქვსო ....სავით ვეტყვი ლურჯითქო...მივქარე და ახლა არაფერი დამრჩენია გარდა იმის რომ ვცადო მაინც შევიყვარო...ამისთვის კი ნინის ნახვა მჭირდება...უბრალოდ მისვლა და დასრულება ერთხელ და სამუდამოდ.
-მერე ადექი და მიდი...დაელაპარაკე...
-ესე უცებ ადექი და მიდი არ გამომდის...მზად არ ვარ საბოლოოდ ვუთხრა წადი შენიცთქო...არ ვიცი რა იქნება მაგრამ ვიცი რომ...ის ვინც მე მჭირდება, რომ გადავრჩე ახლა ჩემს საძინებელში...ჩემს საწოლში წევს და ტკბილად სძინავს.ის ხავსია რომელსაც ვეჭიდები და ვნახოთ რამდენად ძლიერია.

* * *
დაკითხვის ოთახში დათუნაშვილი და ჯოლოგავა ერთმანეთს მზერას არ აშორებდნენ და ხმის ამოღებას არცერთი არ ჩქარობდა.
-გინდა?-ჯიბიდან ამოღებული მალბოროს კოლოფი გაუწოდა მამაკაცს ნიკამ მანამდე კი თავად მოუკიდა.
-მადლობა-ერთი ღერი ამოაცურა კოლოფიდან ვალერიმ და ნიკას მომარჯვებულ ცეცხლზე მოუკიდა.
-რამდენ ხანს ვისხდებით ასე?-სკამის საზურგეს მიეყრდნო დათუნაშვილი.
-არ ვიცი...-მხრები აიჩეჩა ჯოლოგავამ.
-მამაშენი ამოთხარეს და კაცმა არ იცის სად ჯანდაბაში წაიღეს მისი ნეშტი.დედაშენს თავი გაუხეთქეს და ზედ მიაყოლეს ის შენი ნათესავი ახალგაზრდა გოგოც...-წინ გადმოიხარა ნიკა-ოღონდ, მანამდე სადაც კი დირკა ჰქონდა ყველგან გაჟიმეს და პახოდუ ცემაში ამოხადეს სული...მატლებდასეული და ჩამპალი ცხედრები ვიპოვეთ და შენ ,ამ დროს შენს ბარში ბოზებთან ერთობი...ნუ მამენტ ვინ როგორ განიცდის მაგრამ ,მე ვიძიებ ამ საქმეს და რაც მსურს დროულად და ხარისხიანად ბოლომდე მიყვანაა.
-ამ მონოლოგით მე არ უნდა მომართავდე-მის პოზას მიმართა ჯოლოგავამაც და წინ გადახრილი ჩააშტერდა უტეხად თვალებში.-ჩემს ძვირფას დას გაესაუბრე.
-ის სხვა რამეს იძახის...
-იმიტომ, რომ დამპალი ძუკნაა...-ხელი აიქნია ვალერიმ.
-დედმამიშვილის ასეთი თბილი დამოკიდებულება პირველად ვნახე-გაეცინა ნიკას.
-სულ ფეხებზე მკ@იდი...ის ძუკნა მოათრიეთ და გამოწურეთ ბოლომდე იმან, იმაზე მეტი იცის ვიდრე თქვენ გგონიათ და არც ისეთი ანგელოზია.
-ერთი მიზეზი მაინც დამისახელე რითაც შეიძლება ეჭვი შევიტანო შენს უდანაშაულობაში...
-მემკვიდრეა...
მხრები აიჩეჩა კაცმა.
-და შენ?
-მე მოძულებული უძღები შვილი რომელზეც, ხელების შეწმენდა ადვილია რადგან გზიდან აცდენილი წყალწაღებული ნარკომანი ვარ...
-მაგრამ შენ არ ხარ ნარკომანი-თვალები მოჭუტა ნიკამ.
-ეგ იმ დამპალ ავთოს უთხარი მიწიდან რომ ამოიღეს...
-და იქნებ შენ გააკეთე ეს ყველაფერი ? გაბოროტებული და მოძულებული ხარ..ყველაფერთან ერთად მემკვიდრეობის გარეშე დარჩი?-გაეღიმა ნიკას.
-გამორიცხული არაფერია...დაკითხეთ ქალბატონი ეკატერინე მას ბევრად მეტი მიზეზი აქვს ამ ყველაფრის ჩასადენად ვიდრე მე.-წარბები შეკრა ჯოლოგავამ-ის პატარა ბოზანკალაც დაკითხეთ...კრავის ტყავში გადაცმული აფთარი...მარიამზე გეუბნები.
-საინტერესოაა-ჩაილაპარაკა ნიკამ...-შიო ანდრონიკაშვილზე რას მეტყვი?
-ეგ "დიდი მამას "გადაცმული აგენტი იყო პოლიციაში...როცა ფული ძღრენივით გაქვს ერთი ორი ნაცნობი აუცილებელია მაღალ ეშელონებში.შიო ჩემი ყ@ლის მფარველი იყო მაგრამ, ფულს იღებდა და ბევრ რამეზე ხუჭავდა და ახუჭინებდა თვალს უფროსობას...აქედან გამომდინარე ავთოც მშვიდად იყო და ხელსაც არავინ არაფერში უშლიდა.სანამ ქალბატონმა ეკატერინემ თავისი ნაბუშარი არ მიუგდო და გველის წიწილი არ გაგვაზრდევინა უბეში თვითონ კი ახალ გამომცხვარ მეცნიერს...თორნიკე არეშიძეს გადაუშალა ფეხები.არ ვიცი რა მოსწონს სათვალიან პიჟონში ...-მხრები აიჩეჩა-ან ზედმეტად ჭკუიანია ეს ჩვენი თორნიკე ...ან არა და ოქროს კვერცხები და ბაჯაღლოს ყ@ლე აბია...
-როგორი ურთიერთობა ჰქონდათ ავთოს და არეშიძეს?
-არანაირი...-მხრები აიჩეჩა ჯოლოგავამ.-იცი რას გეტყვიი?-ხმა საეჭვოდ დაიდაბლა ვალერიმ.-იმ პატარა ძუ@კნას უთვალთვალეთ არ იცი რა სასწაულის მოწმე შეიძლება გახდე კაცი
..-ორაზროვნად გაიღიმა ვალერიმ.და სკამის საზურგეზე გადაწვა.
-კარგიი...-საქაღალდე აიღო ნიკამ და წამოდგა.
-შეგიძლია ნებისმიერ დროს მოხვიდე და ვისაუბროთ ასე ტკბილად-ხელები გაშალა ჯოლოგავამ-ჯერ არსად წასვლას არ ვაპირებ.ნიკამ უსიტყვოდ შეაქცია ზურგი და ოთახი დატოვა.
კაბინეტში არ დახვდა გიორგი ამიტომ ბევრი არ უფიქრია დერეფანში გამოვიდა და თანამშრომლების პატარა ჯგუფისკენ გაემართა.
-ვაკო-ახალგაზრდა ბიჭს მიმართა დათუნაშვილმა რომელიც ყავას იმზადებდა თავისთვის და უფროსის დაძახებაზე სწრაფად აისვეტა მის წინ.
-პატარა საქმე უნდა დაგავალო...აი-ჯიბიდან ამოღებული სურათი გაუწოდა მამაკაცს-ამას უთვალთვალე.ყველაფერი მაინტერესებს...სად დადის,ვისთან...რას აკეთებს..დღეში რამდენჯერ შედის ტუალეტში ეგეც კი მაინტერესებს.ყველაფერი ფირზე აღბეჭდე და მანამ არ მოაშორო თვალი სანამ ჩემთვის საინტერესროს არაფერს იპოვნი...
-კარგი...-გამოცოცხლდა ვაკო და სურათი ცოცხლად ჩამოართვა.-ყავას დავლევ და გავალ...
-კარგი.-თავი დაუქნია ნიკამ და დერეფანში გამოჩენილი გიორგისკენ გაემართა.
-გაარკვიე ახალი რაამე?
-არაფერი...-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ და იმ წუთს გურამის კაბინეტიდან გამომავალ გურამს და მაღალ მამაკაცს გახედა.
-ეს ვინ არის?-ახალი აგენტი...წერეთელი შეცვალა.
-რა?-სახე მოერყა დათუნაშვილს.
-ხმა არ გამცე ამ თემაზე-ხელი ცხვირწინ გამაფრთხილებლად დაუქნია გიორგიმ და თავისი კაბინეტისკენ გაემართა.
-ლაღიძეე!!-უკან გაჰყვა დათუნაშვილი მეგობარს.
-არანაირი ნინია წერეთელი...გესმიის? არანაირი წერეთელითქო.
-ნუ გაატრაკე.-გაეცინა ნიკას-ანდრონიკაშვილზე ახალი არაფერია?
-არაფერი...ჯერ ჯერობით სიწყნარეა...რა გითხრა ვალერიმ?
-რაღაცეები იბოდიალა...ხელს თავის დას ადებს...არაპირდაპირ მაგრამ მაინც.ისე სიმართლე თუ გონდა არც მე მომწონს ეგ ქალბატონი.უბრალოდ მიზეზი არ მაქ აქ მოვათრიო...ისე გასაუბრებით კი არაფერს ამბობს.საბავშვო ბაღია ის ამას ადებს ხელს ეს იმას და კაროჩე...
-და იქნებ ვალერი მართალია?-სავარძელში შესწორდა გიორგი.-იქნებ მართლა ეკატერინე ჯოლოგავაა ამ აბურდული გორგლის თავი?
-და რაა? რაქნა წავიდა და ჯერ დედას გაუხეთქა თავი მერე მამა ამოთხარა...
-ამას არავინ ამბობს ...მით უმეტეს ქალბატონი ეკატერინე სულაც არ იყო ავთოს ცოლის შვილი.
-აბა ვინ იყო?-მაგიდას დაეყრდნო ნიკა.
-ავთოს საყვარლისგან ჰყავდა რომელიც, მის მშობიარობას გადაჰყვა...
-ვისი ვისაშია აღარ ვიციი...-სახეზე ნერვიულად ჩამოისვა ხელები ნიკამ.-არაფერი არ მაქ...აი ვაბშე არაფერიი..ერთი შეხედვით რა ჩემიყ@ლის გამოძიებაა მაგრამ მიდი გამოიძიე აბა? მკვდრები...ვინცკი რამე იცოდა ყველა მკვდარია...რა გავაკეთო? ანდრონიკაშვილი უნდა ავალაპარაკო მაგრამ რანაირად?
-ცემით ფონს ვერ გავალთ...მეტიც, იჩივლებს და აქეთ მოგვდებენ შარს...-ამოიოხრა გიორგიმ.
-მაგის დედაც...მომეცი ანდტონიკაშვილის პირადი საქმე...-მაგიდაზე ხელები დაჰკრა დათუნაშვილმა.-ნიკოლოზის დროინდელი ნაძაღლარია და არ მგონია საქმე იმდენად სუფთა ჰქონდეს ვერაფერი გამოვჩხრიკო.
-ოჰ...-გაიცინა ლაღიძემ.-ტიპი ეგეთი ყ@ლეც არაა შენთვის ხელჩასაჭიდი რამე, რომ დაეტოვებინა...
-კაცმა არ იცის გიორგი...კაცმა არ იცის..-მოზრდილი საქაღალდე დაითრია დათუნაშვილმა და თავის მაგიდას მიუჯდა-ცხოვრება სიურპრიზებით გვანებივრებს.
-ხოო ეგ მართალია.
-რაო რა მითხარი სად წავიდა წერეთელიოო?!-თავი არ აუწევია დათუნაშვილს ისეთი უდარდელი ტონით ჰკითხა.
-რავიცი ,საქმეზე უარი თქვა და მე მგონის ვაბშე ინგლისში აპირებს წასვლას ის....ოხ შენიიი...-უცებ მიხვდა ლაღიძე ,რომ ასე ჩვეულებრივად ჩაუკაკლა მეგობარს ყველაფერი და სიტყვა შუაზე გაუწყდა.-შე ახ@ვარო!-მაგიდაზე მთელი ძალით დაარტყა ხელი.
ნიკას კი გაეცინა და მე რა შუაშივარ მზერით ამოხედა მეგობარს.შემდეგ კი ისევ საქაღალდეს დაუბრუნდა.

* * *
შიო ანდრონიკაშვილი ბედნიერი სახით დაემშვიდობა ოჯახის წევრებს და ჭიშკარი ხმაურით გამოიკეტა.დღეს გვიანობამდე უწევდა განყოფილებაში ყოფნა რაც ,საშინლად ესიკვდილებოდა მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა 40 წელი შეალია ამ განყოფილებაში ყოფნას.სუფთა ცხოვრებით არასდროს უცხოვრია მაგრამ, როდესაც პატარა ქალაქის პოლიციის უფროსი ხარ...მიზერულ ხელფასზე ზიხარ და ზურგს უკან ყბადაღებული,დამშეული იჯახი გიდგას როცა კაცი ხარ ც უნდა გაანძრიო და რამე გააკეთო ...რამეს კი ნამდვილად აკეთებდა და ამ არაფრისმომცემ რამეში საკმაოდ კარგად უხდიდა თავის დროზე ბატონი ავთო...მერე ქვეყანაც აირია და ავთოც ქვეყანასთან ერთად.გაწუწკდა და სხვა უფრო მაღალ ეშელონებში მდგარი მფარველის ძებნა დაიწყო..დაპირება კი დაწინაურების შესახებ კვლავ დაპირებად დარჩა და ახლაც ხასიათ წამხდარი მიაბიჯებდა სამსახურისკენ.გვერდში მიყოლილმა მანქანამ საეჭვოდ რომ დაუმუხრუჭა ფეხებთან.ანდრონიკაშვილი მოულოდნელობისგან შეცბა და ერთი ნაბიჯით უკან გახტა...წამში იცნო გამომძიებელი დათუნაშვილის ჯიპი და ის ის იყო აზრზე მოსული იერიშზე გადასვლას აპირებდა მძღოლის მხარეს დაბურული შუშა,რომ ჩამოიწია და მომღიმარი ნიკოლოზის სახე გამოჩნდა.
-მოგესალმებით ბატონო შიო!-ღიმილი ყურებამდე გაერღვა და შავი სათვალე შეისწორა.-საით გაგიწევიათ? წამობრძანდით მიგიყვანთ...
-არ შეწუხდეთ, მივედი უკვე...
-წამოდი, წამოდი...არ ვწუხდები.-ანდრონიკაშვილი შეწინააღმდეგებას აპირებდა დათუნაშვილს სახიდან ღიმილი რომ ჩამოერეცხა და ერთმანეთზე ძლიერად დაჭერილ ყბის ძვლებში ცივად გამოსცრა-დაჯექი მანქანაში!
სადღაც ხუთ წუთიანი მგზავრობის შემდეგ შედარებით მიყრუებულ ჩიხში შეიყვანა მანქანა დათუნაშვილმა და გადავიდა.
-აქ რა ჯანდაბა გვინდა?-მას მიბაძა ანდრონიკაშვილმაც.
-ვფიქრობ ბევრი გვაქვს სალაპარაკო ხოო...-გაიცინა ნიკამ და მანქანიდან გადმოტანილი მოზრდილი საქაღალდე კაპოტზე დაახეთქა.-აქ...იმდენი მასალაა შენი მინიმუმ 20 წლით ჩაყუდება რომ შევძლო ბატონო გამომძიებელო...კონტრაბანდა,ნარკოტიკი,ბორდელები,კიდევ ჩამოვთვალოო? ავთანდილ ჯოლოგავას მოჯმული გაგქონდა ...სამაგიეროდ, იმდენს გიხდიდა რომ მეფესავით ცხოვრობდი...მერე რა მოხდა?-ჩაეცინა ნიკას და ერთ ადგილზე გაქვავებულ ანდრონიკაშვილს სახეში ჩააცქერდა.
-რა გინდა?-შეცვლილი ხმით ამოიხრიალა ანდრონიკაშვილმა.
-სიმართლე-ხელები თეატრალურად გაშალა ნიკამ-სრული სიმართლე.
-არანაირი სიმართლე არ არსებობს..
-კარგიი მაშინ გავაგრძელებ...შენი ქალიშვილი კატო ალასანიაში სწავლობს,შენი ვაჟი სასულიერო სემინარიაში...ქალბატონი ანდრონიკაშვილი საშუალო სკოლის დირექტორია გორში..შეენ მშვენიერი რეპუტაცია გაქვს განყოფილებაში..მეე- საქაღალდე აიღო ხელში ნიკამ~ ყველაფერი ფეხებზე მკი@დია....მოგინგრევ ამ ზემოთხსენებულ რეპუტაციას და დაგტოვებ ჩამოლაბორანტებულთა სიაში...მატროსოვს ვერა მაგრამ, გლდანის ციხეში ერთ საკანს აიცილებლად გამოგიყოფ...სასიამოვნო მეზობლებითურთ...აბა რას იტყვი?
-ჯანდაბა-თავზე ორივე ხელი შემოიწყო ანდრონიკაშვილმა.მშვენივრად იცოდა თავისი მიქარულების გადამკიდეს ოც წელს მართლა არავინ აკმარებდა.
-რა გავაკეთოო?
-სიმართლე ილაპარაკე შიო...სიმართლე.
-კარგიი..სანოძე ოთხი წლის უკან ჯოლოგავას რეკომენდაციით მიიღეს სამსახურში ჩემი მარჯვენა ხელი იყო და ამავდროულად დამხმარე ჯოლოგავას საქმეებში.დიდად არ მომწონდა მაგრამ ,გამოჭერილი ვყავდი იმ ნაბიჭვარს და ხმას ვერ ვიღებდი...ყველა შავ საქმეს რასაც ჯოლოგავა ატრიალებდა მე ვასუფთავებდი და ისე ვაკეთებდი ეჭვი რომ არავის გასჩენოდა არაფერში...
-მერე რა მოხდა?-სიგარეტს მოუკიდა ნიკამ.
-ერთ ღამესაც სამი მოზრდილი ყუთი ჩამოვიდა კონტეინერით რომელშიც, გასული საუკუნის არტეფაქტები ინახებოდა და მისი ღირებულება სავარაუდოდ მილიონებს შეადგენდა შავ ბაზარზე...სახლში მივიტანეთ ეს ყველაფერი და მისი სიძე...მეცნიერი თორნიკე არეშიძე ჩამოვიდა და მან შეაფასა არტეფაქტების ღირებულება...დანარჩენი არ ვიცი ჩვენ ვინ რას გაგვაგებინებდა.-ნერვიულობისგან ათრთოლებული თითებით სიგარეტს მოუკიდა და ღრმად შეისუნთქა ჰაერი.
-ჯოლოგავას და არეშიძეს როგორც ვიცი ცუდი ურთიერთობა ჰქონდათხო?
-არა ბოლოს მოხდა ...თითქოს მათ შორის შავმა კატამ გაირბინა...დაჟე ,მის დაკრძალვაზეც კი არ ჩამოსულან არავინ...ქალბატონი ეკატერინეც მოემდურა მამამის...ქმრის მხარე დაიჭირა...
-რა იქნებოდა მიზეზი რის გამოც მიცვალებული ამოთხარეს საფლავიდან? ოღონდ მამნამდე მისი ცოლი გაისტუმრეს საიქიოში...
-არ ვიცი...მართლა არაფერი არ ვიცი ამ ამბებთან დაკავშირებით.-ხელები გაასავსავა ანდრონიკაშვილმა.
-რას მიმალავ შიო?-გამომცდელად ჩააშტერდა სახეში დათუნაშვილი.-შენ სანოძის საქმიანობაზეც არაფერი იცოდი თავის დროზე რომ გკითხეს...
-აბა რა გეგონა?-ჩაეცინა ანდრონიკაშვილს-მისი ჩაშვებით საკუთარ თავსაც საბრთხის ქვეშ ვაყენებდი...
-ხომ იცი სასჯელი არ აგცდება მაინც...არ ჯობია ბოლომდე ითანამშრომლოო? მე კი შევეცდები სუფთაზე თუ არა ხეელი მაინც წაგახმარო...-მხრები აიჩეჩა ნიკამ.
-შვილებს გეფიცები მართლა არაფერი არ ვიცი..გეფიცები...
-კიდევ ვინ იყო ჯოლოგავასთან ზედმეტად ახლოს?
ანდრონიკაშვილმა შუბლი შეჭმუხნა..თითქოს იხსენებსო ბოლოს სახე გაუნათდა.
-მერაბი...ხოო მერაბ გვაზავა მისი ადვოკატი.იმან იმაზე მეტი იცის ვიდრე წარმოგიდგენია
-და სად უნდა ვიპოვოთ ეგ გვაზავა?
-რათქმა უნდა არეშიძესთან-მხრები აიჩეჩა კაცმა-მათი ოჯახის ადვოკატია.
ამ დროს დათუნაშვილის ტელეფონი აწკრიალდა ნომრისთვისაც არ დაუხედია ისე უპასუხა.
-გისმენთ!
-ნიკა ,გლდანის ნაგავსაყრელზე ადამიანის ძვლები იპოვეს ადგილობრივებმა...ძაღლს ამოუთრევია.თავიდან ცხოველის ეგონათ მაგრამ შეცდნენ...
-მერე?
-წინასწარმა ექსპერტიზამ აჩვენა რომ ეს ავთანდილ ჯოლოგავას ძვლებია.
-მაგის დედაც-გაეცინა დათუნაშვილს-თბილისამდე ჩამოიტანეს ტო?
-ესე გამოდის...
-კარგი გიორგი,მადლობა მიხედე მანდ საქმეს მე გორში ვარ.-პასუხს აღარ დალოდებია ისე გათიშა და შარვლის წინა ჯიბეში ჩაიცურა ტელეფონი.
-ჯოლოგავა ვიპოვეთ...უფრო სწორად რაც მისგან დარჩა.რაც ძალიან გაურკვეველია ჩემთვის...ან რატომ ამოთხარეს ან რატომ გადაყარეს? ვის რაში ჭირდებოდა მისი ძვლები?-ინტერესით გახედა ჩუნად მდგარ ანდრონიკაშვილს.
-ჯოლოგავა არც არაფერში არ სჭირდებოდათ-ამოისუნთქა შიომ.
-აბა?
-კუბო ...კუბო ბატონო გამომძიებელო!-გაეცინა ანდტონიკაშვილს.
-რაიყო ოქროს ჩასასვენებელი ჰქონდაა?-ნიკასაც ჩაეცინა.
-შეუფასებელი...
-ჯანდაბა ...რა გინდა რომ მითხრა?
-ზუსტად არ ვიცი მაგრამ ჩემი ეჭვები თუ გამართლდა მაშინ იმ კუბოში იყო ისეთი რამ რაც ვიღაცას ძალიან აწყობდა
-ამის დედაც-მანქანის კაპოტზე დაარყყა ხელი დათუნაშვილმა.
-ვფიქრობ თანამშრომლობა გამოგვივა-ორაზროვნად გაიღიმა მამაკაცმა.
-და სანაცვლოდ რას ელოდებიი?-წარბი ასწია ნიკოლოზმა.
-ამას-საქაღალდეზე მიანიშნა თავით ანდრონიკაშვილმა.-პენსიაში გასვლამდე დიდი დრო ისედაც არ დამრჩენია...-ჰორიზონტს გაუღიმა შიომ-მინდა მშვიდად გავიდე პენსიაში და სახლში მჯდარმა სიბერე შევირგო.
-ეგ ყველას უნდა ბატონო შიო მაგრამ არის რიგითი კოდექსები რომელსაც ვერ გადახვალ...
-გასაგებია მაგრამ მაშინ როდესაც თქვენი ლიფტი მწვერვალებისკენ მიიწევს ჩემი უკვე ჟანგმოდებულია და ბნელ შახტშია გაჩხერილი-სევდა შეეპარა ანდრონიკაშვილს ხმაში.
-გავხსნათ ეს საქმე ბატონო შიო და დანარჩენზე მერე შევჯერდეთ...ეს-საქაღალდეს დაარტყა ხელი-ეს შენთან იყოს...დროებით.წინააღმდეგ შემთხვევაში გაფრთხილებ ეს უბრალოდ ასლებია...ორიგინალი კი ისეთ ადგილზე მაქვს ეშმაკიც ვერ მიაგნებს.
-კარგით-საქაღალდე ფრთხილად ჩამოართვა მამაკაცმა და ბნელ ჩიხს მხრებში მოხრილი...მძიმე ნაბიჯებით გაუყვა ცენტრალური გზისკენ.
* * *
საწოლზე დადებულ ჩემოდანში დაუდევრად ტენიდა კარადის საკიდიდან ჩამოხსნილ ტანისამოსს და ერთი სული ჰქონდა დროულად გასცლოდა იქაურობას .სული ისე ეხუთებოდა სუნთქვა უჭირდა და ტაქიკარდია ჰქონდა.კარზე დარეკილმა ზარმა სწრაფად მოიყვანა გონზე...თითქმის სირბილით გადაჭრა მისაღები და საკეტი გახსნა.
-ჯერ არცკი ჩამილაგ...-სიტყვა პირზე შეაშრა როდესაც კარის ჩარჩოზე მხრით მიყრდნობილი დათუნაშვილი დაინახა.ერთბაშად მოხეთქილმა ემოციებმა ადგილზე გააქვავა...თითქოს გულმა რამოდენიმე დარტყმაც გამოტოვა და ვენებში ადუღებული სისხლი შხუილით მიაწყდა ტვინს.
-სად გარბიხარ?-სევდიანად ჩაეცინა დათუნაშვილს და სახლში დაუკითხავად შეაბიჯა.ნინია კი გახევებული იდგა კარში და ვერ გადაეწყვიტა რა გაეკეთებინა.ჯანდაბა...ის აქ იყო...მის სახლში ...მის სასტუმრო ოთახში...იდგა და ისეთი სახით უყურებდა სიკვდილი ერჩია ქალს.
-გავიგე სამსახურიდან წამოსულხარ-ჯიბებში ხელწბჩაწყობილი მზერას არ აშორებდა ქალს და მუშტებად ჰკრავდა ხელებს.
-ასე სჯობდა...-მოიფიქრა კარის დახურვა წერეთელმა და მისაღებისკენ გაემართა.
-ვისთვის ჯობდა?-ჩაეცინა დათუნაშვილს-შენთვის? თუ ჩემთვის? შენ რა იცი რა სჯობდა ნინი? შენ რა იცი ჩემთვის რა ჯანდაბა სჯობდა?!
-ნიკა-ნიკაპი აუკანკალდა სატირლად ქალს.
-ნუ მაწყვეტინებ ამის დედაც!-იღრიალა ნიკამ და ძლიერად მიარტყა ფეხი სავარძლებს შორის მდგარ მაგიდას.-შენ რა იცი რა სჯობდა? არც არაფერი...არაფერი არ იცი ...არც იცოდი და არც გეცოდინება...მაშინ...უბრალოდ რომ ამდგარიყავი და თავიდანვე ჩემთვის ყველაფერი გეთქვა...ეს დედანატყნავი ვერ გაგიგებდიი?! მითხარი ისეთი შეუგნებელი ვარ რომ ვერ გაგიგებდიი? არ დაგეხმარებოდიი?! გამეცი პასუხი
..შენ გეკითხები გამეცი პასუხითქო! ჩემი კარგიც მოვტყან შეენ-ქალისკენ გადადგა რამოდენიმე ნაბიჯი რომელმაც უკან დაიხია და კედელს აკრულმა ცრემლიანი მზერა შეანათა გაცოფებულ მამაკაცს- შენ სულში ჩამაფურთხე...არაკაცად ჩამთვალე...ხო ჩვარი გამომიყვანე..ჩვეულებრივი ჩვარი რომელზეც როცა გაგისწორდება მიხვალ და ფეხებს გაიწმენდავ...ისე გადაწყვიტე ყველაფერი თითქოს ჩვენი ურთიერთობა მარტო შენზე იყო აგებული...თავი სამყაროს ცენტრი გეგონა და მე ერთი ყ@ლე ნიკა შენს ირგვლივ ვტრიალებდი
ჯანდაბა, გაგაღმერთე ნინია-სახე მოენგრა დათუნაშვილს და ხმა ჩაეხლიჩა-ჩემი ყველაზე მთავარი მოგეცი...გული...შემიყვარდი სიგიჟემდე და შენ რა გამიკეთე?-ორივე ხელით კედელს მიეყრდნო და ხელებსშორის მოქცეულ ქალს ზემოდან დააჩერდა რომელსაც სახეზე ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა.
-სიგიჟემდე შეგიყვარე...ამის დედაც-მთელი ძალით მიარტყა ქალის თავს ზემოთ ,კედელზე გაშლილი ხელის გული.
-მაპატიე.-ამოიჩურჩულა წერეთელმა და სახეზე ხელები აიფარა-მაპატიე...მაპატიეეე!!! მაპატიე ნიკა.ესეთი უსუსური ,რომ ვიყავი და ვარ,შენი სიყვარულიც მაპატიე...უჩემოდ გატარებული წლებიც მაპატიე...მაპატიე საერთოდ ,რომ ვსუნთქავ...მაპატიე დებილივით მთელი ცხოვრება, რომ მიყვარდი და შეშინებული ვერ ვბედავდი შენსკენ ნაბიჯის გადმოდგმას რადგან ვიცოდი არ მაპატიებდი.ჩემი სილაჩრე მაპატიე..ძალიან გთხოვ მაპატიე...მაპატიე ,რომ მიყვარხარ გეხვეწები მაპატიე- კედელზე ჩაცურდა და იატაკზე ჩამჯდარმა სახიდან ხელები არ ჩამოუწევია ისე აქვითინდა.
-ყველა წასვლა და დაბრუნება მაპატიე...შენ მაინც მაპატიე გთხოვ რადგან საკუთარ თავს არადროს ვაპატიებ...არასდტოს ვაპატიებ, რომ ჩემი აღარ ხარ და ის უჰაერობა შენი წასვლის მერე, რომ მგუდავს საბოლოოდ მომიღებს ბოლოს...
-მიიღე რისთვისაც წახვედი? მიაღწიე მიზანს ნი?შემდგარი ქალი ხარ...დაფასებული და მაღალკვალიფიციური გამომძიებელი...ყველგან ფეხზე ადგომით გხვდებიან მაგრამ, მე აღარ გყავარ...ხო ,არადა უბრალოდ შეგეძლო ეს ყველაფერი ერთად გადაგველახა...სიხარულიც წყენაც შენი წარმატებაც...ისე უბრალოდ ამომშალე შენი ცხოვრებიდან საერთოდ არ გიფიქრია მე რა დღეში ვიქნებოდი?-გვერდით დაჯდა მამაკაცი და თავი კედელს მიაყრდნო.-უბრალოდ ერთად და არა ცალცალკე.
-ნიკა..
-არ გინდა ნინია...აღარ გინდა...ყველაფერი ნათქვამია და გარკვეულია...შენ ისევ გარბიხარ.მე არასდტოს გაპატიებ და ასე ჩემი გულის დედაც...ტვინისაც და საერთოდაც ჩემი დაბადების ამხელა შეცდომა რომ იყო...უშენოდ ...-ტუჩები დაბრიცა მამაკაცმა-უშენოდ არაფერია...არა ფერიი...ამოგშლი...შენს თავს გეფიცები ამოგშლი აქედანაც -შუბლზე მიიფო თითი -და აქედანაც...გპირდები ნინი ამოგშლი...უბრალოდ დრო მინდა...ხო ,დრო შენ იმდენი ხარ მთელი ჩემი არსება შენით არის გაჟღენთილი და ახლა აქ ჩემს გ ერდით ,რომ სუნთქავ და მე უბრალოდ არ შემიძლია შემოვბრუნდე და შეგეხო...ეს მანადგურებს.მანგრევს და ჩემი კარგიც მოვტყან სიგიჟემდე მიყვარხარ-ათრთოლებული ხელები სახეზე აიფარა მამაკაცმა.
-უბრალოდ ჩამეხუტე-გაპარული ხმით ამოილაპარაკა ქალმა და სუნთქვა შეკრული დაელოდა უარს...რაც უარეს ტკივილს მიაყენებდა ისედაც მის გულზე დარჩენილ ღია ჭრილობებს.თვალები დახუჭა და სმენა დაეძაბა...ნიკამ.სახიდან ხელები ჩამოსწი და ამღვრეული თვალებით დააკვირდა მისი ცხოვრების სიყვარულს სუნთქვაშეკრული ,რომ ელოდა პასუხს...თმები სახეზე ჩამოშლოდა და ტირილისგან დასიებული ტუჩები საყვატლად ჰქონდა დაბერილი ცრემლისგან სველ სახეზე მარგალიტებივით კიაფობდნენ მარილიანი ბურთულები რომლებიც, გზას იკვლევდნენ და ლავიწებისკენ ჩვეულებრივ,სადა მაისურის საყელოში იკარგებოდნენ.კისერზე ნერვიულობისგან ლურჯი კაპილარები გამოსჯდომოდა მკერდში გული კი ისე ხმაურობდა თავის ბაგა ბუგით აყრუებდა ოთახს.ფრთხილად გასწია ხელი და კისერზე მოხვია.ქალს თვალები არ გაუხელია ისე აუთრთოლდა ტუჩები წამიც და უკვე საყვარელ სურნელს ისუნთქავდა.დათუნაშვილის ძლიერ მკლავებში გახვეულს სახე მის კისერში ჩაერგო და დაუნანებლად ასველებდა მის მაისურს.ნიკას იმდენად მჭიდრო ჩაეკრა ქალი გულში სუნთქვაც უჭირდა მაგრა ამ მომენტში ყველაფერი ფეხებზე ეკიდა...მონატრებისგან ამწვარ თითებსში წვას გაევლო...არეული გულ-მუცელი დამშვიდებოდა და სურნელი...ყველგან მისი სურნელი ტრიალებდა და მთელი არსებით ჟღინთავდა.მკერდთან საყვარელი ქალის აძგერებულ გულს გრძნობდა და კისერში მისი ცხელი ამონასუნთქი ეფრქვეოდა.
-მაპატიეე...-ზღვისფერი თვალები შეანათა ქალმა.-ნიკ..
-არ შემიძლია-თვალები დახუჭა მამაკაცმა და შუბლზე შუბლით დაეყრდნო.-ღმერთო, არ შემიძლია ნინ ზედმეტად დედამოტყნული ხასიათი მაქვს..არ შემიძლია ჩემო პატარავ...მაპატიე -ქვედა ტუჩზე საჩვენებელი თითი გადაატარა ქალს ფრთხილად და მისი თვალებიდან დაუკითხავად ჩამოგორდა ორადა ორიცალი კურცხალი...შემდეგ კი დაიხარა და ტირილისგან დასიებულ ტუჩებზე ფრთხილად შეეხო... ეს რაღაც ელექტროდენის მოკლე ჩართვასავით იყო...ნაცნობი არომატი და დახშული გონება.მის კისერზე შემოხვეული ქალის სუსტი მკლავები და ათრთოლებული ხელებით თავს ზემოთ გადამძვრალი მაოსური...ეხებოდა სიგიჟემდე მონატრებულ სხეულს და ყურებში გაჟღერებული საამო ბგერები საერთოდ თიშავდა რეალობისგან ეს სიგიჟე იყო...სასიამოვნო სიგიჟე...გონებას რომ გიბინდავს.იღებ რაც გსურს მაგრმ ვერ ძღები..მეტი და მეტი გინდა ...ნაზად ეხები მონატრებულს და გულის წასვლამდე დაცემული პულსი...ვნებში გაყინული სისხლი და ტვინში წითლად ანთებული განგაშის სიგნალი.
-ჯანდაბა...-ამოიგმინა დათუნაშვილმა და შიშველ მკერდზე მიხუტებული ფრთხილად მოიშორა..-არ შემიძლია...უბრალოდ არ შემიძლია...
-კარგი-გაჭირვებით გაიღიმა წერეთელმა და მაისური მიაწოდა.-აი..აიღე.
-მადლობა-სწრაფად გადაიცვა მაისური მამაკაცმა და იატაკიდან წამოდგა.-წავალ ხოო...
-კარგი...
-კარგად ნინი-მის წინ გაჩერებულ ქალს ფრთხილად მიეფწრა ლოყაზე-ბედნიერებას გისურვებ.
-შენც...-თავისით გადმოლახეს ცრემლებმა ჯებირები და სახე დაუსველეს ქალს.ნიკამ ფრთხილად შეუმშრალა ცრემლები და მისკენ დახრილმა ყბის ძველზე ნაზად აკოცა....
-ნიკა..
-გაპატიე ნინიაა...შენს თავს გეფიცები გაპატიე..დროა შენ აპატიო ახლა შენს თავს.-სევდიანად გაუღიმა და სწრაფად დატოვა სახლი.ნინია ცოტა ხანს სახეზე ხელებაფარებული იდგა და ადგილიდან არ იძვროდა...შემდეგ კი კედელთან გადაინაცვლა და ზუსტად იმ ადგილზე დაჯდა სადაც მანამდე ნიკოლოზი იჯდა და ისევ ტრიალებდა მისი სურნელი.მუხლებზე მკლავები შემოიხვია და ამოისლუკუნა.
-შენ კი მაპატიე ნიკოლოზ მაგრამ მე ჩემს თავს არასდროს ვაპატიებ...
უზარმაზარ ოთახში კი სევდას და სიმარტოვე ს დაესო ბინა.
10
მანქანის კარი ისე მიაჯახუნა ყურადღება არ მიუქცევია სკვერის შესასვლელთან ლუდის სმაში გართულმა ბიჭებმა სახე, რომ დაჭყანეს და ერთ- ერთმა ისიც კი წამოიძახა ამას რათ უნდა ესეთი მანქანა ტო!
ისედაც დაძაბულმა ძლივს მოთოკა ნერვები არ მისულიყო და არამკითხე ლაწირაკისთვის სიფათი არ მიენაყა.არადა ხელები ისე ექავებოდა ერთი სული ჰქონდა რამეში დაესაქმებინა.ფეხით აუყვა მერვე სართულამდე კიბეს და იმ უარყოფითისგან მაინც ვერ დაცალა მთელს სხეულში, რომ გასჯდომოდა.კართან შემდგარმა ღრმად ჩაისუნთქა...გონებაში სამამდე დათვალა და ფრთხილად შეხსნა მძიმე რკინის კარი.სახლში აუტანელი მყუდროება გამეფებულიყო...ყველგან გამოერთოთ შუქები და მხოლოდ მაღალ ფანჯრებზე გადაწეული ფარდებიდან შემოდიოდა სავსე მთვარის შუქი.სწრაფად გადაიძრო თავსზემოთ მაისური რომელსაც, უხვად შერჩენოდა ნინიას სურნელი და სავარძელზე უდიერად მიაგდო.ყელში უჭერდა და ცხვირს უღიზიანებდა სურნელი
-ამის დედაც!-თავზე გადაისვა ორივე ხელი და მაისურს დასწვდა...სწრაფი ნაბიჯით გადაჭრა ოთახი სამზარეულომდე და ნაგვის ყუთში უხეშად ჩატენა საყვარელი ზედა.შემდეგ უკან გამობრუნებულმა გეზი პირდაპირ სააბაზანოსკენ აიღო...ონკანს მოუშვა და ტანზე შერჩენილი ტანისამოსიანად დადგა, დუშიდან წამოსული ყინულივით ცივი წყლის ჭავლის ქვეშ.პარალელურად ღრმად სუნთქავდა და ცრდილობდა მეხსიერებიდან გამოედევნა ძველი კინოს კადრებივით მორბენელი სცენები...ბედნიერი, უბედური,მომღიმარი,აგზნებული...ამის დედაც ნინია...ნინია და კვლავ ნინია...-შენი დედაც მო@ვტყან წერეთელო!!...შენი დედაც!!!...-ცივად გამოსცრა და მთელი ძალით მიარტყა მუშტად შეკრული ხელი კედელს.სწრაფად დასწვდა აბაზანის გელს და თითქმის ნახევრამდე დაიცალა ხელზე...შემდეგ კი მონდომებით იცილებდა სხეულზე შერჩენილ სურნელს უკვე გულისრევამდე, რომ მიჰყავდა.
საწოლის მარჯვენა მხარეს დაზნექვამ აზრზე მოიყვანა ლიზა რომელიც მუცელზე გაწოლილიყო და ორივე ხელი ბალიშისთვის მოეხვია.ზანტად გაახილა თვალები და ტუჩებაბზუებულმა ცალი თვალით ახედა მამაკაცს.
-კარგად ხარ?-ძილისგან დაბოხებულ ხმაზე თავადვე გაეღიმა.
-კი...ჩამეხუტე და დავიძინოთ-ხელები გაშალა მამაკაცმა ჩახლეჩილი ხმით და მისკენ გამოწეულ ქალს მჭიდროდ შემოხვია.
-ღმერთო რა ცივი ხარ?!-წამოიკივლა ლიზამ და გააკანკალა.-ყინულიან აბაზანაში იჯექიი?
-სამაგიეროდ შენ ხარ თბილი.-თავისკენ მიიზიდა და ნახევარი ტანით მასზე გადაწოლილს კისერში ჩაურგო სახე,ფეხები კი მის ფეხებში ახლართა.
-გაყინულხარ...
-ეს რომ მოიშორო უკეთესად გამათბობ-გაეცინა მამაკაცს და წვრილბრეტელიანი ზედა ზემოთ წამოუწი-ღმერთო რა ცხელი ხარ ლიზიკო...სწრაფად გადააძრო თავს ზემოდან და უკეთ მიიხუტა სხეულზე.
-სად იყავი?
-პატარა საქმე მქონდა მოსაგვარებელი...
-მერე მოაგვარეე?-თავი წამოსწია ქალმა და სახეზე დააკვირდა.
-რათქმა უნდა...მოვაგვარე...-გაუღიმა დათუნაშვილმა-მოვაგვარე...
მკვრივ სხეულზე გაშლილი ხელისგულებით ჩასრიალდა და საჯდომზე წაეტანა ძლიერი თითებით-ამას არ მოიშორებ?-ბიკინში ჩაავლო თითები და ქვემოთ ჩააცურა...
-მაცდურად ჟღერს...-გაეცინა ქალს და ზურგზე გადაწოლილმა სწრაფად გაინთავისუფლა ფეხები ბიკინისგან.
-ძალიან ლამაზი ხარ ლიზ...ზემოდან დააჩერდა სევდიანარევი ღიმილით.-ლამაზი და გემრიელი.
-შენ კი სევდიანი და უცნაურად სხვანაირი...-გაეცინა ლიზას.-მოდი ჩემთან...
თავისკენ დაქაჩა მამაკაცის ძლიერი სხეული და მთელი სიმძიმით მასზე დაწოლილს კისერზე მოხვია მკლავები თვალი თვალში გაუყარა და გაუღიმა.
-მე...მოვერევი ნინიას შენში...-ხმაგატეხილმა მაგრამ მაინც საკუთარ თავში დარწმუნებულმა თქვა.-მოვერევი ნიკა...გეფიცები...უბრალოდ დამანახე ,რომ ამის სურვილი გაქვს...უბრალოდ დამანახე, რომ გინდა მე ვიყო შენში მასზე მეტი და არა სხვა...
დათუნაშვილს გაეღიმა და სავსე ტუჩებზე ცერით მიეფერა.
-ვერ ხვდები ლიიზ?
-ვერ ვხვდები...
-დაზღვეული არავინ არაფრისგან ვართ...მაგრამ, ახლა...აქ და ამ წუთს მე მინდა, რომ შენ იყო ჩემში ყველაზე და ყველაფერზე მეტი...მხოლოდ შენ.
-მაშინ მაკოცე!-ხმა გაუტყდა ქალს...
-ამის დედაც!!...-ამოიხრიალა დათუნაშვილმა და წამოწევა სცადა მაგრამ კისერზე შემოხვეულმა მკლავებმა არ გაუშვა.-გამიშვი...
-კარგი!-გაეცინა ლიზას და საწოლზე წამომჯდარს გამომწვევი ღიმილით გახედა.
-ჯანდაბა ნიკოლოზ!!-წამოიწია თავადაც.-მე ვარ ლიზა...ლიზა ერგემლიძე და არა ნინია წერეთელი მეე...ყავისფერი თვალები მაქვს და არა ლურჯი გესმის?-ტონს აუწია ქალმა.-მე მინდა, რომ დაგეხმარო მაგრამ შეენ...არ გინდა..ხო არ გინდა.მე არ ვარ შენი რიგითი ნაშა გესმის?! არ ვარ ის ბოზები სადაც გინდა და რა პოზაშიც გინდა ისე რომ ტ@ყნავ
..მე ლიზა ვარ და მათზე ბევრად მაღლა ვდგავარ...იმ შენს ნინიაზეც ტვინი რომ გაქვს მოწამლული...მისგან მოხვედი...ჯანდაბა,მისგან მოხვედი და ვანაში ცივი წყლის ქვეშ ჩამოირეცხე იმ ქალის სურნელი...არ გინდა მაკოცო...რა სიდებილეა... არ გინდა მაკოცო რადგან მე წერეთლისნაირი სურნელი არ მაქვს? ავადმყოფო! ძალით არავინ შემოგხტომია საწოლში თუ აპირებ თვითგვემაში ამოგხდეს სული ჯანდაბაშიც წასულხარ...გესმის? ჯანდაბაშიც წასულხარ დათუნაშვილო...
საწოლიდან წამოდგა და სწრაფად მოიძია იატაკზე დაგდებული საცვალი...მაისური გადაიცვა და კარისკენ წავიდა.
-სად მიდიხარ?-ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა დათუნაშვილმა.
-წადი შენიც...არაა შენი საქმე სად მივდივარ.
-ლიზა...
-წადი შენიცთქოო!-შუა თითი დაანახა და საძინებლის კარი ხმაურით გაიჯახუნა.
-ლიზა!-იღრიალა ნიკამ და საწოლიდან წამოხტა,კარი გიჟივით გამოგლიჯა და მისაღებისკენ წასულს უკან გაედევნა...რომელიც სამზარეულოს მაგიდაზე მდგარი გრაფინიდან წყალს ისხამდა ჭიქაში.
-შენ სულ გადაირიე ხოო?!-იღრიალა ნამაკაცმა და მაგიდაზე მდგარ გრაფინს ისე გაჰკრა ხელი მოპირდაპირე კედელს მიახეთქა.
-რა გაღრიალებს?-წარბის აწევით ახედა ზედმეტად მშვიდი სახით მდგარმა ქალმა.
-რასქვია რა მაღრიალებს?რა სცენები გამიმართე?
-რამე არ მოგეწონა?-ჭიქა ხმაურით დადგა ლიზიკომ.
-ლიზა არ გადამიყვანო ახლა ჭკუიდან
-გადადი მერე შენი ვის ეშინია?-გაიცინა ირონიით ქალმა და ნიკოლოზის ჭიქისკენ წაღებულ ხელს დაასწრო და თავად აიღო.-ამას მე გავტეხავ...აიიი უყურე...ხედავ?!-მოუქნია კედელს და ზედ შეაფშვნა ბროლის მაღალი ჭიქა.-უჰ მომეშვაა...
-არ ხარ ხო ნორმალური-დახლს იდაყვებით დაეყრდნო ნიკა და სახეზე ორივე ხელი ჩამოისვა თან ყველანაირად შეეცადა ტუჩის კუთხეში გაპარული ღიმილი დაემალა.
-ამას ეხლა მიხვდიი?!-წელზე ხელები დაიკრიფა მხრების სიგანეზე ფეხებგაჯგიმულმა ერგემლიძემ და ცხვირაბზუებულმა ზედმეტად ამაყად გახედა დათუნაშვილს რომელმაც თავი ვეღარ შეიკავა და გაეცინა.
-გიჟი ხარ...მოდი აქ!...-სკამიდან წამოდგა და მაგიდაზე დაარტყა ხელი-მოდი აქ ლიზა!
-რაიყო ??შემოგაწვა ჰორმონებიი?ზედმეტად დიდხანს უყურებ ჩემს ტრაკს? იდიოტო ...
-ლიზაა!!!
-რააა?!-იგივე ტონით გაიმეორა ქალმა.-იდი ნახუი!ხომ იცი რაც არის? ხოდა აბა კარგად-თითები დაუქნია და ტანის მიმზიდველი რხევით დაიძრა საძინებლისკენ.
-ახლა ამას მოვკლავ!-თავზე ხელი გადაისვა სიცილით ნიკამ-უეჭველი მოვკლავ...ლიზიკოო!!
მძიმე ნაბიჯებით გაემართა საძინებლისკენ და სახელური დაქაჩა.-ღმერთო ჩემო...კარები გააღე!
-მოხარშული წაბლიც გინდაა?
-ლიზა ბ@ოზის შვილი ვიყო შემოვამტვრევ...კარი გამიღე!
-არა!
-დედას შევეცი!-გამოსცრა დათუნაშვილმა და მთელი ძალით მიეჯახა კარებს...რომელსაც არ გასჭირვებია გახსნა და ორივე ფრთა ყურთამდე მოფრიალდა.საწოლზე მოკალათებული ერგემლიძე ირონიული ღიმილით უყურებდა გაცოფებულ დათუნაშვილს რომელიც მისკენ ველურივით გაიჭრა და ისე უხეშად დაახეთქა საწოლზე ქალს ყრუ ოხვრა წასცდა ბაგეებიდან.
-გინდა გამაგიჟო ხოო?!
-ხო...
-დედას შევეცი...შემომაკვდები!
-მიდი მერე რას ელოდები?! ავადმყოფო...
-რა თქვიი?!
-ავადმყოფი ხართქო რაიყო ყურთ დაგაკლდაა?
-ლიზა...-ქალს ზემოდან მოექცა და მაისურის ბოლოებში ისევ ჩაავლო ხელი-რატომ ჩაიცვი ეს დედააფეთქებული? ჯანდაბა ჩვეულებრივი სიფსიხე შეიძლება დამართო კაცს...ახლა ისე მთელი კვირა სკამზე დაჯდომისას ეს შენი უაზრო გამოხტომა ,რომ გახსენდებიდეს...
-ჯანდაბა...ნუ მემუქრებიი..-წამოიწია და ზემოდან მოქცეული მამაკაცი საწოლზე გადააგდო.-ნუ მემუქრები...
-არ გემუქრები ლიზიკო რაც იქნება იმას ვამბობ...ნერვებს მიშლის ეს შენი თვითკმაყოფილი სახე და თავხედი პირი...უკვე ნახევარ საათზე მეტი, რომ მეტლიკინება და აუშვა აფრები...
-ხოდა გამაჩუმე ბატონო ნიკოლოზ...-სანახევროდ მოჭუტული თვალებით ქვედა ტუჩი ვნებიანად გაილოკა ქალმა და ზედმეტად გამომწვევად გადაიძრო თავსზემოდან მაისური.დათუნაშვილს მზერაში სიამოვნების ნაპერწკლები აუკიაფდა და წამომჯდარმა სწრაფად მიიზიდა ქალი თავისკენ.მისი სახე ხელებსშორის მოიმწყვრდაი და გაღიმებული მისწვდა მის სავსე ტუჩებს...
-ახლა მხოლოდ შენი არომატი და სურნელი მექნება...
-ეს არ არის საკმარისი...-ამოვარდნამდე მისული გულისცემით და გახშირებული სუნთქვით მილულა თვალები ნეტარებისგან ქალმა.
-დასაწყისისთვის საკმარისზე მეტია ლიზ...-მის ტუჩებზე ამოიჩურჩულა და ყელის გავლით მკერდისკენ გადაინაცვლა სველი ტუჩებით წაეტანა ძუძუსთავებზე და ცალი ხელის მოქნილი თითებით კი ბიკინის ქვეშ შეუძვრა...საშოზე წრიული მოძრაობის შემდეგ ორი თითი ფრთხილად შეაცურა მის სიღრმეში და სიამოვნებისგან წელში გაზნექილ ქალს არეული მზერით ახედა.
-ჯანდაბა...ულამაზესი ხარ როდესაც ჩემს შეხებაზე ასე იგზნები...-ამოიხრიალა დათუნაშვილმა და ზემოთ აწეული გახსნილ ბაგეებზე ვნებიანად დააცხრა-ულამაზესი ხარ ლიზიკო...
-მაგიჟებ...-ამოიკრუტინა ქალმა და თავისკენ მიიზიდა-ჯანდაბა...კარგი... თუ გინდა ორი კვირა ვერ შევძლო სიარული
-რა თავდადებაა-ტუჩები არ მოუშორებია ისე გაიცინა ნიკამ.
-მხოლოდ შენთვის...
-უკვე მომწონს-სწრაფად დაგდო ზურგზე და მთელი ტანით დააწვა ზემოდან,ქალმა გრძელი ფეხები მჭიდროდ შემოხვია წელზე და თავდავიწყების მომლოდინემ სასიამოვნოდ ამოიკრუტუნა...ზედმეტად ფრთხილად შეაერთა მათი სხეულები ნიკამ-ოოოუ.. ჯანდაბა....-ამოიგმინა ნეტარებისგან და თვალებმიბნედილ ერგემლიძეს დააკვირდა.რომელმაც თვალები გაახილა და მზერა გაუსწორა...
-მჭირდები...
-ვიცი და შენთან ვარ.
-მინდა რომ სულ იყო...
-თქვენ მხოლოდ ინატრეთ ბატონო ნიკოლოზ.
-ღმერთოო...ძალიან მაგარი გოგო ხარ-ტუჩებზე შეეხო მამაკაცი...
-ახლა უბრალოდ ისე როგორც გინდა...გესმის? მინდა რომ მეტკინოს...უბრალოდ მინდა, რომ არ დამინდო-მამაკაცის სახე ხელებში მოიქცია და თვალი თვალში გაუყარა.
-გავაფრენთ?!
-ნამდვილად...-ამოიოხრა ქალმა. მტკივნეულად ძლიერი ბიძგისგან ამოხეთქილი კივილი კი ტუჩებს არ გასცდენია რადგან ერთი წამითაც არ ცრდილობდა კოცნის შეწყვეტას დათუნაშვილი.

* * *
თვალები არც გაუხელია ისე გადასწია საწოლის მეორე მხარეს ხელი და სიცარიელე, რომ დახვდა ერთიანად ჭყიტა თვალები.ოთახი მოათვალიერა და სწრაფად ამოიცვა იქვე მიგდებული საცვალი.ვანაში შესულმა პირზე წყალი შეისხა და მისაღებისკან გაემართა...წინა ღამის ნავაჟკაცარი გრაფინის ნატეხები სათუთად აეკრიბა ლიზას და იატაკიც მოწმენდილი იყო.
-ლიზაა?-მხრები აიჩეჩა და მეორე საძინებლისკენ დაიძრა-ლიიზ...სად ხარ?-კარები შეხსნა და სათუთად გასწორებულ საწოლს დახედა აბაზანაც შეამოწმა და ოთახის შუაგულში გაჩერებულმა თავზე გადაისვა ნერვიულად ხელი.შემდეგ მაღალ კარადას მივარდა და გამოხსნა.მოზრდილი სპორტული ჩანთა რომელიც ლიზას ნივთებით იყო სავსე თავის ადგილზე აღარ იდო.წამიერად მოვარდნილმა ელდამ სუნთქვა შეუკრა და მთელს სხეულში გაშალა თავისი იმპულსები...ქალი წასულიყო.სახეზე ჩამოისვა ორივე ხელი და სიმწრისგან გაეცინა...ელდა მრისხანებამ შეცვალა და გაცოფებული გამოვარდა ოთახიდან.
-სად დედისტყვნაში წახვედი შე პატარა ძუკნა?-კბილებს სიმწრისგან აჭერდა ერთმანეთს და ადრენალინ მოზღვავებულ ორგანიზმს ვერ იმორჩილებდა...ათრთოლებული მუხლები მოეკვეთა და სავარძელზე მოწყვეტით დაეშვა წონასწორობის აღსადგენად. გაურკვევლობაში მყოფი...სხეულში არეულ გრძნობას სახელს ვერ უძებნიდა და ეს აცოფებდა...წესით არ უნდა სწყენოდა...არ უნდა გაბრაზებულიყო და თავად უნდა დაემთავრებინა ყველაფერი...წესით უნდა გახარებოდა ლიზას თავისი სურვილით წასვლა მაგრამ, ვერანაირ სიხარულს და თავისუფლებას ვერ გრძნობდა.ბუნებით ეგოისტს არ ეთმობოდა და მის საკუთრებაში სურდა ყოფილიყო პატარა მეამიტი ქალი რომელიც ,ჭკუიდან შლიდა და არ აძლევდა წამით მოდუნების უფლებას.არ გრძნობდა სიხარულს...ხო ეს სიხარული ნამდვილად არ იყო ეს იყო ბრაზი...მოზღვავებული მრისხანება და ადუღებულ სისხლში მჩქეფარე ადრენალინი სურვილიდან გამომდინარე ადმდგარიყო და გაჩენის დღე ეწყევლინებინა ქალისთვის ვინც ესე გაიძვერულად გაუსხლტა ხელებიდან...ხო სანაპიროს ფხვიერი ქვიშასავით გაუსხლტა თითებს შორის.ტელეფონს დასწვდა და სწრაფად აკრიფა ერგემლიძის ნომერი: რამოდენიმე ზუმერის შემდეგ უპასუხოდ გაითიშა და ეს კი ნამდვილად პიკი იყო ფეხზე წამოვარდნილმა ბოლო ხმაზე იღრიალა და სავარძელი გამაყრუებელი ზათქით გადააბრუნა იატაკზე.
-შენი დედას შევეციი!!! მოგკლავ...ბო@ზისშვილი ვიყო მოგკლავ ერგემლიძე...მოგკლავ!-სწრაფად შევარდა ოთახში და ბრაზისგან აკანკალებული ხელებით გაჭირვებით ჩაიცვა ტანისამოსი.სახლის კარი ჯახუნით გაიკეტა და მანქანასთან მისულმა ღრიალით უპასუხა აწკრიალებულ ტელეფონს.
-რააა?!
-რა გჭირს?!-გიორგის გაოცებული ხმა გაისმა ხაზის მეორე ბოლოდან.
-შემეშვი!
-ნიკა...
-შემეშვი ამის დედაც!!!-მანქანაში ჩამჯდარმა ძრავი დაქოქა და ერთიანად მოსწყვიტა ადგილს ჯიპი.
-რა დაგემართა?
-ის პატარა ბოზანკალა გამეპარა...
-ვიინ?!
-ბებიაჩემი ლუდმილა გაპარულს საფლავიდან ეგ დედანატყნავი...რა ვინ შენ ხო არ გაგირეკია?! ლიზა გამეპარათქო და ახლა უნდა ვნახო და მაგ ლაწირაკს ენა ამოვგლიჯო პირიდან...
-დამშვიდდი...ნიკა მოდი აქ და ერთად მოვძებნოთ.
-ტვინს ნუ მიტყნავ გიორგი...შემეშვი!!მეტი საქმე არ გაქვს მიდი მიხედე და მე დამანებე თავი!!!-ტელეფონი გათიშა და გვერდით სავარძელზე მიაგდო.გიჟივით მართავდა საჭეს და არცკი ახსოვს რა სიჩქარით იმოძრავა გადატვირთულ მოძრაობაში.პიკის საათი იყო და ქალაქი სრულ ალიაქოთს მოეცვა.
ალეწილი სახით გადმოხტა ერგემლიძის სამსახურთან მანქანიდან და შესვლამდე შეეცადა ოდნავ მაინც დაემშვიდებინა დაწყვეტამდე მისული ნერვები.კარი შეაღო და უზარმაზარ დარბაზს მოავლო მზერა.კონსულტანტის უნიფორმაში გამოწყობილი ერგემლიძე ღიმილიანი სახით უხსნიდა მომხმარებელს რაღაც პროდუქტის შემადგენლობას.დარბაზში გამოჩენილი სახეარეული ნიკა არ გამოჰპარვია და შეეცადა ნერვიულობა დაეფარა...სახიდან ღიმილი არ მოუშორებია იცოდა სცენებს არ დაუდგამდა საზოგადოებაში.დარწმუნებული არ იყო მისი ფიცხი ხასიათიდან გამომდინარე მაგრამ,იმედი ჰქონდა .
-დამეხმარებით გოგონაა?-სახეზე ღიმილი აიკრა დათუნაშვილმა და ისე მიმართა მოხუც ქალთან მდგარ ლიზას.
-უკაცრავად ,მე არ მცალია და აი თამუნა მოგემსახურებათ...-დაიღვარა ღიმილად ლიზა და ნიკას მკვლელი მზერა დააიგნორა.
-კარგი მაშინ დაველოდები...
მოხუცი მალევე გაემართა სალაროსკენ და ლიზამაც დააპირა ეპიცენტრიდან გასხლტომა მაგრამ, დათუნაშვილის ცივმა ხმამ მიალურსმა ადგილზე.
-მოდი აქ!-ყბის ძვლები დაეძაბა მამაკაცს.
-ნიკა... მერე ვილაპარაკოთ...ახლა არ მცალია...ვმუშაობ!-შეეცადა ლიზა წყნარად მოეგვარებინა საქმე.
-ლიზიკო!-კისერზე გამომჯდარი ლურჯი კაპილარებით და ცივი მზერით გამოსცრა ნიკამ.და მკლავში სტაცა ხელი-სად გაიპარე გაიძვერასავით?
-ნიკა...
-გამოხვალ ახლა და ზუსტად ორი წუთი გაქვს, რომ ამიხსნა შენი საქციელის მიზეზები.თუ ვერ ამიხსნი ჩათვალე რომ.სერიოზულად დაგენძრევა...არ ვხუმრობ გეფიცები.
-არ მცალია!-ხელის განთავისუფლებას შეეცადა ლიზა.
- !!!-ფეხებზე დაიკიდა მომხმარებლებით სავსე დარბაზი დათუნაშვილმა და ისე იღრიალა ადგილზე შეხტა ერგემლიძე,რამოდენიმე წყვილი თვალი კი წამებში მიაშტერდა წყვილს-მ@კიდია! თავსგასულო ლაწირაკო.ამ წუთიდან ამ დედანატყნავ მაღაზიაში აღარ მუშაობ გამოადგი ფეხი!
-ნიკაა...
-ძალით წაგათრევ და ნამდვილად არ გამიჭირდება გამოადგი ფეხი...-კარისკენ უბიძგა და მათზე მიშტერებულ ხალხს გადახედა მრისხანე მზერით.-რას მომშტერებიხართ მეტი საქმე არ გაქვთ?-ცნობისმოყვარეთა ბრბოს ქარბორბალასავით გადაუარა ჩურჩულმა და მალევე მიუბრუნდნენ საკუთარ საქმეებს.
-რა სცენებს მიდგამ ვერ გავიგე?-ხელი გაინთავისუფლა ბრაზით აკანკალებულმა ლიზამ.
- დააყენე!-ზურგით ძლიერად მიახეთქა მანქანის კარზე ქალი და მთელი ძალით მიწოლილმა ძლიერად გააკავა ფერწასული.
-დღეიდან ,ისე იქნება როგორც მე მინდა...მე კი შენთან მინდა.მოგწონს ეს თუ არა...გესმის?შენთან მინდა ამის დედაც... თუ არ დააყენებ ტყავს გაგაძრობ ბ@ოზისშვილი ვიყო...
ლიზამ მზერა გაუსწორა და რამოდენიმე წამიანი თვალებში ყურების შემდეგ ჩაეცინა.
-კარგიი...
-ღმერთო როგორ მინდა მიგახრჩო!-ამოიოხრა დათუნაშვილმა და მაღალ კისერში ჩააფრინდა ქალს თითებით ოდნავ მოუჭირა და ჰაერის შესასუნთქად ერთმანეთს დაშორებულ ბაგეებზე ველურივით დაეტაკა.

* * *
- ლიზიკოო-შესძახა გაბადრულმა გიორგიმ და ქალი თბილად გადაკოცნა.-აქ რა ქარმა გადმოგაგდოო?!
-უსაქმურია და ჯობია იაროს პრაქტიკებზე გამოცდილებას შეიძენს.-სავარძელისკენ მიუთითა ნიკამ-მე ჩავალ ლადოსთან შენ აქ იყავი ან ვაბშე ვატოსთან გადი და ფოტოაპარატი წამოიღე რაღაც ვიპოვე საინტერესოვო დილას დამირეკა და მეც მოვალ.
-კარგი-თავი დაუქნია ქალმა.
-ყოჩაღი გოგო!!-წარბი ასწია ნიკამ და კოცნის იმიტაცია გააკეთა რასაც ქალის ღიმილი მოჰყვა პასუხად.
-ოჰ თავადოო!-მხარზე ღიმილით მიარტყა ხელი ლადომ დათუნაშვილს.
-აბა რა გვაქვს ვლადიმერ?
-ოოო... იმდენი რამ გვააქვს..-გაეცინა კაცს და მოზრდილი საქაღალდე ხმაურით დადო მაგიდაზე-ჯოლოგავას ძვლები განახოო?!
-რა ჩემს ყ@ლედ მინდა?!ანუ ჯოლოგავაა?
-წყალი არ გაუვა...ეგაა რაა...ძლივს გავგლიჯეთ ძაღლს თეძოს ძვალი ცოცხალი თავით არ უშვებდა პირს-გაეცინა ლადოს.
-ხოო ქალის ვაგინიდან აღებული ტოზოიდები და შენი ვალერიან ჯოლოგავას ნაცხი...ერთიმეორის იდენტური აღმოჩნდა...ახლა რამდენიც არ უნდა იხტუნაოს ბატონმა ვალერიმ მე არაფერი მიქნიაო ფაქტი სახეზეა... შპრიცით არავინ შეასხავდა მის სიმდიდრეს...
-ჯანდაბა...
-აბა თან როგორიი?
-ახლა მთავარი...ავთანდილ ჯოლოგავას ჩონჩხის დათვალიერებისას რაც აღმოვაჩინე ის არის, რომ მხრის ძვალი და ხერხემლის მალა რამოდენიმე ადგილზეა გაბზარული რაც ნამდვილად არ არის ახალი და სიკვდილამდეა ეგ დაზიანებები მიღებული...კისრის ფუძე ძვალიც დაზიანებულია.რაც აჩენს კითხვას ბატონი ავთანდილი მართლა თავისი სიკვდილით მოკვდა თუ, მოკლეს? საქმე უარესად ჩაიხლართა გვყავს ერთი ეჭვმიტანილი და მთავარია ეგ აალაპარაკო.მეტი არაფერი შემიძლია...რომ მოკვდები მე გაგჭრის ამის პირობას გაძლევ-ახარხარდა ლადო.
-ოჰ მამა ხარ რაა იუმორის...
-ვიცი ძმაო.
-კაი მადლობა.
სურათების დასტა ხმაურით დაუხეთქა სკამის საზურგეს მიყრდნობილ ჯოლოგავას წინ დათუნაშვილმა და სკამზე მოწყვეტით დაეშვა.
-აბა?- სურათები წინ დაუწყო და გაუღიმა.-გისმენ.
-გიკვირს?-ხმაში ირონია გაურია ჯოლოგავამ და ამრეზით დახედა ნახევრად შიშველ დისშვილს არეული მზერით ,რომ იყო გახვეუკი თმაში ჭაღარა შერეული მამაკაცის მკლავებში.-16 წლიდან ტყ@ნავს ამ ანგელოზს ბატონი თორნიკე...
-ამის დედაც...-წვერზე ჩამოისვა ხელები ნიკამ.-მამამისთან წევს ეს წაკლა?
-შესწორება-თითი ასწია ვალერიმ.-მამობილთან...
-გასაგებია...მოკლედ დედამოტყნული ოჯახი ხართ...
-მე რა შუაში ვარ ამ გარყვნილებასთან?-სახეზე გაკვირვება აეკრა ვალერის.
-შენი სპერმული უჯრედები გარდაცვლილი ქალის საკვერცხეში აღმოჩნდა და ხომ ვერ მეტყვი როგორ მოხდა ეგ?-
ჯოლოგავას მოულოდნელობისგან სახე მოერყა და წამებში გადაურბინა სახეზე ათასგვარმა ემოციამ.-გისმენ!შენი საქმე წასულია ვალერ...აქედან ვერ გახვალ იქნებ დროა ვითანამშრომლოთ?!
-ეშმაკმა დალახვროს!!-სახეზე ჩამოისვა ხელი ჯოლოგავამ.-დილით ვნახე...ხოო რა გიკპვირს?! ეტაპობრივად ვხვდებოდით და რათქმა უნდა პოლიტიკაზე ლაპარაკით არ შემოიფარგლებოდა ჩვენი შეხვედრა.
-მაგის ვის სჯერა?-გაეცინა ნიკას.
-დედაჩემი იყო ის ქალი...როგორ ფიქრობ საკუთარ დედას გავუხეთქე თავი ასე აუღელვებლად?-ხმა გაებზარა ვალერის.
-იქნებ შენმა მიგზავნილმა კაცმა გაუხეთქა აუღელვებლად? -თვალებო დააწვრილა ნიკამ.
-ეს დაიჭირეთ-სურათზე დააკაკუნა თითი ვალერიმ.-მის გამოსატყუებლად კი...ეს გამოიყენეთ.-მარიამს დაარტყა შუბლზე თითი.-ამ ნაბუშარის გამო თავს მოიკლავს ეგ ბებერი გარყვნილი...
-კარგიი...
-ამას თუ ჩაავლებ! ჩათვალე შიგ ათიანში გაარტყი გამომძიებელო!.-ორაზროვნად გაიღიმა ჯოლოგავამ და სკამზე შესწორდა.
-კარგიი...-სურათები წამოკრიბა მაგიდიდან ნიკამ და ოთახი სწრაფად დატოვა.

11
-ეჭვმიტანილის სტატუსით ვერ დავკიითხავთ ნიკოლოზ!...არაფერი არ გვაქვს ხელჩასაჭიდი მის წინააღმდეგ და ვისთან წევს რა ჩვენი საქმეაა?-ამოიოხრა გურამმა.
-უბრალოდ ხელი არ შემიშალო და მე ვიზავ რამეს.
-რამე სისულელე არ ჩაიდინო ნიკოლოზ.-გაფრთხილების მიზნით ხელი დაუქნია ცხვირწინ სამადაშვილმა.
-არაფერს არ ჩავიდენ და მომეცით საშუალება ან ჩემებურად ვიმოქმედო ან ,არა და რავქნაა?! დადექით და თქვენ გამოიძიეთ თუ ესეთი მაგრები ხართ...ორი კვირით არ ვიყავი და ერთი ნაბიჯით ვერ წაიწიეთ წინ რა დედისტყვნაა??..მაცადე გურამ.ან ისე იქნება როგორც მინდა ან, არა და სხვას გადააბარე ეს საქმე.
-ნუ იქცევი პატარ ბიჭივით!-მაგიდაზე ხელი დაარტყა გაბრაზებულმა გურამმა-თავს გაგივიდა რაღაც.
-პატარა ბიჭივით შენ იქცევი ეს დედააფეთქებული ამ განყოფილებაში დაბერდი თუ მარსიდან დღეს ჩამოფრინდიი?!-ხმას აუწია ნიკამაც-არ მინდა ეს კუდში დევნა და ყოველ წუთს ანგარიშის ბარება სად ჩავიჯვი და სად არა...მაცადე რაა...გურამ! უბრალოდ მაცადე.ხომ გინდა საქმე ბოლომდე მივიდეს?!
-მინდა მაგრამ არა კანონის დარღვევით!-ფეხზე წამოხტა გურამი-ეს ნაგავი...-სურათებზე აუკრა ხელი.-არაკანონიერად მოპოვებულია და ვერაფერში ვერ გამოიყენებ გესმის შვილოო?! ვერაფერში!!!!
-ეს ნაგავი...ზუსტად ის არის რაც იმ ძუკნას კუთხეში მიიმწყვრდევს..რომელ კანონზე მელაპარაკები ამის დედაც!!!
-ტონს დაუწიე! ნუ ღრიალებ...
-არ შემიძლია...იმიტომ, რომ ლიმონივით მწურავ...არ შემიძლია...ხელში არაფერი მაქვს...არაფერიი!! ამის დედას შევეცი...მაცადე ბ@ოზისშვილი ვიყო...უბრალოდ მაცადე!!! აქ კანონი მე ვარ...გავარტყი შენს კანონს...რა გიჭირავს ხელში კანონის დაცვით რომ მოქმედებ? ჩემი ყ@ლე
-ნიკაა!!!
-რაა?! რააა?! რაააა ამის დედაც...რააა?!-იღრიალა და წამში დაუბრუნდა ძველ გამომეტყველებას...დამშვიდდა და ტონს დაუწია.-მაცადე გურამ...ორ კვირაში..მაქსიმუმ ორ კვირაში ამ საქმეს თუ ვერ გავხსნი ჩემი კარგიცმოვტყან მივდივარ...განცხადებას დავწერ და წავალ გესმის?!
-კარგი-სავარძელს დაუბრუნდა გურამიც.-რას აპირებ?
-მოვიფიქრებ რამეს-სიგარეტს მოუკიდა დათუნაშვილმა
-ნიკა...
-ეეე ნუ შემეცი რაა...არადა შენც მშვენივრად ეწევი ამ დამპალ კაბინეტში...რა დედისტყვნაა ბარემ სუნთქვაზეც დამიყენეთ მრიცხველი იბიომატ!-წამოხდა და ხმაურით გაიხურა კაბინეტის კარები გაცოფებულმა დათუნაშვილმა.-არ მოწიო...არ დალიო...ბოზებშიც არ ვივლი დედასშევეცი...
ბუზღუნებდა და სწრაფი ნაბიჯით მიიწევდა დერეფნისკენ.
-ნიკაა!-გიორგი გაეკიდა ფეხდაფეხ.
-ეხლა შენც არ მომიტყნა ტვინი თუარა შუბლს გავიხვრეტ უნამუსო ვიყო...
-რა მოხდა?-გაეცინა ლაღიძეს და განყოფილების ეზოში...მერხზე ჩამომჯდარ მეგობარს მიუჯდა გვერდში...
-თავისუფლად მოქმედების საშუალებას არ მაძლევს და ესე კანონი, კანონი და იყავით და იფხანეთ კანონის შემხედვარეებმა ყ@ვერები..
-რა უნდა?
-აუ არვიცი მაცადე რა ვფიქრობ...წავალ გავივლი.
-და ლიზა...
-რა ლიზა?!-მანქანისკენ დაძრული შემობრუნდა მეგობრისკენ.-რადროს ლიზაა გიორგი კარგი რაა...რა სჭირს ლიზას?
-არაფერი კარგი ჰოო...
-ამის დედაც ...უხ ამის დედაც...-ამოიღმუვლა განრისხებულმა და მანქანის საბურავს მიარტყა ფეხი სიმწრისგან .შემდეგ უხეშად გამოგლიჯა კარები და სავარძელზე მოთავსებულმა ისე მოსწყვიტა ადგილს მანქანა კარი გზაში მიიჯახუნა.

* * *
მანქანაში იჯდა საჭეზე ხელებ დაწყობილი და გამალებით ფიქრობდა საიდან დაეწყო...პირდაპირ მარიამ არეშიძეს დასდგომოდა თავზე თუ კერ ადვოკატი მოენახულებინა?გურამი მართალი იყო ეჭვმიტანილის სტატუსით ვერ მიიყვანდა დაკითხვაზე...ისე გასაუბრებით კი ხმის ამომღები ნამდვილად არ იყო.განავლის კასრში იჯდა და გრძნობდა როგორ ნელ- ნელა ივსებოდა ეს კასრი...ერთი შეხედვით ხომ არაფერი მაგრამ ამ დროს ყველაფერი იყო...მთელი ოჯახი ეჭვმიტანილი იყო და ამავდროულად ყველას რაღაც ალიბი ჰქონდა ...დაწყებული იქიდან რომ ქალბატონი ჯოლოგავა დედა იყო და ამის დედაც...დედას თუ გაიმეტებს ადამიანი ეგ უბრალოდ წარმოუდგენლად მიაჩნდა.თუმცა, მეორე მხრივ გაუმაძღარი და ამბიციური...შესაბამისად გაბოროტებული კაცი რას არ იზამდა...საკუთარ დედას კი არ მოკლავდა მკვდარს ამოთხრიდა საფლავიდან და ხელმეორედ მოკლავდა.აწკრიალებულმა ტელეფონმა მიიქცია ფიქრებში გართული დათუნაშვილის ყურადღება.. ეკრანზე გამოსახულ უცხო ნომერს შუბლშეჭმუხნულმა დახედა და სწრაფად გადაუსვა სენსორს თითი.
-გისმენთ?
-გამარჯობა...დათუნაშვილს ვესაუბრები?-ხაზის მეორე ბოლოს ახალგაზრდა ქალის ხმამ ეჭვით იკითხა და პასუხის მოლოდინში წამიერმა დუმილმა დაისადგურა.
-დიახ?
-მე ანდრონიკაშვილის დავალებით გირეკავთ...შეგიძლიათ 5 წუთი დამითმოთ და სადმე შემხვდეთ?
-რახდება?
-ამას ადგილზე გაიგებთ.
-კარგიი-ტუჩები დაბრიცა უკმაყოფილოდ ნიკამ-სად მოვიდე?
-სადმე..სადაც ნაკლები ხალხმრავლობა იქნება.
-კარგიი-ჩაეცინა ნიკას-ესეთი ადგილი თქვენ მითხარით.
-ნუცუბიძეზე 112 თეფშთან გელოდები ოც წუთში.-პასუხს არ დალოდებია ქალი ისე გათიშა ტელეფონი.ნიკამ გაოცებულმა დახედა მობილურს და ძველ ადგილს დაუბრუნდა.ვაკის პარკთან იყო და ნუცუბიძეზე მისასვლელად ნამდვილად არ დასჭირდებოდა 20 წუთი.სწრაფად დაძრა ადგილიდან მანქანა და თამარაშვილის ქუჩით მეტრო დელისისკენ დაიძრა.თითქმის ათ წუთში უკვე თეფშთან იდგა და თბილისის ხედს გადაჰყურებდა მანქანის კაპოტს მიყრდნობილი.ვერცხლისფერი "cls" რომ ამოუდგა მის ჯიპს გვერდით და გაღებული კარიდან ჯერ ფეხები გამოჩნდა ლურჯი ჯინსის ტოტები და "კონვერსის" კედები.შემდეგ კი ,მთელი ტანით გადმოვიდა.მაღალი დაახლოებით 178 სმ-ს გამხდარი,ახალგაზრდა გოგონა....გაშლილი შავი თმით და ცხვირზე დაკოსილი "ლენონებით" დახეულ ჯინსზე, განიერი უმკლავენო მაისური ეცვა..რომელიც, აქა- იქ ამოხეული იყო...აშკარად დიდი მოდის მოტრფიალე გახლდათ.მსხვილი ტუჩები მუქი შინდისფერი ტუჩსაცხით შეეღება და ორივე ხელის თითებზე ვერცხლის რგოლები ეკეთა უხვად.ნიკამ თავით ფეხამდე შეათვალიერა გოგონა და სათვალე მოიხსნა.
-გამარჯობა...პუნქტუალური ყოფილხარ-გაიცინა გოგონამ და ფითქინა კბილები გამოაჩინა.
-ხო ხანდახან ხდებახოლმე...-ჩაეცინა დათუნაშვილს და მანქანის კაპოტზე მიყრდნობილმა მკერდზე გადაიჯვარედინა ხელები და მის წინ გაჩერებულ ქალს ნახევრად მოჭუტული თვალებით დააკვირდა რომელშიც დიდი ინტერესი იკითხებოდა.
-აჰ..მე კატო ანდრონიკაშვილი ვარ-გაარკვია გოგონამ ვინაობაში, სათვალე ზემოთ ასწია და თმაზე დაიმაგრა.მამაკაცს კი დიდი ლურჯი სფეროები შეანათა.
-ოჰოო...-გაეცინა ნიკას...-ჩემი სახელი და გვარი კი იცი კატო და აბა გისმენ რამ შეგაწუხა?
-მამა დაიკარგა-ხმა გაებზარა ქალს და ამღვრეული თვალები აარიდა დათუნაშვილს.
-რა ქნაა?!-ღიმილი სახეზე შეეყინა ნიკას.
-გუშინწინ სამსახურიდან არ დაბრუნებულა და როდესაც მოვიკითხეთ აღმოჩნდა, რომ იმ დღეს საერთოდ არ გამოჩენილა განყოფილებაში.-ლოყაზე ჩამოგორებული ცრემლები ხელისგულებით შეიმშრალა კატომ.
-ამის დედაც!!-სახეზე ნერვიულად ჩამოისვა ხელი ნიკამ.
-არავინ დაგვკავშირებია...მისი ტელეფონიც გამორთულია...ვიფიქრეთ გამოჩნდებოდა მაგრამ...-ხმა ჩაუწყდა ქალს ..
-ძალიან ვწუხვარ...დამშვიდდი...ვიპოვით.
-ერთი სიტყვით-ჰაერი ღრმად შეისუნთქა კატომ და მზერა გაუსწორა.-მის მაგიდაზე მოზრდილი კონვერტი დაგვხვდა რასაც აწერია, რომ თუ არ გამოჩნდება თქვენ გადმოგცეთ.
მანქანისკენ შეტრიალდა გოგონა და უკანა სავარძლიდან მოზრდილი კონვერტი გამოიღო და დათუნაშვილს გაუწოდა.რომელსაც გაკრული ხელით ეწერა..."ჩემი გაუჩინარების შემთხვევაში ეს კონვერტი გადაეცით თბილისის მთავარი საგამომძიებლო განყოფილების უფროს გამომძიებელს, ნიკოლოზ დათუნაშვილს!" იქვე ეწრეა ნიკას ტელეფონის ნომერიც.
ნიკამ სწრაფად გახია კონვერტი და შიგ ჩაიხედა სადაც ორი საშუალო სისქის წითელი საქაღალდე და ერთიც პატარა მეხსიერების ბარათი იდო.ყველაფერი მანქანის კაპოტზე გადმოაყირავა და საქაღალდეები გადაფურცლა...ხარჯთაღრიცხვები,შემოსავალ გასავლის ფურცლები...რამოდენიმე ჯანმრთელობის ცნობა...და კიდევ უამრავი საბუთი იყო რასაც კარგად ჩაჯდომა და გაცნობა ესაჭიროებოდა.საქაღალდეები კონვერტში დააბრუნა.მეხსიერების ბარათი კი თითებსშორის მოიქცია და ცოტახანს ჩაფიქრდა...შემდეგ ისიც საქაღალდეების გზას გაუყენა და გვერდით მდგარ ქალს გახედა რომელსაც, ნიავი გაშლილ თმას უფრიალებდა და სახეზე ეცემოდა რამოდენიმე ურჩი კულული.
-რამე იცი ამ საქმის შესახებ?
-ერთადერთი რაც ვიცი მამა აქტიურად აგროვებდა კომპრომატებს ჯერ ისევ ავთანდილ ჯოლოგავას სიცოცხლეშივე...-თმა გრძელი,თლილი თითებით გადაიწია სახიდან ქალმა.
-შენი აზრით მამაშენის გაუჩინარება ჯოლოგავას საქმეს უკავშირდებაა?-ეჭვით იკითხა ნიკამ.
-დარწმუნებული ვარ...ის კაცი...ის კაცი მოვიდა ერთხელ-სახე დამანჭა კატომ.
-ვინ კაცი?-შუბლი შეკრა დათუნაშვილმა.
-არ ვიცი...ჭაღარა ,გამხდარი კაცი იყო სათვალით...უსიამოვნო ცივი მზერა ჰქონდა და ისე ირონიულად მიყურებდა...მაგიტომ დამამახსოვრდა ასე...თავი ისე ვიგრძენი როგორც ,რაღაც გასაყიდმა ნივთმა...დაახლოებით ნახევარი საათი საუბრობდნენ კაბინეტში ის და მამა...შემდეგ წავიდა და მამას წაშლილი სახე ჰქონდა .მისი წასვლის მერე კაბინეტში შეიკეტა და თითქმის დილამდე არ გამოსულა იქიდან.
- კიდევ რა შეგიძლია მითხრა?
-არაფერი...-თავზე ორივე ხელი შემოიწყო ქალმა...-გეფიცები არაფერი ვიცი მეტი...მე აქ ვცხოვრობ..შესაბამისად კვირაში ორი დღე ვახერხებ იქ ჩასვლას..ვმუშაობ და ვსწავლობ...ჯანდაბა...-ნიკაპი აუკანკალდა ანდრონიკაშვილს-ცოცხალი იქნებაა?!
-ჰეი...ჰეი...-მამაკაცმა ნიკაპზე მოჰკიდა თითები და სახე ააწევინა თვალებამღვრეულ ქალს.-უბრალოდ დამშვიდდი ხოო...ვიპოვით...ყველაფერი კარგად იქნება კატო...დამიჯერე.
-ვნერვიულობ-სახეზე ხელები აიფარა ქალმა.
-ვერ გეტყვი არ ინერვიულოთქო მაგრამ...მინდა ,რომ არ ინერვიულო.ყველაფერი კარგად იქნება დამიჯერე..ახლა უბრალოდ დაჯექი მანქანაში,წადი სახლში და დამშვიდდი.შეძლებ საჭესთან დაჯდომას?
ქალმა თავი უსიტყვოდა დაუქნია.
-ფუ ამის დედაც...-ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი დათუნაშვილმა და მკლავზე ხელი ფრთხილად მოჰკიდა.-წამოდი მე წაგიყვან!
საბუთები აიღო,თავისი მანქანის კარი პულტით ჩაკეტა და მერსედესისკენ დაიძრა.ქალს დაეხმარა მგზავრის სავარძელში მოთავსებაში და თავად სწრაფად მიუჯდა საჭეს.-სად ცხოვრობ?
-პლეხანოვზე....
-კარგი.-გასაღები გადაატრიალა და ძრავი ჩართო...უკან სვლით გავიდა ცენტრალურ გზაზე და საჭის სწრაფი შეტრიალებით მანქანას მსუბუქად შეუცვალა მიმართულებე შემდეგ კი სიჩქარის პედალს თითქმის ბოლომდე დააწვა და საბურავების შიშინით გაეცალა ნუცუბიძის მიმდებარე ტერიტორიას.

* * *
თითქმის დილამდე ენთო განყოფილენის მეორე სართულზე დათუნაშვილი ლაღიძის კაბინეტში შუქი და დილამდე მუშაობდნენ მაგიდაზე დახვავებული ყავის ცარიელი ფინჯნების გარემოცვაში ბიჭები.კარგად ემუშავა გამომძიებელ შიო ანდრონიკაშვილს ,მთელი წლების ნაგროვები ინფორმაცია იყროდა ამ ორ საქაღალდეში თავს...ჯოლოგავას შავი ფულის შემომავალ გამავალი გზები..ტვირთის შემოზიდვის ხარჯთაღრიცხვები...ამ საქმეში გასვრილი ხალხის სახელები და გვარები მათ შორის ფიგურირებდა ქალაქის გადამდგარი მერის ქართლოს გაფრინდაშვილის სახელიც რომელიც, თურმე არანაკლებ აქტიურად იყო ჩართული ამ უკანონო ქმედებებში.ჯოლოგავას ჯანმრთელობის ცნობა...მისი გარდაცვალების ცნობა და ექსპერტიზის ყალბი დასკვნა..იქვე იყო ორიგინალიც რაშიც ეწერა, რომ გარდაცვლილ ავთანდილ ჯოლოგავას დაზიანებული ჰქონდა კისრის ფუძე ძვალი რამაც გამოიწვია მისი უეცარი გარდაცვალება.ასევე იყო ეკატერინე ჯოლოგავას დაბადების მოწმობის ასლი სადაც ეწერა, რომ ქალბატონი ეკატერინე ვინმე მანანა ჩაჩიბაიას და ავთანდილ ჯოლოგავას შვილი გახლდათ.საქაღალდეში ინახებოდა ჩაჩიბაიას გარდაცვალების ცნობა მის ექსპერტიზასთან ერთად და კიდევ უამრავი საჭირო და საინტერესო საბუთები რაც ნამდვილად ნაბიჯით კი არა მოზრდილი ნახტომით წასწევდა წინ საქმეს.ბოლოს მეხსიერების ბარათამდეც მიაღწიეს და მაგიდასთან დახრილმა გიორგიმ როგორც იქნა მოათავსა დრომოჭმულ ქეისში ბარათი.
-გამოსაცვლელია ეს დენიკინისდტოინდელი ჯართი...
-რას იზამ ძმაო განყოფილებას არ ჰყოფნის სახსრები ახალი ინვენტარის შესაძენად -ირონიულად გაეღიმა ნიკას და ეკრანს მიაშტერდა.
-ჩაირთო?! დედაც მ@ოვტყან...ალილუიააა!!-გაიცინა გიორგიმ და კომბაინივით ახმაურებულ ქეისს დახედა ამრეზით.რამოდენიმეწამიანი წვალების შემდეგ როგორც იქნა ეკრანის ბოლოში გამოჩნდა საქაღალდე რომელშიც ,სამი რამოდენიმე წუთიანი ვიდეო შეენახა პატრონს.ნიკამ მაუსი მოიძია და ერთ -ერთ ვიდეოს მისცა სტარტი.
-ეს რა ჯანდაბაა?!-თავზე გადაისვა ხელი ლაღიძემ და ეკრანზე გამოსახულ ქალისა და მამაკაცის ცეცხლოვან სცენებს დააკვირდა-პორნო გაგვიჩითა ჯიგარმაა?!
-რა პორნო შე ს@ირო აბა კარგად დასკვირდი ვინ არიან?-შეუღრინა ნიკამ.
-მაგის დედაც !ეს ის მოკლული ქალი და ჯანდაბააა...ჯოლოგავას მეცნიერი სიძეე?!-პირი დააღო გიორგიმ
-დაინახე შეენ...თურმე არცისეთი მეამიტი და უბიწო ყოფილა ეს ჩვენი ქალბატონი-გაეცინა ნიკას და ოხვრა კრუსუნში მყოფთა ვიდეო სწრაფად გამორთო.
-აბა შემდეგი ვნახოთ რაარის??...-მომდევნო ვიდეო ჩართო და თვალებგაფართოებულნი უყურებდნენ იქ დატრიალებულ სცენებს.შემდეგ კი სწრაფად წამოიჭრა ფეხზე დათუნაშვილი და მობილურს დასწვდა.რამოდენიმე ზარის შემდეგ როგორც იქნა გაისმა გურამის ნამძინერევი ხმა.
-რაიყო?
-დაპატიმრების ორდერი მჭირდება ბატონო პროკურორო...
-ვის იჭერ?-ხმა შედარებით ომახიანი გაუხდა სამადაშვილს.
-თორნიკე არეშიძეს!
-მაგის დედაც...
-მეც მაგას არ ვამბობ? რავქნა დაგელოდო თუ?...
-მოვდივარ...

* * *
მეცნიერ თორნიკე არეშიძის დაპატიმრებას მშვიდად არ ჩაუბლია. კოღოებივით შემოსეული ჟურნალისტები ცხვირში თხრიდნენ მიკროფონებს ნიკოლოზ დათუმაშვილს და უტეხად მოითხოვდნენ განცხადება გაეკეთებინა.თავად თორნიკე კი შეშლილივით სახეზე აკრული ღიმილით ძალიან არასერიოზულად იქცეოდა...იცინოდა იგინებოდა,ერთ პოლიციელს სახეშიც კი შეაფურთხა თავად მის წინ გაყინული სახით ასვეტილ დათუნაშვილის მაღალ სხეულს გამომწვევი ღიმილით ახედა და ენის ტრიალს მოჰყვა პირში.მის ზურგსუკან ეკატერინე ჯოლოგავა გაყინული სახით იდგა და ხმას არ იღებდა ისევ ისეთი მედიდური იერი გადჰფენიდა სახეზე...მოშორებით კი თავად მარიამ არეშიძე იდგა და დათუნაშვილისთვის თვალი თვალში გაეყარა...ბოლოს გაეღიმა გამომწვევად, შეტრიალდა და ტანის ზედმეტად ვულგარული მიხვრა მოხვრით გაუჩინარდა.ნიკამ კი მზერა მეცნიერზე გადმოიტანა და სახეზე ირონია აეკრა.
-ბატონო თორნიკე! მაშ ასე ...თქვენ დაპატიმრებული ხართ თქვენი სიმამრის ბატონი ავთანდილ ჯოლოგავას მკვლელობის ბრალდებით.გაითვალისწინეთ, ყოველი თქვენი ნათქვამი სიტყვა ან ქმედება ,გამოყენებული შეიძლება იქნას სასამართლოში თქვენსავე საწინააღმდეგოთ.
-წადი შენიც...-ენის წვერით ტუჩები გაილოკა მეცნიერმა და ხელბორკილ დადებულ მაჯაზე ძლიერად ჩავლებულ დათუნაშვილის თითებს ამრეზით დახედა.
- მეც ძალიან მიხარიაა!-კბილებში გამოსცრა ნიკამ და პოლიციის მანქანისკენ თითქმის თრევა თრევით მიიყვანა.
მთელი განყოფილება თავზე დაიმხო არეშიძემ თავისი თეატრალური გამოსვლებით და ლანძღვა გინებით.იმუქრებოდა, რომ ამას ყველას მწარედ აზღვევინებდა...აქ დიდხანს არ აპირებდა ყოფნას და რაც მთავარია, ადვოკატის გამოჩენამდე არავისთან ლაპარაკი არ უნდოდა.
-დაურეკეთ მაგის დედამოტყნულ ადვოკატს და ცხვირიდან ძმრად ადინეთ რაც კი რამ ცოდვა ჩაუდენია.!-კბილებში გამოსცრა სამადაშვილმა.
-მოვიდა უკვე...ზედმეტად პუნქტუალური აღმოჩნდა.-გაეცინა გიორგის და აწკრიალებულ ტელეფონს დახედა-ხო ლევან? რამოხდა? კარგიი გამოვდივართ.
ტელეფონი გათიშა და დათუნაშვილს მიუტრიალდა.-ჯერ ყველაფერი არ დამთავრებულა მეგობარო მთავარი წინ გვაქვს-მხარზე დაგკრა ხელი...-ცხედარი იქნა ნაპოვნი სანაპიროზე, მცხეთისკენ და წინასწარი დათვალიერებით გვამი გამომძიებელ შიო ანდრონიკაშვილს ეკუთვნის.

* * *
-ეგ ფსიხიაა-მორგში მაგიდაზე დასვენებულ მამაკაცის სხეულთან დახრილიყო ლადო და მოპირდაპირე მხარეს მდგარ სამედიცინო ხელთათმანებ მორგებულ დათუნაშვილს ელაპარაკებოდა.-ამით ისარგებლებს...ციხეში არავინ ჩასვავს ფსიქიატრიულში უკრავენ თავს...
-და თუ დავამტკიცე ,რომ თამაშობს?-მისცვალებულის თავი გვერდით გადააბრუნა ნიკამ და ყელზე სიბრტყეზე დატყობილ სილურჯეს დააკვირდა.-იგივე ხელწერაა რაც დანარჩენ ორ გვამზე.
-ვერ დაამტკიცებ...ზედმეტად გაიძვერაა...-ლადოც სილურჯეს დააკვირდა-ხო ქამარი...შეშლილი სერიული მკვლელიი...
-ეგ სამწუხაროა-ღრმად ჩაისუნთქა ნიკამ-ამოთხრილი თვალები... პირს გაუღებ და სიურპრიზიიი...-ძლიერად ჩასჭიდა ყბაში ხელები ნიკამ და პირი გააღებინა-ენა არ აქვს...კოლექციონერია მემგონის...მაგრამ ,ქალისთვის არ ამოუჭრია ენა...კბილებს აგროვებს სავარაუდოდ.
-ხოო ეს სამაგიეროს გადახდას უფრო ჰგავს.მაგალითად: ვინც ალაპარაკდა დაკარგა ენა...
-დედას შევეცი...
-ჯერ გაიგე ვინაა დედამისი-გაიცინა ლადომ.
-ხოო ეგ მართალიაა...
-ახალი მოსაწევი არაფერი შემოსულაა?-გაიცინა ექსპერტმა.
-ნუ გაატრაკე...მე რომ მაგას ვერ დამცინცლავ ხო იციი?-ცალ ხელზე ხელთათმანი გაიძრო დათუნაშვილმა და სიგარეტს მოუკიდა-ხმა არ ამოიღო თუარა ენას ამოგაჭრი ვლადიმერ-სამედიცინო იარაღებთან დადებულ ლანცეტს დასწვდა ნიკა და მოუღერა.
-არ ვიღებ...მივეჩვიე.-გაიცინა ლადომ და ხელები ასწია დანებების ნიშნად-სრულ დასკვნას საღამოს მოგართმევ, წინასწარი დათვალიერებით იგივეს თქმა შემიძლია რაც ლოთი თენგიზას შემთხვევაში იმის გამოკლებით, რომ ამისი ღვიძლის მდგომარეობა ჯერ არ ვიცი.
-კაი ,წავედი მის ოჯახს უნდა შევხვდე...რასაც ვერ ვიტან-სახე დამანჭა დათუნაშვილმა და გახდილი ხელთათმანი მიცვალებულზე მიაგდო.
-ნაგვის ყუთი სად დევს ?თვალებში რაზვალი გაქვს?!-იყვირა ლადომ.
-შენთან უფრო ახლოსაა...
-ნუ გაატრაკე...
-ჯიგარი ხარ-გაეცინა ნიკას და აქოთებული მორგი სწრაფად დატოვა.სადაც სიკვდილის მძიმე სუნი და უსიამოვნო აურა ტრიალებდა.
* * *
გაიძვერა ადვოკატის დახმარებით, თორნიკე არეშიძე ფსიქიკურად აშლილად სცნო გამოძიებამ და წინასწარი დაკავების საკნის მაგივრად მისი ფსიქიატრიულ კლინიკაში განთავსება გადაწყვიტა.გამოძიება ისევ ჩიხში შევიდა, სამაგიეროდ მიცვალებულები ემატებოდნენ მორგს.იდგა დათუნაშვილი ანდრონიკაშვილის საფლავთან მოშორებით და სამგლოვიარო პროცესიას ადევნებდა თვალს.უამრავი ხალხი მოსულიყო გორის დაფასებული პოლიციელის დაკრძალვაზე...სახელმწიფო გიმნის თანხლებით დიდი პატივით დაკრძალეს შიო ანდრონიკაშვილი და შინაგან საქმეთა მინისტრმა დროშასთან ერთად ,მის ქვრივს ვახტანგ გორგასლის მესამე ხარისხის ორდერიც გადასცა.უყურებდა ამ ფარსს დათუნაშვილი და სხეულში ერთიანად ადუღებულ მრისხანებას ძლივს იკავებდა გარეთ, რომ არ გადმოეფრქვია.მისი მზერა ანდრონიკაშვილის ქვრივის გვერდით მდგარ სუსტ ,სხეულზე შეჩერებულიყო რომელიც ტირილისგან ჩაწითლებული თვალებით ,ძაძებში გახვეულიც კი ულამაზესი იყო და მის დიდრონ ლურჯ სფეროებში იმედგაცრუებული და სევდა აღრეული ათასგვარი გრძნობა იკითხებოდა.მართლა გლოვობდა გარდაცვლილ მამას და სულ ფეხებზე ე@კიდა მისი სიკვდილოს მერე დაფასება...მას მამა აკლდა, და არაა პოლიციელი. რომელიც თავის დროზე არც იმდენად კარგი პოლიციელი იყო როგორადაც ტელევიზიების ფერადი ეკრანიდან ლაპარაკობდნენ მასზე.კატო ანდრონიკაშვილმა ხელისგულებით შეიმშრალა სახეზე ღვარად დადენილი ცრემლები და დათუნაშვილს თვალი თვალში გაუყარა.ეს რამოდენიმეწამიანი მზერით კონტაქტი საკმარისი აღმოჩნდა ნიკოლოზისთვის ყელში გაჩხერილი ბოღმის ბურთი გაჭირვებით რომ გადაეგორებინა კისერში.ნერვებისგან ათრთოლებული ხელებით მოუკიდა სიგარეტს და იმ წამს ტელეფონზე შემოსულ შეტყობინებას დახედა.„ 8 საათზე სასტუმრი "მყუდრო სახლში" გელოდები.ხომ გინდა გაიგო სიმართლე?!"
* * *
ზუსტად რვა ხდებოდა სასტუმროს ფოიეში დათუნაშვილის მაღალი სხეული, რომ გამოჩნდა.ინტერესით მოათვალიერა საოჯახო სასტუმროს ტიპის დაწესებულება და ბუხართან მდგარ სავარძელში,გრეის 50 ელფერის კითხვაში გართულ ასე 50 ოდე წლის ტანსრულ ქალთან გაემართა.რომელმაც წიგნი დახურა, სანიშნედ ცერი დატოვა დახურულ წიგნში და მამაკაცს წარბაწეულმა ახედა.თავით ფეხამდე შეათვალიერა შემფასებლური მზერით და წამწამების ფახულით გაუღიმა.
-გისმენთ?
-გამარჯობათ-ღიმილად დაიღვარა დათუნაშვილი თუმცა ,გონებაში ჯერ საკუთარ თავს აგინა და შემდეგ მარიამ არეშიძეს.ეს ტანსრული ჰორმონებაშლილი ქალიც ზედ მიაყოლა და ხმამაღლა კი თქვა:-მელოდებიან
-აა ის ახალგაზრდა ქალიიი...ოოო კარგი არჩევანიაა-ბოლო ფრაზა დაბალხმაზე ჩაილაპარაკა თავისთვის და მაგიდაზე გადაშლილ ასფურცლიან დავთარში ჩაიხედა-მარიამი? მეასე ნომერშია...მეორე სართულზე დერეფნის ბოლოში ტკბილო ..
-ღმერთოო...-თვალები მობეზრებით აატრიალა ნიკამ და გაეცინა-მადლობაა...
სწრაფად აირბინა კიბეები და დერეფანს დაუყვა.თეთრად შეღებილ კართან შეჩერდა და ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი...შემდეგ კი მიაკაკუნა და დაელოდა.კარი მალევე გაიღო და ზღურბლზე მოკლეე...ყვითელ, ყვავილებიან სარაფანში გამოწყობილი მარიამ არეშიძე გამოჩნდა.
-შემოდი!-გვერძზე გაიწია და კარში გაჩერებული მამაკაცი შეატარა.ნიკამ ოთახი მოათვალიერა...საკმაოდ კომფორტული ნომერი აღმოჩნდა. ღია ფერის კედლებით...ფანჯარაზე დაშვებული ჩალის ჟალუზით...კედელზე საშუალო ზომის პლაზმური ტელევიზორით და მოზრდილი ხის საწოლით რომლის ბოლოშიც , სათუთად მიეფინათ სააბაზანოს ხალათები და სუფთა პირსახოცები. კუთხეში ორი სავარძელი იდგა შუაში, შუშის მაგიდით რომელზეც საყინულეში მოთავსებული შამპანიურის ბოთლი და ორი მაღალფეხიანი ფუჟერი იდგა.სავარძელზე დაეშვა ნიკა და კარს ზურგით მიყრდნობილ მარიამს გახედა.
-აბა ,გისმენ...-ყბის ძვლები დაეჭიმა მამაკაცს.
-არ დავლიოთ?-მაგიდისკენ დაიძრა მარიამი და შამპანიურის ბოთლს წამოავლო ხელი-გახსნიი?
-მარიამ!-ცივად გამოსცრა მამაკაცმს,ბოთლი ჩამოართვა და საყინულეში დააბრუნა.-როგორც მახსოვს აქ სალაპარაკოდ მომიყვანე...ხოდა გისმენ.
-რა სულსწრაფი ხარ?-გაიცინა გამომწვევად ქალმა და ენის წვერით წითლად შეღებილი ქვედა ტუჩი გაილოკა.
-ვაბშე არ აღმაგზნებს-ზიზღით ჩაიცინა ნიკამ.
-ოჰოო...-საწოლზე დაეშვა მარიამი.-რისი მოსმენა გინდა ნიკ?
-შენ უკეთ იცი მარ...-მისივე ინტონაციით გაიმეორა მამაკაცმა.
-ჯანდაბა-გაეცინა ქალს...-იციი? დანახვის წუთიდან მომეწონე...
-რა საინტერესოაა?-იდაყვით მაგიდას დაეყრდნო ნიკა და თავი ხელზე ჩამოაყრდნო.
-ხოო...რაღაცნაირი ხარ-ცხვირი შეჭმუხნა ქალმა-სექსუალური...ვნებიანი...არის შენში რაღაც ისეთი ქალს ერთი შეხედვისთანავე, რომ აკარგვინებს თავს...მერე რა მოხდა იციი? ჯანდაბა...-გაეცინა მარიამ-იმ დებილმა მაგდამ, დაწვრილებით მოყვა როგორ გაჟიმე...ღმერთოო... დეტალებში ნიკაა...დაჟე, ისიც კი თქვა რამხელა და რა მკვრივი ას@ო გაქვს...-ტუჩებზე ენა გადაიტარა ქალმა-ხოო..მოყვა როგორ ეფერებოდი მკერდზე...როგორ გაგიკეთა ...როგორ შეუდე და ჟ@იმავდი...ჯანდაბა ეს რას ნიშნავს იციი?! მაშინ როდესაც ტიპი ესე მაგრად დაგევასა და შენი საუკეთესო დაქალი გეუბნება რამდენად მაგარია ის სექსში?!...
-რა ყ@ლეობას ლაპარაკობ?!-კისერზე სიბრაზისგან ძარღვები გამოებერა დათუნაშვილს.
-საერთაოდ არ არის ეს სისულელე...-ფეხზე წამოდგა ქალი და მისკენ დაიძრა მსუბუქი ნაბიჯებით.სავარძელში მჯდომ ფეხებ გადაშლილ მამაკაცს, მუხლები შეატყუპებინა და ზემოდან გადააჯდა.
-შენთან სექსი მინდა...
-გულისამრევად ჟღერს...-საჯდომზე ხელი მიარტყა მამაკაცმა და აიძულა მისი მუხლებიდან ამდგარიყო.
-რაიყო არ გიდგებაა?!-ფეხზე წამომდგარს წინ აესვეტა ქალი გამომწვევი,ირონიული ღიმილით და საზარდულზე ხელით წაეტანა-ჯანდაბა...მართლა ძალიან მინდა...
-მარიამ!!-ხელი გააწევინა მამაკაცმა.-აქ სხვა რამეზე სალაპარაკოდ მოვედი მეგონა...
-შეგვიძლია შევთანხმდეთ...-თვალები მოჭუტა ქალმა მკერდზე ხელის კვრით საწოლზე დასვა და მუხლებზე ჩამოუჯდა-შენ..-დათუნაშვილს ხელზე ხელი მოჰკიდა და მოშიშვლებულ ბარძაყზე დაიდო-გა@მჟიმავ-ხელი სარაფანის ქვეშ შეიცურა და ფეხები ფართოდ გადაშალა-მეე -სარაფანის ქვეშ საცვალი არ ეცვა და დათუნაშვილის თითები პირდაპირ სუფთად გაპარსულ საშოზე ასრიალდნენ რომელიც, უკვე აგზნებისგან სველი იყო.-მე კი ყველაფერს მოგიყვები...გეფიცები ყველაფერს...-ნიკას თითების შეხებისგან ხმამაღლა ამოიოხრა ქალმა და მიმართულება მისცა გრძელ,თლილ თითებს რომელიც, ღრმად შესრიალდნენ ლავასავით მხურვალე ვაგინაში.

12
ნიკამ მეორე ხელი წელზე მჭიდროდ მოხვია ქალს და სხეულზე ძლიერად მიიხუტა.შემდეგ ,ხელი წელიდან ზურგის გავლით კისერზე გადაიტანა და ტუჩები ყბის ძვალზე შეახო, ყურისკენ გადაინაცვლა და ჩურჩულით გამოსცრა:
-სად არის მარიამ?
ქალმა კისერზე შემოხვია წვრილი მკლავები და ზედ ტუჩებზე ამოიჩურჩულა:
-ტელევიზორის უკან.-გარეშე თვალისთვის ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებდა ეს სცენა თითქოს, წყვილი ვნებიან ალერსში იყო ჩაძირული...მამაკაცმა მისი ფეხებიდან ხელი გამოსწია.თითები კაბის ბოლოში ჩაავლო და თავსზემოთ გადააძრო თხელი სარაფანი .შემდეგ ხელის გაკვრით კედელზე დაკიდებული ტელევიზორისკენ გაისროლა და ზედ შეხეთქებული მატერია ნახევრად ჩამოეფარა მცირე ზომის ეკრანს.მამაკაცი კი ფეხზე წამოდგა და შიშველ ქალს ზურგი აქცია რომელმაც, სწრაფად გაუყარა აბაზანის ხალათში მკლავები.
-გარეთ დამელოდე-ტუჩების მოძრაობით თქვა ქალმა. ხმამაღლა კი შეშფოთებული ხმით წამოიყვირა-რას აკეთებ? ჯანდაბა სად მიდიხარ?!...
-ეს თეატრალური დადგმა არ გამომგივა ჩემთან მარიამ!-ცივად გაეპასუხა დათუნაშვილი და კარი გაიჯახუნა..
მარიამმა სარაფანი ჩამოხსნა ტელევიზორიდან და უკმაყოფილო სახით გადაიცვა, მხრები აიჩეჩა კარისკენ დაიძრა და დერეფნისკენ გაემართა სადაც, დათუნაშვილი ელოდა ნერვიულად დაძაბული სახით.
-რა ჯანდაბაა?!-მკლავში სწვდა ნიკა.
-აბა რა გეგონა?-გაეცინა მარიამს-თორნიკე არეშიძის დაპატიმრებით ბევრს ვერაფერს შეცვლი..ის მკვლელი ნამდვილად არ არის...შეშლილი კი არის მაგრამ, სერიული მკვლელი, რომ იყოს ამისთვის გამბედაობა არ ეყოფოდა.
-საყვარელს იცავ?-გაეცინა დათუნაშვილს
-მე არავის არ ვიცავ-თვალები აენთო მარიამს-ჯანდაბა ,16 წლის ვიყავი რომ გამაუპატიურა...
-მერე ხმა ვერ ამოიღე?არსებობს ამისთვის კანონი და სამართალი რომელიც საკადრის პასუხს მოსთხოვდა იმ შეშლილ პედოფილს.
-ახლა არ გამაცინო!!-ირონია გაერია ქალს ხმაში და ხელები თეატრალურად გაშალა.-რა კანონზე მელაპარაკები როდესაც კანონიც და სამართალიც ერთეულებისთვის არის...მაშანტაჟებდა..მემუქრებოდა მოკვლით შემდეგ ,ეკათი მანიპულირებდა... თუ გაიგებს მე უფრო დამიჯერებს ვიდრე შენო და ასე გავჩუმდი...მაგრამ, ახლა აღარ გავჩუმდები! მე შვილი მყავს ნიკა-ხმა გაუტყდა მარიამს.-ჯანდაბა ჩემი შვილი სამი წლის არის...
-რა?-წვერზე ნერვიულად ჩანოისვა ხელი დათუნაშვილმა.
-ხოო და ნამდვილად არ მინდა ჩალით დაფარულ ქვეყანაში ვცხოვრობდე....არ მინდა, მეშინოდეს რადგან ჩემი შეშლილი მამინაცვალი... რომელიც, ეტაპობრივად დედამისთან წევს რამეს დაუშავებს...არ მინდა გესმის?!
-ამისთვის ყველაფერი უნდა მომიყვე მარიამ და სასამართლოშიც გამოხვიდე მოწმის სტატუსით...არეშიძეს არავინ გამოუშვებს. ციხეში თუ არა ფსიქიატრიულში მაინც გამოვკეტავ.უბრალოდ, მითხარი რახდება...რატომ არის ამდენი მიცვალებული და საერთოდაც რა ჯანდაბიდან დაიწყო ეს ყველაფერი?!
-ჯანდაბა... -ამოიოხრა ქალმა, დერეფნის იატაკზე დაჯდა და ზურგით კედელს მიეყრდნო-ავთანდილი, რომ არ იყო წმინდა წყლის ანგელოზი ეგ ჩემზე კარგად იცი ხოო?! ყველაფერი კი იმ დღეს დაიწყო როდესაც გასული საუკუნეების არტეფაქტები ჩაუვარდათ ხელში...რომელიც შავ ბაზარზე მილიონები ღირს...ავთოს გამდიდრება უნდოდა...თორნიკეს კი არტეფაქტების ხელში ჩაგდება და საბოლოო ჯამში ეს დაპირისპირება იმ დონემდე მივიდა, რომ ავთო ორი მეტრის სიღრმეზე დაფლეს არტეფაქტები კი უკვალოდ გაქრა.გაგიჟებული დაეძებდა არეშიძე და ბოლოს გაირკვა ,რომ გარდაცვლილს სასახლეში ჩააყოლეს დაკრძალვის დღეს.-სახეზე ხელები ჩამოსივა მარიამმა.
-ამას შეეწირა ბებიაშენი და მისი დამხმარე ქალიც ხოო...
-ესე გამოდის...-მხრები აიჩეჩა მარიამმა
-ანუ ბებიაშენიც თორნიკე არეშიძემ მოკლა?
-არა...არა ნამდვილად ვიცი რომ არეშიძეს არ მოუკლავს...ადვოკატი...ჩვენი ოჯახის ადვოკატიც ნადირივით პირდაფჩენილი დაეძებდა მთელი ამ დროსი მანძილზე იმ წყეულ არტეფაქტებს ...ღადაოობ?! მილიონები...მილიონები ჩაიტანა გაიძვერა ჯოლოგავამ საფლავში და ამაზე წარმოდგენა არავის ჰქონდა. საერთოდ არავის გარდა, ბებიაჩემის რომელმაც გააპატიოსნა მიცვალებული.
-მერე რა მოხდა?-ქალის გვერდით დაჯდა მოსმენილისგან შეძრული დათუნაშვილი.
-ღმერთო-ამოიტირა მარიამმა-მეშინია...ჩემს გამო არა ჩემი შვილის გამო.
-მომიყევი მარიამ თუ გინდა შენ და შენი შვილი უსაფრთხოდ იყოთ.რაც დროულად დავიჭერთ დამნაშავეს მით მალე მოგვარდება ყველაფერი.
-მპირდებიი?-ამღვრეული თვალები შეანათა ქალმა დათუნაშვილს.
-ამის დედაც...რამეს მატყობ ღადაობისას?!
-ჯანდაბა...ჯანდაბა..არ ვიცი რა მოხდა გორში...მართლა არ ვიცი გეფიცები.ერთი ის ვიცი, რომ მიცვალებული ამოთხარეს და სასახლე წაიღეს. ძვლები კი ნაგავსაყრელზე ძაღლების საღრღნელად დატოვეს.
-თორნიკემ იცოდა ამის შესახებ?
-რა გგონია მელაპარაკებოდა?-სახე დამანჭა მარიამმა.
-გააგრძელე...-სიგარეტს მოუკიდა ნიკამ.
-ამ ამბებიდან ორი კვირით ადრე ადვიკატი იყო მოსული. შეროზია...მერაბ შეროზია...არ ვიცი რა ილაპარაკეს მაგრამ, გაცოფებული წავიდა მერაბი ჩვენი სახლიდან.შემდეგ კი როდესაც შენ მოხვედი და დედას ესაუბრე ტელეფონზე დამირეკა და მომთხოვა ჩემი და ჩემი შვილის უსაფრთხოებისთვის შენთვის უნდა დამერეკა და თორნიკე არეშიძეზე რაღაც ინფორმაცია მომეწოდებინა რაც, გაიძულებდათ მასზე ნადირობა დაგეწყოთ.
-გასაგებია...
-გეფიცები დარწმუნებული ვარ რომ ბებია იმ შეშლილს არ მოუკლავს და აქ სხვა რამ ხდება...
-ჩვენი შეხვედრის ჩაწერა ვინ დაგავალა?-ყბის ძვლები დაეძაბა დათუნაშვილს...
-ადვოკატმა...შემდეგ ამ ვიდეოს სასამართლოში გამოვიყენებდით შენს წინააღმდეგ როგორც ძალადობა და სილ მცირე საქმიდან ჩამოგაშორებდნენ.როგორ ფიქრობ გაუჭირდებოდათ ვიდეოს ფირის თავის სასარგებლოდ დამონტაჟებაა-გაეცინა მარიამს.
-ახვარი...-იატაკს გაშლილი ხელი ძლიერად დასცხო დათუნაშვილმა და წამოდგა.-იმედი მაქვს იმ ადვოკატის ჩასმის შემთხვევაში გამოხვალ სასამართლოზე მოწმის სტატუსით...
-მეე?-ხმა აუკანკალდა ქალს და თვალები წამში აემღვრა.
-არა ბაბუაშენი ავთო...სად გყავს ბავშვი?
-სახლში რა თქმა უნდა...უბრალოდ არ ვამბობთ რომ ჩემია რადგან არ უნდა ქალბატონ ეკატერინეს მისი ოჯახი სხვების საქილიკო გახდეს-ჩაეცინა მარიამს.
-ჯანდაბა...არ მითხრა რომ ეგ ბავშვი...
-არაა!!!-შეჰყვირა ქალმა-არა...უბრალოდ ახალგაზრდული სისულელის ნაყოფია.სასიამოვნო ნაყოფი-უცებ შეეცვალა გამომეტყველება ბავშვის ხსენებაზე და თვალებში საოცარი სითბო ჩაუდგა ქალს.
-კარგი მარიამ..მადლობა ინფორმაციისთვის.
-იმედი მაქვს დაგეხნარება რამეში...
-მეც ამისი იმედი მაქვს..-გაუღიმა დათუნაშვილმა და სწრაფად დატოვა იქაურობა.მანქანაში ჩამჯდარმა სწრაფად აკრიბა ლაღიძის ნომერი და დაელოდა პასუხს.
-მერაბ შეროზიას სრული დოსიე მჭირდება...და არა მარტო დოსიე. ქონების ხარჯთაღრიცხვაც...სად რამდენი და რანაირი სახლი აქვს...კიდევ სად დადის ვის ხვდება და დღის ნებისმიერ მონეკვეთში რას საქმიანობს ბატონი ადვოკატი.
-რახდება, იპოვე რამე?
-ჯერ არ ვიცი მეგობარო...ჯერ არ ვიციი-ორაზროვნად ჩაილაპარაკა ნიკამ და მანქანის ძრავი ჩართო.ჯიპი სწრაფად გაიყვანა ცენტრალურ გზაზე და განყოფილებისკენ დაიძრა.
13
მერაბ შეროზია მიუხედავად თავისი პროფესიონალიზმის არასდროს ყოფილა კარგი ადვოკატი.მასთან დაპირისპირებას ყველა ერიდებოდა რადგან იცოდნენ გაქნილი იურისტი, ყველაფერზე იყო წამსვლელი თავისი დაცვის ქვეშ მყოფის გასამართლებლად.მისვთვის ცხოვრებაში პრიორიტეტს ფული წარმოადგენდა,ფული და დიდება.ფული ავთანდილ ჯოლოგავამ იმაზე მეტი აშოვნინა ვიდრე მერაბი წარმოიდგენდა აი დიდება კი რატომღაც აგვიანებდა და სწორედ ეს იყო ,რომ აცოფებდა და აიძულებდა კანიდან გამომძვრალიყო.თორნიკე არეშიძის ბედი სულ ფეხებზე ეკიდა დიდად არც ანაღვლებდა გამოუშვებდნენ თუ არა ციხიდან ის კი არა მისი დაპატიმრება ზუსტად შეროზიას წისქვილზე ასხამდა წყალს რადგან გისოსებს გარეთ მყოფი ფეხებში უხეიროდ ებლანდებოდა და სწორედ ეს იყო მთავარი მიზეზი ჯერ რომ ვერ მიაგნო იმ წყეულ არტეფაქტებს რაც ნამდვილად ფუფუნებაში აცხოვრებდა მერაბს.გაყიდიდა შავ ბაზარზე და აღებული ფულით აიხდენდა აუხდენელ ოცნებებს რაც ბავშვობიდან დაისახა მიზნად.ავთო არ იყო ჭკვიანი კაცი..ამბიციური და ფიცხი გახლდათ ალბათ ამიტომაც იყო ახლა მისი ძვლები ნაგავსაყრელზე რომ იყო ნაწილნაწილ შეგროვებული მისი თანამეცხედრე კი თავისივე უაზრო სიჯიუტის გამო ჯერ ისევ მორგის მაცივარში იყინებოდა.მისი სიკვდილი არაფრისმომცემი იყო მერაბისთვის...უბრალოდ კიდევ ერთი გვამი...არც ცოცხალი იყო მნიშვნელოვანი ქალბატონი ჯოლოგავა მერაბის საქმისთვის და მკვდარი ხომ საერთოდ...გამომძიებლის გამოჭერაც არ გამოუვიდა იმაზე გაიძვერა აღმოჩნდა მთავარი გამომძიებელი ვიდრე მერაბი წარმოიდგენდა და ცოტა არ იყოს ეს ფაქტი ახალისებდა კიდეც...ადრენალინს უზღვავებდა და მთავარ გასართობად გაეხადა მონადირეზე ნადირობა...არც მარიამის ბედი აღელვებდა დიდად რადგან დარწმუნებული იყო ქალმა მართლა არაფერი იცოდა მისთვის სასარგებლო და უბრალოდ სათადარიგო საბურავის ფუნქციას ანიჭებდა...თუ "დამარტყამენ, დავარტყამ!!" -ის პრინციპით.
* * *
-ორი ბარი,ერთი სახლი მთაში...ერთი ზღვაზე...მანქანა,ბინა ვაკეში და სოფლის სახლი წალენჯიხაში!-წაუსტვინა დათუნაშვილმა და ფურცლები უდიერად მიყარა მაგიდაზე.-იმდენად გაჭირვებულია ვფიქრობ ბებიაჩემის დანატოვარი სამ ოთახიანიც გადავაფორმო მის სახელზე-გაეცინა და სიგარეტს მოუკიდა.- ერთი ტილიანი შვილი ჰყავს ისიც წლებია საზღვარ გარეთ ცხოვრობს...კერძოდ კანადაში.
-რას აპირებ? ასე უბრალოდ მიხვალ და ბრალს დასდებ?-ერთი ღერი ლაღიძემაც ამოაძვრინა კოლოფიდან.
-მივალ და ბრალს წავუყენებ ნინისა ბაღში კი არ ვართ ...როგორ ფიქრობ ისეთი დებილია რაიმე სამხილს დაიტოვებდა ?
-მე საერთოდა არ მჯერა მარიამ არეშიძის ნიანგის ცრემლების...
-ნუუ... შენს ნათქვამში სადღაც, სიმართლის მარცვალი კი შევნიშნე-წარბი ასწია დათუნაშვილმა.-მაგრამ ის, რომ განავალში კისრამდე ვზივართ არ გვაიძულებს გავაღოთ პირი და ჭამა დავიწყოთ...
-აბა რა უნდა ქნა?-გაიცინა ლაღიძემ.
-გამოცურე მაგის დედაც!!
-არაპირდაპირი მაგრამ მაინც შერლოკისეული სიბრძნე დაღვარე...-ცხვირი აიბზუა ლაღიძემ.
-ფუჰ...დეტექტივების კითხვას, რომ შეეშვა და გაანძრიო ვერაა? -სავარძლიდან წამოდგა ნიკა და მაგიდაზე უწესრიგოდ მიმოყრილი თაბახის ფურცლები ერთად შეაგროვა.
-აღრენილი რამდენ ხანს უნდა იყოო?-სახიდან ღიმილი არ მოუშორებია ლაღიძეს მეგობარს გამომცდელად მიშტერებოდა და ცრდილობდა ყველა მისი ემოცია რომელიც გადაშლილი წიგნივით ნამდვილად არ იყო ..როგორმე გამოეცნო.
-რა შემატყე ღრენის?-წარბაწეულმა გადახედა ნიკამ მეგობარს-ის რომ ტრაქში ვართ...მაგის აღიარება სულაც არ არის ღრენა...ვიღაც ავადმყოფ ნაბიჭვარს დავდევ და ისიც კი ვერ გამიგია ვინ ოხერია ამის დედაც-ამოხეთქა დათუნაშვილმა...-საიდან დავიწყო არ ვიცი...
-ახლა ავდგეთ ...მივიდეთ და იმ ახვარს სახე ავახიოთ-წამოდგა გიორგი.
-წადი სახლში ღმერთი გიშველის...ცოლს ჩაეხუტე და მადლობა შესწირე შენ რომ გიძლებს.-გაიცინა ნიკამ და მაგიდიდან იარაღი და გასაღები წამოკრიბა.
იჯდა საჭესთან და რატომღაც არ ჩქარობდა მანქანის ადგილიდან დაძვრას...განყოფილების ავტოსადგომზე რამოდენიმე მანქანაღა დარჩენილიყო...თანამშრომლები ნელ~ნელა გაკრებილიყვნენ სახლებში...საყვარელ ოჯახებთან,მეგობარ ქალებთან,ცოლებთან ან უბრალოდ მეგობრებთან...ჯანდაბა, ყველაფერი ერთმანეთში იყო არეული ფიქრისგან უკვე თავი სტკიოდა. სახლში არ უნდოდა წასვლა სამსახურში კი უბრალოდ სული ეხუთებოდა და უმოქმედობა უღებდა ბოლოს.საქმე ერთ ადგილზე იყო გაჭედილი..არავინ არაფერი იცოდა და მათ კი ვინც იცოდნენ უკვე ჯოჯოხეთის ცეცხლში იწვებოდნენ.ახალი ეჭვმიტანილის გამოჩენა უარესად ურევდა საქმეს...ეჭვმიტანილი რომელიც ძალიან გაქნილი და გაიძვერა იყო და სამხილებს არ ტოვებდა. ვერც კი მიხვდა ისე აკრიფა ტელეფონზე უკვე კარგად ნაცნობი ნომერი და სიგარეტს ნერვიულად მოუკიდა.თავადაც ვერ ხვდებოდა რატომ რეკავდა მაგრამ, ახლა მართლა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო ვინმეს მოესმინა,გაეგო და უბრალოდ თავი დაექნია.
-ნიკა?-გაისმა ხაზის მეორე ბოლოს გაოცებული ქალის ხმა.
დათუნაშვილმა თვალები ძლიერად დახუჭა და კეფა რამოდენიმეჯერ სავარძლის საზურგეს მიარტყა.
-რას შვრებიი?!
-არაფერს, ვმეცადინეობდი...
-არ გინდა ცნობილი შერლოკის ნაკლებად ცნობილი ვოტსონი იყოო-გაეცინა ნიკას.
-ოპაა...უკვე მომწონს.
-მაშინ სპორტულად ჩაიცვი...მე და შენ გორში მივდივართ.
-კარგიი..
* * *
გორამდე ისე იმგზავრეს ხმა არც ერთს არ ამოუღია.დათუნაშვილს მანქანა საკმაოდ სწრაფად მიჰყავდა ამიტომ დანიშნულ ადგილზე იმაზე ადრე იყვნენ ვიდრე სხვა ნებისმიერ დროს.უკვე საკმაოდ გვიანი იყო,ჰაერში სასიამოვნო სიგრილე ტრიალებდა და რადგანაც უბანი სადაც ჯოლოგავას სახლი მდებარეობდა დიდად ვერ დაიკვეხნიდა ხალხმრავლობით ახლაც საოცარი სიჩუმე გამეფებულიყო.ქუჩის გადასახვევთან გააჩერა თითქმის ყველასთვის უკვე კარგად ნაცნობი მანქანა და იქიდან გადმოსულებმა ფეხით გადაწყვიტეს სახლამდე მისვლა რადგან, ასე ნაკლებად გაეჩხირებოდნენ ცნობისმოყვარეთა ფართოდ გახელილ თვალებში.
წინ ნიკა მიდიდა ხელის ფარნებით შეიარაღებული..უკან კი ლიზას სუსტი სხეული მისდევდა ფეხდაფეხ.სახლის ჭიშკართან შედგნენ რომელიც კვლავ პოლიციის ლენტით იყო გადაკეტილი.სწრაფად გაძვრნენ ლენტის ქვეშ და მაღალი ხეებით დაჩრდილულ ეზოში შეაბიჯეს.
-აი გამომართვი!-ფანარი გაუწოდა მამაკაცმა თვალებანთებულ ქალს რომელიც ღიმილს ვერ ფარავდა.-გვერდიდან არ მომშორდე იცოდე...
-აბა რისთვის წამომიყვენე კი მაგრამ? კუდში გდიო ერთგული ავჩალკასავით და შენი მოძებნილი სამხილები ვყნოსოო?!-წარბები შეკრა ლიზამ პროტესტის ნიშნად.
-ეგ არავის უთქვია უბრალოდ მინდა რომ ფრთხილად იყო...-შეიშმუშნა ნიკა და თავზე გადაისვა ნერვიულად ხელისგული.-ლიზ...
-ჩვენც ეხლა ერთბაშად ჯოლოგავას სული არ გამოგვეცხადოს..-გაიცინა ერგემლიძემ და პირზე სასწრაფოდ აიფარა ხელი ხმამაღლა, რომ არ აეტეხა კისკისი.წარბებშეკრულ დათუნაშვილს ზურგი აქცია და სახლის კარი ჭრიალით შეაღო.სუფთა ჰაერიდან შესულებს სახლში დაბუდებული წყვდიადი და მძიმე სუნი შეეფეთათ სახეში.
ნახევრად ცარიელი სახლის ზღურბლზე იდგნენ ფარნებით ხელში და საშინელებათა ფილმის პერსონაჟები გეგონებოდათ ერთ ერთი დაძაბული სცენიდან.დახურული დარაბები.. ფარნის შუქით შეძლებისდაგვარად გაფანტული სიბნელე,ცარიელი კედლები...მეორე სართულის კიბესთან ნაცნობი სისხლის მოზრდილი ლაქა და ამ სიმყუდროვეში ატიკ-ტიკებული უზარმაზარი კედლის საათი რომლის ისრებიც თორმეტის ნახევარს აჩვენებდნენ.ამ ყველაფერმა ერთბაშად უარყოფითად იმოქმედა ლიზაზე თუმცა, თავს მალევე მოერია და შიშმა და ნერვიულობამაც უკანა პლანზე გადაიწია.
-გავიყოთ და ისე დავათვალიეროთ სახლი? თუ ჩემთან ერთად წამოხვალ?
-გავიყოთ.
-კარგიი...
-კარგიი...მე აღმოსავლეთ ფლიგელში წავალ. თქვა და სწრაფად დაიძრა ჯოლოგავას უზარმაზარი სახლის აღმოსავლეთ ფლიგელისკენ.რომელიც ვრცელ დერეფანს და ერთიმეორის მიყოლებით ჩარიგებულ ოთახებს შეადგენდა...ეს იყო ,უზარმაზარი სამზარეულო,საკუჭნაო ოთახები...საძინებლები და კიდევ სხვა ბევრი უსახელო ოთახი რომელიც სრულიად ცარიელი დახვდა.მსუბუქი ნაბიჯებით მიაბიჯებდა და დაკვირვებით ათვალიერებდა თითოეულ დეტალს...არ უნდოდა რამე ისეთი გამორჩენოდა რასაც, შეიძლება გარკვეული როლი ეთამაშა გამოძიების მსვლელობისას.მეპატრონეს კედლებზე ერთ დროს დაკიდებული სურათები ჩამოეხსნა და ალბათ კაპიკებში გაეყიდა რომლის ამ სახლში არსებობას მხოლოდ და მხოლოდ ძველ შპალერზე ოთხკუთხა ნაკვალევი ადასტურებდა რომელზე, ერთ დროს დაკიდებული სურათების ქვეშა შედარებით შენახულიყო თავის დროზე საკმაოდ ძვირად შეძენილი თუმცა ახლა მოდიდან გადასული შპალერი.თითქმის საგულდაგულოდ გადაქექა ყველა ოთახი და გამობრუნებას აპირებდა ერთ -ერთი ოთახის კედელზე წვრილ ზოლად ჩაყოლილი ჭრილი, რომ შეამჩნია რომელიც წვრილ ყვავილებიან შპალერს ორად ჰყოფდა.ფრთხილად ჩამოატარა ჭრილს გაშლილი ხელისგული და კედელს ოდნავ მიაწვა.მცირე ბიძგზე თვალისთვის ერთი შეხედვით შეუმჩნეველი კედელად წოდებული კარი შეიღო და პატარა ბაქანი გამოჩნდა რომელიც, დამრეცად დაშვებული სარდაფში ჩამავალი ხის ,ბრტყელი კიბეების თავზე დაემაგრებინათ...
-ჯანდაბა...-წამოიძახა ერგემლიძემ და შავად ხახა დაბჩენილ სარდაფში ჩაანათა ხელის ფანარი.ალბათ ათიოდე კიბის ბოლოში ხის ხელით ნაჭედი კარი გამოჩნდა რომლის ურდულიც გადაწეული იყო და კარი ნახევრამდე ღიად დარჩენილიყო.აჩქარებული გულისცემა რამოდენიმეჯერ ღრმად ჩასუნთქვით დაიმშვიდა და ფეხაკრეფით დაუყვა მისი ფეხსაცმელების ქვეშ გულისგამაწვრილებლად აჭრიალებულ საფეხურებს.სწრაფად ჩაამთავრა კიბეები. სარდაფში ჩასულმა ფრთხილად შეაღო კარი და ხელის ფანარი კარს მიღმა მოზრდილ ბეტონის ოთახში შეანათა...მოპირდაპირე კედელთან ათას გამოუყენებელ ხარახურასთან ერთად ხის მოზრდილი კასრები დაეწყოთ...მეორე მხარეს, ერთმანეთზე ახონხლილი მაგიდა და სკამები ეწყო...ძირს რაღაც მოზრდილი მატრასი ეგდო...და იატაკზე ეყარა პილიეთილენის ცარიელი ბოთლები და ერთჯერადი უკვე გამოყენებული თეფშები.ის -ის იყო ზღურბლზე გადააბიჯა ფეხი და ფანრის შუქი მეორე მხარეს შეატრიალა სადაც, უკუნ სიბმელეში უცნაურად ავისმომასწავლებელი სიჩუმეს დაედო ბინა.ფარნის შუქზე რაღაც მაღალი,შავი სხეული რომ გასხლტა...და ქალისკენ გამოქანდა.
-აამის დედაც!!-იყვირა ერგემლიძემ და უკან,კიბეებისკენ გახტა ვერ მოასწრო კარის გამოხურვა და არც უფიქრია კიბეებზე გიჟივით ავარდა და თითქმის შუამდე იყო მისული უკნიდან ზურგზე ძლიერმა ბიძგმა, რომ გადააქანა წინ და მოწყვეტით დასცა ხის კიბეებზე.ბრახუნთან ერთად ლიზას კივილმა შეძრა მთელი სახლი.მასზე არანაკლებ დამფრთხალი სხეული კი ზედ გადაახტა აკივლებულ ქალს და კარში ფეთიანივით გავარდა.
-ლიზა!!-ქალის კივილზე დათუნაშვილის ფეხის ხმაც გაისმ-ლიზა სად ხარ?
-ჯანდაბა...აქ ვიღაც იყო...ნიკა! ვიღაც იყო გეფიცები ...
-რა? მანდ რა ჯანდაბას აკეთებ ლიზიკო ხომ გაგაფრთხილეე...
-ჯანდაბა ...მორჩი ვიღაც იყო და გაიქცა.-სწრაფად წამოდგა ფეხზე ლიზა და დათუნაშვილისკენ გაიქცა.
-ვინ იყო ლიზა რას ამბობ?
-არ ვიცი გეფიცები ვიღაც იყო...აქეთ გაიქცა.
-დედას შ****ცი!! წამოდი...-მკლავში ხელი ჩაავლო ქალს და დერეფნიდან მისაღებისკენ სწრაფი ნაბიჯით წაიყვანა როდესაც ,სიბნელეში რაღაც დაბრახუნდა რასაც ,ყრუ გინება მოჰყვა და ხმის მიმართულებით გაწეულ ფარნის შუქზე დათუნაშვილმა გარკვევით გაარჩია მაღალი შავ ტანისამოსში გამოწყობილი გრძელთმიანი მამაკაცი როგორ ცრდილობდა სახლიდან გავარდნას.
-სად გარბიხარ?!-იღრიალა დათუნაშვილმა და გაქცეულს გაეკიდა.ეზოში გაყოლილმა სავსე მთვარის შუქზე სახლის უკანა მხარეს ბაღისკენ სირბილით მიმავალ აჩრდილისკენ აიღო გეზი რომელმაც, რაღაცას წამოჰკრა ფეხი მაგრამ არ დაცემულა.იქვე დახვავებული მორების გროვიდან პირველივეს დაავლო ხელი და მოქნილი ნახტომით გადაევლო დაბალ მესერს. ბაღსა და სახლის წინამხარეს ,რომ გასდევდა საზღვრად.წინ გაჭრილს არ გაჰყოლია რომელიც პირდაპირ გარბოდა,ნიკა სათავსოებად აშენებული ოთახების შუაში გასხლტა და გზა წინიდან მოუჭრა გაქცეულს.რომლიც, მოულოდნელობისგნ შედგა და უკან უკან დაიხია შემდეგ დათუნაშვილს ზურგი აქცია და ისევ უკან სახკისკენ გამოქცევა დააპირა უცებ საიდანღაც გაჩენილმა ერგემლიძემ ძლიერად, რომ მოუქნია ორივე ხელში ჩაბღუჯული მორის პატარა ნაჭერი და სახეში ისე დაუნდობლად უთავაზა ამ სცენის შემხედვარე ნიკას თვალები გაუფართოვდა და სახე დაემანჭა.ძლიერი დარტყმისგან მამაკაცი მოწყვეტით დაეშვა მიწაზე ერგემლიძემ კი ხელში შერჩენილი მორი ძირს დააგდო და მუხლებს ორივე ხელით დაყრდნობილმა სცადა სირბილისგან ამოვარდნილი გულის ადგილზე დაბრუნება.
-რა დედის ******ნაა?!-სახე უარესად დამანჭა დათუნაშვილმა და ძირს დაგდებულს წამოადგა თავზე.-ეს ვინ ოხერია?!
-მე საიდან უნდა ვიცოდე?!
-არა ვიცი, რომ არ იცი მაგრამ ვიკითხე ...ისე უბრალოდ.ყოჩაღ ლიზიკო დაჯექი ხუთს გიწერ...
-ავღადავდით?!-ცხვირი აიბზუა ლიზამ-ამას რას ვუშვრებით?-თავით უგონოდ მწოლიარეზე მიანიშნა.
-სახლში წავიყვანოთ და ყავაზე დავპატიჟოთ...გამოვაფხიზლოთ და იმ შენი პროფესიონალური დარტყმის მერე თუ თავში საღი აზრის ნატამალი მაინც შერჩა.გავესაუბროთ.
-მიდი გამოაფხიძლე...
-შენ ძაან მებლატავები პატარავ-მუქარით დაუქნია თითი ქალს ნიკამ და მამაკაცთან ჩაჯდა.-ამას წყლის გარდა არაფერი უშველის და ხომ არ მივაფსამ.
-იქ სახლის გვერდით წვიმის წყლით სავსე კასრი დავინახე...-ხელი სახლისკენ გაიშვირა ლიზამ.
-ღმერთო რა ბედნიერებაა...ჰუჰ...ამის დედაც...-ჩაიცინა ნიკამ და წელში გასწორებულ ერგემლიძეს დაკვირვებით შეხედა.

* * *
რკინის სკამზე მოთავსებული უგონოდ მყოფი უცნობი სახეში ცივი წყლის შესხმამ მოიყვანა აზრზე...ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და შემკრთალმა შეხედა წინ ასვეტილ ქალს და მამაკაცს რომელსაც, ხელში მცირე ზომის ვედრო ეჭირა და შუბლშეკრული ცივი მზერით ბურღავდა.
-ალილუიაა...-ჩაიცინა მამაკაცმა და ვედრო ხმაურით დააგდო მიწაზე.
-ვინ ხართ?!-დამფრთხალი უცნობი ხან ქალს უყურებდა და ხანაც მამაკაცზე გადაჰქონდა მზერა.
-ნუუ...იგივეს კითხვა შეგვიძლია ჩვეენც...-ხელი ხელს შემოჰკრა ნიკამ-აბა? ვინ ხარ და აქ რა ჯანდაბას აკეთეებ?!
-ჯანდაბა...პოლიციიდან ხართ?!-ხმა გაუტყდა უცნობს.
-ჩვეენ?!-მკერდზე თითი მიიდო დათუნაშვილმა და ისეთი ხმით შეიცხადა თითქოს ეკითხებოდა...ამას როგორ გვკადრებო?!-ღადააობ? არა ...რა ძაღლები
-მადლობა ღმერთს-შვებით ამოისუნთქა უცნობმა და შემდეგ ეჭვით შეიკრა კოპები-აბა თუ პოლიციიდან არ ხართ ვინ ხართ?!
-მეგობრები...შენი მეგობრები...
-ჯანდაბა ლაშამ გამოგგზავნათ?-სახე გაუნათდა უცნობს.
-ხოო...ხოო ლაშამ....-უდარდელი სახე მიიღო ნიკამ ისე კი მთელი სხეულით დაიძაბა რაიმე მნიშვნელოვანი დეტალი, რომ არ გამოპარვოდა
-რამდენი ხნის უკან ვთხოვე დახმარება და....ღმერთოო-ხელი აიქნია მამაკაცმა-მე კი შემეშინდა და სწორად მაგიტომ გავიქეცი.
-ხოო აბა რაში გჭირდება დახმარება? რაღაც კი ამიხსნა ლაშამ მაგრამ ხომ იცი რა ტიპია...წესიერად ვერაფერი გავიგეთ...-ცხვირი აიბზუა ნიკამ.
-ის სარდაფი უნდა გავასუფთაოთ და კონტეინერები გავიტანოთ სანამ მიაგნეს...
-ააა ხოო...როგორ დამავიწყდაა...-ლიზას გადახედა ნიკამ და შემდეგ ისევ მამაკაცს მიუბრუნდა.-რა არის იმ კონტეინერებშიი?!
-ჯანდაბა, მართლა არაფერი იციით?-სახე ეჭვით მოეღრუბლა მამაკაცს და სახეზე გადარბენილმა ათასმა ემოციამ უცებ დააფრთხო.მიხვდა რაღაც ვერ იყო კარგად და ეს ორი ნამდვილად არ ჰგავდა უფროსის გამოგზავნილ ხალხს რადგან, მათ აუხსნელადაც იცოდნენ რა ინახებოდა იმ კონტეინერებში.
-ამის დედაც!!!ძაღლები ხართ...-ზიზღით გადმოაფურთხა სიტყვები და სკამიდან სწრაფად წამოიწია გასაქცევად თუმცა ,ნიკოლოზის ძლიერად გაქნეულმა ფეხმა გზაში მიუსწრო რომელიც მუცლის არეში ყრუდ მოხვდა და ძლიერი დარტყმისგან სკამს მიხეთქებული სკამიანად გადაბრუნდა და მიწაზე ზურგით დაეცა.
-სწორად მიხვდიი..-თავზე წამოადგა ორად მოკეცილ მამაკაცს რომელიც ტკივილისგან შეკრული სუნთქვის აღდგენას ცრდილობდა.-ძაღლები ვართ...აბა ახლა წამოჯექი ბიჭუნავ და დაწვრილებით მომიყევი შენ ვინ ხარ...ან ლაშა ვინ ჩემი ყ*** ა და საერთოდაც რა ჯანდაბას აკეთებ აქ როდესაც იცი ,რომ ეს სახლი პოლიციამ დალუქა?! წამოდექი... წამოდექი...-გრძელ,დაუბანელ ცხიმიან თმაში ზიზღით ჩაავლო ძლიერი თითები და წამოსწია.
-წადი თქვენიც...-ამოიხრიალა მამაკაცმა და ცხვირზე ხელის ზურგი გაისვა რომლიდანაც მორის ჩარტყმის მერე წამოსული სისხლი ისევ მოჟონავდა.
-ამან რა თქვაა?-ლიზას გახედა დათუნაშვილმა.
-ვერაფერსაც ვერ გაიგებთ ჩემგან!
-მტკიცე გადაწყვეტილებაა?-ირონიულად ჩაეკითხა დათუნაშვილი-კარგი კაცო არ გადამრიო...იცი რამდენი ხერხი ვიციი? აუუ ფანტაზია მაქვს ამოუწურავი...-პირი გააწკლაპუნა-მოდი აქედან დავიწყოთ.-კისერში სტაცა უხეშად ხელი და წყლით სავსე კასრამდე თრევით მიიყვანა.-ცოტა გაგრილება არ გაწყენდა-კბილებში გამოსცრა და ძლიერად დააწვა კასრთან წელში მოხარა და მწერებით სავსე ბინძურ წყალში თავით ჩააყუდა.იგრძნო მამაკაცმა როგორ შევიდა ცხვირში და ჰაერის ჩასასუნთქად გაღებულ პირში ბინძური წყალი და ყურები დაუგუბდა.თავის დახსნის მიზნით აფართხალდა მაგრამ, დათუნაშვილის ძლიერი ხელი არ აძლევდა წყლიდან თავის ამოწევის საშუალებას.რამოდენიმე წამიანი ფართხალის მერე ამოსწიეს და მამაკაცმაც შეძლო სუფთა ჰაერის შესუნთქვა რომელმაც ცხვირში გაჭედილი მწერები თან შეიყოლა და დააცემინა.
-რაო აბა?-სახეზე ხელებ აფარებულ უცნობს მიუბრუნდა ნიკა.
-შანსი, რომ არ გაქვს იცი ხოო?-ჩაეცინა უცნობს.-მოძველდა ძაღლების უკვე ბევრჯერ ნაცადი ტეხნიკა.-ამოახველა და გამოაფურთხა.
-ისემც შენ რა გითხარიი-გაიკრიჭა დათუნაშვილი და სახე უცებ გაუცივდა.იქვე კასრთან მიყრილ ნაბეღლავის ცარიელი ბოთლებიდან ერთ ერთს დასწვდა და ისე ,რომ მამაკაცისთვის ხელი არ გაუშვია გაყინული სახით მდგარი ლიზასკენ გაიშვირა.-ეს გამივსე!
ლიზა უსიტყვოდ დაემორჩილა ნიკოლოზის ბრძანებას.პირველად ხედავდა ასეთ ცივსისხლიანს და ცოტა არ იყოს აშინებდა ეს ფაქტი.
-ჩვენ მაინც ვილაპარაკებთ...-მუხლებს შიგნიდან ძლიერად უბიძგა ფეხით და მამაკაცი წინ დააჩოქა.შემდეგ ლიზას გამოწვდილ ბოთლს სახურავი ძლიერად მოუჭირა და ნასიამოვნები სახით მიუბრუნდა უცნობს.-ახლა მაგრად გავერთობით...იცი რა მასწავლეს ამ წლების განმავლობაში სტრუქტურაშიი?! ბევრი შენნაირი მინახია სასიამოვნო ტემბრით აჭიკჭიკებული და არც შენ ხარ იმდენად მაგარი ბიჭი ...პრეტენზია, რომ განაცხადო დიდი კვერცხების ქონის თაობაზე!-ცხვირი შეიჭმუხნა მამაკაცმა.-შემიძლია იქამდე გირტყა სანამ სისხლს არ არწყევ...არც კვალი დაგრჩება სხეულზე და ჩივილის შემთხვევაშიც რითაც ბევრი ზედმეტად მებლატავება ვერაფერს დამიმტკიცებ.ვცადოთ ხოო? კარგიიი-წყლით სავსე პოლიეთილენის ბოთლი რომელიც მარჯვენა ხელში ძლიერად ჰქონდა ჩაბღუჯული მთელი ძალით მოუქნია და ფერდებში ისეთი მტკივნეულად დაარტყა უცნობმა ყრუდ ამოიღმუვლა გაუსაძლისი ტკივილისგან და წამით ეგონა ბოთლმა ნეკნები შეულეწა და სხეულში შეაღწია.
-წარმომიდგენია როგორი მტკივნეულია-სახე დამანჭა დათუნაშვილმა და დააფიქსირა ერგემლიძემ როგორ შეისუნთქა ჰაერი ღრმად და ზურგი აქცია.
-იცი რას გიზამ?-კაცისკენ დაიხარა და ცივად გამოსცრა...გაჩენის დღეს გაწყევლინებ.მე არ მეზარება ჯობია ახლავე დაიწყო...კაცმა უსიტყვოდ ჩაიცინა და მორიგი დარტყმა, რომ მიიღო ფერდში და ტკივილი უკვე გაუსაძლისი გახდა გატყდა და სახეზე აფარებული ხელებით დანებდა.
-კარგიიი...კარგი...ვიტყვი...ლაშა
-ვინ ოხერია ეგ ლაშა?-წინ დაიხარა დათუნაშვილი.
-ლაშა ბუაჩიძე...ამ საქმეს კურირებს და ეტაპობრივად მიკავშირდება როცა, რაიმე ამდაგვარი...ტვირთია მისაღები და დასაბიანავებალი ან ტერიტორიაა გასაწმენდი.
-სად ვნახო ეგ ლაშა?-დასვრილი ხელები ერთჯერადი სალფეთკით გაიწმინდა ნიკამ.
-ბარებში...ხო ღამის ბარებში...ეგ კურირებს რამოდენიმეს.არ ვიცი ვინ არის შეფი მაგრამ, მისი მარჯვენა ხელი რომ არის ეგ ფაქტია ყველაფერს ის აგვარებს.ბოსის ნდობით აღჭურვილი პირია...
-რა ჩამოდის კონტეინერებით?
-ჯანდაბა...ნარკოტიკი,იარაღი რავიცი ყველაფერი ის რაც საქართველოში მოთხოვნადია მაგრამ ყველა ფეხის ნაბიჯზე არ იშოვება ამისთვის დიდი ფული და სიცოცხლის გარისკვაა საჭირო.იქ დაბლა...-ხელი სახლის მიმართულებით გაიშვირა-იარაღის ყუთებია...არალეგალური გზით შემოტანილი და აქედან შავი ხვრელების საშუალებით გადის ყაზახეთსა და ჩეჩნეთში...აფხაზებთანაც იყო მოლაპარაკება.
-ამის დედაც...
-და შარში ,რომ ხარ გახვეული აქედანვე გაფრთხილებ ეს საქმე ასე არ დამთავრდება და საკუთარი თავის და შენი ახლობლების სიცოცხლედ დაგიჯდება.-ჩაეცინა უცნობს.
-ჩათვალე ეგ არ გამიგია-ფეხზე ფეხი მიარტყა ნიკამ და ტელეფონი მოიმარჯვა დასარეკად.ნახევარ საათში კი პოლიციელების არმია პირწმინდად ასუფთავებდა ჯოლოგავას სარდაფს რომელიშიც იმდენი იარაღი აღმოჩნდა შენახული ერთ ომს თავისუფლად მოიგებდა საქართველო.უცნობი სახელად პაატა დაკავებული იქნა და გადაყვანილი წინასწარი დაკავების იზოლატორში.

* * *
თითქმის თენდებოდა სახლისკენ მიმავალ მანქანაში დათუნაშვილი და ერგემლიძე უსიტყვოდ, რომ მოთავსებულიყვნენ.ლიზას დაცემისგან დაჟეჟილი მკერდი ყრუდ აწუხებდა და ცრდილობდა მაისურის შიგნით არსებული ვითარება ერთი თვალის შევლებით მაინც დაენახა.ნიკა კი სიგარეტს ეწეოდა და ცალი თვალით გადმოხედავდახოლმე კოპებშეკრულ ქალს.უცებ მანქანა გზიდან გადააყენა,ბორდიულთან მოწყვეტით შეაჩერა და ლიზასკენ შეტრიალდა.
-მაჩვენე!-მაისურისკენ გასწია თითები თუმცა ერგემლიძემ ხელი უხეშად აუკრა რაზეც მამაკაცს სახის კუნთები ავისმომასწავლებლად დაეძაბა.
-შემეშვი...-კბილებში გამოსცრა ქალმა.
-მაჩვენე მეთქი!!-სწრაფად სწვდა საყელოში და თავისკენ დაქაჩა მაისური.
-ხელი გამიშვი!
-რა გჭირს?-ხელი ცივად გაუშვა ნიკამ და გამომცდელად დააკვირდა ქალს.
-ჯანდაბა რა მჭიირს?!-ხმა გაებზარა ლიზას-ორი საათის უკან ვნახე მამაკაცის რომელთანაც ვწევარ, ნამდვილი სახე...და ახლა მეკითხები რა მჭირს?!
-რა?-თვალები მოჭუტა დათუნაშვილმა.
-უსისხლო ნ******ვით იქცეოდი ჯანდაბა!!-სახეზე აიფარა ხელები ქალმა-ტიპს ხმა რომ არ ამოეღო შეგეძლო მოგეკლა ხოი...
-რა ყ*** ზე მიჭდდავ ხვდებიი?!-ტონს აუწია დათუნაშვილმა-საქმე იარაღის კონტრაბანდას ეხება და პახოდუ ხალხს ფერმის ქათმებივით ხოცავენ და შენ იმიტომ ,რომ ის ახვარი შეგეცოდა ტუჩები უნდა დამეკოცნა და თავზე ხელი გადამესვა რა კარგი ბიჭი ხართქოო?!
-ეგ არ მითქვამს...-ხმა გაუტყდა ქალს.
-აბა რა მითხარი?!-იღრიალა დათუნაშვილმა და საჭეზე ისე ძლიერად დაარტყა ხელი თავადვე ეტკინა მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია.გაბოროტებული,მრისხანე მზერით მიუბრუნდა ბეღურასავით აბუზულ ქალს და ცივი ტონით ირონიულად უთხრა:-შენ საგამოძიებო სტრუქტურაში მუშაობა მაშა და დათვი ხომ არ გგონიაა?! თუ არ შეგიძლია ეს გააკეთო რაც დღეს მე გავაკეთე არც პრეტენზია უნდა გქონდეს კარგი გამომძიებლის თანამდებონაზე გაიგეე?! სისხლის სამართალი დისკოტეკაზე გართობა არ არის...ეს დიდ მსხვერპლს მოითხოვს და შუბლის ძარღვი თუ არ გაქვს გაწყვეტილი ვერც გაქაჩავ.
-რა გაღრიალებს?
-ჯანდაბა ლიზიკო ?! ღრიალი კი არა ახლა თავს ძლივს ვიკავებ არადეკვატური რამ, რომ არ ჩავიდინო...რა პრეტენზიები გაქვს ჩემთან მიმართებაში დამიკონკრეტე...ხოო დამიკონკრეტე ამის დედაც...რადგან მე ვერ ვხვდები და მგონია, რომ ყველაფრის მიუხედავად შენთან...არასწორად არასდროს არ მოვქცეულვარ.
-არცკი გვილაპარაკია იმ სცენის მერე რაც სამსახურში მომიწყვე...-სახეზე ხელები ჩამოისვა ნერვიულად.
-აი თურმე რაზე ხარ აღრენილი...-ჩაეცინა დათუნაშვილს.-ხოო არ გვილაპარაკია...კი... არ იყო ამისი დრო მაგრამ, დავილაპარაკებდით ხოო...ხვალ დავილაპარაკებდით მაგრამ შეენ არ შეგიძლია მოითმინო...რა მიკვირს ქალი ხარ...ჯანდაბა თავში არეული ათასი სისულელით...მე შენ ჭკვიანი ქალი მეგონე ამ დროს ჩამოუყალიბებელი ლაწირაკივით იქცევი.რა ვერ გაიგე? ის, რომ არ მინდა იმ დედაფეთქებულ სუპერმარკეტში იმუშაო კაპიკებზე როდესაც შეგიძლია მთელი ის დრო სწავლას მოახმარო.რაღაც წყეული 300 ლარის გამო წელში გაწყვეტილს კონსპექტებზე გეძინებოდეს.მე ვიცი რა გრძნობაა ეგ...გამომიცდია...ხოო და მინდა რომ დაგეხმარო.
-ის ჩემი სამსახურია და იმ წყეული სამასი ლარით თავის რჩენას ვახერხებ.-ხმას აუწია ქალმა.-არ გაქვს იმის უფლება ჩემს ცხოვრებაში დაუკითხავად აფათურო ხელები გესმიის? ეს ჩემი ცხოვრებაა...მხოლოდ ჩემი.
ნიკამ ღრმად ჩაისუნთქა და სიგარეტს მოუკიდა.მაგრად ეზარებოდა ამ საკითხის განვრცობა მაგრამ ,საკითხი უკვე წამოჭრილი იყო და უნდოდა თუ არ უნდოდა იძულებული იყო მეტი კონკრეტიკა შეეტანა თავის დილანდელ საქციელში.
-არ გადამრიო ლიზიკო...ჩემთან ცხოვრობ...ბაზარი არაა არანაირად არ ვარ ვალდებული მაგრამ მინდა, რომ უკეთესი ცხოვრება გქონდე...მინდა , რომ დაგეხმარო,ხელი შეგიწყო რათა, ისწავლო და მომავალში საკუთარი თავის სწორად რეალიზება მოახდინო...ვაბშე არ გიყვარს საკუთარი თავიი?! ვაბშე არ გინდა კომფორტი და სწავლის მშვიდად გაგრძელებაა?!
-და რა სტატუსით ცრდილობ დახმარებას?-გაეცინა ლიზას-თავი მდიდარი,გაზულუქებული ტიპის საყვარელი მგონია.
-თავად აყენებ საკუთარ თავს შეურაწყოფას-ტონი გაუცივდა მამაკაცს-რისი მოსმენა გინდა?! ჯანდაბა რას ითხოვ ჩემგან
-შემეშვი!!-კარი სწრაფად გახსნა ლიზამ და გადასულმა ძლიერად მიუჯახუნა.
-სად მიდიხარ?!-მას მიბაძა დათუნაშვილმაც-სად მიდიხართქო?!-იღრიალა განრისხებულმა და ორ ნაბიჯში დაწეული უხეშად სწვდა მკლავში.-რა დედის ***** ნაა?! რა გინდა ლიზა?! გამაგებინე რას ითხოვ?! რავქნა მოგატყუოო?! მითხარი რავქნა? ვიყვირო მიყვარხართქოო?! ამის დედაც არ მიყვარხარ...არ მიყვარხარ...გესმიის? არ მიყვარხარ მაგრამ ,იმდენად მეტს ნიშნავ ჩემთვის სიყვარულსაც გავკარი ამის მერე გესმიის?! რა ჯანდაბა გინდა მაინცდამაინც ხელმოწერილი საბუთებია საჭირო ჩვენი ერთად ყოფნის გასამართლებლად? კარგი წამოდი...ხო წამოდი და მოგიწერ ხელს...გერქვას ჩემი ცოლო...ჯანდაბა რა უცნაურად აზროვნებთ ეს ქალები ვერაფერი ვერ გაგიგე...რა ჯანდაბას ითხოვ ვერ გავიგე...ის, რომ მინდა ჩემს გვერდით კარგად იყო მაინც და მაინც ნიშნავს ,რომ მე შენ სექსში გიხდი ფულს? გამაგებინე ერთი ეს ვადაგასული აზრები რატომ არის შენს ტვინში დალექილი როდესაც ვფიქრობ, რომ შენ ძალიან განსხვავდები ჩვეულებრივი სტანდარტული გოგოებისგან?
-ხელი გამიშვი!-მკლავზე დაიხედა ერგემლიძემ.
-ლიზა-ხმას დაუწია მამაკაცმა და შედარებით დაუთბა ტონი.-მე მინდა შენთან...მართლა ძალიან მინდა.მინდა რომ დღეს ,ხავლ და ზეგ კი არა მთელი ცხოვრება იყო ჩემს გვერდით...შენთან თავს ყველაზე მაგრად ვგრძნობ და ამის დედაც!! მეტი რა გავაკეთო შენს
შენს მერე სხვა ქალისკენ არცკი გამიხედია რადგან, შენ არავინ არ გგავს...და ბაზარი არაა შეიძლება ზნედაცემული და გარეწარი ვარ მაგრამ გაფასებ...გესმის? გაფასებ და ნამდვილად არ გაკადრებ ვიღაც ქალთან ნაგორავები მოვიდე და უსინდისოდ მოგიწვე გვერდით...მაცადე ლიზ-სახეზე მიეფერა სევდანარევი ტონით ნიკა-ცოტა დრო მომეცი და დამეხმარე, რომ შენ გეჭიროს ჩემს გულში მთავარი ადგილი...ვცრდილობ ...მე ვცრდილობ და დარწმუნებული ვარ გამომივა.დაიკიდე ნინა და სხვა ქალები ვინც კი შენამდე მყოლია...უბრალოდ ადექი და დაიკიდე წერეთელი...ჩემი ბრალი არ არის შენ მაგ დროს პატარა, რომ იყავი და გაზრდა დაგაგვიანდა-გაეცინა-ჩემი ბრალი არაა გვიან, რომ გნახე...გესმის? სამაგიეროდ მთავარი ის არის, რომ გნახე და ახლა უბრალოდ არ მინდა შენი გაშვება.-შუბლზე შუბლით დაეყრდნო მამაკაცი-არ გაგიშვებ გესმის? და ამოიგდე ამ პატარა თავიდან ის აბეზარი ფიქრები რაც გაიძულებს სულელური დასკვნების გამოიტანო.წამოდი სახლში მიგიყვან და მე გავალ-მანქანისკენ დაიძრა დათუნაშვილი და ქალიც თან გაიყოლა.
სახლამდე ხმა აღარცერთს ამოუშია.სადარბაზოსთან გაუჩერა ერგემლიძეს მანქანა და დაელოდა როდის ავიდოდა ქალი სახლში.შემდეგ კი ძრავი ჩართო და სწრაფად გაეცალა იქაურობას.

* * *
მიწისქვეშა ღამის ბარი "აქცენტი" ბარის გარდა ყველაფერი იყო...უზარმაზარი დარბაზი..მთვრალი კლიენტები, ხმაურიანი მუსიკა,დაექსტაზებული ახალგაზრდები დენდარტყმული გველებივით, რომ იგრიხებოდნენ.სიგარეტის კვამლი...სცენაზე კაიფში მყოფი დიჯეი გიჟურ მუსიკას, რომ არახუნებდა...დუღდა და გადმოდუღდა აქცენტში "სიცოცხლე". შიშველი სტრიპტიზიორები და ეს ყველაფერი იმაზე ამაზრზენი და გულისამრევად ვულგარული იყო თავად გართობის დიდ მოტრფიალე ნიკოლოზ დათუნაშვილსაც კი აზიდებდა.ყველანაირი დაწესებულება უნახავს მაგრამ, ეს ზღვარგადასული გარყვნილება უკვე ზედმეტად მეტისმეტიც კი აღარ იყო.ფორმიანების გამოჩენა დარბაზში მყოფთა დაკვირვებულ მზერას არ გამორჩენიათ და მთავარი ჩოჩქოლის მიზეზიც გახდა.დათუნაშვილმა სწრაფად დაიკავა დიჯეის გვერდით შემაღლებულ სცენაზე ადგილი და მუსიკის გამორთვის შემდეგ საზოგადოებას მიკროფონით ხელში ირონიული ტონით მიმართა:
-მოგესალმებით საქართველო!! მე მთავარი გამომძიებელი ნიკოლოზ დათუნაშვილი ვარ და თქვენ...ყველა განურჩევლად სქესისა,ეროვნებისა,კანის ფერისა და რელიგიის... დაკავებული ხართ პროსტიტუციის ,ნარკორეალიზაციის და ზღვარგადასული გარყვნილების ბრალდებით! პრეტენზიებს განყოფილებაში მოვისმენ...დაიცავით წესრიგი და მშვიდობიანად მიეცით საშუალება კანონის დამცველებს გააკეთონ თავიაანთი საქმე.ბარი დალუქულის!!
ამ განცხადების და მასიური დაკავების დაწყების შემდეგ.მეორე სართულის აივანზე მდგომი მაღალი, შავ პიჯაკში გამოწყობილი მამაკაცი რომელიც თვალყურს ადევნებდა დარბაზში დატრიალებულ სცენას.თავის ორ დაცვის წევრათან ერთად სწრაფად შეტრიალდა და უკანა გასასვლელისკენ გაიკვლია გზა.სირბილით ჩაიარეს კიბეები და ის ის იყო კარის გახსნას და ეზოში გასვლას აპირებდნენ კარი გარედან, რომ გაიხსნა და ზღურბლზე მთავარ გმირთან ერთად ლაღიძის სახეც გამოჩნდა.
-ბატონო ლაშა!-ხელები გაშალა ნიკოლოზმა-სასიამოვნოა თქვენი პირადად ნახვა...
მამაკაცმა დანებებას ბრძოლა ამჯობინა მაგრამ ,გამომძიებლის ხელში გაელვებულმა იარაღმა რომლის ცივი ლულაც შუბლზე მიებჯინა აიძულა თავის განზრახვაზე ხელის აღება.
-მუხლებზე!-ცივად გამოსცრა ნიკოლოზმა და მუხლებზე დაშვებულ მამაკაცს ხელები სწრაფად გადაუგრიხა.მსხვილ მაჯებზე ხელბორჯილი მოხერხებულად მოარგო და მკლავში ძლიერი დაქაჩვით წამოაყენა ფეხზე-დაპატიმრებული ხართ!
-ამას არ შეგარჩენ-გაიცინა მამაკაცმა.
-შემაშინე ხომ იცი?!-გაიცინა დათუნაშვილმა.
-მერე აღარ გაგეცინაბა...
-კარგი მასე ქენი-მხარზე დაარტყა ხელი ნიკამ-ახლა კი გამოადგი ფეხი.
* * *

განყოფილებაში სრული მეორედ მოსვლა სუფევდა.წინასწარი დაკავების იზოლატორში აყვირებული სტრიპტიზიორი მეძავები,ნასვამი მოქალაქეები რომლებიც, ტესტის ჩაბარების მერე ნელ- ნელა ტოვებდნენ შენობას. აყვირებული ბარის მმართველი და მუქარების ვრცელი ტექსტები.დაკითხვაზე სათითაოდ დაბარებული ბარის მომსახურე პერსონალი და თავატკიებული დათუნაშვილი რომელიც, მეხუთე ენერგეტიკულს და უშაქრო ყავის კაცმა არ იცის მერამდენე ფინჯანს სვამდა.
-სრული აურზაურიაა-სახე მოისრის ლაღიძემ.
-არ თქვა...
-მოკვდები ამდენი კოფეინის მიღებისგან-მკაცრად შენიშნა გიორგიმ.
-დამშვიდდი...გადავიტან რამენაირად.-სიგარეტს მოუკიდა ნიკამ.
-ახლა რა იქნება?
-ისევ ეს არაფრისმომცემი კითხვა.-გაეცინა ნიკას.-ბუაჩიძეს ჩავსვამთ. საკმაოდ აქვს მიქარული მინიმუმ 10 წლით საკურორტო ზონაში, რომ დაისვენოს...რაც შეეხება დანარჩენს...ეს მასობრივი დაკავება მაგრად შეუკეთებს ბატონი ადვოკატის ნაკვერჩხალზე ცეცხლს. ..მეორე ბარსაც დავარბევ და დავულუქავ, შემდეგ კი ისე შევავიწროვებ იძულებუსლ გავხდი აშკარა მოქმედებაზე გადმოვიდეს. ყველა გზა მოჭრილი და მაგის მერე ზუსტად იქ დავარტყამ სადაც არ ელოდებ.
-ჭკვიანური სვლაა შერლოკ...-გაიცინა გიორგიმ და იმ წუთს კარის ზღურბლზე გამოჩენილ ლევან ლაბაძეს გახედა კითხვისნიშნით სავსე მზერით.
-იქ..ერთი სტრიპტიზიორია მერი გაგუა...შენთან გასაუბრებას ითხოვს ნიკა.აცხადებს მის მეტს არავის დაველაპარაკებიო.
-კარგიი-სიგარეტი საფერფლეზე დაასრისა მამაკაცმა და წამოდგა.-მოვალ შეიყვანე დაკითხვსი ოთახში.
-უკვე იქაა და შენ გიცდის...
-კარგიი...
მაგიდასთან მჯდომი მერი გაგუა...მაღალი, ქერა ქალი გახლდათ...დიდრონი ლურჯი თვალებით და საკმაოდ მრგვალი და მაცდური სხეულის ფორმებით.საცეკვაო ბიკინსა და ლიფში გამოწყობილი თეთრ,მოკლე ხალათში გახვეულიყო და ფეხები ოთახის ფუმფულა ჩუსტებში გაეყარა. გამომძიებლის შემოსვლაზე დახრილი თავი ასწია და მზერა პირდაპირ სახეში შეანათა.
- გამარჯობაა-მის მოპირდაპირედ სკამზე დაეშვა ნიკა და ქალს თვალი თვალში გაუყარა.-თურმე აცხადებ ჩემს მეტს არავის გაესაუბრები და აბა გისმენ-ხელები მაგიდაზე დააწყო და გრძელი თითები ერთმანეთში აურია თან თვალი მაჯაზე მორგებული საათისკენ გაექცა რომლის ისრებიც დილის 7 აჩვენებდნენ.
-სახლში როდის გამიშვებთ?-ხმა ამოიღო ქალმა.
-სად გეჩქარება?!-გაეცინა ნიკას-განა ასე ცუდი მასპინძლები ვართ?
-ირონია უადგილოა ბატონო გამომძიებელო!-ტონი დაეძაბა ქალს.-სახლში მოხუცი დედა და 7 წლის შვილი მელოდება რომელთანაც პირველი შემთხვევაა ასე, რომ ვაგვიანებ...
-ხოო ცუდიაა-სახე დამანჭა ნიკამ-ვფიქრობ კიდევ ერთი დღით დააგვ იანებთ.რადგან, შემიძლია ბრალის წაყენების გარეშე განყოფილების წინასწარი დაკავების იზოლატორში შენი 48 საათით გაჩერება.
-შვილები გყავთ?-მისკენ გადაიხარა ქალი.
-სამწუხაროდ არა...ისე დიდად არც ვწუხვარ გატყუებთ.აბა გისმენ მერი...-ხელი ხელს შემოჰკრა ნიკამ-მითხარი რამე ისეთი ...საინტერესო რაც მაიძულებს შენს სახლში გაშვებას...შვილი გელოდება როგორც აღნიშნე.
-რა გითხრათ?...-მხრები აიჩეჩა ქალმა.-ბარში სასმელი და ნარკოტიკი თავისუფლად, რომ იყიდება ეგ ისედაც იცით...ბარის კურატორიც აქ გყავთ და ჩვენ უბრალო მოცეკვავეები რომლებიც ხანდახან კლიენტებთან სექსში ფულს ვიღებთ დიდად საინტერესონი არ ვართ.
-ხოო... ეგ ,შენ ვის სად და როდის რას უკეთებ არ მაინტერესებს...-მისკენ გადაიხარა და შეთქმულივით დაბალი ხმით უთხრა-არ ვარ ჭორიკანა.მე უფრო...მსუყე...გემრიელი ლუკმები მიყვარს მაგალითად: ვინ დაგას ბუაჩიძის უკან!
-რა თქმა უნდა ბიძამისი-გაიკვირვა ქალმა თითქოს ეუბნებოდა ეგ როგორ არ იცითო.
-აბა ბიძა?-თვალები დააწვრილა ნიკამ.
-შეროზია...მერაბ შეროზია.
-ადვიკატიი?
-დიახ.
-უყურე შენ!!-წვერი მოიქავა ნიკამ-რა შეგიძლია მითხრა მერაბზე?
-გარდა იმისა, რომ კვირაში სამჯერ მასთან მივდივარ და სექსი გავქვს...არაფერი ...თუ რა თქმა უნდა პროცესის დეტალები არ გაინტერესებს.
-არაა...იყოს მადლობა.-ხელი ჩაიქნია ბიკამ-თუმცა ,შეგახსენებ სად ხარ და შემიძლია თამამად დაგდო ბრალი არაკანონიერ პროსტიტუციასა და წამლის რეალიზებისთვის შესაბამისად უფრო დიდი ხნით მოგიწევს შვილის უნახავად ყოფნა.
ქალმა ხმაურით გადააგორა ყელში ნერწყვი და ხმა გაბზარულმა ამღვრეული თვალებით შეხედა გამომძიებელს .-რა გაინტერესებთ?
-რავიცი...კვირაში სამჯერ მის სახლში დადიხარ და იქნებ გაქვს რამე სათქმელიი? ნანახი...გაგონილი...
-არა...არაფერი არ გამიგია...-სწრაფად უარყო ქალმა და შემდეგ ხმას შედარებით დაუწია-თუმცა წინაზე მასთან ყოფნისას სახლში ორო მამაკაცი მოვიდა,მე აბაზანაში ვიყავი და იქიდან გამოსულმა დავინახე როგორ ჩაიტანეს მოზრდილი ბრეზენტ გადაფარებული რაღაც ყუთი სარდაფის კიბეზე.
-და შეგიძლია მითხრა როგორი იყო ის ყითიი?-ხმა დაეძაბა ნიკას.
-არ ვიცი გრძელი ...დახლოებით, მეტრი და ოთხმოცი,ოთხმოცადაათი სანტიმეტრის არც მაინც და მაინც განიერი...ჯანდაბა! არ ვიცი ბრეზენტი ჰქონდა გადაკრული და გარკვევით ისიც კი ვერ დავინახე ყუთი იყო თუ არა...-სახსზე აიფარა ხელები მერიმ.
-გასაგებია და სად არის ეგ სახლი?.
-მახათას გორაზე..ახალ დასახლებაში...
-აჰაა...მადლობაა და რა მაინტერესებს რამე, რომ იყოს სასამართლოში შეგიძლიათ იგივეს გამეორება რაც ახლა მე მითხარით?
ქალი უცებ მოიქუფრა და სახეზე შიში გამოესახა.
-არა...არა რათქმა უნდა...არანაირი სასამართლო მე უბრალო მეძავი ვარ რომელიც, ბარში ცეკვით და კლიენტებთან დაწოლით შოულობს საჭმლის ფულს.შვილი მყავს.. და არა, არა...მომკლავს შეროზია..ხო ნამდვილად მომკლავს.
-კარგით გასაგებია...დამშვიდდით...-სკამიდან წამოდგა ნიკა.-რაღაც საბუთებზე მოგაწერინებენ ხელს..ჩვეულებრივი ფორმალობაა და შემდეგ შეძლებთ სახლში წასვლას.
-კარგით მადლობა.
ნიკას ხმა აღარ ამოუღია სწრაფად დატოვა დაკითხვის ოთახი და კაბინეტისკენ გაემართა.უკვე ძალიან დაღლილი და ენერგია გამოცლილი იყო ერთადერთი რასაც საჭიროვებდა სახლში მისვლა ,წყლის გადავლება და რამოდენიმე საათით თვალის მოტყუება იყო.ბევრი აღარც უფიქრია სწრაფად აიღო თავისი ნივთები და კაბინეტი უკანმოუხედავად დატოვა.

* * *
სახლში უხმაუროდ შევიდა და ფეხაკრეფით გაემართა პირდაპირ აბაზანისკენ .თბილი წყლის ჭავლის ქვეშ საკმაოხანს იდგა და ფიქრისგან ადუღებულ ტვინს ასვენებდა რომელიც, ისე გამლღვალიყო შეგრძნება რჩებოდა დენას დაიწყებდა ყურებიდან და ცხვირიდან...წელზე მოხვეული პირსახოცით გამოვიდა აბაზანიდან.თმა შეიმშრალა და საცვალი მოიძია.თავის საწოლს დახედა და მეორე საძინებლისკენ გაემართა...სადაც, ლიზას დაეკავებინა მთელი საწოლი და მუცელზე გაწოლილი ბალიშზე შემოხვეული მკლავებით ბავშვივით მშვიდად ფშვინავდა.ცოტა ხანს უყურებდა სახეზე ღიმილ მოგვრილი ქალის მიმზიდველ სხეულს თეთრი ზეწრების ფონზე შიშველი...ამორძალივით მიმზიდველად, რომ მოსჩანდა.შემდეგ სახე მოისრისა ნერვიულად, ოთახი ისევ ისე უხმაუროდ დატოვა როგორც მივიდა იქ.თავის საძინებელში შესულმა ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი მოწყვეტით დაეშვა უზარმაზარ საწოლზე და ზურგზე მწოლიარემ მზერა ჭერს მიაბყრო...საფიქრალი და სადარდებელი თავზესაყრელად ჰქონდა და ამას პატარა ბავშვივით გაჯიუტებული ლიზაც ემატებოდა რომელიც, იმ კითხვებზე პასუხს ელოდა რომელიც თავად ნიკას არ ჰქონდა.ბოლოს თვალები დახუჭა და შეეცადა რამოდენიმე საათით მაინც მოეტყუებინა თვალი და დაძაბული დღის შემდეგ ტონუს მომატებული სხეული მოედუნებინა.ბევრი არც უწვალია მალევა ჩაეძინა.
14
ახალი გათენებული იყო ამომავალი მზის სხივებმა ფარდებგადაწეული ფანჯრებიდან უხვად, რომ შემოანათა და ბალიშში თავჩარგულს ჯერ ნაზად მიელამუნა სახეზე,შემდეგ ჯიუტად ათამაშდა და ბოლოს მწველად დააჭირა და აიძულა ძილის კლანჭებიდან საბოლოოდ დაეხსნა თავი.ნიკამ ყრუდ ამოიზმუვლა,ნერვები მოეშალა დაწოლისას ფარდები გადაწეული, რომ დარჩენოდა და გვერდი იცვალა...თავზე ბალიში წაიფარა და შეეცადა სულ ცოტახანს კიდევ შეებრუნებინა ასე სანატრელი ძილი მაგრამ ყველაფერს ბედი არ უნდაა? ერთხელ გამოფხიზლებულმა ვერანაირად ვეღარ შეძლო თვალის კვლავ მოტყუება და საწოლზე უკმაყოფილო სახით წამოჯდა.მოპირდაპირე კედელზე დაკიდული კედლის საათის ისრები დილის რვის ნახევარს აჩვენებდნენ სულ რაღაც საათ ნახევარიც კი არ ეძინა...სწრაფად მიიღო გრილი წყლის შხაპი და უკვე ჩაცმულმა დატოვა საძინებელი...სახლში კვლავ სიჩუმე გამეფებულიყო მხოლოდ, სამზარეულოდან მოდიოდა ცხელი ყავის სასიამოვნო არომატი რაც იმის მანიშნებელი იყო, რომ ლიზას უკვე ეღვიძა.
-დილამშვიდობის-კარის ჩარჩოს მხრით მიყრდნობილი ჩახლეჩილი ხმით მიესალმა სამზარეულოს მაგიდაზე მიყრდნობილ ქალს რომელსაც ცხელი ყავის ფინჯანი ეჭირა ხელში და დაღლილი თვალებით მომზირალ დათუნაშბილს უსიტყვოდ აკვირდებოდა.
-ჩემთვისაც შეგიძლია გაამზადოო?-თავით ყავის ფინჯნისკენ მიუთითა ნიკამ და მაგიდისკენ გაემართა.
-ეს შენთვის არის-გაუღიმა ლიზამ და მამაკაცს ფინჯანი გაუწოდა მე უკვე დავლიე...ძალიან ადრე გამეღვიძა და ვერ დაგელოდე.
-ისევ მიბრაზდებიი?-სევდიანი მზერა შეანათა ქალს ნიკამ და ხელის ზურგით ნაზად მიეფერა ლოყაზე.
-ისევ... არ გიბრაზდები-გაეცინა ლიზას და ფინჯანი მაგიდაზე დადგა.-აღარ გიბრაზდები იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი ვიფიქრე ჩვენს საუბარზე,თითოეული დეტალი,სიტყვა თუ ბგერა გადავხარშე სულ...სულ თავიდან და გადავწყვიტე, რომ იყოს ისე როგორც შენ გინდა ნიკა...თანახმა ვარ ვცადოთ.
-მართლაა?-სახე გაებადრა დათუნაშვილს და ქალს წელზე ფრთხილად მოხვია ხელი,ახლოს მიიზიდა და სხეულზე ძლიერად მიხუტებულს სახე კისერში ჩაურგო სადაც ლიზიკოსეული...დამათროებელი არომატი უხვად ტრიალებდა. ფრთხილად შეეხო მხურვალე ტუჩებით სურნელოვან წერტილზე და ყრუდ ამოიჩურჩულა.
-ძალიან მიხარია...
-მეც ძალიან მიხარია-ხმაში ღიმილი გაერია ქალს და დათუნაშვილის ძლიერ სხეულზე მჭიდროდ მიხუტებულმა ზურგზე მოხვია წვრილი მკლავები.დათუნაშვილის რომლის აჩქარებული გულისცემაც უკვე სხვანაირ რიტმში ჩაესმოდა ქალს...ლოყით გრძნობდა მის ძლიერ დარტყმებს და თითები რომლებიც სახიდან კისერზე გადაცოცებულიყვნენ აიძულებდნენ თავი აეწია და ზემოდან ღიმილით დაჩერებული მამაკაცისთვის გაესწორებინა მზერა.-ჩემი ლიზა-ყრუდ ამოიჩურჩულა ნიკამ და მის სახესთან დახრილი ფრთხილად შეეხო ტუჩებით ქალის მსხვილ,ვნებიან ტუჩებს.ძლიერი თითები კისერზე შემოეხვივნენ და კოცნაც უფრო ღრმა,მომთხოვნი და ვნებიანი გამხდარიყო..თითქოს წყალს მოწყირებული უდაბნოს მკვიდრნი ხარბად დაწაფებოდნენ მაცოცხლებელ სითხეს და ცრდილობდნენ ამ სითხისგან მიღებული ნეტარებით ბოლომდე დამტკბარიყვნენ.

* * *
ლაშა ბუაჩიძე ძალიან კონტაქტური,ნიჭიერი და თვითდაჯერებული ახალგაზრდა გახლდათ.არ არსებობდა საქმე რომელიც მის ხელებს და მონდომებას არ გამოსდიოდა.ბიძასთან არასდროს ჰქონია ცუდი ურთიერთობა მას შემდეგ კი რაც, ერთადერთი ბიძაშვილი "ვითომ" კანადაში გადაცხოვრდა არადა, სქესის შეცვლის ოპერაცია გაიკეთან ჩუმად და ჰოლანდიაში "გააჭენა"...(ქვეყანაში სადაც თუ გინდა თავზე ტრაკ დაფარებულმა იმოძრავე კაცის შვილი არაა შენი გამკიცხავი.)ისე დაუახლოვდნენ ერთმანეთს ბიძა დისშვილი ნამდვილი მამაშვილური ურთიერთობა ჩამოუყალიბდათ.მერაბის ნდობით აღჭურვილი პირი გახლდათ და მის ქონებას ისე განაგებდა როგორც, სურვილი ჰქონდა და როგორც, საქმეს აწყობდა.
ეს არასასიამოვნო ფაქტი რასაც ბუაჩიძის დაკავება წარმოადგენდა არც მერაბს აწყობდა და არც, თავად მძვინვარე ომის ეპიცენტრში მყოფ ბუაჩიძეს.იცოდა უკვე საათივით აწყობილი საქმის დროებით შეფერხება მოუწევდათ...იარაღის დიდი პარტია კი უკვე გზაში იყო და დღე -დღეზე ჩამოვიდოდა...მოსაძებნი იყო ნორმალური ექსპერტი, რომელიც არტეფაქტების შესწავლა შეფასებას მოახდენდა და ისევ და ისევ კონტრაბანდული გზით გაატანინებდათ ქვეყნიდან.ეს ყველაფერი ბუაჩიძის მოსაგვარებელი იყო ის კი იმის მაგივრად ,რომ ახლა ტონუსში მყოფს იქით- აქეთ ერბინა და საქმე წინ წაეწია ამ აყროლებულ წინასწარი დაკავების იზოლატორში უწევდა ჯდომა და ლოდინი როდის მოახერხებდა მერაბი მისს აქედან გაყვანას.ეს მთავარი გამომძიებელიც ნერვებს უშლიდა და პირდაპირ მის ლარივით დაჭიმულ ,დასაწყდომად მზადყოფნაში მყოფ ნერვებზე ნოტების მიხედვით უკრავდა. ნამდვილი კერკეტი კაკალი აღმოჩნდა რომელზაეც, არც მუქარა სჭრიდა...არც კაცური ლაპარაკი და მოქრთამვაზე ლაპარაკი ხომ ვაბშე ზედმეტი იყო რადგან, ისედაც შეძლებულს რაზეც მისი პირად საკუთრებაში მყოფი მანქანა მეტყველებდა( არცერთი ჩვეულებრივი გამომძიებელი არ გადაადგილდება რენჯროვერ სპორტით) სულ ფეხებზე ეკიდა შეთავაზებული ფული...და ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებდა , რომ ყოველი გამოძიებული საქმით უბრალოდ ჟინს იკმაყოფილებდა და არც იმდენად კანონმორჩილი და წესრიგის მოყვარული გახლდათ. მთავარი გამომძიებელი მის თვალში,რატომღაც"წესები ხომ იმისთვის არსებობს ,რომ დავარღვიოთ?" პრინციპით მოქმედებდა და ეს თამაში რომელშიც მხოლოდ ორი მხარე არსებობდა კანონ დარღვევა და კანონის დაცვა ანუ... ცალ მხარეს დათუნაშვილი და მეორე მხარეს ეჭვმიტანილ დამნაშავეთა მთელი არმია.ნიკოლოზი ნელ -ნელა ხურდებოდა და იმდენად იყო აზარტში შესული ნამდვილად ძნელი იყო წინასწარ დასკვნების გაკეთებდა. "იცინის ის ვინც ბოლოს იცინის!" ეს ფრაზა უტრიალებდა თავში დაკითხვის ოთახში მჯდარ მომღიმარ ბუაჩიძეს რომლის წინ მჯდარი გამომძიებელიც ისეთი სახით აკვირდებოდა თითქოს, რენდგენში ატარებსო.
-ასე ნუ მიყურებ!-გაეცინა ბუაჩიძეს-საკმაოდ მყარი ფსიქიკა მაქვს !
-და როგორ ფიქრობ მე, შენი ფსიქოლოგიური პორტრეტის შედგენას ვაპირებ?!-თვალები დააწვრილა ნიკამ.
-ხომ იცი მე არ მომიკლავს და "ნახალკებს" ნამდვილად ვერ შემტენი...-მხრები აიჩეჩა ლაშამ ირონიული ღიმილით.
-არ ვიცი შენ მოკალი თუ არა...მერე მეორეც, მე შენ ნარკორეალიზაციის და პროსტიტუციის ხელშეწყობის ბრალდებით დაგაპატიმრე! ამიტომ ამ ბრალდებაში საერთოდ ვერ ვხედავ "ნახალკას"...დაფიქრდი ყველას გვაქვს ჩვენი "გრეხები" ...შენ შეროზიას მარჯვენა ხელი ხარ...მისი პაიკი...-მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო დათუნაშვილი-ჭადრაკში მთავარი ფიგურა ვინ არის იციი?! დედოფალი...ხოო... დედოფალი თუ მოგიკლეს წაგებული გაქვს პარტია...თუმცა ,მიუხედავად ამისა დედოფალი არაფერს წარმოადგენს ზურგს მეფე თუ არ უმაგრებს...მეფე -დედოფალზე მნიშვნელოვანი კი ამ დროს ლაზიერია...ხოო, უბრალო შავი მუშა ორემელიც იმაზე მეტს აკეთებს ვიდრე მეფე ან დედოფალი აღებული ერთად...ლაზიერების სიკვდილის შემთხვევაში ბევრი არაფერი აკლდება ზემოთხსენებულთ მგრამ..მაინც ირყევა მათი მყარად ფესვებ გადგმული ავტორიტეტი!! - ისეთი მშვიდი და აუღელვებელი ხმით საუბრობდა დათუნაშვილი...არც სახეზე უტოკავდა ზედმეტად ნერვი და მით უმეტეს მის თვალებში შეუძლებელი იყო რაიმე ემოციის წაკითხვა.იდაყვებით მაგიდაზე დაყრდნობილს ხელის თითები ერთმანეთში აეხლართა და გამჭოლი მზერით ბურღავდა სკამის საზურგეს მიყრდნობილ ბუაჩიძეს...მრავალწლიანი ნაწრთობი და გამოცდილი ტეხნიკით...ფსიქოლოგიურად, ზედმეტად შეუმჩნევლად ამუშავებდა მამაკაცს და თან, ისეთი გამომწვევი და ირონიული იყო მისი ქადაგება თავისდა უნებურად აიძულებდა გულზე მოსულ ლაშა ბუაჩიძეს მოეღო პირი და შეკამათებოდა,პოლემიკაში აჰყოლოდა და ფართოდ განევრცო თემა რომელიც, ისევ და ისევ მის ირგვლივ ტრიალებდა.-შენ ხარ ლაზიერი!უბრალო შავი მუშა...კანიდან ძვრები და ყველაფერს აკეთებ თან, ღმერთმა არ იცის რისთვის რადგან... მერაბს ჰყავს შვილი...ხო ასე თუ ისე შვილი, შვილია და საქმე -საქმეზე, რომ მიდგეს რა გგონია ვის გასწირავს?! შენ თუ თავის მეტრაკე შვილს?!ამის დედაც შეენ!! ჩემთვის სულ ერთია ასეა თუ ისე... ეს ,საქმე მაინც გამოსაძიებელია...შენ ყველა ვარიანტში აქ ჯდომა საკმაო ხანს მოგიწევს და მე ვიზრუნებ ამაზე გპირდები...რაც შეეხება ბრალის დამძიმებას.. თუ გავიგე, რომ ბოროტმოქმედს ხელს აფარებ არ დაგინდობ არანაირადა სულ ყ****ზე შენი ახალ დაბადებული შვილიც და ის ქერა ნაშაც უკრაინიდან რო. ჩამოიყვანე ცოლის სტატუსით...თანამზრახველობის ბრალდებით კიდევ დაგიმატებ საკმაო წლებს და აქედან, რომ გახვალ შენი შვილი ან კაცად ჩამოყალიბებული დაგხვდება ან, არა და ქურდი და რეციდივისტი ციხე- ციხე გაატარებს თავის ცხოვრებას მამასავით.
ცოლ-შვილის ხსენებაზე ბუაჩიძე ლარივით დაიჭიმა.სახეზე საშინელი ტკივილი გამოესახა და გულში თითქოს მტკივნეულად დაუწყეს ჩხვლეტა უხილავმა ნემსებმა.მართალი იყო გამომძიებელი...შვილი, შვილი იყო...უტრაკოც და ანიც ფაქტი კი ფაქტად რჩებოდა მერაბი ,მისი დაკავების მეორე დღესაც კი არ გამოჩენილიყო სხვას რას ჩიოდა?! ფაქტი სახეზე იყო ის დაპატიმრებული იჯდა და განაჩენის მოლოდინში სულდალეული ელოდებოდა როდის გადმოხედავდა დალოცვილი ღმერთი და დახმარების ხელს გაუწვდიდა გასაჭირში ჩავარდნილს.
-ერთს გეტყვი...-თავზე ხელი გადაისვა ნერვიულად ბუაჩიძემ-გაუფრთხილდი ახლობლებს ისინი არ ხუმრობენ...აქ, საქმე იმდენად მნიშვნელოვან რამეს ეხება...
-რას ეხება?- წარბი ასწია ნიკამ.
-პრინციპს...პრინციპს ეხება ბატონო გამომძიებელო და ვფიქრობ ამ პრინციპებს გადააყოლებ თავსაც და ახლობლებსაც.
-უკვე მერამდენედ მემუქრები?-გაეცინა ნიკას.
-არ გემუქრები...გაფრთხილებ!არ ვიცი ვინ არის მკვლელი ან, ვინ სად რას აკეთებს მე ჩემს მოვალეობას ვასრულებდი პირნათლად რაზე აღიარებითი ჩვენებაც გუშინ დავწერე უკვე...რაც შეეხება დანარჩენს.-ნიკას წინ დადებული საქაღალდე და საწერი კალამი თავისკენ გააცურა ლაშამ. სწრაფი, გაკრული ხხელით ...ოდნავ დახრილი ,ასოებით მიაწერა პირველივე თაბახის ფურცელზე მისამართი და სახლის ნომერი.-აქ იმაზე მეტს ნახავ და შეიტყობ ვიდრე გგონია!!.-საქაღალდე კალამითურთ უკანვე გაუცურა და ძველ მდგომარეობას დაუბრუნდა.ნიკამ კი მისამართს დახედა და გაახსენდა მერი გაგუას გუშინდელი დაკითხვისას ნათქვამი მისამართი.-იქ სტუმრობის მერე შეგიძლია მესტუმრო და ფართოდ განვიხილოთ თითოეული დეტალი.-თავი მდაბლად დაუკრა ირონიული ღიმილით მამაკაცმა კარში სწრაფი ნაბიჯით გასულ გამომძიებელს.
* * *
კაბინეტში დაბრუნებულმა ნიკამ ორდერი მოითხოვა ადვოკატის ყველა შემავალი თუ გამავალი ზარების მოსასმენად და გასვლას აპირებდა ბუაჩიძის მიცემულ ნომერში მისსვლელად.შუადღე კარგა ხნის გადასული იყო უკვე და ისე თვალსა და ხელს შუა გაეპარა დღე ვერცკი გაიაზრა.საათს ,რომ დახედა უკვე 5 ნახევარი ხდებოდა.წესით, ლიზას უკვე უნდა მოეგვარებინა უნივერსიტეტში საქმე და განყოფილებაში მოსულიყო.სწრაფად აკრიფა ერგემლიძის ნომერი... დერეფანში სწრაფი ნაბიჯით, რომ შემოვარდა ლაღიძე....დათუნაშვილს მხარსა და ლოყას შორის მოექცია ტელეფონი და პარალელურად ტუჩებშორის მოქცეულ სიგარეტს უკიდებდა და ისე გადიოდა განყოფილების შენობიდან.გიორგის არეული სახე, რომ დაინახა.
-რამოხდა?
-დედის ***** ვნა!!! ახალგაზრდა ქალის გვამი იპოვეს ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე.
-რა?-სიგარეტი გამოიღო პირიდან დათუნაშვილმა-ვინ არის?
-აბა მე საიდან უნდა ვიცოდეე?! წამოდი გავდივართ...ვის ურეკავ?
სწრაფი ნაბიჯით ჩაირბინეს კიბეები და ეზოში გაჩერებული მანქანისკენ დაიძრნენ რომელიც, ნიკამ პულტით შორიდანვე გააღო და ლიზას ტელეფონზე ჩართულ ავტომოპასუხეს ხმოვანი შეტყობინება დაუტოვა.
-რასშვები ლიზ? ისეთი გადარბენა მქონდა ვერ დაგირეკე პატარავ...ახლა სასწრაფო საქმეზე გავდივართ,ცხედარი აღმოუჩენიათ ზღვაზე.შენ როგორც კი განთავისუფლდები განყოფილებაში მოდი!!.-მანქანაში ჩამჯდარმა სწრაფად დაქოქა ძრავი და უკან სვლით დატოვა საპარკინგე ზოლი.
-შენი აზრით იმ მკვლელობების გაგრძელებაა?!-სიგარეტს მოუკიდა გიორგიმ
-წარმოდგენა არ მაქვს...გააჩნია რა მდგომარეობა დაგვხვდება.საერთოდაც ვინ აღმოაჩინა მიცვალებული?
-ადგილობრივებმა და ეგრევე დარეკეს პატრულში ,პატრულმა გზიდანვე გადმოგვცა და ჩვენც მივდივართ...
თემქის მხრიდან მალევე ავიდნენ ზღვაზე გზა თავისუფალი იყო და ნიკოლოზიც საკმაოდ სწრაფად მართავდა მანქანას. ახალი დასახლებისკენ გადაუხვიეს და შორიდანვე შენიშნეს პატრულის რამოდენიმე ეკიპაჟი რომელსაც, ცენტრალური გზა გადაეკეტათ და მაღალი ბუჩქნარით დაფარულ სანაპიროზე კი სასწრაფო დახმარების მანქანა ჩასულიყო ორ საპატრულო მანქანასთან ერთად.ნიკამ მათი მიმართულებით გადაუხვია და პილიციის ლენტთან გააჩერა .გიორგი სწრაფადვე გადახტა და ინციდენტის ადგილისკენ დაიძრა ინტერესისგან გაბერილი.ნიკამ კი წელიდან მოხსნილი იარაღის ბუდე დაიმაგრა და დინჯად გადმოვიდა მანქანიდან.ის იყო ლენტი ხელით ასწია და შეკრებილი პატარა, ჯგუფისკენ წასვლას აპირებდა სახეწაშლილი ლაღიძე ,რომ გამოეყო ჯგუფს და დათუნაშვილოსკენ დაიძრა.
-რა მოხდა?-მეგობრის სახე არ მოეწონა ნიკოლოზს და მათკენ სწრაფად გაიწია მკერდზე შეხებულმა ლაღიძის ხელმა, რომ შეაჩერა.
-გადი აქედან ნიკა!-შეცვლილი ხმით ამოიხრიალა გიორგიმ.
-რა მოხდა?-ავტომატურად გაიმეორა ნიკამ და იგრძნო ავის მომასწავლებლად როგორ აეწვა ზურგი და შიშის პატარ- პატარა ნაწილაკები ფეიერვერკივით გაიფანტნენ მთელს სხეულში.
-ნიკა
-დედას შ*****ცი!!! -იღრიალა უცებ განრისხებულმა დათუნაშვილმა და ათრთოლებული ხელები თავზე ნერვიულად გადაისვა -გამატარეე!!!-ხელის კვრით ჩამოიშორა გზიდან თვალებ ამღვრეული ლაღიძე და თითქმის სირბილით დაფარა მასა და შეკრებილ ხალხს შორის მანძილი.ხელის უხეში ბიძგით გვერძზე მიაგდო ერთ -ერთი პოლიციელი და მიწაზე დადებულ საკეცეს , რომელზეც უკვე გადმოესვენებინათ ქალის სხეული დახედა.შემდეგ ინერციით უკან გახტა თითქოს დენმა დაარტყაოა.მუხლები მოეკვეთა და ყრუ ღმუილით მიწაზე დაეშვა...თავი ხელებში ჩარგო და იგრძნო: როგორ შეუყვეს სხეულში უხილავი ხელი და გულზე მტკივნეულად მოუჭირეს...ლიმონივით გამოწურეს და ეს სითხე ,როგორ ჩაეღვარა ცეცხლმოკიდებულ ლავასავით მთელს ორგანიზმში და გულ -მუცელი დაუფუფქა,მოუხარშა და დაუდნო,იგრძნო როგორ ასტკივდა თმის ძირები და ნელ- ნელა ეს ტკივილი ძვლებისკენ გადაცოცდა და ყველა სახსარს თუ მალას მოედო კიბოს მეტასტაზებივით.იქ ,საკაცეხე ლიზა ერგემლიძე ესვენა შემოხეული ტანსაცმლით სისხლში და მტვერში ამოგანგლული სხეულით,ცემისგან გაერთიანებული ცხვირ -პირით და სადისტურად დასერილი სახის მარჯვენა მხრით რომელზეც, უკვე შეხმობოდა ნაჟური სისხლი.ტუჩები გალურჯებოდა და სიცოცხლის ნიშანწყალი აღარ ეტყობოდა. თავზე დასეული სამედიცინო დახმარების ბრიგადა გულმოდგინედ ცრდილობდა მის სხეულში ოდნავ აფეთქებული პულსაცია მაინც ,რომ დაეჭირათ და ამისთვის თავს არ ზოგავდნენ.
-ჯანდაბა...პულსი არ ისინჯება...
-მკვდარია.. აზრი აღარ აქვს...შეეშვით.
მიწაზე დამჯდარს შორიდან ჩაესმოდა შეწუხებული ხმით ნათქვამი ფრაზები და ამ დროს, დათუნაშვილის თვალწინ დილანდელი კადრები ტრიალებდა მხოლოდ.როგორ იდგა მომღიმარი სახით სამარეულოში და როგორ სთავაზობდა ყავას.როგორ იხუტებდა მის სუსტ,სიფრიფანა სხეულს მკერდში და როგორ გემრიელად უკოცნიდა სავსე,მაცდურად სავსე ტუჩებს.ფეხზე წამოვარდა ფეთიანივით და ისეთ ხმაზე იღრიალა წელში მოხრილმა ყველა მას მიაჩერდა გაკვირვებული.სულ ფეხებზე ეკიდა დათუნაშვილს მთავარი იყო დაცლილიყო...შემდეგ იგრძნო გიორგის ძლიერი ხელები როგორ ჩაეჭიდნენ და როგორ მიიხუტეს მხარზე თავით...ბრაზისგან და უსუსურობის შეგრძნებისგან ერთიანად აკანკალებული თავს ვეღარ ერეოდა და უეცრად მოხეთქილმა ტკივილმა საზღვრები გაარღვია და თვით ნიკოლოზ დათუნაშვილი აატირა.მუხლებ,ეადამდგარი თავით ლაღიძის მხარს მიყრდნობოდა და უხმოდ ტიროდა რაზეც, მისი ათრთოლებული მხრები მიუთითებდა.
ლიზა სწრაფად გადაიყვანეს სასწრაფოს მანქანაში და გამაყრუებელი სიგნალით გაეცალნენ ტერიტორიას.
-მოკვდა?!-ამოიხრიალა ნიკამ.
-ძალიან ვწუხვარ...-ღაწვებზე ჩამოგორებული ორად ორი კურცხალი ხელის ზურგით მოიწმინდა ლაღიძემ და გაოცებულმა გახედა მანქანისკენ დაძრულ დათუნაშვილს.
-სად მიდიხარ?
-შენ საავადმყოფოში გაყევი პატრულის მანქანით...დამირეკე რა იქნება.
-სად მიდიხარ?! ამის დედაც...
იყვირა ლაღიძემ მაგრამ, უკვე გვიანი იყო .ნიკას მანქანამ მოსახვევში კუდი ,რომ მოიქნია ისე აორთქლდა იქიდან თითქოს არც ყოფილიყო.

* * *
ბუაჩიძე გაოცებული იყო როდესაც საკნიდან გამოიყვანეს გამომძიებელს შენი ნახვა უნდაო და დაკითხვის ოთახის ნაცვლად ბეტონის კიბეებით დაბლა,სარდაფისკენ წაიყვანეს.დაახლოებით 15 კიბის ჩათავების შემდეგ შავ ,რკინის კართან შედგნენ და ერთ- ერთმა შეიხედა შიგნით და იქ მყოფს მორიდებით მიმართა.
-მოვიყვანეთ!
-შემოუშვით!-გაისმა შიგნიდან ყრუდ პასუცი და მალე ბუაჩიძეც მოზრდილ ოთახში აღმოჩნდა სადაც ერთი სკამის და მაგიდის მეტი არაფეტი იდგა ისინიც, მყარად იყო იატაკზე დამაგრებული.მაგიდაზე ნახევარი ტანით ჩამომჯდარიყო უფროსი გამომძიებელი და ხელში რეზინის ხელკეტს ათამაშებდა ავის მომასწავლებლად.
-რა კომფიდენციალურობაა?!-გაიკრიჭა ბუაჩიძე და მალევე კი ინანა როდესაც ბოროტად აელვარებული დათუნაშვილის თვალები შეეფეთნენ და ადგილზე გაუინეს.
-ესეიგო რა ხდებაა...მე აქ ვზივარ სი****ვით და ვცრდილობ საერთო ენა გამოვნახო გაქნილ ნა**** თან რომელიც ყველაფერთან ერთად ნარკორეალიზატორია და ამ დროს ჩემს გოგოს...ხოოო...ჩემს გოგოს.მეგობარ გოგოს ფუზიკურად უსწორდებიან და სასტიკად ნაცემს ტოვებენ ზღვაზე თან იმ დროს, როდესაც მე...შენგან,ვისმენ მუქარის შემცველ ფრაზებს და რა გამოდის? რა გამოდის და ამის დედაც ...შენ მშვენივრად იცი ვინ არის მკვლელი...-ფეხზე წამოდგა ნიკა -ამიტომ რადგან საკუთარი ნებით ხმის ამომღები არ ხარ...მე ამოგაცლი მაგ ენას და წავიკითხავ ...ხოო წავიკითხავ რა დედის ****** ნა ! ხდება ჩემს გარშემო....და ამას სიამოვნებით გავაკეთებ რადგან უკვე ყელში ხართ.
ძლივს გამოგლიჯეს დაჭრილი ლომივით გამძვინვარებულ დათუნაშვილს ბუაჩიძის სასტიკად ნაცემი სხეული რომელსაც, სიცოცხლის მართლა არანაირი კვალი აღარ ეტყობოდა და ყველანაირ ჩარჩოებს აცდენილი ,საბოლოოდ აზრიდან გადასული ნიკოლოზი კი საკმაო ხანს ღრიალებდა და მოკვლის სურვილისგან ატანილი სხეულის დამორჩილებას ცრდილობდა რომელსაც, ვამპირივით სწყუროდა სისხლი და მოზღვავებული ადრენალინისგან ლომკაში მყოფი ნარკომანივით კანკალებდა.კედელთან ჩამჯდარი ზურგით მიყრდნობოდა და გვერდზე დადებულ ტელეფონს თვალს არ აშორებდა რომელიც,ზუსტად იმ წამს ავისმომასწავლებლად აწკრიალდა.თითების თრთოლვით აიღო ხელში აპარატი და სწრაფად გადაუსვა სენსორზე თითი.
-ნიკაა...-ხაზის მეორე ბოლოს წამიერი შიშინის შემდეგ გაისმა გიორგი ლაღიძის ხმა.ნიკოლოზმა თვალები ძლიერად დახუჭა ,კეფა კედელს მიაყრდნო და პასუხის მომლოდინე გულმა ,რამოდენიმე დარტყმა გამოტოვა...პულსი შენელდა და თითქოს სუნთქვაც გაჩერდა.
-ნიკუშ !ყველაფერი კარგად არის შენს ძმობას გეფიცები... ახლა ყველაფერი სტაბილურადაა...ნიკა გესმის ჩემიი?!
ნიკოლოზს ხმა არ ამოუღია,უსიტყვოდ გათიშა ტელეფონი.მისი ძლიერად დახუჭული თვალებიდან, სწრაფად გამოჟონა მოღალატე ცრემლებმა.გულმა ისევ დაიწყო ძგერა და ჰაერიც წყვეტილად მაგრამ მაინც გამოიტუმბა ფილტვებიდან...ეს არ იყო უბედურების ცრემლები...ეს ბწდნიერებისგან დადენილი ცრემლები იყო...ერგემლიძის ვენებში მოღუღუნე მოძრავი სისხლის,მკერდში მფეთქავი პატარა გულის და მისი არითმიული მაგრამ ,მაინც საიმედო პულსისგან ბედნიერად დადენილი ცრემლები იყო..ის ცრემლები რომელიც ამტკიცებდა, რომ ლიზა ერგემლიძე უბრალოდ ლიზა ერგემლიძე აღარ იყო ნიკასთვის და ის რაღაც უფრო მეტი და აღმატებული იყო ვიდრე უბრალოდ მეგობარი ქალი ლიზა!

* * *

- სახეზე ჩაუტარდა ოპერაცია და დავადეთ პლასტიკური ნაკერები ფაქტიურად, თითქმის ავაწყეთ მისი სახის ნახევარი...მაგრამ, შედეგით კმაყოფილი დავრჩებით თქვენც და მეც...-ჭაღარა თავზე გადაისვა ხელი ექიმმა.
-ანუ ყველაფეტი კარგად არის?-მუხლებზე დაყრდნობილ ხელებში თავი ჩარგო ნიკამ.საშინლად უსკდებოდა თავი და უკვე ღებინების შეგრძნება სჭირდა.
-კი...ყველაფეტი სტაბილურად არის...გაბზარული აქვს ორი ნეკნი. დანარჩენი, სხეულზე არანაირი სილურჯეები არ აღენიშნება თუმცა, მისი შინაგანი ორგანოების გაშუქებისას აღმოვაჩინეთ, რომ ისინი საკმაოდ დაბეჟილია ...ისეთ შეგრძნებას ტოვენს თითქოს ბოთლში ჩასხმული წყალივით აჯანჯღარა ვიღაცამ...მაგრამ მიუხედავად ყველაფრისა მაინც ვიმეორებ ,რომ დასჭირდება გარკვეული დრო ფეხზე წამოსადგომად თუმცა, სტაბილურობა შენარჩუნებულია და ამ წუთს დამამშვიდებლის ზემოქმედების ქვეშ მყოფს სძინავს.
-ექიმო-სახე დაეძაბა ნიკას და ხმაც გაუტყდა.-სხვა ფიზიკური ძალადობის ნიშნები?
ექიმი მიხვდა რისი კითხვაც უნდოდა გამომძიებელს და ეს სახეზეც ნათლად ეწერა.
-არა... სხვა რამ ფიზიკური და სექსუალური ძალადობის ნიშნები არ აღენიშნებოდა...
შიმშილობის დროს ზეციდან მოვლენილი ციური მანანასავით იყო ამ წუთს ექიმის ეს მოზრდილი წინადადება.სახეზე აიფარა ორივე ხელი დათუნაშვილმა და ღრმად შეისუნთქა ჰაერი რათა, ტვინს საკმარისად მისწოდებოდა ჟანგბადი...
-შეიძლება ვნახოო?!-სახიდან ხელები არ ჩამოუწევია ისე ჰკითხა ნიკოლოზმა.
-სძინავს მაგრამ...-თბილად გაეღიმა ექიმს-შეგიძლიათ შებრძანდეთ.!
პალატის შუაგულში ერთი საწოლი დაედგათ რომლის, გვერდზეც მოზრდილი სავარძელი და პატარა ტუმბუჭკა იდგა...თეთრად შეღებილ კედელზე მცირე ზომის ბრტყელეკრანიანი ტელევიზორი დაეკიდათ რომელსაც ,ალბათ პაციენტების უმრავლესობა არცკი უყურებდა მისდღემში.თეთრი ზეწრეფის ფონზე ლიზას გაფითრებული სხეული ბუმბულივით ესვენა და ერთბაშად ალბათ 5 კილოგრამით დაკლებული და დასუსტებული მიეჩვენა ნიკოლოზს.ნაოპერაციებ სახეზე თეთრი სახვევები გადაეკრათ და გატეხილი ცხვირი თაბაშირში ჩაესვათ...გალურჯებული ტუჩები გაუხეშებოდა და დახეთქვოდა.ოთახში გამეფებულ სიმყუდროვეს მონოტონურად აწრიპინებული აპარატის ხმა არღვევდა და ტუჩებს შორის მოქცეული ხელოვნური სუნთქვის პატარა მილი ,წამდაუწუმ ხროტინის ხმას გამოსვემდა რასაც, ფილტვებიდან გამოტუმბილი ნახშიროჟანგის და ჟანგბადის ბალონიდან ამოსული ჟანგბადის ხმა ერთვოდა რომელიც შიშინით მიიწევდა მილში და ეხმარებოდა დასუსტებულ სხეულს თავისუფლად ესუნთქა.
-ჩემი ბედი მ*****ნ!-კარზე ზურგით მიყრდნობილმა დათუნაშვილმა ფრთხილი ნაბიჯებით დაფარა მასსა და საწოლს შორის მანძილი და იატაკზე მუხლებით დაეშვა.
-ლიზ..-თითებით მიეფერა ყბის ძვალზე და შეუმჩნეველი არ დარჩენია მის შეხებაზე რეაგირებული ყვრიმალი როგორ შეირხა...-ჩემო პატარა...შენ მსოფლიოში აი ,ვაბშე ყველაზე მაგარი გოგო ხარ და გეფიცები...ხო.. შენს თავს გეფიცები-ხმა გაუტყდა მამაკაცს-ლიზა შენს თავს გეფიცები არ გაპატიებ ,რომ გაბედო და მიმატოვო...არ მიმატოვო ძალიან გთხოვ...-შუბლით მკლავზე მიეყრდნო და მარჯვენა ხელის თითები ქალის უღონოდ მოშვებულ თითებში ახლართა.რომელიც ,ნელ-თბილი და ბუმბულივით ამჩატებული გაცლდათ.
უკვე გვიანი ღამე იყო ერგემლიძის პალატა, რომ დატოვა და ბუაჩიძის დაწერილ მისამართზე გადაწყვიტა გასეირნება.ტვინის ბურღი ლაღიძე რომელიც, მთელი დღე ბუზღუნით იკლებდა და არ აძლევდა ნორმალურად სუნთქვის საშუალებას შეეცადა გაჩერებული ტაქსიში შეეტენა მაგრამ, ტაქსისტმა არ "შეიტენა" აღარ "ვმუშაობ ძმაოო!" და სააბოლოოდ აღრენილ დათუნაშვილს მოუწია მისი თან წათრევა და ალბათ მაგიტომ იყო მითითებულ მისამართზე მისულნი კამათით, რომ განიხილავდნენ ორივე შესულიყო თუ ერთი ?ბოლოს გადაწყდა და ორივემ გადაწყვიტა შესვლა.გალავანთან მდგარნი გარემოს ინტერესით ზვერავდნენ.
-აქ უნდა გადავძვრეთ?!-წარბი ასწია ლაღიძემ და გალავნის სიმაღლე თვალით გაზომა.
-არა ,ბარემ ზარი დავრეკოთ და მეპატრონეს დავუძახოთ...შენ შ....გაქვს? გამოადგი დროულად ფეხი!-თვალები დაუბრიალა დათუნაშვილამ და პირველი დაეკიდა მაღალ გალავანს.სულ მალე კი წელში მოხრილი ორი მამაკაცის სხეული ფეხაკრეფით მიიკვლევდა სახლისკენ მიმავალ ბაღის ბილიკზე გზას.

15
მაღალი მამაკაცი,უცნაურად ჩახლეჩილი ბარიტონით...გრძელი ზედმეტად მოვლილი ხელის თითებით და კოხტად დაჭრილი ფრჩხილებით...თითებს შორის მოქნილად ატრიალებდა სამედიცინო ლანცეტს და შავი ნიღბიდან, მოელვარე ლურჯი სფეროებით აკვირდებოდა რომელშიც მხიარული ჭინკები უხტოდნენ...ჩაწითლებული თვალის გარსი ამღვრეოდა და გადაგლესოდა რაც მის ორგანიზმში ათუხთუხებული ნარკოტიკის ჭარბ დოზაზე მიუთითებდა...წამდაუწუმ ილოკავდა ნიღბის ქვეშ ტუჩებს და უცნაურ ზმუილისებრ ბგერებს გამოსცემდა...
-ჩუ...ჩუ...არაფერი პირადული!-საზეიმო ხმით შესძახა და თითებს შორის ათამაშებული ლანცეტი მაგიდაზე მწოლიარე ქალის სახესთან მიიტანა...თითქოს ,ზუსტი ადგილის შერჩევას ცრდილობდა...-შენი სხეულიდან გამოდენილი თვითოეული სისხლის წვეთი სასტიკად აღმაგზნებს...-კიდევ ერთხელ მოილოკა გამშრალი ტუჩები და ნაზად ,ძალიან ნაზად შეახო ქალის რბილ კანს მჭრელი იარაღი....
-არა...არააა...არაა...გთხოვთ...გთხოვთ....
აწრიპინებილმა აპარატმა გააყრუა საავადმყოფოს ინტენსიური განყოფილება...დერეფანში მდგარი რამოდენიმე ექთანი გიჟივით გაიჭრა პალატისკენ საიდანაც ეს ხმა ისმოდა...საწოლზე მწოლიარე ერგემლიძეს თვალები ფართოდ გაეხილა,უკან გადაეტრიალებინა და ციებიანივით ფართხალებდა საწილზე.მის თავთან მდგარი აპარატი კი ავისმომასწავლებლად წრიპინებდა და პულსის მაჩვენებელი საკმაოდ გასცდენოდა დადგენილ ნორმას.ტუჩებთან დამაგრებული მილიდან ,ხროტინის ხმა ისმოდა და ტუჩის კუთხეებიდან წითელ მასასთან არეული თეთრი სითხე მოჟონავდა.
-ჯანდაბა....ექიმს დაუძახეთ!-იკივლა უფროსმა მორიგე ექთანმა და საწოლს მიეჭრა ,მხრებში ძლიერად სწვდა აფართხალებულ ქალს და მის შეკავებას სეეცადა...
-რა სჭირს?! -მეორე ექთანი საწილთან ატუზულიყო შეშინებული სახით რაც მის აშკარა რეზიდენტობაზე მეტყველებდა და ყველა ექიმის გამოჩენას ელოდა.რომელიც მალევე შემოიჭრა სირბილით და სათვალეს ირგებდა კეხიან ცხვირზე.
-რახდება?! მიმიშვით...ჯანდაბა-ეპილეფსიის შეტევა აქვს?! სწრაფად, დამეხმარეთ წამოვწიოთ და ოდნავ გვერდით გადავაბრუნოთ...ამოუღე ეს ოხერი მილი...გაინძერი ლეილა!-ერგემლიძეს სუსტ მხრებში დასწვდა მამაკაცი და სწრაფად გადააბრუნა გვერდით...პირიდან მილი ამოაცალეს და ტუჩებზე გადმოსული უცნაური ფერის მასა მოსწმინდეს...შეტევამ მალევე გაიარა და აწრიპინებული აპარატიც ნელ- ნელა დამშვიდდა ...პულსაციამ მწყობრში ჩადგომა დაიწყო და ლიზამაც ხმაურით,თავისუფლად შეისუნთქა ჰაერი...შემდეგ ფრთხილად გაახილა თვალები და ამღვრეული სფეროები თავზე წამომდგარ თეთრხალათიანებს შეანათა...
-გონზე მოვიდა-სახე ნერვიულად მოისრისა ექიმმა.
-ნიკა...-გამშრალი ყელიდან ხავილისმიერი სუსტი ბგერები ამოუვიდა ლიზას...-ნიკა სადარის?!...-ნიკაპი აუკანკალდა და სატირლად მოემზადა...შეშლილიბით არეულ სახის ნახევარზე. ..რომელიც, თეთრი საფენების მიღმა მოუჩანდა.მიწის ფერი დასდებოდა და აქეთ -იქით ატრიალებდა ფართოდ გახელილ თვალებს...
-ნიკა ...სად არის?!- მისი ნუშისებრი ჭრილის თვალებიდან დაუკითხავად გადმოხეთქა ცრემლების ნაკადმა და კვლავ აწრიპინდა მისი სიცოცხლის სადარაჯოზე მდგარი აპარატი.
-ყველაფერი კარგად არის...-დამთბარი ხმით დაუყვავა ექიმმა და თავზე ფრთხილად გადაუსვა ხელი-დამშვიდდი...ნიკას დავუძახებთ!დამშვიდდი... არ შეიძლება შენი ნერვიულობა.
-ნიკა სად არის?!-დაპროგრამებულივით იმეორებდა ერგემლიძე-ნიკა...ნიკას დაუძახეთ გთხოვთ...ნიკას ნახვა მჭირდება...
-დაურეკეთ ვინმემ გამომძიებელს!-ბრძანება გასცა ექიმმა და შპრიცში გამზდებული დამამშვიდებლის ბლანტი სითხე ფრთხილად შეუშვა ვენაზე დამდგარ წვეთოვანში...
-დამშვიდდი...ახლა დამშვიდდი ნიკა მალე მოვა...
-არ დამაძინოთ...არ დამაძინოთ გთხოვთ..-არეული ბუტბუტებდა ქალი და მის სისხლში წვეთ წვეთ შერეული დამამშვიდებლის მოქმედებისგან თვალები ებლიტებოდა-ნიკა მოიყვანეთ გთხოვთ...ნიკა...ნიკა სად არის? ჯანდაბაა...-ამოიჩურჩულა და თვალები მილულა.ისევ მწყობრში ჩაუდგა გულის ცემა და უკვე ღრმა ძილში წასულმაც თავისუფლად,მშვიდად განაგრძო სუნთქვა.
* * *
-ეპილეფსია რატომ დაემართა?-ბალიში შეუსწორა ექთანმა და ტუჩზე შერჩენილი სითეთრე ნაზად მოუწმინდა სველი მარლით.
-თავის ტვინის ტომოგრაფიამ არაფერი აჩვენა საგანგაშო...კიდევ ერთხელ გვაქვს გადასაღები.-პალატაში რომ გადაიყვანთ მოამზადეთ კომპიუტრეული ტომოგრაფიისთვის მანამდე კი ყურადღებით იყავით არ განმეორედს.
-კარგით ექიმო.-თავის დაქნევით დაეთანხმა ექთანი და საწოლთან მდგარ სავარძელში ჩაჯდა.ექიმმა კი სწრაფად დატოვა პალატა და კაბინეტში შესულმა საქმიანი სახით მოიძია მთავარი გამომძიებლის ტელეფონის ნომერი.

* * *

წელში მოხრილი მამაკაცების შავმა ფიგურებმა სიბრილით გადაჭრეს ბაღი და მის სიღრმეში მდგარი თეთრი,ორსართულიანი სახლის მთავარ შესასვლელ კართან შეჩერდნენ
-აქ სიგნალიზაციაა ?რომელიც სავარაუდოდ შეხებიდან სამოც წამში იწყებს რეაგირებას.-ამოილაპარაკა დაეჭვებული სახით ლაღიძემ
-ხოდა უნდა მოახერხო დროულად გახსნა საკეტი და სიგნალიზაციას მე მივხედავ...მიდი ჰე დაიწყე რას ელოდები?!
-ჯანდაბაა...ეშმაკმაც დამლახვროს!! თავი ბანდიტი მგონია-ამოიბუზღუნა ლაღიძემ და საკეტთან დაიხარა.
-შენი ჭირიმე ნუ დაიწყებ მორალის კითხვას ზნეობრივ კოდექსზე -სახე დამანჭა ნიკამ-კარგი პოლიციელი ამას არ უნდა აკეთებდეს...კარგი პოლიციელი კაბინეტში უნდა იჯდეს და ყვერებს იფხანდეს...კარგი პოლიციელი...ბლა ბლა ბლააა...
-კარგი ჰოოო...კარგი-თვალები აატრიალა გიორგიმ და საკეტის ჩხაკუნზე სახე გაებადრა ისე როგორც ბავშვს რომელმაც ზეპირ თხრობაში მაღალი შეფასება მიიღო.
-გაღიარებ!!-მხარზე ხელი მიჰკრა ნიკამ და სწრაფად შეხსნა კარი შემდეგ მაჯის საათზე დაიხედა და კარის უკან კედელზე სიგნალიზაციის დაფის ძებნა დაიწყო-არ არის?! ამის დედაც...არაა...
-რა არა რის?-გვერდში ამოუდგა ლაღიძეც.
-დაფა სად ჯანდაბაშია?
-ვაბშე მოიცა, აბა აქვს საერთოდ სიგნალიზაციაა?-წელზე ხელები შემოირტყა გიორგიმ და გაჯგიმული დაელოდა
-ბარემ დაველოდოთ როდის ატეხს ეს დედააფეთქებული წრიპინს და მერე ვირბინოთ ტრაწიანი ხარებივით წინ და უკან თუ გამოგვიჭირეს...
-აგვცრიან-გაიცინა ლაღიძემ რატომღაც ზედმეტად ართობდა ეს სიტუაცია.
-მეც მაგას არ ვამბობ? კარგად კი ერთობით ბატონო გამომძიებელო-კბილებში გამოსცრა შუბლშეკრულმა ნიკამ.
-ნეტა ვისგან ვისწავლე?-წარბი ასწია გიორგიმ და საათს დახედა-აბააა სამიიი...ორიიიიი...ერთი!
ორივე დაიძაბა და მოემზადა ავად აწრიპინებული სიგნალიზაციის ხმას.
- ვუალაა!!!ჰოიი საოცრებავ-თეატრალურად შეიცხადა ლაღიძემ-არ ყოფილა სიგმალიზაცია ეგ როგო შეეშალა ბატონ მერაბს?!
-მკვლელი იუმორი გაქვს-უკმაყოფილოდ აიბზუა ცხვირი ნიკამ და პირველი გაემართა ოთახების დასათვალიერებლად. სახლი არაფრით განსხვავებული არ იყო სხვა დანარჩენი სახლებისგან...ახალი რემონტი,თანამედროვე ტექნიკა...გემოვნებით მოწყობილი ოთახები.ნუ ყოველ შემთხვევაში მეპატრონეს ხომ ჰქონდა საკუთარ გემოვნებაზე პრეტენზია?!ოთახების დათვალიერებას აზრი არ ჰქონდა ბიჭებმა სწრაფად დაიწყეს სარდაფში ჩამავალი კარის ძებნა და მალევე მიაგნეს.დერეფნის ბოლოს ,კიბის ქვეშ განთავსებულ საკუჭნაოში რომელიც სავსე იყო ათასი სახლისთვის საჭირო ხარახურით.ვიწრო ,ერთ ფრთიანი კარი რომელიც საგულდაგულოდ იყო ჩაკეტილი წვალებით მაგრამ მაინც გააღეს.ნიკამ კედელზე დამაგრებული ჩამრთველი მოიძია და სულ მალე სარდაფად წოდებული მოზრდილი ოთახი რომელშიც ბეტონის ათი საფეხური ჩადიოდა ერთბაშად გაბრდღვიალდა ჭერში დაკიდებული მაღალ ვატიანი ნათურებით.დათუნაშვილი სწრაფად დაეშვა კიბეებზე და ბეტონის თაღებიანი ოთახი ინტერესით მოათვალიერა რომელიც, ცარიელი და სარდაფისთვის შეუფერებლად სუფთა აღმოჩნდა...ერთ -ერთი თაღის მიღმა ვიწრო დერეფანი გაეჭრათ,ჭერში დამაგრებული ჰალოგენის ნათურებით რომელიც, თეთრ შუქს ფენდა დერეფანს.ირგვლივ უკარებო სათავსოები გაეკეთებინათ, დერეფნის ბოლოში კი წითლად შეღებილი რკინის მძიმე კარი დაემაგრებინათ.
-ჩვეულებრივი ლაბირინთია-ხმადაბლა ამოილაპარაკა ლაღიძემ და კარებისკენ დაძრულ ნიკას უკან მიჰყვა რომელმაც, ზედმეტი ძალდატანების გარეშე გამოაღო რკინის კარი და ზღურბლზე გაშეშდა.მცირეზომის ოთახში უამრავი ხის კონტეინერები დაელაგებინათ.ოთახის შუაგულში, უზარმაზარი ბეტონის მაგიდა გაეკეთებინა სახლის პატრონს და ზედ ათას ხარახურასთან ერთად რაღაც უცნაური ნივთებიც ეწყო.
-ეს რა ჯანდაბაა?-წამოიძახა გაოცებულმა გიორგიმ და კარში გაშეშებული დათუნაშვილის გვერდის ავლით ოთახში შეაბიჯა.სრული უწესრიგობა სუფევდა ირგვლივ.კუთხეში მიყრილი თეთრი ქაღალდის ხვეულები,ბრეზენტის მოზრდილი ნაჭერი...აყირავებული ჩალის სკამები...ძირს დაყრილი ხის ნატეხები,საღებავის გახსნილი და გაუხსნელი თუნუქის ქილები...საღებავის გამხსნელით სავსე თეთრი ბოცები...
-ეს ნახეე...-მაგიდის მეორე მხარეს კედელთან, ბეტონის იატაკზე მუხის მძიმე ჩასასვენებელი იდგა,ოდნავ გვერდზე აყირავებული, გამოცლილი თეთრი გამოსაკრავით...მის გვერდზე ეყარა დამტვრეული სახურავის ფიცრის ნატეხებიც.
-ესეც ბატონი ჯოლოგავას სასახლის ნარჩენები-კუბოს დახედა ნიკამ შემდეგ კი მაგიდას მიუბრუნდა და დაკვირვებით დაიწყო ყოველი დეტალის შესწავლა.მარმარილოს ზედაპირი აქა- იქ წითელი ლაქებით შეღებილიყო რომელსაც კარგად ,დაკვირვების მერე ორი თითით შეეხო დათუნაშვილი და შემდეგ ის თითები დაყნოსა-ჯანდაბა სისხლია.??..-მაგიდასთან დაიხარა უკეთ დასაკვირვებლად და წვეთებისგან დატოვილ კვალს თვალი გააყოა იატაკამდე.სადაც, მაგიდის ოდანავ გამოწეული ზედაპირის გამო შუქი ვერ აღწევდა.ჯიბიდან პატარა ხელის სანათი ამოაცურა,აანთო და ჩაბნელებულ ადგილზე კარგად დაანათა.სანათიდან წამოსული ყვითელი შუქი ,მაგიდის კუთხეში მიგდებულმა რაღაც მრგვალმა,მონეტასავით ბრტყელმა, ნივთმა აირეკლა.ნიკამ შუბლი შეიკრა, ხელში აიღო მონეტა და თითებშორის მოიქცია ვერცხლისფერი პატარა ნივთი რომელიც შევერცხლილ მინანქარში გამოკვეთილი ღვთისმშობლის პატარა კულონი აღმოჩნდა.
-რამე იპოვნე?-თავზე წაადგა წელში მოხრილ დათუნაშვილს ლაღიძე.-ეს რა არის?
-კულონი..-ამოილაპარაკა შეცვლილი ხმით ნიკამ და ხელისგულზე დადებული ხატი გადმოაბრუნა.უკნიდან ვერცხლის დაფაზე წვრილი ასოებით ამოეკვეთა მჭედელს."ჩემს ლიზიკოს"-ამის დედაც!ლიზას კულონია...ჯანდაბა მახსოვს რაღაც ამდაგვარს ატარებდა ყოველთვის.
-ანუ რა გამოდის აქ ჰყავდათ?
-დიდი ალბათობით სისხლიც მისია.-სახე მოისრისა ნიკამ და ტელეფონს დახედა-მიღება არ აქვს...ავიდეთ და განყოფილებაში დარეკე ჯგუფი გამოგზავნონ...დღესვე უნდა ავიყვანოთ ის ადვოკატი.-კბილებში გამოსცრა და პირველი გაემართა გასასვლელისკენ.
სახლის ეზოში იდგნენ და ელოდნენ როდის მოვიდოდა განყოფილებიდან სპეციალური,კრიმინალისტიკური ჯგუფი ექსპერტთან ერთად ნიკას ტელეფონი ,რომ აწკრიალდა.ნომრისთვის არც დაუხედია ისე უპასუხა:
-გისმენთ!-პარალელურად სიგარეტს მოუკიდა
-გამარჯობათ! ბატონო ნიკა მე ექიმი გარსევან ფიფია გახლავართ...ლიზას მკურნალი ექიმი.-გაისმა ტელეფონში სანდომიანი...ხავერდოვანი ბარიტონი.
-რა მიხდა?-დაიძაბა ნიკოლოზი და ავის მომასწავლებლად ჩამოწოლილი სიჩუმისგან ტანზე პატარ- პატარა ეკლებმა დააყარა.
-იცით,იქნებ მოხვიდეთ როგორმე საავადმყოფოში რაღაც გაუთვალისწინებელი მოხდა და...
-რა მოხდა?!-სიგარეტსი ახალ მოკიდებული ღერი იქვე მოისროლა დათუნაშვილმა- ლიზა როგორ არის?
-ახლა კარგად მაგრამ...იქნებ აქ გვესაუბრა.
-კარგით ...მოვდივარ...-ტელეფონი გათიშა და გიორგის მიუბრუნდა.-მიხედე აქ საქმეს მე საავადმყოფოში ვარ მისასვლელი რაღაც მომხდარა და...
-რახდება? ლიზა როგორ არის?-სახე შეეცვალა გიორგის.
-არ ვიცი,მივალ და გავარკვევ..მიხედე რა ლადო დაგეხმარება.
-კარგი...მიდი.მიდი,-მხარზე ხელი მიარტყა გიორგიმ და გამამხნევებლად გაუღიმა.

* * *
-ეპილეფსიის შეტევა ჰქონდა-სახეზე ჩამოისვა ხელი ექიმმა და ფერწასულ გამომძიებელს შეხედა თანაგრძნობის გამომხატველი მზერით.-კომპიუტერული ტომოგრაფია ჩავატარეთ...უტარდება სხვა რიგითი გამოკვლევებიც არაფერი არ ჩანს საგანგაშო...არ ვიცით, რის გამო ჰქონდა შეტევა. გამოვითხოვეთ მისი ჯანმრთელობის ისტორია რეგისტრაციის ადგილიდან... არანაირი ჯანმრთელობის პრობლემები არ ჰქონია..ვფიქრობთ გადატანილი სტრესის გამო დაემართა ეს...ისღა დაგვრჩენია დაველოდოთ და გავაგრძელოთ ძველებურად მკურნალობის კურსი.
-გამორიცხული არ არის, რომ შეტევე კვლავ განმეორდეს?-ნერვებისგან ათრთოლებული თითებით ერთი ღერი სიგარეტი ამოაძვრინა მარლობოროს კოლოფიდან ნიკამ და გალურჯებულ ტუჩებს შორის მოიქცია.მერე, თითქოს გაახსენდა სადაც იყო და კვლავ დააბრუნა კოლოფში.
-გამორიცხული მართლაც არაფერია...-ამოიოხრა ფიფიამ.
-ახლა შეიძლება შესვლა? ნახვა მინდა.-ნერვიულობისგან გაოფლილი ხელისგულები შარვალზე გაისვა ნიკამ და იგრძნო როგორ ნელ ნელა ეკარგებოდა ძალა ორგანიზმი ითენთებოდა და სხეული მკაცრად მოითხოვდა დაჯდომას.
-დამამშვიდებელი ჰქონდა გაკეთებული და ეძინა.-ფერწასულ გამომძიებელს დააკვირდა ექიმი და სახე წამში შეეცვალა-თქვეენ...რაგჭირთ ცუდად ხართ?!-სწრაფად წაეტანა მკლავზე ექიმი.
-ჯანდაბა...-ამოიხრიალა ნიკამ-კარგად ვარ...მე კარგად ვარ...ლიზას ვნახავ-ღრმად შეისუნთქა ჰაერი დათუნაშვილმა და პალატისკენ მძიმე ნაბიჯებით გაემართა.პალატაში არაფერი არ შეცვლილიყო,უბრალოდ მის თავთან მოწრიპინე აპარატები აღარ იდგა თავის ადგილზე და აღარც ხელოვნური სუნთქვის ბალონი ხროტინებდა ამაზრზენად.
* * *
თითებზე ფრთხილმა შეხებამ გამოაღვიძა ლიზა...ქუთუთოები გაჭირვებით დააშორა ერთმანეთს და საწოლის გვერდით ,იატაკზე მუხლებით დამდგარ ნიკას გადახედა.
-ჰეი...როგორ ხარ?-ქალის სიფრიფანა ხელი ტუჩებთან ფრთხილად მიიტანა მამაკაცმა და ნაზად შეახო ტუჩები.
-ნიკაა.. -ნიკაპი სატირლად აუთრთოლდა ქალს...
-აქ ვარ ჩემო პატარავ...შენთან ვარ...ყველაფერი კარგად იქნება ლიზ... -შუბლით მხარზე მიეყრდნო დათუნაშვილი -ჩემო პატარავ ,აი, ნახე მართლა კარგად იქნება...შენ თავს გეფიცები.
-ის იყო...-ხმა გაუტყდა ქალს
-ვინ იყო ლიზა?-თავი სწრაფად წამოსწია ნიკამ და ქალს ჩააშტერდა ამღვრეულ თვალებში-ვინ იყო...დაინახე?!
-არ ვიცი...-ჰაერი თრთოლვით შეისუნთქა ქალმა...-არ ვიცი...ლურჯი თვალები ჰქონდა...ცივი და გამორეცხილი...არ ვიცი...
-ჩუ.. ჩუ...დამშვიდდი...შენთან ვარ მე შენთან ვარ.
-ხელები...ხელები ჰქონდა ლამაზი და მოვლილი და ის სვირინგი ...ხოო მაჯაზე სვირინგი ჰქონდა აშკარად, ახალი გაკეთებული რაღაც ეგვიპტური სიმბოლო...
დაძაბული სახით უსმენდა დათუნაშვილი და ყველა სიტყვას მწყურვალესავით ისრუტავდა.ცალი ხელის თითები ქალის თითებში ჰქონდა ახლართული ცალით კი თავზე მონოტონურად ეფერებოდა.
-დამშვიდდი ხოო...
-მითხრა...შენი სხეულიდან დადენილი ყოველი სისხლის წვეთი საშინლად აღმაგზნებსო-ცრემლებმა დაუსველა ღაწვები ქალს.
-მომისმინე!-ყელში გაჩხერილი მრისხანების ბურთი კისერში ხმაურით გადააგორა დათუნაშვილმა და ერგემლიძის შუბლთან დაიხარა.ტუჩები შეახო და ამოილაპარაკა:-მისმინე და უბრალოდ დაიმახსოვრე...ყველა იმ საქციელს ვანანებ რომელი საქციელითაც შენ ტკივილი მოგაყენა...უბრალოდ დამშვიდდი და დამიჯერე.გეფიცები ლიზ...შენს თავს გეფიცები საკუთარი ხელით გამოვჭრი ყელს.უბრალოდ დამშვიდდი და დამიბრუნდი...ჯანმრთელი და ძველებურად ლაღი...გთხოვ ჩემო პატარა...ჩემს გამო გააკეთე ეს...ჩვენს გამო ...გთხოოვ...-ჩურჩულებდა და პარალელურად ტუჩებს არ აშორებდა მის შუბლს.
-მიყვარხარ-ამოიტირა ქალმა და სუსტად მოუჭირა ძალაგამოცლილი თითები მამაკაცის თითებს...
-ვიცი ჩემო პატარავ...დრო მოვა და მეც ანალოგიურს გეტყვი.მანამდე კი უბრალოდ დამიბრუნდი...
-მეძინება...-სუსტი ხმით ამოილაპარაკა ქალმა და თვალები მიელულა.
-დაიძინე...დაიძინე და რომ გაიღვიძებ..ხო, რომ გაახელ ამ ლამაზ თვალებს მე ისევ აქ ვიქნები...გეფიცები აქ დაგხვდები...დაიძინე..-დახუჭულ ქუთუთოებზე გრთხილად შეახო ტუჩები და წელში გასწორდა მამაკაცი.კიდევ ერთხელ მიეფერა უკვე მძინარე ქალს და სწრაფად დატოვა პალატა.

* * *
ღამის თერთმეტი საათი ხდებოდა მერაბ შეროზია სასტუმრო ოთახში ჩართულ ტელევიზორს ,რომ მისჯდომოდა და გაშტერებული მზერას არ აშორებდა ბრტყელ ეკრანს...ერთი სიტყვაც კი არ ესმოდა ფიქრებში ჩაძირულიყო და ცრდილობდა გამოსავალი მოეძებნა იმ მდგომარეობიდან გამოსასვლელად რა მდგომარეობაშიც ნებსით თუ უნებლიედ გაყო თავი.კარზე ზარის ხმამ გამოიყვანა აბლანდული ფიქრებიდან...მის მეუღლეს უკვე მოესწრო და ფართოდ გაეღო კარები ახლა კი ზღურბლზე მდგარ ორ მამაკაცს ესაუბრებოდა რომლებშიც, გამომძიებელი დათუნაშვილი და ლაღიძე შეიცნო მამაკაცმა.სწრაფად წამოდგა სავარძკიდან და ბრაზმორეული პრეტენზიული ტონით შეტევაზე გადასვლას აპირებდა დათუნაშვილმა ცხვირწინ, რომ აუფრიალა დაკავების ოქმი და სიტყვის თქმაც არ დააცადა ისე გადაუგრიხა ზურგს უკან ხელები.
-დაპატიმრებული ხართ ბატონო ადვოკატო...პრეტენზიები შეგიძლიათ განყოფილებაში წამომიყენოთ.
-ჯანდაბა...-ამოიღმუვლა მერაბმა და ყველანაირ გზა მოჭრილმა ჩათრევას ჩაყოლა ამჯობინა...ყოველგვარი წინააღმდეგობის გაწევის გარეშე გაჰყვა სტრუქტურის წარმომადგენლებს და მანქანაშიც უსიტყვოდ დაიკავა ადგილი.
* * *
-რა ბრალდებით დამაკევეთ?-დაკითხვის ოთახში მოპირდაპირედ მჯდომ დათუნაშვილს გახედა ირონიული მზერით მერაბმა.
-ბრალდებების სია იმდენად ვრცელია საიდან დავიწყო აღარც კი ვიცი...მაშ ასე:თქვენ ეჭვმიტანილი ხართ ოთხი ადამიანის მკვლელობაში...სხვისი ქონების უკანონოდ მითვისებაში,აგრეთვე ბატონი ავთანდილ ჯოლოგავას საფლავის შებილწვაში...ხოოო ნარკორელიაზებაში...უკანონო პროსტიტიციის ხელის შეწყობაში...არალეგალურად ნარკოტიკის შემოტანასა და გასაღებაში...გავაგრძელოოთ?-წარბი ასწია ნიკამ
-ხოო ...მართლაც ვრცელი ყოფილა....-გაიცინა მერაბმა
-ნუ ლიზა ერგემლიძის მკვლელობის მცრდელობა გამომრჩა...
-ეგ მე არ ჩამიდენია-თითის გაქნევით უარყო მერაბმა.
-ანუ, სხვა დანარჩენი ჩაიდინეთ და არც უარყობთ?
-ნუ ,არც უმაგისობაა...
-ანუ აღიარებთ, რომ თქვენ მოკალით ოთხი ადამიანი?
-არა, არ ვაღიარებ!-პირი გააწკლაპუნა.მერაბმა-მე არ მომიკლავს...
-ნუ, პრინციპში არავინ იტყვის მამიდაჩემი აო-გაეცინა ნიკას-თუცა ფაქტები ჯიუტუა ბატონო მერაბ-თქვენს კუთვნილი სახლის სარდაფში აღმოჩენილი ნივთმტკიცებები სხვა რამეს მეტყველებს.-იდაყვებით დაეყრდნო მაგიდას ნიკა. და საქაღალდიდან ამოღებული სურათების დასტა წინ ნელ ნელა და მშვიდი სახით მჯდარმა გაუშალა.
-კიი..გასაგებია...-გაიცინა მერაბმა და სურათებს ხელი აჰკრა უდიერად-არც მიკვირს .იქ ,ბევრ საინტერესო რამეს ნახავდით მაგრამ მკვლელიი? შანსი არ არის..-მხრები აიჩეჩა გამომწვევი ღიმილით შეროზიამ
-ამის დედაც!!!-მაგიდაზე რისხვით დაარტყა ხელი წყობიდან გამოსულმა ნიკამ-ნუ მეთამაშები!შანსი არ გაქვს !!!აქ, მთელი ცხოვრებით მოგიწევს ჯდომა ასე, რომ აღიარე შენძრეული რომ ხარ და საკუთარი დიდებისა და კეთილდღეობისთვის უკან არაფერზე იხევდი.
-მე არავინ მომიკლავს!-ტონს აუწია მერაბმა.
-აბა თავისით მოიკლეს თავებიი?
-ამ პრეტენზიით მე არ უნდა მომმართავდე -ზედმეტად მშვიდი იყო მერაბი-კიი ...დიდების და კეთილდღეობის დიდი მოტრფიალე ვარ მაგრამ ,არა მკვლელი-ცივად გამოსცრა მერაბმა და თვალი თვალში გაუყარა.
-აბა ვინ არის?!-თვალები დააწვრილა ნიკამ
-დაიჭირე და შენი იყოს...-გაიცინა მერაბმა და მხრები აიჩეჩა უდარდელად.
-ახლა დეადას მ***** ვ!-ფეხზე წამოიჭრა უცებ ნიკა და მაგიდის კოპირდაპირე მხარეს მჯდომს, საყელოში სტაცა ხელი თავისკენ მოქაჩა და სახეში ისეთი ძალით უათავაზა თავი.ტკივილისგან ყრუდ ამოიზმუვლა ადვოკატმა და გახეთქილი ტუჩიდან და ცხვირიდან მეწამულმა სითხემ გამოჟონა.-ნუ მეთამაშებითქო!
დათუნაშვილის ღრიალზე, დაკითხვის ოთახის კარი სწრაფად გაიღო და ოთახში შემოვარდნილმა გიორგი ლაღიძემ ძლივს გამოჰგლიჯა ხელიდან საყელოთი დათრეული გამომწვევად მომღიმარი ადვოკატი, გაცეცხლებულ და მრისხანებისგან ერთიანად სახეარეულ დათუნაშვილს.მერაბმა ცხვირზე ამობრუნებული ხელის ზურგი გაისვა და უფრო ფართოდ გაუღიმა კარისკენ წასულ ნიკას რომელსაც, ხელის კვრით უკან მობრუნების საშუალებას არ აძლევდა გიორგი.
-აუ გამიშვი ამისი დედა უნდა მ**** ა!-გაიქაჩა ისევ ნიკამ მაგრამ, ღია კარში თითქმის ძალით გააგდო გიორგიმ და თვალები რისხვითდაუბრიალა.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?!
-შემეშვი...შემეშვი ამის დედაც!!!- წყობიდან გამოსულმა დათუნაშვილმა ხმამაღლა იღრიალა და დერეფანში მდგარი დაბალი კარადა ხელის კვრით გადაატრიალა რომელიც იატაკზე ხმაურით დაეხეთქა და შიგთავსი გარეთ გადმოშალა. შემდეგ, უსიტყვოდ დატოვა განყოფილების შენობა რომელიც უკვე გულს ურევდა და პირდაპირ საავადმყოფოსკენ გაემართა.
ლიზას კვლავ ეძინა...უკვე ღამის ორი საათი გამხდარიყო.საწოლის გვერდით სავარძელში ჩაეშვა და თვალმოუშორებლად აკვირდებოდა ქალის სუსტ სხეულს რომელიც წინ წამოსვლის მაგივრად ნელ ნელა უკან უკან მიდიოდა და უარესად დასუსტებული მოეჩვენა.შემდეგ კი ამღვრეული თვალები მოისრისა, მისკენ გადაიხარა და თავი საწოლზე ჩამოდო მის მხართან ახლოს.აღარც კი ახსოვს გადაღლილს როდის ჩაეძინა.

* * *
საუბრის ხმამ გამოაფხიზლა ერგემლიძე...მის სმენას ნაცნობი ხმები სწვდებოდა. თვალის გახელას ვერ ახერხებდა, ყურს უგდებდა საუბრის თემას და საოცრად ნაცნობი ხმა ჩაესმოდა რომელიც ,ნელ- ნელა იკვეთებოდა დანარჩენ ხმებში და ზედმეტად ხმამაღლა თითქმის, ღრიალით ჩაესმოდა ...ხმიდან წამოსული სუსხი ფრთხილად შეუძვრა ფეხის ფრჩხილებში და ცივი წყლის...ნაკადივით ნელ -ნელა გაუყვა ვენებს...მიიწევდა წინ, და განვლილ ადგილს ყინავდა...ერთიანად მოხეთქილი შიში სპაზმად გაეჩხირა კისერში და ფართოდ გაახილა თვალები ყელსში წაჭერილმა სპაზმმა კი ხროტინად ამოხეთქა ყელიდან და ამღვრეული ნაღვლის წვენი ამოიყოლა...ჩამწვარმა საყლაპავმა თრთოლვად გადაუარა მთელს სხეულში და ციებიანივით ააკანკალა...სისუსტემ და უღონობამ ერთიანად შემოუტია და თვალებით საყვარელი სახის ძებნა დაიწყო რომელიც, ხმაურზე მისკენ შემობრუნდა შეშლილი სახით და სწრაფად ეცა საწოლს.
-ლიზა...ლიზა...რა დაემართა?-სასოწარკვეთილი ხმით იღრიალა დათუნაშვილმა და ქალს მხრებში სწვდა-ექიმს დაუძახეთ ამის დედაც...ლიზიკო?
მერე უკვე აღარ ახსოვს ვინ აგლიჯა საწოლს და როგორ გაათრიეს დერეფანში რომელსაც, ვიღაცის შეშლილი ღრიალი აყრუებდა.ეს ვიღაც კი თავად იყო მაგრამ იმდენად შორიდან ჩაესმოდა ხმა...ჯანდაბა,იატაკზე იჯდა და სახეზე აფარებული ხელებით რომელიც, სიმწრისგან კედელზე ურტყა და გადახეხილი ძვლებიდან ახლა სისხლი მოჟონავდა.ღრიალი შეწყვეტილიყო მის წინ ჩამჯდარი გურამ სამადაშვილი და ლადო ნიკოლეიშვილი კი ამაოდ ცრდილობდნენ მის აზრზე მოყვანას.
-არ გინდა სახლში წახვიდე და წყალი გადაივლო?- მამაშვილური თბილი, ტონით შეეხო მუხლზე გურამი და თანაგრძნობით სავსე მზერა შეანათა.
-არ მინდა...
-ნიკა... ძმობას გაფიცებ რამდენი დღეა ნორმალურად არ გამოგიძინია...გადაღლილი და გამოფიტული ხარ.წამოდი წაგიყვან სახლში...წყალი გადაივლე და გამოიძინე.-საუბარში ჩაერთო ლადო.-ლიზიკო კარგადაა...ახლა კარგადაა..ადექი წამოდი -მკლავზე მოკიდა ხელი და წამოაყენა-მიდი,მიდი ადექი...
-თავად წავალ!!-ხელები გაინთავისუფლა ..-თავად წავალ...შემეშვით.
-როგორც გინდა!-მხრები აიჩეჩა ლადომ და უკვე კარისკენ მიმავალს სევდიანი მზერა გააყოლა.
ლადო მართალი იყო ახლა, პირდაპირ მისწრება იყო გრილი წყლის შხაპი...გადაივლებდა,შეჭამდა რამეს ძალების აღსადგენად და ისევ დაუბრუნდებოდა ჩვეულ ფორმას...რომლიდანად მისდა უნებურად ამოაგდო ლიზას თავს გადამხდარმა ამბებმა და ამდენმა სტრესმა.ისეთი შეგრძნება ჰქონდა თითქოს დიდმა,სატვირთო მანქანამ გადაუარა და სათითაოდ დაულეწა ძვლები...სადარბაზოსთან შეაჩერა მანქანა და გადაღლილი ნაბიჯებით გაემართა ლიფტისკენ.რომელითაც ბედად ვიღაც ხვთისნიერს ესარგებლა და დაბლა იყო გაჩერებული.კაბინაში შესული სართულების აღმნიშვნელ დაფაზე სასურველ ნომერს დააწვა და მთლიან სარკეში რომელიც, კედელზე დაემაგრებინათ საკუთარი თავი შეათვალიერა.დაკუჭული მაისური...მოშვებული და შესასწორებელი წვერი,დაღლილი,უძილობისგან ჩაწითლებული თვალები და მის გარშემო გაჩენილი სილურჯეები რომელიც ,ჩაცვენილ ყვრიმალებთან ერთად საშინლად შემაძრწუნებელად მოეჩვენა.სარკეს ზურგი აქცია და კარის ჩრჩოს ორივე ხელებით მიეყრდნო .თავი დახარა და ღრმად დაიწყო სუნთქვა წონასწორობის აღსადგენად.ლიფტი უხმაუროდ ასრიალდა მერვე სართულზე,ერთიანად შედგა და ორფრთიანი კარები ხმაურით გახსნა.ნიკამ თავი ასწია და ლიფტის მოპირდაპირედ საკუთარი ბინის მუქ კართან,იატაკზე დაფენილ ფეხების საწმენდ ნოხზე რომელზეც, დიდი ასოებით გამოეყვანათ სტუმართმოყვარე ქართველი ერის შესაფერისი სიტყვა " კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება" დათუნაშვილისთვის ზედმეტად ნაცნობი სხეული დამჯდარიყო...ლიფტის კარის ხმაზე ფეხზე სწრაფად, რომ წამოდგა და კარის ჩარჩოს მიყრდნობილ მამაკაცს ლურჯი ირისები შეანათა.რომელმაც, ფრთხილად გამოაბიჯა ლიფტის კაბინიდან და სახე მოქუფრული დააკვირდა ქალს. ნინიას გული შეეკუმშა და სუნთქვა შეეკრა ერთბაშად განადგურებული დათუნაშვილის დანახვაზე...გულში დავლილმა პატარ- პატარა ნემსებივით მჩხვლეტავმა ტკივილმა ნიკაპი აუთრთოლა და წამში გადაეგლისა მზერა.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?!-ცივად გამოსცრა ნიკამ.
-ნიკ...-ამოიტირა ნინიამ და მისკენ გადადგა ერთი ნაბიჯი მაგრამ როდესაც დათუნაშვილმა უკან დაიხია ზუსტად ერთი ნაბიჯით ,წელზე სწრაფად იტაცა ხელი იარაღი ბუდიდან სხარტად ამოაძრო და თითების ზედმეტად ოსტატური მოძრაობით ხმაურით გადატენა. ადგილზე გაიყინა წერეთელი.სუნთქვა შეკრული იდგა და გრძნობდა როგორ გამოტოვა გულმა რამოდენიმე დარტყმა.მამაკაცის ხელი ,რომ აიწია და იარაღის შავად მოელვარე ლულა პირდაპირ შუბლის სიმაღლეზე გაუსწორდა.
-არ მომეკარო...ბ****ს შვილი ვიყო მოგკლავ!
ექოსავით დაიღვარა სუსტად განათებული სადარბაზოს კედლებში დათუნაშვილის ზიზღნარევი ცივი ხმა.
16
-ძალიან ვწუხვარ ლიზას გამო-სევდიანად ამოილაპარაკა წერსთელმა.
-შენ არავის გამო არ წუხხარ...არც არასდროს შეწუხებულხარ და არც შეწუხდები...-ზიზღით ამოილაპარაკა ნიკამ.-აქ რა ჯანდაბისთვის მოხვედი? !
-მინდა დაგეხმარო-მხრები ჩამოუშვა ნინიამ-ვიცი, რაც ხდება და მინდა დაგეხმარო...შენს სიცოცხლეს გეფიცები...უბრალოდ გულით მინდა დაგეხმარო.
-და როგორ უნდა დამეხმარო მოხვალ აქ ,თანაგრძნობას გამომიცხადებ და ვსიო მომეშვაა?!-ტონს აუწია ნიკამ-შენ მე ვერაფრით ვერ დამეხმარები.
-კარგი-ხელები გაშალა ნინიამ-მიდი,მესროლე!-თვალი თვალში გაუყარა და მისკენ ერთი ნაბიჯი გადადგა.-მიდი მესროლე...მიდი...ხომ მაგარი ბიჭი ხარ და გინდა ეს გააკეთო?! მიდი რას ელოდები?!-გაცოფებული ლაპარაკობდა და იმდენად ახლოს იდგა მამაკაცთან უკვე მათ სხეულებს ერთმანეთისგან რამოდენიმე სანტიმეტრი თუ აშორებდათ.ნიკას იარაღიანი ხელი წერეთელს ეჭირა ორივე ხელში და მკერდზე ჰქონდა მიბჯენილი ცივი ლულა-მესროლე ნიკა და დაამთავრე ეს დაუსრულებელი საშინელება.რომლის ატანაც ნამდვილად არ შემიძლია გესმის? ჩემს ძალებს აღემატება...არ შემოძლია.
-როგორ ვერ გიტან-ამოიღმუვლა სიმწრისგან დათუნაშვილმა და იარაღის დამცავი ტკაცუნით გადაკეტა.შემდექ ქალს შუბლზე შუბლით დაეყრდნო და ხმაურით შეისუნთქა ჰაერი.-რისთვის მოხვედი?
-მინდა დაგეხმარო...უბრალოდ მომეცი ამისი საშუალება...ნიკა, მომეცი უფლება დაგეხმარო-წელზე მოხვია მკლავები ქალმა და სახით მამაკაცის კისერში ჩაეფლო.-სიგიჟემდე მიყვარხარ...
ადრე შეიძლება ამ სიტყვების მოსმენისას გული საგულედან ამოვარდნოდა სიხარულის გამო მაგრამ, ახლა რეაქცია არ ჰქონია იდგა ქანდაკებასავით გაყინული და ხელებ დაშვებული მასზე შემოხვეულ წერეთელს თითქოს არცკი იმჩნევდა.-როგორ?
ნინია სწრაფად მოშორდა და უკან დაიხია ერთი ნაბიჯით.
-გგონია შენს განყოფილებაში უაზროდ ჯდომის და ყავის სმის მეტს არაფერს ვაკეთებდიი?-გაეცინა ნინიას-აქ ვილაპარაკოთ?
-კარგი მოდი-გასაღების აცმა,ჩხარუნით ამოაცურა ჯიბიდან ნიკამ და ერთ ერთი გასაღები საკეტში მოარგო .
-მოიცადე-მკლავში სწვდა წერეთელი- მარტო არ ვარ და იმედია...
-შემოვიდეს!-აღარც დალოდებია ისე შევიდა სახლში დათუნაშვილი და მისაღებისკენ დაიძრა.
-სად ააგდე?!-კარის ზღურბლზე მდგარ ნინიას ზემოდან დახედა ირონიული ღიმილით მამაკაცმა და ნაცრისფერ თვალებში ათამაშებული ჭინკებით ნახევრად მოჭუტა მზერა.-საშინლად მგავს მაგრამ...მე უფრო მაგარი მასტი ვარ!-თვალი ჩაუკრა ქალს და დინჯი ნაბიჯებით შევიდა სახლში.
-ამის დედაც-გაეცინა წერეთელს და კარი სწრაფად მიხურა ზურგსუკან
მისაღებში მაღალი მამაკაცის გამოჩენაზე დათუნაშვილმა თავი ასწია და გაოცებული დააკვირდა უცნობ სტუმარს.
-ეს ვინ არის?-მამაკაცის გვერდზე მდგომ წერეთელს გადახედა ინტერესეით.
-ოოო ...აი ეგ საინტერესოაა-გაიცინა სტუმარმა და უპარდონოდ დაიკავა ადგილი მის მოპირდაპირედ მდგარ სავარძელზე.მანამ ,სანამ დაჯდებოდა ხელში შერჩენილი სქელი საქაღალდე ხმაურით დაახეთქა მაგიდაზე და დამჯდარმა კი სიგარეტის ერთ ღერს მოუკიდა.
-ესე ნუ მიყურებ!-წარბი ასწია სტუმარმა.-რაც გავაკეთეე...შენგან მინიმუმ მადლობას ველოდები და მაქსიმუმი...შეგიძლია რამე სასიამოვმოზე დაფიქრდე.
ნიკამ სახეზე ჩამოისვა ორივე ხელი და გაეცინა-ჯანდაბა შენ სულ გადაირიე ხო ნინა?! მკვდრეთით აღმდგარი ბოროტმოქმედი დამაყენე თავზე და შენ ფიქრობ, რომ ეს-ხელი მამაკაცისკენ გაიშვირა -ეს რამეში დამეხმარება?
-ესს...გიგა ქვია-ხმა გაუცივდა მამაკაცს-რაც შეეხება დახმარებას მამენტ მაგარი ყ****ე მეკიდა რას იზამდით.მაშინ როდესაც, ვიღაც შეშლილი ნაბ****რი ქათმებივით ხოცავს ხალხს და ამ დროს საგამოძიებო სტრუქტურა ს ფხანის მეტს ვერაფერს აკეთებს...ამის დედაც...ვაბშე მაგრად ვინ სად და რას ჩალიჩობს!ა ჩემთვის წყნარად ვიყავი მანამ, სანამ ეს ქალბატონი-ხელი ნინიასკენ გაიშვირა-არ მოვიდა ჩემთან თხოვნით და არ დავიწყე მასთან ერთად გამოძიება...გაეგეცინება და რაღაც მომენტში მაგრად დავუმუღამე...პროსტა, ის ტეხავს როგორც ყველა ფილმში აქაც ციხე შიგნიდან, რომ გატყდა და ბოროტმოქმედი...სერიული .. თქვენი სტრუქტურის წარმომადგენელია.კარგად გიცნობს...იცის როდის რას ფიქრობ აკეთებ და აკეთებდი ამის დედაც შენი ცხოვრებით ცხოვრობს.
-რა?-სახე დაეძაბა ნიკოლოზს.
-სამწუხაროდ ესეა...მკვლელი იქ უნდა ეძებო სადაც არ წარმოგიდგენია, შენს გვრდით ბატონო გამომძიებელო.
-შანსი არ არის...ამდენი ხანი ჩემს ირგვლივ ტრიალებდა და ვერ მივხვდი?!-სახე მოისრისა კვლავ დათუნაშვილმა-ახლა თავი გამისკდება.
-ვერ მიხვდი არა, ვერ წარმოიდგენდი...-სიგარეტის ღერი საფერფლეზე დაასრისა გიგამ-იმდენად ჭკვიანურად მოქმედებს არც სამხილს ტოვებს და არც ეჭვებს აჩენს მისი პერსონისადმი.რაც შეეხება დანარჩენს მე და ნინია ვიყავით მორგში ჩუმად რა თქმა უნდა-გაეცინა-საკუთარი თვალით ვნახე დასახიჩრებული გვამები და მინდა გითხრა რომ პროფესიონალის ნამუშევარია...თითქოს მილიმეტრული სიზუსტით აქვს გათვლი ყველა ჭრილობა...თვალები ოსტატურად მხოლოდ და მხოლოდ ბუდეებიდან არის ამოღებული და ეს ისე ზუსტად, რომ სხვა გვერდითი კაპილარიც კი არ არის დაზიანებული.პროფესიონალიაა...შენს გარემოცვაში მოტრიალე ადამიანებზე იფიქრე რომელიც კარგად გიცნობს და 5 იანზე ფლობს ლანცეტს...თავგზას ადვილად გიბნევს და ამ ყველაფრით მაგრად კაიფობს.-მაგიდაზე დადებული საქაღალდე გაუცურა ნიკას და სავარძლიდან წამოდგა-აქ,იმდენი ინფორმაციაა რამდენიც ამ საქმის გახსნაში სერიოზული ნაბიჯით წაგწევს წინ...ნინიას უმადლოდე რადგან მე და ძაღლებს არც იმდენი თბილი დამოკიდებულება გვაქვს აუტკივარი თავის ატკივება, რომ მომინდეს. .
ნიკამ ქვემოდან ამოხედა მამაკაცს და გაუღიმა.
-მადლობა.
-მადლობა მე არა, ნინას გადაუხადე-მხარზე ხელი მოუთათუნა ქალს და სახლი ისევ ისე დატოვა როგორც გამოჩნდა მანამდე კი დაუბარა მანქანაში დაგელოდებიო.
- მეღადავებიი?!-წარბები შეკრა დათუნაშვილმა.
-ის პრეზიდენტის მფარველობით სარგებლობს და ისეთივე ხელშეუხებელია როგორც თავად ქვეყნის პირველი პირი...ბარათელი არ არსებობს. გიგა კი ჩვეულებრივი ადამიანური ცხოვრებით ცხოვრობს...ჰყავს ცოლი და პატარა შვილი.
-ძალიან კარგი...
-კარგი ,წავედი მე და შენ იცი თუ რამეში დაგჭირდე...-სევდიანად გაეღიმა ქალს.
-შევეცდები აღარ დამჭირდე. მადლობა!
-ნიკა-მის წინ ჩაჯდა ქალი და მუხლებზე იდაყვებ დაყრდნობილს ქვემოდან ამოხედა.-შენ არ ხარ სუსტი...გიყურებ და საერთოდ ვერ გცნობ მისმინე ...-წვერზე ფრთხილად შეახო ხელისგული-ადექი უბრალოდ,წყალი გადაივლე და ცოტა ხანს გამოიძინე დასვენება გჭირდება საერთოდ არ გაქვს ადამიანის სახე ასე დიდხანს ვერ გაუძლებ. მამაკაცმა ამღვრეული თვალები შეანათა წერეთელს.
-მადლობა ნინ...
-გაუძლებს-სევდიანად გაეღიმა ნინას-შენს გამო გაუძლებს...შენი სიყვარულის გამო აუცილებლად უნდა გაუძლოს.შენ ყველაფერზე მეტი ხარ ნიკა...არ არსებობს ამ ცხოვრებაში იმაზე მეტი ფასეულობები რაც შენი სიყ არულია...ძალიან ვწუხვარ მე, რომ არ აღმოვჩნდი ის ადამიანი ვინც დაგაფასებდა.ახლა ვნანობ მაგრამ ძალიან გვიანია.-ქვედა ტუჩზე ცერა თითი გადაატარა ქალმა და გაუღიმა.-თავს მიხედე.
-კარგი...
-კარგად აბა-თავზე ფრთხილად შეახო ტუჩები ნინიამ და წამოდგა.
-კარგად...-ადგილიდან არ გატოკებულა დათუნაშვილი ერთ ადგილზე იჯდა მილურსმული და ისედაც ადუღებული ტვინზე უკვე კვამლი ასდიოდა.სასწრაფოდ ესაჭიროებოდა შხაპი.აბაზანისკენ გაემართა არეული ნაბიჯებით და დუშ კაბინაში დამდგარი პირდაპირ ტანსაცმლით შეეყუდა ცივი წყლის ჭავლს რომელიც ,ისე სასიამოვნოდ მოედო სხეულზე იფიქრებდით გახურებულმა მეტალმა ცივი წყლის შეხებაზე შიშინი დაიწყოვო.ნამდვილდ ვერ მიხვდა რამდენ ხანს იჯდა ასე და თავზე ჩანჩქერად ედინებოდა ცივი წყალი.ბოლოს გამოფხიზლდა,თითქოს ახალი ენერგიით დაიმუხტაო.სწრაფად გაიძრო ტანზე მოტმასნილი სველი სამოსი და ნელ თბილი წყლით საგულდაგულოდ ჩამოირეცხა დღის განმავლობაში დაგროვილი,უარყოფითი ენერგიით დამძიმებული მხრები.

* * *
განყოფილებაში მის გამოჩენას არავინ ელოდა და დერეფანში.მდგარ გიორგის და გურამს კარის ზღურბლზე გამოჩენილი ნიკას დანახვა ნამდვილად გაუკვირდათ.
~ მეგონა დღეს დაისვენებდი-მხარზე მზრუნველად მოუთათუნა გურამმა ხელი დისშვილს.
-სამაგისოდ არ მცალია...საქმე მაქვს...
-სად მიდიხარ?!-დერეფნის ბოლოსკენ მიმავალს დაადევნა კითხვა გიორგიმ.
-რაღაცის გასატესტად.-ორაზროვნად გაიღიმა ნიკამ და ქვედა სართულზე ჩამავალ კიბეზე სხარტად დაეშვა.
ექსპერტიზის ოთახში მთავარი ესქსპერტი ლადო ნიკოლეიშვილი მაღალ მბრუნავ სკამზე მოათავსებული სამუშაო მაგიდას მისჯდომოდა და მიკროსკოპით რაღაცას იკვლევდა კარში გამოჩენილმა დათუნაშვილმა ,რომ მიიბყრო მისი ყურადღება.გაოცებულმა ახედა მამაკაცს და წარბი კითხვისნიშნით ასწია.
-მეგონა იწექი და გეძინა-მიკროსკოპს თავი მიანება ლადომ და შავი ყავით სავსე ფინჯანს დასწვდა.მაღალი იყო ლადო ნიკოლეიშვილი,ჩადგმული და საკმაოდ სიმპათიური...გრძელი თლილი თითები ყავის ფინჯნისთვის შემოეხვია და იმდენად მოვლილი ხელის ფრჩხილები ჰქონდა ქალს შეშურდებოდა.მუდამ პეწელნიკა...ცოტა უცნაური ხასიათის კი იყო მაგრამ ამ განყოფილებაში მუშაობის დაწყების დღიდან ერთადერთი ვისთანაც ახლო და მეგობრული დამოკიდებულება ჰქონდა ეს დათუნაშვილი იყო.სასიამოვნოდ მოსაუბრე,ზედმეტად განათლებული და საკუთარი საქმის პროფესიონალი. განათლება, საზღვარგარეთ ჰქონდა მიღებული და დედა სამშობლოში დაბრუნების გადაწყ ეტილების მერე ამ განყოფილებაში მოღვაწეობდა და არაერთი საქმე გაუხსნია და დაუხურიათ დათუნაშვილი ლაღიძე ნიკოლეიშვილის ტრიოს.
-რადროს ძილია-გაიცინა ნიკამ და მაგიდაზე ასანთის კოლოფი დადო-ნახე რა დაგითრიე.
-არაა?! -გაიცინა ლადომ და ფრთხილად მოჰკიდა თითები ასანთის კოლოფს.-შენგან ვერასდროს წარმოვიდგენდი.
-ასეა მეგობარო ზოგჯერ ისეთი რამ ხდება რასაც, ვწრასდროს წარმოვიდგენდით!-სევდიანად გაეღიმა ნიკას და გამომცდელად დააკვირდა ნიკოლეიშვილს.
-რას გულისხმობ?!-შუბლი შეიჭმუხნა ლადომ და დაათუნაშვილს გახედა რომელიც პატარა ინსტრუმენტების მაგიდასთან იდგა და ინტერესით აკვირდებოდა საოპერაციო იარაღებს.შემდეგ ფრთხილად მოჰკიდა ხელი ლანცეტს და ახლოდან დააკვირდა...ბასრი პირის მქონე სამედიცინო დანას.
-ზოგადად ვლაპარაკობ ვლადიმერ..ზოგადად.
-ლიზა კარგად იქნება!-გამამხნევებლად გაუღიმა ლადომ მეგობარს.
-ვიცი...მჯერა
ისეე.. -ნიკამ შეთქმულივით დაუწია ხმას და თან თვალს არ აშორებდა მეგობარს მისი ოდნავ შეცვლილი მიმიკაც, რომ არ გამოჰპარვოდა-დაინახა ლიზამ თავდამსხმელი და დაბეჯითებით შემიძლია ვთქვა, რომ ის არა არის შეროზია.
-რა?-ლურჯი თვალები დააწვრილა ლადომ -ნამდვილად დაინახაა?
-კი და გეფიცები კაცობას როგორც კი დავიჭერ ციხეში კი არ ჩავსვამ...ყელს გამოვჭრი საკუთარი ხელით.
-ოჰოო-გაეცინა ლადოს და სახეზე გამომეტყველება ოდნავ შეეცვალა, ნერწყვი შეუმჩნევლად გადაუშვა გამომშრალ ყელში მაგრამ დათუნაშვილის დაკვირვებულ თვალს არ გამორჩენია ეს ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი მოვლენა.
-არ უნდა დაეტოვებინა ცოცხალი!-თითებს შორის ავად დაატრიალა ლანცეტი ნიკამ და კბილებსშორის გამოსცრა-ამით თავი გაყიდა...და საბრთხე შეუქმნა საკუთარ კეთილდღეობას.
-რას გაიგებ მისნაირი შეშლილი ნაბიჭვრებისას-გამშრალი ტუჩები გაილოკა მამაკაცმა.
-მარათალი ხარ...მართლაც რას გაუგებ-ორაზროვნად ჩაილაპარაკა ნიკამ და მზერა ლადოს მაჯებამდე დაშვებული ხალათის სახელოებზე გაუშეშდა რომელიც, ყავის სმის დროს მაღლა აწევისას მაჯიდან სრიალდებოდა და ოდნავ ქვემოთ,იდაყვისკენ იწევდა.ზედ მაჯაზე ჯერ ისევ შეწითლებული უცნაური მოყვანილობოს რაღაც ნახატი ჰქონდა ამოსვირინგებული.მაჯებიდან მზერა თვალებზე გადაიტანა ლურჯ ირისებზე რომელიც თბილად უღიმოდნენ ფათუნაშვილს.
-ამის დედაც!-სახეზე ნერვიულად ჩამოსივა ხელი ნიკამ და სიმწრით ჩაეცინა.
-რა მოხდა?-ყავის ფინჯანი დადგა მაგიდაზე და გამოხედა ლადომ.
-მა***** ებ?!
-მეე?-გაიკვირვა ლადომ და ორივე ხელისგულებით მაგიდაზე დაეყრდნო.
-დედას მ***** ვ!-იღრიალა კისერზე დასკდომამდე დაბერილი ძარღვებით დათუნაშვილმა და თითებს შორის მოქცეული ლანცეტი, სწრაფად დაატრიალა ტარით დაიჭირა და მაგიდაზე დადებულ ლადოს გაშლილ ხელზე მთელი ძალით დაარტყა.ბასრმა მეტალმა სწრაფად გახია ხელის ზურგზე კანი, შიგ გაიარა და მაგიდაში ჩაერჭო თითქმის ტარამდე.გაოგნებულმა ლადომ ჯერ ხელს დახედა,შემდეგ გაცოფებულ დათუნაშვილს და ბოლოს სიმწრისგან გაეცინა.
-გაგიჟდი ხოო?!
-მე კი არა შენ გაგიჟდი შეშლილო ნ****** ვარო! შენი სხეულიდან დადენილი სისხლის ყველა წვეთი ამაგზნებს ხოო?! შენი დედაც!! -თავი მთელი ძალით მოუქნია და სახეში ხეთქა ირონიულად მომღიმარ მამაკაცს რომელიც, მთელი ტანით გადაქანდა უკან მაგრამ არ დაცემულა.თეთრი ხალათის სახელოში ჩაავლო ხელი დათუნაშვილმა და უხეში დაქაჩვით ზედ შენოახია.-ამან გაგყიდა...
-ამის დედაც...-ჩაეცინა ლადოს...-მართლა არ უნდა დამეტოვა ის პატარა ძუკნა ცოცხალი.
-მეგობრად გთვლიდი, თურმე ნაძირალა და სერიული მკვლელი ყოფილხარ რომელიც, წამლის გამო საკუთარ დედას არ
დააყენებს საფლავში.
-ბოდიში! შენსავით ძლიერი ნებისყოფა არ მაქვს-ურეაქციოდ ჩაავლო საღი ხელი მაგიდასა და მის ხელს შორის შუამავლად ჩარჭობილ ლანცეტს და ზემოთ ამოსწია. თვალის დაუხამხამებლად ამოაძრო კანიდან და გახვრეტილ.ხელს დააკვირდა.-ამისთვის განანებ-სიცილით დაემუქრა დათუნაშვილს.
-საკუთარ ჩადენილ დანაშაულებს იძიებდი ჩემთან ერთად და პახოდუ, თვალში ნაცარს მაყრიდი?
-ეგ არ გეწყინოს ...კარგი რა რანაირი მეგობრები მე და შენ ვართ საქმეზე წინ შენ ,რომ დაგაყენო? !იცი მაინც რამდენს მიხდიდნენ თითო საქმეშიი?-ტონი ავისმომასწავლებლად დაბალი გაუხდა ლადოს-არ იცი?! ბევრი ფული და სუფთა წამალი აი რა არის ჩემთვის ამ ცხოვრებაში პრიორიტეტი არ შ**** ი შენს პატიოსნებას? პატიოსნად თუ ხარ არ მიიყვანეს სიკვდილის პირამდე შენი გოგოი?
-შენი დედაც!!-საყელოში სწვდა ნიკა მაგრამ ,ლადომ უხეშად აუკრა ხელი და მთელი ძაკით შეახეთქა კედელს თავისზე ერთი თავით დაბალი ნიკა.
-ყელში ხარ უკვე შენი უცენზურო გამოხტომებით, ყოყლოჩინა სიარულით და იმის დამტკიცებუთ ვითომ მართლა წარმოადგენ ამ ცხოვრებაში რამეს...არაფერსაც არ წარმოადგენ შენ ერთი ხელის სალფეთკი ხარ რომელზეც ,ყველა შეიწმენდს ხელებს მოძველდები და ნაგვის ურნაში გიკრავენ თავს...აი რა ხარ...არაფერი არ ხარ გესმის? არაფერი....ნუ დგები!-იატაკიდან წამოწეულს ძლიერად ამოარტყა სახეში ფეხი და ისევ იატაკზე დააბრუნა.
-რასაც ვფიქრობ ყველეფერი უნდა გითხრა...ჩემი დახმარების გარეშე შენი ფასი ნული იქნებოდა...ხოო არაფრისმაქნისი და კუდაბზიკა ტიპი ხარ რომელიც, საკუთარი ცხვირის იქით ვერაფერს ხწდავს...მაგიტომ მიგატოვა ნინამაც...შენს თავს კარიერა ამჯობინა...-იატაკზე ნიკოლოზის თავთან ჩაჯდა მამაკაცი-ხოო პირველად რომ მოვკალი ადამიანი იცი როგორი სინდისის ქენჯნა ვიგრძენიი?! საშინელი...მეორედ ისე აღარ განიჭირდა...მესამედ და მეოთხეთ უკვე სიამოვნება მივიღე და მეხუთედ მოკვლა კი ,ორგანიზმმა მომთხოვა...ადრენალინის შეგრძნება რასაც მოკვლის დროს გრძნობ...იმ მომენტში როდესაც გამოკეტილ სახლში შეშლილივით დარბის და გემალება ლამაზი ქალი და შენ იძულებული ხარ...იპოვო,დაიჭირო,მოინადირო...მერე ...მერე რა იწყება იციი? მთავარი ის დიდი სიამოვნება რაც სექსზე აღმატებულია...ჯანდაბა იცი რა გრძნობაა მოკვლისგან განცდილი ორგაზმიი? უნდა სცადო მეგობარო!-მხარზე ხელი მიარტყა-უნდა სცადო! -წამოდგა და სიგარეტს მოუკიდა. ნიკოლოზიც გაჭირვებით წამოდგა იატაკიდან.
-შეშლილი ხარ!
-იცი რა მაგრად მიდგება ნადირობის დროს? ჯანდაბა ისე ქალს ვერ ვ****ვ თუ არ მოვკალი ვინმე...ლიზიკო-თვალები აატრიალა ნეტარებისგან ლადომ-ღმერთო რა სურნელი,რა სხეული...ყოველი დარტყმის მერე მთელი სხეული იმდენად აღმგზნებად ერხეოდა ჯანდაბა....-მაგიდაზე დაარტყა ხელი ლადომ...რამდენჯერ გავათავე იციი? ო ...ღმერთო რა სიამოვნებაა უყურებდე ასეთ სილამაზეს ლაივში და მასტურბირებდე...
ისეთი ეიფორიით ჰყვებოდა ლადო .სხეულში ვულკანივით მოხეთქილ მრისხანებას ვეღარ გაუძლო დათუნაშვილმა და იქვე მდგარი სკამი მოუქნია ექსპერტს.მთელი ძალით შეხეთქებულმა სკამმა წინ გადააქანა მამაკაცი და მაგიდაზე დაეცა ნახევარი ტანით.
-დედას შ***** ი!!!-კისერში სტაცა ხელები და ის იყო მორიგ დარტყმას აპირებდა ბარძაყის არეში მტკივნეულად რომ შეესო ალესილი მეტალის პირი ,ყრუდ ამოიღმუვლა დათუნაშვილმა როდესაც ფეხში შერჭობილი მეტალი უკან გამოვიდა და რამოდენიმეჯერ იგივე მოქმედება გააკეთა სხვადასხვა ადგილებში და ეს იმდენად სწრაფად მოხდა,წამების განმავლობაში მანამ, სანამ ლადოს ორივე ხელით ძლიერად ,გაკავებული კისერი არ დაიხარა და მაგიდის ზედაპირზე რახუნით არ დაენარცხა ცხვირ პირით...ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ დარტყმები იმდენად ძლიერი იყო გადახსნილი ცხვირიდან და შუბლიდან სისხლი თქრიალით მოსდიოდა მამაკაცს...ამაოდ ცრდილობდა თავის დახსნას მარწუხებივით შემოხვეული დათუნაშვილის ძლიერი ხელებიდან ,რომელმაც იძულებით დაჩოქა მამაკაცი. მუხლებზე დამდგარს, თმაში სტაცა ხელი და თავი ზემოთ ააწევინა.ამღვრეულ თვალებში შეხედა და ცივსისხლიანივით ურეაქციოდ გამოუსვა ხორხში ლანცეტის მჭრელი პირი.გადახსნილი კანიდან სისხლმა შადრევანივით გამოასხა და დათუნაშვილს შხეფებად შეესხურა სახესა და მაისურზე.გადაჭრილი ხორხი უცნაურად ახროტიმდა და პატარ პატარა ბუშტუკებად გამოჟონა.სისხლით დასვრილ ხელებზე დაიხედა ნიკამ.და ლადოს სხეულს ხელი გაუშვა რომელიც ,ყრუ ზღართანით დაენარცხა იატაკზე და ღიად დარჩენილ თვალებში ბოლოდროინდელი ირონია ჩაეყინა.იმპულსურად გაატოკა მარცხენა ფეხი და ერთიანად გაშეშდა.ოთახიში კი მალე მოტკბო, გულისამრევი სუნი დატრიალდა. ბლანტი სითხის პატარა გუბე ლადოს სხეულთან კი ნელ- ნელა იზრდებოდა და ერთიანად,ტანსაცმლიანად ჟღინთავდა საკუთარ სისხლში ექსპერტს.
ხელში შერჩენილ სამედიცინო იარაღს ცივად გაუშვა ხელი ნიკოლოხმა და სხეულზე დაიხედა.შარვლის მარჯვენა ტოტი ჭრილობებიდან გამოსულ სისხლს გაეჟღინთა.ფეხში ძალა გამოსცლოდა და ძლისვ ინარჩუნებდა წონასწორობას.ბოლოს ვეღარ გაუძლო,იატაკზე ჩაჯდა ლადოს თვალებ გახელილ გვამთან და ზურგით მიეყრდნო ჯერ კიდევ თბილს.სიგარეტი მოიქცია სისხლიან თითებს შორის და ერთ ღერს მოუკიდა.
17
გაურკვეველმა ჩოჩქოლმა მიიქცია დათუნაშვილის ყურადღება.სისხლიან ფეხზე ხელისგული ძლიერად დაიჭირა და იმ წუთს შემონგრეულ კარებს გახედა რომელიც ,ისეთი ძალით მიეხეთქა კედელს შუშებმა ზანზარი დაიწყო.
-რა ჯანდაბა ხდება?!-ლაღიძეს სახე შეეცვალა და ყირაზე დამდგარ ოთახს შეშლი მზერა მოავლო შემდეგ, ნიკოლოზს დახედა და წამში გაჩნდა მასთან.-რა ხდება? ჯანდაბა!-შეჰყვირა და ნიკას წინ ჩამჯდარი ლადოს გვამის დანახვაზე უკან გადავარდა სწრაფად გაცოცდა უკან-უკან და პირზე აიფარა ხელი.გიორგის ფეხდაფეხ გურამ სამადაშვილი და მის უკან რამოდენიმე ფორმიანი პოლიციელი შემოჰყვა გაფართოებული თვალებით.
-ამის დედაც!-შეჰყვირა გურამმა და სიტუაციაში გარკვევას შეეცადა-აქ რა ხდება? ჯანდაბა...- იატაკზე გაშხლართულ ლადოს მიეჭრა და მის წინ დაიხარა,გადაჭრილი ხორხის დანახვაზე სახეზე მკვდრისფერი დაედო და დათუნაშვილს ახედა გაცოფებული სახით- დედას შ**** ი!!! რა გააკეთე? ეს რა ჯანდაბა გააკეთე ,სულ შეიშალეე?!- იღრიალა მამაკაცმა და სისხლით გაჟღენთილ შარვალზე მერეღა დახედა-დაჭრილი ხარ?!
-საქმე გახსნილია ბატონო პროკურორო!-ხელის ზურგით ცხვირიდან გამოსული სისხლი მოიწმინდა ნიკამ და პირში შერჩენილი რკინის მოტკბო,გულისამრევი გემოსგან წამოაზიდა,სახე დამანჭა და იატაკზე გამოაფურთხა წითელი ნერწყვი.-ეს ახვარი აღმოჩნდა მკვლელი...
-რა?! შენ სულ გ*** ი ხოო?! რას ამბობ?!
-რავიცი ,არა მგონია-წამოდგომას შეეცადა დათუნაშვილი მაგრამ, ფეხში ძალა წართმეულმა ადგილიდან დაძვრა ვერ მოახერხა.დაკარგული სისხლისგან თავბრუც ეხვეოდა და კეფის მწვავე ტკივილი ნელ- ნელა უძლიერდებოდა.-მე მგონის ტვინის შერყევა დამმართა ამ ნაბოზარმა...
-სასწრაფოს გამოუძახეთ!-გვერდით მდგარ პირდაღებულ თანამშრომლებს უღრიალა გურამმა და ნიკას მხარში ამოუდგა დასახმარებლად-ამის მერე ხომ იცი მშრალად ვერ გამოძვრები-კბილებში გამოსცრა ბრაზმორეულმა სამადაშვილმა-ტრაქში ხარ ნიკა...
-ამის დედაც!-სიმწრით გაეცინა ნიკოლოზს...-ვერ დამიჭერთ ,თავს დამესხა...
-ეგ ჯერ კიდევ გასარკვევია!-ამოიოხრა გურამმა და გიორგის ხელებში მიაჩეჩა დასუსტებული დისშვილი-დაეხმარე და ზენოთ აიყვანე...ამას მივხედავ
-კისრამდე განავალში ხარ -ამოიოხრა გიორგიმ და ოთახიდან თითქმის თრევით გაიყვანა ნიკა.
-თავს ვიცავდი...-ამოიხრიალა ნიკამ და კიბის სახელურზე ნახევარი ტანით გადაეკიდა-ჯანდაბა,გული მერევა...
- ხარ...-სახეზე ნერვიულად ჩამოისვა ხელი ლაღიძემ და შეეცადა, ორივე ხელით ძლიერად გაეკავებინა ფერდაკარგული მამაკაცი რომელიც ისე მომჩვარულიყო მთელი სიმძიმით უწევდა მისი ზიდვა მასზე ტანით შედარებით სუსტ ლაღიძეს.
-ყ**** ე თავს ვიცავდი...
-დამტკიცება გაგიჭირდება...
-რისი?! სერიული მკვლელი, რომ დამესხა თავს და თავდაცვის მიზნით შემომაკვდა?კამერები არ არის...ასე რომ თქვენც გაგიჭირდებათ ჩემი ბრალის დამტკიცება.ნაცემი და დაჭრილი ვარ...ფაქტი სახეზეა.
-ჯანდაბა, რა მძიმე ხარ...ჰეიი ჯანდაბა...კარგად ხარ? ფუჰ ამისი დამეხმარეთ ვინმე!-იღრიალა ლაღიძემ და დათუნაშვილთან ერთად კიბის ბოლო საფეხურზე დაეშვა.-ეხლა, რომ მოკვდე მაგრად დაგცინებ!
-წადი შენიც!-ჩაეცინა ნიკას და სახე უარესად მოერყა-გული მერევა...
სასწრაფო დახმარების მანქანა იმაზე სწრაფად მოვიდა ვიდრე წარმოედგინათ...ერთიანად სისხლში ამოსვრილი და დასუსტებული ნიკოლოზი საკაცეზე გადაიყვანეს და ჭრილობებიდან სისხლის შეჩერებას შეეცადნენ.
-გაჰყევი... მე აქ მივხედავ საქმეს და მოგვიანებით მოვა-ნერვიულობისგან ტუჩებს იჭამდა მათ უკან მიმავალი სამადაშვილი და თან ცალი თვალი კიბებზე ჩამავალი უნიფორმიანებისკენ გაურბოდა რომელთაც საკაცეზე დაწვენილი დაჭრილი დათუნაშვილი ,თითქმის სირბილით მიჰყავდათ.-ეს რა ჯანდაბა გააკეთე ნიკა-ჩაილაპარაკა თავისთვის და კაბინეტისკენ სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა.ყველაფერი რთულად იყო...ესე მისაჩქმალი საქმე ნამდვილად არ იყო განყოფილბის პროზექტურაში მოკლული თანამშრომლის ამბავი...იმის დამტკიცება, რომ ლადო მართლა მკვლელი იყო საქმეს შედარებით წაადგებოდა მაგრამ, მეორეს მხრივ კარგად შეუკეთებდნენ ზედამხედველობიდან. დაჭერით ნამდვილად არავინ დაიჭერდა დათუნაშვილს თუ დამტკიცდებოდა მისი უდანაშაულობა მაგრამ, დროებით მაინც ჩამოშორდებოდა საგამომძიებლო საქმეს რაზეც დარწმუნებული იყო გურამი დიდად არ ინაღვლებდა მისი გადარეული დის შვილი.
- ამის დედაც !-ამოიოხრა სამადაშვილმა და ტელეფონი მოიმარჯვა.წინ მძიმე საუბარი ელოდა რომლისთვისაც ნამდვილად არ იყო მზად მაგრამ, სხვა გამაოსავალი არ ჰქონდა.სულ რომ არაფერი ნიკა მისი გაზრდილი იყო და შვილზე ნაკლებად არ უყვარდა. ეგეც რომ არა ნამდვილად არ იყო ხელწამოსაკრავი პროფესიონალი და ზუსტად ეს გახლდათ სამადაშვილის მთავარი კოზირიც ნიკას გასამართლებლად.

* * *
მთელი დღის განმავლობაში ელოდა ნიკას გამოჩენას მაგრამ ის არა და არ მოდიოდა უკვე მერამდენედ გახედა საათს რომლის ისრებიც ,ზლაზვნით მიიწევდნენ წინ და უკან მოტოვებულ წუთებს და წამებს შთანთქავდნენ.დღეს შედარებით უკეთ გრძნობდა თავს, აღარც ტკივილები აწუხებდა და ის შეტევაც რაც ორჯერ გადაიტანა და რომელიც, მთელს ენერგიას აცლიდა და ერთიანად ფიტავდა აღარ განმეორებია.წინა საღამოს მერე არ უნახავს დათუნაშვილი და ისიც ძილბურანში მყოფს წესივრად არც ახსოვდა. უკვირდა...მისი უეცარი გაუჩინარება და ზედმეტად ანერვიულებდა... გამოღვიძებამდე,ძილბურანში მყოფმა რამოდენიმეჯერ გაიგო როგორ მოინახულა გიორგიმ და გურამმა ის კი ნამდვილად არ მოსულა. დარწმუნებული იყო რაღაც წესრიგში არ ჰქონდა თორემ ისე ნამდვილად არ დაიკარგებოდა.ექთნების დახმარებით საწოლზე წამოწეულიყო და ბალიშს ზურგით მიყრდნობილი, მუცელზე დაკრებილ ერთმანეთში ახლართულ ხელებს უყურებდა როდესაც ,პალატის კარი გაიღო და ლაღიძის მომღიმარი სახე გამოჩნდა.
-როგორ ხარ ლიზიკო?-მხიარულად მოიკითხა გიორგიმ-უკეთ გამოიყურები.
-ნიკა სად არის?-მისი კითხვა დააიგნორა ერგემლიძემ და პირდაპირ იმ კითხვაზე გადავიდა მთელი ამ დროის განმავლობაში მოსვენებას რომ უკარგავდა.არ გამოჰპარვია მხედველობის არედან წამიერად როგორ შეეცვალა ლაღიძეს სახე და არასასიამოვნო ამბის მოლოდინში მთელი სხეული დაეჭიმა.გულმა წამიერად მოუმატა პულსაციის სიჩქარეს და ყელში შიშის დიდი გორგალი გაეჩხირა.
-რაღაც საქმეები ჰქონდა ლიზ და ვერ შეძლო მოსვლა-უდარდელი სახე მიიღო ისევ გიორგიმ.-მალე გინახულებს.-თუმცა ხმამ მაინც გაყიდა.
-ეგ ზღაპრები ორი წლის ბავშვებს მოუყევი...ნიკა სად არის გიორგი?-ტონს აუწია ლიზამ-გუშინდელი საღამოს მერე არ გამოჩენილა რა საქმე გამოუჩნდა ესეთი?
-არ იცი გამოძიების ამბებიი...
-ნიკა სად არის?!-ნიკაპი სატირლად აუთრთოლდა ლიზას და ხმაში ტირილის ნოტები გაუკრთა.-ნიკა სად არის? ჯანდაბა...მატყუებ ხოო?!...ნიკას დაურეკე და უთხარი მოვიდეს...
-ლიზიკო...-ატირებული ქალის დანახვაზე წამში საწოლთან გაჩნდა ლაღიძე.
-არ მომეკაროო!!-ხელი აუქნია ერგემლიძემ-ნუ მამშვიდებ...ნუ მატყუებ! ნიკოლოზს დაურეკე...ნიკას დაურეკე...ჯანდაბა-სახეზე ორივე ხელი აიფარა ქალმა და მთელი სხეულით აცახცახდა.
-ლიზ...ძალიან გთხოვ-მხარზე ფრთხილად შეეხო გიორგი-კარგად არის...გეფიცები მართლა კარგად არის...
-მოვიდეს...ნიკა მოვიდეს...ნიკა მოვიდეს გთხოვ... გთხოვ...
-ამის დედაც...-სახეზე ჩამოისვა ხელი ქალის მდგომარეობით ანერვიულებულმა ლაღიძემ-დამშვიდდი ძალიან გთხოვ ,ექიმს დავუძახებ ეხლავე.
-არ მჭირდება ექიმი!-ამოიტირა ერგემლიძემ და იგრძნო როგორ დაეძაბა მთელი სხეული და უჰაერობის შეგრძნებამ ყელში მარწუხებივით წაუჭირა.-ჯანდაბა...ჯანდაბა...-ამოიხრიალა ქალმა-ჯანდაბა...ნიკა მანახეთ... ნიკა მანახეთ...გთხოვ გიორგი...
-ცოტა ხანს ვერ მოვა ლიზ-საწოლთან იატაკზე მუხლებით დაეშვა მამაკაცი და ხელზე ხელი მოჰკიდა აზრი აღარ ჰქონდა ტყუილს-ცუდად ხარ? დავუძახო ექიმს?
-სიმართლე მითხარი...-თხოვნით სავსე თვალები შეანათა ქალმა-რა დაემართა?
-არაგერი...გეფიცები კარგადარის...გეფიცები ლიზ...უბრალოდ ფეხი აქვს ნატკენი და სიარული არ შეუძლია.დამშვიდდი ცოტა მოიცადე და მოვა...ძალიან გთხოვ.
-ჯანდაბა...-სახეზე კვლავ აიფარა ხელები ლიზამ და ღრმად შეისუნთქა ჰაერი,შემდეგ სწრაფად ჩამოსწია ორივე ხელი და მარჯვენა ხელზე დამაგრებული წვეთოვანის მილს დასწვდა და უხეშად გამოიგლიჯა ხელიდან-ჯანდაბა...
-რას აკეთებ?
-ჯანდაბა...- სხეულზე დაფარებული ზეწარი სწრაფად გადაიძრო და გაჭირვებით წამოიწია საწოლიდან ასადგომად.
-რას აკეთებ? -ფეხზე წამოხტა ლაღიძე და მხარში სწვდა.-შენი ადგომა არ შეიძლება რას აკეთებ?!
-არ მაინტერესებს!-ცივად გამოსცრა ქალმა-ხელი გამიშვი! ხელი გამიშვითქო!!-ხმას აუწია ლიზამ და თავისუფალი ხელი სუსტად ჰკრა თავზე წამომდგარ გიორგის.-ნიკასთან წამიყვანე...გეფიცები მინც ავდგები, ნიკასთან წამიყვანე...
-ლიზა...
-ან ,დამეხმარები! ან ჩემით წავალ...
-ამის დედაც!-თავზე ნერვიულად გადაისვა ხელი ლაღიძემ და დასამშვიდებლად ღრმად შეისუნთქა ჰაერი.-ეტლს მოვიტან...იჯექი!-თითით საწოლზე ანიშნა მკაცრად-ფეხი არ მოიცვალო ადგილიდან მოვალ...-ბრძანების კილოთი გამოსცრა და სწრაფად გაემართა დერეფნისკენ.ლიზამ კი სახეზე ათრთოლებული ხელები აიფარა და მისდა უნებურად ტირილი აუვარდა.
ექიმებმა ტვინის შერყევა დაუდგინეს და ფეხზეც ნაკერები დაადეს.დაკარგული სისხლის გამო, თავს სუსტად გრძნობდა რასაც თავის ტკივილი და თავბრუსხვევაც ერთვოდა ზედ და საწოლში გატოკების სურვილსაც კი უკარგავდა.კარის გაღების ხმაზე ზანტად გაახილა დახუჭული თვალები და მზერა ზღურბლზე გამოჩენილი ლაღიძის ფიგურაზე გადაიტანა.რომელმაც ,ფრთხილად შემოაგორა ინვალიდის ეტლი...მზერა ლაღიძიდან ქვემოთ გააცოცა და ეტლში მჯდარი გაფითრებული ლიზას ამღვრეულ თვალებს შეეფეთა.
-სულ გაგიჟდით ხოო?!-ამიოლაპარაკა შეცვლილი ხმით.
-აუ ,არ ვიცი რაა...კაროჩეე... ,შენ დაელაპარაკე საწოლიდან წამოხტა და მოდიოდა.-საწოლთან მიაგორა ეტლი გიორგიმ და უკმაყოფილო ხმით ამოიბუზღუნა.
-ლიზიკოო...
-დებილები ხართ?-ამოიტირა ლიზამ და ნიკოლოზის გამოწვდილ ხელს თავისი ხელები შეაგება.-ნიკაა...
-კარგად ვარ პატარავ...მართლა კრგდ ვარ გეფიცები-თითები ძლიერად მოუჭირა ქალის ხელს.-კარგად ვარ...
-რა გჭირს?
-არაფერი ლიზიკო საგანგაშო.. ოდნავ თავბრუ მეხვევა -გაიღიმა ნიკამ-მაგრამ ,შენ მაინც ჩაგეხუტები ჩემო პატარავ-საწოლიდან გვერდულად წამოიწია და ახლოს მოგორებული ეტლისკენ გადაიხარა.კისერზე მოხვია ქალს თავისუფალი მარცხენა ხელი და მიიხუტა.-კარგად ვარ ლიზ...
-ჯანდაბა...არ ხარ კარგად-ტუჩები დაებრიცა სატირლად ლიზას.
-ჩემი სულელი-გაეცინა ნიკას და ფრთხილად აკოცა გამომშრალ ტუჩებზე.-ჩემი გემრიელი...ჩემი გოგო...-ეჩურჩულებოდა ზედ ტუჩებზე და პარალელურად ფრთხილად ეხებოდა.შემდეგ ერთიანად მოშორდა და ძველ მდგომარეობას დაუბრუნდა.-დაბრუნდი საწოლში ლიზ...მე კარგად ვარ...შენი სიარული კი არ სეიძლება სუსტად ხარ...
- არ მინდაა-ამოიტირა ლიზამ და ხელზე ჩააფრინდა.
-ახლა არ გამასულელო...დაბრუნდი და პირობას გაძლებ ამ რაღაცას როგორც კი მომხსნიან მე მოვალ შენს სანახავად.გეფიცები მართლა მოვალ...
-აქ რომ დავწვე? -ცრემლები წამოუვიდა ქალს.
-აქ ვერ დაეტევი პატარავ თან ნახე, რა არაკომფორტული საწოლია...
-შენ ხომ დაეტიე ჩემს საწოლზე...
-ღმერთო შენ მიშველეე!! -ამოიოხრა ლაღიძემ-რავქნაა? წავიყვანო?
-წაიყვანე ,რას მიყურებ?
-არსად არ წამოვალ!-გადაჭრით განაცხადა ლიზამ და მის ჭირვეულ ტონზე ორივეს გაეცინა.
-ჯანდაბა ლიზიკო...-ამოიოხრა დათუნაშვილმა-ორი წლის ხარ?
-კიი...ოცდაორის...
-კარგი-გაეცინა ნიკას და სახე მოისრისა-მოდი ჰეე...-შეძლებისდაგვარად გვერდით გაიწია და ადგილი გაუნთავისუფლა გაჯიუტებულ ქალს.-დაეხმარე რაა...
გიორგიმ ღრმად ამოიოხრა და სავარძლიდან წამოწეულ ქალს მკლავებში შეაშველა ხელი, ფრთხილად გადასვა საწოლზე და ეტლი ფეხით გააცურა გვერდით. შემდეგ, დაწოლაში მიეხმარა და ბალიშიც შეუსწორა თავთან.-ექიმთან პასუხს შენ აგებ!-მკაცრად გადახედა ნიკას და ცარიელი ეტლის რახარუხით გაიხურა კარები.
-კომფორტულად წევხარ?-თითებით ქალის თითებს ჩაეჭიდა ნიკა.
-რაც მთავარია შენთან ვარ!-მხარზე შუბლით მიეყრდნო ქალი.
-ჯიუტი ხარ...
-ვირივით?-გაეცინა ლიზას
-არა ჩემი ლიზიკოსავით.-ამოიოხრა ნიკამ და თვალები დახუჭა თავბრუ ისევ საშინლად ეხვეოდა.
* * *
დაკითხვის ოთახში ხელებში თავჩარგული შეროზია დათუნაშვილის გამოჩენას ელოდა მაგრამ, გაოცებული დარჩა როდესაც კარი დათუნაშვილის მაგივრად წაბლისფერთმიანმა ქალმა შემოაღო.მაგიდასთან დემონსტრაციული ნაბიჯებით გაემართა და მერაბის წინ სკამზე ჩამოჯდა.
-დათუნაშვილი სად არის?-თავით ფეხამდე ინტერესით შეათვალიერა უცნობი ქალი და ხელები სკოლის მოსწავლესავით დააწყო მაგიდის ზედაპირზე.
-სამწუხაროდ ბატონი ნიკა ვერ ახერხებს მოსვლას რიგითი პრობლემების გამო და მე მიწევს თქვენთან დაკითხვის წარმოება.მაშ ასე ,ბატონო მერაბ! მე გაუხსნელ საქმეთა დეპარტამენტიდან გახლავართ: მთავარი გამომძიებელი ნინია წერეთელი!.-ცივი ტონით გააცნო თავისი საზოგადოება ქალმა და საქაღალდე ზედმეტად საქმიანი სახით გადაშალა,რამოდენიმე ფურცელს გადახედა და თავი მიანება.წელში გასწორდა,სკამის საზურგეს ნახევარი ტანით მიეყრდნო და სანახევროდ მოჭუტული,ცივი ლურჯი თვალებით გაბურღა წვერმოშვებული ადვოკატი.
-იცით ალბათ რაში გედებათ ბრალი,ისიც იცით ბრალის დამტკიცების შემთხვევაში სულ მინიმუმ რამდენ წელს მოგისჯიან და ალბათ ისიც გეცოდინებათ რა მოხდება თქვენი ციხეში გადაყვანის წუთიდან? გაქნილი ადვიკატის საზოგადოება არავის ხიბლავს...
-ძლიერი ქალი ჩანხართ...-გაეცინა მერაბს.
-რატომ?-წარბი აზიდა წერეთელმა-კუნთები მეტყობა ზედმეტად შესამჩნევად?
-არა, პირის გაღებიდან და ერთი სიტყვის თქმიდან მივხვდი ვისთან მაქვს საქმე...თვით დიდ ნინია წერეთელთან რომელმაც, საქვეყნოდ ცნობილი მკვლელი: გუგა ბარათელი გამოკეტა გისოსებს მიღმა...
-ირონია უადგილოდ მიმაჩნია მით უმეტეს, თქვენს მდგომარეობაში ბატონო მერსბ!-ჩაეცინა ნინიას და მიდგომის ტაქტიკა შეცვალა.ისედაც იცოდა გაქნილ შეროზიას ასე ადვილად, რომ ვერ აალაპარაკებდა მაგრამ არც თავად გახლდათ სუსტი და პირიქით ასეთ, ძნელად გასატეხ ბოროტმოქმედებთან სიტყვიერი შეთამაშება ზედმეტად აზარტულს ხდიდა....უფრო მონდომებით ცრდილობდა და ზედმეტად კარგად გამოსდიოდა მერაბის ყალიბის ხალხის ლიმონივით გამოწურვა.
-რას მთავაზობთ?-ცხვირი აიბზუა შეროზიამ.
-არაფერს!-მხრები უდარდელად აიჩეჩა ქალმა-საერთოდ არ ვარ თქვენთან გარიგების საწარმოებლად მოსული...მე სიმართლე მაინტერესებს რაც ისედაც ვიცი...თუმცა, თქვენი პირიდან მოსმენილი მირჩევნია.მაგალითად, გაგახარებთ და გეტყვით ამ საქმის მთავარი პაიკი ბატონი ვლადიმერი უკვე ჯოჯოხეთის გზას ადგას და არ მინდა მის კვალს ზედმეტად ნაადრევად გაჰყვეთ არადა, ასეთი პირი უჩანს...მე ბრსლს მაინც წაგიყენებ...თქვენ, დიდი ხნით მოგიწევთ ჩაჯდომა..იქ კი, უკვე გელიან და დამიჯერეთ ნამდვიალად არ არიან დიდად სტუმართმოყვარენი.ასე რომ ვისაუბროდ...რაიცით რა ხდება.
-ლადო მოკვდა?-სახე შეეცვალა მერაბს.
-სამწუხაროა...-გაეღიმა ნინიას.
-ჯანდაბა...-სახეზე ხელები ჩამოისვა მერაბმა და ქალს ქვემოდან ზემოთ ამოხედა.
-გისმენთ...
-რა გაინტერესებთ?
-ყველაფერი და ვფიქრობ ჩემზე უკეთ იცით გამოძიებისთვის სასურველი ჩვენების მიცემა როგორ აისახება თქვენს მომავალზე...შეიძლება ბრალდებაც შეგიმსუბუქდეთ და მარტივად გამოძვრეთ მაგალითად, გირაოს და პირობითის ხარჯზე...
-მეღადავებით?-გაეცინა მერაბს.
-არანაირად...ადვოკატი ბრძანდებით და კარგად მოგეხსენებათ რას ნიშნავს თქვენსავით გაქნილი ადვოკატის ყოლა...
-ჯანდაბა...კარგით...მეტი მაინც არაფერი დამრჩენია და ესე გაჯიუტებას აზრიც არ აქვს.
-მომწონს თქვენი მიდგომა...ადვილად დაგიყოლიეთ!-გაეცინა წერეთელს.-აბა გისმენთ...ვინ დგას ამ ყველაფრის უკან და საერთოდაც, იქნებ სულ თავიდან დავიწყოთ მოყოლა?
-ჯოლოგვას ბავშვობიდან ვიცნობდი-ჰაერი ღრმად შეისუნთქა მერაბმა და დაიწყო:-არასდროს ყოფილა პატიოსანი ადამიანი და ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე ხშირად ვეხმარებოდი რაშიც, ნამდვილად კარგად მიხდიდა..იცოდა შრომის დაფასება.მისი შეშლილი სიძე...ძალად მეცნიერი იმ დღის მერე შემომიჩნდა რაც ის წყეული არტეფაქტები ჩამოიტანეს უნგრეთიდან...ეგვიპტური მეხუთე საუკუნის არტეფაქტები რომელიც, შავ ბაზარზე მისნაირი შეშლილებისთვის ნამდვილად კარგი საკბილო გახლდათ და საკმაოზე მეტსაც კი გადაიხდიდნენ მის ხელში ცასაგდებად.-თვალები მოისრისა შეროზიამ და ინტერესით მომზირალ წერეთელს შეაგება მზერა.-ვირზე შეჯდა ჯოლოგავა ნამდვილად არ უნდოდა ამ სიმდიდრის სიძისთვის დათმობა რომელიც, თვალში არასდროს არ მოსდიოდა და ეს შეხლა შემოხლა კარგა ხანს გრძელდებოდა. მანამდე, სანამ ერთხელაც წყობიდან გამოსულმა არეშიძემ ცემაში არ ამოხადა სიმამრს სული.
-შემდეგ რა მოხდა?-ბურთულიანი კალამი თითებს შორის ოსტატურად დაატრიალა ნინიამ და თან თვალს არ აშორებდა ალაპარაკებულ მსჯავრდებულს.
-შემდეგ ,გაქრა ის რის გამოც ადამიანი შემოაკვდა ჩვენს მეცნიერს...და დორბლმოდენილი დარბოდა ტრაწიანი ხარივით.მე რათქმა უნდა ჩემით დავიქყე ამ ყველაფრის მოკვლევა ვიფიქრე, რატომაც არა? ბევრი ფული ზედმეტი არასდროს არ არის...
-ვინ მოკლა ჯოლოგავას მეუღლე?
-ეს ყველაფერი მანამდე ჩვენს ლიგაში მოთამაშე ყოფილი მერის ყურამდეც მივიდა.
-ყოფილი მერი?-წარბები შეკრა წერეთელმა.
-დიახ...არჩილ ასანიძე.
-გასაგებია.შემდეგ?
-ასანიძემ შემომთავაზა დახმარება და სანაცვლოდ წილში ჩაჯდომა მოითხოვა...ორმოცდაათი ორმოცდაათზე გავიყოფდით გაყიდული არტეფაქტებიდან შემოსულ თანხას...დახმარება კი პოლიციაში თავისი კაცის ყოლა გახლდათ რომელიც, თავის დროზე ერაყსა და ავღანეთში მსახურობდა და ბოლო წლები მთავარი საგამოძიებო განყოფილების ექსპერტ კრიმინალისტის პოსტზე მოღვაწეობდა.მე, არ ვიცნობდი და არც პირადად მყავდა ნანახი...საქმეში ჩართული ექსპერტი სახელად "მწმენდავი" ასრულებდა ყველა იმ შავ საქმეს რასაც ადამიანის მოკვლა და გაქრობა წარმოადგენდა.ანაზღაურებას კი მინიმალურს ითხოვდა...ცოტაოდენი ფული და სუფთა ჰეროინი რაც ნამდვილად არ მიჭირდა.შუამავლის ხელით ვუგზავნიდი და სამაგიეროდ ის აგვარებდა ყველაფერს.ქალბატონი ჯოლოგავას გამოტეხა არც იმდენად ადვილი აღმოჩნდა რამდენადაც წარმოგ წდგინა და ამ საქმეში გარეული ჯოლოგავას ფინიები...გორელი გამომძიებელი შიო ანდრონიკაშვილი,მისი თანაშემწე რომელიც ჯოლოგავას შეგზავნილი გახლდათ იქაურ პოლიციაში კერძოდ, შიოს სათვალთვალოდ და გასაკონტროლებლად რადგან, ზედმეტად ფართხალებდა და დიდ ფულთან ერთად დაწინაურებასაც ჯიუტად ითხოვდა და კიდევ ერთი კაცი, რომელიც მესაფლავე თენგიზას სახელით გაგვაცნეს.ქალბატონ ჯოლოგავაზე ზემოქმედების მიზნით ამ სამეულმა ნუ, შიო ზედმეტად ხანშიშესული იყო ამ საქმისთვის.."მწმენდავმა" "მესაფლავემ" და პოლიციის გადაცმულმა თამამშრომელმა. ჯოლოგავას ახალგაზრდა ნათესავზე ძალადობით გამოტეხეს მოხუცი და როდესაც ქალმა კივილი ატეხა თავი ბეისბოლის ბიტით გაუხეთქეს რომელიც, შემდგომ ჩემს სარდაფში იქნა აღმოჩენილი.
-გასაგებია..-მოსმენილი არასასიამოვნო ამბისგან დაჭიმული სხეული ოდნავ მოადუნა წერეთელმა -შემდეგ რა მოხდა?
-გაირკვა, რომ წყეული არტეფაქტები ჯოლოგავას სასახლეში ჩაუყოლებია მის ერთგულ მეუღლეს და ამით დაიწყო ყველაფერი.ჯოლოგავა ამოთხარეს...
-"მესაფლავე" რატომ მოიშორეს..ისიც ხომ ამ საქმეში იყო გარეული?
-ზედმეტად გაქნილმა გამომძიებელმა საეჭვო სუნი იყნოსა და კუდზე დააჯდა "მესაფლავეს" რომელიც ნამდვილად ალაპარაკდებოდა, რომ არ მოეშორებინათ და არც გასჭირვებია იმ ნაბიჭვარს ...სისხლის სუნით თავისუფლად სუნთქავდა...ეგ კი არა იმ დასკვნამდე მივედი, რომ ეს ყველაფერი მისთვის უბრალოდ გასართობი იყო და ამ ყველაფერს არა დიდებისა და ფულის გამო არამედ საკუთარი სიამოვნებისთვის აკეთებდა კაიფში მყოფი.პარალელურად, ადვილად მალავდა ამ ყველაფერს და პოლიციასაც სწორი გზიდან გადახვევას აიძულებდა.მოსწონდა გამომძიებელთან ფარული დუელი და იმის შეგრძნება, რომ ის ყოველთვის ერთი ნაბიჯით წინ იყო.- სუსტად ჩაახველა და გამშრალი ყელი ჩაწიმინდა შეროზიამ.
-გამომძიებლის მოკვლა რაღაში დაგჭირდათ?
-შიო არასდროს ყოფილა სანდო კაცი...და დაამტკიცა კიდევაც როდესაც, ფარულად მასალების შეგროვებას მიჰყო ხელი.
-პრაქტიკანტი გამომძიებლის ლიზა ერგემლიძის გატაცება რაში დაგჭირდათ?
-ის ბავშვის?-სიმწრით ჩაეცინა შეროზიას.-ხო, მანდ სერიოზული შეცდომა დაუშვა "მწმენდავმა" ქალი ჯერ ჩემს სარდაფში მიიყვანა და შემდეგ იმავე ხერხებით აწამა რა ხერხებითაც გამომძიებელმა დათუნაშვილმა გამოტეხა ჩემი კაცი...
-მისი მოკვლა არ გქონიათ გეგმაშიი?
-მისი გატაცებაც არ გვქონია...უბრალოდ, დათუნაშვილის დროებით საქმიდან ჩამოშორება გვინდოდა...თქვენ ვერ მოგწვდით-ჩაეცინა შეროზიას.
-მე რატომ?-წარბები შეკრა წერეთელმა.
-განა თქვენ არ ხართ ბატონი ნიკოლოზის გულის მფლობელიი?-ირონიულად შენიშნა მამაკაცმა.-ამიტომ მოჰყვა იმ გაუგებრობაში ჩვენი პატარა ლიზიკო.
-თუმცა, შეეძლო მოეკლა მაგრამ...
-მაგრამ ...მოკლა...ეგონა, რომ მოკლა. თუმცა ის პატარა ქაჯი იმდენად ძლიერი გამოდგა...
-ჩაგივარდათ კოვზი ნაცარში -გაიცინა წერეთელმა-სწორედ იმ პატარა ქაჯის დამსახურებით გავედით "მწმენდავის" კვალზე...
-სამწუხაროა...თუმცა მოგატყუებთ თუ გეტყვით, რომ დიდად გული შემტკივა...ის ცივსისხლიანი მკვლელი გახლდათ..შეშლილი მანიაკი.
-და თქვენ მისი თანამზრახველი ბრძანდებით ბატონო მერაბ...ასე, რომ არ გამართლებთ არანაირი სინდისის ქენჯნები და წუხილი იმაზე, რომ არ გინდოდათ ეს ამდენი ხოცვა ჟლეტვა.
-რას ვიზამთ??-მხრები აიჩეჩა მერაბმა.
-ვერაფერს...თქვენს დანაშაულებებს თანამზრახველის ბრალდებაც დაემატება და უარესად დაამძიმებს მკვლელი არ ხართ მაგრამ, მკვლელისთვის ხელის შეწყობა მასზე მაღლა არაფრით არ გაყენებთ...დიდი ამბავი ,თქვენ თუ არ დაგიშვიათ სასხლეტი...თქვენ სურვილი გამოთქვით და შემსრულებელმაც აგიხდინათ ოცნება და რა მაინტერესებს..ეს ყველაფერი გასაგებია მაგრამ, რატომ არ გაყიდეთ და მოიშორეთ დროულად თავიდან ის წყეული არტეფაქტები?
-არ დამცალდა-სევდიანად გაიღიმა მერაბმა-შენი კაცი... ზედმეტად მოხერხებული გამოდგა. ზუსტად მიზანში არტყავდა ყოველთვის და ფეხდაფეხ მომყვებოდა დაგეშილი მწევარივით.
-ხოო-გაიცინა წერეთელმა-დათუნაშვილი კარგი გამომძიებელია.
-ზედმეტად გაქნილი...და დრო არ მქონდა მსი გადასაბირებლად..არადა, კარგი ბოროტმოქმედი გამოვიდოდა მისგან სისხლში აქვს მოკვლის და წამების სურვილი გამჯდარი.
-რა შეგიძკიათ მითხრათ მარიამ არეშიძის შესახებ?-დათუნაშვილიდან თემა სწრაფად გადაიტანა წერეთელმა.
-ეგ პატარა ბოზანდარა არასდროს არაფერში გამოდგებოდა გარდა ლოგინის...საკუთარი მამინაცვალი პერიოდულად ხდიდა ნამუსს 16 წლის ასაკიდან და ამ ფაქტზე თვალს ჯიუტად ხუჭავდა ქალბატონი ეკატერინე ჯოლოგავა რადგან, მის ქმარს ოქროს კვერცხები ება და ხელიდან გაშვება ნიშნავდა დაესამარებინა ის პატივისცემა და დიდება რაც თორნიკე არეშიძის ცილობას მოჰქონდა მისთვის.
-ჯანდაბა...-წამოიძახა წერეთელმა.
-არ გაგიკვირდეთ ქალბატონო ნინია...ცხოვრება პორნოს ჰგავს...ბევრს აზიდებს მისი ყურებისას. ბევრი კი, აქტიურად ასაქმებს მარჯვენას და ორგაზმამდე მისასვლელად დღეში შეიძლება ათჯერაც კი ან*** ვს.
-იდეალური შედარეაბაა-გაეცინა წერეთელს.-ეს საქმე გაიხსნა და ვფიქრობ მალევე დაიხურება როდესაც, ბატონ მერს...ყოფილ მერს ავიყვანთ.თქვენ სასამართლოზე მის წინააღმდეგ მოგიწევთ ჩვენების მიცემა და დიდი იმედი მაქვს იგივეს გაიმეორებთ იქ რაც ახლა მე მომიყევით.-საქაღალდე დახურა წერეთელმა და სკამიდან წამოდგა.
-ჩემი იმედი გქონდეთ მშვენიერო ქალბატონო-ხელები თეატრალურად გაშალა შეროზიამ.-მუდამ თქვენს სამსახურში მიგულეთ.
-სასამართლოზე შევხვდებით ბატონო მერაბ!-კარისკენ დაიძრა წერეთელი.
-მოუთმენლად დაველოდები მაგ დღეს-მხიარულად შესძახა მერაბმა და როდესაც წერეთელი კარს მიღმა გაუჩინარდა, ძველ მდგომარეობას დაუბრუნდა და თავი კვლავ ხელებში ჩარგო.
დასასრული
ახალი დაღამებული იყო საავადმყოფოს დერეფანში ჩოჩქოლი რომ ატყდა და ყრუ ხმებში ქალის ცივი ხმა გამოიკვეთა რომელიც,მუქარით ითხოვდა შვილიშვილის ნახვას და ყველას პასუხისგებაში მიცემით ემუქრებოდა.
-ეს სად დადგენილი წესია? ვაცხადებ ჩემი შვილიშვილი ცუდად ყოფილა და ამ საავადმყოფოში წევს და შენ ჯიუტად მიმეორებ ნახვის საათები არ არის ქალბატონოს?! რომელ საათზე და გაწერილ დროზე მელაპარაკებით როდესაც ოთხი საათი გზაში ვიყავი, ნერვიულობისგან ინსულტმა რომ არ დამარტყა მიკვირს და აქ მოსულს უკან ისე ცივად მისტუმრებთ, თითქოს ამხელა ქალი კი არ გელაპარაკებოდე არამედ ვიღაც ქუჩიდან მოთრეული ლაწირაკი ვიდგე შენს წინ გოგონა!მე ვერ გასწავლი შვილო ზრდილობას რომელიც სამწუხაროდ შენი საუბრიდან გამომდინარე არ გაგაჩნია და თანაგრძნობასაც უკანა პლანზე გადაუწევია...ადამიანურ თანაგრძნობაზე მაქვს ლაპარაკი! დაზუთხული ტექსტებით ნუ მელაპარაკები, ამ საკითხში კომპეტენტურ პირს დაუძახე!!
რამოდენიმე წუთში კი ეს ალიაქოთი საგრძნობლად მიწყდა და დათუნაშვილის პალატისკენ მომავალი რამოდენიმე ადამიანის ფეხის ხმა გაისმა.
-ლიზ...-ფრთხილად შეახო მძინერე გოგონას მხარზე ხელი ნიკამ-ლიზაა ბებიაშენი ჩამოვიდა...
-რაა?-ძილბურანიდან ძლივს დააღწია თავი ლიზამ და ბებიის გაგონებაზე სწრაფად მოვიდა აზრზე-ჯანდაბა...ვინ უთხრა?!-სახე სატირლად მოერყა.
-იწექი, ნუ დგები!-მკლავში მოჰკიდა ხელი ნიკამ და საწოლზე დააბრუნა შემდეგ კი თავად წამოიწია გაჭირვებით და საწოლის გვერდით მდგარ სავარძელში გადაჯდა.თავი სავარძკის საზურგეს მიაყრდნო და წვეთოვან დადგმულ ხელს დახედა.-ჯანდაბაა...
ამ დროს, კარი გაიღო და დერეფნიდან შემოსულ მკრთალ შუქზე ექიმი ფიფია და მის გვერდით მდგარი მაღალი,შავ ტანისამოსში გამოწყობილი ჭაღარა, საკმაოდ ლამაზი ქალი გამოჩნდა.
-ლიზიკო...-ერგემლიძის დანახვაზე ქალს ხმა გაუტყდა და ისე ფეთიანივით ეცა საწოლს და გულში ჩაიკრა თვალებამღვრეული ლიზა ,აზრზე მოსვლა ვერავინ მოასწრო.
-ბეე..-ამოიტირა ლიზამ და ქალს ძლიერად შემოხვია მკლავები.
-ჩემო პატარა ეს რა გჭირს ბები...ღმერთო ლიზა როდის აპირებდი ჩემთვის ამის თქმას?? შენ რა დღეში ყოფილხარ თურმე და მე კი მშვიდად მეძინა ამ დროს სახლში.-ცრემლები წამოუვიდა ქალს და ხელები დაუკოცნა ერთადერთ შვილიშვილს-ჩემო პატარა,ჩემო ერთადერთო ეს რომელმა მხეცმა ჩაიდინა...ღმერთო ლიზა სანამ აქამდე ჩამოვაღწიე ლამის გავთავდი ქალი...ჩემო კარგო...-ლაპარაკობდა ქალი და თან ცალი ხელით თმაზე ფრთხილად ეფერებოდა მის მკერდზე ფისოსავით განაბულ ერგემლიძეს რომელიც, მშობლიურ სურნელს ღრმად ისუნთქავდა და სიხარულისგან აფართხელებული გული ისეთ ტემპში უცემდა თითქოს საგულედან ამოხტომას ლამობსო.ასე იყო მთელი ცხოვრება მხოლოდ ბებიამისის მკერდში სახეჩარგული გრძნობდა შვებას,მხოლოდ ის უამებდა ტკივილებს და მხოლოდ მასთან შეეძლო თავი მსოფლიოში ყველაზე დაცულ "ბავშვად" ეგრძნო.
-კი მაგრამ ერთ პალატაში ორნი რატომ ხართ ბები?-როგორც იქნა გული იჯერა შვილიშვილის ხვევნა ალერსით ქალმა და ოდნავ დამშვიდებულმა ცერად გადახედა აქამდე ჩუმად მყოფ დათუნაშვილს რომელსაც თავი სავარძლის საზურგეზე გადაედო და თვალებდახუჭული ისმენდა ბებია შვილიშვილის საუბარს.
-იცით ქალბატონო...-საუბარში ჩაერთო ექიმი გარსევან ფიფია-საერთოდაც ეს ლიზას პალატა არ არის უბრალოდ, ვერაფრის დიდებით ვერ დავაბრუნეთ თავის პალატაში და იძულებულნი გავხდით აქ დაგვეტოვა.
-რა?-ქალმა შვილიშვილს დახედა წარბშეკრულმა-ეს მამაკაცი ვინ არის ლიზიკო?
-ჩემი უფროსი- მოსალოდნელი ქარიშხლის მოლოდინში ლიზას სატირლად დაებრიცა ტუჩები.-არ მინდა იმ პალატაში...
-ახლა მე დავრჩები შენთან ჩემო პატარავ და ყველაფერი კარგად იქნება-თავზე გადაუსვა ხელი ქალმა-წავიდეთ შენს პალატაში... ცოტა რომ მომჯობინდები, მერე სახლში დავბრუნდებით და აი ნახე როგორ მოგიხდება მშობლიური სახლის სითბო.
-დაგეხმარებით ქალბატონო-სწრაფად მოვიდა გონს ფიფია -ეტლს მოვატანინებ ახლავე.
-ნიკა...-ხმადაბლა ამოილაპარაკა ერგემლიძემ და მამაკაცს გადახედა რომელმაც თვალები ზანტად გაახილა და ერგემლიძეს ოდნავ შესამჩნევად გაუღიმა.
-მე კარგად ვარ ლიზა...დაბრუნდი შენს პალატაში და არ ინერვიულო.
-არ მინდა-ამოისრუტუნა ლიზამ.
-რას ქვია არ გინდა?!-საუბარში ჩაერთო ქალბატონი მირანდა-აბა რას აპირებ ასე იწვები მის საწოლში? ვერ ხედავ თავადაც ცუდად არის...თუ მის გვერდით აპირებ წოლას? პასუხს აღარ დალოდებია ქალი ექთნის მოტანილ ეტლზე დაჯდომაში მიეხმარა და ოთახიდან უკანმოუხედავად გაიყვანა.ნიკა კი თავის საწოლს დაუბრუნდა.

* * *
მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა და ისეთი ჭექა- ქუხილი იყო არემარეს აყრუებდა.ელვა სწორ ხაზად იკლაკნებოდა ზეცაში და წყლის მსხვილი წვეთები თავპირის მტვრევით ეხეთქებოდნენ ფანჯრის მინებს.მონოტონური წკაპა- წკუპით ეხმიანებოდნენ წვიმისგან შეძრულ გარემოს და დარეტიანებულივით დაღვენთილნი, ქვემოთ მიიწევდნენ და წყლის უწყვეტ ნაკადებს უერთებოდნენ.ქუჩაში კანტიკუნტდ მოსიარულე მანქანები საბურავების შიშინით აპობდნენ ასფალტზე დადენილ ღვარცოფს.გამთენიისას წვიმამ იკლო და თითქოს მეორედ მოსვლის მოლოდინში აფორიაქებული ქალაქიც დამშვიდდა...საოცრად აგრილდა და ჰაერი ნესტის სუნით გაიჟღენთა. შუბლზე ტუჩების ფრთხილმა შეხებამ გამოაფხიზლა.ნაცნობმა სურნელმა ავისმომასწავლებლად შეუღიტინა ცხვირში და დათუნაშვილმაც თვალები ფართოდ გაახილა.მის საწოლთან დახრილ ქალს ახედა და დაბინდული თვალები წყლიან ლურჯ სფეროებში შეანათა.
-როგორ ხარ?-სწრაფად გასწორდა წელში წერეთელი და უკან დაიწია ერთი ნაბიჯით.
-კარგად მადლობა...
-ძალიან კარგი...შენს მოსანახულებლად და იმის სათქმელად მოვედი,რომ საქმე გახსნილია...შეროზიამ აღიარებითი ჩვენება მოგვცა და ვეძებთ ქალაქის ყოფილ მერს ვინმე, არჩილ ასანიძეს რომელზეც თვალთვალი უკვე დავაწესეთ ისმინება მისი და მისი ოჯახისწევრების ტელეფონი.ორი გამოცდილი თანამშრომელი მის სახლთან მორიგეობს და ყურადღებას არ ადუნებენ არც ერთი წუთით.
-გასაგებია..-გამშრალ ყელში ნერწყვი გაჭირვებით გადააგორა ნიკამ.და წამოწეული საწოლის თავს მიეყრდნო ზურგით. გამჭოლ მზერას არ აშორებდა საწოლთან მდგარ წერეთელს რომელიც , უხერხულად იშმუშნებოდა და კისერზე დრო და დრო ნერვიულად ისვამდა თლილ თითებს.
-რაც შეეხება შენს საქმეს...აქედან გასვლის შემდეგ მოხსენებითი ბარათის დაწერა მოგიწევს და უფროსობისთვის ყველაფრის დეტალებში ახსნა...დანარჩენი, არანაირი პრობლემა არ გექნება.
-დამამშვიდე-გაეღიმა ნიკას.
-ლიზა როგორ არის? მისი ნახვაც მინდოდა მაგრამ მის პალატაში შავაბიანი ქალი იყო და მომერიდა შესვლა.
-ხოო ბებიამისი ჩამოვიდა...
-ასანიძის აყვანის შემდეგ მე ლონდონში ვბრუნდები-ხმა გაუტყდა ქალს.-ასე მირჩევნია და ალბათ, ვეღარ გნახავ...ამიტომ ახლავე დაგემშვიდობები-სევდიანად გაიღიმა წერეთელმა.
-გასაგებია...
-ბედნიერებას გისურვებ ნიკა- გაბზარულმა ნოტებმა გაიჟღერა პალატაში და ისედაც ცუდი ამინდისგან დამძიმებული ხასიათი უარესად წაუხდა დათუნაშვილს.შესამჩნევად ათრთოლებული ხელის თითები თვალებთან მიიტანა და ძლიერად მოისრისა.შემდეგ კი გაჭირვებით მოუყარა ტუჩებს თავი და გაუღიმა.ახლა ხმა რომ ამოეღო ნამდვილად არ იტყოდა იმას რასაც ფიქრობდა და ამიტომ სიტყვებს, უბრალოდ ღიმილი ამჯობინა.
-ლიზა კარგი გოგოა...გეფიცები...დედას გეფიცები მიხარია ის რომ არის, შენს გვერდით.
-მჯერა...
-მაშ ,წავალ მე...-ნერვიულობისგან ხელისგულები შარვალზე ჩამოისვა ინსტიქტურად ნინიამ და კარისკენ გაემართა.ის იყო სახელურს ჩასჭიდა ხელი და გამოღებას აპირებდა დათუნაშვილის ხმა რომ დაეწია უკან.
-ნინა..
წერეთელს ტანზე ცივმა ოფლმა დაასხა და ამწვარი თვალებიდან დაუკითხავად გამოჟონა სისველემ.ათრთოლებული ხელი სახელურს შეუშვა და ფრთხილად შეტრიალდა საწოლისკენ.
-მადლობა...
-არ...არაფრის...-ათრთოლებული ნიკაპით ძლივს ამოილაპარაკა ქალმა და ძალა გამოცლილი მიეყრდნო კარს ზურგით.თვალებზე ხელები აიფარა და იატაკისკენ ჩაცურდა.იმდენად მტკივნეული იყო მისთვის ეს ყველაფერი ფიზიკურად უკვე ძალა აღარ შესწევდა შესწინააღმდეგებოდა.ავადმყოფურად აკვიატებული ნიკას სიყვარული...ამას სიყვარულიც აღარ ერქვა...ეს რაღაც მეტი იყო, დააავადება რომელიც არანაირ მკურნალობას არ ექვემდებარება.ყოველი მისი შემოხედვა,შეხება თუ უბრალოდ ნათქვამი სიტყვა...ის ღიმილი, ბრაზისგან ანთებული სახე ყველანაირი და ყველანაირ მდგომარეობასა თუ ფორმაში მყოფი უბრალოდ აგიჟებდა და ავადმყოფურად...წამალზე დამოკიდებული ნარკომანივით მუდმივ ლომკას გრძნობდა რომელსაც არაფერი შველოდა
..საერთოდ არაფერი და ეს გაუსაძლისი შეგრძნება რომელიც ასე იმონებდა ყოველ წუთს პატარ პატარა ნაწილებად შლიდა მის მთავარ ორგანოს..გულს.გადაწყვეტილი წასვლაც ამ ყველაფრისგან გაქცევა იყო...გაქცევა და სურვილი, უბრალოდ გადაჩვევის რაც ამდენ წლიანი წვალების შემდეგ მაინც ვერ შეძლო და გაქრობის მაგიერ სულ უფრო და უფრო იზრდებოდა და მთელი არსებით...ხო მისი მთელი არსებით თავის დაქვემდებარებაში ამყოფებდა.
-ნინა...-ხელზე დამაგრებულ სისტემას უხეშად გაჰკრა ხელი ნიკამ და საწოლიდან წამოიწია.თავბრუს ხვევას და თავისტკივილს აღარ გრძნობდა მაგრამ ფეხი, საშინლად აწუხებდა და დგომას ვერანაირად ვერ ახერხებდა.
-არ ადგე...არ ადგე, რას აკეთებ?-ფეხზე წამოიჭრა წერეთელი და საწოლიდან წამოწეულს მივარდა.-რას აკეთებ გაგიჟდიი?!
-ამის დედაც...უხ, ამის დედაც...-სახეზე აიფარა ხელები ნიკამ და საწოლზე ზურგით დაეხეთქა.-რის მიღწევას ცრდილობ?! რა გინდა ნინა? ეს დამშვიდობების სცენები და აცრემლებული თვალები საბოლოოდ გინდა შემშალო ხოო?-ხმას აუწია ნიკამ-რატომ არ მანებებ თავს? წადი იმ შენს დედა მ**** ლ ლონდონში და დამანებე თავი...მომეცი საშუალება თავისუფლად ვისუნთქო...ხოო ის ბავშვი ახლა მეორე პალატაში რომ წევს, ჩემს გამო...კი, ჩემი დაუდევრობის გამოა ამ დღეში! იმ ნაბიჭვარმა ჩემს გამო გაუკეთა ეს ყველაფერი...ის ბავშვი გულწრფელია ჩემთან..გესმის? გულწრფელი და საერთოდ არ უტყდება თავისი გრძნობების გამხელა..იმ ბავშვს მართლა მთელი გულით ვუყვარვარ და ჩემგან ესეთ ტრაკულ მოქცევას არ იმსახურებს... არ იმსახურებს ჩემს გულში მის ნაცვლად შენ გეჭიროს მთელი ადგილი და არანაირად არ იმსახურებს იჯდეს და მელოდოს როდის შევიყვარებ...მასთან მინდა გესმის? მე ლიზასთან მინდა.. ძალიან მინდა...-წამოჯდა საწოლზე და ფეხებთან ჩამჯდარ წერეთელს დახედა ზემოდან
-გასაგებია-გაჭირვებით გაეღიმა ნინიას და ჰაერი ხმაურით შეისუნთქა.ცოტა ხანს თვალმოუშორებლად უყურებდა ნიკა თითქოს მისი სახის ყველა დეტალის შესწავლას აპირებს...შემდეგ წარბები შეკრა და ქალს კისერზე მოხვია ძლიერი თითები.-მაკოცე!
- რა?-დაბნეულმა წერეთელმა ფართოდ გაახილა თვალები
-მაკოცე!-ცივად გაიმეორა ნიკამ და პასუხს არ დალოდებია მთელი ძალით თავისკენ მიიზიდა დაბნეული ქალი და სავსე ბაგეებზე წაეტანა.სისხლი ერთიანად მოაწვა ნინიას დასკდომამდე მისულ ვენებს...გაჭირვებით გაიკვლია გზა და შხუილით გაიჭრა გულისკენ რომელიც, საგრძნობლად აჩქარებულიყო და სასოწარკვეთილი ფართხალებდა.დათუნაშვილის არომატი ტვინს უთიშავდა და საღად აზროვნების უნარს უქვეითებდა.რბილი ბაგეების შეხება თავგზას აკარგვინებდა და მოწყურებულივით უკოცნიდა საყვარელ მამაკაცს ტუჩებს რომელმაც კოცნა უცებ შეეწყვიტა და ცივად მოიშორა არეული ქალი.
-მე ლიზასთან მინდა...-ზედ მის სახესთან ამოილაპარაკა დათუნაშვილმა-იმდენად და იმდენჯერ მატკინე ნინა, შენი შეხებისას იმ მცირე ემოციასაც კი ვეღარ ვგრძნობ რასაც საყვარელი ქალის კოცნისას უნდა გრძნობდე.გადაგეჩვიე...გესმის? გადაგეჩვიე ...წადი...უბრალოდ თუ მართლა გიყვარვარ ადექი და წადი!აღარასდროს, გესმის? აღარასდროს აღარ გადაკვეთო ჩემი გზა.აღარ მჭირდები...
წერეთელი სწრაფად წამოიჭრა ფეხზე, ცერემლიანმა სწრაფად აიფარა ხელისგული ტუჩებზე და ოთახიდან უსიტყვოდ,გიჟივით გავარდა.
* * *
-რა ლამაზი დღეააა...რა ნათელი მზეაააა იმიტომ რომ დღეს ნიკოლას დაბადების დღეაა-კარი შემოგლიჯა ლაღიძემ და საწოლზე მჯდარ წარბაწეულ დათუნაშვილს აესვეტა წინ ხელში ახალთახალი ყავარჯნით-ნახე ...რამე ხარახურა არ გეგონოს სპეციალურად შენთვის დავამზადებინე.
-ნეტა არ უბერავდე რაა...-შეუღრინა ნიკამ და გამოწვდილი ყავარჯენი გამოგლიჯა ხელიდან.
-რა გჭირს?-ხელები მკერდთად გადაიჯვარედინა ლაღიძემ.
-რამე მჭირს და ვერ ვგრძნობ,ვხედავ და არ მესმის?-საწოლიდან წამოდგა ნიკა და ყავარჯენს დაეყრდნო.
-სახლში წაგიყვანოთ უფროსოო?-მის ჩანთას დასწვდა მორჩილად გიორგი და გაკრეჭილი სახით შესცინა ნიკას.
-ჯერ ლიზიკოს ვნახავ...ბებიამისი მაგრად მგრუზავს რაც ჩამოვიდა. ვაბშე ვინ გააგებინა?-ბუზღუნით და კოჭლობით გაემართა კარისკენ.
-ბიძაშენმა...-მხრები აიჩეჩა ლაღიძემ-დედაშენს და მამაშენსაც დაურეკა და ვაბშე სახლში შენი ბებიკო გელოდება ცხელ- ცხელი ხაჭაპურებით და ვაი ვიშით.
-ნუ გაატრაკე?-წარბები შეკრა ნიკამ.
-არა.. შენძმობას გეფიცები დილას ჩამოვიდა მე დავხვდი ვაბშე აქ აპირებდა მოსვლას მაგრამ გადავაფიქრებინე მაინც გამოწერეს და სახლში უნდა მოვიყვანოთქო.
-ღმერთო რა ბედნიერებაა?!-თვალები აატრიალა ნიკამ და დერეფანს გაუყვა ყავარჯნის კაკუნით.
-გაზრდე ეგეთი უმადური შვილი...-სახე დამანჭა ლაღიძემ და ლიზას პალატის კართან გაჩერებულ ნიკოლოზს რამოდენიმე ნაბიჯით ჩამორჩა.ნიკამ ფრთხილად მიაკაკუნა კარზე და პასუხს არც დალოდებია ისე შეაღო კარები.სპორტულებში გამოწყობილი ლიზიკო საწოლზე დამჯდარიყო ფეხმორთხმით და საწოლის თავს მიყრდნობილი ზურგით გაბუტული ბავშვივით ტუჩებგაბუსხული იყურებოდა.
-რა გჭირს?-კარი ზურგს უკან მიხურა ნიკამ და ოთახი მოათვალიერა-სად არის ბებიაშენი?
-ექიმთან ,რაღაც საბუთებზე აქვს ხელი მოსაწერი-ამოილაპარაკა ლიზამ -შენ სახლში მიდიხარ?
-შენც ხომ გაგწერეს პატარავ?-თბილად გაუღიმა ნიკამ და საწოლზე ჩამოუჯდა-რატომ იბღვირები?
-სოფელში მივდივარ...-ხმა გაუტყდა სატირლად მომზადებულს.
-მერე?
-არაფერი...-მხრები აიჩეჩა ერგემლიძემ და თვალებიდან დაუკითხავად გამოპარული სისველე შეუმჩნევლად მოიწმინდა.
-სახვევების მოხსნამდე იქნები და მერე ჩამოხვალ.-ნიკაპზე მიეფერა დათუნაშვილი.
-ხოო...საბრთხიბელად გამოვდგები მერე.
-აბა რას ამბობ?-სახე მოეღრუბლა ნიკას.-არანაირ საფრთხობელას არ დაემსგავსები ლიზა და ეგ მეორედ არ გაიმეორო თორემ, მაგრად ვიჩხუბებთ.
-იმის აღიარება რომ დავმახინჯდი დანაშაული არ არის!-ამოიტირა ერგემლიძემ და სახეზე ორივე ხელი აიფარა...-შენც მშვენივრად იცი რა დაგვხვდება ამ სახვევების ქვეშ და უბრალოდ არ გინდა ჩემი დამშვიდება ,არ გამოგდის.
-ლიზა-მკაცრად წამოიძახა ნიკამ და საწოლიდან წამოდგა-ვიცი...ვიცი რომ გაღიზიანებული ხარ ბევრი გადაიტანე და გიჭირს მაგრამ ამოიგდე თავიდან ეგ სისულელე არაფერი არ იქნება...ჩემო ლამაზო-მხრებზე მოხვია ხელი და მიიხუტა-ჩემთვის ულამაზესი ხარ ლიზიკო და ესე იქნები ყოველთვის...დამიჯერე და დამშვიდდი....
-არ შემიძლია-ხელები მოხვია ლიზამ და მკერდზე შუბლით მიეყრდნო-არ შემიძლია...ჯანდაბა არ შემიძლია გესმის...სულ ამაზე მეფიქრება...დავმახინჯდები ხოო დავმახინჯდები და ისედაც არ ამოგდის ჩემზე მზე და მთავარე.შენი სიყვარულის მათხოვრად ვარ გადაქცეული...ჯანდაბა ,იმას გეხვეწები რაც არასდროს მეღირსება...არასდროს მეღირსება მე შენში წერეთელს ვერასდროს მოვერევი...ჯანდაბა რა მინდოდა?
-მომისმინე!!-მკლავებში სწვდა მამაკაცი და უხეშად მოიშორა
-არ მაინტერესებს... გესმის ?არ მაინტერესებ!-ხელი აუქნია ლიზამ და ხმას აუწია პარალელურად ცრემლები ღვარად ჩამოსდიოდა და სახეზე დადებულ საფენებს ჟღინთავდა.-არ მაინტერესებს შენი არაფრისმომცემი თავის მართლება...უკვე აღარ მაინტერესებს.არაფერში გჭირდები წავალ დღეს და აღარც კი გაგახსენდები...ჯანდაბა რა დავაშავე?!
-ლიზიკო-ხმა შედარებით შეარბილა დათუნაშვილმა-შენ თუ იმ სისულელეზე ხარ აკრეფილი, რომ არ გინდა წასვლა და მიდიხარ მე ნუ დამაბრალებ და ძალიან გთხოვ ამ სისულელებს ნუ მელაპარაკები.ნუ მეუბნები, რომ წახვალ და დამავიწყდები ამის დედაც...რა სირობაზე მიჭედავ აზრზე ხარ? რას ჰქვია დამავიწყდები ორი წლის ბავშვი ვარ? ან მითქვამს შენთვის როდისმე ,რომ ორდღიან გასართობად მიმაჩნიხარ? გეკითხები, გაგრძნობინე როდისმე რომ იმ ქალებს გადარებ ვისთანაც დასაძინბლათაც კი არ ვრჩებოდიი? ლიზა...ნინიას დედას შ**** ი ! რამდენ ხანს უნდა მაძახო ეგ დამპალი სიყვარული...რამდენჯერ უნდა დამაჭირო ჭრილობაზე ფეხი? რა ნინია? რომელი ნინია? გეუბნები შენთან მინდა და მნიშვნელობა არ აქვს ჩემთვის სხვას არაფერსთქო? რა გავაკეთო მეტი ამის დედა...
-ნუ ღრიალებ!
-ლიზა!-მრისხანედ გამოსცრა კბილებში მამაკაცმა-რა გინდა ბოლოს და ბოლოს გამაგებინე?
-მინდა გიყვარდე.
-დედას შ***** ი! ფუჰ ასთი გაუგებარია ჩემი ყველა საქციელი თუ სიტყვა? მაგას როგორ მეუბნები გოგო დავმახინჯდები და ისედაც არ გიყვარვარ და საერთოდ აღარ გენდომებიოო? პროსტაა ჯერ მარტო ამ სიტყვების გამო გაქვს სერიოზულად მოსათხოვი...ჯანდაბას, ვითვალისწინებ რომ ბევრი გადაიტანე და ნერვიული აშლილობა გაქვს თუ რა დედის ტ*** ნაც გჭირს...ვითვალისწინებ ყველაფერს და უბრალოდ გაგიტარებ.
-ვერ გიტან რომ გეცოდები!-ხმამაღლა ატირდა ერგემლიძე.
-არ გამაგიჟო რა სისულელეს მეუბნები? რა გატირებს ლიზა? გამაგებინე რა გატირებს-იღრიალა წყობიდან სრულიად გამოსულმა ნიკამ-ვინ გითხრა რომ მეცოდები? რა ჯანდაბაა...რატომ უნდა მეცოდებოდე? რაიყო ჩემს მეტ კაცს ვერ იშოვიი? მე ვარ შესაცოდი.. ხოო მე ვარ შესაცოდი იმენა არავის რომ არ გესმით ჩემი და კაცმა არ იცის რას ითხოვთ ჩემგან...რა ჯანდაბას ითხოვთ გამაგებინეთ? არ გინდა წასვლას? ნუ წახვალ...ფეხებზე წანოდი ჩემთან...წამოდი ლიზა დღესვე მოვაწეროთ ეს ხელი ხომ ეგ გაფერხებს? ხომ ეგ განერვიულებს? ხომ ამის გამო ფიქრობ რომ როგითი ქალი ხარ ჩემთვის.
-გაეთრიე აქედან!-იღრიალა უცებ ერგემლიძემ.~გაეთრიე და საერთოდ აღარ ახსენო ჩემი სახელი...
-ლიზაა!!!
-გაეთრიე!!! ნიკა გაეთრიე აქედან.
-აბა კარგად მომისმინე გოგო-უცებ მკლავში სწვდა ნიკა და თვალებში გაყინული მზერით ჩააცქერდა.-შენ რაღაცეები ზედმეტად გეშლება ვატყობ...გაეთრიე უთხარი ცინგლიან ახვრებს კუდში რომ დაგსდევენ...მოკიდე შენს ბარგს ხი და წამობრძანდი.
-არა!
-ლიზა ბ**** შვილი ვიყო მეორედ არ გავიმეორებ.-ყბის ძვალი დაეძაბა დათუნაშვილს და კისერზე ლურჯად გამოაჯდა კაპილარები.
-არ მაინტერესებს!
ნიკამ ცხვირით ხმაურით შეისუნთქა ჰაერი, თავი ხელში აიყვანა და მკლავზე ხელი ცივად გაუშვა. შემდეგ ხელები სახეზე ჩამოისვა და მზერა გაუსწორა განრისხებულ ქალს.
-რა გინდა?
-მინდა რომ გიყვარდე.
-ამის დედაც...-იღრიალა ნიკამ და ჯანმრთელი ფეხი ისე ძლიერად მიარტყა იქვე მდგარ სავარძელს გადააბრუნა და იატაკზე დაახეთქა ბრახუნით. შემდეგ კი ორივე ხელი თავზე შემოიწყო.ლიზას ჩაეცინა, და ზურგი შეაქცია.
-ვერ მეუბნები...ვერ მეუბნები რომ გიყვარვარ.-ცრემლები შეიმშრალა და ძლიერად დააჭირა ქუთუთოები ერთმანეთს.- წადი ნიკა...
სიტყვებმა ჰაერი გაკვეთა მთელი ოთახი შემოიარა და დათუნაშვილს მტკივნეულად შეესო გულში.გამოწურა,სისხლისგან დაცალა და ყელისკენ გადაინაცვლა სპაზნის მარწუხებდ, რომელმაც სუნთქვა შეუძლებელი გახადა და ჭიანწველების ჯარივით მთელს სხეულში უსაიამოვნოდ დაიწყო ფუტფუტი.რამოდენიმეჯერ წყლიდან ამოვარდნილი თევზივით გააღო პირი რაღაცის სათქმელად მაგრამ გულიდან წამოსული ემოცია ყელში გაიჩხირა და გარეთ ვერ განოაღწია.თვალები აემღვრა და სუნთქვაშეჯრულმა ცხვირით დაიწყო სუნთქვა...
-მიყვარხარ-ამოიხრიალა დაბალი ხმით და იატაკზე ჩაჯდა.-ამის დედაც...მიყვარხარ ლიზა.-საწოლს მიეყრდნო ზურგით და თავი უკან გადააგდო.-მიყვარხარ...
ერგემლიძის ბედნიერებისგან აფართხალებული გულის ცემა მთელს საავადმყოფოს ესმოდა ცრემლებს ვერ ერეოდა და ათრთოლებული ხელები ტუჩებზე ჰქონდა აფარებული ხამამაღალი ქვითინი რომ არ ავარდნოდა.

* * *
განყოფილებაში დაბრუნებულ ყავარჯნით შეიარაღებულ დათუნაშვილს მთელი ოვაციებით შეხვდნენ თანამშრომლები და რიგ რიგობით ჩაიხუტეს გულში საავადმყოფოდან გამოწერილი უფროსი.რომელმაც გურამ სამადაშვილის კაბინეტში მჯდარ უფროსობას...ვრცელი,სიტყვიერი მოსხენებით ჩვენება ჩააბარა და შემდეგ ეს ყველაფერი ფურცელზეც დაწერა გულმოდგინედ პატაკის სახით.საქმიდან არ ჩამოუშორებით რადგან, ყველა ასპექტში გაამართლეს და უბრალოდ სიტყვიერ გაფრთხილებას დასჯერდნენ რასაც ,დარწმუნებული იყვნენ ურჩი გამომძიებელი მაინც არ გაითვალისწინებდა.ჯანმრთელობა უსურვეს და ისე გაქრნენ იქიდან როგორც გამოჩნდნენ ნიკა კი კაბინეტს დაუბრუნდა და მიუხედავად მტკივანი ფეხისა, მაინც მონდომებით გაეცნო ვინმე არჩილ ასანიძის აყვანისთვის შემუშავებულ გეგმას. გეგმა კი ასეთი იყო: გაქცეული და კარგად დამალული ასანიძე რომელიც საქართველოს ფარგლებს გარეთ არა და ვერ იყო გასული და სადღაც აფარებდა თავს, კაცმა არ იცის სად?...ცოლთან ერთხელ გამოვიდა კონტაქტზე და სწორედ ამ ცოლის მეშვეობით აპირებდბენ მასზე გასვლას გამოცდილი სამართალდამცავები.თუმცა ასანიძე, ბევრად გაქნილი გამოდგა და იმდენად ფრთხილობდა ჯერ -ჯერობით ვერ ახერხებდნენ მის ჩავლებას.მის სახლთან ბანაკი დაეცათ მოთვალთვალე ჯგუფებს და გულისყურით უსმენდნენ ასანიძის სახლში შემავალ და გამავალ ყველა სატელეფონო ზარს.
-ლიზა როდის ჩამოდის?-განყოფილებიდან საჭმლის საყიდლად გამოსული გიორგი და ნიკა ერთ- ერთ ცნობილ საცხობთან იდგნენ მანქანით და თავის რიგს ელოდებოდნენ.
-ხვალ-სიგარეტის ნამწვი მანქანის საფერფლეში ჩაასრისა ნიკამ და ისე უპასუხა მზერა არ მოუშორებია მოპირდაპირე მხარეს საცხოვრებელი, მრავალსართულიანი სახლის სადარბაზოდან გამოსული მამაკაცისთვის რომელსაც, კები თითქმის ცხვირამდე ჰქონდა ჩამოფხატებული და რატომღაც საეჭვოდ მოეჩვენა მისი სიარულის მანერა ნიკას რომელიც, შეშინებული კაცის სიარულს ჰგავდა.აქეთ -იქით ატრიალებდა თავს ასკილივით და აშკარად ვიღაცის გამოჩენას ელოდა ნერვიულად.ბორდიულთან მდგარი ფეხს ინაცვლებდა და ხან ერთ ფეხზე გადაჰქონდა დაყრდნობის სიმძიმე და ხან მეორეზე.რამოდენიმეჯერ საათზეც დაიხედა და ისევ განაგრძო ბოლთის ცემა.
-ვის უყურებ? მიდი ჰე ჩვენი რიგია...
-მოიცადე...
-რა მოხდა?-დათუნაშვილის მზერას გააყოლა თვალი ლაღიძემაც და საეჭვო ვერაფერი შენიშნა ამიტომ, ისევ ნიკას მიუბრუნდა რომელსაც მანქანის კარი გამოეხსნა და გადადიოდა.-სად მიდიხარ?
-მაცადე...-ხელი აუქნია ნიკამ და ოდნავ კოჭლობით გაემართა ბორდიულთან მდგარი მამაკაცისკენ.ფეხი ისევ აწუხებდა მაგრამ ყავარჯენს იშვიათად ხმარობდა.მამაკაცს მიუახლოვდა და მის გვერდით უდარდელი სახით გაჩერდა.
ლაღიძე მანქანაში იჯდა და თვალს არ აშორებდა ოდნავშესამჩნევი კოჭლობით მიმავალ მეოგობარს რომელიც ბორდიულთან მდგარ მამაკაცს ამოუდგა გვერდში ,ცოტა ხანს უყურებდა და შემდეგ რაღაც ჰკითხა.მერე კი როდესაც, დათუნაშვილმა თავი მთელი ძალით ხეთქა ცხვი-რპირში თავისთვის მდგარ მამაკაცს რომელიც მოცელილივით დაასკდა ასფალტს ,ერთი შეიგგინა და მანქანიდან გიჟივით გადახტა.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?!-მიეჭრა დათუნაშვილს რომელსაც მამაკაცის სახით ასფალტისკენ გადაეტრიალებინა და ზურგზე გადაგრეხილ ხელებზე ხელბორკილს ადებდა.
-ნახეთ ვინ გვეწვია?-ხელბორკილი დაადო ნიკამ და ქუდი მოხადა მამაკაცს. შემდეგ წამოზრდილ თმაში თითები უხეშად ჩაავლო და თავი ააწევინა.
-აამის დედაც!-წამოიძახა გაოგნებულმა ლაღიძემ.მის წინ ასფალტზე, გართხმული ძებნილი არჩილ ასანიძე იწვა მაჯებზე დადებული ხელბორკილებით

* * *
ექიმის კაბინეტში იჯდა ერგემლიძე და კალთაზე დაკრებილ ხელებს ერთმანეთში ნერვიულად ურევდა.დათუნაშვილის აღიარების შემდეგ რასაც სიყვარულში გამოტყდომა მოჰყვა სოფელში,საკუთარ სახლში იჯდა ერთი კვირის განმავლობაში და დროს არ კარგავდა რომ არ ეფიქრა.ფიქრობდა ყველაფერზე...წარსულზე,მომავალზე,ნიკაზე...მათ ურთიერთობაზე...სიყვარულზე რომელიც როგორც იქნა ეღირსა და მაინც იმ დღეზე ფიქრი სჯაბნიდა როდესაც სახიდან წყეულ სახვევებს მოხსნიდნენ და შესაძლებლობა მიეცემოდა დაენახა საკუთარი გარეგნობა.ეშინოდა...სასწაულად ეშინოდა და ეს შიში იმდენად გასჯდომოდა მთელს მის არსებას რომ ვერნაირად ვერ იმორჩილებდა თავს გამძლეობისკენ რომ შეეძახა.ექიმის გამოჩენაზე სისხლი გაეყინა ვენებში და ცივმა ოფლმა დაასხა...თითქოს ყინულიანი წყალი გადაასხესო ისე აუკანკალდა მთელი სხეული და ფანჯარასთან მდგარი დათუნაშვილისკენ გააპარა ცრემლისგან დაბინდული მზერა.რომელიც გამამხნევებლად უღიმოდა.
-აბა...-თბილად გაუღიმა ექიმმა-ვნახოთ ჩვენი შედევრი ჩემო ლამაზოო? -მხარზე ხელი დაადო ქალს -მისმინე...ორი კვირაა გასული რაც ოპერაცია გაკეთდა და სახეზე სიწითლე გექნება რომელიც ნელ~ ნელა გაიწოვება და ერთი თვის შემდეგ დამიჯერე, არანაირი კვალი აღარ დაგეტყობა.უბრალოდ დრო სჭირდება გესმიის?
-დიახ-ამოიჩურჩულა ლიზამ.
-ნუ ნერვიულობ...პლასტიკური ოპერაცია ნიშნავს იმას,რომ არანაირი კვალი არ დაგრჩება ...ასე რომ არ იყოს ხალხი კი არ მიმართავდა პლასტიკურ ქირურგიას.დამშვიდდი ღრმად ისუნთქე და დავიწყოთ.მოგხსნი ამ სახვევს ხოო?
-კარგით-ჰაერი წყვეტილად შეისუნთქა ლიზამ და თითებით ისე ჩააფრინდა სავარძელს კანი გაუთეთრდა.ზედმეტად ფრთხილად ხსნიდა ექიმი სახვევს და იმდენად დიდი დრო მოანდომა...ან ლიზას მოეჩვენა ასე გაწელილად .ნერვებს ვეღარ იმორჩილებდა და გული ისე ცუდად ჰქონდა მთელი სხეული დაწოლას და მოდუნებას სთხოვდა.მორჩა ექიმი,უკან დაიხია ორი ნაბიჯით და ღიმილით დააკვირდა საკუთარ შედევრს. ლიზამ მზერა ექიმიდან ფანჯარასთან მდგარი დათუნაშვილისკენ გადაიტანა რომელსაც წამით შეეცვალა გამომეტყველება.სხეული ლარივით დაეჭიმა და კისერზე გამობერილმა ლურჯმა კაპილარებმა გაყიდეს.ცხვირით ხმაურით შეისუნთქა ჰაერი ნიკამ და სახეზე ჩამოისვა მარჯვენა ხელი შემდეგ კი მასზე მიბყრობილ ლიზას წყლიან თვალებზე გადაიტანა მზერა და გაუღიმა. ქალის სახის მარჯვენა მხარეზე, წითელ ხაზებად ჰქონდა პატარ პატარა კუბიკების ფორმის ჭრილობები რომელიც, ჭადრაკის დაფასავით ერთნაირი სიზუსტით იყო დაყოფილი.
-ჯანდაბა-ტუჩები დაებრიცა ლიზას და ყელში გაჩხერილი ნერვიულობის ბურთი ქვითინად ამოხეთქა.სახეზე აიფარა ორივე ხელი და ხმამაღლა აღრიალდა.-ჯანდაბა...
-ლიზაა-სწრაფად მიეჭრა ატირებულ ქალს დათუნაშვილი და სავარძლიდან ბუმბულივით ატაცებული ძლიერად მიიხუტა.-ლიზ...დამშვიდდი არაფერია...შენს თავს გეფიცები არაფერია...ლიზაა...-მისი სახე ხელებში მოიქცია და თავი ააწევინა-გაახილე თვალები და შემომხედე!-ბრძანებასავით გაისმა მისი ხმა და ქალიც დაემორჩილა.-ექიმმა ხომ თქვა ერთი თვე და ყველაფერი გაივლისოო? ჩემო პატარა, მისმინე...მართლა არაფერია საგანგაშო...ლიზა-სახეს უკოცნიდა სიტყვებს შორის და აქვითინებული ქალის დამშვიდებას მონდომებით ცრდილობდა.რომელიც მხრებზე ებღაუჭებოდა წვრილი თითებით და ტირილს ვერ წყვეტდა-მისმინეე...მე შენთან ვარ...მეე, შენთან ვარ .
-ნიკაა...
-ნიკას სიგიჟემდე უყვარხარ ჩემო სიცოცხლე...-მარილიანი სითხით სველი ტუჩები დაუკოცნა მამაკაცმა-არაფერია...გაივლის...გაივლის ლიზა დამიჯერე და დამშვიდდი.ყველაფერი მაგრად იქნებ ჩემი ხომ გჯერა?
ერგემლიძემ უსიტყვოდ დაუქნია თავის.
-ხო და ძალიან კარგი.-გაუღიმა მამაკაცმა და ხმაირით აკოცა ტირილისგან დასიებულ ტუჩებზე და შემდეგ ცალი ხელი შემოხვია მხარზე...მკერდზე მიიხუტა და ექიმს მიუბრუნდა რომელიც ამ სცენას უსიტყვოდ ადევნებდა თვალს.
- მადლობა ექიმო...
-სამადლობელი არაფერია-გაიღიმა ექიმმა-ყველაფერი გაივლის და თან ძალიან მალე..არ ინერვიულო ლიზიკო.
-შეგვიძლია წასვლა ხო?
- კი ბატონო..მიბრძანდით და თუ რაიმე კითხვები გექნებათ არ მოგერიდოთ.
-ძალიან კარგი-ხელი გაუწოდა ნიკამ მამაკაცს-დიდი მადლობა.
-არაფერს!
უსიტყვოდ გამოვიდნენ კლინიკიდან ხმას არც ერთი არ იღებდა.ნიკა შიგადაშიგ გადახედავდახოლმე მდუმარედ მჯდარ ერგემლიძეს ბოლოს მანქანა გზიდან გადააყენა და შეაჩერა.
-რა ხდება?-წარბები შეკრა მამაკაცმა-ექიმმა ხომ გითხრა ლიზ, არ ინერვიულოვო.
-ეგ არაფერ შუაშია...
-აბა რა არის შუაში?-დაეჭვებით იკითხა კაცმა.
-მირანდა ბებია თავის დიშვილთან მაგზავნის...-ამოილაპარაკა ლიზამ.
-საად?-სახე დაეძაბა ნიკას.
-საბერძნეთში...
-რა?-მოულოდნელობისგან ტუჩებს შორის მოქცეული,მოსაკიდებლად მომზადებული სიგარეტის ღერი დაუვარდა ნიკას.-მეღადავები ხო?
-არა...-ცრემლიანი თვალები მოიწმინდა ლიზამ.
- შენ გინდა წასვლა?-ხმა გაებზარა ნიკას და პასუხის მოლოდინში სუნთქვა შეეკრა.უკვე მეორეჯერ ხდებოდა, საყვარელი ქალი გარბოდა მისგან და ამას სულ ბოლოს იგებდა თავად.
-მეტყობა რამე რომ წასვლა მინდა?
-აბა რა პრობლემაა?-შვებით ამოისუნთქა დათუნაშვილმა.
-ყველაფერი მოვუყევი...-ხელები ემოციურად გაშალა ლიზამ-ყველაფერი ვუთხარი და საბოლოოდ ეს მივიღე...
-რა უთხარი?
-ის რომ მიყვარხარ და შენთავ ვცხოვრობდი...გაჭედა სერიოზულად, სხვანაირი ქალია...
-რა ცუდია ჩემი სხვანაირობა რომ არ იცის და ჯერ არ უნახია მე როგორ ვჭედავ...-გაეცინა ნიკას და ქალს ხელი მოხვია.-მოუწევს ბებიაშენს მომავალ სიძეს დახვდეს ხელებ გაშლილი...
-რა?-გაეცინა.ლიზას.
-რაიყო? არ გაგიჟდე ერგემლიძე და უარი არ თქვა ამ გადამწყვეტ მომენტში.
-რაიყო ცოლობას მთხოვ?-სიცილით ახედა მამაკაცს.
-მაგარი ბანძად გამოვიდა ხოო? -სახე დამანჭა ნიკამ და ზემოდან დააჩერდა გაბუშტულ ტუჩებზე -ამ საღამოს პაემანზე გეპატიჟები...
-ჩვენი პირველი პაემანიი?!
-აჰაა...რაიცი რა ხდება -წარბები მრავალმნიშვნელოვნად აზიდა ნიკამ და იმ წუთს აწკრიალებულ.ტელეფონს დახედა რომლის ეკრანზეც გურამ სამადაშვილის ნომერი ციმციმებდა-ვინმე თუ არ მოკვდა და ისე მაწუხებ დედაჩემს ვეტყვი, რომ მაგარი ძმა ჰყავს-პირდაპირ მიახალა და ტელეფონში გაისმა კიდეც გურამის ხარხარი.
-ნიკაა...
-ნუ გაატრაკე შვებულებაში ვარ!-მოუჭრა დათუნაშვილმა.
-რახდება,რამდენი ხნით ბატონო პროკუროროო?!-ახარხარდა სამადაშვილი.
-ჯანდაბა...ამის დედაც...-გაეცინა დათუნაშვილს.
-გაწინაურებენ შე ვირისშვილო!!
-სულზე მომისწარით...შვებულებაში ვარ ორი თვით.
-რახდებაა?!
-ცოლი მომყავს..ამის დედაც...ღადაოობ ცოლი მომყავს!-გაიცინა ნიკამ.და პასუხს არც დალოდებია ისე გაუთიშა ტელეფონი ახალი ამბის მაცნეს.
-აბა? მშვენიერო ქალბატონო წამოხვალთ ამ საღამოს პროკურორ დათუანაშვილთან პაემანზეე?-ცალი თვალი მოჭუტა ნიკამ.
-დავფიქრდებიი-ცხვირი აიბზუა სიცილით ერგემლიძემ.
-როგორ არ მინდა ტყავი გაგაძრო..-ზედ მის ტუჩებთან ამოილაპარაკა მამაკაცმა და ვნებიანად დაეწაფა მონატრებულ ბაგეებს.

ფეფო 2018



№1  offline მოდერი D-roni

ეს ისტორია არის ჩემი ყველაფერი , არაფერი მითვქმს იმაზე როგორც გააგრძელე და როგორც დაამთავრე , ბოდიში ვერ წავიკითხე მართლა ვერ შევძელი იმდენად მიყვარს ლიზას და ნიკას წყვილი. არ მინდა ნიკასთან სხვა ქალი , პატივს გცემ მაგრამ ვერ წავიკითხე გულმა არ გამიშვა მიუხედავად იმისა რომ მეორე ნაწილი ოცნებად მქონდა , იცი შენ როგორც მიყვარხარ და რამდენს ნიშნავს ეს ისტორია ჩემთვის . აი ეს არის ის რაც იდეალურობას კარგად გაცდენილია. ნიკა და ლიზა ! მიყვარხარ ფეფუნა მე შენ ამ ისტორიის გამო ♥️

 


№2  offline წევრი ნანა73

სრულად რომ იხილეს ჩემმა თვალებმა "ნადირობა" მხოლოდ ის ვინატრე , ნეტა წაკითხული არ მქონდესთქო ))) თვალი კი გადავავლე, მაგრამ... დედუ ხომ იცი ჩემი ნომერი პირველი ხარ! ❤️❤️❤️

 


№3  offline წევრი tamuna.s

D-roni
ეს ისტორია არის ჩემი ყველაფერი , არაფერი მითვქმს იმაზე როგორც გააგრძელე და როგორც დაამთავრე , ბოდიში ვერ წავიკითხე მართლა ვერ შევძელი იმდენად მიყვარს ლიზას და ნიკას წყვილი. არ მინდა ნიკასთან სხვა ქალი , პატივს გცემ მაგრამ ვერ წავიკითხე გულმა არ გამიშვა მიუხედავად იმისა რომ მეორე ნაწილი ოცნებად მქონდა , იცი შენ როგორც მიყვარხარ და რამდენს ნიშნავს ეს ისტორია ჩემთვის . აი ეს არის ის რაც იდეალურობას კარგად გაცდენილია. ნიკა და ლიზა ! მიყვარხარ ფეფუნა მე შენ ამ ისტორიის გამო ♥️


გეთანხმები. მეც ვერაფრით ვერ შევძელი მეორე ნაწილის წაკითხვა, მიუხედავად იმისა რომ ვნატრობდი მეორე ნაწილს და სიმართლე გითხრა პირველზეც გული ამიცრუვდა. თუმცა ფეფომ ასე გადაწყვიტა მოვლენების განვითარება და მე პატივს ვცემ მის გადაწყვეტილებას.

 


№4  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

აი ჰო მქონდა წაკითხული მაგრამ თავიდან წავიკითხე და ახლა საერთოდ სხვა ემოციები დამიტოვა .. რავქნა ვგიჟდები მე ამ ისტორიაზე!
და იცი რას დავაკვირდი ადამიანიიცვლება მთელი ცხოვრების განმავლობაში და ნიკოლოზიც შეიცვალა თან ძალიან ახლა რომ ვკითხულობდ სულს სხვა ნიკოლოზი დავინახე ვიდრე იმ ისტორიაში იმდენად შეცვლილია იმდენად რომ რავი ..
ცხოვრებამ და იმ ტკივილებმა რაც კი გამოიარა სულ სხვანაირი გახადა და ახლა დავინახე ეს და კიდევ ერთხელ გაფასებ ამის გამო რომ ასე კარგად ასახავ ადამიანებს და მათ ცხოვრებას ♥️

 


№5  offline წევრი NatiaNNN

უძლიერესი ისტორიაა.ყოჩაღ ❤️

 


№6  offline წევრი ნინ იი

სიამოვნებით წავიკითხე, საინტერესო ისტორიაა.კარგად აგებ სიუჟეტს.მიუხედავად იმისა,რომ რამოდენიმეგან "გადაამლაშე" მარტივად გავატარე და ინტერესი არ დამიკარგავს.
ნინიას ამბავმა დამაბნია, ცოტა ჩამოუყალიბებელი პერსონაჟია. ჯერ პატიებას ითხოვს,როცა ამის შანსი მიეცემა უკან იხევს და მერე ისევ პატიებას ითხოვს თითქოს ჯადოსნურ წრეზეა ჩაციკლული.
ლიზას რაც შეეხება თვითონ იყო ურთიერთობის ინიციატორი ნიკა არაფერს შეპირებია და ბოლოს ზედმეტად ბევრი მოითხოვა,ფაქტიურად "შანტაჟით"მიიღო სიყვარულის აღიარება..სიყვარულში კი გულწრფელობა ძალიან მნიშვნელოვანია :):)
მოკლეთ ქალი პერსონაჟები ცოტა არაადეკვატურები გყავს. :)
რაც შეეხება ნიკოლოზს მიუხედავად იმისა,რომ ასეთი ტიპის შეყვარება ჩემთვის წარმოუდგენელია, მაინც ძალიან საყვარელია თავისი n-სართულიანი გინებებით: )
სიამოვნებით წავიკითხავ გაგრძელებას და შთაბეჭდილებებს გაგიზიარებ.
წარმატებები ჩემო კარგო..♥♥

 


№7 სტუმარი tatuka

ნიკა ზუსტად ისეთია,რაც ლადომ დაახასიათა.ნინიას კი მართლაც უსაზღვრო სიყვარული შესძლებია,ესეთი ქალი დიდ ბედნიერებას და ბევრად უკეთეს კაცს იმსახურებს,გაუგებარიც კია რატომ შეუყვარდა ნიკასნაირი კაცი,მაგრამ ალბათ გულს მართლაც ვერ უბრძანებ.

 


№8  offline წევრი manonreom

ეს რა ქენი?...
რა დღეში ხარ ? ასე წერა ? ყოჩაღ ! ემოციები ჩქეფს რაა ... აუ ,კარგი რაა...
--------------------
ი.მ.

 


№9  offline წევრი დარინა

არ ვიცი მერამდენედ ვკითხულობ ამ ნაწილს, ისე მიყვარს ეს ნაწილი ალბათ კიდე უამრავჯერ მოვუბრუნდები, ნინიას პერსონაჟი არ მიყვარდა და ვერც შევიყვარე სუსტი იყო როგორც ქალი მაგრამ როგორც გამომძიებელი უძლიერესი, ნიკასთან ეგ ვერ გაქაჩავსა ბოლომდეე, აი ლიზას და ნიკას წყვილზე ყოველთვის ვგიჟდებოდი ამ პატარა თითქოს და დაუცველ გოგოს რამდენი რამის გადატანა მოუწიანიკოლოზის გამო, მაგრამ ეს არასდროს არ აღუნიშნავს, მე მიყვარს ეს წყვილი და ვგიჟდები შენზე ჩემი სიგიჟე ხარ, ბარათელი როგორც ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზე იყოო.

 


№10  offline წევრი marikoshine:)

ძალიან მომეწონა და კითხვა მაქვს მეორე ნაწილს როდის ატვირთავთ