შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

თვითმარქვია ( სრულად)


21-12-2018, 01:01
ავტორი ფ ე ფ ო
ნანახია 26 873

ახალი შებინდებული იყო, სამხედრო გზაზე თურქული ნომრების მქონე "ლექსუსი"-ის მარკის მსუბუქი ავტომობილი დიდი სიჩქარით რომ გადაადგილდებოდა. საჭესთან მჯდარი მამაკაცი თითებს სალონში გაჟღერებული მუსიკის რიტმებს აყოლებდა და თან ცალი თვალით მგზავრის სავარძელში მჯდარ მამაკაცს გადახედავდა ხოლმე, რომელიც კუშტი სახით წინ იყურებოდა და თითებს შორის ნერვიულად ათამაშებდა მობილურ ტელეფონს, რომელზეც ზუსტად იმ წამს დარეკეს და კაცმაც სწრაფად უპასუხა.
-ნახევარ საათში ქალაქში ვიქნებით... გასაგებია, პირდაპირ შენს ბარში მოვალთ. არა, რა პრობლემა უნდა შექმნილიყო? საქართველოში კაცის შვილი არ მიცნობს... ხო და ძალიან კარგი, მოვალთ!
ტელეფონი გათიშა და „ტორპედოზე“ მიაგდო, შემდეგ კი სავარძლის საზურგეს კეფით მიეყრდნო და თვალები დახუჭა. ათი წელი იყო გასული რაც საქართველოს მიწაზე ფეხი არ დაუდგამს. ეგ ფაქტი დიდად არც ადარდებდა და ალბათ კიდევ მრავალი ათი წელი არ დაბრუნდებოდა, საქმეს რომ არ დასჭირვებოდა. საქმე კი ვინმე ბატონი თორნიკე რაზმაძე გახლდათ. ქალაქის მოქმედი მერი.
-და რას ვაპირებთ? -იკითხა საჭესთან მჯდომმა .
-დიდი გართობა გველოდება -ორაზროვნად გაიცინა მამაკაცმა და სიგარეტს მოუკიდა. -მივიდეთ და შევურყიოთ ის თავდაჯერებულობა ბატონ თორნიკეს!
-მშვენიერია.-გაეცინა საჭესთან მჯდომს და ქალაქამდე აღარცერთს ამოუღიათ ხმა.
საკმაოდ დაღამებულ იყო მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარე ერთ-ერთი ბარის მთავარ შესასვლელთან, მანქანა რომ გაჩერდა და იქიდან გადმოსულმა ორმა მამაკაცმა დინჯი ნაბიჯებით გადაკვეთა მანქანიდან ბარის შესასვლელამდე გზა. ერთი საშუალო სიმაღლის იყო, თმა და წვერი დაბალზე დაეყენებინა, შავი შარვალი და ამავე ფერის პიჯაკი ეცვა. მეორე კი მასზე ერთი თავით მაღალი, მხარბეჭიანი, უკანგადავარცხნილი, შავი თმით და დაბალი წვერით. სქელი წარბებიდან კუშტად იმზირებოდნენ მისი ლურჯი თვალები. სწორი ცხვირი და ლამაზი მოყვანილობის, საშუალო ზომის ტუჩები კი ერთბაშად მიმზიდველს და ამავდროულად ცივს აჩენდა. მასაც შავი მოდური პიჯაკი და მუქი ლურჯი ჯინსი ეცვა.
ბარი ნამდვილად ვერ დაიკვეხნიდა ხალხმრავლობას. პირიქით, ზედმეტად გამოცარიელებულიც კი იყო. დახლთან იდაყვებზე დაყრდნობილი ჭაღარათმიანი მამაკაცი ინტერესით უმზერდა სტუმრებს, რომლებიც დახლის წინ მაღალ სკამებზე დასხდნენ. უსიტყვოდ გადმოუღო ბარმენმა ორი მუცელგანიერი ვისკის ჭიქა და მწველი სითხით ნახევრამდე შეავსო ჭიქები.
-მიდიხართ თუ მოხვედით? -კუშტად შუბლშეკრულ მამაკაცს შეხედა ინტერესით.
-გავლით ვართ... -მოკლედ მოჭრა მამაკაცმა, ჭიქა აიღო და ჰაერში აწევით ანიშნა ბარმენს "შენ გაგიმარჯოსო", შემდეგ კი ერთ ყლუპად გამოცალა და ხმაურით დააბრუნა დახლის პრიალა ზედაპირზე.
-რამდენია?-ცარიელ ჭიქაში ისევ დაასხა ვისკი ბარმენმა და თავად გადაჰკრა.
-ორმოცდაათი, ორმოცდაათზე...
-მშვენიერია... -გაეცინა მამაკაცს და იმ წუთს გაღებული კარისკენ გადაინაცვლა სამმა წყვილმა თვალმა. კარში შარვალკოსტუმიანი მაღალი მამაკაცი იდგა და გაოცებული ათვალიერებდა ბარს. ბოლოს დახლისკენ დაიძრა და ბოლო სკამზე დაიკავა ადგილი. ბარმენმაც მისკენ გადაინაცვლა.
-ერთი ვისკი და რამე საჭმელი თუ გაქვთ? -კეფა მოიფხანა ახალმოსულმა. ცოტა არ იყოს დაბნეული ჩანდა.
-ვისკი გვაქვს... საჭმელზე ბოდიში, ზუსტად ერთი საათის წინ გავუშვი მზარეული უვადო შვებულებაში -გაიკრიჭა ბარმენი და სტუმარს სწრაფად შეუვსო ჭიქა.
-ორი საათია რაც ჩამოვედი და უკვე ვხვდები ამ დამპალ ქალაქში ჩემი ადგილი, რომ არ არის-ამოიოხრა სტუმარმა და ვისკი გამოცალა. -მე მთავარი პროკურატურის ახალი უფროსი გამომძიებელი ვარ... ძველს მემგონი გულმა უმტყუნა -გაეცინა და მანამდე ჩუმად მჯდარ მამაკაცებს გადახედა. -თქვენ საიდან ხართ?
-ჩვენ ეგრე ბანძად არ გაგვიმართლა -გაიცინა კუშტი სახით მჯდარმა მამაკაცმა -გავლით ვართ დედაქალაქში.
- იღბალი გქონიათ... -ხელი სუსტად დაარტყა დახლის ზედაპირზე გამომძიებელმა. -წვიმისგან დამპალი ლონდონიდან მოწყენილიბის და ცოდვის ბუდეში... ოხ, ამის დედაც... -გაიცინა მამაკაცმა და კიდევ ერთი ვისკი შეუკვეთა. -თქვენც დალიეთ ძმებო, გპატიჟებთ... ავღნიშნოთ ჩემი ჩასვრილი იღბალი და მოსალოდნელი ფსიხოზი...
სამივემ ერთდროულად ასწია ჭიქა ჰაერში და ერთ ყლუპად გამოცალა. ალბათ კიდევ გაგრძელდებოდა უიღბლო გამომძიებლის სევდიანი მონოლოგი ბარის კარი ყურთამდე რომ არ მოფრიალებულიყო და ორი, ოდნავ წელში მოხრილი მამაკაცის თხელი ფიგურა არ გამოჩენილიყო. რომელთაც ირონიული მზერა მოავლეს ცარიელ დარბაზს და დახლზე ორივე იდაყვით დაყრდნობილი ბარმენისკენ გაემართნან...
-გოგლიკოო... ჩემო გოგაა... -გაიცინა ერთმა, გადაპარსული თავი რომ ჰქონდა და გრძელ სახეზე არაბუნებრივად კეხიანი ცხვირი.
-რა ხდება, ბიჭებოო?!-ზემოთხსენებული ბარმენი გოგა დაიძაბა და კლიენტებს გადახედა -აქ რატომ მოხვედით?
-ჩემო გოგლიკოო...-მაგიდას დაეყრდნო იდაყვებით კეხიანი და წინ გადახრილმა ლამის შუბლი შუბლზე მიადო ჭაღარა მამაკაცს.-ბოსი შენით ძალიან უკმაყოფილოა, ტო! რა იყო მაგის დედა ვატირე, ამ თვეში ძალიან ცოტა გადაგვიხადე, ძმაოო... ჩვენს ტერიტორიაზე ბიზნესს რომ აკეთებ, ცოტა იმათთვისაც უნდა გაიმეტო შენს უსაფრთხოებეზე რომ ზრუნავენ, ძმაო!
გოგას წამში შეეცვალა გამომეტყველება და შეშინებული თვალებით გადახედა ლარივით დაჭიმულ მამაკაცებს. გამომძიებელი ურეაქციოდ სვამდა ვისკის და ცალი ყურით საუბარს ისმენდა.
-ამირან... არ გინდა ესეთი ლაპარაკი-ტონს საეჭვოდ დაუწია ბარმენმა.
-რას ჰქვია არ მინდა, ტო?! დაამატე ძმაო იმ ფულს რაც მოაკელი და ერთი თვე შენც მშვიდად იქნები და "პახოდუ" არც საქმეს გაუფუჭებ ბიჭებს...
-რახდება, თბილისში ოთხმოცდაათიანები დაბრუნდაა?-სასხვათაშორისოდ იკითხა გამომძიებელმა და ჭიქაში შერჩენილი ვისკი გამოცალა.
-ეს ვინ არის, ტო?-ცერა თითით გამომძიებლისკენ მიანიშნა ამირანმა და თან ბარმენისთვის არ მოუშორებია მზერა.
-მე ქალაქის ახალი მთავარი გამომძიებელი ვარ -ხელები გაშალა მამაკაცმა -მართალია, ოფიციალურად ხვალიდან შევუდგები საქმეს, მაგრამ შენი სახით გამონაკლისს დავუშვებ და ახლავე დაგაპატიმრებ ფულის გამოძალვის მუხლით!-მხართან დამაგრებულ იარაღის ბუდეს დასწვდა გამომძიებელი და წამში დაუმიზნა თვალებგაფართოებულ ამირანს თვალებსშუა ტაბელური იარაღის ლულა.
მერე კი თითქოს ყველაფერი თავდაყირა დადგა. რამოდენიმე გასროლა, შუბლ გახვრეტილი ამირანის თანამოძმე. იატაკზე დავარდნილი დაჭრილი გამომძიებელი და თავად ამირანის თავზე გადაფშვნილი ვისკის ბოთლი. მთლიანობაში კი დარბაზის იატაკი სისხლით იყო მოსვრილი. შხეფები დახლზე დაყრდნობილ, ცარცივით გაფითრებულ ბარმენ გოგასაც შესხმოდა სახეზე. გადაყირავებული მაგიდა, გატეხილი სკამი და კუშტად წარბებ შეყრილი მაღალი მამაკაცის ხელში შერჩენილი სკამის ფეხი, რომლითაც მანამდე ბატონი ამირანის ნეკნები იმტვრეოდა დაუნანებლად.
-დაგვენძრა!-სკამის ფეხი ხმაურით დაახეთქა იატაკზე მამაკაცმა და დაკუჭული პიჯაკი შეისწორა.
-ამის დედაც... -ამოილაპარაკა გამომძიებლის უკვე უსულო გვამთან დახრილმა თავგადაპარსულმა -მოკვდა... რა უნდა ვქნათ?
-პანაშვიდს და გულზე ცრემლების დაყრას ნუ მომთხოვთ -ხელები გაშალა მაღალმა მამაკაცმა და ხელით შუბლზე ჩამოყრილი შავი თმა უკან გადაიწია.-ეგეთი საქმის პროფესიონალი აგერ, ბატონი გოგაა და ადგილიც ეცოდინება, სად შეიძლება ჩავფლათ "ტრუპები".
-გამომძიებელია და როგორ ფიქრობ, არავინ მოიკითხავს?-კარადიდან ვისკის ახალი ბოთლი გამოიღო ბარმენმა და ჭიქებთან ერთად ხმაურით დადგა მაგიდაზე.
-ბიჭო, რა მაგრად მეცინაბა -სახე მოისრისა ღიმილით გრძელთმიანმა -აგერ შენ და ლაშა მიხედავთ საქმეს... -ხელით ისევ გამომძიებლის გვამთან დახრილ მამაკაცზე მიანიშნა, რომელსაც მისი პიჯაკის შიდა ჯიბიდან ტყავის საფულე ამოეღო და გადაშლილს ინტერესით აკვირდებოდა.
-ლევან გეგეჭკორი! მო*გიტყან პატრონი!!-ფეხზე წამოდგა და საფულე დახლზე დაახეთქა. ვისკი სულმოუთქმელად გადაჰკრა და ორივეს მიაჩერდა-იდეა მაქვს...
-რა იდეა?-წარბები შეკრა ბარმენმა.
-აი, ეს იქნება ლევანი...
-ნუ გაატრაკე -გადაიხარხარა პირობითად მომავალმა გამომძიებელმა. -შანსი არ გაქვთ, ჩათლახი ვიყო... აქ გასართობად არ ვარ, ძმაო. საქმეს მოვრჩები და მივდივარ...
-მერე და ვინ ამბობს, რომ მე გასართობად გთავაზობ მის ჩანაცვლებას?!-წარბები შეკრა ლაშამ.-აზრზე არ ხარ რამხელა კოზირი დაგვეცა, შე ს*რო! რამხელა შანსი გეძლევა, ძმაო, იმ საქმის რა საქმეზეც აქ ვართ სუფთად და ტეხნიკურად მოგვარების. შეხედეე... -ხელები თეატრალურად გაშალა ლაშამ -შენს წინ მთელი სამყაროა გადაშლილი... შეირგე და დატკბიი, ბატონო ლევან!-ბოლოს სიცილით დააყოლა.
გოგა ხმას არ იღებდა. არადა ლაშას იდეა ნამდვილად იმსახურებდა მოწონებას...ქალაქში ჩამოსული გამომძიებლის შესახებ უკვე ექნებოდათ ცნობები შინაგან საქმეთა სამინისტროში...ესე ვერ გააქრობდნენ.მისი გვამის აღმოჩენის შემთხვევაში კი ნამდვილად მოაკითხავდნენ მას და მის ბარს რაც კარგად არ დამთავრდებოდა და ნამდვილარ არ ჰქონდა იდეაში დარჩენილი ცხოვრების ციხეში გატარება.ახლა მთავარი იყო ლევანის შემცვლელი რას გადაწყვეტდა ,ის კი ვისკის ჭიქას ჩაშტერებული შეკრული წარბებით ფიქრობდა.ძალიან დიდხანს ფიქრობდა და პასუხის გაცემას საშინლდ აგვიანებდა.ბოლოს ერთ ყლუპად გადაჰკრა მწველი სითხე და ხელი გამეტებით დაჰკრა დახლის პრიალა ზედაპირს, რომელსაც აქა- იქ სისხლის ლაქები აჩნდა.
-ამის დედაც...რატომაც არაა?!
მისი პასუხის მოლოდინის რეჟიმში გადართულმა მამაკაცებმა შვებით ამოისუნთქეს, თითქოს კისერზე ჩამოკიდებული ლოდი მოეხსნათო.-დავურეკოთ ლადოს.
იმ ღამით, მდინარე მტკვარმა სამი ადამიანის ფეხებზე სიმძიმე მობმული ცხედარი მიიღო და გულში მზრუნველი დედასავით ჩაიხუტა.



საკმაოზე კომფორტული ოთახი,ფანჯრებზე დაშვებული მუქი ფარდებით...მოზრდილი საწოლი,ტანსაცმლის კარადა სავარძელი და მაგიდა სადაც ჩართული ლეპტოპის წინ,მოზრდილ ფინჯანში ცხელი ყავა გრილდებოდა.კედლის საათის ისრები დილის ცხრას აჩვენებდნენ...იისფერი განათების შუქზე, ოთახს ფონად კლასიკური მუსიკის დაბალი ჰანგები ედებოდა.
მამაკაცი ,მაგიდის წინ იდგა და თეთრი პერანგის ღილებს მონდომებით იკრავდა.ლეპტოპის ეკრანზე ჩართული ვიდეო თვალიდან ,მბრუნავ სავარძელში მჯდარი მამაკაცი მოჩანდა.რომელიც ხან იქით შეტრიალდებოდა და ხან აქეთ, თან სახიდან უკმაყოფილო,პრეტენზიულ გამომეტყველებას არ იშორებდა.
-ღადაობ ხოო?-ტუჩები დაბრიცა მამაკაცმა.
-არაა...-მხრები უდარდელად აიჩეჩა პერანგის ღილებთან ჭიდილით დაღლილმა და ხელი ჩაიქნია.
-მაგ შარვალზე ეგ პერანგი არ უხდება ყლ*ეო!
-ნუ გაატრაკე!-ირონიულად ჩაიცინა-შენ რა ქენი ,მოაგვარე ის საქმე?
-ესე ორ დღეში, ჰარი ჰარალოზე კეთდება საქმეე?ისე ნუ იქცევი თითქოს მარსიდან ჩამოფრინდი.ამის დედაც !...რა პოლიციელობანას თამაში აგიტყდა?!გავიწყდება მანდ რისთვის ხარ?-იფეთქა სავარძელში მჯდომმა და მკვეთრად შენოტრიალდა ეკრანისკენ.
-ერთი მეორეს ხელს არ უშლის ვლადიმერ...-მრავალმნიშვნელოვნად გაიცინა მამაკაცმა და ჰალსტუხებს დასწვდა და არჩევა დაიწყო.-რომელი?
-თუ გამოგვიჭირეს სახეს აგვახევენ ...და სულ შენი არაადეკვატური გამოხტომის ბრალი იქნება.არცერთი ,რად გინდა ჰალსტუხი? სენატის სხდომაზე მიდიხარ თუ რა ჯანდაბაა?
-ვანგას გარე ბიძაშვილი ხარ ხოო?...-ორივე ჰალსტუხი მაგიდაზე დაყარა და ყავა მოსვა.-აბა დაიწყე რით გამახარებ?!-ლადომ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და თავის ხელში აყვანას შეეცადა.
-ლევან გეგეჭკორი...45 წლის...ვზროსლია, შენზე სი*რო.უმაღლესი განათლება ლონდონში მიიღო.. დასაფასებელი სამუშაო ბიოგრაფია აქვს.ცოლ-შვილს გაშორებულია წლების წინ და ქალბატონი გეგეჩკორი ქალიშვილთან ერთად რომში ცხოვრობს.სხვა ოჯახი და მდიდარი ქმარი ჰყავს...არ შეგაწუხებენ კი არა ,არც კი ახსოვთ ცხონებული ლევანის არსებობა.-თავი მოიფხანა ლადომ და სავარძლის საზურგეზე გადაწვა.-საერთოდ გამქრალი ხარ მონაცემთა ბაზიდან და შენი სურათი, ბატონი გეგეჩკორის ბიოგრაფიას ამშვენებს.ყველაფერი მზად არის,თითის ანაბეჭდიდან დაწყებული სისხლის ჯგუფით დამთავრებული.მანდ გაგიმართლათ ერთი ჯგუფი გაქვთ.ისღა დაგრჩენიათ მთავარო გამომძიებელო მუნდირი შეისწოროთ და ემსახუროთ საკუთარ ხალხს და ქვეყანას.- ცინიკური ღიმილით დაამთავრა ლადომ.
-მითქვამს რომ მიყვარხარ?-გაიცინა მამაკაცმა
-შანსი არ გაქვს...
-დროა ჩემოდნები ჩაალაგოთ ბატონო ვლადიმერ, ფესვებს უბრუნდებით.-თვალი ჩაუკრა მამაკაცმა.
-სროლები იქნებაა?-სახე დამანჭა ლადომ.
-თქვენთვის შემიძლია ქალაქი ავღანეთის საომარ ზონად გადავაქციო...
.არანაირი ეკონომ კლასი-თითი გამაბრთხილებლად დაუქნია ლადომ.
-გპირდები-გაიცინა მამაკაცმა და ლეპტოპი დახურა.

* * *
განყოფილების 5 სართულიანი შუშის შენობა სრულ ალიაქოთს მოეცვა.ყველას აინტერესებდა ევროპიდან მოწვეული მთავარი გამომძიებლის საზოგადოება.რომელიც გადმოცემით, მაგრამ მაინც არ იყო უბრალო,ხელწამოსაკრავი კაცი და დიდ იმედებს ამყარებდნენ მის მიერ მოტანილ სიმშვიდესა და სამართლიანობაზე.
ეგრედწოდებულმა გეგეჩკორმაც მალევე შემოაბიჯა ჰოლში და იქ თავშეყრილთ დიდი ინტერესი დაიმსახურა.ტანმაღალი, საკმაოდ სიმპათიური...კლასიკურ შარვალსა და თეთრ პერანგში გამოწყობილი გამომძიებელი ,ამაყად თავაწეული მოაბიჯებდა.ზღურბლზე შემოგებებულ მამაკაცს ხელი ძლიერად ჩამოართვა და ირგვლივ მყოფთ ღიმილიანი მზერა მოავლო.
-ბატონო ლევან!თქვენი თანაშემწე მამუკა ღლონტი-მოწიწებით დაუკრა თავი ღლონტმა მომავალ უფროსს და ხელის თავაზიანი მოძრაობით ანიშნა გამომყევითო.-თქვენს კაბინეტს გაჩვენებთ.
კაბინეტი მესამე სართულზე
გახლდათ.საკმაოდ მოზრდილი და ყველა საჭირო თუ ნაკლებად საჭირო ნივთით აღჭურვილი.
-მე თქვენს გვერდით ოთახში ვიქნები..ნებისმიერ დროს შეგიძლიათ მომმართოთ.ეს, ქალბატონი ლარისაა!- კაბინეტის წინ პატარა ფოიეში ,მუხის ხის მოზრდილ მაგიდასთან მჯდომ შუახნის ქალზე მიუთითა, რომელმაც გეგეჩკორს თავი მოწიწებით დაუკრა.-თქვენი ასისტენტი,დანარჩენ თანამშრომლებს ეტაპობრივად გაგაცნობთ.შემიძლია განყოფილება დაგათვალიერებინოთ, გარკვეული რომ იყოთ სად რომელი ოთახია განთავსებული.
-მოგვიანებით იყოს ბატონო მამუკა-გაიღიმა გეგეჩკორმა.
-როგორც გენებოთ...-მხრები აიჩეჩა ღლონტმა.-დანარჩენში ლარისა გაგარკვევთ...მე თქვენის ნებართვით დაგტოვებთ და საქმეს მივუბრუნდები.რამე ხომ არ გნებავთ?
ღლონტმა უფროსის უარყოფის ნიშნად გაქნეულ თავზე გაიღიმა და სასწრაფოდ გაუჩინარდა იქიდან .ლევანმა კი ლარისაზე გადაიტანა ყურადღება.
-ყავას ინებებთ?-სხარტად მოშორდა სამუშაო მაგიდას ლარისა და კაბინეტში შესულ გეგჩკორს ფეხდაფეხ მიჰყვა.
-მოგვიანებით ჩემო კარგო..მოგვიანებით.-სავარძელში ჩაეშვა მამაკაცი.
-ხო ,სულ გადამავიწყდა დღეს საღამოს...ქალაქის მერი წვეულებას მართავს და თქვენც ხართ მიწვეული...
- მე?- გაუკვირდა გეჩკორს.
-დიახ.-გაიღიმა ლარისამ.
-რატომღაც ,ვფიქრობ რომ ღლონტი ჩემს მიმაღთ არც მაონცდამაინც კეთილად არის განწყობილი...-თვალები დააწვრილა ლევანმა და ასისტენტს გამომცდელად დააკვირდა.რომელიც უხერხულად შეიშმუშნა,თითქოს ერიდება სიმართლის თქმასო.
-იცით? ის წლებია აქ მუშაობს და რატომღაც დარწმუნებული იყო..ნუ.. ყველა ვიყავით, რომ მას დანიშნავდნენ მთავარი გამომძიებლის ვაკანტურ პოსტზე...
-აა ...გასაგებიაა,პროფესიული შური.-ჩაიცინა მამაკაცმა.
-კარგი ადამიანია,ცოტა ფიცხი მაგრამ...
-მაგას რა სჯობს, გარშემო კარგი და საქმისადმი ერთგული თანამშრომლების ჯგუფი თუ მეყოლება.აბა ,დღევანდელი წვეულების შესახებ მითხარით ორი სიტყვით...რახდება?რას აღნიშნავს ბატონი მერი და რატომ არის ჩემი მისვლა უსიკვდილოდ საჭირო.
-მის წვეულებებს მიზეზები არ სჭირდება-ჩაიცინა ქალმა-ახალი ხართ ქალაქში და რაც მეტი გავლენიანი ნაცნობი გეყოლებათ, თქვენი უსაფრთხოების და უპრობლემოდ მუშაობის მყარი გარანტია ბატონო ლევან.
- გასაგებია-ჩაეცინა ლევანს-შეგიძლიათ უბრალოდ ლევანი დამოძახოთ.
-ვფიქრობ უხერხულობას შემიქმნის...ყავას მოგართმევთ და შემდეგ თუ სურვილი გექნებათ შემიძლია ყველაფერში გაგარკვიოთ.
-კარგი, ჩემო კარგო...მაშინ, ორმაგი ყავა უშაქროდ.
-გასაგები,ახლავე დავბრუნდები.-თავი მორჩილად დაუქნია ლარისამ და კაბინეტი დატოვა.
განყოფილებაში ახალი უფროსის უკეთ გასაცნობად ჩატარებულმა თათბირმა დიდი ხმაურით ჩაიარა...ისმოდა უამრავი კითხვა: თუ როგორ აპირებდა მუშაობის გაგრძელებას ბატონი ლევანი?რას შეცვლიდა და რას დატოვებდა...ვის სად გადაიყვანდა და რა თანამდებობებზე.მერე, ხელის ძლიერი ჩამორთმევა.ყალბ ღიმილად დაღვრილი სამართალდამცავთა ყრილობა...ზოგის შურიანი კომენტარები,ზოგმა მართლა თბილად მიიღო...ზოგი ჩურჩულებდა: რას ჩამოაბრძანეს? საქართველოში კარგი კადრები დაილიაოოო...მაგას პასუხობდნენ: აი, რას ნიშნავს მაღლა,მთავრობაში კაცის ყოლაოო...ბევრმა ღლონტი უფრო კარგი უფროსი იქნებოდა(ნუ ეგ ღლონტის თანამოაზრეებმა) გაუთხოვრად დარჩენილი მანდილოსნების ნახევარმა ყელში გაჩხერილი მსუყე ნერწყვის ყლაპვით ღმერთო ,რა კაცია და ოჯახი თუ ჰყავსოო? ეყოლება აბა ამას მარტოს ვინდატოვდაოო!პასუხობდნენ უკვე დაღვინებული ,სტაჟიანი ქმარშვილის მყოლენი...ნახე რა მანქანით მოვიდა და საერთოდაც რა ბრენდი აცვიაოო...მითქმა მოთქმა და ფუტკრის სკასავით აზუზუნებული განყოფილება, მალევე ჩაწყნარდა და ბატონმა გეგეჩკორმაც შედარებით მშვიდად განაგრძო სუნთქვა.საკუთარ კაბინეტში შეიკეტა და გულმოდგინედ ათვალიერებდა თანამშრომლების ბიოგრაფიულ ცნობებს.


საღამოს რვა საათი სრულდებოდა უკვე ,ოთხი ფინჯანი ყავის და თავის ხელში დიდი რუდუნებით აყვანის შემდეგ კარზე ფრთხილი კაკუნი ,რომ გაისმა და ლარისას გადაღლილი სახე გამოჩნდა.
-ბატონო ლევან ,მოსაცდელში ახალგაზრდა ქალი იცდის და დაჟინებით ითხოვს თქვენთან შეხვედრას . რავქნა? მიიღებთ თუ?...
ლევანმა წარბები შეკრა და სამუშაო მაგიდას მოსცილდა.ახალგაზრდა ქალი? ჯანდაბა ...ფანჯრებზე დაშვებული ჟალუზი ორი თითით ასწია და მოსაცდელს გახედა ,სადაც მართლაც იცდიდა ვიღაც...ნერვიულად დააბიჯებდა აქეთ- იქით და თითებს შორის მოქცეულ ტელეფონს აწვალებდა.
-ვინ არის?-ლარისას მიუბრუმდა ლევანი.
-არ ვიცით-მხრები აიწურა ქალმა-ცოცხალი თავით არ ამბობს...რავქნაა?
-შემოუშვი...
ლარისამ უსიტყვოდ დატოვა კაბინეტი და სულ მალე ახალგაზრდა ქალთან ერთად დაბრუნდა.კაბინეტში შემოატარა და თავად ისევ გაუჩინარდა.სავარძლის საზურგეს მიყრდნობილმა ლევანმა მკერდზე დაკრებილი ხელებით, ინტერესით შეათვალიერა დაახლოებით 20,22 ოდე წლის მაღალი ქალი,.გრძელი თმა შავად რომ ჰქონდა შეღებილი...ან ბუნებრივად შავი იყო და ასე ბზინავდა.თვალის მუქი ჩრდილების მიღმა, ლურჯი თვალები ანათებდნენ...სწორი აპრეხილი ცხვირი და მუქ შინდისფრად შეღებილი სავსე ბაგეებით.მოკლე,ძალიან მოკლე ჯინსის შორტი ეცვა,შიგნიდან შავი დაკლეტკილი კოლგოტი,მაღალ ყელიანი ბათინკები და მხარზე მოგდებული ტყავის პატარა ზურგჩანთა.შავი ღრმად ამოჭრილი მაისურის ქვეშ...მაცდურად გაბზეკილიყო სავსე მკერდი...ზემოდან ტყავის მძივებით გაფორმებული ქურთუკი და მაღალ კისერზე რაღაც უფორმო ყელსაბამით.ლავიწის ძვალზე მოზრდილი ტატუ გაეკეთებინა ...ნახევრად გაპუტული ბაბუაწვერა...და მის თავზე მფრინავი მერცხლები...
დაუპატიჟებელმა სტუმარმა, უპარდონოდ დაიკავა მოზრდილ სავარძელში ადგილი და მისი თვალიერებით გართულ ლევანს ირონიული მზერა გაუსწორა.
-გამარჯობა?-ირონიულად ჩაეღიმა ლევანსაც.
-შენ, მამაჩემი არ ხარ.-წინ გადმოიხარა გოგო და თვალებ დაწვრილებული დააკვირდა მამაკაცს სახეზე რომელსაც, ნერვიც კი არ შერხევია ისევ ისე ცინიკურად იღიმოდა.წინ გადმოხრისას მისი მაისურის ჭრილი უფრო ქვემოდ დაიწია და სავსე მკერდი თითქმის სრულიად გამოუჩნდა...რაზეც დიდი ყურადღებაც არ გაუმახვილებია კაცს...თითქოს ვერც შეამჩნია.
-არც შენ ხარ ჩემი შვილი...-გაეცინა გეგჭკორს.
-თუმცა, შენს მაგიდაზე განთავსებულ ბეიჯზე ლევან გეგეჩკორი წერია.-ჩაიცინა გოგონამ.
-ვერ შეგეკამათები.-მხრები აიჩეჩა ლევანმა.
-საინტერესოაა!!-სავარძელს მიეყრდნო გოგონა და ფეხი -ფეხზე გადაიდო.-და რა დაემართა მამას?
-მოკვდა-ხელები თეატრალურად გაშალა ლევანმა.-რასიზამ...ბუნების დაწერილ კანონებს წინ ვერავინ აღვუდგებით.
-და თქვენ რას იზამთ ბატონო ლევან-ხაზგასმით,ირონიულად წარმოთქვა გოგომ და შინდისფრად შეღებილი ტუჩები გაილოკა.-თუ ახლა ავდგები,გავალ და მოვყვები ,რომ თქვენ თვითმარქვია აფერისტი ხართ?
-უბრალოდ ,ავდგები და გესვრი!-მისავე ტონალობაში გაიმეორა ლევანმაც და ზუსტად მისნაირად გადმოიხარა წინ და გამომწვევად გაუყარა თვალი თვალში.
გოგონა შეცბა...მაგრამ შეეცადა არ შეემჩნია და ყელში გადაგორებული ბურთის შემდეგ გაიცინა.
-აბა?-წარბები აზიდა ლევანმა-გავარკვიეთ უერთიერთობებიი?
-ვერ მოვრიგდებით.-თავი ჯიუტად გააქნია გოგომ.
-რა გინდა?
-ქალაქში არავის ვიცნობ!-მხრები აიჩეჩა გოგომ.-არც ფული მაქვს,არც დასარჩენი ადგილი და ესეც რომ არა მე და დედიკოს ცუდი დამოკიდებულება გვაქვს ერთმანეთთან.
-ნეტავ ,რატომ არ მიკვიირს?!-ღრმად ჩაისუნთქა კაცმა და ფეხზე წამოდგა.-წამოდი სხვაგან ვილაპარაკოთ.
მკლავში მოჰკიდა ხელი და თითქმის გაათრია გარეთ.. ყურადღება არ მიუქცევია ცხელ ცხელ ინფორმაციაზე დახარბებული,ყბადაღებული თანამშრომლებისთვის ისე დატოვა განყოფილების შენობა და მოშორებით გაჩერებულ მანქანამდე, ლამის სირბილით მიიყვანა გოგო.გამოღებულ წინა კარში შეტენე და თავადაც მიუჯდა საჭეს.
-მშვენიერი მანქანაა-სალონის თვალიერებით გართულმა გოგომ ფეხები თავხედურად შემოაწყო "ტორპედოზე" და მუსიკა ჩართო.
-ჩემს მოთმინებას ცუდად სცდი-კბილებში გამოსცრა მამაკაცმა და მუსიკა გამორთო.-ფეხები ჩამოიღე...ვერ ვიტან როდესაც ასე თავხედურად იქცევიან.
-რისი სურვილი გიჩნდებაა-გამომწვევად გაიცინა გოგომ და არცკი უცდია ფეხების დაწევა.
-ხელები მექავებახოლმე მოკვლის სურვილისგან!.-კბილები ძლიერად დააჭირა ლევანმა ერთმანეთს და ხელის უხეში კვრით ჩამოაწევინა გოგოს ფეხები.
-თვითმარქვიასთან ერთად ფსიხიც ყოფილხარ-გაიცინა გოგომ და სავარძლებს შორის მოთავსებულ სათავსოდან მალბოროს შავი კოლოფი ამოიღო.ერთ ღერს მოუკიდა და კვამლი პირდაპირ მამაკაცის მიმართულებით გააგზავნა.გეგეჭკორს საჭეზე ჩავლებული თითები მრისხანებისგან დაეძაბა, თუმცა თავის ხელში აყვანა მოახერხა და უსიტყვოდ დასწია თავის მხარეს შუშა.ამ გარდატეხის ასაკში ჩარჩენილი,თავნება გოგოსთვის თავის გაყადრება მისი მხრიდან სისულელედ მიაჩნდა.სწრაფად ატარებდა მანქანას და დაახლოებით 20 წუთიანი მგზავრობის შემდეგ ნაცნობი ბარის წინ შეაჩერა მანქანა.თავით ანიშნა გადადიო და თავადაც უკან მიჰყვა, მოხდენილი ნაბიჯებით მიმავალ ქალს.ბარში რამოდენიმე ადამიანს მოეყარა თავი...ბარმენი გოგა დახლთან მბრუნავ, მაღალ სკამზე მოთავსებულიყო და გულმოდგინე სახით ეცნობოდა მიმდინერე დღის სპორტულ გაზეთს.ლევანის დანახვა არ გაჰკვირვებია ღიმილით შეეგება მაგრამ, ღიმილი მალევე ჩამოერეცხა სახიდან როდესაც ,მის გაყინულ სახეს გადააწყდა და მზერა მის გვერდით მომავალ გოგოზე გადაიტანა.
-რა ხდება?-შეთქმულივით გადმოიხარა დახლთან, სკამზე დამჯდარი გეგეჩკორისკენ და მალე მის წინ ვისკით საცსე, მუცელ განიერი ჭიქა დადგა.-ეს ვინ არის?-თავით ბარის ინტერიერის თვალიერებაში გართული გოგოსკენ ანიშნა.
-ჩემი ახლად გამომცხვარი შვილი.-ჩაიცინა ლევანმა.
-ღადაობ? აკვნიდან დაიწყე ჟიმაობაა?-წარბი სიცილით ასწია გოგამ.
-ლევანის უძღები შვილია.
-ამის დედაც-ხმას დაუდაბლა გოგამ.-რა უნდა?
-დედისტყვნა...განყოფილებაში გამომეცხადა შანტაჟის მოზრდილი ტექსტით.
-ამის დედაც...
-მართლაც ამის დედაც...ფულს მივცემ და იმედია წავა.
-მეეჭვება-თვალი არ მოუშორებია გოგოსთვის ისე თქვა გოგამ.
-აბა რა ვქნა ვიშვილოო?!
-გამარჯობაა...-დახლთან ლევანის გვერდით დაიკავა ადგილი გოგომ და გოგას ფართოდ გაუღიმა.-ერთი ვისკი ფლიიზ..
-რამდენი წლის ხარ შვილო?!-ეჭვით შეათვალიერა გოგამ ქალი.
-საკმარისად დიდი ვისკი თამამად რომ შევუკვეთო.
-კარგიი-გაწელა სიტყვა გოგამ და ვისკი თითქმის ნახევრამდე დაუსხა ჭიქაში გოგოსკენ გააცურა და როდესაც ქალმა, ჭიქის ასაღებად გასწია ხელი მაჯაში უხეშად სტაცა ხელი და თავისკენ დაქაჩა.გოგო, წინ გადაიწია და მკერდით დახლს მიეკრა-რა ჯანდაბა გინდა?
-ეი...ეიი...-წარბები შეყარა გოგომ და ხელის გაწევას შეეცადა.-ყველა ერთნაირი გიჟები ხართ?
-არ გეკამათებიი-კბილებსშორის გამოსცრა გოგამ და ხელი შეუშვა.ქალმა ნატკენი მაჯა დაიზილა და ვისკი სულ მოუთქმელად გამოცალა.
-საკუთარი თავის კეთილდღეობა მინდა...ვატყობ ერთმანეთს კარგად გავუგებთ.-გაიცინა ქალმა-დასაწყისისთვის, ცოტაოდენი ფული და ღამის გასათევი ადგილი...დანარჩენი მერე ვილაპარაკოთ.
-და რა გარანტია გვაქვს რომ ეს დაგაკმაყოფილებს?!-ეჭვით შეკრა წარბები გოგამ.
-არანაირი...-მხრები აიჩეჩა გოგომ და გაიცინა.
-სასტუმროში ავუღებ ნომერს.-სიგარეტს მოუკიდა ლევანმა.
-მე შენთან მირჩევნია სიმპათიურო "მამიკოო"-სიცილით ტუჩი კბილებსშორის მოიქცია გოგომ.
-და იმდენად გამბედავი ხარ უცხო მამაკაცთან ერთ ჭერქვეშ აპირებ ცხოვრებას?-ირონიულად ჩაიციან ლევანმა.
-გამბედაობას არ ვუჩივი "მამიკო"
-ამის დედაც-ხელი მაგიდას დაარტყა სიცილით ლევანმა.-იყოს შენებურად...მომწონს ეს თამაში...უბრალოდ გაბრთხილებ! გასაქცევად რომ გექნება საქმე ჩემგან კაპიკს ვერ ეღირსები.
-მშვენიერია-ტუჩები ისევ გაილოკა გოგომ.-იგრა ნაჩინაეტსა!-თვალი ჩაუკრა მამაკაცებს და ხელი ხელს შემოჰკრა.-აბა...მაჩვენებ შენს სახლს
გოგას სიცილი დააიგნორა ლევანმა და სკამიდან წამოდგა.
-მაშ "შვილო"-სახე დამანჭა ლევანმა-წავიდეთ მამიკოსთან..
გეგეჭკორმა ,რკინის მასიური კარი ბოლომდე შეხსნა და მომლოდინე სახით მდგარი გოგონა,სახლში პირველი შეატარა,შემდეგ ზურგს უკან ხმაურით მიხურა და გასაღებების ასხმა ,შესასვლელში მდგარ ტანსაცმლის საკიდი ,კარადის თაროზე მიაგდო.დაუპატიჟებელ სტუმარს უკვე მოესწრო მისაღები ოთახის ათვისება ტყავის ქურთუკი,ზურგჩანთასთან ერთად ფართო სავარძელზე მიეგდო და ოთახის ინტერიერის თვალიერებაში გართული წინ და უკან დადიოდა.
-ღმერთო, რამხელა საწოლია!-საძინებლის კარი უპარდონოდ შეხსნა და ნანახით აღფრთოვანებულმა ხმამაღლა წაუსტვინა,ოთახი სწრაფი ნაბიჯით გადაჭრა და საწოლზე მოწყვეტით დაეხეთქა.-აქ მე ვიძინებ!-გამოაცხადა ღიმილით და კარის ჩარჩოზე ცალი მხრით მიყრდნობილ მამაკაცს გახედა,რომელსაც ცალი წარბი აეზიდა და თავნება სტუმარს, უემოციო სახით უყურებდა.
-ეს, ჩემი ოთახია...შესაბამისად ამ საწოლზეც მე ვიძინებ ,ასე რომ მოგიწევთ ქალბატონო?- მისი სახელის არ ცოდნის გამო ხელი აიქნია.
-ნუცა-საწოლზე წამოჯდა გოგონა.
-უჰ გადასარევი...ქალბატონო ნუცა, მოგიწევთ მეორე საძინებლით სარგებლობა.
-მეორე საძინებლით თავად ისარგებლეთ ბატონო "ლევან"-ლევანი ხაზგასმით წარმოთქვა გოგონამ-მე ეს ოთახი მომწონს შესაბამისად აქ ვიძინებ.
-უკაცრავად?
-ხო კიდევ,იმედია ნაშების ამოყვანისგან თავს შეიკავებ პატარა ვარ ჩემთვის ეგეთები არ შეიძლება-გაიცინა და წამოდგა-ახლა შხაპს მივიღებ თქვენის ნებართვით....
-მისმინე-მისი სითავხედისგან ერთიანად მოზღვავებული სიბრაზე გაჭირვებით მოთოკა მამაკაცმა და შედარებით მშვიდი ხმით განაგრძო:-ძალიან მაინტერესებს,მამაშენის გამოჩენამდე სად ცხოვრობდი?
-ბებიაჩემთან...-მხრები სასხვათაშორისოდ აიჩეჩა ნუცამ, თითქოს აქ გასაკვირი არც არაფერი ყოფილიყო.
-მერე ,არ გინდა მოჰკიდო შენს ნივთებს ხელი და ბებიაშენთან დაახვიო?!-ხელები მკერდთან გადაიჯვარედინა ლევანმა.
-აუ არაა...მაგარი სტრანი ქალია...-სახე დამანჭა გოგონამ.
-აბა...ასე უცხო კაცთან, ერთ ჭერქვეშ აპირებ ცხოვრებას?-უკვე მრისხანების პიკს აღწევდა ლევანი მაგრამ მაინც გმირულად ინარჩუნებდა სიმშვიდეს.
-რატომ უცხოო?-გამომწვევად გაიცინა გოგონამ-აუ ,ვაბშე შენ რა ხასიათებით მოძრაობ?...რამდენი წლის ხარ?
-30 რა მნიშვნელობა აქვს?-წარბები შეკრა ლევანმა.
-აუ რავიცი, ასაკთან შედარებით ძალიან კომუნისტი ხარ...თუმცა, ზედმეტად სექსუალური კომუნისტი-ქვედა ტუჩი კბილებსშორის მოიქცია და თვალი ჩაუკრა.
-ხვდები, რომ მაგრად ატრაკებ?აი, ნაღდად არ ვარ შენთან თამაშის განწყობაზე...გავიცინეეთ? გვეყო. ახლა დროა აიღო შენი ნივთები და ბებიაშენთან დაბრუნდე...ისედაც უამრავი პრობლემა მაქვს...-შუბლზე ჩამოშლილი თმა თლილი თითების დახმარებით უკან გადაიყარა მამაკაცმა და მომლოდინე სახით მიაჩერდა გოგონას ,რომელიც ადგილიდან არცკი გატოკებულა.
-ბებიაჩემთან ვერ წავალ...-ცხვირი აიბზუა ნუცამ.
-რატომ?
-იმიტომ ,რომ გამომაგდო...-ხელები ფართოდ გაშალა გოგონამ-ერთი ჭირვეული დედაბერია,რომელიც თვლის რომ მუქთახორა და არაფრის მაქნისი ვარ...
-ნეტავ რატომ არ მიკვირს?-საკუთარ თავს დაეკითხა მამაკაცი.-აბა რას აპირებ ტო? მართლა მე შემომისახლდებიი? მეგობრი ბიჭი, დაქალი ან ვინმე არ გყავს?
-მეგობარ ბიჭს დავშორდი...იმიტომ რომ ერთი სიფათმოტყნული სი*რი იყო...დაქალებით კი ნამდვილად ვერ დავიკვეხნი...ერთი მყავს და ისიც ...
-დედა ,რა დაქცეული ყოფილხარ-სიცილი ვეღარ შეიკავა მამაკაცმა
-აუ ესე რაა...-ხელი აიქნია მისი გამხიარულებით გახარებულმა გოგომ -ახლა შხაპს მივიღებ...ისე მართლა რა გქვიაა?-იკითხა და ზედა, პირდაპირ მის თვალწინ გადაიძრო. თითქოს მის წინ მამაკაცი კი არა ბავშვობის დაქალი მდგარიყოს.ბიუსგალტერის გარეშე ,თავისუფლად მყოფი სავსე მკერდი ,გამომწვევად გამოებზიკა და ოთახის სიგრილისგან ძუძუს თავებმა სწრაფად შეიცვალეს ფორმა.ლევანი, ურეაქციოდ უყურებდა წელს ზემოთ შიშველ ქალს ,რომელიც მართლა დამატყვევებლად ლამაზი იყო,ბოლოს ცხვირი აიბზუა და გაეცინა.
-დიდი ვერაფერი მკერდია...უკეთესიც მინახავს-თვალი ჩაუკრა გაოგნებულ გოგოს და თავი ძლივს შეიკავა მის გამომეტყველებაზე ხარხარი რომ არ დაეწყო.-რა მნიშვნელობა აქვს რა მქვია? დავუშვათ ლევანი...
-ლევან...გეი ხარ?-ისეთი გამომეტყველაბა მიიღო ნუცამ აშკარად რომ ეუბმებოდა რა ცოდო ხარო.
-რატომ? შენს ძუძუებზე რომ არ ამიდგა?-გაეცინა მამაკაცს.-პატარა გოგოშკები არ მომწონს..
-კარგი ლევან ...და მანამდე სად მუშაობდიი?-შორტიც მაისურის გზას გაუყენა და ბიკინის ამარა გაემართა სააბაზანოსკენ.
-დაქირავებული მკვლელი ვიყავი...
-უპს...-ნუცა,სააბაზანოს კართან შედგა და გაიცინა,შემდეგ კი სახე დამანჭა-ხომ არ მესვრიი?
-ამის დედაც...-სიცილის დასაფარად,სახეზე ხელი აიფარა მამაკაცმა და ცხვირწინ მოხურული კარის ჩარჩოს მხრით მიეყრდნო.
-სერიოზულად გელაპარაკები ჯობია ბებიაშენს შეურიგდე...
-არ მესმიიის-წყლის ხმასთან ერთად ნუცას ხმაც გაისმა.
-ამის დედაც...-ჰაერი ღრმად შეისუნთქა მამაკაცმა და სააბაზანოს კარი შეაღო...ნუცას დუშკაბინის კარი მიეხურა და ცხელი წყლის ჭავლის ქვეშ მდგარი ნებივრობდა.
-მე მართლა არ მცალია შენს სამწყემსავად ნუციკო, ასე რომ დაუბრუნდი ბებოს...ფულს მოგცემ რაც მთავარია და იცხოვრებ ისე როგორც გაგისწორდება ტო...არც შენ მოგეშლება ნერვები და მეც მშვიდად გავაგრძელებ ჩემს საქმეს-ხელსაბან ნიჟარას მიეყრდნო და კაბინის კარებს მიაჩერდა, რომელიც დაორთქლილიყო და ქალის სილუეტი ბუნდოვნად მოჩანდა.
-მე რომ მომწონს შენთან?...-ჭირვეული ბავშვივით შესძახა ქალმა.
-მე არ მომწონს...
-ნახე, რა მაგრად მოგეწონება...-დაამშვიდა ნუცამ და თაროზე დაწყობილი შამპუნებიდან ერთ ერთს დასწვდა..ჯერ დაყნოსა, შემდეგ კი მოწონებსი ნიშნად წარბი ასწია და სითხე ხელისგულზე გადმოისხა.
-აუ მაგრად ატრაკებ...
-შენი რა მიდის ვერ გავიგეე?-თმის გაქაფვას შეუდგა ქალის.-კარგად მოვიქცევი,არ მოვიპარავ არაფერს...ნუ ძაან თუ არ დამევასა და რამე.. კაცებში არ ვივლი და ნაშებში ხომ ვაბშე....ჭურჭელს გაგირეცხავ-გაეცინა თავის ნათქვამზე.-ვნახოთ, იქნებ რა მაგრად ვუგებთ ერთმანეეთს..
-გოგოო...-წამოიძახა წყობიდან გამოსულმა მამაკაცმა-აუ კაროჩე...ახლა გავდივარ საქმე მაქვს.. სახლში დაბრუნებულს აქ თუ არ დამხვდები დიდად დამავალებ...მაგრამ აქ თუ დამხვდები წესივრდ მაინც მოიქეცი ღმერთი გიშველის.
-შენ რაიყოო-კაბინის კარი გამოხსნა გოგონამ და გაბრაზებული თვალები შეანათა კარისკენ წასულს-მართლა მამაჩემი ხომ არ გგონია თავიი?!
-დაგავიწყდაა? სულ რაღაც ნახევარი საათის წინ მეშვილე...
-წადი შენიც-სახე დამანჭა ნუცამ და შუა თითი აუწია.
-მესმის ქალბატონო ნუციკო და ისე ნუ იზამ მოკლეებზე მოგიწიოს დაბლა ჩასვლა...-კბილებში გამოსცრა კაცმა და სააბაზანოს კარი გაიჯახუნა.


წვეულებაზე, უამრავ ადამიანს მოეყარა თავი..ქალაქის ელიტის ნაღები საზოგადოება,მოდური სამოსით...ძვირადღირებული სამკაულებით და ხელში ღვინის ფუჟერებით, უთავბოლოდ დაბოდიალობდნენ და ერთმანეთთან აქტუალური თემების განხილვით კლავდნენ დროს, რომელიც სხვათა შორის თავზესაყრელად ჰქონდათ. ბატონი მერი, მაღალი ჭაღარა თმიანი, ხმელი მამაკაცი გამომწვევად ჩაცმული, ლამაზი ქალბატონის გვერდით იდგა და სახეზე აკრული ცბიერი ღიმილით მასპინძლობდა საღამოს მოწვეულ სტუმრებს.
-მიხარია რომ მობრძანდით-კიდევ ერთს ჩამოართვა ხელი და გვერდით მდგომ ჩაფსკვნილ მამაკაცს გადაულაპარაკა:- მერაბ,სად არის ახალი გამომძიებელი?
-არ ვიცი ...მოვა ალბათ-მხრები აიჩეჩა მერაბმა და ზუსტად იმ წუთს კარში გამოჩენილ ორ მამაკაცზე გადაიტანა მზერა-აი,მოვიდა...ის არის, მაღალი!
ძვირადღირებულ სმოკინგში გამოწყობილი ლევან გეგეჭკორი, დინჯი ნაბიჯებით მოემართებოდა დარბაზის შუაგულისკენ და თან თანმხლებ მამაკაცს უგდებდა ყურს ,რომელიც ცდილობდა უფროსი სიტუაციაში შეძლებისდაგვარად გაერკვია.მობეზრებული სახით, უკვე მერამდენე ადამიანს ეცნობოდა და ცოტა არ იყოს ეს სიტუაცია ყელშიც კი ჰქონდა ამოსული...არ იყო ასეთი თავშეყრის ადგილებში ხშირად სიარულს მიჩვეული...აქ კი, პირდაპირ ყურადღების ცენტრში ტრიალებდა და იძულებული იყო ამ ყველაფრისთვის ვაჟკაცურად გაეძლო, რადგან ყველას აიტერესებდა ახალი გამომძიებლის საზოგადოება და სახეზე აკრული, აფერუსტული ღიმილით ცდილობდნენ ორი სიტყვით მაინც გასაუბრებოდნენ.ღიმილიანი სახით ,თავაზიანად მოიშორა ახლად გამომცხვარი ბიზნესმენი და როგორც იქნა საღამოს მთავარი გმირიც დააფიქსირა.წამით გადააწყდნენ მათი თვალები ერთმანეთს და არ გამორჩენია ლევანის მახვილ მზერას, ცარცივით როგორ გაფითრებული ბატონი მერი.მოულოდნელობისგან, ღვინო რომ გადასცდა სასულეში და ხველა აუვარდა. შემდეგ კი სახეწამოწითლებული დიდხანს ცდილობდა სუნთქვის დარეგულირებას.მისგან განსხვავებით გეგეჭკორი, ზედმეტად მშვიდი ჩანდა,გარეგნულად ნერვიც კი არ შერხევია სახეზე, თუმცა შინაგანად ერთიანად აფეთქებული, ბოღმისგან თავს ძლივს იმორჩილებდა ამდენი ხალხის წინაშე რომ არ მივარდნოდა და ხერხემალში არ გადაემტვრია ბატონი მერი.სახეზე აკრული ცივი ღიმილით გაემართა მისკენ, წინ აესვეტა და მის მკლავზე ჩამოკიდებული ქალი, თავით ფეხამდე ირონიული ღიმილით შეათვალიერა, რომელსაც სახეზე არანაკლებ მკვდრისფერი დასდებოდა და თვალს არ აშორებდა გეგეჭკორს.ლევანმა მზერა ქალიდან სახეაჭარხლებულ მერზე გადაიტანა და ფართოდ გაუღიმა.
-ბატონო თორნიკე!-ხელი გაუწოდა და როდესაც რამოდენიმე წამიანი ყოყმანის შემდეგ მერმა როგორც იქნა თავისი მარჯვენა შეაგება, იმდენად ძლიერად მოუჭირა თითების ქვეშ ძვლებმა ხრჭიალი დაიწყეს.თორნიკე, უარესად წამოწითლდა თუმცა თავი შეიკავა და სახეზე რაც შეეძლო ნაძალადევი ღიმილი აიკრა.
-ბატონო ლევან!
-მიხარია თქვანი ახლოს გაცნობა...-გაგრძელა ლევანმა და თვალი თვალში უტეხად გაუყარა შემდეგ კი ხელი ცივად გაუშვა და ერთიანად ალეწილი ქალისკენ გადაერთო.-ქალბატონო ლილიანა, როგორც ყოველთვის უმშვენიერესი ხართ-მისი ხელი თავისაში მოიმწყვრდია მამაკაცმა და გალანტურად ეამბორა.
შემდეგ კი მათი უსიტყვო დუელი შედარებით ჩაცხრა და მერი თავისი მეუღლითურთ კვლავ სტუმრებისკენ გადაერთო...ლევანმა კი ღვინის ფუჟერი მოიმარჯვა, განცალკევებით დადგა და სიტყაციას გარეშე პირის თვალით დააკვირდა.ზედმეტად ოფიციალური და ზედმეტად გულისამრევი იყო ეს ყველაფერი მისთვის...იდგა იმ კაცის გამართულ წვეულებაზე, ვისაც ჭირისდღესავით ვერ იტანდა და მეტიც პირდაპირ მისი მარნიდან მოტანილ ღვინოს სვამდა, რომელსაც მისთვის სისხლის გემო ჰქონდა...იმ სისხლის, რომელის რომელიც ბატონი მერის ვენებში სჩქეფდა და რომელსაც ადრე თუ გვიან თავისი ხელით დაღვრიდა.მაგრამ მანამდე ბევრი საქმე ჰქონდა გასაკეთებელი და ნელ- ნელ...ნაბიჯ- ნაბიჯ იმ ბედნიერ დღემდეც მივიდოდა, როდესაც საკუთარი ხელით ამოაცლიდა თორნიკე რაზმაძეს სულს."შურისძიება ის კერძია რომელიც ცივად უნდა მიირთვა" უტრიალებდა გონებაში და ამ კერძის გაციებას დაელოდებოდა.
-სადამდე დაეცა საქართველო-ზურგს უკან ირონიული ხმა ჩაესმა და დაბარებულივით ამოუდგა გვერდით ბატონი მერი ,ორივე ხელი შარვლის ჯიბეებში რომ ჰქონდა ჩაწყობილი და ისე აკვირდებოდა ჩაფიქრებულ მამაკაცს.-მთავარ გამომძიებლად მკვლელს და ბანდიტს ნიშნავენ...ლევან გეგეჭკორიი?! ეგ ბოლოა ვინც გააგორე?
-რატომ გიკვირს?-მისკენ შეტრიალდა ირონიული ღიმილით ლევანი და ფუჟერში ჩარჩენილი ღვინო გამოცალა,ფუჟერი კი ტერასის განიერი მოაჯირის ზედაპირზე დადგა.თავადაც ჯიბეებში ჩაიწყო ხელები და მხრები აიჩეჩა-განა მთავრობაში ზუსტად ესეთები არ არიან? მაგალითად თქვენ ბატონო თორნიკე!-მისკენ გადაიხარა და დაბალი ხმით გამოსცრა.
-რისთვის ჩამოხვედი იქ ,სადაც არავის უხარია შენი გამოჩენაა?-არ დაბნეულა თორნიკე...პირველ შოკს უკვე გადაევლო და ახლა ნამდვილად აღარ აპირებდა ისევ დაენახვებინა ლევანისთვის თუ როგორ შეაშფოთა მისმა გამოჩენამ.
-ფესვებს დავუბრუნდი- ლევანმა მხრები კვლავ აიჩეჩა-ვერ ხედავ, თანამდებობა მაქვს...რვა წლიანი ციხის მერე ნამდვილად სახელოში დამალული კოზირივიათაა...
-ამას ასე არ დავტოვებ...ეს ჩემი ქალაქია,ჩემი ქვეყანაა და ჩემი ცხოვრებაა რომელიც მინდა რომ მშვიდი იყოს-ხმა გაუცივდა რაზმაძეს.
-ტ*რაქში გაირჭე...-ისეთი ღიმილით წარმოსთქვა ლევანმა თითქოს ეუბნებოდა "ძალიან მიხარიაო"-აქ გავლით ვარ...ამიტომ იმ დროის..რა დროსაც აქ გავატარებ...მხიარულად გატარება მინდა...მთავარი პროკირატურა კი მაგარი გასართობია...გამარჯობა ბატონო თორნიკე..მე უფროსი გამომძიებელი ლევან გეგეჭკორი ვარ...შენ კი ფეხებს მომჭამ...დამიბრუნებ იმას რის გამოც აქ ვარ ,შემდეგ კი დაელოდები...ხოო დარჩენილ დღეს თუ ღამეს...წუთს თუ წამს იმაზე ფიქრში გაატარებ როდის მოვალ მე და საკუთარი ხელით ამოგაცლი სულს-შეთქმულივით დაუწია ხმას ლევანმა.-მანამდე კი ნელ- ნელა...წურბელასავით გამოგწოვ სისხლს...-თორნიკე გახევებული იდგა და ფერდაკარგული უსმენდა მის მუქარას.-ყველას და ყველაფერს დაგაკარგვინებ რაც გაქვს...სულ პირველი კი აი...-თავით მოშორებით მდგარი ლილიანასკენ ანიშნა.თორნიკემ მითითებული ადგილისკენ გაიხედა და ცოლის დანახვაზე უარესად გაფითრდა.-ამით დავიწყებ...ისევ ისეთი მაგარია სექსშიი?-გაიცინა ლევანმა და 2სგარეტი ამოიღო ჯიბიდან...ერთ ღერს მოუკიდა და კვამლი რაზმაძის მიმართულებით გააგზავნა.
-გაგანადგურებ-კბილებში გამოსცრა რაზმაძემ.
-შენი გამოწვევა მიღებულია...ესე თვალსაჩინოდ ვერაფერს იზამ...ხომ არ გავიწყდება ახლა ვინ ვდგავარ შენს წინ?ფარული ომი კი მაგრად მევასება...თამაში დაწყებულია ბატონო თორნიკე და ახლა იცი რას ვიზამ? -გაიცინა და თვალი თვალში ცივად გაუყარა.-იმ შენს ლამაზ ცოლს კიდევ ერთხელ მოგ*იტყნავ.
-მოგკლავ!-მისკენ გაიწია რაზმაძემ.
-მოდი-ხელები თეატრალურად გაშალა ლევანმა და ტუჩებსშორის მოქცეული სიგარეტის ანთებული ღერის გამო თვალები დააწვრილა კვამლს რომ არ შეეწუხებინა.-ჰე მოდი...დავანახოთ ყველას როგორი აგრესიით არის განწყობილი ქალაქის მერი ახალი გამომძიებლის მიმართ...რომელმაც ქვეყანას სიმშვიდე და უსაფრთხოება უნდა მოუტანოს.
-შენი დედაც...-ამოიხრიალა თორნიკემ და მათკენ ინტერესით მოჩერებულ რამოდენიმე წყვილ თვალს ისეთი მზერა შეაგება წამში აარიდეს თვალი.ღრმად ჩაისუნთქა რამოდენიმეჯერ და გამომწვევი ღიმილით მდგარ გამომძიებელს სწრაფად გაეცალა.

საუბრის მერე, საღამომ შედარებით მშვიდად ჩაიარა...უკვე საკმაოდ გვიანი იყო რაზმაძის სახლიდან რომ წამოვიდა.საშუალო სიჩქარით მიჰყავდა მანქანა და ცდილობდა დღეს მომხდარი ამდენი აურზაური ცივი გონებით გადაეხარშა,გაეფილტრა და დაეხარისხებინა ელვის სიწრაფით მომუშავე გონებაში...შუქნიშანზე შეჩერებულს წითელი,შუშებ დავურული მერსედესი რომ ამოუდგა გვერდში...მწვანეზე გასულს კი ფარების ანთებით ანიშნა გვერდით გადაწევა.გაკვირვებულ მამაკაცსაც ბევრი არ უფიქრია მანქანა გვერდით გადააყენე და შეაჩერა.მერსედესი მის მანქანას უკან ამოუდგა და ლევაა სარკიდან გარკვევით გაარჩია როგორ გადმოხტა მძღოლის მხრიდან ახალგაზრდა ქალი და მისი მანქანისკენ სწრაფი ნაბიჯით გამოქანდა.მანქანის უკანა კარი სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით გამოგლიჯა და სალონში გიჟივით შემხტარი მისკენ შემოტრიალებული ამ სცენისგან გაოგნებული მამაკაცს ეცა.თმაში ძლიერად ჩააფრინდა და თავისკენ მიწეულს ველურივით ეცა ტუჩებზე.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?-როგორც იქნა მისგან თავი დაიხსნა მამაკაცმა და უჰაერობისგან სუნთქვა არეული ბრაზით მიაჩერდა ქალს.
-შე ნაბი*ჭვარო!-გამოსცრა ქალმა და მთელი ძალით მოუქნია ხელი...გაშლილი ხუთი თითი, გამაყრუებელი ლაწანით დაეშვა მამაკაცის მარცხენა ლოყაზე,კაცმა ტკივილისგან თავი ოდნავ გვერდით შეატრიალა შემდეგ კი განრისხებულმა ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და გაკაპასებულ ქალს, კეფაზე საგულდაგულოდ დახვეულ თმაში სტაცა ხელი...თავისკენ მთელი ძალით მოითრია და გაცეცხლებულს შუბლით ,შუბლზე მიეყრდნო.
-მეზიზღები!-გამოსცრა ქალმა-ვერ გიტან...ნაბი*ჭვარი ხარ...არამზადა...რატომ არ მოკვდი?!
-შენმა ქმარმა სროლა არ იცის და მაგიტომ!-ზედ მის ტუჩებთან გამოსცრა მამაკაცმა.
-ვერ გიტან...მიმატოვე ნაბიჭ*ვარო... მიმატოვე...
-არა, ეს შენ გაეკიდე რაზმაძეს და იმ წყეულ ფულს. ..ფულს ლილიანა, რომ გეგონათ მომკალით და მთელი სასტავის ფულით მოხიეთ.
-რისთვის დაბრუნდი?-უარესად იფეთქა ქალმა და მისი თითებიდან თავის დახსნას შეეცადა, თუმცა მამაკაცის ძლიერ ხელს იმდენად ჰყავდა დათრეული მცდელობა..მცდელობად დარჩა.
-აბა გამოიცანი...-გაუღიმა ლევანმა და კიდევ უფრო მიიზიდა თავისკენ.
-ხომ იცი ,თორნიკე რასაც გიზამს...-გამაფრთხილებელი ტონით ჩაეკითხა ქალი.
-ხომ იცი, მე რას ვუზამ შენს თორნიკეს?-იმავე ტონალობაში გაიმეორა მამაკაცმა და ხელის კვრით სავარძელს მიახეთქა.შემდეგ კი მთავარი საკეტით მანქანის ოთხივე კარი ჩაკეტა და სახეზე გამოსახული საზიზღარი ღიმილით გადიწია უკანა სავარძლისკენ.-აბა...გეტყობა ჩემთან სექსი მოგენატრა ძვირფასო...
-არ მომეკარო...-თითი გაფრთხილების მიზნით სახესთან გაუბზიკა ქალმა და თვალები წამში აემღვრა.
-შენ თავად შემომიხტი მანქანაში ლილიანა...მეტიც მაკოცე...
-ვერ გიტან-ხმა გაუტყდა ქალს...
-შენ წარმოიდგინე და ვერც მე..-მის თითს კბილებით წაეტანა მამაკაცი და ძლიერად მოუჭირა.ქალს, ერთიანად გასცრა მთელს სხეულში და წამში აემღვრა გულ -მუცელი...წამოახურა და სუნთქვაც შესამჩნევად გაუხშირდა...გეგეჭკორმა თითს კბილები შეუშვა და ნაკბენ ადგილზე ტუჩებით ნაზად შეეხო, ქვემოდან ამოხედა არეულ ქალს და ბრძანების ტონით გამოსცრა:
-გაიხადე!
-ჯანდაბა, შუა ქუჩაში ვართ...-ამოიოხრა ქალმა.
-ღამის ორი საათია ლილიანა-მის სახესთან მიიწია მამაკაცი და ზედ ტუჩებზე გაუმეორა:-გაიხადე!
შემდეგ კი მანქანაში ზედმეტად ჩამოცხა. გამომძიებლის მუხლებზე გადამჯდარი ,შიშველი ლილიანას მადისღმძვრელი სხეული ,კატასავით მოქნილად მოძრაობდა და შიგადაშიგ ხმამაღალი ოხვრით ღამის სიმყუდროვეს უერთდებოდა..კანდიკუნტად გავლილი მანქანების ხმა რომ არღვევდა ხანდახან....
-ამის დედაც!-თითებით შიშველ საჯდომზე მტკივნეულად ჩააფრინდა მამაკაცი და იმდენად ძლიერი ბიძგებით განაგრძო ქალის დაწყებული საქმე, ტკივილისგან კვნესა ვერ შეიკავა ქალმა.მის შუბლს, შუბლით დაყრდნობილი სიგიჟის ზღვარს საკმაოდ გასცილებოდა და მამაკაცის ნებისმიერი შეხება ჭკუის დაკარგვამდე მოქმედებდა მასზე.ყოფილი საყვარელი, იმდენად მონატრებოდა უკვე ვეღარ იმორჩილებდა მისი ნახვის ბედნიერებისგან თუ საშინელი მონატრებისგან მოგვრილ ცრემლებს.ერთიანი აფეთქება მომხდარიყო მის სხეულში და ორგანიზმი თავდაყირა დაეყენებინა.
-ღმერთოო...-წამოიკივლა ქალმა და მოვარდნილი ორგაზმისგან გონება დაბინდული მამაკაცის მხარს მიესვენა.-ჯანდაბა...არ შემიძლია ამის გაძლება...-უღონოდ ამოილაპარაკა და მამაკაცის ,სურნელით გაჟღენთილი ჰაერი ხარბად შეისუნთქა.
-რაიყო ,სექსი ბოლოს როდის გქონდა?-გაეცინა მამაკაცს და მის კისერში ჩარგული თავი ააწევინს.
-მოკეტე...
-კარგი...ისე ბატონ თორნიკესთან პატარა საჩუქარი რომ გაგატანო რას იტყვი?-ეშმაკურად აუციმციმდა თვალები გეგეჭკორს და სავსე მკერდზე ტუჩებით მიეფერა...
-რა საჩუქარი?-ქალმა,წესიერად კითხვაც ვერ მოასწრო ტკივილისგან რომ წამოიკივლა და მის მკერდზე კბილებით ჩაფრენილ მამაკაცს თმაში სწვდა.-სულ გაგიჟდიი?!
-მე არა...-ნაკბენ ადგილზე რომელსაც ღრმად აჩნდა მისი კბილების კვალი, ენის წვერით შეეხო და კოცნით შეუშრო გამოჟონილი სისხლი -ძალიან გენრიელი ხარ...
-შენ კი ძალიან არანორმალური.-ქალმა,მტკივან ადგილზე ამღვრეული თვალებით დაიხედა .შემდეგ მისი სხეულიდან სავარძელზე გადძვრა და თვალმოუშორებლად აკვირდებოდა როგორ შეიკრა მამაკაცმა შარვალი და მანამდე ჩაკეტილი მანქანის კარებები გახსნა.
-შეგიძლია გადაბრძანდე!-თავაზიანად გაუღიმა ქალს და მანქანიდან, პირველითავად გადავიდა.ლილიანამ,სწრაფად შეისწორა ტანისამოსი, ჯერ კიდევ ათრთოლებული სხეული გაჭირვებით დაიმორჩილა და თავადაც გადავიდა მანქანიდა.ხარბად შეისუნთქა გრილი ჰაერი და შემდეგ ერთ ადგილზე გახევებული თვალმოუშორებლად აკვირდებოდა ,როგორ დაიკავა ლევანმა საჭესთან ადგილი,როგორ ჩართო ძრავა და როგორ მოსწყვიტა ადგილიდან დიდი სიჩქარით შავი "ლექსუსი".

არაფერზე ფიქრის თავი არ ჰქონდა..ამიტომ გონება დროებით შვებულებაში გაუშვა და უხმაუროდ დაკეტა სახლის კარი.საძინებლისკენ გაემართა და შესვლისთანავე შეამჩნია მისი საწოლი როგორ დაეკავებინა სახლში უპარდონოდ შემოჭრილ სტუმარს.ნუცა,ვეებერთელა საწოლის შუაგულში მუცელზე გაშოტილიყო და სახეზე და ბალიშზე გაშლილიყო მისი წაბლისფერი თმა.ბრეტელიანი მაისური ,ზურგზე ოდნავ ასწეოდა და კოპლებიანი ბიკინით შებოჭილი მკვრივი უკანალი პროვოკაციულად გაებზიკა.წარბებ შეკრული უყურებდა პატარა ალქაჯს ლევანი და ბოლოს ღიმილი ვერ შეიკავა..უძილობისგან ამწვარი თვალები მოისრისა და ის იყო უკან გადვლას აპირებდა გოგონა რომ შეირხა და თავი წამოსწია...ნახევრად მოხუჭული მზერით შეათვალიერა მამაკაცი და ცხვირი აიბზუა.
-მოხვედი მამიკოო?!
-ჩაკვდი მანდ!-საწოლის წართმევით გაბრაზებულმა ვერ მოითმინა და შეუღრინა.
-წუნკალი!-ამოიბუზღუნა ნუცამ და თავი ბალიშზე დააბრუნა.ლევანმა კი მისი რეპლიკის პასუხად კარი გამეტებით გამოიჯახუნა, თუმცა მის სმენას მაინც მისწვდა ნუცას კივილი:
-მძოროოო!!


არ ახსოვს როდის ჩაეძინა,ან რამდენი ხანი ეძინა...ტელეფონის ხმამ გამოაფხიზლა და თვალი არც გაუხელია ისე უპასუხა.
-გისმენთ!
-ბატონო ლევან ,განყოფილებიდან გაწუხებთ...ქალბატონი ლილიანა რაზმაძე მოკლეს!
ადრიანი დილის სუსხი, სხეულში უნებართვოდ ატანდა და უსიამოვნო გრძნობას იწვევდა.მანქანიდან, რომ გადმოვიდა ყვითელ ლენტ შემოვლებული ,ინციდენტის ადგილიდან მისი მიმართულებით სწრაფი მაბიჯით გამოემართა სახე ალეწილი თორნიკე რაზმაძე და კარის წესივრად მიხურვაც არ აცადა გეგეჭკორს ,მთელი ძალით მოქნეული მუშტი სახეში რომ დაარტყა.
-შე ნაბი*ჭვარო...განანებ...ყველაფერს განანებ!-ღრიალებდა.მოულოდნელობისგან და სახეში ძლიერი დარტყმისგან გვარიანად შეაქანა ლევანს და ზურგით მიხურულ კარს მიეხეთქა, თუმცა მალევე მოვიდა აზრზე და ხელმეორედ გაქნეულ ხელზე მარჯვენა ხელით ძლიერად ჩააფრინდა,უხეშად ამოუტრიალა და ტკივილისგან წელში მოხრილი რაზმაძე, სახით, მთელი ძალით დაახეთქა მანქანის კაპოტზე...
-შენი დედაც!-იღრიალა წყობიდან გამოსულმა და ის იყო შეკრული მუშტიც შემართა და სახით კაპოტზე აკრული რაზმაძისთვის უნდა დაერტყა,ამ ინციდენტის შემსწრე, მისი თანაშემწე მამუკა ღლონტი ,რომელიც კაცმა არ იცის საიდან აღმოცენდა მის გვერდით, წელზე სწვდა და უკან ისეთი ძალით დაქაჩა, იძულებული გახდა თავპირ დასისხლიანებული რაზმაძისთვის ძლიეტად ჩავლებული ხელი გაეშვა.რომელიც წელში გასწორდა და ცხვირიდან ჩანჩქერივით წამოსული სისხლის,ხელის გულით შეჩერებას შეეცადა.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?!- იქაურობას ხელის კვრით მოაშორა გაცოფებული გეგეჭკორი, ღლონტმა.
-ხელი გამიშვი!-ლევანმა,ბოროტად დაკვესილი თვალები შეანათა თანაშემწეს და ხელის ზურგით გახეთქილი ტუჩი მოიწმინდა.-ნაბი*ჭვარი!
-რა ჯანდაბა ხდება ,იქნებ ამიხსნა?-წელზე ხელები დაიკრიბა ღლონტმა და დამაკმაყოფილებელი პასუხის მოლოდინში უფროსს მიაჩერდა.
-ვერ ხედავ რა ხდებაა?-გეგეჭკორმა,ცივად უპასუხა და ინციდენტის ადგილისკენ დაიძრა
-ვხედავ, მაგრამ ვერ ვხვდები შენ რა შუაში ხარ?-ღლონტი,ფეხდაფეხ მიჰყვა და თავი ძლივს შეიმაგრა უეცრად შეჩერებულ და მისკენ შემობრუნებულ ლევანს, რომ არ შესჯახებოდა.
-მისმინე, ბატონო მამუკა...-მისკენ ბოროტი სახით მიიწია გეგეჭკორმა და კბილებში გამაფრთხილებელი ტობით გამოსცრა:-მე ,შენს ადგილზე ზედმეტი კითხვების დასმისგან თავს შევიკავებდი...
-რატომ?-დაიბნა ღლონტი.
-იმიტომ, რომ არც ისეთი საუბრის მოყვარული ვარ როგორადაც ვჩანვარ...
-ამის დედაც...-ღლონტმა,ტონს აუწია.-გამოჩნდი და ყველაფერი აირია...ეს ჩემი ქვეყანაა...ჩემი ქალაქია და არ მსიამოვნებს ქალაქის მერთან პირდაპირ შუბლით შესკდომა.
მიმავალი გეგეჭკორი შეჩერდა,შემოტრიალდა და წელზე დოინჯ შემორტყმული თანაშემწისჯენ ორი ნაბიჯი გადმოდგა, სახე ზიზღით დამანჭა და თვალი თვალში გაუყარა.
-ჩამოყალიბდით ბოლოს და ბოლოს ვისია ეს ქალაქი...
-რა?-ვერ მიხვდა მამუკა.
-აი,იმ მანქანას ხედავ?-ლევანმა,წითელი მერსედესისკენ გაიშვირა ხელი.-იქ, ამ ქალაქის ერთ -ერთი მფლობელის ცოლი "გატრუპეს". ხოდა ახლა დამაცდი? მივიდე და ვნახო რა ხდება თუ ვიდგეთ და ტერიტორიები მოვიზომოთ? მით უმეტეს არ გაწყობს ბატონ რაზმაძესთან შუბლით შეხეთქება...
-ჯანდაბა...-ღლონტმა ხელები უმწეოდ გაშალა და უკვე ყვითელი ლენტის იქით გასულ გამომძიებელს ფინია ძაღლივით აეკიდა.
ვარკეთილის ხიდებთან,გზიდან გადასული წითელი მერსედესი ,ბორდიულზე ამხტარიყო და ცხვირი გარე განათების ბოძისთვის მიებჯინა.მის ირგვლივ მოტრიალე უნიფორმიანი ექსპერტ-კრიმინალისტების რამოდენიმე კაციანი ჯგუფი მონდომებით იკვლევდა მანქანას და ნიშნებს აწყობდნენ.გამომძიებლის გამოჩენისთანავე გვერდით გადგნენ და უფლება მისცეს მანქანას მიახლოვებოდა.
ლილიანა რაზმაძეს, თავი საჭეზე ჩამოედო და ესე დაესრულებინა თავისი სიცოცხლე.კეფაში მოხვედრილ ტყვიას, თავში გაევლო, მანქანის წინა ,საქარე მინა გაეხვრიტა და გარეთ გასულიყო.ერთიანად სისხლში მოსვრილს თვალები ღიად დარჩენოდა,მის გაყინულ სფეროებში კი ღრმა სევდა და გულისწყვეტა ჩაბუდებულიყო ოცდა რვა წლის ასაკში დასრულებული სიცოცხლის გამო.
-ამის დედაც...-გეგეჭკორმა,ჰაერი ცხვირით შეისუნთქა და სამედიცინო ხელთათმან მორგებული მარჯვენა ხელით, ქალს, თავი საჭიდან ფრთხილად ააწევინა .უჭირდა იმის ყურება ქალი ,რომელიც სულ რაღაც რამოდენიმე საათის უკან მის მკლავებში იყო მოქცეული და ბაგეებს ხარბად უკოცნიდა,ახლა უსულო მდგომარეობაში გაყინულიყო.უკან გადაწეულ ლილიანას,თავი სავარძლის საზურგეზე გადაუვარდა...ისევ ის კაბა ეცვა,გეგეჭკორმა თითების სწრაფი მოძრაობით კაბის გულისპირი გადაუწია და მარცხენა მკერდზე დახედა თუ არა, ადგილზე გაიყინა...მისი კბილების ნაკვალევი აღარსად იყო იმ ადგილზე სადაც მანამდე მტკივნეულად ჩაასო კბილები, მკვლელს რამოდენიმე სანტიმეტრის სიგანეზე კანი ბასრპირიანი დანის ან რამე მაგდაგვარის საშუალებით აეთალა.
-შენი დედამ*ოვტყან!- ხმამაღლა წამოიძახა გაოგნებულმა გამომძიებელმა და ხელი ცივად შეუშვა.ექსპერტებისკენ შეტრიალდა და ხელიდან გაძრობილი ხელთათმანი, ერთ -ერთს მიაჩეჩა.
-რისი თქმა შეგიძლიათ გარდა იმისა რასაც საკუთარი თვალით ვხედავ?-მაღალ მამაკაცს მიუბრუნდა და თვალი თვალში გაუყარა.
-პირველადი დათვალიერებით რაც გავარკვიეთ ის არის, რომ მკვლელმა მიბჯენით ესროლა დანარჩენს კი უკვე გადასვენების მერე ექსპერტიზაზე დავადგენთ.-მამაკაცი ცოტა დაიბნა.
-ძალიან კარგი...დაველოდები ექსპერტიზის პასუხებს-ლევანმა მხრები აიჩეჩა და ტერიტორია მოათვალიერა. შენდეგ კი თანაშემწისკენ გაემართა, რომელიც მერის გვერდით იდგა და დამწუხრებული სახით მდგომს რაღაცას ესაუბრებოდა.ლევანს, ყურადღება არ მიუქცევია საბურავების წივილით მოვარდნილი ფურგონისთვის საიდანაც ჟურნალისტების არმია გადმოიშალა...დინჯი ნაბიჯებით თორნიკე რაზმაძისკენ გაემართა, რომელსაც თეთრი ხელსახოცი ძლიერად მიეჭირა ცხვირზე, საიდანაც ისევ სდიოდა სისხლი...ხელის უხეში კვრით მის გვერდით მდგარი, მერის თანაშემწე ,მერაბ სალუქვაძე მოიშორა და პირდაპირ რაზმაძეს ჩააცქერდა გაყინული თვალებით.
-მეტიც არ მინდა გავიგო,რომ ამ საქმეში სულ მცირე წვლილი შენც მიგიძღვის. სისხლს გამოგიღებ ვენებიდან.-ცხვირთან თითი, გამაფრთხილებლად დაუქნია და ზურგი ისე აქცია ხელმეორედ აფეთქებული რაზმაძისთვის ყურადღება აღარ მიუქცევია
-მამუკა...-გვერდით ადევნებულ თანაშემწეს გადახედა რომელიც ადგილზე გაიყინა-ორ საათში ,ჩემს კაბინეტში გელოდები ვრცელი მოხსენებით...
-კარგით...გასაგებია-ყრუდ ამოილაპარაკა ღლონტმა და თვალი გააყოლა როგორ დაიძრა გამომძიებლის კუთვნილი ,შავი "ლექსუსი" და სულ მალე თვალს მიეფარა.


გამომძიებელი,პირობითად ლევან გეგეჭკორი ,ოცი წლის იყო საქართველოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ,იურდიული ფაკულტეტის, ბაკალავრის დიპლომი რომ აიღო ,როგორც წარჩინებულმა სტუდენტმა და ბიძასთან გერმანიაში მაგისტრატურაზე სწავლის გასაგრძელებლად წავიდა. წლების წინ, საკუთარი სამშობლოდან გაქცეული ბატონი ქართლოსი, მყარად დამკვიდრებულიყო უცხო ქვეყანაში და საკუთარი ბიზნესიც კი წამოეწყო და არც ის ცუდად...მისი ბიზნესი ,სუფთა და კანონიერი იყო,რამოდენიმე ტყავის გადამამუშავებელი ფაბრიკა ,რომელსაც მშვენიერი შემოსავალი ჰქონდა.მაგრამ აი კანონიერი ბიზნესის პარალელურად კი რასაც საქმიანობდა და დიდი ფულის მთავარი შემოსავლის წყარო რომელიც გახლდათ... ნამდვილად ძალიან შორს იდგა კანონებისგან.ბატონი ქართლოსი და მისი ეგრედ წოდებული "ბანდა" რასაც რამოდენიმე კარგად გაწვრთნილი და ხელმარჯვე ადამიანი წარმოადგენდა.მთელი მსოფლიოს მასშტაბით,ძველი და იაშვიათი ხელოვნების ნიმუშების ქურდობით იყვნენ დაკავებული.რომელსაც შემდგომ შავ ბაზარზე,ფულით გაზულუქებულ მდიდარ კოლექციონერებზე ცეცხლის ფასად ყიდიდნენ.ხშირად შეკვეთებზეც მუშაობდნენ, რაშიც ხუთმაგ მოგებას ნახულობდნენ.ოცი წლის, აზროვნება გახსნილი,ზედმეტად მოხერხებული და რაც მთავარია პროფესიით იურისტი დისშვილის, ამ საქმეში ჩართვა დიდად არ გასჭირვებია ბატონ ქართლოსს.ლევანი იმაზე ჭკუიანი და გაქნილი გამოდგა რაც ერთი შეხედვით ჩანდა.საქმემ წინ წაიწია,ქურდობაში დახელოვნებულმა ახალგაზრდამ, ორჯერ გაზარდა შემოსავლის რაოდენობა.ქურდობის პარალელურად,მაგისტრატურაც დაამთავრა და ერთ-ერთი დიდი საქმის აღების შემდეგ კი რომელიც ტოკიოში მცხოვრები მილიარდერის სახლიდან 50 მილიონად შეფასებული ტილოს მოპარვა გახლდათ,პატარა გაუთვალისწინებელი ინციდენტის გამო ,ჯგუფი ჩავარდა...ბატონი ქართლოსი ადგილზე გარდაიცვალა, ლევანი კი დაიჭრა და მკურნალობის შემდგომ 8 წლიანი სასჯელის მოხდა მოუწია გერმანიის ციხეში, საიდანაც კარგი ყოფა ქცევის გამო დროზე ადრე გაანთავისუფლეს.ტილო გაქრა,ტილოსთან ერთად კი ის ფულიც ბაონი ქართლოსი ასე რუდუნებით რომ უფრთხილდებოდა...ციხიდან გამოსულმა გეგეჭკორმა კი მიზნად დაისახა ტილოს პოვნა და ყველა იმ ადამიანისთვის პასუხის გება ვისაც კი რაიმე სუმ მცირე ცოდვა მაინც ჰქონდათ მასთან მიმართებაში ჩადენილი.ბევრი არც უფიქრია, ჩაალაგა ჩემოდანი და თბილისს სტუმრად ეწვია...

კარგად გათენებულიყო ნუცას, რომ გაეღვიძა.მამაკაცის სურნელით გაჟღენთილი საწოლიდან, ზლაზვნით წამოდგა და სახლში გამეფებულ სიმყუდროვეს ყური დაუგდო.ბატონი ლევანი ,აშკარად ადრიანად წაბრძანებულიყო. მას კი ყველაფერი დაეთვალიერებინა თავზე საყრელად ჰქონდა დრო.პირველი რაც გააკეთა, უზარმაზარი კარადის კარი გამოაღო და საკიდზე აკურატულად დაკიდებული,ძვირადღირებულ პიჯაკებს გადახედა წარბაწევით...მოდური პერანგები,შარვლები და ფეხსაცმელი...რომელსაც დიდი რომ არ ჰქონოდა, თავადაც სიამოვნებით ჩაიცმევდა.აშკარა იყო ბატონ ლევანს, უზადო გემოვნება ჰქონდა.შემდეგ მობეზრებულმა თმა დაუდევრად შეიკრა კეფაზე და ასე ტრუსების ამარა,ფეხშიშველი ფეხების ტყაპუნით, გაემართა სამზარეულოსკენ.სასტუმრო ოთახის ზღურბლზე შეჩერებულმა, მოულოდნელობისგან წამოიკივლა და გულზე გაშლილი ხელისგული ძლიერად მიიჭირა.სავარძელში ,ყავის ფინჯნით შეიარაღებული,უცნობი გრძელთმიანი, მამაკაცი იჯდა.ფეხები, ჟურნალების მაგიდაზე შემოეწყო და მუხლებზე მოთავსებული ლეპტოპის ეკრანს წარბშეკრული მიშტერებოდა.შეკივლების ხმაზე გაოცებულმა ამოიხედა და კარში გახევებულ ქალს, ცისფერი თვალები შეანათა.შემდეგ ცალი წარბი შუბლისკენ აზიდა და ირონიული ღიმილით თავით ფეხამდე შეათვალიერა ხალვათად ჩაცმული.
-ამის დედაც..-ქვედა ტუჩზე ენის წვერი გადაიტარა,ლეპტოპი დახურა და გვერდით დადო.თან ისე რომ ქალისთვის თვალი არ მოუშორებია,ყავის ფინჯანი ტუჩებთან მიიტანა, მოსვა და გაეცინა.-მოდი,არ მოგერიდოს-გახევებულ ნუცას,ხელის დაქნევით უხმო, რომელიც ნელ -ნელა მოდიოდა აზრზე და დამნაშავის სახე მიიღო-არ მინდოდა შენი გაღვიძება...ბოდიში.
-ჯანდაბა...შენ ,ვინ ხარ?-როგორც იქნა გამოერკვა ნუცა და ღია სამზარეულოს დახლისკენ ისე გაემართა სულ ფეხებზე დაიკიდა უცხო მამაკაცის წინაშე ტრუსების ამარა რომ იდგა.
-პირობითად, ბიძაშენი-გაეცინა მამაკაცს და სავარძლიდან წამოდგა.თეთრი ტილოს პერანგი ეცვა,მუქი,დახეული ჯინსი და ფეხზე შავი კონვერსები.სამზარეულოს დახლს, მიუახლოვდა ფინჯნით ხელში და მაღალ, მბრუნავ სკამზე ჩამოჯდა.თან ყავის მზადებაში გართულ ქალს, მზერას არ აშორებდა...რომელიც ნამძინარევი სახითაც კი იმდენად ლამაზი იყო მოსაზრებას ახალ გაღვიძებულ ქალებზე ,ერთიანად ანგრევდა.
-ვლადიმერ ნაპირელი...-გაიცინა მამაკაცმა-შენთვის უბრალოდ ბიძია ვლადი!
ნუცამ, მაღალ ფინჯანში ჩაყრილ ყავას,ცხელი წყალი დაასხა,კოვზი ხმაურით მოურია, შავ სურნელოვან სითხეს და შემდეგ დახლის ზედაპირზე უდიარად დააგდო.
-სასიამოვნოაა-მამაკაცის წინ იდაყვებით დაეყრდნო და თვალი თვალში უტეხად გაუყარა- მამიკოს, სულ ასეთი სიმპათიური ძმაკაცები ჰყავს?
-არაა-ცხვირი სასაცილოდ აიბზუა ვლადმა-შეგიძლია თმისამაგრი მათხოვოო?-პასუხს არც დალოდებია ისე გასწია ხელი, ქალის კეფაზე დამაგრებული თმისკენ და რეზინი მოხსნა.გრძელი თმა, წამში ჩამოიშალა და ქალის ნაქანდაკებ მხრებზე დაეფინა.მამაკაცმა კი ორაზროვნად გაიღიმა და თავად შეიკრა გრძელი თმა.
-აქ ცხოვრებას დიდხანს აპირებ?-მამაკაცს,სახეზე სერიოზული გამომეტყველება გადაეკრა და ნუცას ,წამით მოეჩვენა რომ მისი თვალები ზედმეტად ბოროტადაც კი აციმციმდნენ.არ დაბნეულა...ირონიულად გაიღიმა და ნერვების მომშლელად ხმაურიანად მოსვა ყავა.
-გააჩნია ამის სურვილი რამდენ ხანს მექნება ....
-მამიკოს, არც იმდენად კარგი ხასიათი აქვს და დიდი მოთმინებითაც არ გამოირჩევა-ვლადმა ,ნიშნისმოგებით გაიცინა.
-არც მე ვარ უფრთო ანგელოზი-ხმას შეთქმულივით დაუწია გოგომ და თვალი ჩაუკრა-თან გამიგია :-ისე არ წვიმს, როგორც ქუხსო
მამაკაცი, ცოტა ხანს თვალმოუშორებლად უყურებდა შემდეგ კი სერიოზულ სახეზე, ღიმილი ყურებამდე გადაეკრა და აღფრთოვანებულმა წამოიძახა:
-ჯანდაბა...მომწონხარ-ხმამაღლა გაიცინა და ხელისგული, მაგიდის ზედაპირზე რამოდენიმეჯერ დაარტყა-ძალიან მომწონხარ...ამის დედაც!
-მშვენიერია "ბიძიკო ვლად"-გაიცინა ნუცამ-მიხარია ასე კარგად რომ გავუგეთ ერთმანეთს...ახლა კი თქვენის ნებართვით დაგტოვებთ...გასასვლელი ვარ-ჰაეროვანი კოცნა გაუგზავნა გაღიმებულ მამაკაცს და ყავის ფინჯნით შეიარაღებული პანტერასავით, მოქნილი მოძრაობით გაემართა საძინებლისკენ.


ნუცა გეგეჭკორი ,ორი წლის იყო მისი მშობლები ლევანი და ია ინგოროყვა დიდი კამათის და აყალმაყალის მერე ,როგორც იქნა ერთმანეთს რომ დაშორდნენ.იამ ინგლისიდან, იტალიაში გაინავარდა, პატარა ნუცა კი თბილისში მცხოვრებ დედას ქალბატონ მირანდა ინგოროყვას, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით მიუგდო. იტალიაში ჩასულმა, მალევე გამოძებნა,თავისთვის შესაფერისი იტალიელი არმანდო ჯუზეპი ,რომლისთვის იას თავბრუს დასახვევადაც ბევრი არ უწვალია...კარგად იცოდა თავისი შეუდარებელი სილამაზის ფასი და ბატონ არმანდოსაც ნათლად დაანახვა.მალევე იქორწინეს და გოგონაც შეეძინათ ,მილა ჯუზეპი.თორმეტი წლის ხდებოდა ნუცა ,ქალბატონმა"დედამ" მისი არსებობაც რომ გაიხსენა და მირანდას დიდი წინააღმდეგობის მიუხედავად მაინც გადაწყვიტა გოგონას თავისთან წაყვანა.ნუცას, ეს გადაწყვეტილება დიდად არ გაჰხარებია მაგრამ წინააღმდეგობის გაწევასაც აზრი აღარ ჰქონდა და ასე აღმოჩნდა რომში, სადაც მუდამ კოპებშეკრული მამინაცვალი და თავისზე ოთხი წლით უმცროსი, თავნება და განებივრებული და ელოდნენ.სწავლაზე ,სიგიჟემდე შეყვარებული არასდროს ყოფილა მაგრამ მირანდას დიდი რიდი ჰქონდა და ასე თუ ისე რაღაცას მაინც სწავლობდა.იქ კი საერთოდ აუშვა ხელი სწავლას,ზედმეტად უკომპლექსო და თავხედი გახდა.ქალბატონი ია,კოლეჯიდან კოლეჯში დაატარებდა რადგან მისი ერთადგილზე გაჩერების მაქსიმუმს სამი თვე წარმოადგენდა.შემდეგ კი ცუდი ყოფაქცევის გამო რიცხავდნენ.მთელი ამ დროის განმავლობაში ,მამას ერთხელაც არ მოუკითხია შვილი.მამინაცვალი კი არც იმდენად მოსიყვარულე და თბილი გამოდგა.დედას, ერჩია ქმართან ჰქონოდა კარგი დამოკიდებულება ვიდრე თავგასულ შვილთან .ამიტომ მის განცხადებას საქართველოში დაბრუნების შესახებ სიხარულითაც კი შეხვდა და შვილისთვის სასწრაფოდ შეიძინა თბილიშში დასაბრუნებელი ბილეთი.მირანდა, ხელგაშლილი დახვდა შვილივით გამოზრდილ ნუციკოს და გულში თბილად ჩაიხუტა.
ნაცნობი გარემო,ძველი მეგობრები,თბილი ოჯახი და მოსიყვარულე ბებია...რომელმაც შეაძლებინა ნუცას და ნორმალურ,მოწესრიგებულ, ცხოვრებას დაუბრუნდა.დაამთავრა უნივერსიტეტი და მისი ბობოქარი ბუნებაც, დროებით დამშვიდდა.თუმცა მშობლებისადმი გულში ჩარჩენილ წყენას ვერაფერი მოუხერხა..ვერ აპატია , ვერც საკუთარ თავზე და კეთილდღეობაზე შეყვარებულ დედას და ვერც უპასუხისმგებლო მამას.ახალი ამბავი ლევან გეგეჭკორის, თბილისში გადმოყვანის თაობაზე ნამდვილად დაასხამდა წყალს მისი შურისძიების მრავალწლიან გეგმაზე.თუმცა ადგილზე მისულს,უპასუხისმგებლო მამის მაგივრად მასზე საკმაოდ ახალგაზრდა და მის სახელს და გვარს ამოფარებული ზედმეტად სიმპათიური მამაკაცი დახვდა.შურისძიების გეგმა თავზე ხუზულასავით დაენგრა და სიმწრით ალბათ ტირილსაც კი დაიწყებდა ,მის პატარა თავში ახალ იდეას რომ არ გაებრწყინა გვირაბის ბოლოს გამოჩენილი სინათლესავით...რატომაც არა ნუციკოო?! შესძახა საკუთარ თავს და თავადვე მოიწონა თავისი იდეა.მერე რაა, თუ ახლანდელი ლევან გეგეჭკორი მამამისი არ იყო?...სამაგიეროდ იყო კაცი, ბუნდოვანი წარსულით და არც იმდენად სუფთა ისტორიით ნუცას შეცოდებ რომ დაემსახურებინა..
ახლა კი ამ გეგმით ნასიამოვნები,საკუთარი სამიზნის ძალით მითვისებულ საძინებელში ,ნამიან სხეულზე ,ტანისამოს ირგებდა მოსიყვარულე და მის ცხოვრებაში ერთადერთი ნათელი წერტილის ,ქალბატონი მირანდას მოსანახულებლად რომ წასულიყო...რომელმაც იცოდა რომ მისი საამაყო შვილიშვილი სამსახურიდან ორკვირიან მივლინებაში იმყოფებოდა.


გამომძიებელი,გვიანობამდე იჯდა კაბინეტში და საქმის მასალებს გულისყურით ეცნობოდა.მამუკა ღლონტმა კაბინეტის კარი უკითხავად რომ შენოაღო და მის წინ მაგიდაზე ,მწვანე საქაღალდეში ჩაწყობილი ექსპერტიზის პასუხები ხმაურით დადო .ლევანმა, საქაღალდე გადაშალა და რამოდენიმე წამის განმავლობაში უხმოდ ათვალიერებდა. შემდეგ კი მაგიდასთან გაუნძრევლად მდგარ თანაშემწეს ამოხედა და წარბები შეკრა.
-რა მოხდა?
-არ მეტყვით, თქვენსა და მერს შირის რა ხდებაა?-ღლონტი, დაუკითხავად დაჯდა სკამზე და უფროსს ეჭვნარევი მზერა გაუსწორა.
-რაღაც აღსარების ხადიათზე არ ვარ-ლევანმა,საქაღალდე დახურა და ცნობისმოყვარე თანაშემწე მზერით გაბურღა.
-ის ფაქტი...ჯანდაბა,რაც დილით მოხდა...-ღლონტმა,ნერვიულად გადაისვა თავზე ხელი.
-ის ფაქტი,ამტკიცებს რომ ბატონი მერი უკონტროლო ნაბიჭ*ვარია!-მხრები აიჩეჩა ლევანმა.
-შენ გადანაშაულებს-მორიდებით ამოილაპარაკა მამუკამ.
-თუ დროულად არ გამოვიძიებთ,შენც დაგადანაშაულებს-ლევანმა,სიგარეტს მოუკიდა და სავარძელზე ნახევარი ტანით გადაწვა.
-ამის დედაც...
-საქმეზე ილაპარაკეთ ბატონო მამუკა-ცივად შეაწყვეტინა ლევანმა.
-ჯანდაბა...ეჭვი მაქვს ეს საქმე შეგვიწირავს..-ამოიოხრა ღლონტმა-ცხრა მთელი ორი კალიბრი,კეფაზე მიბჯენით,მკვლელს იცნობდა,რადგან მანქანაში ბრძოლის კვალი არ ჩანს.მკვლელი ზედმეტად ჭკუიანია...არანაირი ანაბეჭდები,გვამის გარეგანი დათვალიერებისას მისი მარჯვენა ძუძუს თავზე ,დაახლოებით სამი,ოთხი სანტიმეტრის კანია ბასრპირიანი იარაღით ათლილი.რაც გაურკვეველია...რა ჯანდაბად უნდო იმ მანიაკს...აშკარაა გარდაცვალების მერე ააჭრა.კვეთისას კი გაირკვა რომ ქალბატონი ლილიანა რაზმაძე ორი თვის ფეხმძიმე გახლდათ.
-რა?-ლევანი,გველნაკბენივით გასწორდა სავარძელში და წამში შეეცვალა გამომეტყველება,გაფითრდა და ერთიანად მოხეთქილმა სიმწარემ ყელში ნაღვლის გემო დაუტოვა.
-დიახ ,სამწუხაროდ.-სინანულით ამოილაპარაკა ღლონტმა და თან გამომძიებლის სახეცვლილებას ისე აკვირდებოდა ,თითქოს რენდგენში ატარებსო.-ტერიტორიაზე საპატრულო პოლიციის ორი კამერაა დამონტაჟებული,ჩანაწერი გამოთხოვილია და ხვალ დილით მოგვაწვდიან.
-ძალიან კარგი...-ლევანმა,როგორც იქნა მოახერხა თავის ხელში აყვანა და იმ წამს მაგიდის ზედაპირზე, ვიბრაციისგან აზუზუნებულ საკუთარ ტელეფონს გადახედა.ეკრანზე მისი მეგობარი ბარმენის,გოგა ხოშტარიას ნომერი ციმციმებდა.თითებს შორის შერჩენილი, სანახევროდ ჩამწვარი სიგარეტის ღერი, საფერფლეზე დაასრისა და ტელეფონს დასწვდა.მასზე ინტერესით მიჩერებულ ღლონტს კი გადახედა და უთხრა:
-თავისუფალი ხარ მამუკა...
-კარგით-მამუკა,სკამიდან წამოდგა და ოთახი დინჯი ნაბიჯებით დატოვა.ლევანი კი აზუზუნებულ მობილურს მიუბრუნდა და სენსორზე სწრაფად გადაუსვა თითი.
-ხო ,გოგა...
-შენ, მართლა მაგრად შეიჭერი გამომძიებლის როლში... ხომ იცი...-გაიცინა გოგამ.
-რა ხდება?
-ბარში მოგიწევს მოსვლა-გოგას კვლავ გაეცინა.
-რა ხდება?-ჯიუტად ჩაეკითხა ლევანი და მაჯაზე მორგებულ საათს დახედა.საღამოს რვა საათი შესრულებულიყო.
-მოდი და გაიგებ-გაიცინა გოგამ და პირველმა გათიშა ტელეფონი.


ბარში,ჩვეული სიმშვიდე გამეფებულიყო.შემოსულ კლიენტებს რამოდენიმე მაგიდა დაეკავებინათ და ნელ- ნელა წრუპავდნენ ალკოჰოლიან სასმელს, თან ერთმანეთში საუბრით გაჰყავდათ დრო.ლევანმა,დარბაზი სწრაფად გადაჭრა და დახლზე ორივე იდაყვით დაყრდნობილ მეგობარს ინტერესით სავსე თვალები შეანათა.
-რა ჯანდაბა მოხდა?-წელში გასწორებულ ხოშტარიას ხელი ჩამოართვა და ის იყო სკამზე დაჯდომას აპირებდა
გოგამ თავით ,მოშორებით მდგარი მაგიდისკენ რომ ანიშნა .
-პრობლემა გვაქვს..-ლევანმა ,მისი მითითებული ადგილისკენ გაიხედა და იგრძნო როგორა აასხა სისხლმა ტვინში.კუთხის მაგიდასთან ლადოსა და ლაშას გვერდით ,ნუცა წამოსკუპებულიყო და სამივე საკმაოზე მეტად ნასმები ხმამაღალი ხარხარით იკლებდნენ დარბაზს.
-რატომ დაალევინე?-მეგობარს შეუბღვირა გეგეჭკორმა.
-მე რა დავალევინე ტო...იმათ მოსთხოვე პასუხი...დალიეს,მოწოეს...და ჯანდაბა..-წამოიძახა გოგამ, დახლს სწრაფად შემოუარა და სამეულისკენ მიმავალ, სიბრაზისგან ზამბარასავით დაჭიმულ გეგეჭკორს გაეკიდა.
-რა ჯანდაბას აკეთებთ?-თავზე წამოადგათ ლევანი გაღიმებულ მეგობრებს და კბილებს შორის სიმწრით გამოსცრა.ნუცას ,პირთან მიტანილი არყის ჭიქა აართვა და მაგიდაზე დააბრუნა.-სულ გამოს*ირდით?
-რაიყო ა?-გაიკრიჭა ზედმეტად ნასვამი ლაშა და ნუცას გამომწვევი სახით მიუბრუნდა:-მოვიდა "მამიკოო"? აღარ სვამ ნუციი?!
-აუუუ...-გადაიკისკისა ნუცამ და თავზე წამომდგარ მამაკაცს, სასმლისგან აციმციმებული თვალებით ახედა.
-რა,რაიყო ბიჭო?-სიბრაზისგან ალეწილი ლევანი,მზერას არ აშორებდა ლაშას.-მთვრალი ქალის ძიძობაღა მაკლდა...
-დაიკიდე ტო....-ხელი აიქნია სიცილით ლაშამ-და ვაბშე ,რამდენ ხანს უნდა გეჯდეს სახლშიი?! გაჟ*იმე? დროა დაახვევინო...
-ბიჭო, შენ ხომ არ გაუბერე?-გეგეჭკორმა მისკენ გაიწია ,მაგრამ გოგას მკლავში ჩაფრენილმა ხელმა არ გაუშვა.
-შეეშვი,ძმობას გაფიცებ ნასვამია-გოგამ,მოშორებით გასწია მეგობარი და პარალელურად ნუცას,სკამიდან წამოდგომაში დაეხმარა.
გაცოფებულმა გეგეჭკორმა, ხმაურით შეისუნთქა ჰაერი და ისედაც დაძაბული დღეს დამატებული, ამ წუთს მოგვრილი მრისხანების შეკავებას შეეცადა.გარეთ გამოღწევას ჯიუტად რომ ცდილობდა და სახე არეულ ნუცას, მკლავში ჩაავლო ხელი.უკვე გასვლას აპირებდა,უკნიდან ლაშას დამცინავი ხმა რომ მოესმა.
-რა ნასვამი ტოო?!ძმობას გაფიცებთ ბიჭებო ,ტყუილს ვამბობ? ამ ბო*ზს იავნად ეტყობა სახეზე, ერთი სული რომ აქვს როდის დაგახტება სი*რზე!
-შენი დედა მ****ან!!-ლევანმა, ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და ნუცას, ცივად გაუშვა ხელი.ვეღარ შეძლო გარეთ გამოხეთქილი სიბრაზის შეჩერება,შემოტრიალდა, ლაშას საყელოში ,ორივე ხელით ძლიერად ჩააფრინადა ...სკამიდან წამოსწია და თავი მთელი სიძლიერით ხეთქა სახეში.
ლაშა,უკან გადაქანდა,სკამზე დაეცა და სკამთან ერთად გადაყირავდა.ლადო კი გაცოფებულ მეგობარს სწვდა და ხელის კვრით უკან მიაგდო.
-სულ გადაირიე ტო?
-გადავირიეე?!ხოო...ამის დედაც...გადავირიე!ქალი, როდესაც ჩემს გვერდით არის ...სულ ცირკის პუტ*ანკაც რომ იყოს..მე თუ პატივს მცემთ,ტრ*აკი უნდა დააყენოთ და ხმა არც ერთმა არ ამოიღოთ!
-ლევან...- მკლავში ჩააფრინდა ლადო
-ხელი გამიშვი!!-ლევანმა,ხელი უხეშად აუკრა და დარეტიანებულ ლაშას გადახედა ,რომელიც იატაკზე წამომჯდარიყო და ორივე ხელი სახეზე აეფარებინა.-შენ,მერე დაგელაპარაკები!-ლადოს, ცხვირთან თითი მუქარით დაუქნია და დაბნეულ ნუცას, უხეშად ჩააფრინდა მკლავში.ისე გაიყვანა ბარიდან თითქოს ადამიანს კი არა ცარიელ ტომარას მიათრევდა.მანქანის წინა კარი გამოაღო და შიგნით,თითქმის შეტენა.
-ხმა არ ამოიღო, თორემ მიგახრჩობ!-მუქარით გამოსცრა კბილებში და კარი ხმაურით მიუკეტა.

სახლამდე არცერთს არ ამოუღიათ ხმა..სადარბაზოსთან შეაჩერა მანქანა და გადმოსვლაში დაეხმარა,შემდეგ მხარში ამოუდგა და წვრილ წელზე, ძლიერად მოხვია ხელი.ასე აიყვანა წონასწორობა დარღვეული მეექვსე სართულამდე და ლიფტიდან გამოსულმა კედელზე ააკრა,თავად კი გასაღების აცმა ამოიღო და საკეტში მორგებას შეეცადა.ისეთი გამწარებული იყო, კანში ვეღარ ეტეოდა...მთელი დღის სტრესის მერე...მეგობრის ასეთმა უაზრო გამოხტომამ,რამაც მასზე ხელის აწევა აიძულა...საერთოდ დაანგრია...ვერასდროს იტანდა ქალის შეურაწყოფას...განსაკუთრებით კი იმ მეგობრებისგან რომლებსაც საკუთარი თავივით ენდობოდა.ნუცაც წყნარად იდგა...წინ და უკან ქანაობდა და თან ამღვრეულ მზერას არ აშორებდა მამაკცს...რომელიც ახლა უფრო ზედმეტად ესიმპათიურებიდა და ეს ყველაფერი, ალბათ მის ვენებში მოჩუხჩუხე ალკოჰოლის დამსახურება გახლდათ.
-ღმერთო რა სიმპათიური ხაარ...-გაიკრიჭა და გადაქანდა...თუმცა მოასწრო ლევანმა მისი დაჭერა.
-ლოთიღა მაკლდა-სახე დამანჭა გეგეჭკორმა და სახლის კარი ფართოდ შეხსნა.
-ნუ გაატრაკეე..-მთვრალი მზერა შეანათა ქალმა და გაიცინა-ჯანდაბა...მაგარი ტუჩები გაქვს,სიამოვნებით გიკბენდი.
-მეც ვიცი რასაც გიზამდი სიამოვნებით,მაგრამ გალორწყილი მთვრალი ხარ!
-მისტერ ინტრიგაა...-ტაში შემოჰკრა სიცილით ქალმა და თამამი ნაბიჯით ,შეაბიჯა ჰოლში თუმცა სიმთვრალემ მაინც თავისი ქნა..კარგად წაიღო და ალბათ ისევ ლევანი რომ არა ცხვირით დეცემოდა იატაკზე.წელზე, ძლიერად შემოხვია მკლავი და ცალი გვერდით მიიხუტა...კარი დახურა და გასაღებების აცმა იქვე მიაგდო,შემდეგ კი ქალს ზემოდან დახედა.რომლის სხეულში ადუღებულ ალკოჰოლსაც უკვე ტვიანამდე მიეღწია,თვალს არ აშორებდა ზემოდან დაჩერებულ მამაკაცს,შემდეგ გაუაზრებლად მოხვია კისერზე ორივე ხელი...ფეხის წვერებზე აიწია და ისე მოურიდებლად დაეტაკა ტუჩებზე ,ლევანი ადგილზე გაიყინა.ფილტვებში შეგუბებული ჰაერის გამოსატუმბად დაღებულ პირში,ქალის მოქნილი ენა ურცხვად შეუძვრა და კოცნა უფრო მომთხოვნი და ვნებიანი გახადა.თავადაც ვერ მიხვდა ისე ჩააფრინდა გამოყვანილ თეძოებზე ძლიერი თითებით და ხელში ატაცებული,ზურგით ისე მიახეთქა ჰოლში მდგარ კარადაზე.რასაც ქალის ხმამაღალი ოხვრა მოჰყვა და მისი გრძელი ფეხები ,მჭიდროდ შემოეხვივნენ წელზე.გეგეჭკორის თითები,თეძოებიდან თხელი მაისურის ქვეშ,შიშველი მკერდისკენ გასრიალდნენ და ხელისგულებში მოიმწყვრდიეს ქალის სავსე მკერდი.კოცნაზე კი კოცნითვე უპასუხა და იმდენად მოწყურებული და იმდენად გაცხოველებული ეწაფებიდა მის გემრიელ ბაგეებს, მკერდში აფართხალებული გული კისერში მოსწოლოდა...ვენებში სისხლი ადუღებულიყო და მთელ სხეულს უწვავდა...მოზღვავებული ვნება...აზროვნების უნარს უკარგავდა და ალბათ დაწყებულ საქმეს ბოლომდეც მიიყვანდა, რომ არა ქალის ხმამაღალი კვნესა.რამაც წამში მოიყვანა აზრზე და მის გემრიელ ბაგეებს, გულისწყვეტით მოშორდა..იატაკზე ფრთხილად ჩამოსვა, ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია და უკმაყოფილო სახით მდგარს ღიმილით გახედა.
-მორჩი ცანცარს!შენი ძილის დროა...
-რაიყოო?! მართლა გეი ხარ?-სინწრით გაეცინა ვნებისგან არეულ ნუცას..
-არა,შენ ხარ ზედმეტად მთვრალი!-სიცილითვე უპასუხა მამაკაცმა და ნერვიულად ათრთოლებული ხელის თითები, დაბალ წვერზდ ჩამოისვა.-რომ გამოფხიზლდები,თუ ისევ ამ ჭკუაზე იქნები მაშინ განახებ გეი ვარ თუ არა...
-იდიოტო!-ცხვირი აიბზუა ნუცამ და ფეხარეული გაემართა საძინებლისკენ შიგნით შესულმა კი კარი ,ისეთი სიძლიერით მოიჯახუნა მთელს სახლში ფანჯრებმა ზრიალი დაიწყეს.
-ამის დედაც!-ამოიოხრა გეგეჭკორმა-გიჟია!
დაასკვნა და სამზარეულოსკენ გაემართა წყლის დასალევად.
ვლადი ,მის წინ სავარძელში მჯდარ ლაშა ქორიძეს, მზერით ბურღავდა და თან თითებს შორის მოქცეულ სიგარეტის ღერს ნერვიულად სრესდა.ლაშას, ქვედა ტუჩი შესამჩნევად შეშუპებოდა და ცხვირზე მუქი სილურჯეც დამჩნეოდა.
-ეგრე ნუ მიყურებ ძმობას გაფიცებ-ვერ გაუძლო მეგობრის მზერას ქორიძემ და შეუღრინა.
-როგორ გიყურებ?-სიგარეტს მოუკიდა ვლადმა და თვალები დააწვრილა.
-ისე, თითქოს მე ვიყო რამეში დამნაშავე...
-ფაქტი სახეზე გაქვს ძმაო...
-ამის დედაც...სულ გამო*სირდა ამ ბოლო დროს...ეგ კი არა, თავი მართლა გამომძიებელი გეგეჭკორი ჰგონია და ვაბშე დაავიწყდა რა ჯანდაბისთვის ჩამოვედით ამ წყეულ ქალაქში...ახლა კი ის ძუკ*ნაც აიკიდა...
-მიგდებული საყვარელივით ბაზრობ...-გაეცინა ვლადს.
-რა სასაცილოა...იმ ბო*ზქალას გამო ჩემმა ძმაკაცმა, ჩემზე ხელი ასწია და რაზე ტოო? სიმართლე რომ ვუთხარიი? არ ეტყობა რა ჩიტიც ბრძანდება ქალბატონიი? ვაბშე უცხო ტიპს ჩაუსახლდა სახლში და რა უნდა მისგან თუ არა სი*რი?
-და რას ელოდებოდი რომ გააკეთებდა?
-ამის დედაც... კიდე ვაჩეს ამართლებ ტოო? ვერ ხედაავ?-ხელით სახისკენ მიანიშნა-დამარტყა! ვაჩე ლომიძემ, მე,ბავშვობის ძმაკაცს ვიღაც ბო*ზის გამო დამარტყა რომლისთვისაც არაფერი დაგვიძალებია ძმაო...თავად დაჯდა დასალევად...რას უზის სახლში ვერ მოიშორებს?
-შენ მართლა შიგ ხომ არ გაქვს? და რა გგონია თუ მართლა ესეთია რასაც შენ იმ გოგოზე ბაზრობ ასე ადვილად წავა? რაა ფულს გადაუხდის და ვსიო? კარგად იყავი ბატონო ლომიძე, შეგარგოს მამაჩემის სახელი და გვარი და პახოდუ თანამდებობაოო? ეგეც რომ არა ძმაო ,ვერ გაიგეე? ლილიანა მოკლეს და ისედაც გაბრაზებულს შენც დაუმატე რა გინდოდა ხომ გადიოდა?
-დედას შ***ცი...რადგან ის ძუ*კნა გატრუპეს ჩემზე უნდა ამოეყარა ჯავრიი? დიდი ამბავი ერთით ნაკლები ბო*ზი დაამძიმებს დედამიწას...
-აზრზე ხარ რას ბაზროობ?!-გაბრაზებულმა ვლადმა სიგარეტის ღერი, უდიერად დაასრისა საფერფლეზე და მეგობარს თვალი თვალში გაუყარა...-პასტაიანად ეგეთი სტრანი როჟა რომ იყავი ძმაო და ხარ მაგიტო მოგხვდა სიფთშიც...რასქვია დიდი ამბავი?! არ იცოდი ვინ იყო ის ქალი ლომიძისთვის?
-ნუ გაატრაკე-სახე ზიზღით დამანჭა ქორიძემ-ვინ იყო? ვინ და ერთი რიგითი ნაშა ომელმაც სხვებთან შედარებით აქეთ დაადო ძმაო ,როცა გასროკეს და მის ნაპარნიკთან ერთად ფულიანად მოხია...50 მილიონი სი*რო...ფეხებზე არ ეკიდა მაგ შენს ლილიანას, ლომიძე დაიბრიდებოდა თუ ციხეში იჯდებოდა დარჩენილი ცხოვრება? საქმე გაკეთებული იყო...მაყუთი ნაშოვნი, მოხისე და ისე შერჩათ ყველაფერი როგორც დაგიბარებია.და ეს სი*რი ამ დროს რას აკეთებს? გამომძიებლობანას თამაშობს სადღაც ტრა*კში და ის საქმე, რისთვისაც რეალურად ვართ აქ ძმაო დაიკიდა...ამის დედაც ,შენ თუ გკიდია მე არ ძმაო, იქ ჩემი წილი მაყუთიც იყო და ახლა მე აქ ამ დამყაყებულ ქვეყანაში კი არ უნდა ვიჯდე ...ბორა ბირაზე უნდა ვგრიალებდე...ამის დედაც...
-და რას აპირებ?-გრძელ თმაზე ხელი ნერვიულად გადაისვა ვლადმა-მიხვალ და პასუხს მოსთხოვ იმის გამო, რომ დაგარტყა?
-სი*რზე მამენტ ძმისგან დარტყმას ერთხელ კი არა ასჯერ ავიტან ძმაოო...რომ დასჭირდეს თავსაც დავიბრედავ..მაგრამ ვაბშე არ მეკუთვნოდა გესმის? საქმის გარჩევას არ დავუწყებ ...ეგეთი დონის არ ვარ ,მივალ და პროსტა გვარიანად შევანჯღრევ, იმ ტვინიდან ის გამოუსადეგარი აზრები რომ გამოვუბერტყო...იმ ძუკ*ნას კი თქვენ თუ ვერ ელევით ძმაო ,მე მივხედავ...
-არ გინდა ლაშა...
-მინდა...მინდა, რადგან პირდაპირი მოვალეობაა ჩემ დაბნეულ მეგობარს დავეხმარო.ქალები დაილიაა? წავა და ერთ საათში თუ მოინდომა ხუთს ააგდებს ძმაო...თუ არ ჟიმ*ავს არც არაფერშია გამოსადეგარი პირიქით პრობლემებს ქმნის...
-ლაშა-გამაფრთხილებლად ამოილაპარაკა ვლადმა, მაგრამ ქორიძეს, მისთვის ყურადღება აღარ მიუქცევია ისე დატოვა სახლი.

მთავარი გამომძიებელი ლევან გეგეჭკორი,პროკურორი ,გარსევან ფიფია და გამომძიებლის თანაშემწე ,მამუკა ღლონტი.თვალმოუშორებლად მისჩერებოდნენ მოზრდილ მონიტორს ,რომელზეც საპატრულო პოლიციის სათვალთვალო კამერებიდან ამოღებული ჩანაწერი გადიოდა.წითელი მერსედესი, ნორმალური სვლით მიიწევდა კახეთის გზატკეცილზე,უცებ გზიდან გადავიდა,ბორდიულზე ახტა და გარე განათების ბოძს მიაბჯინა ცხვირი.
-ბარდიულზე ავარდნილმა დაატორმუზა, რადგან შეჯახება არ ყოფილა რაზეც მანქანის მდგომარეობაც გვაჩვენებს.უბრალოდ განაკაწრი აქვს...-კადრი გააჩერა ღლონტმა და მამაკაცებს გადახედა.
-საქმე იმაშია ,რომ მანქანა ისეთ მდგომარეობაშია შეჩერებული არ ჩანს შიგნით ქალბატონი რაზმაძის გარდა იჯდა თუ არა ვინმე.-სიგარეტს მოუკიდა ლევანმა და განაგრძო-მკვლელობა ნამდვილად მანქანაში მოხდა, რადგან წინა საქარე მინაც ზუსტად იმ ტყვიით არის დაზიანებული რამაც ქალბატონის სიცოცხლე იმსხვერპლა...მაგრამ ჩნდება მეორე კითხვა :სად ჯანდაბაში წავიდა მკვლელი? კადრი ამოჭრილი არ ჩანს...ჩვეულებრივად გრძელდება და მანქანიდანაც არავინ გადმოსულა.თუ მანამდე მოხდა მკვლელობა სანამ მანქანა,ამ კამერებთან გაივლიდა...რანაირად მართავდა მკვდარი ქალი საჭეს? და თუ საერთოდაც სხვაგან მოკლეს და მწრე
ჩასვეს მანქანაში...ფაქტია ,რომ საჭესთან მართვის დროს ქალბატონი რაზმაძე ზის...ცოცხალია და საკმაოზე ნელა მართავს საჭეს...იგივე პასუხ გაუცემელი კითხვა :სად წავიდა მკვლელი?
-ჯანდაბა...-ამოიოხრა ოროკურორმა და ისევ კადრს მიაჩერდა.
-აორთქლდა?-
-იქნებ თავად მოიკლა თავიი?-ღლონტმა,წამოაყრანტალა უცებ.
-დავუშვათ, თავად მოიკლა თავი-სიგარეტის კვამლი ღრმად შეისუნთქა გეგეჭკირმა და პირიდან სწორ ზოლად გამოუშვა-ჯერ ფიზიკურად წარმოუდგენელია კეფაზე, საკუთარი ხელით იარაღის მიბჯენა და მეორე სად წავიდა მაშინ მკვლელობის იარაღი?-გეგეჭკორმა, ხელები თეატრალურად გაშალა.-მანქანა, ხელახლა უნდა დავათვალიერო...რატომღაც მგონია რომ საერთოდაც ჩანაწერთან გვაქვს რაღაც ხარვეზი...მკვლელი ზედმეტად გამოცდილი და ჭკუიანია...-ფეხზე წამოდგა ლევანი და თანაშემწეს გადა -საჯარიმოზე მივდივარ მანქანის ხელახლა დასათვალიერებლად.
-კარგით ,წამოვიდე?-ფეხზე ცოცხლად წამოხტა მამუკა და უკვე კარში გასულ უფროს გაედევნა.ლევანმა ,სწრაფი ნაბიჯით გადაჭრა ვრცელი ჰოლი და უკვე განყოფილების კიბეებზე ჩადიოდა მისი მობილური რომ აწკრიალდა და ეკრანზე უცნობი ნომერი დაიწერა.მანქანის კარი გახსნა და საჭესთან მოთავსებულმა უპასუხა.შემდეგ კი აპარატი მხარსა და ლოყას შორის მოიქცია და დაელოდა როდის ჩაჯდებოდა უკან მომავალი ღლონტი მანქანაში.
-გისმენთ!
-უნდა შევხვდეთ-გაისმა მამაკაცის,ნაცნობი ბოხი ბარიტონი.ლევანი ერთიანად დაიძაბა, მაგრამ თავის გაკონტროლება შეძლო და იმ წამს ჩამჯდარ თანაშემწეს გადახედა, რომელმაც ღვედი შეიკრა.გეგეჭკორმა, ძრავი ჩართო და მანქანა ადგილიდან დაძრა.
-ახლა არ მცალია...
-შუადღის სამზე...მთაწმინდის ასასვლელთან დაგელოდები.-მიახალა მამაკაცმა და პასუხს არც დალოდებია ისე გაუთიშა.გაბრაზებულმა გეგეჭკორმა, ტელეფონი სავარძლებს შირის სათავსოში ჩააგდო და მანქანა ცენტრალურ გზაზე გაიყვანა.
- რას ფიქრობ, რა ხდება?-მანქანაში დასადგურებული სიჩუმე ღლონტმა დაარღვია.
-ან კამერები იტყუებიან ,ან მკვლელი..-მოკლედ მოუჭრა გეგეჭკორმა და აგრძნობინა თანაშემწეს მანქანის კიდევ ერთხელ დათვალიერებამდე დასკვნების გამოტანას არ ვჩქარობო.
პოლიციის კუთვნილ, საჯარიმო ავტოსადგომზე რამოდენიმე დამტვრეული და ჩამორთმეული მანქანა დაეყენებინათ.მათ შორის კი დედოფალივით იწონებდა თავს ლილიანა რაზმაძის კუთვნილი, წითელი CLS-ი .შლაგბაუმთან დადგმული ჯიხურის ფანჯრიდან, ნახევარი ტანით გადმოიხარა დაცვის პოლიციის ფორმიანი მამაკაცი და სტუმრების ვინაობის გარკვევის შემდეგ საშუალება მისცა მათ მანქანას ეზოში შესულიყო.ლევანმა ,მოშორებით გააჩერა მანქანა და დინჯი ნაბიჯებით გაემართა მერსედესისკე ,რომლის კარიც ღია იყო.ოთხივე კარი გამოაღო და ერთი ნაბიჯით მოშორებული ინტერესიანი მზერით დააკვირად სალონს ,რომელშიც ჯერ ისევ ტრიალებდა ლილიანა რაზმაძის, ძვირფასი სუნამოს სურნელი.მძღოლის სავარძელი სისხლს დაესვარა, ჩამტვრეულ საქარე მინაზე კი ერთმანეთში არეული ,სისხლის და ტვიბის მასა გულისამრევად შეხმობოდა.მის გვერდით მდგარი ღლონტი, ინტერესით აკვირდებოდა უფროსს, რომელიც მცირე დაკვირვების მერე მანქანას მიუახლოვდა და მძღოლის სავარძლის უკან დაჯდა.
-მკვლელი აქ იჯდა..-ამოხედა მიახლოვებულ თანაშემწეს და სავარძელს დააკვირდა-კეფაში მოხვედრილი ტყვიის რადიუსი ზუსტია... ანუ გვერდით სავარძელზე რომ მჯდარიყო ტყვია, შედარებით გადახრილი იქნებოდა ანუ აქ სულ რაღაც მილიმეტრებზეა ლაპარაკი,ისროლა და შემდეგ გადმოვიდა...-უკან შეტრიალდა და მგზავრის სავარძლის საზურგე, ხელით შეამოწმა,ძლიერად მიაწვა,შემდეგ კი მანქანიდან გადმოვიდა და საზურგეს ჩააფრინდა...-ან ისროლა,მაგრამ არ გადმოვიდა!- ლევანმა,საზურგე თავისკენ მოქაჩა და ისიც ყოველგვარი ძალდატენების გარეშე გამოვარდა მის უკან კი ცარიელი ადგილი გამოჩნდა, რომელიც შავად ჩამუქებულ საბარგულს უერთდებოდა
-დედაც მოვტ* ყან!-გეგეჭკორმა,კბილებში გამოსცრა, საზურგეს ცივად გაუშვა ხელი და საბარგულისკენ გადაინაცვლა..ახადა და ჩაიხედა.-ამის დედაც... ის ნაბი*ჭვარი...არსადაც არ წასულა!
-რა?-ღლონტს,გაოგნებისგან ყბა ჩამოუვარდა.
-საპატრულოს კამერები როგორი ფორმის არის? ტრიალებს და მთელ რადიუსს აკონტროლებს ხოო?
-ჯანდაბა...-თავზე ორივე ხელი იტაცა მამუკამ.
-მართლაც ჯანდაბა...-ლევანმა,საბარგული ხმაურით დახურა და სიგარეტს მოუკიდა-იმ ნაბიჭ*ვარს ყველაფერი წამებში ჰქონდა გათვლილი . თავისი საქმე გააკეთა ,შემდეგ კი საბარგულში გადაძვრა და დაელოდა როდის შეტრიალდებოდა ის დედანატყნავი კამერა...ამის დედაც...
-ახლა რა უნდა ვქნათ?-უფროსს მიაჩერდა ღლონტი.გაოცებული იყო მისი პროფესიონალიზმით და თავდაპირველი წარმოდგენა მის ამჩემფეხება ხასიათზე სრულიად შესცვლოდა.უყურებდა ზედმეტად მონდომებულ და თავის საქმის ათიანზე მცოდნე მამაკაცს და ნელ -ნელა მისი პერსონის მიმართ აღფრთოვანებით იმსჭვალებოდა.
-ახლა ,დავბრუნდეთ და გავარკვიოთ კიდევ რომელ კამერას შეეძლო ინციდენტის დაფიქსირება.აქ უკვე აღარაფერი გვესაქმება.-გეგეჭკორმა,სიგარეტის ღერი მოისროლა და მანქანისკენ პირველი გაემართა.


მთაწმინდაზე ,თბილისის წარწერიან მონუმენტთან რამოდენიმე მანქანა გაჩერებულიყო. ქალაქის მერი თორნიკე რაზმაძე, კუთვილი “ტოიოტას “ჯიპის უკანა სავარძელზე იჯდა და გამოღებული კარიდან ფეხები, ასფალტზე გადმოეწყო. თითებს შორის მოქცეულ სანთებელას ნერვიულად ატრიალებდა და წამდაუწუმ მაჯის საათზე იყურებოადა,გამომძიებელი აგვიანებდა. კიდევ ათი წუთი გავიდა და როგორც იქნა მოსახვევში შავი „ლექსუსის“ ცხვირიც გამოჩნდა. მერის დაცვის ბიჭები დაიძაბნენ,რაზმაძესაც მოეღირცა სახე, თუმცა მანქანიდან არ გადმოსულა. თვალმოუორებლად უყურებდა როგორ გაჩერდა მათგან ათიოდე მეტრში "ლექსუსი" და მძღოლის სავარძლიდან როგორ გადმოვიდა ზედმეტად მშვიდი სახით მაღალი, ჯინსში შარვალსა და ძვირადღირებულ, ლურჯ პიჯაკში გამოწყობილი გეგეჭკორი, აუღელვებელი სახით მოუკიდა სიგარეტს და მათი მიმართულებით აუჩქარებელი ნაბიჯებით გამოემართა.რაზმაძემაც ,იკადრა მანქანიდან გადმოსვლა და შუაგზაში შეეგება ლევანს,გვერდში ამოუდგნენ მოღუშული სახით მყოფი დაცვის ახმახი წევრებიც და ერთი გადაკრული სიტყვაც კი კმაროდა გეგეჭკორს ისე გააქრობდნენ,როგორც გამოჩნდა. - რა იყო,საკუთარი არმიით დამადექი?- გაეცინა ლევანს და წარბაწეულმა შეავლო მზერა.
-უაზრო ს თამაშს მორჩი.- კბილებში ,ზიზღით გამოსცრა რაზმაძემ და თავის ბიჭებს გადახედა. -ყველაფერი რიგზეა ბიჭებო,რამოდენიმე წუთით დაგვტოვეთ.
შემდეგ კი კვლავ სიგარეტის მოწევაში გართულ ლევანს გადახედა და სახე ისე დაეძაბა ,დანა რომ დაგერტყათ სისხლი არ გამოუვიდოდა.
-რა ხდება?-ლევანმა, სანახევროდ ჩამწვარი სიგარეტი მოშორებით მოისროლა და რაზმაძეს დააკვირდა.
- არ ვიცი რა ჯანდაბისთვის ჩამოხვედი, რა გეგმები გაქვს,მაგრამ დღეს დღეისობით ნებით თუ უნებლიედ მთავარი განყოფილების უფროსი გამომძიებელი ხარ და მინდა რომ ლილიანას მკვლელი იპოვო და მე გადმომცე. -რაზმაძემ,ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა.
-გასაგებია...- ორაზროვნად ჩაილაპარაკა ლევანმა- და თუ მკვლელი შენ ხარ? რას იზამ? საკუთარი ხელით დაიხლი ტყვიას? -სახეზე ირონია გამოესახა გამომძიებელს.
-მე არ მომიკლავს-ყრუდ ამოილაპარაკა რაზმაძემ- და ვიცი რომ არც შენ,ამიტომ იპოვე მკვლელი და უბრალოდ გადმომეცი.
-ვაა...-ხელი ხელს შემოკრა ლევანმა
-მე მიყვარდა ლილი...-ამოიხრიალა მერმა.
-ხო,მივხვდი- გაიცინა გამომძიებელმა და სახე ბოროტად მოეღრუბლა -მივხვდი როდესაც ფულთან და ჩემ ქალთან ერთად დატყდი, იმ დროს როდესაც მე შენივე ნასროლი ტყვიით დაჭრილი საავადმყოფოში ვიწექი. იმ დროს, როდესაც ქართლოსი მოკვდა. ამის დედაც... რას მთხოვ?! თვალი დავხუჭო ყველაფერზე და შენი ბო*ზი ცოლის მკვლელი ვიპოვო?!
-ის ფული მე არ მაქვს-ხმას დაუწია მერმა
-ნუ გაატრაკე-გაიცინა გამომძიებელმა
-ლილის სულს გეფიცები, მე მართლა არ მაქვს
-შენი დედა მოვ*ტყან-ლევანმა მისკენ გაიწია, მაგრამ ერთ-ერთმა დაცვის მიერ შენართულმა იარაღმა, რომელიც მისგან ორიოდე მეტრში იდგა უკან დაახევინა- აბა ,სად არის ჩემი ფული?
-არ ვიცი...
-დაგიჯერე, ხომ იცი...
-მართლა არ ვიცი...-წამოიყვირა წყობიდან გამოსულმა რაზმაძემ -ქართლოსს, უამარვი მტერი ჰყავდა და საერთოდაც..ის ფული ფეხებზე , მე ერთადერთი ამ ცხოვრებაში რაც მინდა, ლილიანის მკვლელის პოვნაა და თვალს ვხუჭავ ყველაფერზე.. ამის დედაც...თვალს ვხუჭავ იმაზეც,რომ სიკვდილის წინ მანქანაში შენთან სექსი ჰქონდა. იმ ნაკბენზეც რაც საჩუქრად გამოატანე.საერთოდ ყველაფერზე. -თავზე ხელები იტაცა თორნიკემ და თხოვნით სავსე თვალები შენათა გაყინული სახით მდგარ მამაკაცს.
-ვაჩე ,უბრალოდ ლილიანის გამო გთხოვ, იპოვე მისი მკვლელი.დარწმუნებული ვარ მის მიმართ პატარა გრძნობა მაინც გაქვს შერჩენილი,ამის დედაც..მეზიზრება ჩემი თავი,რადგან ახლა აქ ,ჩემი მტრის წინ ვდგავარ და დახმარებას ვთხოვ კაცს.. რომელზეც ჩემი ცოლი უბრალოდ გიჟდებოდა.
-შენი დედაც.. -კბილებში გამოსცრა გეგეჭკორმა და მრისხანებისგან ათრთოლებული ხელი სახეზე ჩამოისვა.-შენი დედაც..კარგი.. კარგი და ამას შენი ან იმ მოღალატე ძუ*კნის გამო კი არ გავაკეთებ .. არამედ იმ ბავშვის, მის მუცელში რომ იზრდებოდა...უდანაშაულო ბავშვის, რომელიც ამ დამპალ ქვეყანას ვერ მოევლინა.
-მადლობა-გაჭირვებით ამოიხრიალა წამში მოტეხილმა რაზმაძემ
-ტრ*აკში გაიკვეხე ეგ შენი მადლობა - ზიზღით გადმოაფურთხა გეგეჭკორმა.-მე შენთან არ დამიმთავრებია... შემდეგ კი ერთიანად გახევებულს ზურგი აქცია და საკუთარი მანქანისკენ სწრაფი ნაბიჯით გაემართა. საჭესთან დამჯდარმა, კარი ძლიერად მიიჯახუნა და მანქანა გიჟივით მოსწყვიტა ადგილიდან.


წინა დღის ლოთობისგან თავი საშინლად სტკიოდა ,თვალებს ძლივე ახელდა და თავბრუც ესხმოდა, მაგრამ მაინც გადაივლო წყალი და სახლი სწრაფად დატოვა.სიმთვრალის მიუხედავად, წინა საღამოს მომხდარი ყველა დეტალი ახსოვდა დაწყებული ბარში, მის გამო ატეხილი ჩხუბიდან... დამთავრებული გამომძიებლის ვნებიანი ამბორით რომლის გემოს ტუჩებზე ახლაც გრძნობდა და ამ ყველაფრის გახსენებაზე ტანში უცნაურად ახურებდა.
მკვრივ თეძოებზე შემოტმასნოდა, მოკლე ქვედაბოლო და ტანის ნაზი რხევით ტროტუარს მიუყვებოდა .საკუთარი მადისაღმძვრელი ფორმების გადამკიდე ყოველთვის გრძნობდა მამაკაცების დაუფარავი ვნებით აღსავსე მზერას,ბინძურ ფანტაზიებში ურცხვად რომ აშიშვლებდნენ და ამ ყველაფერზე გულიანად ეცინებოდა.სილამაზე,ერთადერთი იყო რაც დედისგან მემკვიდრეობით გამოჰყვა და რის გამოც ,შეიძლებოა მისთვის მადლობის გადახდა.შუქნიშანზე გადასვლას აპირებდა მის ფეხებთან შავი "აუდი" რომ შეჩერდა და მძღოლის მხარეს ჩამოწეული შუშიდან ყურებამდე გაღიმებული ლაშა ქორიძის სახე გამოჩნდა,რომელიც სტვენით შეეგება და ნუცა,თავით ფეხებამდე ხარბად შეათვალიერა.
-თავმდაბალი სალამი აზნაური ქორიძისგან, "მამიკოს" სექსუალურ გოგოს...საით ნუციკოო?!
-პრივეტ,როგორ ხარ?-ნუცამაც, საპასუხო ღიმილი შეაგება და მისი ჩალურჯებული ცხვირის დანახვაზე უცნაური სინდისის ქენჯნა იგრძნო.
-კარგად მშვენიერო..."მამიკომ" იცის მისი მშვენიერება ,ქალაქის ქუჩებში მარტოდმარტო რომ დასეირნობს?-გაიკრიჭა ლაშა და უკვე ანთებულ შუქნიშანზე მის უკან მომდგარი მანქანის გაბმულ სიგნალს გინებით შეეგება.-ჰე, წამოდი გაგიყვან.
-იყოს ,არ მეჩქარება-მისგან თავის დაღწევას შეეცადა გოგონა და უკან დახევა დააპირა ლაშა, რომ არ მოეშვა.
-დიდხანს თუ ვიდგებით ან პატრული დამაჯარიმებს ან არა და ვინმე, მაგრად მცემს ...წამოდი...-ნუცამ , წინააღმდეგობის გასაწევად პირი გააღო, მამაკაცის ხმა ბრაზიანი რომ გახდა და თითქმის ბრძანებით უთხრა:-დაჯექი!
მიუხედავად იმისა, რომ მის საზოგადოებაში ყოფნის არანაირი სურვილი არ ჰქონდა მაინც აღარ გაქაჯებულა და სწრაფად დაიკავა მგზავრის სავარძელში ადგილი.ლაშამ, მანქანა დიდი სიჩქარით მოწყვიტა ადგილიდან და თან მისი მოშიშვლებული ფეხებისკენ ურცხვად გააპარა თვალი რაც ნუცას ,არ გამოჰპარვია და უარესად დაიძაბა.
-საით?
-არ მინდა შეგაწუხო-სახე დამანჭა ნუცამ და ნაძალადევად გაიღიმა-ვაჟაზე.
-კაი ტოო..საერთოდ არ ვწუხდები-ხელი აიქნია ლაშამ და სიჩქარეს უფრო მოუმატა.სალონში სასიამოვნო სურნელი იდგა და რადიოდან რიტმული ჰანგები იღვრებოდა.
-კარგიი..-გაიწელა ლაშა და ორაზროვნად გაიცინა-რას საქმიანობ ნუცი?
-ჯერ არაფერს -ოდნავ შესამჩნევდ გაიღიმა ქალმა და გონებაში კიდევ ერთხელ გამოლანძღა საკუთარი თავი მანქანაში რომ ჩაუჯდა.
-ანუ ,მხოლოდ მამაკაცებზე ნადირობაში ხარჯავ ძვირფას დროს?ზიზღით გაიცინა ქორიძემ.
-ვერ გავიგე?-ხმა გაუტყდა გოგონას და ფანჯრიდან ტერიტორია მოათვალიერა...ვაშლიჯვრის ახალი გზიდან, ლისის მიმართულებით გადაეხვია ქორიძეს და მანქანას გიჟივით მიაქროლებდა მოასფალტებულ გზაზე.-გააჩერე მანქანა!
ხმას აუწია ნუცამ და ღვედი შეიხსნა.ქორიძემ, მაღალ ბუჩქნარში ცხვირით შეაყენა მანქანა და მოწყვეტით შეაჩერა.ნუცა კი კარს ეცად და გახსნას შეეცადა, მაგრამ უშედეგოდ, დაკეტილი აღმოჩნდა.შეშინებულმა მოიხედა მამაკაცისკენ და მთელი სხეულით აკანკალადა.ქორიძე, ვნებაარეული თვალებით ბურღავდა შემდეგ კი სიცილით გაიწია მისი მოშიშვლებული ფეხისკენ და ურცხვად ჩაავლო.
-კარები გამიღე-ხმაში ტირილის ნოტები შეერია ქალს და ხელი უხეშად ჰკრა, მაგრამ მამაკაცი ორივე ხელზე , ძლიერად ჩააფრინდა ...გადაუგრიხა და ერთ ხელში დაიჭირა მისი ორივე მაჯა...სავარძლის მარეგულირებელს მიაწვა და საზურგესთან ერთად უკან გადავარდნილ ნუცას ზემოდან მოექცა.
-არ გინდა რაა ეს თავის დაფასებები-ზიზღით გაიცინა და ხელები თავს ზემოთ დაუჭირა,თავისუფალი ხელით კი თხელი მაისური კისრამდე აუწია და უფრო ძლიერად დააწვა ზემოდან აფართხალებულ სიფრიფანა გოგოს.
-შემეშვი...ძალიან გთხოვ...შემეშვი-ფართხალს არ წყვეტდა ქალი და თან გულამომჯდარი ქვითინებდა.მამაკაცს ,მისი მუდარისთვის ყურადღება არ მიუქცევია ხარბად დასცქეროდა შიშველ მკერდზე,შემდეგ ხელით წაეტანა და მტკივნეულად მოუჭირა..გაფითრებულ ნუცას, გული უარესად ამოუჯდა და ხმამაღალი ქვითინით მუდარას არ წყვეტდა და მასზე ორჯერ ძლიერ მამაკაცს ,ამაოდ ებრძოდა მისი მკლავებიდან თავის დახსნის მიზნით.
-მოკეტე!-იღრიალა ქორიძემ-მოკეტე შენი დედაც!კარგად ვიცნობ შენისთანა ბო*ზებს ...თავს უფრთო ანგელოზებად რომ გვაჩვენებენ ,არადა იავნად გიწვევენ..რას მიწუნებ?!ამის დედაც...დავიჯერო მარტო ვაჩეს სი*რზე ხარ ორიენტირებულიი? რაიყო კარგად გჟი*მავს?
-შემეშვი შე ავადმყოფო...-ახალი შემართებით აფართხალდა გოგონა.
-მიწვევდი...ხოო..მიწვევდი ამის დედაც! ახლა ისე გაგჟ!*იმავ ბოლოს მადლობელიც კი დამრჩები და მერე იმედი მაქვს საერთოდ დაახვევ ვაჩეს ცხოვრებიდან...ჩემი ,ტვინ არეული მეგობრის ცხოვრებიდან..შენს გამო გუშინ ჩემზე ხელის აწევასაც რომ არ მოერიდა.
-არ მინდოდა ,გეფიცები არ მინდოდა..მაპატიე...გთხოვ გამიშვი გემუდარები.
-ჯანდაბაა...რა მკვრივი ძუძუები გაქვს, ამის დედაც!-ამოიღმუვლა ქორიძემ და ტუჩებით ჩააფრინდა თითებსშორის მოქცეულ ძუძუსთავს...ენით მიელამუნა და ხარბად შეისრუტა თან მის გამაგიჟებლად სასიამოვნო არომატას ისუნთქავდა ცხვირით, სხეულზე რომ ასდიოდა ქალს და ნელ -ნელა უარესად ებინდებოდა გონება...სხეულის ქვედა ნაწილს ვეღარ იმორჩილებდა, იმდენად უნდაოდა ეს ნორჩი სხეული სულისმოხდამდე გაეჟ*იმა.ხელი ქვემოთ ჩააცურა და ზემოთ აწეული ქვედაბოლოს ქვეშ შეაცურა...ბიკინს ჩააფრინდა და სხეულზე,უხეშად შემოახია. ათრთოლებული თითებით კი ფეხებსშუა ჩაუძვრა და ხმამაღლა ამოიღმუვლა.-ჯანდაბაა...ამის დედაც!რა კარგი ხარ შე პატარა ბო*ზო ...ძალიან კარგი ხარ...ძალიან... სიგიჟემდე მაგარი და ჯანდაბა ,ერთი სული მაქვს როდის წამოგიცვამ...-წინააღმდეგობისგან უკვე ძალა წართმეულ გოგოს, ხარბად უკოცნიდა სხეულს.-რა გატირებს?!რა გატირებს ნუცი? ჯანდაბა, ასეთი კარგი და სურნელოვანი რომ ხარ ჩემი ბრალიაა...ისევ მაგრად უმართლებს ნაბი*ჭვარ ლომიძეს...-სიმწრით გაეცინა ლაშას და ერთი ხელით შარვლის საქამრე შეიხსნა, საცვალთან ერთად ქვემოთ ჩაიწია და მჭიდროდ შეტყუპებული ქალის ფეხებს ჩააფრინდა-გაშალე ფეხები...-თეძოზე ძლიერად დაარტყა გაშლილი ხელის გული და სავსე ბაგეებზე ველურივით დაეტაკა.-გაშალე ფეხები... შე ძუ*კნა...-ხელმეორედ დაარტყა და გაღებულ პირში ენით შეძვრომას ცდილობდა ,ნუცას კბილები ქვედა ტუჩზე რომ ჩაეჭიდნენ და მთელი ძალით მოუჭირეს .მოულოდნელობისგან მის თავსზემოთ შებოჭილ ხელებს ხელი გაუშვა ქორიძემ და მუშტი დასარტყმელად შეამზადა, ნუცას შეკრული მუშტი ნატკენ ცხვირში მთელი ძალით რომ დაეტაკა და ტკივილისგან უკან გადააქანა.ინსტიქტურად, სახეზე ორივე ხელი აიფარა მამაკაცმა.ქალმა, კი აზრზე მოსვლაც არ აცადა სასწაულით განთავისუფლებული ფეხი, რომ უბიძგა და სანამ აზრზე მოვიდოდა ქორიძე, უკანა კარის საკეტს ეცა..აკანკალებული თითებით ამოსწია და გაღებულ კარში გადავარდა.წინ სწრაფად გაცოცდა და წამოხტა,მანქანისკენ მოიხედა, სადაც ქორიძე დედის გინებით იკრავდა შარვალს და საჭესთან დაჯდომას ცდილობდა...შემდეგ კი შეტრიალდა და ცენტრალური გზისკენ გიჟივით გაიჭრა.
-შენს დედას მ****ავ !!-საჭეს მიუჯდა ქორიძე ღრიალით და მანქანა საბურავების წივიკით მოსწყვიტა ადგილიდან,ცენტრალურ გზაზე გაიყვანა და მისგან ორასიოდე მეტრის დაშორებით გაქცეული ქალისკენ გააქანა...ნუცა, შეშლილივით მიიწევდა წინ და გრძელი თმა აქეთ -იქით უფრიალებდა.უკან- უკან იხედებოდა და მდევრის ადგილმდებარეობას ამოწნებდა.“აუდის“ დანახვაზე, გზიდან გადავიდა და კერძო სასაფლაოების მიმართულებით გაქანდა.სულ მალე კი თვალთახედვის არედან ისე გაქრა ცამ ჩაყლაპა თუ დედამიწამ, კაცის შვილი ვერ გაიგებდა.



სასტუმროს მდიდრულ ნომერში,სასიამოვნო გარემო სუფევდა,იისფერი განათება და მის ფონზე სანახევროდ შიშველი ქერა ქალის ნატიფი სხეული.სავარძელზე მჯდომი გეგეჭკორის გადაშლილ ფეხებთან რომ დახრილიყო და უკვე ერეგირებულ ღირსებაზე მსხვილი ტუჩებით და მოქნილი ენით ისე მონდომებით ეალერსებოდა, თითქოს მთელი ცხოვრების ნანატრ ოცნებას იხდენსო.მამაკაცს, თავი სავარძლის საზურგეზე ჰქონდა გადადებული და თვალებ დახუჭული,მთელი მონდომებით შეიგრძნობდა მოგვრილ სიამოვნებას ,რომელიც დაძაბული და დამღლელი დღის შემდეგ განტვირთვის ნომერ პირველი საშუალება გახლდათ.შემდეგ იგრძნო როგორ გადმოინაცვლაქალმა, მუცლისკენ და მკვრივი პრესის გავლით, მკერდისკენ გაიწია..მამაკაცის, ძლიერ მკერდს ენის წვერით მიეალერსა და ყელისკენ გადაინაცვლა...წვერიან ნიკაპზე კბილებით ჩააფრინდა და ნაზად მოუჭირა,ის იყო ტუჩებზე აპირებდა გადანაცვლებას მამაკაცმა ,თვალი რომ გაახილა და თავი წამოსწია.აგზნებული ქალის ბაგეებს, სახე აარიდა და მისკენ დახრისლ თლილი თითების ,ოსტატური მოძრაობით შეუხსნა ბიუზგალტერის შესაკრავი.
-ტუჩებში კოცნა არ მიყვარს-საქმის ვითარებაში გაარკვია უკმაყოფილო სახით მყოფი ქალი და მისი სავსე მკერდი ორივე ხელისგულში მოიმწყვრდია...ნაზად მოუჭირა და მიეფერა,შემდეგ კი მკერდიდან თეძოებზე გადაიტანა ხელები და თავისკენ მიიზიდა.ფრთხილი, მოზომილი მოძრაობით მოიქცია ზემოდან და ნახევარი ტანით მასზე მიწებებულ ქალს საჯდომზე, ორივე ხელის თითებით ჩააფრინდა და ძლიერი ბიძგით შეაღწია მის სხეულში.
-ღმერთოო...-ნეტარებისგან, ამოიკრუტუნა ქალმა და ცოტახანს უმოძრაოდ მყოფი მთელი არსებით შეიგრძნობდა მათი სხეულების შეერთებისგან მოგვრილ ნეტარებას.შემდეგ კი მამაკაცს, კისერზე მკლავები მოხვია და ისე რომ ის სხეულზე აწებებული, ოდნავადაც არ მოშორებია მოქნილი სხეულის აქტიურად მოძრაობა დაიწყო.თან თვალს არ აშორებდა სულ რაღაც ერთი საათის წინ ბარში გაცნობილ სიმპათიურ მამაკაცს,რომლის ერთი შეხედვითვე გამოტანილ შეფასებაშიც ნამდვილად არ შემცდარა.-რა კარგი ხარ-კრუტუნებდა არეული ქერა და სექსუალურ პროცესს უფრო და უფრო მომთხოვნს ხდიდა.რომელიც ერთდროულად ტკივილთან ერთად გონების დამბინდავ სიამოვნებას ანიჭებდა და აიძულებდა სხეულში აფეთქებული ემოციები ხმამაღალი კვნესით გამოედევნა სხეულიდან.
-ჯანდაბა,მეტკინა..-წამოიკივლა მორიგ ძლიერ ბიძგზე და მამაკაცის თმაში ჩაფრენილი თითებისგან მოგვრილ წვას სახის დამანჭვით უპასუხა, რომელსაც მისი თავი უკან გადაეწია და მოშიშვლებულ კისერზე მხურვალე ტუჩებით ვნებიან კოცნებს უტოვებდა.თმაზე ხელი შეუშვა გეგეჭკორმა და საჯდომზე ორივე ხელი ამოსდო,სავარძლიდან წამოდგა და განიერ საწოლზე ფრთხილად დაუშვა ქალის ხეული,შემდეგ მუცელზე ამოაბრუნა,წელზე ჩავლებული ხელებით მუხლებზე დააყენა და გაშლილი ხელის გულით ზურგზე დააწვა,ის -ის იყო კვლავ შეაერთა მათი სხეულები ტუმბოზე დადებული მობილური რომ აწკრიალდა.
-შენი დედაც!-ამოიგმინა მამაკაცმა, მაგრამ ქალის საჯდომითვის ხელი არ გაუშვია.
-არ უპასუხო..ჯანდაბა, გააგრძელე-მუდარა ნარევი ხმით ამოიოხრა ქალმა და სიამოვნების ზღვარს მიახლოვებული მთელი სხეულით აცახცახდა.შემდეგ კი ტელეფონის გაბმული ზარის და გამომძიებლის ბილწი გინების ფონზე ხმამაღალი კივილით გადაეშვა ტალღებად მოხეთქილი ორგა*ზმის ოკეანეში.ლევანი ,სწრაფად მოშორდა და ტელეფონს დასწვდა.
-რა დედისტყვნაა?-შეუღრინა მეგობარს და სიგარეტის ძებნად შეუდგა.
-ამის დედაც,პრობლემა გვაქვს.
-რა პრობლემა?-სიგარეტის ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია და სანთებელა მოიმარჯვა.
-ლაშა...
-რა სჭირს ლაშას?-სანთებელიანი ხელი შუაგზაში გაუშეშდა გეგეჭკორს.
-აბა გამოიცანი...
-ვანგა ვარ იბიპმატ?-ამოიღრინა მამაკაცმა და სიგარეტს მოუკიდა.
-ლაშას არაფერი, მაგრამ აი შენს შვილობილს კი...-აღარ დაამთავრა ვლადმა.
-რა მოხდა?-გაყინული ხმით გაიმეორა მამაკაცმა და იგრძნო წუთის წინ, სექსისგან გახურებულ სხეულში როგორ შეესივნენ ყინულის ჭიანჭველები.
-კაროჩე ,მოდი რაა...
ლევანმა, გათიშულ ტელეფონს დახედა.საწოლზე გადაწოლილ ქერა ქალს, უეცრად მოვარდნილო ზიზღით შეხედა და სწრაფად დაიწყო ტანისამოსის ჩაცმა.ქალის კითხვა: "კიდევ შევხვდებით?" უპასუხოდ დატოვა და ნომრის კარი ისე გაიხურა, უკან აღარ მოუხედია.
მანქანა, პირდაპირ შუა გზაზე გააჩერა და იქიდან რაც შეიძლებოდა მშვიდი სახით გადმოვიდა.თუმცა შინაგანად მაინც საშინლად დაძაბული იყო და ნამდვილად აღარ სურდა ქორიძესთან ხელახალი შეხლა შემოხლა,მაჰრამ მისი სისულელეები უკვე ზღვარს გაცდენილადაც კი აღარ ითვლებოდა და მასაც სურდა თუ არ სურდა იძულებული იყო მეგობარი ან ჭკუაზე მოეყვანა ,ან არა და იქ გაეშვა საიდანაც თავისივე ნებით ჩამოიყვანა...ბუნებით ფიცხი ქორიძე, ყოველთვის ზედმეტად უმართავი და თავზეხელაღებული იყო მაგრამ ლომიძე, მაინც ახერხებდა მის აზრზე მოყვანას და იმ ცხოველის მოთოკვას რაც მისი მეგობრის სხეულში ბუდობდა და დრო და დრო თავს აჩენდა...მთლად ბავშვობის მეგობრებიც არ იყვნენ...მეგობრები, ვინც მართლა ბავშვობიდან მოჰყვებოდნენ ვლადი და გოგა იყვნენ...ლაშა კი მოგვიანებით შეემატა მათ სამეგობროს.ზედმეტად ალალი მაგრამ უმართავი ქორიძე, ხანდახან ისეთ სისულელეს აკეთებდა მერე მათ უწევდათ მისი ჩასვრილის წმენდა, მაგრამ არც ერთი არ დაზარებია დღევანდელ დღემდე და ისე იფარავდნენ და უფრთხილდებოდნენ როგორც შვილს...ყველას უყვარდა და ყველა ცდილობდა მისთვისაც ისეთივე მეგობრობა გაეწიათ როგორიც ერთმანეთისთვის იყვნენ.
მოკიდებულ სიგარეტზე, ორი ღრმა "ნაპაზი" დაარტყა და სანახევროდ ჩამწვარი ღერი ასფალტზე მოისროლა,ფეხით გასრისა და შედარებით დამშვიდებული აუყვა გოგას სახლამდე ორი სართულის კიბეს.ადგილზე მისულმა ,მასიური რკინის კარის წინ ჰაერი, ღრმად ჩაისუნთქა და ზარი დარეკა.თითქოს ელოდნენ, წამებში გაიღო კარი და ზღურბლზე ვლადის გრძელთმიანი თავი გამოჩნდა.
-რა დედისტყვნა დაგემართათ?-შეუღრინა მამაკაცს ახალმოსულმა.
-შემოდი!-კარში ჩამდგარი ნაპირელი, გვერძზე გადგა და სანახევროდ ჩაბნელებულ ჰოლში მეგობარი შექტარა.
-რა ხდება?-უკან მომავალი ვლადისკენ, შეტრიალდა ლევანი.
-თავად ნახე- ვლადმა,ხელით სასტუმრო ოთახისკენ მიანიშნა და დაწინაურდა.სასტუმრო ოთახში ქორიძეს და ხოშტარიას მოეყარათ თავი...სავარძლებში ისხდნენ და მის შესვლაზე ორივემ მისკენ გამოიხედა.
-რა ხდება?!- ლევანმა,შედარებით ხმამაღალი ტონით იკითხა და ჯერ გოგას შეხედა შემდეგ კი მზერა ლაშაზე გადაიტანა რომელსაც გატეხილი ცხვირი უარესად შესიებოდა და ნესტოებში ბამბის ტამპონები ჰქონდა შეჩურთული.მთვრალი იყო...არა, ძალიან მთვრალია,არეული სახით და აქა- იქ ყვრიმალებზე შემხმარი სისხლით, რომელიც სავარაუდოდ ფრჩხილებისგან ჩამოკაწრული ჭრილობებიდან გამოსვლოდა და მტვერთან ერთად შეხმობოდა.სავარძლის სახელურებზე დაწყობილ ხელებზეც არ ადგა კარგი დღე ხორცები ამოგლეჯილი ჰქონდა და ფრჩხილები დასვრილი.ლევანს, სახე გაეყინა და ყელში გაჩხერილი ნერწყვი ხმაურით გადააგორა კისერში.
-რა ხდებაა?!-გაიმეორა შედარებით შეცვლილი ხმით და ქორიძეს, თვალი თვალში გაუყარა.
-ამის დედაც...-გაიცინა ლაშამ-ძიძა მოვიდაა?! რაიყო ბატონო ლომიძე, რომელი ქალის მკლავებიდან გამოგგლიჯეს...
-რა სჭირს ამ სირს?-ლომიძემ,მისი ირონიული გამოსვლა უყურადღებოდ დატოვა და გოგაზე გადაიტანა ინტერესით სავსე მზერა.
-თავად რომ ეთქვა კარგი იქნებოდა-ამოიოხრა ხოშტარიამ და დაბალი წვერი ნერვიულად მოიქავა-სულ გამო....ვდა...
-ე, ბიჭო თქვენ შიგ ხომ არ გაქვსთ? -იფეთქა წყობიდან გამოსულმა ლევანმა და სავარძლის ფეხს,ფეხი ძლიერად მიარტყა.-ამოღერღავთ რომელიმე რა დედისტყვნა ჭირს?
-ამის დედაც-ტონს აუწია გოგამაც და სავარძლიდან წამოხტა-რა სჭირს და მძღრენის ჭამა დაიწყო დიდი კოვზით...ამ სირმა...ჯანდაბა ვაჩე...დაგვენძრა და ვერცკი გავიგეთ...
-რა გააკეთე ბიჭო?-ლაშას წინ დაიხარა გაყინული სახით ლომიძე და პასუხის მომლოდინე მზერით ჩააცივდა სახეში.
ლაშას, გაეცინა..აშკარა იყო მარტო ნასვამი და ნაცემ- ნაბეგვი არ გახლდათ...კაიფშიც იყო რაზეც მისი გაფართოებული თვალის გუგები ნათლად მიანიშნებდა.
-შენი ბ**ზი მოვტყანი..-გამომწვევად გაიცინა ქორიძემ და გამშრალი ტუჩები ენით გაილოკა.-ხო, აი ესე...მაგრად ვიხმარე და მინდა გითხრა რომ ქალიშვილი ყოფილა...პირდაპირ სირზე დამეხია მისი ქალწულობის აპკი...
ლომიძეს,სახეზე ფერი გადაუვიდა,გაიყიანა და მოულოდნენობისგან შეაქანა...წელში გასწორებულმა თავზე ორივე ხელი შემოიწყო და ღრმად სუნთქვა დაიწყო, ერთიანად მოვარდნილი მრისხანების დასაოკებლად.თვალები აემღვრა და ფილტვებიდან წყვეტილად გამოუშვა ჰაერი...
-ვინ გაჟიმეე?-ჩავარდნილი ხმით ჩაეკითხა თითქოს დარწმუნებას ცრდილობს რამე ხომ არ მომესმაო...
-შენი ნუციკო-უაზროდ გაიკრიჭა ქორიძე და ცხვირის წვერი ფრთხილად მოიქავა-ბიჭო, კი იფასა თავი მაგრამ...
-ღადაობს ეს ყ**ე ხო?-გოგას მიუბრუნდა ათრთოლებული ხმით ლომიძე და ლაშას მიმართულებით ხელი გაიშვირა-გოგა...ღადაობს იასნია ხოო?
-ვაჩე...-მანამდე კარის ჩარჩოს მიყრდნობილმა ვლადმა მისკენ ორი ნაბიჯი გადადგა.
-შენ, დარჩი მანდ!-ცივად გამოსცრა ვაჩემ და თითი გამაფრთხილებლად გაიშვირა მისი სახისკენ...შემდეგ კი ისევ ხოშტარიას მიუბრუნდა რომელსაც ღია ბარის დახლთან გადაენაცვლა და განიერ მუცლიან ჭიქაში ხელების თრთოლვით ვისკის ისხავდა.შემდეგ ერთ ყლუპად გამოცალა და ლომიძეს გაუყარა თვალი თვალში.
-ეს ყ**ე...აქ, არ უნდა ჩამოგეყვანა-თითი ქორიძისკენ გაიშვირა...-იცი რა ც არის, მაგრამ მაინც ჩამოათესლე...ბაზარი არაა ჩვენია მაგრამ ამის დედაც...ძიძა სჭირდება ძმაო და როდესაც მისი მწყემსვის ტ**კი არც ერთს არ გვქონდა არც უნდა გაგვეყო თავი შარში...
-ნუცა, სად არის?-მისი გამოსვლა ყურსუკან გაატარა ლომიძემ და სასურველი კითხვა დასვა..ახლა კი ამ კითხბაზე სწორ და ადეკვატურ პასუხს ელოდა.-სად არის ნუცა გეგეჭკორი?
-არ ვიცით...-მხრები აიჩეჩა ვლადმა.
-კარგიი...კარგი..-ჰაერი ღრმად შეისუნთქა ვაჩემ და ისევ ქორიძეს მიუბრუნდა რომელსაც იდიოტური ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან.-რა ვუყო ახლა ამას? გალორწყილი მთვრალია და პახოდუ განგრეულ კაიფშია...ამის დედაც!-თვალები მოისრისა მამაკაცმა და სახეზე სულისშემხუთველი ტკივილი გამოესახა..თვალები აემღვრა და ყელში სპაზმად წაეჭირა უჰაერობა.-რა ვუყო ახლა ამას?!-გაიმეორა შედარებით დაბალი ხმით და უეცრად იმხელა ხმაზე იღრიალა ყველამ მისკენ გამოიხედა, ათრთოლებული თითები სახეზე აიფარა და იატაკზე ჩაიცუცქა...იმდენად გაცოფებული იყო ახლა ლაშასთვის რომ მოეკიდა ხელი ნეკნებში ისე გადაამტვრევდა თვალს არ დაახამხამებდა, მაგრამ ამის გაკეთება ძალიან არ უნდოდა, მით უმეტეს რომ ქორიძე მთვრალი იყო და თავისი ირონიული ღიმილით საშინლად კი იწვევდა, მაგრამ ჯერ ჯერობით პოულობდა საკუთარ თავში იმხელა ძალას თავადაც მისნაირი ცხოველი რომ არ გამხდარიყო.იატაკიდან სავარძელზე გადაინაცვლა და ჯიბიდან ტელეფონი ამოიღო...თითების თრთოლვით აკრიფა ნაცნობი ნომერი და დაელოდა როდის უპასუხებდნენ...ზარი გადიოდა, მაგრამ პასუხს არავინ ჩქარობდა.
-ჯანდაბა, რა ძუძუები ჰქონდა ...ღმერთო -აგრძელებდა მის გამოწვევას ქორიძე და რაში სჭირდებოდა ეს ყველაფერი თავადც არ იცოდა.ტელეფონში ჩაჩერებულმა ლომიძემ, ჩაწითლებული სფეროებით ამოხედა და ვლადმა და გოგამ მშვენივრად დაინახეს როგორ დაიძაბა ჰაერი...გააქტიურებული ნაღმივით იყო დაჭიმული ვაჩე ლომიძე, რომელიც როდის იფეთქებდა კაცმა არ იცოდა.ამიტომ ნაპირელი მისკენ დაიძრა და მხარზე ხელი დაადო
-ვაჩე!
-რა ჰქონდაა?-ვლადის გამაფრთხილებელი ტონი არაფრად ჩაუგდია ლომიძეს, მზერით მოპირდაპირედ მჯდარ ლაშას ბურღავდა.
-ძუძუები ძმაო...-გაიცინა ქორიძემ.
-მიწვევს ხო ეს ?!
-ვაჩეე!!
-არა ტოო ,მაგრად მიწვევს...ჩათლახის შვილი ვიყო ,ახლა ამის დედას მოვტყნავ!-მხარზე დადებული ვლადის ხელი უხეშად მოიშორა და სავარძელში გართხმულ ლაშას საყელოში ჩააფრინდა ორივე ხელით.სავარძლიდან წამოსწია და ცივი მზერით ჩაეყინა სახეზე...-სურვილი მაქვს, საკუთარი ხელით ამოგაძრო ხორხი ,მაგრამ უგონოდ გალეშილი ხარ...ამიტომ ჯერ გამოფხიზლება არ გვაწყენდა.-თითქმის თრევით შეიყვანა სააბაზანოში და დუშში მოშვებული, ცივი წყლის ჭავლის ქვეშ შეაყუდა...გაძალიანებულს ძლიერად აკავებდა და არ აძლევდა წყლიდან გამოსვლის საშუალებას ,შემდეგ კი ერთიანად გამოფხიზლებული ისევ საკუთარი ხელით გამოათრია და სასტუმრო ოთახში გაათრია.ხელის კვრით დივანზე მიაგდო და მის წინ დაიხარა.
-აბა, ეხლა საღად აზროვნებ და შეგვიძლია ვისაუბროთ...
-რა გაინტერესებს? გამომწვევად გაიცინა ლაშამ-შედების დროს იკივლა თუ არაა?
-ქორიძეე...
-როგორი გრძნობაა დიადო ლომიძევ?-ლაშამ,თეატრალურად გაშალა ხელები და შემდეგ სველ თავზე გადაისვა ორივე
-რა?-სახე შეეცვალა ლომიძეს-რას ბოდავ?
-ვბოდავ ხოო? ამის დედაც...მე ვბოდავ? ყოველთვის ყველაფერში პირველი იყავი... ჯანდაბა..-იღრიალა ლაშამ-ვაჩე ლომიძეს ეს უნდა,ვაჩე ლომიძემ ის თქვა,ვაჩე ლომიძე ესე მოიქცეოდა...ვინ ჩემი ა ვაჩე ლომიძე?! ხოო... რომ მიყურებ რით ხარ ჩემზე მეტი ძმაო? ვინ ჩემი ფეხები ხარ? შენთან ძმაკაცობა დიდი წყალობა რომ არის? ვინ ხარ? ერთი თავკერძა და ბრძანებლობის მოყვარული ...ყოველთვის, ყველგან პირველობა რომ გინდა...ხოო როგორი გრძნობაა როცა შენს ქალს მხეცივით ტ***ენ? კარგიი? იმენა შენს თვალში სულ ერთი თავქარიანი ვიყავი ვისაც ძიძობს სჭირდება...ხოო ამის დედაც..ყველა ქალი შენზე გიჟდებოდა და რატომ? რა გაქვს ასეთი?
-რას ბოდავ ლაშა?-ხმა გაუტყდა ვაჩეს.-მე შენ ამ ორისგან-გაოგნებული სახით მდგარი ვლადის და გოგასკენ გაიშვირა ხელი-არასდროს გამომირჩევიხარ...ჩემი ძმა ხარ, შენ კი რა სირობებს ფიქრობდი ტო?
-ვის რა ფეხებად უნდა შენი ძმობა?-იღრიალა ქორიძემ-ვის რაში სჭირდები ძმაო? ამათ ჰკითხე ერთი ვინ ხარ მათთვის? არ უნდათ რომ გაგიტეხონ ძმაო და ითმენენ შენს ხუშტურებს...
-ლაშა...
-რა ლაშა ტო? იმ ძ***ს გამო დამარტყი ტო...-გაეცინა ქორიძეს-მე შენს გამო სულს მივყიდიდი ძმაო ეშმაკს ,შენ რა გამიკეთე ტო?
-ცუდად მოიქეცი და გამომიწვიე...-საშინელი სვედიანი ხმით ამოილაპარაკა ლომიძემ.
-შენ რა გააკეთე?-იფეთქა ლაშამ-რა გააკეთე? ამის დედაც-ჩაეცინა მამაკაცს-ჯანდაბა,ჩემს ქალს ჟიმავდი ბატონო ვაჩე...
-რა?-ხმა გაუწყდა გაფითრებულ ლომიძეს-რომელ შენს ქალს?
-არ იცოდი არაა? -სიმწრით გაეცინა ლაშას-ლილიანას...
-რა ლილიანას ტო ხო არ უბერავ?-იფეთქა ლომიძემ
-არ იცოდი...დანახვის წუთიდან მომეწონა,შენ კი...შენ ნაგლად დაიწყე ჩალიჩი...
-გეთქვა მერე...-იღრიალა წყობიდან გამოსულმა ლომიძემ-გეთქვა ძმაო ეს ქალი მე მომწონს და ახლოს არ გაეკაროვო...ხმა არ ამოგიღია...ხო ამის დედაც, ხმა არ ამოგიღია და თურმე რა ბოღმას იმარხავდი გულში? მერე ესე ტრაკულად რომ აგეღო აბაროტი...
-თქმა რომ დავაპირე და შენთან ამივედი, გვიანი იყო...ის ძუკნა შენს სირზე გადამჯდარი დოღის ცხენივით მიაჭენებდა.. რაღა მეთქვა? მე მიყვარდა ლილიანა...სიგიჟემდე მიყვარდა და ხოო...ზუსტად ამ დროს ველოდი, შენც რომ ისე გამემწარებინე როგორც მე გავმწარდი...ამ დროს...
-მოიცა...-ჰაერი ღრმად შეისუნთქა ლომიძემ და უცებ სახე მოერყა..-ამის დედაც...შენ? აბა რაა... მეტი ვინ იზამდა...შე ნაბიჭვრო!-საყელოში ეცა უცებ და თავისკენ დათრეულს მთელი ძალით ხეთქა თავი სახეში...-შე , შენ მოკალი არაა? აბა რაა გაბოროტებულმა ახვარმა...იასნია...
-ვაჩე-წელზე სწვდა გოგა და თავისკენ გაათრია გაცხოველებული მეგობარი, მაგრამ იატაკზე დავარდნილ ქორიძეს ვერანაირად ვერ ააგლიჯეს ,რომელიც ბოროტად იღიმებოდა და ლომიძის ყველა გაქნეულ მუშტს, რომელიც სახეში მთელი ძალით ხვდებიდა მხიარული თვალებით ეგებებოდა.-შენი დედაც...-ღრიალებდა წყობიდან გამოსული ლომიძე და შეჩერებას არ აპირებდა.
-მოკვდა...შეეშვი...მოკვდა ვაჩე!!-იღრიალა ვლადმა და მეგობარს მხრებზე ჩააფრინდა უკან დაითრია და ძლივს ააგლიჯა ერთიანად სახე აზელილ ქორიძეს, რომელსაც სიცოცხლის ნიშანწყალიც კი არ ეტყობოდა სახეზე.-მოკვდა, სულ გამოსირდიი?!
-ხოო!!!-იღრიალა ვაჩემ და უკან გადავარდნილი სავარძელს მიეყრდნო ზურგით...-ხოოო ...ამის დედაც...გამოვსირდი...გავგიჟდი, ეს თურმა რა დაბოღმილი ყოფილა...ამის დედაც...ეს ახვარი...-ღრიალებდა და ლაშას სისხლით მოსვრილ ხელებს სახეზე იფარებდა.
-ვაჩე...-სინანულით ამოილაპარაკა გოგამ.
-...აა...ამის დედაც...მოკვდეს......
-ლილის ,ასე ვერ გააცოცხლებ-ხმა გაუტყდა გიგას.
-ვიცი...ჯანდაბა-თვალები აემღვრა ლომიძეს და ერთმა მოღალატე ცრემლმაც არ დააყოვნა გამოპარვა.-მე მიყვარდა ლილიანა...სიგიჟემდე მიყვარდა...ჯანდაბა მიყვარს.
-ვაჩე...
-მიყვარს ,გესმის? მე ყველაფრის მიუხედავად მიყვარს ლილი და ეს ც მიყვარდა...ჩემს ძმად ვთვლიდი...
-რა ჯანდაბაა-ამოიოხრა ხოშტარიამ და მეგობარს კისერზე ხელი მოხვია, თავისკენ მოიზიდა და მისი თავი გულზე მიიხუტა. მძიმე მომენტი იყო ხოშტარიას სახლში...ყველა კუთხე კუნჭულიდან დაძაბულობა მოჟონავდა,ავად დამუხტულიყო ჰაერი და ეს ჰაერი, სისხლის მოტკბო,გულისამრევი სურნელით გაჟღენთილიყო.იატაკზე, გაშოტილი ქორიძის სხეულსი გარშემო სისხლის გუბე უკვე შედედებულიყო.თავად ქორიძეს კი ღიად დარჩენილ თვალებში ირონიული ღიმილი ჩაჰყინვოდა.მის თავთან ჩაცუცქული ნაპირელი მწუხარე სახით ნერვიულად ისრესდა სახეს..გოგას, სახეზე ცარცის ფერი დასდებოდა... მის მხარზე შუბლ მიყრდნობილი ლომიძე კი უხმოდ დასტიროდა დაკარგულ სიყვარულს და მეგობარს, რომელმაც მისივე ხელით დაასრულა თავისი დამპალი ცხოვრების 33 წელი.
-ცოცხალია ,ამის დედაც-ვლადი,ფეხზე წამოხტა და გაფართხალებული ქორიძის სხეულს დახედა, შემდეგ მისკენ დაიხარა და ორი თითით საძილე არტერია მოუსინჯან-ცოცხალია, პულსი სუსტია, მაგრამ ცოცხალია.
-ჯანდაბა...მადლობა ღმერთს -ხოშტარიამ,ტელეფონი ამოაძვრინა ჯიბიდან და სასწრაფო დახმარების ნონერი აკრიფა.სწრაფად მიაწოდა მონაცემები და თვალებდახუჭული ლომიძისკენ შეტრიალდა.-დამშვიდდი, გამოძვრება...-მხარზე გამამხნევებლად დაარტყა ხელი და შემდეგ სამივე აფართხალებული გულით და ნერვიულად დაძაბული სხეულით ელოდნენ როდის მოაღწევდა სასწრაფო დახმარების მანქანა,რომელიც მართლაც შესაშური სისწრაფით მოვიდა.გოგამ, დასისხლიანებული მეგობარი მეორე ოთახში შეაგდო და არ გამოხვიდე მაქედანო დაუბარა თავად და ნაპირელი კი სასწრაფო დახმარების მანქანას გაჰყვნენ რომელიც უგონოდ მყოფ ქორიძეს, ცენტრალურ საავადმყოფოსკენ მიაქანებდნენ...


აბაზანიდან, ახალი გამოსული იყო ნამიან სხეულზე პირსახოცი შემოეხვია და სარკეში ,საკუთარ მადისაღმძვრელ
ანარეკლს ათვალიერებდა.გრძელი მოწითალო თმა...ლამაზი ცხვირი,სავსე ტუჩები მუქი ჭაობისფერი თვალები და ცხვირის გარშემო ოდნავ შესამჩნევი ჭორფლები...არ იყო თეთრი...მუქი ხორბლისფერი გახლდათ,გრძელი ფეხები,სამი ზომა მკერდი, მრგვალი თეძოები და მკვრივი საჯდომი.რაც დაუღალავი ვარჯიშის თვალსაჩინო შედეგი გახლდათ...საკუთარ თავს გაუღიმა და ვნებიანი ტუჩები ენისწვერით დაისველა.შეხსნილი პირსახოცი ისევ მჭიდროდ შემოიკრა სხეულზე და იმ წამს ზარიც დარეკეს კარზე.წარბები უსიამოვნოდ შეიჭმუხნა და საკიდზე ჩამოკიდებულ ხალათს დასწვდა,სხეულიდან პირსახოცი მოიშორა და ხალათში გაუყარა მკლავები ,შემდეგ კი მჭიდროდ შეიკრა და კარის მიმართულებით გაემართა.საჭვრეტში გაიხედა და უარესად შეკრული წარბებით გადასწია საკეტი.
-გამარჯობა-კარის ჩარჩოზე მხრით მიყრდნობილმა მამაკაცმა თავით ფეხამდე შეათვალიერა ქალი და მზერა მის ინტერესით სავსე თვალებს გაუსწორა.-როგორც ჩანს ჩემი ნახვა გიკვირს?
-რას მივაწერო თქვენი ჩემს სახლში ვიზიტი ,ბატონო მერო?!-ირონიულად გაიცინა ქალმა და არც უფიქრია კარის ბოლომდე გაღება ,სახელურს იდაყვით დაყრდნობილი უმზერდა.
-მეც, საშინლად მიხარია თქვენი ნახვა ქალბატონო ნანკა...
-მე არ მითქვამს, რომ მიხარია...
-როცა გაიგებ აქ რისთვის ვარ, გაგიხარდება-ორაზროვნად გაიღიმა რაზმაძემ და ნანკაც იძულებული გახდა უკან დაეხია და დაუპატიჟებელი სტუმარი სახლში შემოეშვა.მერმა, დინჯად გადააბიჯა ზღურბლს და ისე გაემართა მისაღები ოთახისკენ გეგონება იცოდა ამ სახლში სად რა იყო და მეტიც თავად ყოფილიყო ამ პროექტის ავტორი.მოზრდილ სასტუმრო ოთახში შესული კი სავარძელში ჩაჯდა და უკან მიყოლილ ქალს გაუსწორა მზერა, რომელმაც მაგიდაზე მიგდებული სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოიღო და გამოღებული ფანჯრის რაფას ზურგით მიეყრდნო,სიგარეტს მოუკდა და სტუმარს მომლოდინე თვალები შეანათა.
-ისევ ისეთი არასტუმართმოყვარე ხარ...-გაიცინა რაზმაძემ და გემოვნებით მოწყობილი ოთახი ინტერესით მოათვალიერა-და არც ფინანსებს ვუჩივით აშკარად...
-ჩემი სახლი არ არის...-ქალმა,მხრები სასხვათაშორისოდ აიჩეჩა.
-აბა ვისია?
-ჩემი მეზობელი ჯემალისი-ხელი აიქნია ნანკამ და წამში წამოენთო-და ვაბშე რა მნიშვნელობა აქვს ვისია? ვერ დავიჯერებ რომ აქ,ამ დროს ჩემთან სალაზღანდარაოდ ხარ მოსული.
-ხოო- თორნიკე რაზმაძემ გაიცინა და ჯიბიდან რაღაც ქაღალდი სწრაფად ამოაცურა , შემდეგ მაგიდაზე დააგდო და თითით დააკაკუნა სამჯერ. იმავე თითით მაგიდის ზედაპირზე გაასრიალა ქალის მიმართულებით და თითქმის კიდესთან შეაჩერა.-აი, შენი მომგებიანი ბილეთი...
-ვინ არის?-წარბები შეკრა ნანკამ და მაგიდისკენ გამოემართა.სავარძელში ჩაჯდა და მაგიდის ზედაპირზე მოთავსებულ სურათს დააკვირდა...შემდეგ ჩაეღიმა და სიცილი აუტყდა...-მეღადავებიი?!
-ვაჩე ლომიძე...
-დებილი არ ვარ..-იწყინა ქალმა.
-შენი კოზირია ჯიქია...მომგებიანი ბილეთი იმ მატარებელზე რომელიც დიდებისკენ მიექანება...ის აქ არის...უბრალოდ მისვლა და ქეჩოში ხელის ჩავლება სჭირდება.
-სად არის?-ქალმა,სურათი ხელში აიღო და მასზე გამოსახულ სიმპათიურ მამაკაცს მტაცებლის ღიმილით დააკვირდა.
-მთავარ პროკურატურაში...-მხრები სასხვათაორისოდ აიჩეჩა რაზმაძემ და სავარძელზე ნებივრად გადაწვა.
-დაპატიმრებულიაა?-ისე იკითხა მისი სურათისთვის თვალი არ მოუშორებია..
-ბოდიშიი...-ახარხარდა რაზმაძე.-მთავარი გამომძიებელია...ლევან გეგეჭკორი.
-კაიი...-თვალები დააწვრილა დაეჭვებულმა ქალმა.
-გეფიცები...შენ, მხოლოდ და მხოლოდ დარეკვა დაგჭირდება შენს წყეულ სამსახურში და ისედაც გამოცდილ აგენტს არ გესწავლება შემდეგ რა და როგორ ხდება...ლომიძე ძებნილი ა...ჩვენ კი კანონოს დამცველები.საუბარი 50 მილიონზეა ...ორმოცდაათი მილიონი რომელიც მთელს დარჩენილ ცხოვრებას უზრუნველად გაგვატერებონებ...
-ფული არაფერში მჭირდება-ზიზღით გამოსცრა ქალმა.-ლომიძის ჩასმა ჩემთვის იმ ორმოცდაათ მილიონზე მნიშვნელოვანია რაზეც შენ ,ასე თვალებამღვრეუკი ნადირობ...
-კარგი,შენი ნებაა...-გაიცინა რაზმაძემ-ჩემი რჩევა იქნება ბატონ ლომიძეს, ჯერ გაესაუბრო და მთავარი და გასათვალისწინებელი,გირჩევ მისი შარმისგან თავის დამცავი ხერხები შეიმუშაო ,რადგან მის სირზე ფიქრი ამ საქმეს ნამდვილად არ წაადგებ...შეიძლება ბევრი რამ დაკარგო.
-შენი ცოლივით ხოოჩ- ჯიქიამ მტკივნეულ ადგილზე უხეშად დააჭირა ფეხი და თან მის მზერას არ გამოჰპარვია მერს, როგორ აემღვრა თვალები. ქალმა გამარჯვება ღიმილით იზეიმა და სავარძლიდან წამომხტარ მამაკაცს ფართოდ გაუღიმა.
-იმედი მაქვს, საქმის კურსში გეყოლები-ზემოდან დახედა მერმა.
-დიდი იმედიც ნუ გექნება-ჯიქიაც ფეხზე წამოდგა და კარის მიმართულებით ხელის ზრდილობიანი მანერით მიუთითა.კარში გასულ რაზმაძეს კი კიდევ ერთხელ გაუღიმა და ხმის ამოღებაც არ აცადა ისე მიუხურა კარი.ტანის ნარნარა რხევით გაემართა სასტუმრო ოთახში, ჟურნალების მაგიდისკენ და მასზე მოთავსებული სურათი კიდევ ერთხელ აიღო...სავარძელში ჩაეშვა და დიდხანს უყურებდა მამაკაცის ლურჯ თვალებს,შემდეგ იგრძნო როგორ გაუხურდა მთელი სხეული და სავსე ბაგეები უნებურად აეწვა...თითები ფრთხილად გადაიტარა და აჩქარებული გულისცემით ამოიჩურჩულა..
-გამარჯობა ლომიძე...დამელოდე,კიდევ ერთხელ შევხვდებით ...-თვალები დახუჭა და ცხვირით ღრმად შეისუნთქა ჰაერი...თავი, სავარძლის საზურგეს მიაყრდნო და ნათლად წარმოიდგინა მათი შიშველი სხეულების მხურვალე შეხება...ვნებიანი ალერსი და სექსი, რომელიც დღესაც კი ასე მყარად დალექილიყო მის მეხსიერებაში და კვლავ და კვლავ მისკენ მიუწევდა გული.თვალებდახუჭულს ჩაეცინა.-ჯანდაბა ...ზუსტად იქ ხარ სადაც ასე გელიან...


საავადმყოფოს ვრცელი დერეფანი, დინჯი ნაბიჯებით დაფარა და მიმღებში უკვე გამოკითხული სასურველი პალატის ნომერთან შეჩერდა. ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და კარი, ფრთხილად შეაღო.მოზრდილ პალატაში ორი საწოლი იდგა, მაგრამ მხოლოდ ერთი იყო დაკავებული...ნუცა ბალიშს ზურგით მიყრდნობოდა და კარის ხმაზე გაახილა თვალები.ამღვრეული მზერა კარში მდგომ მამაკაცს შეანათა და თვალი აარიდა.
-როგორ ხარ?-საწოლის ბოლოში გაჩერდა მამაკაცი და ცარცივით გაფითრებულ ქალს დააკვირდა.
-როგორც მხედავ...-გაპარული ხმით ამოილაპარაკა გოგონამ და მზერა კვლავ აარიდა.
-ნუცა...ძალიან ვწუხვარ.-სახეზე ნერვიულად ჩამოისვა ხელები ლევანმა და ამოიოხრა.
-შენი შეცოდება არაფერში მჭირდება...-ქვედა ტუჩი აუთრთოლდა ნუცას.
-კარგი,მაშინ თუ დაგამშვიდებს გეტყვი რომ აქ,ამ საავადმყოფოში რეანიმაციულ განყოფილებაში წევს და სიკვდილს ებრძვის ის,ვინც შენ ამ დღეში ჩაგაგდო...
-არ დამამშვიდებს,ზიზღით ამოილაპარაკა გოგონამ-არ დამამშვიდებს ბატონო ვაჩე ლომიძე...
ვაჩეს ,სიმწრით ჩაეცინა.
-აბა რა დაგამშვიდებს?
-თქვენი განადგურება!-სახე ზიზღით დაებრიცა ქალს.
-ბაზარი არაა...მაგრამ რა ვერ გავიგე იციი ეს დედამოტყნული ვაბშე იცოდი რა გინდოდაა? ვაბშე იცოდი რა შარში ჰყოფდი თავს? და საერთოდაც, შენი ბრალიც არის და ნუ ცდილობ მე რამე გადმომაბრალო...მე არ მიძალადია ,ამის დედაც...მე არ მიძალადია ნუცა და საკადრისი პასუხიც გავეცი მოძალადეს...თავში ტვინი არ გქონდა მანქანაში რომ უჯდებოდიი?!-იფეთქა მამაკაცმა და ვერცკი მიხვდა ისე გადავიდა ღრიალზე.
ნუცას ,სახე მოერყა და სატირლად დაებრიცა ტუჩები.
-რა გინდა? მილიონჯერ გკითხე...აგეღო ეს დედაატირებული ფული და უბრალოდ წასულიყავი...რა გინდა ნუცა? ფული გინდაა? ახლავე მოგცემ ,შენ მარტო დაასახელე რამდენი გინდა...
-შენ მამაჩემის სახელით და გვარით სარგებლობ...-ტონს აუწია ნუცამაც.
-კაი ,ახლა არ გამაცინო...-სახე ორონიული გაუხდა მამაკაცს-რომელი მამაშენის? საკუთარი ს იქით რომ არაფერი ახსოვდაა? იმ მამის ,პატარა რომ მიგაგდოო? ახლა ვერ დამაჯერებ ვერანაირად თუ მეტყვი რომ მის გამო გინდა ჩემზე შურისძიება...
-ვერ გიტან!-კბილებში გამოსცრა ქალმა...-მეზიზღები ბატონო ვაჩე და უბრალოდ ეს დღე დაიმახსოვრე...გეფიცები...მწარედ განანებ...
-კარგი...კარგი, როგორც გინდა ისე მოიქეცი...ოღონდ მე ნუ დამაბრალებ ჩემი ძმაკაცი თუ აღმოჩნდა და მოეწონე...მე ნუ დამაბრალებ, მანქანაში რომ ჩაუჯექი და ნურც იმას დამაბრალებ ,ნებით თუ ძალით მისი მსხვერპლი რომ გახდი...ნუ დამაბრალებ, ამის დედაც...ნუ დამაბრალებ...მე შენთვის არაფერი დამიშავებია გარდა იმისა რომ დროებით მამაშენის თანამდებობით ვსარგებლობ...ნუ დამაბრალებ, თითქოს მე მინდოდა შენთვის რამის დაშავება...ეგ რომ მდომოდა ...ეგეთი არაკაცი რომ ვყოფილიყავი, შენით მიწვევდი იმ საღამოს და იქ დავასრულებდი ყველაფერს...
-წადი შენიც...
-გამოჯანმრთელებას გისურვებ...და კიდევ ერთხელ ვწუხვარ, იმის გამო რაშიც დამნაშავე ნამდვილად არ ვარ...თავად უნდა ჩამოყალიბებულიყავი რა როგორ გინდოდა...თავად უნდა გაფრთხილებოდი საკუთარ თავსაც და ჯანმერთელობასაც...თავად უნდა დაფიქრებულიყავის სანამ სახლში მეწვეოდი და იმ დღესაც თავად უნდა გეფიქრა რომ უცხო მამაკაცთან დალევა კარგს არაფერს მოგიტანდა...რადგან ჩემი არცერთი მეგობარი ვაჩე ლომიძე არ არის...ამის დედაც, ვაჩე არ არის...ერთი მე ვარ და მე ნამდვილად არ ვარ შენძრეული ...კარგად დაფიქრდი რა და როგორ გინდა და რასაც გადაწყვეტ კი იცი სადაც ვარ და შეგიძლია მომაკითხო და შენი გადაწყვეტილება მომახსენო
...
-ნამდვილად ასე მოვიქცევი...
-ძალიან კარგი...შენი მკურნალობის ხარჯებიანაზღაურებულია...თავს გაუფრთხილდი და შეეცადე უცნობ მამაკაცებს აღარ ენდო ესე ბტმრ მად...
მოხეთქილი სიბრაზე როგორც იქნა შეიკავა მამაკაცმა და პალატა ისევ ისეთი მშვიდი სახით დატოვა როგორითაც მოვიდა.ნუცამ კი სახეზე ორივე ხელი აიფარა და ხმამაღლა ატირდა...

საჭეს ,ორივე ხელით ჩაფრენოდა და ახლა ერთადერთი რისი სურვილიც ჰქონდა ღრიალი იყო...უარყოფითისგან დაცლა, რაც შიგნიდან სჭამდა და გულმუცელს ისე უდუღებდა პირში ნაღვლის გემოს გრძნობდა...საშინლად ეცოდებოდა ნუცა, მაგრამ ნამდვილად არ თვლიდა მის მიმართ თავს რაიმეში დამნაშავედ...მისთვის არც სახლში შემოსახლება უთხოვია და არც მის სამეგობროში ასე გათქვეფა...ნამდვილად ვერ დაუდგებოდა ოცდაორი წლის გოგოს ძიძად ,რადგან აქ სულ სხვა საქმისთვის იყო ჩამოსული და ის საქმეც ასე ჭიანურდებოდა...ლაშასთვის, ცხვირპირის ამონაყვა რომლის ღირსიც ნამდვილად იყო შეიძლება ასე მტკივნეული არ ყოფილიყო მისთვის საქმე ქალზე ძალადობასთან რომ არ ჰქონოდა...ჯერ ისევ ვერ ინელებდა ლილიანას სიკვდილს...ის და ლილო იყვნენ თუ არა ერთად, ეს არაფერს წყვეტდა... მთავარი ის იყო რას იმ ქალის მიმართ გრძნობდა...გრძნობა კი ნამდვილად ჰქონდა...რაც არ უნდა იყოს წლების განმავლობაში იყვნენ ერთად და ნამდვილად არ ეთმობოდა ერთ დროს საყვარელი ქალი სიკვდილისთვის...ყველაფერი თავდაყირა დამდგარიყო და იმაზე უფრო ეშლებოდა ნერვები, რომ ვარ აგვარებდა ამ არეულ სიტუაციას, რომელიც წესით სულ სხვას უნდა აერია
...არადა მისმა მეგობარნა არია,თურმა მთავარი მტერი სახლში ჰყოლია და ის კი უბრალოდ ტყემალზე იჯდა...ირგვლივ,სრული ბარდაგი ჰქონდა და თავად ამ ბარდაგის შუაში იდგა, რა ჯანდაბა უნდა გაეკეთებინა ახლა აღარ იცოდა.


მთელი ღამის უძინარმა, განყოფილების კიბე სწრაფი ნაბიჯით აიარა და ყავის აპარატთან შეჩერდა...ჭიქაში უშაქრო ყავა გაიკეთა და უძილობისგან ამწვარი თვალების სრესვით , თავისი კაბინეტისკენ დაიძრა...
-ბატონო ლევან!- ფეხზე ,სწრაფად წამოიჭრა ლარისა და მისი სახის დანახვაზე გამომეტყველება შეეცვალა-კარგად ხართ?
-კი..კი...უბრალოდ გამოუძინებელი ვარ..არაფერია.-თბილად გაუღიმა ქალს და მომლოდინე მზერა შეანათა-მოხდა რამეე?
-იცით...კაბინეტში სტუმარი გელოდებათ...
-ამის დედაც...ჯერ მუშაობა წესივრად არ დამიწყია სტუმრებს ვეღარ ავუდივარ-ამოილაპარაკა თავისთვის და ლარისას თავი დაუქნია...შემდეგ კი ინტერესიანი სახით შეხსნა კარები და კარისკენ ზურგით მდგარი სტუმრის დანახვაზე ხელი სახელურზე შეეყინა.მაღალი, წითურთმიანი ქალი,წელში გაშლილი იდგა და გულზე დაკრეფილი ხელებით კაბინეტს ათვალიერებდა .კარის ხმაზე, შემოტრიალდა და კარში მდგომა პიჯაკში გამოწყობილ მამაკაცს სანახევროდ მოჭუტული თვალები შეანათა...
-ამის დედაც-ჩაეცინა ლევანს და ქალი თავით ფეხამდე შეათვალიერა...მაღალწელიანი,კლასიკური შარვალი და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ეცვა...თეთრი პერანგი,მკერდთან სამ ღილზე ჰქონდა ჩახსნილი და ზემოდან შავი, მოკლე ჟილეტი მოეცვა ...მცირე მაკიაჟი ეკეთა და თმა ,კეფაზე ჰქონდა შეკრული.
-ბატონო ლევან!-მამაკაცი,წარბის აწევით შეათვალიერა და მისი სახელი ხაზგასმით წარმოსთქვა.
-ჯანდაბაა...ნანკა ჯოქიაა...-ჩაეცინა მამაკცს და სახეზე მოისვა ხელი...-ამის დედაც!
-მშვენიერი კაბინეტი გაქვს ქურდის და ნაციხარის კვალობაზე...
-კიი...არ ვუჩივი არაფერს...-მამაკაცმა,კარი უხმაუროდ მიხურა და სავარძლისკენ დაიძრა.ყავის, ერთჯერადი ჭიქა მაგიდაზე დადგა და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა...-რამ შეგაწუხათ ქალბატონო გამომძიებელო? დავიჯერო თქვენს გასაიდუმლოებულ სააგენტოს ჩემი დევნის მეტი საქმე არ აქვს?
-მოგვენეტრე, ბატონო ლომიძე-მხრები აიჩეჩა ქალმა და მის ყავის ჭიქას დასწვდა ...
-ჩემი ნაპირალია-გაიცინა ლევანმა...
-ჯანდაბა,-წარბი აზიდა ქალმა-მახსოვს ერთხელ გეზასავე მაგრამ არ მოვმკვდარვარ...
-ხოო-ტუჩები სიცილით გაილოკა მამაკაცმა-მეც მახსოვს...მანდ მე მგონის ზასაობაზე შორსაც წავედით ხოო?!...მაგრამ თუ ამ ყველაფრის გახსენება ტკივილს გაყენებს არ გაგახსენებ...
-მორჩი ცანცარს ლომიძე.-ცივად გამოსცრა ქალმა და მის წინ მაგიდას, ორივე ხელისგულით დაეყრდნო..-დროა ,შენი ბარგი ჩაალაგო...
-რაიყო ,უკვე შენთან გადმოსვლას მთავაზობ?-გაეცინა ლომიძეს და მის მაგიდასთან დახრილ ქალს ქვემოდან ამოხედა...
-შანსი არ გაქვს ხომ იცი...სიამოვნებით მიგაბრუნებ უკან...ციხეში...-მზერა გაუსწორა ქალმა.
-პირველი არ შეგრჩენია ჯერ ჯიქია და არ გვინდა ეს მუქარები...
-მაგასაც ვნახავთ...-ნიშნისმოგებით გაიცინა ჯიქიამ.
-კარგი ჟღალო-ცხვირი სასაცულოდ შეიჭმუხნა ლომიძემ და ორაზროვნად გაუღიმა.-ახლა კი მიბრძანდი ჩემი კაბინეტიდან...შენგან განსხვავებით მე ,აქ ვმუშაობ...
-იმედები უნდა გაგიცრუო-ხელები მხიარულად გაშალა ჯიქიამ.-დღეიდან მეც აქ ვმუშაობ და მეტიც...შენი მეწყვილე ვარ...ასე რომ მოგვიწევს ამ კაბინეტში, ტერიტორიები მოვიზომოთ...
მხიარულად გაუღიმა და ყავის ჭიქასთან ერთად სავარძელში ჩაეშვა.მოსმენილით გაოგნებული ლომიძე ცოტახანს თვალმოუშორებლად უყურებდა წითურ ქალს...შემდეგ კი ჩაეცინა და წვერზე ჩამოისვა ორივე ხელი...ამის დედაც ...ნამდვიალად მაგარ შარში იყო გახვეული.ყველაზე დიდი მოსიარულე შარი კი ახლა მის წინ იჯდა, წითური ნანკა ჯიქია!
ქალაქის გარეუბანში, ახალმშენებარე, მრავალსართულიანი კორპუსების ეზოში ორი მანქანა გაჩერებულიყო...მანქანის კაპოტზე მიყრდნობილი თორნიკე რაზმაძე ,სიგარეტს ეწეოდა და დრო და დრო მაჯის საათზე იყურებოდა..მის გვერდით მდგარი მამაკაცი კი ერთ წერტილს ჩაშტერებოდა მიწაზე და ხმის ამოღებას არ აპირებდა.
-მადლობა ღმერთს!-წამოიძახა თორნიკემ,იმ წუთს ეზოში შემოსული შავი "მერსედესის" დანახვაზე და სიგარსტის ღერი მოისროლა.წელში გასწორდა და დაელიდა როდის ამოუდგებოდა "მერსედესი" გაჩერებულ მანქანებს.შემდეგ უკანა კარი გაიღო და იქიდან გადმოსული, დაახლოებით ორმოცდათიოდე წლის ხმელი სახის მამაკაცი დამხვდურებისკენ დინჯი ნაბიჯებით გაემართა და მისალმების ნიშნად ორივეს ძლიერად ჩამოართვა ხელი.შემდეგ სიგარსტს მოუკიდა და სასხვათაშორისოდ იკითხა:
-აბა,რა ამბები გაქვთ?
-ყველაფერი რიგზეა ...ჯერ ჯერობით-ამოილაოარაკა მერმა -თუმცა ნამდვილი კერკეტი კაკალია ის და ესე ერთი შეხედვით მისი გატეხვა არ გამოდის...
-შენ, რას მეტყვი მამუკა?-აქამდე ჩუმად მდგარი მამაკაცისკენ შეტრიალდა ახალ მოსული.
-ბატონო ბესარიონ...-ჩაახველა მამუკამ და ხმა ჩაიწმინდა-არც იმდენად ახლოს ვარ მასზე რამის თქმა რომ შემეძლოს...ვერ მიტანს...ჩამოსვლის დღიდან ვერ მიტანს და არ მაძლევს საშუალებას მივუახლოვდე.
-ამის დედაც...-სიგარეტის ღერი, მოისროლა ბესარიონმა და ღრმად ამოისუნთქა.-რატომღაც დარწმუნებული ვარ ჩვენი ქალაქისთვის, შენ საუკეთესო გამომძიებელი იქნებოდი...
-მაგრამ მაინც ის ჩამოიყვანეთ-წყენა ნარევი ტონით ამოილაპარაკა ღლონტმა.
-ნაწყენი ბავშვივით მსაყვედურობ მამუკა...საუბარი აქ რამხელა მაყუთზეა გააზრებული თუ გაქვს ვაბშე? მოიცადე...უბრალოდ მოიცადე და ყველაფერი იქნება..ისედაც ხო იცი ეგ პოსტი შენი რომ არის და რა მნიშვნელობა აქვს ეს გუშინ მოხდებოდა თუ დავუშვათ, ორი თვის ან კვირის შემდეგ მოხდებაა?
-რა უნდა ვქნათ?-საუბარში რაზმაძე ჩაერთო.
-დროა ვიმოქმედოთ...-ორაზროვნად გაიცინა ბესარიონმა-მოიწვიე პრესკომფერენცია და დამწუხრებული სახით იასაუბრე შენს იმედ გაცრუებაზე,საგამოძიებო სტრუქტურის სისუსტეზე და ხაზგასმით აღნიშნე ახალი გამომძიებლის უუნარობა...აღნიშნე, რომ გამოძიება ჭიანურდება და იმ დასკვნამდე მიდიხარ რომ თავად ბატონი გეგეჭკორის ინტერესებში შედის საქმის გაჭიანურება...
-კარგი...-ყრუდ ამოილაპარაკა რაზმაძემ.
- ღლონტიც აქ არის და მის ყველა ნაბიჯს გააკონტროლებს...კანში შეუძვრება და საქმის კურსში მამყოფებს ნებისმიერ საკითხთან დაკავშირებით...მეორე მხრივ ჯიქია-გაეცინა ბესარიონს-წითური ალქაჯი, კუდზე აზის და ის ავიწროვებს...სხვა რაღა გზა დარჩენია ჩვენს გამომძიებელს? შეფუცხუნებილი...მშიერი ნადირივით დაიწყებს ფულის ძებნას და ჩვენც იქ ვიქნებით...ადგილზე დავადგებით და შემდეგ იქ გავისტუმრებთ საიდანაც აღარ ბრუნდებიან...იმედია მიმიხვდით და უფრო დიდი იმედი მაქვს ჩემთან შეუთანხმებლად ნაბიჯს არ გადადგამთ...მიდით, მიხედეთ საქმეს და ყველა წვრილმანზე შეგიძლიათ დამირეკოთ...-ხელები კეთილი ჯამბაზივით გაშალა ბესარიონმა და შემდეგ ერთიანად შეტრიალებული ,საკუთარი მანქანისკენ დაიძრა.
იმ საღამოს,ქვეყნის ყველა წამყვანი არხი პირდაპირ ეთერში გადმოსცემდა ქალაქის მერის პრესკომფერენციას, სადაც დამწუხრებული სახით მჯდომი რაზმაძე, იმედგაცრუებული ადანაშაულებდა ქვეყნის მთავარ საგამოძიებო სტრუქტურებს და პირდაპირ ხელს ადებდა არაკვალიფიციურ მთავარ გამომძიებელს, რომლის უუნარობასაც საზღვარი აღარ ჰქონდა...


-საქვეყნოდ გამოგიცხადა ომი-გაეცინა ხოშტარიას და ჩართულ ტელევიზორს ხმა გაუთიშა.ლომიძე, ზედმეტად მშვიდი სახით იჯდა და ნერვიც კი არ უტოკავდა სახეზე.
-საქვეყნოდ გამოაცხადა რომ ყ**ა!მისი ომი, უბრალოდ ტ**ის უხეირო თამაშია და სხვა არაფერი...მავიწროვებს..ნუ, ჰგონია რომ მავიწროვებს,მაგრამ შენც მშვენივრად იცი რაზმაძე ჩვეულებრივი პაიკია და არც იმდენად საშიში...ხომ გაგიგია "ძაღლი, რომელიც ყეფს არ იკბინება" მის უკან მდგარი ფიგურა, რომელიც ამ მარიონეტს გვარიანად ათამაშებს კარგად ინიღბება, მაგრამ დარწმუნებულია თუ რაზმაძე შემავიწროვებს...კუდზე ჯიქია დამაჯდება და თავს საფრთხეში ვიგრძნობ იმ ფულის ძებნას დროზე ადრე დავიწყებ...შემდეგ დამადგებიან და მეც მნახეს გოიმი ვით რომ ავიხიო ამხელა მაყუთი...
-რა უნდა ვქნათ?-სახე მოისრისა გოგამ.
-დავჯდეთ და დაველოდოთ...თავად უმტყუნებთ ნერვები და იმაზე ადრე გამოძვრებიან სამალავიდან ვიდრე გვგონია...მე კი არ მივალ მათთან,ისინი მოვლენ და აქეთ მიმიყვანენ იმ ფულამდე ყველას დორბლი რომ მოსდის...
-ჯიქია ,საშიში ქალია-საუბარში მანამდე მშვიდად მჯდარი ვლადი ჩაერთო.
-ჯიქია ,საშიშია როდესაც კარგი იარაღი უჭირავს...-სიგარეტს მოუკიდა ლომიძემ.-მისი იარაღი კი ჩემი დოსიეა და დარწმუნებული ვარ ისეთ ადგილზე მალავს ეშმაკიც ვერ მიაგნებს...-გაიცინა-მე, ეშმაკის გარე ბიძაშვილი ვარ და შესაბამისად მთავარია გავიგო სად აქვს ის სამალავი მერე კი ისე გავუწევ საკუთარ თავში თავად შეეპარება ეჭვი.
-გაქნილი გაიძვერა, ფირმაშია-ახარხარდა გოგა და ორივე აიყოლა.
-მთავარია, გეგეჭკორის შვილის ვინეობა არ გაარკვიოს...თუ გაარკვია დარწმუნებული იყავით დაადგება და ლიმონივით გამოწურავს...ნუცა, პატარა,მშიშარა და გაბოროტებული ბავშვია, რომელსაც უნდა ვაჩე ლომიძე მკვდარი ინახოს...
-ეს დედამოტყნული ჯიქია იმენა ჭიკარტივით მესობა ტ***ში...-ამოიღრინა ნაპირელმა.
-ჰოდა რატომ?!-წარბი ასწია ლომიძემ.-გამოდის ან, დიდი ტ***ი გაქვს...ან ი,ქ ჯდები სადაც არ უნდა დაჯდე...ნუცას ,ამ მდგომარეობაში გამოყენება არც მათ საქმეს წაადგება და არც თავად ნუცას საქმეს...ისღა დაგვრჩენია გავარიდოთ წითელ ალქაჯს, დროებით მაინც...-ღრმა ნაპაზი დაარტყა და იმ დროს ამღერებულ მობილურს დახედა.განყოფილებიდან ურეკავდნენ.
-ბატონო ლევან!-გაისმა ღლონტის ნაცნობი ხმა.-ტაბახმელის ტყეში, რეინჯერებმა ადამიანის ცხედარს მიაკვლიეს, რომელიც სავარაუდოდ გარეულმა ცხოველმა მიწიდან ამოთხარა.
-მოვდივარ!-ცივად მოუჭრა ლომიძემ და ტელეფონი გათიშა შრმდეგ კი ინტერესით მომზირალ მამაკაცებს გადახედა.-გამარჯობა..ბატონო ლევანი, მგლებმა ამოთხარეს...რომელს მოუვიდა თავში იდეად მისი ტყეში დამარხვა?რაღა თქმა უნდა განსწავლულ ქორიძეს...ამის დედაც-სიმწრით გაეცინა და სავარძლიდან წამოდგა.-არადა იმ საღამოს იბაზრეთ რომსამივე ცხედარი მტკვარში უნდა ჩაძირულიყო,მერე გადაიფიქრეთ და თავის დასაზღვევად ტყეში ჩაფალით...კაროჩე რა
-მაგ საქმეზე, ლაშა იყო...-დამნაშავესავით ამოილაპარაკა ხოშტარიამ.
-კარგი..გავდივარ...შენ კი საავადმყოფოში წადი და იმ პატარა ალქაჯის სულ თმით თრევა რომ მოგიწიოს არ მისცე ჩემს მოსვლამდე სახლში წასვლის უფლება.
-ცოდოა ტო...-სახე დამანჭა გოგამ.
-ცოდო, მეც ვარ ციხისთვის და შენც ჩემო კარგო...ყველა ცოდო ვართ ციხისთვის და პახოდუ არავინ არაფერს უშავებს მაგ გოგოს...უბრალოდ, მინდა იმ წნეხს გავარიდო რაც ელოდება და ისიც რომ არა თავს ვიზღვევ...ამის დედაც...-სწრაფად წამოდგა ლომიძე და გასასვლელისკენ მოზრდილი ნაბიჯებით წავიდა.


ტაბახმელის ტყეში ასასვლელად იმაზე ნაკლები დრო მოანდომა ვიდრე საჭირო გახლდათ.მანქანა, ყვითელი ლენტით შემოსაზღვრულ მონაკვეთთან შეაჩერა და მომლოდინე სახით მისკენ წამოსულ ღლონტს ხმის ამოღება არ აცადა ცივი ხმით ჰკითხა.
-რა ხდება?-თან კრიმინალისტების პატარა ჯგუფისკენ გაემართა, რომელთაც მიწიდან ამოთხრილი მიცვალებული უკვე საკცეზე გადაესვენებინათ და ახლა ტერიტორიას ამოწმებდნენ.
-რეინჯერებმა, მიწიდან სანახევროდ ამოთხრილი ცხედარი იპოვეს..ნადირს, სრულიად გაუფუჭებია.-საკაცისკენ დაიხარა მამუკა და მიცვალებულს პოლიეთილენის პარკი გადახადა.
-ამის დედაც-წამოიძახა გეგეჭკორმა და ნახევრად შეჭმულ, გახრწნილ ცხედართან ,თავადაც დაიხარა...გარდაცვლილი მამაკაცისგან წელს ზემოთ მხოლოდ ძვლებიღა დარჩენილიყო..წელს ქვემოთ კი შემოხეული ტანისამოსი და დამპალ ხორცხე აქა იქ გამოჩრილი დამტვრეული ძვლის ნატეხები.
-ვინაობას ვერ დავადგენთ ?-იმაში დარწმუნებულმა, რომ ცხედარი ნამდვილად ლევან გეგეჭკორს ეკუთვნოდა რასაც მისი ძვირადღირებული ტანისამოსის ნაფლეთებიც მეტყველებდა.ღლონტს გადახედა ინტერესით.
-სავარაუდოდ დეენემის ანალიზი ჩატარდება...-დაბეჯითებით თქვა მამუკამ და პარკი გადააფარა.
-ძალიან კარგი,დაველოდოთ დეენემის ანალიზს...-სიგარეტს მოუკიდა ლევანმა და მანქანისკენ დაიძრა-მორგში გადაასვენეთ და განყოფილებაში ვილაპარაკოთ დანარჩენზე.
-ბატონო ლევან!-ღლონტის ხმამ შუაგზაში შეაჩერა..ლევანი, მისკენ შემოტრიალდა და მომლოდინე მზერით მიაჩერდა.-ის პრსეკომფერენცია...-მორიდებით დაიწყო მამუკამ-ვფიქრობ, განყოფილების სახელზე უარყოფითად იმოქმედებს...
-მერე?-წარბები შეკრა გეგეჭკორმა.
-რას აპირებთ?
-მისმინე...-ლევანმა,მისკენ ორი ნაბიჯი გადადგა და ღლონტის წამიერად შეცვლილ გამომეტყველებაზე გაეცინა...-ვფიქრობ, ასეთ უმნიშვნელო საკითხებზე დროის დაკარგვის მაგივრად გამოძიებაზე რომ იყო კონცენტრირებული ჩვენს საქმეს მნიშვნელოვნად წაადგებოდა,მაგრამ რახდება იციი?! ჭორიკანა დედაკაცივით ცხვირს იქ ჰყოფ, სადაც არაფერი გესაქმება...
-შენი გამოჩენის მერე აირია ყველაფერი..-ხმას აუწია ღლონდმა.-ეს ჩემი ქალაქია და სანამ შენ გამოჩნდებოდი ყველაფერი რიგზე იყო...
-სად აირია?!-მისკენ გადაიხარა ლევანი და კბილებში ცივად გამოსცრა-შენს თავშიი?! ამის დედაც...ყველას ამ ქალაქზე გაქვთ პრეტენზია...და ამ დროს რა ხდებაა? რა ხდება და კორუფციას მიაქვს ძალოვანი სტრუქტურები...დაბოღმილი ხარ, ჩემს ადგილზე შენ რომ არ დაგნიშნეს...ამის დედაც...რაიყო კრიშამ ვერ გაგიქაჩა ესეთ დონეზეე..იცი რაა? მე შენს ადგილზე ენას კბილს დავაჭერდი და გავაკეთებდი იმას რაც მევალება და არა იმას რაც შენი საქმე ნამდვილად არ არის....დამანახე რომ გინდა ,რომ შეგიძლია და საშობაოდ , თანამდებობას ლენტით შეფუთულს მოგართმევ...
დაამთავრა ლევანმა, სახეზე ფერებ გადასული თანაშემწე თავით ფეხამდე ზიზღით შეათვალიერა და შემდეგ თავისი მანქანის კარი იმაზე მშვიდად გამოაღო რამდენადაც შეიძლებოდა.
--კბილებშორის სისინით გამოსცრა ღლონტმა და წასულ ლექსუს თვალი ამრეზით გააყოლა.



რამოდენიმე საბუთზე ხელის მოწერის შემდეგ ღიმილიანი სახით ,ნუცას ჯანმრთელობა უსურვეს და დაემშვიდობნენ.გოგონამ, ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და სახეზე ჩამოშლილი თმით სწრაფი ნაბიჯებით დაეშვა კიბეებზე.სახეზე, სისხლ ჩაქცევებს თმა უფარავდა.სხეული კი გრძელ ჟაკეტში გაეხვია და ტანზე მჭიდროდ შემოხვეულს, მკერდზე შემოხვეული ხელებით იჭერდა.ტროტუარზე მიაბიჯებდა და თავში იმდენი რამ უტრიალებდა საიდან რისი დალაგება დაეწყი არ იცოდა.ერთადერთი მიზანი, რაც სისხლს მთელი ძალით უდუღებდა ვენებში ვაჩე ლომიძეზე შურისძიება იყო...და სწორედ ამ პირველ ადგილზე დაყენებულმა საქმემ აიძულა თამამი ნაბიჯებით ევლო...საავადმყოფოს ეზოდან გასულმა აქეთ -იქით გაიხედ გამოიხედა და ადგილზე გაიყინა.იქვე გაჩერებულ შავ “ლექსუსზე “მიყრდნობილი ვაჩე ლომიძე,მკერდზე გადაჯვარედინებული ხელებით, ცივი მზერით ბურღავდა აბუზულ ქალს.შემდეგ ჰაეტი ღრმად შეისუნთქა ,მანქანას მოშორდა და მისკენ დაიძრა.ნუცამ, ინსტიქტურად უკან დაიხია მაგრამ გაქცევა ვერ მოასწრო, რადგან მის მკლავში უკვე ჩასჭიდებოდა ლომიძის ძლიერი თითები.
-ხელი გამიშვი-პანიკაში ჩავარდნილმა უშედეგოდ გაიბრძოლა.
-მომისმინე...
-ხელი გამიშვი...-აქეთ -იქით დახმარების იმედად გაიხედა ნუცამ მაგრამ.ადამიანს ბედი რომ არ გექნება..ზუსტად ამ დროს კაციშვილი არ მოძრაობდა ქუჩაზე.-ჯანდაბა...დამეხმარეეთ!-იკივლა ქალმა ,მაგრამ ლომიძის ხელისგული აეფარა პირზე და ფოთოლივით აცახცახებული ისე აიტაცა ხელში, თითქოს ბუმბული ყოფილიყო მანქანისკენ გაემართა და გახსნილ კარებში თითქმის შეტენე.
სანამ მანქანას შემოუვლიდა ნუცა, საკეტს ეცა მაგრამ კარი დაკეტილი დახვდა და შეშლილივით სახე არეულმა კივილი დაიწყო...ლომიძე ,საჭეს მიუჯდა თუ არა ქალის გაშლილი ხელი მთელი ძალით შეასკდა მარჯვენა ლოყაზე.
-გამიღე კარები,შე არაკაცო...გამიღე კარები..-კიოდა პანიკაში ჩავარდნილი.
-დამშვიდდი და მისმინე!-მამაკაცმა, მისი მუშტები ოსტატურად მოიგერია
-გამიღე კარები!
-მოკეტე ,ამის დედაც!!!-იღრიალა წყობიდან გამოსულმა ლომიძემ და ნუცას ორივე ხელი გაუკავა.ქალი გაშეშდა,შემდეგ კი თვალები ჩაუწითლდა და ნიკაპი აუკანკალდა,მთალი სხეულით აცახცახდა და სკამის საზურგეს მთელი ტანით მიეკრა.
-გეხვეწები,გამიშვი...ძალიან გთხოვ...გეხვეწები-ხმამაღლა ქვითინებდა
-ნუცა დამშვიდდი...დამშვიდდი, ამის დედაც-იღრიალა კვლვ მამაკაცმა და აცახცახებული ქალი თავისკენ დაითრია , რომელმაც პანიკური კივილი ატეხა მაგრამ მამაკაცის ხელი ძლიერად მოეეხვია მხარზე და ნახევარი ტანით მიიხუტა.-დამშვუდდი...არაფერს დაგიშავებ..უბრალოდ დამშვიდდი..ნუცა...გესმის? დამშვიდდი ამის დედაც და მიმისმინე !-ძლიერად ჩახუტებულ ქალს ეჩურჩულებოდა ,რომელიც ისტერიულ ტირილს არ წყვეტდა.-მისინე პატარავ-ქალის სახე ხელებში მოიქცია და თვალებში ჩახედა.ნუცამ ,ხელი ისევ გაიქნია და ახლა მეორე ლოყაში მოარტყა შედარებით სუსტად მაგრამ მაინც
-მეზიზღები-კბილებში გამოსცრა და ძლიერად შებოჭილმა,მამაკაცს მაჯაზე ჩაავლო კბილები და მოუჭირა.ვაჩემ, ყრუდ ამოიღმუვლა და იმდენად ძლიერად მოუჭირა ნეკნებზე შემოხვეული მკლავები ქალს ტკივილისგან სუნთქვა შეეკრა.
-მოკეტე, სანამ დაგიმტვრიე ძვლები და მომისმინე!-ცივად გამოსცრა და სისხლიან მაჯაზე დაიხედა-ნამდვილი, ველური ხარ!
-შენ კი მოძალადე !-სისინით უპასუხა ქალმა.
-ხოდა თუ მოძალადე ვარ ახლაც არ დაგიწყებ ლაპარაკს და ისე წაგათრევ.
-...მოგკლავ...გეფიცები ერთხელაც ჩემი ხელით გამოგჭრი ყელს..-სახეზე ზიზღი გამოესახა ქალს.
-მასე ქენი, მანამდე კი მომისმინე...უბრალოდ მომისმინე გასაგებიაა?
-შენთან ლაპარაკს არ ვაპირებ!-ქალმა,მისი მკლავებიდან თავი გაინთავისუფლა და კარის გასაღებად ჩააფრინდა საკეტს-გამიღე კარები.
-რა გგონია შენთან ძველი მეგობარივით ჩასახუტებლად მოვედიი?-ჩაეცინა ლომიძეს და სისხლიანი მაჯა,მისი ჟაკეტის ბოლოზე გაიწმინდა
-რა გინდა? ახლა რაღა გინდა?
-ახლა მინდა ნუციკო ,თუარა მანამდე არაფერიც არ მინდოდა-მხრები აიჩეჩა ლომიძემ-ფუჰ ამისი ,იმედია არ გავცოფდები...-ჩაილაპარაკა თავისთვის და ისევ ნუცას ამოხედა-შენ, კიდევ ვერ ხვდები რა შარში გაქვს თავი გაყოფილი...სანამ დრო იყო შენით უნა წასულიყავი...მაგრამ არ წახვედი და რაც დაგემართა შენს თავს დააბრალე...
-მთელი ცხოვრება ესეთი იყავი თუ ახლა გახდიი?-ტონში ირონია გაურია ქალმა.
-ალბათ ვიყავი...თუ დაგამშვიდებს ახალი ამბავი მაქვს შენთვის...შენი მამიკოს ცხედარი ამოთხარეს მშიერმა ცხოველებმა ,ახლა ჩემი განყოფილების პროზექტურაშია ექსპერტიზაზე...
-მერე რა ვქნა? ჭირისუფლად დავუდგეე?!
-არა, სირზე რას იზამ, მაგრამ გარეთ და თავისუფლად იმდენად საფრთხეს მიქმნი იძულებული ვარ ისევ იქ დაგაბრუნო სადაც აქამდე ბრძანდებოდი, მაგრამ აღარანაირი თავისუფალი პარპაში...
-ბატონოო?!-ხმას აუწია ქალმა.
-ახლა, მე ვაპირებ გიშვილო...-გაუცინა ლევანმა და მანქანის ძრავი ჩართო.-იმედი მაქვს ცირკების გარეშე იჯდები და თავში საღი აზროვნების ნატამალი თუ შეგრჩა იმას გააკეთებ რასაც მე გთხოვ...ცოტა ხანს..ნუციკო სულ ცოტახანს და მერე სადაც გინდა იქ წადი და რაც გაგისწორდება ის ქენი...
-რაიყოო? მამაჩემის ცხედარი აღმოაჩინეს და აგეწვაა?-გაიცინა ქალმა-არ გეშინია სახლში, მძინარეს რომ გამოგჭრა ყელიი?
-კიი... შიშისგან უკვე ცუდად ვარ...კი არ ამეწვა ისედაც უამრავ პრობლემას შენი ს უაზრო თამაშს ვერ დავუმატებ ...ჩემი მტრები ,შენც მოგაკითხავენ და და ცოცხლად გაგაძრობენ ტყავს...
-შე ო!-ხელახლა მოუქნია ხელი ნუცამ მაგრამ ლომიძემ მოასწრო და მისი მაჯა შუაგზაში დაიჭირა.
-შენზე ძალადობას არავინ აპირებს ნუცა. უბრალოდ დაფიქრდი ,რისთვისაც დრო უამრავი გექნება და მიხვდები რომ ორივე მოგებაში ვართ...ლაპარაკი 50 მილიონზეა და თუ დასჭირდათ, ისე გაგაქრობენ შენი ჩრდილიც აღარ დარჩება...ან მომყვები ,ან და რაც დაგემართება შენს თავს დააბრალე.
-შენთან წამოსვლას ყველაფერი მირჩევნია-მტკიცედ გამოსცრა ქალმა და ლომიძესაც აღარ დაუყოვნებია.მთავარი საკეტი გახსნა და ქალს ,ფართო ღიმილით ხელით,კარისკენ ანიშნა...
-კარგი,გადაბრძანდი!
-განანებ,გეფიცები ჰაერზე არ ვისვრი სიტყვებს-მუქარით გამოსცრა ქალმა და მანქანიდან გადასულს კარი, წესივრად არც ჰქონდა მიხურული,მანქანა ისე მოსწყვიტა ადგილიდან ლომიძემ.
-!-წამოიკივლა ნუცამ და ყელში ნაღვლის გულისამრევი გემო იგრძნო.


სახლში მისულმა ,წყალი გადაივლო და საკუთარი ჩალურჯებული სხეული ინტერესით შეათვალიერა მოზრდილ სარკეში.კინოს ძველი კადრებივით მეხსიერებაში ერთი და იგივე სცენები დაქროდნენ...სასაფლაოს ჭიშკარს ჩავლებული ხელი და მამაკაცის ზიზღნარევი მზერა, რომლსაც სახეში ძლიერი დარტყმა მოჰყვა და აქ მთავრდებოდა წყეული ფრაგმენტებიც...გამოღვიძებით კი საავადმყოფოში გამოეღვიძა.საწოლში მწოლიარეს თავის ძლიერი ტკივილით და გულისრევის შემაწუხებელი შეგრძნებით...
-ჯანდაბა,-სახეზე ჩამოგორებული მოღალატე ცრემლები ხელის ზურგებით შეიწმინდა და ელასტიკი ამოიცვა...განიერ მაისურში გაუყარა მკლავები და თმა კეფეზე დაუდევრად შეიკრა.გაუმართლა, ქალბატონი მირანდა რამოდენიმე დღით ქალაქიდან გახლდათ გასული და მისი გალამაზებული სახის შემყურეს აწეული წნევების რეგულირება არ უწევდა.სამზარეულოში ,ჩაი გაიკეთა და ის -ის იყო სასტუმრო ოთახის სავარძელში მოკალათდა კარზე ზარი რომ დარეკეს.არავის ელოდებოდა და ამიტომ წარბაწეული ,გაოცებული სახით დაიძრა კარის გასაღებად.საჭვრეტში გაიხედა და ზღურბლზე მდგარი ქალის დანახვაზე, მხრები აიჩეჩა და კარი სანახევროდ გამოაღო.
-გამარჯობაა!-ფართოდ გაუღიმა მომხიბლავმა ,წითურთმიანმა ქალმა და მისი გაოცებული სახის დანახვაზე დააყოლა:-რამოდენიმე წუთს წაგართმევთ, შეიძლებაა?
-ვინ ბრძანდებით?-კარში ჩამდგარი ნუცა უნდობელი თვალებით ბურღავდა ქალს
-აქ ვისაუბროთ?-სტუმარმა ჩანთიდან თითების სწრაფი მოძრაობით ორყდიანი ,ვინაობის დამადასტურებელი საბუთი ამოაცურა და გადაუშალა.
-ნანკა ჯიქია...ახლა შეიძლება შემოვიდეე?
-არა...-სახეზე ირონიული მზერა აიკრა ნუცამ და კარის სახელურს იდაყვი თ დაეყრდნო.-რა გნებავთ? აქვე მითხარით...არ ვარ სტუმართმოყვარე.
-კარგიი..-გაიცინა ჯიქიამ-მამაშენივით ჯიუტი ხარ...-ბოლოს შედარებით დაბალი ხმით ამოილაპარაკა და იმავე ჩანთიდან მწვანე ყდიანი საქაღალდე ამოაცურა..პირველ გვერდზე გადაშალა,გადაკეცა და ნუცას სახესთან მიუტანა.-იცნობ?!
-უნდა ვიცნობდეე?-საქაღალდეში ჩაკრულ ვაჩე ლომიძის სურათს უგულოდ შეხედა ქალმა და მხრები აიჩეჩა...
-კიი და საკმაოდ კარგად...-საქაღალდე დახურა ჯიქიამ და წელზე ხელებ დაწყობილმა თვალებში, ნიშნისმოგებით შეხედა ნუცას.
-კარგად ბრძანდებოდეთ!-კარის მიხურვა დააპირა გოგონამ, ჯიქიას დაბალძირიანი ფეხსაცმელი რომ ჩაყვა კარსა და ჩარჩოს შორის, შემდეგ კი ხელის ბიძგით კარი ნუცასთან ერთად უკან შესწია და ზღურბლზე დაუპატიჟებლად შეაბიჯა.
-როგორ ბედავთ?!-იკივლა ნუცამ, მაგრამ ქალი უკვე სასტუმრო ოთახში იყო და სავარძელს ირგებდა.
-დაჯექი!-ცივი ტონით გამოსცრა,ქვემოდან ამოხედა და თვალებით მოპირდაპირე სავარძელზე ანიშნა...
-როგორ ბედავთ?!
-დაჯექი!-გაიმეორა ჯიქიამ და მაგიდაზე ხმაურით დააგდო მწვანე საქაღალდე.-აქ ,შენთან სალაზღანდარაოდ არ მოვსულვარ.-წინ გადაიხარა და საქაღალდე გადაშალა,შემდეგ ერთ ადგილზე გახევებულ ნუცას ახედა და წარბები აზიდა-დაჯექი!
ნუცამ ღრმად ამოისუნთქა, სავარძელში მოწყვეტით ჩაეხეთქა და ხელები მკერდთან გადაიჯვარედინა.
-რა პატარა ხარ, ღნერთო ჩემო-სავარძელზე გადაწვა ჯიქია და მის ბავშვურ გამოხტომაზე გაეცინა,შემდეგ თავი გააქნია და ისევ საქაღალდეს მიუბრუნდა
მისკენ შეატრიალა და ლომიძის სურათზე გრძელ ფრჩხილიანი თითი დააკაკუნა.-ეს, ვაჩე ლომიძეა...მაღალი დონის ქურდი,გაქნილი ,გაიძვერა და ზედმეტად განთლებული...სისხლის სამართალში.რვა წელი ციხეში იჯდა და მის კისერზეა უამრავი ქურდობა,ძარცვა,მკვლელობა,და საუკუნის ძარცვა: იაპონელი მულტი მილიარდერის 50 მილიონად შეფასებული, ფერწერული ტილო მოიპარა,თუმცა საქმე მაინცდამაინც სუფთად ვერ გააკეთა...მოგეხსენება ვირთხები ყველგან არიან,პატარა ცთომილება..ტილო კი გამოიტანეს მაგრამ ჩავარდნენ...ბანდის მეთაური ორმხრივის სროლისას ადგილზევე გარდაიცვალა, თავად ლომიძე კი დაიჭრა და სიკვდილს სასწაულებრივად გადაურჩა...გამოჯანმრთელების შემდეგ კი რვა წლიანი სასჯელის მოხდა მოუწია გერმანიის ციხეში, როგორც იმ ქვეყნის მოქალაქეს.
ნუცა, თვალებგაფართოებული უსმენდა ჯიქიას მონაყოლს და სახეზე ფერები ერთმანეთის მონაცვლეობით გადასდიოდა.შემდეგ თავი ხელში აიყვანა,ჯიქიას გამომცდელ მზერას ,რომელიც გულმოდგინედ იკვლევდა მის რეაქციებს ვაჟკაცურად გაუძლო და ირონიულად გაუღიმა.
-და მე, რა შუაში ვარ ამ ყველაფერთან?
-არ გამოგდის ეს მაგარი გოგოს როლის თამაში-გაიცინა ჯიქიამ -შენც კარგად იცი და მეც, ვინაა ვაჩე ლომიძე...თუ გაგახსენოო? მაგალითად მთავარი გამომძიებელი ლევან გეგეჭკორი...
-ჯანდაბა..-გაეცინა ნუცას.-ჩემგან რა გინდა?
-შენგან ,არაფერი-მხრები აიჩეჩა ნანკამ-ეს შენ გჭირდება ჩემი დახმარება ,მაგალითად შურის ძიებაში...
ნუცას სახე დაეძაბა,წინ გადმოიხარა და მუხლებს იდაყვებით დაეყრდნო.
-და რას შემომთავაზებ?
-შენ შურისძიება გინდა..მე ლომიძის ციხეში შებრუნება,ასე რომ ორივეს ერთი მიზანი გვაქვს...დამეხმარე ,დაგეხმარები...
-რანაირად?-ყელში გაჩხერილი ნერწყვი გაჭირვებით გადააგორა ნუცამ.
-დასაწყისისთვის გეტყვი, რომ მე ვიცი ვინ არის,სად არის და რას აკეთებს..მეტიც ჩემს ცხვირწინ არის..ხომ იცი მტერი, ჯობია ცხვირწინ გყავდეს ვიდრე ზურსგს უკან...შენც ასე მოიქეცი...ინფორმაცია რასაც მე ვფლობ ფასდაუდებელია...რომელიც ჩვენს ლომიძეს, მრავალ წლიან საგზურს გამოუწერს გერმანიის ციხეში.უბრალოდ ზედმეტად ჭკუიანი ა და მონაცემთა ბაზიდან როგორც ვაჩე ლომიძე, ისეა აორთქლებული კაცისშვილი ვერ მიაგნებს...ამაში კი ის კიკინიანი ნაძირალა დაეხმარა...
-ვლადი?
-ნაპირელი...ვლადიმერ ნაპირელი...იციი?ლომიძე, ასწლოვანი მუხაა რომელიც აუარება რკოს ისხამს...ეს როკო კი მისი ალღო და შეუფასებელი გამჭრიახობაა..მშვიდად არის, რადგან ჰყავს თავის გარშემო ისეთი დასაყრდნობი ძალა, რომელიც ნებისმიერ დროს ამოქმედდება როგორც კი ჰორიზონტზე ლომიძისთვის განკუთვნილ საფრთხეს დაინახავს..ამიტომ გაიძვერას, მხოლოდ მასზე გაიძვერა თუ გააცურებს...მე კი მაქვს ამისი ამბიცია ,რაღათქმა უნდა შენი დახმარებით...ძალა ის არის ვისაც იარაღი აქვს...მე კი საკმაოდ ვრცელი და სქელყდიანი იარაღი მაქვს..
მისი წარსულის დოსიე..
-ჯანდაბა,საშიში ქალი ხარ-გაიცინა ნუცამ.
-შევარხიოთ ეს მუხა? რას იტყვი ჩემო ნუცა? -მლიქვნელურად გაიღიმა ჯიქიამ.
-და შენ რა მიზანი გაქვს?
-ჩემი მიზანი..კარგად დასმული სამიზნეა...ნათელი მომავალი და თანამდებობა ,რომელსაც აუცილებლად მივიღებ..ამაში კი ლომიძე დამეხმარება...ეს იმხელა ადრენალინია...ამის დედაც, რატომაც არა? ციხეში კიდევ ერთხელ ჩავსვა მსოფლიოს თავის ტკივილიი?!
ნუცა ,ჩაფიქრებული უსმენდა და გრძელი თმის ბოლოს, თითზე ნერვიულად იხვევდა.
-რას იტყვიი?!-მისი დუმილი ყოყმანს ნიშნავდა ,ამიტომ კარგად გამოწვრთნილმა ჯიქიამ ბოლომდე მიწოლა გადაწყვიტა და ნამდვილად არ უნანია.გოგონა მალევე გატყდა და დათმობაზე წამოვიდა.
-კარგიი...ჯანდაბა ,კარგი.რა უნდა გავაკეთო?
-დასაწყისისთვის, მასთან უნდა დაბრუნდე და მისი ნდობა მოიპოვო...-ხელები ფართოდ გაშალა ჯიქიამ.
-არ არსებობს-მტკიცე ხმით წამოიძახა ნუცამ
-სხვანაირად, ვერ შევძლებთ მის გაკონტროლებას...დაბრუნდი ლომიძესთან და შეეცადე მისი ნდობა დაიბრუნო...გაქნილი ა..შენთვისვე აჯობებს ფრთხილად თუ იქნები და თავს არ გაყიდი.-ნანკამ,საქაღალდე დახურა და სავარძლიდან წამოდგა.
-კარგი-ნუცამ ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და წყვეტილად გამოუშვა ფილტვებიდან-დავბრუნდები.
-მშვენიერია-ფართოდ გაიღიმა ჯიქიამ და ქალს, ხელი გაუწოდა-კეთილი იყოს შენი, ჩემს საზოგადოებაში შემოსვლა...მიხარია ასე კარგად რომ გავუგეთ ერთმანეთს...ისევ იმ ნომერზე იყავი რომელიც გაქვს...დროდადრო მე თავად დაგიკავშირდები და ინსტრუქციებს მოგაწვდი...
-კარგი-მის ხელს თავისი შეაგება ქალმა ,შემდეგ კი ღიმილიანი სახით მომზირალი სტუმარი გააცილა.


-არ წამოვიდა ძმაო და ნაღდად არ ვარ მისი თმით თრევის ხასიათზე...-ლომიძემ,ვისკი მოსვა და ცარიელი ჭიქა ხმაურით დადგა მაგიდაზე.
-ექსპერტიზის პასუხები როდის იქნება?-დახლს, იდაყვებით დაეყრდნო ხოშტარია და ხმას შეთქმულივით დაუწია.
-ექსპერტი ვერ მიშაობს...გახრწნილია გვამი ,წელს ქვემოთ...ზემოთ კი მისგან თავისქალის და ძვლების მეტი არაფერია დარჩენილი ესეც რომ არა ფეხებზე დარჩენილი ხორცის ნაგლეჯები იმდენად დაზიანებულია, მისთვის ანალიზის ჩატარება შეუძლებელია.-ვისკის ბოთლისკენ გაიშვირა ხელი ლომიძემ და ანიშნა მომაწოდეო.გოგამ ,თავად აიღო ბოთლი ,საცობი მოხსნა და ჭიქა ნახევრამდე შეუვსო.
-რაზმაძე არ გაჩერდება,ჯიქიაც კუდზე მაზის...იერიშს ნუცაზე მიიტანენ..არ წამოვიდა...გაცოფებულია ,მაგრამ ჩ ათლახი ვიყო აი ნახე ,დღეს საღამოს ან ხვალ უეჭველი მოვა..
-რაიცი?-აქამდე ჩუმად მჯდარმა ვლადმა ცალი თვალით გამოხედა მეგობრებს.
-ის, წითური ალქაჯი მიაკითხავს...-ვაჩემ,მხრები აიჩეჩა-ფაქტიურად არ ვარსებობ, მაგრამ ჯიქია არ გაჩერდება აზრზე არ ხარ მე თუ ჩამსვავს რამხელა დაწინაურება ელოდება..ამის დედაც..
-მისმინე,გვამის დეენემი თუ ვერ აიღეს კანიდან რას იზამენ?
-თუ იპოვეს კბილებს გააგზავნიან,-არც ამოუხედია ლომიძეს ისე უპასუხა..
-ამის დედაც და კბილი სად უნდა დავითრიოთ?ეგ ამბავი თუ გასკდა სერიოზულად დაგვერხევა, რაც არცერთს არ გვაწყობს...
-რა ვიცი , საიდან მოვიტანო კბილიი?-გაიცინა ვაჩემ და მასზე მიშტერებულ ლადოს გახედა წარბაწევით მერე, უეცრად ხარხარი აუტყდა და თავი რამოდენიმეჯერ გაქნია-შიგ ხო არ გაქვს? შანსი არაა კბილს არ ამოვიღებ...
-სხვა გზა არ გაქვს სირო!-ლეპტოპი დახურა ვლადმა და მთელი ტანით მათკენ შემოტრილდა.-ერთი კბილი ლომიძე და დროებით მშვიდად ვიქნებით...-მხრები აიჩეჩა ვლადმა.-მონაცემთა ბაზაში მაინც ვერ გიპოვიან ვერანაირად...კბილია ძმაო
-სერიოზულად მეუბნები?-წარბები შეკრა ლომიძემ.-ამის დედაც...რატომ მაინც და მაინც ჩემი კბილი?
-აბა, საიდან უნდა დაითრიო გაფიცეებ? მორგში სხვას ვერ ამოაძრობ...ვაბშე ,ნიმუშს ვერ გაწევ რადგან საეჭვო იქნება..ექსპერტიზის პასუხებს რას ვუზამთ გავაყალბებთ? მე ვერ ვიზამ მაგხელა ბაგაჟიც არ მაქ და არც ელექტრონულია...არის ისეთი ვინმე ვისაც ფულით მოვქრთამავთ?რას იზამ ვაჩე? წამოდი მაშინ ძმაო და დავახვიოთ აქედან, მაგრამ რა პონტში ტო? რისი გულისთვის? ..ზედმეტად მოხოდილი ვარ იმისთვის, აქედან ქუჩის ძაღლივით კუდამოძუებული რომ არ გავიძურწო...
-ამის დედაც!-ლომიძემ,კიდევ ერთი ჭიქა ვისკი გამოცალა და სკამიდან წამოდგა...
-სად მიდიხარ?-თითქმის ერთდროულად შესძახა ორივემ.
-წავალ ,ვნახავ რომელ კბილზე უნდა ვიჩალიჩო-მხრები აიჩეჩა სიცილით და კარს უკან გაუჩინარდა.
განყოფილებაში მისულმა, გეზი პირდაპირ ნული სართულისკენ აიღო თეთრ ხალათიანი ექსპერტი გულმოდგინედ მუშაობდა და ისე იყო გართული თავის საქმეში ,გამომძიებლის შემოსვლა არც გაუგია.ლევანმა, ფრთხილი ნაბიჯებით გაიარა შუშის წინ და ლაბორატორიის ოთახის კარი უხმაუროდ შეაღო..
-დედაც მოვტყან...-ამოილაპარაკა ლევანმა და მაგიდას მიუახლოვდა,სადაც პატარა პილიეთილენის პარკში ,ექსპერტიზაზე გადასაგზავნი მიცვალებულის დეენემის ნიმუში მოეთავსებინათ.გეგეჭკორმა ,თითების სხარტი მოძრაობით გახსნა შეკრული პარკი და მაგიდაზე გაშლილ ერთჯერად სალფეტკზე ზიზღით გადმოაყირავა, შემდეგ კი ჯიბიდან ამოღებული ნიმუში ჩაცურა და სწრაფადვე შეუკრა პირი .ხელსახოცი კი მოკუჭა და ისევ ისე შეუმჩნევლად გავიდა ოთახიდან როგორც შემოვიდა...კიბისკენ სწრაფი ნაბიჯით გაეშურა და ის იყო კარისკენ წაიღო ხელი ,ზურგს უკნიდან მამაკაცის ნაცნობი ხმა რომ მოესმა:
-ბატონო ლევა?არ მეგონა აქ თუ იყავით...-გაოცებული სახით მიუახლოვდა მამაუკა ღლონტი და ისე დააკვირდა თითქოს პირველად ხედავდა...
-რას ვიზამთ ,ხანდახან ისიც ხდება რაც არ გვგონია-ირონიულად გაუცინა ლევანმა და ღია კარში პირველი გავიდა-მივდივარ...იმედი მაქვს სხვა საქმე არაფერი გაქვს...
-აი, ექსპერტიზის წინასწარი დათვალიერების პასუხები-ღლონტმა,ღიმილით გაუწოდა საქაღალდე.
-უკვე გავეცანი ,ბატონო მამუკა.
-მშვენიერიაა...-გაიცინა მამუკამ და მიმავალ უფროსს თვალი გააყოლა.
პირდაპირ სახლში ავიდა და წყალი გადაივლო ,შემდეგ კი აღრიალებული მობილურისთვისაც მოიცალა რომელზეც ვლადი ურეკავდა
-რაიყო ,ომი დაიწყოო?-შეიღრინა და თან ცალი ხელით, სველი თმის შემშრალებას შეუდგა. შუა ოთახში იდგა, თეძოზე მოხვეული პირსახოცით...
-რა ქენი?-პირდაპირ საქმეზე გადავიდა ნაპირელი.
-რას ვიზამდი? შეველიე ერთ კბილს...-პირსახოცი ,რომლითაც თმას იმშრალებდა დივამზე მიაგდო და ნამიანი თმა, თითების დახმარებით უკან გადაიწია.სამზარეულოსკენ აპირებდა წასვლას კარზე ზარი რომ დარეკეს და ისიც პირდაპირ კარისკენ გაემართა...
-რახდება?-ზარის ხმა ვლადმაც გაიგო.
-ვიღაც მოვიდა-მხარსა და ლოყას შორის მოქცია ტელეფონი და ისე რომ საჭვრეტში არც გაუხედია, ფართოდ გამოაღო კარი...კარის ზღურბლზე, ბეღურასავით აწურული ქალი იდგა და საწყალი თვალებით უყურებდა კარში გამოჩენილ, ნახევრად შიშველ მამაკაცს, რომელიც ცალი მხრით ჩარჩოს მიეყრდნო და თავით ფეხამდე ირონიული ღიმილით შეათვალიერა სტუმარი.
-წავედი, მერე დაგიტეკავ-უთხრა,ხაზის მეორე ბოლოს მყოფს და გათიშვას აპირებდა ნაპირელმა ,მაინც რომ მოასწრო კითხვა:
-ვინ მივიდა ,სირო?
-ამის დედაც!-გაეცინა ლომიძეს-"მამიკოს" გოგო დაბრუნდა!
სასტუმრო ოთახში იჯდა,მოზრდილ სავარძელზე და დამფრთხალ თვალებს არ აშორებდა სამზარეულოს დახლთან მდგარ მამაკაცს.რომელსაც მოკლე მკლავიანი შავი ზედა და თეძოზე პროვოკაციულად მომდგარი სპორტული შარვალი ეცვა.ყავის ფინჯანში, კოვზს ხმაურით ურევდა და კუშტად შეკრული წარბებს ქვეშიდან, ისეთი მზერით აკვირდებოდა ქალს იფიქრებდით ერთი სული აქვს როდის ეცემა და ნაწილებად დაშლისო.ხელში შერჩენილი ჩაის კოვზი ,ყავის ფინჯანში უდიერად ჩააგდო და შუბლზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიწია.
-ისე ნუ მიყურებ, თითქოს ელოდები როდის გეცემი და ცხვირ -პირს დაგიმტვრევს!-დაძაბული ყბის ძვლები, ერთმანეთს ძლიერად დააჭირა და კბილებს შირის გამოსცრა.
ნუცა დაფრთხა ,თუმცა შეეცდა თავი მხნედ დაეჭირა...არ უნდა ე ამ თავკერძა ნაბიჭვრ*ისთვის ეჩვენებინა, რომ შიშისგან მართლაც მუხლები უკანკალებდა.აქ მოსვლამდე, მილიონჯერ გალანძღა საკუთარი თავი ამ შარში გახვევისთვის, მაგრამ ცხვირში ამორტყმა უკვე გვიანი იყო...თავიდანვე უნდა დაემოკლებინა ეს მავნე სასუნთქი ორგანო, რომელიც იმაზე გრძელი აღმოჩნდა ვიდრე სარკეში ჩახედვისას ჩანდა.
-აქ ,საჩხუბრად არ მოვსულვარ-სადღაც ჯანდაბაში გაპარული ხმით ამოილაპარაკა და კალთაზე ერთმანეთში ახლართულ თითებს დახედა.-ვიფიქრე ,შენს წინადადებაზე და...
-თურმე ხანდახან ჭკუვიანურად მოქცევაც შეგიძლია...-ჩაიცინა მამაკაცმა და ფინჯნიდან, კოვზი ამოიღო, ფინჯანი ,ტუჩებთან მიიტანა და მოზრდილი ყლუპი მოსვა.-იმედი მაქვს სისულელებისგან თავს შეიკავებ...არაფერი არ გევალება გარდა იმისა, რომ იჯდე სახლში და ეგ გრძელი,ცნობისმოყვარე ცხვირი დაიმოკლო...როცა საჭიროა ილაპარაკებ თუ მოგცემ ამის ნებას,როცა არა და ენას კბილს დააჭერ ისედაც უამრავი პრობლემა მაქვს და ისე არ ჰქნა,საკუთარი გაჩენის დღე დასწყევლო.არ ეკონტაქტები არავის და აკეთებ იმას რასაც მე გეუბნები..თუ ამ ყველაფერს ვერ დაიმახსოვრებ, შეგიძლია ჩაიწერო!პატარა სისულელე და გესვირი-ფართოდ გაუღიმა და ხელი -ხელს იმდენად ხმაურიანად შემოჰკრა სავარძელზე მჯდარი ნუცა, ადგილზე შეხტა.მამაკაცი კი დახლს მოშორდა და ოთახიდან გასასვლელად გაემართა-ჰო,კინაღამ დამავიწყდა...-კარის ზღურბლზე შედგა და ქალისკენ შემოტრიალდა.- სახლში, ტიტლიკანები არ დავდუვართ,არ ვცდილობთ ერთმანეთის ცდუნებას და კიდევ უამრავი ესეთი ყლ*ეობა...ღლაპებზე მაინც არ მიდგება, ასე რომ მიხარია...აშკარად შევთანხმდით,ურთიერთობები გავარკვიეთ და მივედით კონსესუსამდე....აბა, კარგად! მე გავდივარ.ჭამე, დალიე და ჩაუჯექი სირობა რომანტიკულ ფილმებს...ცრემლები ღვარე და რავიცი კიდევ რა ჯანდაბას აკეთებთ გოგოები?-მხრები აიჩეჩა და ოთახი უკანმოუხედავად დატოვა.საძინებელში შევიდა და კარი ხმაურით მიხურა,მობილურზე სწრაფად აკრიფა ნაცნობი ნომერი და მხარსა და ლოყას შორის მოქცეული აპარატით კარადასთან, ტანისამოსის შერჩევას შეუდგა.მალევე უპასუხეს.
-სახლის კამერებს, ოცდაოთხი შვიდზე აკონტროლებ...მის ტელეფონს უსმენ...ყველა შემოსული თუ გასული ზარი, ან მოკლე ტექსტური შეტყობინება ჩემს მობილურზე გადმოამისამართე.
-კარგი...რახდება?
-არაფერი, არ ვენდობი ამ პატარა შურისმაძიებელს...ესეც რომ არა ვნახოთ რას იზამს ქალბატონი ჯიქია...არ ვიცი ,როდის დაიწყებს ფეხების ბაკუნს და მომზადებული მინდა შევხვდე ნერვებმა რომ არ მიმტყუნოს...
-არის უფროსო!-გაეცინა მოსაუბრეს.-ისე ,ვფიქრობ ეგ ჯიქია ,დიდი თავის ტკივილი იქნება და არ სჯობია დროულად გავანეიტრალოთ?
-ვერ მივუვარდები და სროლას, მარტო იმიტომ ვერ დავუწყებ ,რომ მემუქრება...მისი გაქრობა, კითხვებს გააჩენს...სხვანაირად მივუდგები...-გაეცინა მამაკაცს და საწოლზე დაწყობილ ტანსაცმელს შეხედა.
-როგორ აპირებ მის გაკონტროლებას?
-ჩალიჩიც არ დამჭირდება ისე გადამიშლის ფეხებს...მისი სუსტი წერტილი ვარ, თვალებში ეტყობა...ყოველთვის გიჟდებოდა ჩემზე.გიჟის გაკონტროლება კი ადვილია ,დამამშვიდებელის დიდი დოზა თუ შენ გიდევს უბეში.
-ფუ...რა შენძრეული ხარ-ახარხარდა მამაკაცი.
-კარგი, სასიამოვნოა შენთან ჭორაობა "ფისო" მაგრამ გავდივარ...სამსახური მიხმობს.-ტელეფონი სწრაფად გათიშა,საწოლზე მიაგდო და თავს ზემოდან სწრაფად გადაიძრო მაისური.

სასტუმრო ოთახში ,დაბნეული იჯდა და ისიც კი ვერ გაიგო როდის წავიდა სახლიდან ლომიძე.ერთ წერტილს მიშტერებოდა და თავში ერთი ,საღი აზრიც კი არ უტრიალებდა იმასთან დაკავშირებით თუ რა უნდა გაეკეთებინა ამ ყველაფრის მერე?...ჯიქია, მაგრად მიაწვა...რა განოდიოდა? თავად არავინ იყო გარდა ლომიძეზე გაბოროტებული ,შურისმაძიებელი ქალის ბრმა იარაღისა, რომელიც მისდაუნებურად ისე გახდა გააზრებაც კი ვერ მოასწრო.სანამ ამ ნაბიჯს გადადგამდა, არც კი დაფიქრებულა რა იქნებოდა შემდგომ...ახლა კი იჯდა და თავისივე დაუდევარი ნაბიჯის გამო სრულ გაურკვევლობაში გახვეულიყო.ჯიბეში მისი მობილური ახმაურდა,ჯინსის ჯიბიდან,ჭირვეული აპარატი ფრთხილად ამოაძვრინა და ეკრანზე აციმციმებულ ფარულ ნომერს დახედა.
-გისმენთ.
-როგორ მოეწყვეთ მამიკოს სახლში?-ჯიქიას ცინიკური ტონი არ ესიამოვნა და ტანში უსიამოვნოდ გასცრა.
-ჩვეულებრივად მიმიღო...-შეეცადა მისი ცინიზმისთვის დიდი ყურადღება არ მიექცია -არანაირი კითხვები,არც მუქარა...კარი გამიღო და მალევე წავიდა.
-მშვენიერიი...იმედი მაქვს ვერ ხვდება რის გამოც დაბრუნდი...თავი ჩვეულებრივად დაიჭირე...ისე როგორც მანამდე იქცეოდი...-აგრძელებდა დამოძღვრას ნანკა ჯიქია.
-კარგი...-ყრუდ ამოილაპარაკა.
-მისმინე ნუცა...ალბათ ხვდები ეს სიტუაცია ორივეს წისქვილზე რომ ასხამს წყალს და დიდი იმედი მაქვს ყველაფრის მიტოვებას და გაქცევას არ აპირებ!-ხმა დაეძაბა ჯიქიას.-ორივე ერთ ნავშვი ვზივართ და ან ერთად გავალთ ნაპირზე, ან არა და ორივე დავიხრჩობით.
-გასაგებია...ვირთხასავით გაქცევას არავინ აპირებს, უბრალოდ დაბნეული ვარ, რადგან არ ვიცი საიდან რა დავიწყო....-ხმას საეჭვოდ დაუწია ნუცამ
-მე გეტყვი!ერთადერთი რაც ბატონ ლომიძეს, საბოლოოდ მოუღებს ბოლოს მისი მეგობრების დაკარგვაა...მის გასატეხად საჭიროა სათითაოდ, ნელ- ნელა ჩამოვაშოროთ ისინი და შემდეგ დასუსტებულს და მარტო სულს დავარტყამთ.ასე რომ ტვინს, ძალა დაატანე და გამოიყენე შენი მომხიბვლელობა...ლადო, უნდა ჩაიგდო ხელში...
-რა?!-სავარძლიდან შურდულივით წამოვარდა ნუცა.
-დიახ...დიახ...ნაპირელი, არც ისეთი უგულო და არამყარი ორიენტაციის მქონეა...შენ კი საკმაოზე მადისაღმძვრელი ხარ შენს დესერტად მირთმევაზე უარი რომ თქვას...
-არ არსებობს...
-როგორც გინდა-ჩაიცინა ჯიქიამ და ტელეფონი ისე გათიშა გაოგნებული ნუცა დიდხანს დაჰყურებდა დადუმებულ აპარატს.


გვარიანად ჩამობნელებულიყო,შავი ლექსუსი ერთ -ერთი ცნობილი ღამის კლუბის წინ რომ შეჩერდა.მანქანაში მსხდომნი,გადმოსვლას არ ჩქარობდნენ და თვალს არ აშორებდნენ კლუბის უკანა შესასვლელ კარს.
-აქ არის! შეგვიძლია ამ კარიდან შევიდეთ...-შუბლზე ჩამოყრილი თმა , კეფაზე შეკრულ კიკინასთან ჩაიმაგრა ნაპირელმა და სანახევროდ მოჭუტული მზერით, კლუბის კარს მიშტერებულ ლომიძეს გადახედა.
-ანუ, ეს ბატონი მერაბის კუთვნილი კლუბია?-სიგარეტს მოუკიდა ვაჩემ.
-კი, მისი საკუთრებაა... თუმცა ამას არასდროს აღიარებს,სხვის სახელს ამოფარებული ყოველ ღამეს აქ ატარებს...კლუბში მოსაწევი,სასმელი და რაც მთავარია სალუქვაძის მთავარი გასართობი: ყვერ*ებზე მონადირე დედაკაცების მრავალფეროვანი არჩევანია.-ჩაეცინა ნაპირელს.
-გაქნილი და უკუნითი უკუნისამდე ნაბი*ჭვარი...ახლა შევალთ და პატარა გასაუბრებას ჩავუტარებთ, თუ რა თქმა უნდა სურს უკვე ვაკანტური ,მისი ადგილის შენარჩუნება.-ლომიძემ,კარი ფრთხილად გამოაღო და მანქანიდან გადავიდა.სიგარეტსი ღერი, ასფალტზე მოისროლა და კარისკენ დინჯი ნაბიჯებით გაემართა.კლუბში მოხვედრა არ გასჭირვებიათ...უზარმაზარი შენობა,რიტმული მუსიკის ხმამაღალ ჰანგებს გაეყრუებინა...სიგარეტის ბუღი და უკვე საკმაოდ შემთვრალი სტუმრები, მუსიკის ფონზე გველებივით იკლაკნებოდნენ.ლომიძემ,გაჭირვებით გაარღვია ხალხის ბრბო და თითქმის დარბაზის შუაგულში მოხვედრილმა, დაკვირვებული მზეით მოათვალიერა იქაურობა, ბოლოს კი მეორე სართულის ტერასაზე ასასვლელ კიბეზე შეაჩერა.საითაც ტყავის ქურთუკში გამოწყობილი, საშუალო სიმაღლის, თხელი მამაკაცის სხეული,მიიწევდა სწრაფი ნაბიჯით.მის წინ კი თავად სალუქვაძე მიდიოდა, თავის დაბნეული ქიცინით.
-შენი დედაც..!-კბილებში გამოსცრა საეჭვო სიტუაციის დანახვაზე ლომიძემ და ადგილს გველ ნაკბენივით მოსწყდა, ხელის უხეში კვრით,გზიდან იცილებდა შემთხვევით გადაყრილ შემთვრალ ხალხს...კიბეზე ,თავპირის მტვრევით აირბინა და ის იყო მეორე სართულის დერეფნამდე ააღწია, მაღალი თაღების უკან ტყავის ქურთუკიანის სხეული რომ გაკრთა, რომელიც ჩვეულებრივზე სწრაფი ნაბიჯით მიიწევდა უკანა კარისკენ ჩასასვლელი კიბეებისკენ.ლომიძემ ,დერეფანი გადაჭრა,თაღების მხარეს, პატარა კუპის, ღია კარში შეიხედა და ადგილზე გახევდა,შავი ტყავის სავარძელზე, პერანგ გადაღეღილი მერაბ სალუქვაძე იჯდა ,თავი უკან გადავარდნოდა ხოლო შუბლში ნასროლი ტყვიისგან ,დატოვებული ჭრილობიდან წითელი, ბლანტი, სითხე მოჟონავდა.
-შენი დედა მოვ*ტყან!-კბილები სიმწრით გაახრჭიალა მამაკაცმა და კარს გიჟივით მოსწყდა დერეფნის ბოლოსკენ გაქანდა და დაქანებულ ხის კიბეზე, რომლის შუაგულშიც საგულდაგულოდ წითელი ხალიჩა დაეგოთ, რამოდენიმე საფეხურის გამოტოვებით,ხტუნვა- ხტუნვით ჩაირბინა...ჩაბნელებულ დერეფანში გავარდა და უკანა გასასვლელის, მძიმე რკინის კარს ეცა...გამოგლიჯა და შენობიდან, ეზოში გამოსულმა მეჩხრად განათებული ავტოსადგომი მოათვალიერა...მისგან ორმოცდათიოდე მეტრის დაშორებით, ტყავსი ქურთუკიანი მამაკაცი ჩანდა,რომელსაც თავზე უკვე მოერგო შავი ჩაფხუტი და მოტოციკლზე ჯდებოდა.უკან მოიხედა და მის დანახვაზე, სწრაფად მოახტა სავარაუდოდ ბოლო მოდელის ძვირად ღირებულ მოტოციკს, დაქოქა და ადგილს მოსწყდა.ლომიძემ კი აწკრიალებული მობილური ამოიღო ჯიბიდან და პარალელურად მოშორებით მდგარი საკუთარი მანქანისკენ გაიქცა.
-გარეთ ვარ ,გარბის ეს ნაბი*ჭვარი...გამოდი მაქედან, დროულად !მერაბი მოკლეს!
-რა?! სად მიდიხარ?! დამელოდე...
-გამოდი, გამოდი ამის დედაც..!-იღრიალა და საჭეს სწრაფად მიუჯდა ,ლადოს გამოსვლას არ დალოდებია ისე დაადგა გაზის პედალს ბოლომდე ფეხი და მანქანა ადგილიდან საბურავების გულისგამაწვრილებელი წივილით მოსწყვიტა...გზაზე გაიჭრა და სიჩქარეს კიდევ მოუმატა...ღამის პირველი საათი ხდებოდა და ქუჩაში მოძრაობა შედარებით შემცირებულიყო...გიჟივით მართავდა მანქანას და ცდილობდა მხედველობიდან არ დაეკარგა მისგან ორასიოდე მეტრში ღმუილით მიმავალი მოტოციკლი, რომელსაც საკუთარი საქმის პროფესიონალი მართავდა...ისე ოსტატურად უქცევდა მანქანებს გვერდს და ხან ერთ მხარეს გადაწვებოდა და ხან მეორე მხარეს ,ყურებად ნამდვილად ღირდა.მაგრამ ლომიძე, ნამდვილად არ აპირებდა ამ სანახაობით ტკბობას, ერთადერთი მისი მიზანი ბაიკერის აყვანა და ყველაფრის გარკვევა იყო...
მოტოციკლამა, ცენტრალური ქუჩიდან ვიწრო ჩიხში შეუხვია...ლექსუსი კი უკან არ შეყოლია, პარალელურ ქუჩაზე გადაუხვია და ძრავის ღმუილით გაიარა რამოდენიმე ასეული მეტრი ,შემდეგ ხელმარცხნივ, პატარა სკვერთან გადაუხვია და ღმუილით მომავალ მოტოციკს , გზა წინიდან მოუჭრა,რომელიც მოულოდნელობისგან ალბაათ წინ ჩამდგარ მანქანას შეეჯახებოდა მძღოლს რომ არ ემარჯვა... დროულად მოასწრო დამუხრუჭება და ასფალტზე, მყარად დამდგარი ფეხებით შეძლო და შეაჩერა მუხრუჭისგან აწეული მოტოციკლის კუდი.შემოტრიალებას და უკან წასვლას ვერანაირად ვერ მოასწრებდა, მანქანიდან გადმოსული ლომიძე , დაბარებულივით რომ აისვეტა მის წინ ხელში შემართული იარაღით, რომელსაც ავისმომასწავლებლად უმიზნებდა თავში.
-ხელები ასწიე და ამ ჯართიდან გადმოდი!-მკაცრად გამოსცრა და თითი სახსლეტზე გადაიტანა. ჩაფხუტიანს, რეაქცია არ ჰქონია თავხედურად შეატრიალა მოტოციკლი და ის, ის იყო ძრავი დაქოქა, სროლის ხმამ რომ გააყრუა უბნის შემოგარენი. ნასროლი ტყვია, ჩაფხუტიანს ბარძაყში მოხვდა, ყრუდ დაიღმუვლა მამაკაცმა და იარაღის ამოსაღებად ქურთუკის შიდა ჯიბისკენ იტაცა ხელთათმანიანი ხელი, ძლიერად დარტყმული ფეხისგან უკან რომ გადაქანდა და ასფალტზე ზურგით დაენარცხა.
-შენი დედაც..!-ზიზღით გამოაფურთხა ლომიძემ და ასფალტზე უმოძრაოდ დავარდნილი სხეულისკენ,ხელმეორედ დასარტყმელად დაიხარა.მოტოციკლის მძღოლი არ განძრეულა.ვაჩემ,თავზე ჩამოფხატული შლემი უხეშად მოაძრო და მოულოდნელიბისგან უკან გადავარდნილი,ასფალტზე დამჯდარი გაოცებული,გაფართოებული თვალებით უყურებდა უგონო მდგომარეობაში მყოფ ადამიანს...
-ამის დედაც-თავზე ნერვიულად გადაიტარა ორივე ხელი და გაეცინა.
ასფალტზე ტყავის ქურთუკსა და შავ, ჯინსის შარვალში გამოწყობილი, დაახლოებით ას სამოცდა თვრამეტი სანტიმეტრის, სუსტი აღნაგობის ქალი იწვა. შავ ქუდში დამალული გრძელი შავი თმით, სწორი ცხვირით... ლამაზი სახის ნაკვთებოთ და სავსე ვარდისფერი ტუჩებით.
შორიახლოს მოსხლეტით შეჩერებული ტაქსიდან ისე გადმოფრინდა ლადო ნაპირელი, ტაქსის მძღოლის გაკვირვებისგან გაფართოებული თვალები არაფრად ჩაუგდია. პატარა სკვერი თითქმის სირბილით გადაჭრა და საკუთარი მანქანის ახდილ საბარგულში მჯდარი ლომიძისკენ გაიჭრა, რომელსაც ფეხები წინ გამოეშალა, ერთმანეთზე გადაეჯვარედინებინა და გულზე დაკრეფილი ხელებით კატასავით ნეტარი მზერა გადაჰფენოდა სახეზე. ანთებული სიგარეტი ტუჩის კუთხეში ჰქონდა მოქცეული და ისე ეწეოდა, ხელს არ აშველებდა.
- ახლა რაღა მოხდა?-წელში მოიხარა ნაპირელი და მუხლებს ხელებით დაეყრდნო.
-დავიჭირე.-თავით ისევ იმ მდგომარეობაში მყოფი მოტოციკლეტის მძღოლისკენ მიანიშნა.
-მოკალი?!ამის დედაც..-წელში გაიშალა ლადო და ასფალტზე გაშოტილს მიუახლოვდა. წარბშეკრული დააკვირდა და ლამის ყბა ჩამოუვარდა.-ქალია, ტო?
-გახლავს.-გაიკრიჭა ლომიძე.
-მერე, რა გიხარია?
-ამოვაყირავე და გამისწორდა...-მხრები უდარდელად აიჩეჩა ლომიძემ და საბარგულიდან ადგა.
-ბიჭო, ეს ვინაა?!-ქალთან დაიხარა ლადო და დაკვირვებით დააშტერდა.
-იქნებ გააღვიძო და თავად კითხო?-სიგარეტის ნამწვი მოისროლა ვაჩემ და ხელები ისე მოიფშვნოტა თითქოს მსოფლიო დონის საქმის განხილვას აპირებდნენ. -15 წუთია ესე გდია... მოდი, მომეხმარე საბარგულში ჩავტენოთ.
-გაგიჟდი, ხოო?! დაჭრილია, სირო.
-ჰო და, მითუმეტეს... რა გინდა, სავარძლები დამისვაროს?! აწიე, ნუ ატრაკებ.-ფეხებში სწვდა ლომიძე და თითქმის შეუღრინა გაშტერებული სახით მდგარ მეგობარს.-დიდხანს გელოდო? წამოდი სანამ პოლიცია მოვიდა, მერე დადექი და უხსენი ვინაა და რატომ გდია აქ...
-ამის დედაც...-გვარიანად შეიკურთხა ლადო და წინ დახრილი, მხრებში ძლიერად ჩააფრინდა უგონო მდგომარეობაში მყოფ ქალს.
კუთხის მაგიდასთან დაძაბული იჯდა და ისეთი დამფრთხალი იყურებოდა იქით-აქეთ გეჰონება ვინმეს ან რამეს ემალებაო. ჯინსის შარვალი და ფეხზე მაღალყელიანი კეტები ეცვა, განიერ მაისურზე კი კაპიუშონიანი ჯინსის ქურთუკი მოეცვა, ქურთუკის ქუდში კი გრძელი თმა დაემალა და ნერვიულად ჩასჩერებოდა ვისკის ჭიქას, აქ მოსვლისას რომ შეუკვეთა და ჯერ ისევ არ დაელია. ბართან მდგარი გოგა ხოშტარია ხშირ-ხშირად გადახევადა ხოლმე მეთვალყურესავით კუთხეში, დამფრთხალი კურდღელივით აბუზულ ქალს და კუშტად შეკრული წარბებით აკვირდებოდა, რაზეც უარესად იძაბებოდა ნუცა. ეგონა ყველამ იცოდა მისი რეალურად აქ მოსვლის მიზეზი, ისიც იცოდა რომ ნებსით თუ უნებლიედ ჯიქიას დავალებებს ასრულებდა. ქალს იმდენად ძლიერად ჰქონდა ჩავლებული კლანჭები, მისგან თავს ასე ადვილად რომ ვერ დაიხსნიდა, ხვდებოდა. მეორე მხრივ ის შურისძიების სურვილი, რაც თავიდან ამოძრავებდა ლომიძის მიმართ, საერთოდ გამქრალიყო და ახლა ჯიქიას შიში ჯაბნიდა ყვლეფარეს. კაცმა არ იცის ბრძანების შეუსრულებლობის შემთხვევაში რა ახალ შარში გაეხვეოდა.
იმდენი ფიქრი უტრიალებდა თავში, ეგონა სადაცაა გამისკდებაო. ხოშტარიას მორიგი გამოხედვა და ქალის დაკვირვებულ მზაერას არ გამოჰპარვია, როგორ დაიძაბა ბარმენი. ტელეფონი, რომელიც აშკარად რეკავდა მაგიდის ქვეშიდან გამოიღო და ისე უპასუხა მასზე მიშტერებული ნუცასთვის თვალი არ მოუშორებია. ფრაზების რამოდენიმე წამიანი გაცვლა გამოცვლის შემდეგ, ხოშტარიას უარესად შეეკრა წარბები, სიშორის და ბარში გაჟღერებული მუსიკის გამო შეუძლებელი იყო ნუცას მისი საუბრიდან ერთი სიტყვა მაინც რომ გაეგო, მაგრამ მიხვდა არც მაინცდამაინც სახარბიელო თემაზე იყო საუბარი. ხოშტარიამ ტელეფონი გათიშა და საქმეს მიუბრუნდა, ნუცაც თავის მუცელ განიერ ჭიქას მიუბრუნდა და ერთი ყლუპი მოსვა. ჰაერი ღრმად შეისუნთქა ცხვირით და ისევ ბარისკენ გაიხედა, სადაც გოგა ხოშტარიას მაგივრად მიმტანი ბიჭი იდგა და გულმოდგინედ წმენდდა ისედაც გაპრიალებული დახლის ზედაპირს.
-დამპალი!-თავისთვის ჩაილაპარაკა ქალმა და ფეხზე ზედმეტად მშვიდად ადგა. დინჯი ნაბიჯებით გაემართა საპირფარეშოებისკენ მიმავალი სანახევროდ ჩაბნელებული დერეფნისკენ, რომლის ბოლოშიც რკინის მძიმე კარი დაეყენებინათ საიდანაც ბარში შემოჰქონდათ დისტრიბუტორებს სასმელები და სხვა საჭირო პროდუქცია. ამ კარით მეპატრონის და მომსახურე პერსონალის გარდა არავინ სარგებლობდა, რადგან ის ბარის უკან, პატარა ეზოში გადიოდა, რომელიც ბატონ გოგას მფლობელობაში შედიოდა. ეზოში იყო პატარა საწყობი, სათავსო და მაღალი ნაძვის რამიდენიმე ხე, რომლის ქვეშაც მეპატრონეს ორი გრძელი, ხის მერხი და მაღალი მაგიდა დაეყენებინა და სადაც საღამოობით მეგობრებთან ერთად ატარებდა დროს. ეზოში გასასვლელ კარამდე სანამ მიხვიდოდით, ხის კიბე ადიოდა მეორე სართულზე, ანუ ბარის თავზე განთავსებილ ოთახებამდე, რომელიც მეპატრონეს საცხოვრებელ სახლად გადაეკეთებინა, მაგრამ აქ იშვიათად რჩებოდა ხოლმე.
კიბესთან მისულის სმენას კარიდან შემომავალი ხმაური და საუბრის ხმა მისწვდა. უკან დაიხია და კიბის ქვეშ საკუჭნაოში შეაფარა თავი, რომელიც იატაკის ჯოხებს, ცოცხს და საშრობზე გაფენილ სხვადასხვა ზომის ტილოებს გაევსო.
-სად ხარ ?!-ეს ლომიძის ხმა იყო, აშკარად არ იყო კარგ ხასიათზე და იღრინებოდა.
- როგორც კი დამირეკე, გამოვედი-ხოშტარიას ხმა ზედმეტად შეშფოთებული ჩანდა-ეს ვინ ჯანდაბაა?!
-ამის დედაც, რა ვიცი ვინ ჯანდაბაა?! სად წავიყვნაოთ? ვერ ხედავ დაჭრილია, ....ო!-იღრინებოდა ლომიძე.
-ზემოთ!კი მაგრამ აქ რატომ მოიყვანეთ?-დაბნეული ჩანდა ხოშტარია და წინ წასულებს მისდევდა უკან, რომლებიც მძიმე ნაბიჯებით მიიწევდნენ ხის ჭრაჭუნა კიბეზე.
-აბა სად წამეყვანა?! რა კითხვებს სვამ, ტო?!-ხმას აუწია ლომიძემ.-სახლში ის პატარა ისტერიჩკა მიზის, ვერ ხედავ, რა დედისტყვნა ხდებაა?! შენი დედაც-კბილებშორის ღრენით გამოსცრა ლომიძემ და იატაკზე ყრუ ბრაგვანით დაეხეთქა რაღაც მძიმე მასა...
-სხვათა შორის, აქ არის.-ისევ ხოშტარიას ხმა ისმოდა, შემდეგ კი კარი მიხურეს და ნუცაც სამალავიდან გამოვიდა, ფრთხილი ნაბიჯებით დაიწყო კიბეზე სვლა, რომელიც სისხლის წვეთებს დაესვარა... სისხლის დანახვაზე ტანში უსიამოვნოდ გასცრა და შეეცადა შიშისთვის დაეძლია. ღრმად სუნთქავდა, ბოლოს მიაღწია იმ კარამდე, რომლის მიღმაც ახალ მოსულები დაჭრილთან ერთად გაუჩინარდნენ. კარი ოდნავ ღია დაეტოვებინათ, შეჩერდა და ღრიჭოდან შეეცადა ოთახში მყოფნი ისე დაეზვერა, აზრზე რომ ვერ მოსულიყვნენ ვერც ერთი.
-შენი დედაც...-ყრუდ ამოიღრინა ლომიძემ და იატაკზე დავარდნილ დაჭრილს ზემიდან დახედა.
-ეს ვინ არის?-გაოცებული გოგა ხან იატაკზე დავარდნილ სხეულს უყურებდა და ხან სისხლისგან ხელებმოსვრილ ლომიძეს, რომელიც სველი სალფეტკით ცდილობდა მის მოშორებას. ლადო კი დაჭრილთან ჩამჯდარიყო და ისე აკვირდებოდა.
-ძლიერი სისხლდენა აქვს.- ამოხედა ვაჩეს, რომელმაც დასვრილი სალფეტქი იატაკზე მიაგდო და პიჯაკზე დაიხედა.
-რა ვუყო? სასწრაფოში დავრეკო?!-წარბი ასწია ლომიძემ და თავადაც დაიხარა ქალთან.-არ მოკვდება.
-აქ უნდა ეგდოს?-თავზე შემოიწყო ხელები ხოშტარიამ.
-შენ მარტო მითხარი, რომელი სავარძელი გაქვს გადასაგდები და იქ დავაბრძანებ.-ხმაში ირონია გაურია ლომიძემ.-სალუქვაძე გაასაღა და ითესებოდა, თუმცა ჩავავლე. ახლა ჯობია აზრზე მოვიყვანოთ და გავესაუბროთ... არ მგონია მოხალისე იყოს და მუღამის პონტში ხოცავდეს ხალხს. ფაქტია, ვიღაცის დავალებას ასრულებდა.
-მოკლედ, შერლოკი ხარ რაა-გაიცინა ნაპირელმა და წამოდგა.-მიდი, მოიყვანე აზრზე.
-უყურე ბიძას და ისწავლე, ტო!-გაეცინა ლომიძეს და იატაკზე გაშხლართულ ქალს სახეზე იმ წუთას მაცივრიდან გამოღებული გაყინული წყლით სავსე გრაფინი დააცალა. ქალი შეიშმუშნა და გაჭირვებით გაახილა თვალები. თავზე დაჩერებულ სამეულს დანისლული მზერა მოავლო და ლომიძეზე შეაჩერა ლურჯი თვალები. შემდეგ ირონიულად ჩაეცინა და აკანკალებული წამოწევას შეეცადა.
-გაუმარჯოს!-ირონიულად გაუცინა ლომიძემაც და მასთან ჩაჯდა.-მეც მიხარია შენი ნახვა... აბა, ვისაუბროთ თუ დაველოდოთ სისხლისგან როდის დაიცლები და გაფშეკ ფეხებს? რომ იცოდე, ეგ ფაქტი არ ამანერვიულებს, საკმაოდ გაწაფულები ვართ სამარის გათხრაში.
-დამამშვიდე,-ჩაეცინა ქალს და ტკივილისგან სახე დამანჭა.-ანუ ძაღლების და ღორების საჯიჯგნი არ გავხდები?
-ხედავ, მაღალზნეობრივ ხალხთან მოხვდი?! ჩვენ მაღლა არავის ვტოვებთ. ვერ შეგპირდები სანთლებს დაგინთებ და შენი სულის ცხონებისთვის ვილოცებთქო, მაგრამ ერთი-ორი ნიჩაბი მიწა არ მენანება.
-ირონიის ზენიტში ხარ.
-მიხვდი, ხო?! აბა, ვისაუბროთ?
-წადი შენითქო ,რომ გითხრა?-სიმწრით გაეცინა ქალს.
-მე კი წავალ, მაგრამ არც შენ დარჩები წაუსვლელი... ასე რომ მოდი, ვისაუბროთ.-წამოიწია ლომიძე და ქურთუკში ჩაავლო ძლიერი ხელები ქალს, ზემოთ ასწია და სავარძლის ფეხს მიაყრდნო ზურგით, შემდეგ კი მის წინ ჩაჯდა და სახეზე გამომცდელად დააკვირდა.
-ახლა თქვენ კითხვებს დამისვამთ და მე უნდა გულწრფელად გიპასუხოთ?-გაეცინა ქალს და დაჭრილ ფეხზე დაიჭირა გაშლილი ხელის გული.
-ნუ, შეგიძლია შენ ისაუბრო, კითხვების გარეშე, ჩვენ მოგისმენთ.-დაამშვიდა ნაპირელმა და სიგარეტს მოუკიდა.
-დაახვიეთ.
-ამის დედაც...-ყბის ძვლები დაეძაბა ლომიძეს და ფეხზე წამოდგა.-ამას უნდა ველოლიაოთ, როდის მოეპრიანება და დაიწყებს ლაპარაკს?
-შეგვიძლია არ ველოლიაოთ და თავად დავაწყებინოთ ლაპარაკი... აბა, ვნახოთ რას მალავს თავებზე მონადირე დედაკაცი. -სიგარეტის ღერი ლომიძეს გაუწოდა ნაპირელმა და ქალის წინ დაიხარა. -ახლა ცოტა გეტკინება. -პასუხს არც დალოდებია ისე წაიღო თითები დაჭრილი ფეხისკენ და საჩვენებელი თითით ტყვიისგან დატოვებულ ჭრილობას დააწვა. ქალმა ყრუდ ამოიკივლა და სიმწრისგან სახე უარესად მოერყა.
-ილაპარაკე!-ყოველგვარი რეაქციის გარეშე ცივად გამოსცრა ლადომ და თითი უარესად დააჭირა. საჩვენებელი თითი გახვრეტილ ხორცში შევიდა და გაჩხერილ ტყვიას ძლიერად მიაწვა.
-წადით თქვენიც.-პირზე მომდგარი დუჟით გამოაფურთხა ქალმა.
-რას ელოლიავები?-ცივად გაისმა ლომიძის ხმა, რომელშიც ბრძანების კილო თამაშობდა მთავარ როლს და რომელიც ნაპირელის მისამართით იყო ნათქვამი.-მიდი!
-!-იღრიალა ქალმა და ცრემლიანი, ჩაწითლებული თვალები შეანათა ზემოდან გაყინული სახით დაშტერებულ ლომიძეს.
-არ გაგეხსნა აშკარად, ხოო?! -ჰაერი ხარბად შეისუნთქა ლომიძემ და ლადოს მხარზე ჩაავლო ხელი.-მიმიშვი!
ლადო უკან გაიწია და მისი ადგილი ვაჩემ დაიკავა ამღვრეული თვალებით რომელიც არაადამიანურად უელავდა და რომლითაც ქალს დაუნანებლად ბურღავდა.-ქალებზე არასდროს მიყვარდა ძალადობა, მაგრამ ამ შემთხვევაში შენ ქალი კი არა ჩემი პოტენციური მტერი ხარ... ასე რომ, დავივიწყებ საცვლის ქვეშ კვერცხების მაგივრად ვაგ* ინა რომ გაქვს და უბრალოდ გავაკეთებ იმას, რაც წესით ჩემი გასაკეთებელია.-ფეხზე დაჭერილი ხელის მაჯაში სწვდა და სისხლიანი თლილი თითები გააშლევინა.-მოდი, ერთად დავითვალოთ.
-ვერ გიტან, !-კივილით ამოხეთქა ქალმა და გადატრიალებულ საჩვენებელი თითის გამო, რომელიც ძვლებში ტკაცანით გადატყდა არადამიანურად დაიღრიალა.
-ორი!-მეორე თითში სწვდა ლომიძე.-დაითვალე!
-მოგკლავ.-ჩაწითლებული თვალებიდან ცრემლმა გამიხეთქა. ლომიძემ, თვალი აარიდა და თითებზე დახედა. კისერზე გამომჯდარი ლურჯი კაპილარი ავისმომასწავლებლად აუთამაშდა და შუა თითი იმდენად უსისხლოდ გადაატრიალა კართან მდგარმა ნუცამ წამოილივლა და პირზე კი აიფარა ხელისგული, მაგრამ ოთახში მყოფთა ცივმა მზერამ მისკენ გადაინაცვლა და ისიც შეშინეული უკან გახტა.
-პატარა ძუკნა.-გამოსცრა ნაპირელმა და კარისკენ გიჟივით გაიჭრა.
-მოიყვანე აქ!-ბრძანება გასცა ლომიძემ და ისევ ქალს მიუბრუნდა.
-და შენ ფიქრობ ათივე თითს თუ დამიმტვრევ მაიძულებ ხმის ამოღებას?-ცრემლიანი ხმით იკითხა ქალმა.
-არა?
-არა.
-ესე იგი, წინ კარგი გართობა გველის.-დამამშვიდებელი ტონით გაიცინა ლომიძემ.-თითებს რომ მოვრჩებით მერე სხვა გასართობზე გადავალთ.
-შენი დედაც!
-გავაგრძელო?-გამომწვევად ჩაეკითხა ლომიძე და მესამე თითში ჩაავლო ხელი კარი ხელახლა რომ გაიღო და სახე გაყინულ ნაპირელს ცარცივით გაფითრებული ნუცა შემოჰყვა ფეხდაფეხ
-ნახეე... მაყურებელთა რიცხვი ნელ-ნელა მატულობს.-თეატრალურად შესძახა ვაჩემ და თითზე ძლიერად მოუჭირა ხელი, ის იყო გადატრიალებას აპირებდა, ქალმა თვალები რომ დახუჭა და ყრუდ ამოილაპარაკა:
-კარგი...
-რა კარგი? გავაგრძელო, კარგი თუ მომიყვები?
-მოგიყვები.-წამოიწია ქალმა და სავარძლის ფეხს უკეთ მიეყრდნო.-ლექოს კორკოტაშვილი...მე ლექსო კორკოტაშვილზე ვმუშაობ.
-ეგ ვინ ჯანდაბაა?!
-შენ ბევრი რამე არ იცი, ძვირფასო -ხმაში ირონია გაურია ქალმა. -კორკოტაშვილი კიევში მოღვაწემ, წარმოშობით ქართველი ბიზნესმენია, რომელსაც ბიძაშენ ქართლოსთან საქმიანი ურთიერთობა ჰქონდა და მეტიც, ბევრ შავბნელ საქმეებს ერთადაც ატრიალებდნენ.
-და რა, მერის მოადგილის მოშორება რაში სჭირდებოდა მაგ შენს კორკოტაშვილს?.
-ჩემი არანაირად არ არის... მე ქილერი ვარ, ვინც მეტს შემომთავაზებს იმაზე ვიმუშავებ. მერის მოადგილემ კი იმაზე მეტი იცოდა ვიდრე საჭირო იყო და ამიტომ უნდა გაჩუმებულიყო... ნელ-ნელა მოვყვებოდი და ბოლოს შენც მოგაკითხავდი კეთილი სურვილებით, კრასავჩიკ-თვალი გამომწვევად ჩაუკრა ქალმა.
-მშვენიერია... დამაინტრიგე, როგორც ხედავ.-გაიცინა ლომიძემ და ფეხზე წამოდგა სიგარეტს მიუკუდა და კუთხეში ობოლი ბავშვივით ატუზულ ნუცას გადახედა მკვლელი მზერით.-რაო პატარავ, გვითვალთვალებდიი?!-ქალის გამოხედვაზე კი თვალები მობეზრებით აატრიალა და ისევ ქილერს მიუბრუნდა.-და რა უნდა საბოლოოდ მაგ შენს კირკოტაშვილს?
-შენი მოშორება...-გაიცინა დაჭრილმა.-ის ფული, რასაც შენ ეძებ მის ბანკში ინახება იმ ტილოსთან ერთად, რამაც ბიძაშენის სიცოცხლე შეიწირა... მერი და მისი ხალხი შენზე მუშაობს... ფეხდაფეხ მოგყვებიან, როგორც კი სამალავის ადგილსამყოფელს გაიგებ და სწორ გზაზე დადგები, კუდზე დაგაჯდებიან და საბოლოოდ იმ ფულზე დაგაკლავენ, რომელიც რეალურად შენია.
-ანუ?
-ანუ მხოლოდ მე არ ვმუშაობ კორკოტაშვილზე, გამოჩნდებიან სხვა კვერცხებზე მონდირე ბევრად გამოცდილი მკვლელებიც... ერთ-ერთი კი პირდაპირ შენს კვალში დგას უკვე.-გამომწვევად გაიცინა დაჭრილმა. -იმდენად ახლოსაა შენთან... შენს ცხვირწინ ტრიალებს.
ლომიძეს წარბები მისდაუნებურად შეეკრა და რატომღაც ნუცას გადახედა, რაც ქალს არ გამოჰპარვია და ხმით გაიცინა.
-არა, ეგ არა... ჯიქია... ნანკა ჯიქია.
-რა?-წამოიყვირა ნაპირელმა.-ეგ , მეც არ ვიფიქრე რა მწარედ მესობა უკანალშითქო.
-ჯიქია კანტორის აგენტია და ჩემს ჩასმაზე ჩალიჩობს -ეჭვნარევი ტონით ამოილაპარაკა ლომიძემ.
-არ ყოფილხართ იმფორმირებული, ბატონო ლომიძე. დამწყებივით გულუბრყვილოდ საუბრობთ. როგორ გგონია, ნანკა ჯიქიას შენი ჩასმა და სახელის მოხვეჭა სჭირდებაა?! რა ჯანდაბად უნდა ისედაც საქვეყნოდ ცნობილი კორუმპირებული სამართალდამცავია... შენ გაუფუჭე ავტორიტეტი. წყალი შეუყენე და ახლა სულ კანი რომ გაიძროს, ძველ დიდებას ვერ დაიბრუნებს... მაინც დარჩება წარსული ლაქასავით, რომელიც არ ამოდის. მთავარი მისთვის იყო და იქნება ფული... აქ კი იმხელა თანხაზეა საუბარი... ამის დედაც-სახე დამანჭა ქალმა. ფულს დაითრევს, საქმეს გაგიფუჭებს, შენ თავს გისოსებს მიღმა გიკრავენ, ის კი მოხევს ქვეყნიდან და არივედერჩი, ჩიტო.-კოცნის იმიტაცია გააკეთა ქალმა.
-დავიჯერო, სიმართლეს ყვები?!-საუბარში ჩაერთო მანამდე ჩუმად მდგარი გოგა ხოშტარია.
-არ დაიჯერო... შენ მაინც ამ საქმეში ზანგის მოვალეობას ასრულებ. მონა, რომელსაც არ უტყდებიან რომ მონაა, რადგან ბატონყმობამ რახანია მოგვჭამა ჭირი, თუმცა... მაინც შავი საქმის კეთება შენ გიწევს-გამომწვევად გაიცინა ქალმა და გოგას შეცვლილი გამომეტყველების შემხედვარეს ჩაწითლებულ თვალებში ბოროტი ნაპერწკლები გაუკრთა.
-შენ ეტყობა თავი მოგბეზრებია-კბილებში ღრჭიალით გამოსცრა ხოშტარიამ.
-მე ისედაც გვამი ვარ-გაეცინა ქალს და რატომღაც მზერა კუთხეში მდგარ ნუცაზე გადაიტანა.
-კარგი, დავუშვათ, დავიჯერე.-მხრები აიჩეჩა ლომიძემ.-და ვინ დაადასტურებს, რომ ჩემი კუთვნილი ფული ნამდვილად კორკოტაშვილის ბანკშია?
-დაფიქრდი კრასავჩიკ-მხრები აიჩეჩა ქალმა-ამ ჯაჭვს უამრავი რგოლი აქვს... მერი, მერის თანაშემწე, მათ ზემოთ მდგომი ადამიანი, რომელიც ამ მარიონეტებს მართავს... აქეთ შენ და შენი ლომები-გაიცინა ქალმა.-იქით ლექსო კორკოტაშვილი ალქაჯი ჟღალით და თავისი სპეც დანაყოფით... რომელიც უამრავი თავზე ხელაღებული მკვლელისგან შედგება. მერმა და მისმა ბანდამ იცის რეალურად ფული სადაც არის... დაჯახებისგან თავს იკავებენ, რადგან ძალას ძალით ვერ დაუპირისპირდები, ეს ორი სრულიად ააოხრებს ქალაქს. ამ დროს საქმეში ერთვები შენ, ფაქტიურად ჩამოგიტყუეს და ნელ-ნელა გაძლევენ ნაკოლს, სადაც უნდა მიხვიდე. მიგყვებიან... შენ რქებით შეასკდები კორკოტაშვილს, ესენი კი იმ ფულს დაინაწილებენ.
-მშვენიერი გეგმაა...-მოწონესბის ნიშნად ცერი ასწია ლომიძემ.-სასიამოვნო იყო თქვენთან საუბარი, ქალბატონო მკვლელო. ბოლო კითხვაც და მოვრჩეთ ნეგატიურ ამბებზე საუბარს. სად ვიპოვო კორკოტაშვილი?
-შენ მას ვერ იპოვი-გაეცინა ქალს და სიმწრის ოფლი მოიწმინდა ამობრუნებული ხელის ზურგით. -ჯანდაბა... თავად გიპოვის, როცა ამის დრო დადგება. დრო კი ჯერ არ დამდგარა, კრასავჩიკ.
-ამის დედაც... ეს ადამიანი ყვალაფერს აკეთებს, რათა მოვკლა.-კბილებში გამოსცრა ლომიძემ და წამოდგა.-ღმერთია მოწამე, მე არ მაქვს შენი მოკვლის სურვილი. მერე იტყვიან ვაჩე ლომიძე ნამდვილი ცხოველია... ჯანდაბა და რატომ ვარ ცხოველი?!
-თუნდაც იმიტომ, რომ საკუთარი ხროვის წევრმა გაგწირა...ცხვარივით გაგყიდა და მაღალ იდეალებზე დაფუძვნებული თქვენი ერთობა იუდასავით ოცდაათ ვერცხლზე გაცვალა. შენ არ გაქვს ამბიცია იყო ღმერთი... მაგრამ ლაშა ქორიძეს ჰქონდა იუდად ყოფნის ამბიცია.
-ვარ გავიგე?-ყბის ძვალი უარესად დაეჭიმა ლომიძეს.
-კორკოტაშვილი-ჯიქიას კაცი იყო და ისე შემოიპარა თქვენს ხროვაში კითხვაც კი არცერთს გაგჩენიათ არსაიდან გაჩენილი გამოწვდილი მეგობრობის ხელზე. ქორიძის თქვენს სასტავში ჩასმა თავიდანვე იყო განზრახული, კარგად გათვლილი და დიდი ხნის წინ გაწერილი გეგმა. რომლითაც მოსაზრება "მტერი ჯობია ცხვირწინ გყავდეს, ვიდრე ზურგსუკან" გამართლდა. ყველა შენი ნაბიჯი ისე მოდიოდა დანიშნულების ადგილამდე, როგორც დაგეგმილი იყო და საბოლოო ჯამში დიდი ბლეფის მსხვერპლი გახდი.ნახატი გაიტანე, ციხეში ჩაჯექი, მფარველი მოგიკვდა და ისეთივე ჯიბეგაფხეკილი ხარ, როგორც სულ თავიდან. შენმა შრომამ ისე ჩაიარა, როგორც მატარებელმა. ამ მატარებელზე ასასვლელი ბილეთი კი იმ ვირთხამ აგახია, ასე რუდუნებით რომ გითხრიდა ძირს. სწორედ ქორიძეზე დაკისრებული გეგმის ნაწილი იყო შენი აქ დაბრუნება. ქვეყანაში, რომელსაც სულ ფეხებზე ჰკიდიხარ, ქორიძის გეგმის ნაწილი იყო შენი დღევანდელი სტატუსი, გამომძიებელო და მარიონეტი ქორიძის დამსახურებით ნაბიჯ-ნაბიჯ მიიწევ იმ საცდურისკენ, რომელსაც ისევ დაკარგავ. ჩვეულებრივი პაიკი ხარ-გაჭირვებით ამოილაპარაკა ქალმა.-პაიკი, რომელიც შენზე დაკისრებულ მოვალეობას შეასრულებ და საბოლოო ჯამში მოკვდები, რადგან ჭადრაკის დაფაზე შენნაირი სხვა ბევრია... ტახტზე კი ისევ დედოფალი ჯიქია ზის და ზურგს ლექსო კორკოტაშვილი უმაგრებს.
-შენი არც ერთი სიტყვის არ მჯერა!-აქამდე ჩუმად მყოფმა ნაპირელმა სიგარეტის ნამწვი უდიერად დაასრისა საფერფლეზე და ქალს მტრული მზერით გადახედა -რა იყო სინდისმა შეგაწუხა და გადაწყვიტე სიმართლე ილაპარაკო თუ სიკვდილის შეგეშინდა და გგონია ამ შენი ნაბოდვარით თავს შეგვაცოდებ?!-სავარძლიდან, სადაც მანამდე იჯდა წამოხტა და ხელები ბრაზით გაშალა.-ეგ ზღაპრები ბებიაშენს მოუყევი.
-ნუ მაცინებ-უარესად ამღვრეული თვალებით ამოხედა ქალმა-შემომხედე, ხო, შემომხედე! ისედაც ყველამ ვიცით, რომ გვამი ვარ. დღეს თუ არა ხვალ მომაკითხავენ და ტვინს გამასხმევინებენ, არც სინდისმა შემაწუხა და სულ ფეხებზე თქვენი ბედ-იღბალი. ჩემი საქმე წასულია... ირონიული რა არის იცი? ზუსტად იმათი დამსახურებით, ვისთვისაც ამდენი წელი ვმუშაობდი, ეს რაღაც თამაშივითაა... ჩავარდი?! ავტომატურად ეთიშები თამაშს. მე ჩავვარდი, ჩავისვარე, ამის დედაცა!
-და შენ გინდა დავიჯეროთ, რომ ვიღაც სირმა კორკოტაშვილმა საკუთარი ბანკის გაძარცვა გადაწყვიტა და ჩვენ გვიყენებს ამისთვის? ამის დედაც... საბავშვო ბაღიაა?! -ხმას აუწია ლადომ.-რა ჩემს სირად უნდა საკუთარი თავის გაძარცვა?
-იქნებ იმიტომ, რომ მოგება ნახოს?-წარბები შეკრა ლომიძემ და თვალები დააწვრილა.-ხო, ბანკი დაზღვეულია... ჩვენ მისი მტრები ვართ... ჩვენი ხელით გაიტანს ბანკს... საბოლოო ჯამში კი ორ კურდღელს ერთად დაიჭერს. ფულიც მას დარჩება და ზედ დამატებული დაზღვევის ანაზღაურება, მტრებსაც მოიშორებს.
-ყოჩაღ... უმაღლესი ქულა შენ ჩემგან-ირონიულად გაიცინა ქალმა და პირდაღებულ ლადოს გადახედა-აი, მიხვდი ახლა რატომ არის ამ ხროვის მეთაური ლომიძე და არა შენ?!
-!
-იქნებ დროა სათითაოდ ყველამ მოკეტოთ?-ნიკაპი მოისრისა გოგამ და ვაჩეს გადახედა.-რა ვქნათ?
-მშვენიერი კითხვაა-ხელი ხელს შემოჰკრა ლომიძემ და გოგას გადახედა.-შენს ნაცნობ ექიმს დაურეკე ამის ფეხს მიხედოს. მე წავედი და შემივივლი... კიდევ დაგვრჩა მე და ქალბატონს რაღაც-რაღაცეებზე საჭორაო. -ირონიულად გაიცინა ვაჩემ და დამფრთხალ ნუცას მიუბრუნდა. მისი გამომეტყველების დანახვაზე თვალები მობეზრებით აატრიალა და მკლავში უხეშად ჩაავლო ძლიერი თითები.-კეთილი იყოს შენი ამ ჯოჯოხეთში მოსვლა, "შვილო"! ახლა კი დროა, სახლში დავბრუნდეთ-უხეშად დაითრია და კარისკენ მორჩილი ცხვარივით გაიგდო.

მთელი გზა ხმა არც ერთს არ ამოუღია. ლომიძე ჩაფიქრებული სახით მართავდა საჭეს და გვერდით სავარძელზე მჯდომი ნუცასკენ არც კი იხედებოდა. ნუცა კი იქ, ბარში მოსმენილისგან ჯერ ისევ დაზაფრული, თავში არეულ უამრავი დაულაგებელი აზრის დალაგებას ამაოდ ცდილობდა. იმდენი ინფორმაცია იყო ეგონა ცოტაც და ტვინი საერთოდ გადაეწვებოდა, უარესად დაფრთხა და შეშინდა. ახლა დარწმუნებული იყო ნანკა ჯიქია ასე ადვილად არ დაანებებდა თავს და მისი საცეცებიდან, კისერში რომ ჰქონდა წაჭერილი და ნელ ნელა გუდავდა თავს ვერაფრით დაიხსნიდა. არც ლომიძის გვერდით გრძნობდა თავს უსაფრთხოდ და წარმოდგენაც კი არ შეეძლო რას მოიმოქმედებდა განრისხებული ლომიძე, მისი ჯაშუშობის ამბავი რომ გამსკდარიყო. სახლშიც ასე უმძრახებივით მივიდნენ, ლომიძემ მანქანის გასაღები საფულესა და ტაბელურ იარაღთან ერთად შემოსასვლელში კარადაზე მიყარა და სააბაზანოსკენ აიღო გეზი. შუა გზაში თითქოს რაღაც გაახსენდაო უკან მოტრიალდა, იარაღი აიღო და სანახევროდ ჩაბნელებულ დერეფანში ატუზულ ნუცა გეგეჭკორს ისეთი მკვლელი მზერა შეანათა, ქალი ადგილზე გაიყინა. ვაჩემ წყალი გადაივლო, ტანისამოსი გამოიცვალა და ისევ უსიტყვოდ დატოვა სახლი. ნუცა კი სამზარეულოსკენ გაემართა და შიმშილისგან ამღერებული კუჭის დაშოშმინებას შეეცადა. ის იყო კვერცხი შეიწვა, მაგიდასთან დაჯდა დ ერთი ლუკმის გადაყლაპვა მოასწრო, მაგიდის ზედაპირზე მოთავსებული მისი მობილური ავისმომასწავებლად რომ აზუზუნდა და მისდაუნებურად ტანში გასცრა გეგეჭკორს. ნომერს დახედა და ცოტა ხნით შეყოვნდა, თითქოს ყოყმანობს უპასუხოს თუ არაო. ბოლოს გამბედაობა მოიკრიფა და სენსორზე რაც შეეძლო მშვიდად გადაატარა თითი.
-უნდა შევხვდეთ!-ყოველგვარი მისალმება,მოკითხვის გარეშე მიახალა ჯიქიამ და მის ტონში ბრძანება იმხელა დოზით იგრძნობოდა, პროტესტის გრძნობა ერთიანად მოზღვავდა ნუცას სხეულში. სახეზე სიმწრით წამოახურა და ისე გაიბერა ცოტაც და ალბათ აფეთქდებოდა.
-არ შემიძლია!-საეჭვოდ დაუწია ტონს ნუცამ.
-ერთ საათში ზემელთან გელოდები!-მისი არ შემიძლია არაფრად ჩააგდო ჯიქიამ და ტელეფონი ისე გათიშა ასი პროცენტით იყო დარწმუნებული, ნუცა აუცილებლად მოვიდოდა.

ჰორიზონტს გაუღიმა და საკუთარი ლიდერობით ნასიამოვნებს სხეულში სასიამოვნოდ ჩაეღვარა ამოუხსნელი ემოციები. ყოველთვის მიზანდასახული გახლდათ ნანკა ჯიქია და დაწესებულ საზღვრებს ისე არღვევდა და ისე სწრაფად მიიწევდა დიდებისკენ, თვალის დახამხამებას ვერ ასწრებდა. უყვარდა, როდესაც ადამიანების მართვა შეეძლო და მის დაკრულზე ისე ცეკვავდნენ, თავადაც რომ ვერ იაზრებდნენ. უყვარდა, როდესაც საქმეში ბოლო, გადამწყვეტ სიტყვას ყოველთვის ის ამბობდა. ბუნებით ლიდერს, რატომღაც ვერასდროს უგებდნენ საპირისპირო სქესის წარმომადგენლები და ალბათ, ამიტომაც იყო მისი სასიყვარულო ურთიერთობების მაქსიმუმს, ორი თვე რომ წარმოადგენდა. ზუსტად ერთი საათი იყო გასული თავად კი მანქანიდან გადასვლას არ ჩქარობდა, უყურებდა ხალხმრავალ ქუჩას. გასაყიდად გამოტანილ ნახატებსა და ხელნაკეთ ნივთებთან ტურისტების ზღვა ირეოდა. ვიღაც სწრაფად უქცევდა გვერდს მომღიმარ სტუმრებს, ვიღაც ღიმილზე ღიმილითვე პასუხობდა და ნელი ნაბიჯით მიიწევდა წინ. ამ ქუჩაზე სიცოცხლე დუღდა... ნუცა გეგეჭკორი კი იდგა მიწისქვეშა ჩასასვლელთან და ნერვიულად ცმუკავდა ერთ ადგილზე. ბოლოს იკადრა ჯიქიამ და მანქანიდან გადმოვიდა,ნელი ნაბიჯით და ტანის სექსუალური რხევით დაიძრა გაფითრებული ქალისკენ და მის წინ ისე აისვეტა, ნუცა მოულოდნელობისგან შეკრთა.
-ღადაობ, ხოო?! -შეტევაზე გადმოვიდა გეგეჭკორი.-ამდენი ხალხია, ვიღაცამ რომ შეგვამჩნიოს.
-დამშვიდდი, პატარა ქალბატონო-გამომწვევად გაიცინა ჯიქიამ და ქუჩა მოათვალიერა.-სწორედ რომ შესაფერისი ადგილია ჩვენს შესახვედრად... საზოგადოებრივ თავშეყრის ადგილი, ეს ის ადგილია სადაც ძებნას არავინ დაგვიწყებს... თავში აზრად არავის მოუვა ჩვენი შეხვედრის ადგილად ამ ქუჩის წარმოდგენა. ახალი რა გაარკვიე?
-არაფერი -მხრები აიჩეჩა ნუცამ და თვალი აარიდა გამომცდელად მიშტერებულ ჟღალს.
-მატყუებ.-ირონიულად გაიცინა ჯიქიამ.-რა გაიძვერა ხარ... მატყუებ.
-არაფერს არ გატყუებ-იფეთქა ნუცამ.
-მშვიდად... მშვიდად, ხომ არ გავიწყდება, ვის ელაპარაკები? -წარბები შეკრა გეგეჭკორის სიფიცხისგან გაღიზიანებულმა ჯიქიამ და მკლავში სწვდა გოგონას.-რა გგონია, ასე დაიძვრენ თავს... ისე გახვალ ამ საერთო საქმიდან, თითქოს არაფერი მომხდარაა?
-ჩვენ არანაირი საერთო საქმე არ გავქვს. ეს შენ გაქვს შურისძიების გეგმა, რომელშიც ჩემი გულუბრყვილობის გამო გავერიე. ჯანდაბა, მე გავდივარ ამ საქმიდან... არაფერს არ გავაკეთებ, საერთოდ არაფერს.
-ცდებიი... შეგახსენოო?!-კბილებში გამოსცრა ჯიქიამ და თვალები ბოროტად დაკვესა.-ეს შენც გინდოდა ვაჩე ლომიძის ჩაძაღლება და თავად დასთანხმდი თანამშრომლობას, ახლა კი ფეხს ვერ მოიცვლი... იქნები იქ სადაც ხარ და გააკეთებ იმას რასაც გიბრძანებ... გასაგებიაა?!
-და თუ არა?-ნიშნის მოგებით თვალი თვალში გაუყარა ნუცამ.
-კარგი... კარგიი-ხელი მკლავიდან შეუშვა ჯიქიამ და ორივე ხელი ფართოდ გაშალა.-თავად მაიძულე ამის გაკეთება... ერთი ზარი და ბებიაშენი თავის სოროსთან ერთად ჰაერში აიწევა და ამ ყველაფერს სიამოვნებით გაყურებინებ ლაივ რეჟიმში. -გაიცინა ნანკამ და ჯიბიდან მობილური ამოიღო. ნუცა კი მოსმენილისგან ადგილზე გახევდა, წამში მიტკლის ფერი დაედო სახეზე და გალურჯებული ტუჩები სატირლად აუთრთოლდა.
-შენ ამას არ იზამ.-გატეხილი ხმით ამოიჩურჩულა.
-და რა შემიშლის ხელს?-თვალები დააწვრილა ჯიქიამ და ტელეფონს დამცავი კოდი მოხსნა.-მე გაგაფრთხილე, პატარა ალქაჯო... შენი სისულეის გამო გაეხვიე ამ შარში და აქედან თავს ვერ დაიძვრენ.
-რა? არა ...ჯანდაბა, არა...ის რა შუაშია?-ჩაწითლებული თვალებიდან ცრემლები წამოუვიდა ნუცას.
-ხშირად უდანაშაულო ადამიანები ეწირებიან ჩვენს დაუდევარ ნაბიჯებს, ჩემო კარგო... რას ვიზამთ-მხრები აიჩეჩა ჯიქიამ-ცხოვრება ესეა მოწყობილი,ზოგი კვდება ისე, რომ არ იცის რა სისულელეს ან დიად მიზანს ეწირება. ბებიაშენი შენს სულელურ სიჯიუტეს შეეწირება... დამიჯერე, ესეც მსხვერპლია... -გაიცინა ჯიქიამ და უცებ სახე დაუსერიოზულდა, თვალები გაეყინა და ნერვიულობისგან ათრთოლებულ გეგეჭკორს ეჭვიანი მზერით ჩააჩერდა. -ამის დედაც, შენ რაა... შეგიყვარდა? ეგ შეგიყვარდა და ახლა მაგიტომ აბაკუნებ ჯიუტი ბაღის ბავშვივით ფეხებს?!
-რა სისულელეა.-ფერი უარესად დაეკარგა ნუცას.
-გადაწყვიტე, ნუცა, ან ჩემთან ხარ ან ჯოჯოხეთში.
-ეშმაკმაც დაგწყევლოს-ზიზღით გამოსცრა ნუცამ.-და რა დარწმუნებული ვარ ყველაფრის გაგების შემდეგ, ბებიაჩემს რომ შეეშვებით?
-ვერანაირად ვერ იქნები დარწმუნებული-მხრები ისევ აიჩეჩა ჯიქიამ.-მთავარია, დადგენილ გეგმას მიჰყვე და ის გააკეთი, რასაც მე გიბრძანებ. ასე შენც უსაფრთხოდ იქნები და შენი საყვარელი ბებიკოც.
-ქალი ჰყავთ...-თავი დახარა ნუცამ და ყრუდ ამოილაპარკა.
-ვინ ქალი?-გაოცებული ჯიქია ნუცასკენ შეტრიალდა და მობილური ჯიბეში ჩაიდო.
-არ ვიცი, ქერა ქალი... დაახლოებით ოცდაათი წლის. ქილერი, დაჭრილია და გოგა ხოშტარიას ბარში, მეორე სართულზე ჰყავთ. ვაჩემ დაკითხა.
-ეგ !-კბილებში გამოსცრა ჯიქიამ და ჩაეცინა.-თავის სტიქიაშია, რა ილაპარაკა იმ ქალმა?
-კარგად ვერ გავიგე, თქვენ გეხებოდათ და კიდევ ლაშა ქორიძეს... კიდევ იმ ფულს, რასაც ასე დუჟმომდგარი ეძებთ.
-მშვენიერია...-სიამის კატასავით ამოიკრუტუნა ჯიქიამ.-რას აპირებს ვაჩე?
-არ ვიცი... დამინახეს, რომ ვუსმენდი და მეც იქ შემათრია ნაპირელმა... აშკარად გაცოფდა ლომიძე, მაგრამ არაფერი უთქვამს, სახლში წამომიყვანა და თავად წავიდა.
-ძალიან კარგი... ესე იგი ყველაფერი იცის. მშვენიერია... საქმე დაიძრა...-გაიცინა ჯიქიამ და ტელეფონი კვლავ ამოიღო ჯიბიდან სწრაფად აკრიფა ნომერი და დამფრთხალ ნუცას გადახედა, რომელსაც ფერი ისევ დაკარგვოდა თავის გაქნევით ანიშნა ნუ გეშინიაო და დაელოდა როდის უპასუხებდნენ. -გამარჯობა, დროა ის კომპრომატები გააგზავნო განყოფილებაში მამუკა ღლონტის სახელზე. ძალიან კარგი, მადლობა. -ტელეფონი გათიშა და ისევ ნუცას მიუბრუნდა...
-წავიდე?-მორიდებული ტონით იკითხა გეგეჭკორმა.
-დროა მიხედო იმ საქმეს, რაც ნამდვილად შვებას მოგგვრის... თვალი თვალის წილ, ხომ გაგიგია... -გაიცინა ჯიქიამ. -ქორიძესთან წადი და პასუხი აგებინა იმისთვის, რაც გაგიკეთა.
-მოვკლა?-გველნაკბენივით წამოიყვირა ნუცამ და დამფრთხალი მზერა მოავლო იქაურობას, შემდეგ კი ტონს დაუწია და ჯიქიას მიაშტერდა.-ჯანდაბა, არ შემიძლია.
-შეგიძლია, ნუციკო... შეგიძლია. ეს საქმე გააკეთე და პირობას გაძლევ, თავისუფლად შეძლებ ამ საქმიდან გასვლას... მეტი არაფერი აღარ გევალება შენ. აიღე ლომიძის იარაღი და პირდაპირ თვალებს შუა დააჭედე იმ ნაბიჭვარ ქორიძეს, რომელმაც ცხოვრება დაგიმახინჯა... აი, ვაჩე ლომიძეს კი მე მივხედავ და ორმაგად მოვთხოვ პასუხს, მენდე...
-არ შემიძლია.-თვალები აემღვრა ნუცას
-შენს ზარს ველოდები-კოცნის იმიტაცია გააკეთა ჯიქიამ.-კარგი ქალია მირანდა.
-შენი დედაც... !-ზიზღით გამოსცრა ნუცა გეგეჭკორმა და საკმაოდ დაშორებულ ქალს მზერა გააყოლა.

*******
განყოფილებაში შესულმა სწრაფად გადაჭრა ვრცელი დერეფანი და საკუთარი კაბინეტისკენ გაეშურა. მიმღებში მჯდარ თანამშრომელს ისე მიესალმა, ზედ არ შეუხედავს და კაბინეტის კარი შეხსნა თუ არა გაოცებული ზღურბლზევე შედგა. მის სამუშაო მაგიდასთან,მის კუთვნილ სავარძელში ნებივრად გადაწოლილიყო მამუკა ღლონტი და გულზე დაკრეფილ თითებს ათამაშებდა, მის წინ მაგიდაზე კი საკმაოდ შელახული, მოზრდილი, წითელი საქაღალდე იდო. უფროსის გამოჩენაზე ღლონტს სახეზე დამცინავი ღიმილი აუთამაშდა და თვალი თვალში გაუყარა ლევან გეგეჭკორად წოდებულ გამომძიებელს.
-ბატონო მამუკა.-კარი ზურგს უკან ხმაურით მიხურა ლომიძემ და შეეცადა წამიერად მოხეთქილი მრისხანების უკან გაბრუნებას.-რამე გამომრჩა?!
ღლონტმა პირი უკმაყოფილოდ გააწკლაპუნა და სავარძელში გასწორებულმა ხელები საქაღალდეზე დააწყო.უფროსი თავით ფეხამდე შეათვალიერა და საქაღალდე ფრთხილად გადაშალა, ისე თითქოს ეშინია არ დაზიანდესო.
-ვაჩე ლომიძე, დაბადებული 1988 წლის 20 აგვისტოს, თბილისში. წარჩინებით დაამთავრა მე-10 საჯარო სკოლა და ჩაირიცხა სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურდიულ ფაკულტეტზე.-კეფა მოიფხანა ღლონტმა და რამოდენიმე ფურცელი გადაშალა.-ხოო.. ეს საინტერესოა... სასჯელს იხდიდა..
- შენ შიგ ხომ არ გაქვს?-წარბი აზიდა ლომიძემ და მაგიდისკენ დაიძრა. მის მიახლოებაზე სწრაფად წამოდგა სავარძლიდან ღლონტი და თავდაცვისთვის მოემზადა.
-დაჯექი!-ხმა გაუცივდა ლომიძეს-ჰაერს ტყუილად ნუ არხევ.
-გაები!-სავარძელზე მოწტვეტით დაეშვა ღლონტი და ქვემოდან ამოხედა უფროსს.
-გააჩნია, როგორ შევხედავთ მოცემულს სიტუაციას.-მაგიდის კიდეს ორივე ხელით დაეყრდნო ლომიძე და სახეზე ირონიული ღიმილი აიკრა.-შენ გაები, ამ სირობით-ხელი უხეშად აჰკრა საქაღალდეს და ღლონტს გულმკერდზე მიაგდო.-საფლავს ითხრი, სადაც პირქვე მოგიწევს დამარხვა, მე კი საკუთარი ხელით მოგაყრი მიწას.
-მემუქრები?!-ხმას აუწია რატომღაც დიდ გულზე მყოფმა მამუკამ.
-არა, გაფრთხილებ... ამ საქაღალდეს ტრაკში გაგთხრი!
-იცი მაინც რა მიხდება, ახლა აქედან რომ გავიდე და ავლაპარაკდე?-ნიშნისმოგებით დააკვირდა ღლონტი.
-მე დამიჭერენ... შენ კი ჩემს ადგილზე დაგნიშნავენ, როგორც წარჩინებულ თანამშრომელს, რომელმაც მოახერხა და მსოფლიოში ცნობილი თაღლითი გამოააშკარავა.-მხრები უდარდელად აიჩეჩა ლომიძემ.-მაგრამ ამას არ გააკეთებ და ეს შენ ჩემზე უკეთ იცი...
-რატომ?
-გამკეთებელი უკვე გააკეთებდა... იმ ფულის სუნი იგრძენი, რასაც მე ვეძებ და გადაწყვიტე დამაშანტაჟო? ამას ვინ ჭამს, ტო? რა გგონია შემეშინდება და შარვალში ჩავისვრი? მერე მუხლებში ჩაგივარდები, შენი ჭირიმე არ გამთქვა და წილში ჩაგისვამთქოო?!-გაეცინა ვაჩეს.-სულ გამო....ვდი, ღლონტიი?! თავში ჭკუის ნატამალიც არ გაქვს, ამის დედაც? ამ საქაღალდის ნახვის შემდეგ ასე თამამად მოდიხარ და პროვოკატორობ, გგონია წამომაგებ და ოპაა... მორჩა გაისროლა ავრორამ და ამის დედაც... გამდიდრდი. ცოტა აზრზე მოდი, ტო, რა გამდიდრდი-საფეთქელზე მიიკაკუნა თითი ლომიძემ. -მიდი, გადი და თქვი სიმართლე... მე ისედაც დასაკარგი არაფერი მაქვს... რამეზე რომ ვდარდობდე, აქ ვიღაც ახვარი ლევან გეგეჭკორის სახელით არ მოვიდოდი... ფაქტიურად ლომის ხახაში შევყავი თავი საკუთარი ნებით. ჰე, რას შვები? არ გადიხარ?
-ამ საქმეში უნდა ჩამრთოთ!-სავარძლიდან წამოდგა ღლონტი და საქაღალდე დახურა, იღლიაში ამოიდო და ლომიძეს უტეხი მზერა შენათა.
-რომელ საქმეში?-ხელები ფართოდ გაშალა ვაჩემ და თეატრალურად გაიკვირვა.
-კარგად იცი რასაც ვგულისხმობ... ან წილში ჩამსვამ ან მართლა გავაკეთებ იმას, რასაც ვამბობ... არც მე მაქვს დასაკარგი რამე.
-მოვიფიქრებ-მისი ადგილი დაიკავა ვაჩემ.
-პასუხი ახლავე მჭირდება, კი ან არა!
-გითხარი, მოვიფიქრებთქო!-ცივად გამოსცრა ლომიძემ.-ეგ საქაღალდე კი შეგიძლია დაახვიო და მართლაც გაიკეთო იქ, რითაც ჩემს სავარძელს ათბობდი. არანაირი ღირებულება არ აქვს ცოცხალი მოწმეების გარეშე, მე კი ცოცხლებს და პახოდუ მოწმეებს ვერავის ვხედავ... შეგიძლია მიბრძანდეთ, ბატონო მამუკა და კარი კარგად გაიხუროთ.
-კარგი... ხვალამდე დავიცდი-მხრები აიჩეჩა ღლონტმა და კარისკენ გაემართა.
-შენი დედაც მოვტყან!-გახურულ კარს მიაგინა ზიზღით ლომიძემ და მაგიდაზე მოთავსებული კალმების ჩასაწყობი ხელის უხეში გაკვრით მოისროლა ოთახის შორეული კუთხისკენ. ღრმა სუნთქვით შეეცადა სიბრაზის მოთოკვას, შედარებით დამშვიდებულმა კი ტელეფონი მოიმარჯვა და ნაპირელის ნომერი აკრიფა.
-ნელ-ნელა იწყებენ თამაშს... იმ ძუკნა წითურმა ჩემი საქმე გამოაგზავნა განყოფილებაში და აბა გამოიცანი ვის ხელშია?
-ამის დედაც-ხმამაღლა შეიგინა ნაპირელმა.-რას აპირებ?
-არაფერს... ღლონტი არც იმდენად თავზეხელაღებულია, რქებით რომ დამეჯახოს... თავისი მოთხოვნები აქვს... საქმეში შემოსვლა უნდა.
-რა?
-დაიკიდე, რაც მეტნი ვიქნებით შანსებიც დიდი გვექნება, ისე გავქრეთ ეს ბოზები აზრზე რომ ვერ მოვიდნენ... შემოვიყვან საქმეში. საქაღალდეს ისე გაუფრთხილდება, როგორც რელიქვიას-გაეცინა ლომიძეს.-ამ საქაღალდის ამბავს მაგრად ჭამენ... შენც კარგად იცი არაფერი ღირებულება რომ არ აქვს... მე რომ გამაბან, ცოცხალი მოწმე სჭირდებათ,ცოცხალი მოწმე კი ქალბატონი ჯიქია, რომელიც ცოფიანი ძაღლივით დასდევს იმ ფულს. არ გამიმეტებს მანამ, სანამ ვჭირდები. ამ დღეებში გვამის ექსპერტიზის პასუხიც მოვა და ვაჩე ლომიძეს ოფიციალურად მკვდრად გამოაცხადებენ.
-დღეს დაურეკა გეგეჭკორს და შეხვედრაზე დაითანხმა... არ ვიცი რაზე ილაპარაკეს, მაგრამ დარწმუნებული ვარ კარგად დაამუშავებდა... ფრთხილად იყავი ნუცასთან, ღმერთმა არ ქნას გამართლდეს რასაც ვფიქრობ.-უცნაური ტონით საუბრობდა ნაპირელი.-გინდა, გამოვალ და დღეს თქვენთან დავრჩები.
-მეღადავებიი?! ძიძა მჭირდებაა? მივხედავ რამენაირად... შენ გოგასთან ადი და ქალს მიაქციე ყურადღება, სხვაგან გადამალე. შეიძლება მოაკითხონ. პარალელურად კი შეეცადე და გამირკვიე ვინ ჯანდაბაა ლექსო კორკოტაშვილი და რა აკავშირებდა ქართლოსთან. არათანაბარ მდგომარეობაში ვართ, რაც საკმაოდ მიშლის ნერვებს, ისე არ მოხდეს ამ ბოღმისგან საერთოდ დავკარგო საღად აზროვნების უნარი... და უნდა ვიცოდე რას შეიძლება ველოდო მისგან, რისი გამკეთებელია გამოუვალ სიტუაციაში და ღირს თუ არა ერთი ტყვიის დაჭედება თვალებს შუა. ხაზზე იყავი, ნუცა თუ მართლა აპირებს რაღაცას, შეიძლება დამჭირდე.
-კარგი.
ლომიძეს აღარაფერი უთქვამს, ტელეფონი გათიშა და მაგიდაზე მიაგდო, სიგარეტს მოუკიდა და სავარძლის საზურგეზე გადაწოლილმა ელვის სიწრაფით მომუშავე გონებაში სამოქმედო გეგმის დასახვა დაიწყო. სათქმელად ადვილი იყო ბანკში შესვლა და ყველაფრის გატანა მის კუთვნილ სურათთან ერთად, რომელიც თუ ქილერი არ იტყუებოდა სწორედ იმ ბანკის სეიფში უნდა ყოფილიყო საგულდაგულოდ შენახული. თანამედროვე დაცვის სისტემუთ აღჭურვილი ბანკის გაძარცვას კარგად შემუშავებული გეგმა და ამ გეგმაზე მუშაობას კი საკმაო დრო დასჭირდებოდა... დრო, რომელიც არ იცდიდა. ქვიშის საათი უკვე მომართული იყო და სილა ნელ-ნელა იყრებოდა. პარალელურად ახალი თავსატეხის ამოხსნას ფიქრობდა, რომელსაც ნანკა ჯიქია და მასთან შეკრული ნუცა გეგეჭკორი წარმოადგენდა. საშინლად აინტრიგებდა შურისმაძიებელ ქალებს შორის შემდგარი დიალოგის შინაარსი და ისღა დარჩენოდა თავად გამოეწვია ქალბატონი ნუცა და ფორა საკუთარი სურვილით მიეცა... წინ წასულს კი ფახდაფეხ მიჰყვებოდა გამოცდილი მონადირესავით და დანიშნულების ადგილზე გამოიჭერდა.
საათის ისრები უკვე საღამოს ცხრის ნახევარს აჩვენებდნენ, კაბინეტის კარი რომ გამოიხურა. მთელი დღის განმავლობაში მამუკა ღლონტი განგებ ეჩხირებოდა თვალში და სპეციალურად იწვევდა, თუმცა ახერხებდა თავის ხელში აყვანას, რომ არ გასულიყო და ტვინგამორეცხილი შანტაჟისტი ერთი გემრიელად არ მიებეგვა. მანქანაში ჩამჯდარმა გეზი იმ კლინიკისკენ აიღო, სადაც ლაშა ქორიძე იწვა და სიკვდილს ებრძოდა. ამ კლინიკაში გადიოდა მკურნალობის რამოდენიმე დღიან კურსს ნუცა გეგეჭკორიც, რომლის დიაგნოზიც რატომღაც არავის უნახავს და თავიდან ისე ამოუფრინდა არცერთხელ არ გახსენებია მისვლა და ისტორიის ნახვა. კლინიკის ვრცელი დერეფანი დინჯი ნაბიჯებით გადაჭრა და მიმღებში მორიგე ექიმი იკითხა. ახალგაზრდა ქალი ყავის მოზრდილი ფინჯნით მოთავსებულიყო განიერ სავარძელში და ნეტარი სახით მიირთმევდა მაცოცხლებელ სითხეს. კარის ზღურბლზე გამოჩენილი მამაკაცის დანახვაზე სავარძელში სწრაფად შესწორდა და გულმკერდზე დაიხედა იმის შიშით, მოუწესრიგებლად რომ არ ეცვა რამე.
-საღამო მშვიდობის-რაც შეეძლო მშვიდად მიესალმა ლომიძე და ფართო ღიმილითაც დააჯილდოვა საკმაოდ ლამაზი პირისახის ექიმი.
-დიახ?-წარბები შეკრა ქალმა.-იცით, აქ შემოსვლა არ შეიძლება.
-აბა კარში არავინ შემეგება ხელებგაშლილი და იძულებული გავხდი თავად მოვსულიყავი.-მაგიდასთან მდგარი სკამი დაუკითხავად გამოსწია ლომიძემ და ქალის გაოცებული მზერა არაფრად ჩაუგდია, ისე მოთავსდა.-იცით, თქვენი დახმარება მჭირდება.
-უკაცრავად?!
-ღმერთო ჩემო-თვალები აატრიალა ლომიძემ და წარბები შეკრა.-რამიდენიმე დღის უკან აქ ჩემი ახლობელი გოგონა მკურნალობდა... ნუცა გეგეჭკორი, შეიძლება, მისი ავადმყოფობის ისტორია ვნახო?!
-იცით,-სავარძლიდან წამოდგა ქალი და სახეზე ზედმეტად მკაცრი გამომეტყველება მიიღო.-სამუშაო საათები დასრულებულია, ესეც რომ არა, არ მაქვს უფლება ყველა მსურველს ვაჩვენო ჩვენი პაციენტის ისტორია, რადგან ეს სასტიკად არღვევს კლინიკის წესებს, მე კი პრობლემები ნამდვილად არ მჭირდება.
-რა გაეწყობა-მხრები აიჩეჩა ქალის პასუხით უკმაყოფილო ლომიძემ და ჯიბიდან ორ ყდიანი ვინაობის დამადასტურებელი მოწმობა ამოიღო და ქალს ცხვირწინ გაიშალა.-მთავარი გამომძიებელი ლევან გეგეჭკორი! ახლა გაქვთ უფლება ადგეთ და ზემოთ ხსენებული ავადმყოფის ისტორია მაჩვენო თუ წავიდე და უკან ჩხრეკის ორდერით დავბრუნდე?
-იცით... ჯანდაბა-დაიბნა ქალი და სახე ცისარტყელის შვიდ ფერში ეცვალა.-წამომყევით!
-მშვენიერი-სკამიდან წამოდგა ლომიძე და წინ წასულ ქალს ფეხდაფეხ მიჰყვა.-მოკლედ ჩემი მოწმობა ქვას ხეთქავს.-გაეცინა და მიმღებში მაღალი თაროებისკენ წასული ექიმი თავით ფეხამდე ირონიულად შეათვალიერა, რომელიც ანბანის მიხედვით დაწყობილ სქელყდიან საქაღალდეებთან დახრილიყო და გულმოდგინედ ეძებდა ყოფილი პაციენტის ავადმყოფობის ისტორიას.
-ესეც გეგეჭკორი!-ერთ-ერთი საქაღალდე გამოუღო ქალმა და მაგიდაზე ხმაურით დაახეთქა. მკვლელი მზერა შეავლო ირონიულად მომღიმარ მამაკაცს, რომელმაც თითების სწრაფი მოძრაობით გადაშალა საქაღალდე და დიაგნოზის ფურცლებს დაუწყო თვალიერება.
-თქვენი ახლობელიაა?!-ექიმის უადგილო კითხვაზე წარბი აწია ლომიძემ და მზერა საქაღალდიდან ქალზე გადაიტანა.
-ჩემი შვილია!-ცივად გამოსცრა მამაკაცმა და ერთ-ერთი ფურცელი ამოაძვრინა.-გარეგნობამ არ მოგატყუოთ, ქალბატონო. შეგიძლიათ ამ გამოკვლევის ასლი გამიკეთოთ? თუ მთლიანი საქაღალდის წაღების უფლებას მომცემთ?
ქალმა უსიტყვოთ გამოსტაცა ხელიდან ფურცელი და ცხვირაბზუებული ქსეროქსის აპარატს მიუბრუნდა. ერთი ასლი გააკეთა და თაბახის ფურცელი ლამის ზედ მიაგდო მამაკაცს.
-უღრმესი მადლობა, მშვენიერო ქალბატონო... იქნებ დროა პარტნიორი ეძებოთ, ხასიათში გაქვთ უკვე გადასული.-ფართოდ გაუღიმა და სანამ შოკირებული ქალი აზრზე მოსვლას მოასწრებდა იქაურობას გაეცალა.

სახლში დაბრუნებული ადგილს ვერ პოულობდა, სასტუმრო ოთახში წინ და უკან ნერვიულად სცემდა ბოლთას და თავში ნანკა ჯიქიასთან შემდგარი უსიამოვნო საუბრის დეტალები გაფუჭებული ფირფიტასავით უტრიალებდა ყოველ წამს. გარეთ გვარიანად დაღამებულიყო, ლომიძე ჯერ არ ჩანდა. აშკარა იყო კიდევ დიდხანს არ მობრძანდებოდა სახლში. იქნებ უკეთესიც კი იყო, დრო ექნებოდა კარგად დაფიქრებულიყო და აეწონდაეწონა, შეეძლო კი ასე ცივსისხლიანად გასწორებოდა ადამიანს, მიუხედავად იმისა, რაც მას დამართა. ნამდვილად ვერ წარმოიდგენდა საქმე აქამდე თუ მივიდიდა და ასე მწარედ ამოირტყამდა ცხვირში თავისი დაუფიქრებელი ნაბიჯის გამო. თუმცა ახლა ამაზე ფიქრი და ნერვიულობა უკვე უაზრობა იყო, მოსახდენი მოხდა და ამ სიბინძურეში თავადაც კისრამდე იყო ჩაფლული... ცურვა კი ნამდვილად არ იცოდა იმდენად კარგად, ამ ჭაობიდან თავი უსაფრთხოდ რომ დაეძვრინა. სასწორზე მირანდას სიცოცხლე იდო და ნანკა ჯიქიაზე მოსმენილი ამხელა ისტორიის შემდეგ დარწმუნებული იყო, წითური ალქაჯი მიზნის მისაღწევად ყველაფერზე წავიდოდა.
-შენი დედაც.-წამოიყვირა სასოწარკვეთილი ხმით და სავარძელში ჩაეხეთქა. მკერდში გული ისეთი სისწრაფით უცემდა ეგონა მთელს მსოფლიოს ესმიდა მისი გახშირებული ბაგა-ბუგი. დაძაბულობისგან ძვლები სტკიოდა გამოსავლის ძებნაც არ შეეძლო...რანაირად უნდა დაეღწია ჯიქიას საცეცებიდან თავი? ქალი ისე მწარედ იყო ჩაფრენილი მის ხელში ჩვეულებრივი სათამაშო გამიდიოდა.ან ქორიძე უნდა გაესტუმრებინა საიქიოში ან არაა და თავისი სისულელის გამო მირანდას მოუწევდა პასუხის გება.
-ჯანდაბა-წამოიტირა და სახეზე აიფარა ორივე ხელი, მის სმენას შემოსასვლელი რკინის კარის მიხურვის ხმა რომ მისწვდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ვაჩე ლომიძე დაბრუნდა. ნუცა უარესად დაიძაბა და თვალებზე მომდგარი სიმწრის ცრემლები უკან გააბრუნა. გულამოღებული ზედა შეისწორა და ფეხები სავარძელზე ასწია, მკერდთან მიიტანა და ორივე ხელი შემოხვია.
სახლში დაბრუნებულმა ლომიძემ მშვიდად გაიარა დერეფანი და სასტუმრო ოთახში შევიდა. სავარძრლზე მჯდარი ქალისთვის ყურადღება არ მიუქცევია ისე დაყარა კარადაზე მანქანის გასაღებთან ერთად იარაღი და საფულე. ოთახი გადაჭრა და სამზარეულოსკენ გაემართა, სანამ შევიდოდა პიჯაკი გაიხადა და სავარძელზე მიაგდო. სამზარეულოში შესულმა კი მაცივრიდან წვენის გრაფინი გამოიღო და მაღალ ჭიქაში ჩამოისხა. დაღლილი სახე ჰქონდა, თითქოს უძინარი, ჩაწითლებული თვალის გარსი. ჩუმად აკვირდებიდა ნუცა მამაკაცის ყველა მოქმედებას და უარესად იძაბებოდა. ეს უმძრახებივით ყოფნა ცოტა არ იყოს ნერვებს უშლიდა, მაგრამ ლომიძესთან დაჯდომა და მშვიდად საუბარიც ვერ წარმოედგინა. ცალი თვალი დაბალ კარადაზე დადებული იარაღისკენ გაურბოდა. თან ისეთი შეგრძნება ჰქონდა თითქოს ყველა მისი ჩანაფიქრი შუბლზე გადაშლილი წიგნივით ეწერა და იარაღის ასე მიგდებაც იმას ნიშნავდა, რომ ლომიძე გამოცდას უწყობდა. ელოდა როდის დაუშვებდა შეცდომას, კისერში რომ ჩაევლო ხელი ნიშნის მოგებით. ვერც კი მიხვდა რამდენ ხანს უყურებდა მამაკაცს რომელიც სამზარეულოს მაგიდას დაყრდნობოდა ორივე ხელისგულით და მზერა მისთვის გაესწორებინა. ირონიულად უღიმობა და თვალებში ამოუხსნელი ემოცია ჩაჰბუდებოდა.
-მშვიდობა გაქვს?-სიგარეტის კოლოფს დასწვდა ლომიძე და ერთ ღერს მოუკიდა.
-რა?-ძლივს გამოერკვა გეგეჭკორი და მზერა აარიდა მამაკაცს.
-მშვიდობა გაქვსთქო ვიკითხე, რადგან ავადმყოფივით მომჩერებიხარ.
-ბოდიში...-ყრუდ ამოილაპარაკა ნუცამ
-ბოდიში მიღებულია. აი, ხედაავ რა სწრაფად გადაეწყვე ჩემს დადგენილ წესებზე. უკვე მომწონხარ-თითი ირონიული ღიმილით დაუქნია სახე აჭარხლებულ გეგეჭკორს მამაკაცმა და სამზარეულო დატოვა.
-!-ყრუდ ამოილაპარაკა ნუცამ და ფეხები სავარძლიდან ჩამოსწია. იჯდა ერთ ადგილზე გაშეშებული. იჯდა ერთ ადგილზე გაშეშებული და ნერვიულობისგან ხელისგულები გაოფლიანებოდა. ან ახლა გააკეთებდა ამას ან არასდროს. ფეხზე უხმაუროდ წამოდგა და აკანკალებული მუხლებით ქურდივით გაიპარა ლომიძის საძინებლის მიმართულებით, რომლის კარიც სანახევროდ ღია დაეტოვებინა მფლობელს და სააბაზანოს მხრიდან მოშვებული წყლის ყრუ ხმა ისმოდა. უკან-უკან დაიხია, სასტუმრო ოთახში შევარდა, კუთვნილ ქურთუკს, რომელიც სავარძელზე იყო მიგდებული დასწვდა და მკლავები გაუყარა, ათრთოლებული თითები ჩაავლო იარაღს და ქურთუკის ჯიბეში ჩაიდო, თან ფეხაკრეფით გაიპარა დერეფანში და რკინის კარი უხმაუროდ გაიხურა.
სააბაზანოში ხელსაბან ნიჟარაზე დაყრდნობილმა ლომიძემ სარკეში არეკლილ საკუთარ განოსახულებას თვალი აარიდა. ათჯერ დაითვალა გონებაში და ონკანი გადაკეტა. კარისკენ შემოტრიალდა და აბაზანა დატოვა, მისაღები ოთახისკენ გაემართა წელს ზემოთ შიშველი და იქაურობა მოათვალიერა, შემდეგ კი ფანჯარასთან მივიდა და ეზოს გადახედა სადაც სადარბაზოდან გამოსული ნუცა გეგეჭკორის ლანდი გაკრთა. ცუდად განათებული ეზო სირბილით, რომ გადაჭრა და გზაზე გასულმა ტაქსს გაუქნია ხელი. ჯიბიდან ტელეფონი ამოაცურა და ლადოს ნომერზე დარეკა.
-გაყევი, აცადე დანიშნულების ადგილამდე მისვლა. არ შეაჩერო, უბრალოდ ყურადღება მიაქციე სისულელე არ ჩაიდინოს. შემდეგ კი სახლში მომითრიე.-პასუხს არ დალოდებია ისე გათიშა ტელეფონი და სიგარეტს მოუკიდა.

კლინიკის ეზოში იდგა და დიდხანს უყურებდა ხუთ სართულიან უზარმაზარ შენობას. ნახვის საათები დამთავრებული იყო და შიგნით ასე უბრალოდ არავინ შეუშვებდა. ქორიძე მეორე სართულის დასავლეთ ფლიგელში, რეანიმაციული განყოფილების ერთ-ერთ პალატაში იწვა. იქ მოსახვედრად მთავარი კარიდან შესვლა გაუჭირდებოდა, უკანა კარი კი მხოლოდ მომსახურე პერსონალისთვის იყო გათვლილი და დიდი შანსი იყო ისიც დაკეტილი დახვედროდა.
-ჯანდაბაა-ღრმად ამოისუნთქა და სწრაფად დაიძრა შენობის უკანა ნაწილისკენ. თითქმის სირბილით გადაჭრა ეზო და შენობას შემოუარა, ბევრი არ უძებნია, მალევე მიაგნო ნაცრისფერ რკინის ერთ ფრთიან კარს, რომლის უკანაც სავარაუდოდ კიბე უნდა ყოფილიყო, რომლითაც სართულებზე ასვლას თამამად შეძლებდა. ისიც არ იყო გამორიცხული ამ კართანაც მდგარიყო დაცვის რომელიმე თანამშრომელი. ლოდინის მეტი არაფერი დარჩენოდა, იდგა ჩაბნელებულ ნაწილში და ელოდა როდის მოეხუშტურებოდა მწვანე უნიფორმიან სანიტარს სიგარეტის მოსაწევად ჰაერზე გასვლა. ბევრი ლოდინი არ დსჭირვებია, ისე გაჩხაკუნდა კარის საკეტში გასაღები და ახალგაზრდა ბიჭმა შავი პოლიეთილენის პარკებით ნაგავი გამოიტანა ეზოში მდგარ ნაგვის ყუთებში ჩასაყრელად. მოშორდა თუ არა კარს და ყუთებისკენ გაემართა ნუცაც ადგილს გიჟივით მოსწყდა და კარს მიღმა გაუჩინარებულმა რკინის კარი ისე მიიჯახუნა თავადვე გაუსკდა გული. კიბეები აირბინა და მეორე სართულის ვრცელ დერეფანში გასული შეეცადა სიტუაციაში გარკვევას. ხალათიანი მორიგე ექიმები წინ და უკან დაბოდიალობდნენ და თავს მოსალოდნელი ღამისთენებისთვის ამზადებდნენ. დერეფანში გამოჩენილი ქალისთვის ყურადღება არავის მიუქცევია, ნუცამაც ისარგებლა და იმ ადგილისკენ გაემართა, საითაც მისი გამოთვლით რეანიმაციული განყოფილება უნდა ყოფილიყო. ორ ფრთიანი კარი ფრთხილად შეაღო და ორ რიგად ჩალაგებული კარების თვალიერებას შეუდგა. პირველივე პალატაში აღნოჩნდა ის ვისაც ეძებდა. მარტო იწვა, უამრავ მილებში გახლართული და ოთახს აპარატის ნერვების მომშლელი წრიპინი აყრუებდა. დიდხანს იდგა კარს მიყრდნობილი და თვალს არ აშორებდა საწოლზე მწოლიარე ლაშა ქორიძეს, რომელსაც ძველი ლაშასგან არაფერი შერჩენოდა. იმდენად გამხდარი და ჩამომდნარი იყო გული მოეწურა ნუცას. სახეზე ფითრის ფერი დასდებოდა ქორიძეს და დახუჭული თვალების მიღმა მისი გუგები თრთოდნენ. თითქოს იგრძნო ოთახში სხვისი ყოფნის შესახებო, თვალები გაახილა ქორიძემ და მოულოდნელობისგან შემკრთალ გეგეჭკორს დააკვირდა. არ გასჭირვებია მისი ამოცნობა და სახეზე ღიმილმა გადაურბინა. ნუცამ კი ჯიბეში ჩაიყო ხელი და იარღი ამოიღო. აკანკალებული ხელით საწოლს დაუმიზნა და ორი ნაბიჯით მიუახლოვდა.
-გელოდებოდი, -ყრუდ ამოილაპარაკა ქორიძემ. იმდენად სუსტად იყო ლაპარაკსაც ვერ ახერხებდა.-ვიცოდი, რომ მოხვიდოდი.
-!-ზიზღით გამოსცრა ნუცამ-მივიდოდი, რათა მენახა როგირ ჩაძაღლდები!
-შეგიძლია მესროლო, ნუციკო... განა ასეთ სიცოცხლეს რამე აზრი აქვს?-სიმწრით ჩაეღიმა ქორიძეს.-მესროლე.
-აუცილებლად გესვრი.
-მე შენზე არ მიძალადია...-თვალები დახუჭა ქორიძემ და ყრუდ ამოილაპარაკა.-იმ ღამეს მე შენზე არ მიძალადია, ნუცა... ჩაგარტყი და იქვე მიგატოვე.
-რა?-ხმა გაუტყდა გეგეჭკორს.-რას როშავ? აბა ვინ იძალადა?! გგონია ამ ზღაპრებს თუ მომიყვები გადავიფიქრებ შენი დამპალი შუბლის გახვრეტას, ნაგავო?!
-იქ მიგატოვე და გამოსულმა სასწრაფოს დავურეკე. შენ არაფერ შუაში იყავი. უბრალოდ არასწორ დროს, არასწორ ადგილზე აღმოჩნდი...
-მოკეტე!
-შეგიძლია მომკლა... მაინც მოვკვდები. უბრალოდ არ მინდა შემდეგ სინდისმა შეგაწუხოს ადამიანის სისხლში გასვრილი ხელების გამო -თვალები გაახილა ქორიძემ და მზერა გაუსწორა ცარცივით გაფითრებულ ნუცას.-ჩემს სიცოცხლეს ფასი აღარ აქვს, ნუციკო... იქ დასრულდა როცა ის სისაძაგლე ჩავიდინე. შურისძიება არასდროს არ არის შვების მომტანი. მე ვერ ვიგრძენი შვება, უარესად დავმძიმდი...-საუბარი შეწყვიტა ლაშამ და თითქოს ძალების მოკრეფას ცდილობსო.-იცი რა ჩავიდინეე?!-ნაწყვეტ-ნაწყვეტ გააგრძელა ქორიძემ...-ის ქალი მოვკალი, მთელი ცხოვრება რომ მიყვარდა.. აბა, ახლა მითხარი, რა ფასი აქვს ამ ძაღლურ სიცოცხლეს? ჯიქიამ გამოგიშვა ჩემს მოსაკლავად? მომკალი, პატარა ქალბატონო და იმედი მაქვს დაისვენებ...
-ასეც მოვიქცევი!-ზიზღით ამოილაპააკა ნუცამ და დაწეული იარაღიანი ხელი, ხელახლა შემართა მის ზურგს უკან კარი რომ გაიღო და პალატაში შემოსული ლადო ნაპირელის ძლიერი ხელი მის იარაღიან მაჯას ჩააფრინდა, მარტივად აართვა იარაღი და მკლავზე გადაიტანა ხელი.
-მორჩა, მივდივართ! -გამოსცრა ლადომ და ოთახიდან თითქმის გაათრია გეგეჭკორი. დერეფნის ბოლოს იყვნენ გასულები, მათ სმენას აპარატის წრიპინის ხმა რომ მისწვდა და წრიპინის მისამართით გაქცეული ექიმების ფეხის ხმა. ლაშა ქორიძემ ბოლო ამოსუნთქვა გააკეთა.

ნაცნობი კარი საკუთარი გასაღებით გაღო ლადომ და ქალი პირველი შეატარა ჩაბნელებულ დერეფანში, შემდეგ კარი მუხურა და სასტუმრო ოთახიში, სადაც შუქი ენთო ხელის მსუბუქი კვრით შეაგდო. ვაჩე ლომიძეს ისევ ის თეთრი პერანგი ეცვა ყველა ღილი გახსნილი ჰქონდა და თმა არეული. ეტყობა მანამდე იწვალებდა. მათ დანახვაზე ფეხზე წამოდგა და თეძოზე პროვოკაციულად მომდგარი შარვლის ფონზე ძლიერი სხეული უფრო თვალშისაცემი გახდა. გაფითრებული ნუცა ლადოს მხარს ამოჰფარებოდა და ქარიშხლის მოლოდინში მყოფი ფოთოლივით ცახცახდბდა, რომელსაც აუცილებლად ელოდა ხიდან ჩამოვარდნა.
-მადლობა, ლადო, შეგიძლია წახვიდე და შენს საქმეს მიხედო!-ცივი ხმით მოუხადა მადლობა ლომიძემ და გაწვდილი კუთვნილი იარაღი ჩამოართვა ნაპირელს. უკან გაბრუნდა და ისევ სავარძელში დაიკავა ადგილი.
- არ წახვიდე, ლადო... -მუდარა გაურია ტონში ნუცამ და ამღვრეული თვალები შეანათა ნაპირელს.
- თავად შენზე უკეთ იცის რა უნდა გააკეთოს და რა არა!-ხმას აუწია ლომიძემ.-რა იყო, გეშინიაა?!
ლადო წამებში გაუჩინარდა იქიდან ოთახში კი ისე დაიძაბა ჰაერი, კაცმა არ იცის როდის იფეთქებდა.
-გეშინიაა?!-გამომწვევად ჩაეკითხა ლომიძე.-იარაღი რომ გამიწიე, საავადმყოფოში გაგაზე და ქორიძის მოკვლა გადაწყვიტე, მაშინ არ შეგეშინდაა?! ან უცხო მამაკაცს რომ ჩამისახლდი, მაშინ არ შეგეშინდაა?!-ხმას ნელ ნელა უწევდა ლომიძე-ბოზანდარა ჯიქიას რომ გაურიგდი, მაშინ არ შეგეშინდა, ნუცაა?! ინფორმაციას რომ აწვდიდი? რა გგონია დაბრუნდიი... კარი გაგიღე, მიგიღე და მირჩაა... .... ვარ? შენ სულ გამოშტერდი, გოგოო?! შენ გეკითხები, ხმას რატომ არ იღებ, ენა ჩაყლაპეე?! ხოო მიგიღე, ამის დედაც და შენ მაბოლებ, მეც ვბოლდები. მნახე დამწყები კო... ყველა შენი ნაბიჯი, ქცევა, სიტყვა და დახველებაც კი ზეპირად ვიცი. შენს ტვინში ვარ შემომძვრალი-საფეთქელზე თითი მიუკაკუნა ლომიძემ და თვალები ბოროტად დაკვესა.-რასაც ფიქრობ, იგივეს ვფიქრობ... რა გეგმებიც გაქვს, მე შენზე წინ მქონდა ეგ გეგმები... იქნებ ამოღერღო ახლა რა დედისტყვნას გეგმავდი ჯიქიასთან და საერთოდ აზრზე თუ ხარ ამ ცხოვრებისგან რა ჯანდაბა გინდა? ვაბშე, იაზრებ საერთოდ რატო ატრაკებ? მეც ვატრაკებ, მაგრამ მუზანი მაქვს... აი შენ რატო ატრაკებ თუ ვიცოდე, უნამუსო ვიყო.
-შენი ატანა არ მაქვს-შეცვლილი ხმით ამოილაპარაკა ნუცამ.
-მერე ვინ გითხრა, შვილო, ამიტანეო? -ხელები გაშალა ვაჩემ-ვინ გითხრა, ამის დედაც? თავად შემომივარდი სახლში, თავად გაიჩალიჩე ის რაც გაიჩალიჩე და თავადვე დაიბოღმე, მაგრამ მე ვაბშე ამ საქმესთან რა შუაში ვიყავი, ტო? არ თქვა ახლა მამაჩემის სახელი და გვარი მიითვისე და აბაროტს გიღებდიო, არ გამაცინო, გაფიცებ.
-არ ვიცი...-სახეზე აიფარა ხელები ნუცამ და სავარძელზე დაეშვა.-არ ვიცი ... ჯანდაბა აზრზე არ ვარ, ეშმაკმა დაგწყევლოს, ლომიძე... აზრზე არ ვარ. ჯანდაბა, ხო თავად გავყავი თავი ამ შარში... მერე ის ძუკნა წითური გამოჩნდა და აღარ მომეშვა... თუ არ გავაკეთებდი იმას, რასაც მეტყოდა ბებიაჩემს მოკლავდა.
-ახალი ტყუილი.
-არ ვიტყუებიი!-ფეხზე წამოვარდა გაცოფებული გეგეჭკორი.-არ ვიტყუები, თავი ვეღარ დავაღწიე... მაიძულა შენთან დავბრუნებულიყავი და ინფორმაცია მიმეცა ნელ-ნელა.
-არ გადამრიო... და შენ არ გინდოდა სამაგიეროს გადახდა ჩემთვის?-ხმას აუწია და თითქმის ღრიალზე გადავიდა ლომიძე-ოღონდ რაზე მიხდიდი სამაგიეროს არ ვიცი... დაგიშავე რამეე? პირადად მე დაგიშავე რამეე?! ღმერთო, რა უტვინო გოგო ხარ? ჯანდაბა, დაავლე ჩემს იარაღს ხელი და საავადმყოფოში გავარდი იმ ნაბიჭვრის მოსაკლავად... იმის მაგიერ, რომ მოსულიყავი და სიმართლე გეთქვა. ჩემი უფრო გეშინია თუ ჯიქიასი? ამის დედაც, ლამის დადაქალდით, ტო. ერთად სახავდით გეგმებს, როგორ დაგებრიდათ ახვარი ვაჩე ლომიძე, რომელმაც ან ერთს რა დაგიშავათ და ან მეორეს, რომ ვიცოდე კარგი იქნებოდა. იმ ძუკნას ფული უნდა კი, მაგრამ შენ რა ჯანდაბა გინდა? ფული გინდაა?! რომ გამომეცხადე მე მგონია შემოგთავაზე, უნდა აგეღო და დაგეხვია ჩემი ცხოვრებიდან, მაგრამ შენ თამაში გადაწყვიტე. ახლა კი გიყურებ და ფუჰ, ამის დედაც... რა ჯანდაბა უნდა მოგიხერხო არ ვიცი.
-გამიშვი.
-ბატონოო?!-ქალის პასუხზე გაეცინა ლომიძეს-რა ვქნაა? ბოდიში, მაგრამ ვერ გავიგე. სად ჯანდაბაში გაგიშვა? რა გამიკეთე იციი? მთელი ეს დრო ჯაშუშობდი, ქალბატონო და ახლა მოგინდა ნაპირზე მშრალად გასვლაა?!
-უბრალოდ წასვლა მინდა, ჯანდაბამდე გზა გქონით ყველას. მე მშვიდად მინდა ყოფნა... ამიტომ მივდივარ!-ცივად ამოილაპარაკა ნუცამ და ზურგი დემონსტრაციულად აქცია მამაკაცს, რომელსაც ერთიანად მოხეთქილმა მრისხანებამ თავში აასხა და მკლავში ისეთი ძალით ჩაავლო თითები და დაითრია თავისკენ მოულოდნელობისგან წამოიკივლა გეგეჭკორმა. მზერა ლომიძის გაცეცხლებულ თვალებს შეაგება და შეეცადა მისი ხელიდან თავის დახსნას.
-ფეხს ვერ გაადგამ ვერსად, მოსვლა შენი ნება იყო!
-ჯანდაბაშიც წასულხარ, !-ორივე ხელი მკერდზე მიჰკრა ნუცამ და მოულოდნელობიკან უკან გადაქანებული მამაკაცის მაგიდის კიდეს მიეჯახა ზურგით, სანამ რამის თქმას მოასწრებდა მთელი ძალით მოქნეულმა წყლის გრაფინმა, რომელიც მაგიდაზე იდგა ჰაერი შხუილით გაჰკვეთა და ალბათ ლომიძის თავზე დაიფშვნებოდა მრავალ ნაწილად, მამაკაცს რომ არ მოესწრო და თავის დასაცავად იდაყვში მოხრილი ხელი არ აეწია. გრაფინი ძვალზე მოხვდა ყრუ ბრაგინით და იატაკზე დაეხეთქა გამაყრუებელი ლეწვის ხმით. ნუცა კი უკან გახტა და გასაქცევად მოემზადა, სიმწრისგან უარესად გაცოფებული ლომიძის ძლიერი თითები თმაში რომ ჩააფრინდა და უკან დათრეული ჰაერში აღმოჩნდა და ბეჭებით მთელი ძალით დაეხეთქა სამზარეულოს დახლზე. ტკივილისგან ცრემლები წამოსცვივდა და ყრუდ ამოიხრიალა. ზემიდან დაჩერებულ მამაკაცს დამფრთხალი თვალები შეანათა და ნახევარი ტანით ძლიერად დაწოლილი ვაჩე ლომიძის სახეც ნელ-ნელა გაუფერულდა. მისი ადგილი ზიზღით მომღიმარმა ლაშა ქორიძის სახემ ჩაანაცვლა, რომელიც ურცხვად უფათურებდა ხელებს და მთელს სხეულს გულისამრევად ულოშნიდა. ფერი სწრაფად დაეკარგა, სრულიად გაფითრდა, შემდეგ გალურჯდა და მთელი სხეულით აკანკალდა. თვალებს ხშირ-ხშირად ახამხამებდა და ცრემლები ნაკადებად მოსდიოდა თვალებიდან. ხელებს მთელი ძალით ურტყავდა ზემიდან მოქცეულ მამაკაცს და აკანკალებული უკვე ქვითინით ცდილობდა მისგან თავის დახსნას.
-გამიშვი, გეხვეწები გამიშვი... ძალიან გთხოვ...-პანიკურ შიშს მოეცვა მთელი სხეული და კბილს კბილზე აცემინებდა კანკალისგან.
-ჯანდაბა-ნუცას ამ მდგომარეობაში დანახვაზე ფერი ეცვალა ლომიძესაც. უკან დაიხია და ორივე ხელი თავზე შემოიწყო. -ჯანდაბა... ჯანდაბა... ნუცა.
-არ მომეკარო, არ მომეკარო...-ციებიანიბით იმეორებდა ქალი და უკვე მაგიდაზე წამომჯდარი ქვითინით მობუზულიყო.
-არაფერს დაგიშავებ... ნუცა... გესმის ჩემი?
-არ მომეკაროო!!!
-ამის დედაც!-ბილო ხმაზე იღრიალა გაცოფებულმა ლომიძემ და თვალები უარესად ჩაუწითლდა. მიუხედავად ქალის წინააღმდეგობისა მაინც მიეჭრა და აკანკალებულს ორივე ხელი მჭიდროდ შემოხვია. მთელი სხეულით მიიხუტა აფართხალებული ქალი და უფლება არ მისცა უკან გაწეულიყო.
-მშვიდად, მშვიდად... არაფერს დაგიშავებ... ნუცი... მშვიდად, პატარავ. მორჩა, ყველაფერი მორჩა. ჯანდაბა -ერთი ხელით მჭიდროდ იხუტებდა სხეულზე და მეორე ხელით თმაზე ეფერებოდა.
გეგეჭკორი ნელ-ნელა, დამშვიდდა, ფართხალი შეწყვი და სახე მასზე მოხვეული ლომიძის კისერში ღრმად ჩაფლა.
-ვერ გიტან.
-ვერც მე. -ყრუხ ამოილაპარაკა მამაკაცმა. -ვერც მე ვერ გიტან.-ზურგზე მოხვეული ხელი კისერთან ამოაცურა და ქალს თავი აწევინა.-მაგრამ ყველაფერი კარგად არის... დამშვიდდი.
სახეზე დააკვირდა და მეორე ხელით ცრემლები მოაშორა, სველი სახე ხელისგულებში მოიქცია და ცრემლით გადაგლესილ თვალებში ჩააშტერდა.
-წასვლა მინდა.-ტირილისგან დასიებული ტუჩები სატირლად დაბრიცა ნუცამ.
-ხომ იცი, რომ შანსი არ გაქვს?-ახლოს მიიზიდა მისი სახე ლომიძემ და შუბლზე ტუჩები ფრთხილად შეახო.
-წასვლა მინდა.
ჯიუტი ბავშვივით ამოსილუკინა ქალმა და შუბლით თავად მიეყრდნო მამაკაცის ტუჩებს.
-სად, ნუცა?-ყრუდ იკითხა ვაჩემ.
-სახლში...
-ჯანდაბა... სახლში ხარ. ჯერ ვერ წახვალ ვერსად.-მისი შუბლიდან ტუჩები არ მოუშორებია მამაკაცს ისე გადაუწია თმები ზურგზე და ცერებით ყვრიმალებზე მოეფერა. მიუხედავად აბობოქრებული სიბრაზისა მაინც საოცრად მშვიდად გრძნობდა ასე თავს. მრისხანებას ნელ-ნელა უკან დაეხია და ერთადერთი რაზეც ახლა ფიქრობდა ეს სუსტი არსება იყო, ყველაფრის მიუხედავად მაინც რომ არ ეთმობოდა. ეხებოდა მის ნამიან ყვრიმალებს და თითქოს ხელისგულებზე ცეცხლი ეკიდა ისე უხურდა. მისი კანიდან წამოსული სურნელი დაუკითხავად უძვრებოდა ცხვირში და ტუჩები, რომელსაც ქალის შუბლს არ აშორებდა სრულიად გაბუჟებოდა. გული უცნურად უფართხალებდა და საკუთარი სურვილით არ აპირებდა მის სხეულს მოშორებოდა. არც ქალი ჩქარობდა უკან დახევას. ისე ეკვროდა თ ითქოს როგორც იქნა მოახერხა და უსაფრთხო თავშესაფარს მიაგნოვო. მაგიდაზე იჯდა და მის ფეხებს შორის მოქცეულ მამაკაცის სხეულს ისე მიჰკვროდა, როგორც ტკიპა. გახსნილი პერანგიდან ძლიერი სხეულის სიმხურვალე ერთიანად ატანდა ნუცა გეგეჭკორის ტანისასმოსის მიღმა და თითქოს დაწვით ემუქრებოდა.
-ლაშამ მითხრა, რომ იმ ღამეს ჩემზე ძალა არ უხმარია და რომ უბრალოდ თავში ჩამარტყა და წავიდა.-ჩურჩულით ამოილაპარაკა ნუცამ და თავი არ აუწევია.
-ვიცი, რომ არაფერი დაუშავებია.
-რა?-სწრაფად ასწია თავი ქალმა და სახეში ჩააჩერდა ლომიძეს.
-დღეს კლინიკაში მივედი და შენი ისტორია ვნახე... იქ სექსუალურ ძალადობაზე არაფერი ეწერა.
-და როდის აპირებდი ამის ჩემთვის თქმას?-ხმას აუწია ნუცამ და მისი სხეულის მოსაშორებლად მკერდზე ორივე ხელისგულით მიაწვა.
-სპეცოპერაციას რომ დაამთავრებდი, სახელწოდებით "ტვინი გავასხმევინოთ ლაშას".
-!
-ისევ თავიდან ვიწყებთ?!-წარბები შეკრა ვაჩემ.-ახლა რის ჩარტყმას მიპირებ? ტაფა გამოვიღოო?!
-რა სასაცილოა?-იფეთქა ნუცამ და მაგიდიდან ჩამოხტა.
-ნუ გავიწყდება, ჯერ ისევ გაცოფებული ვარ შენზე, "შვილო"-თითი დაუქნია ვაჩემ.
-ფეხებზე ... მე მივდივარ.
-ამის დედაც... რასაც ვერ ვიტან. ცხრაასჯერ უნდა გამამეორებინოო?! -ხმას აუწია ლომიძემაც.-გითხარი უკვე, ფეხს ვერ მოიცვლი აქედანთქო.
-და რას იზამ? შენც ჩამარტყამ რამეს? თუ იძალადებ?-ნიშნის მოგებით დააწვრილა თვალები ქალმა.
-ენას ამოგაცლიდი სიამოვნებით.-ჰაერი ღრმად შეისუნთქა მამაკაცმა და მკლავში ისევ ჩაავლო ხელი. თავისკენ დაითრია, ზედმეტად ახლოს მისულმა ზედ მის ტუჩებთან გამოსცრა.-მოგკლავ და თან ისე ხელიც კი არ ამიკანკალდება. აქედან ფეხს ვერ მოიცვლი... მე ესე მინდა და მორჩა. შედი ოთახში და დაიძინე.-ქალის ამღვრეულ თვალებს თვალი აარიდა და ხელი შეუშვა.-უბრალოდ შედი საძინებელში და დაიძინე... სადაც არ უნა წახვიდე, მაინც გიპოვი, ნუცა და გეფიცები, აქ დაგაბრუნებ. ასე რომ მორჩი უაზრო ხტუნვას და უბრალოდ წადი და დაიძინე. ნუ ცდილობ ჩემი მოთმინების შემოწმებას.
-ნეტა მოკვდე!-ზიზღით გამოსცრა ქალმა და თითქმის სირბილით წავიდა საძინებლისკენ. ვაჩემ კი ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და სახეზე ორივე ხელი ჩამოისვა.
-ალბათ გავგიჟდები!-ყრუდ ამოილაპარაკა და ხელის უხეში აკვრით მოუშვა ჭურჭლის სარეცხ ნიჟარაში ცივი წყალი. სახეზე შეისხა და წინ დახრილმა ონკანს შეუშვირა თავი. რამოდენიმე წამის განმავლობაში ესხმებოდა თავზე ყინულივით ცივი წყალი და გონებაში არეულ უსარგებლო ფიქრსა თუ ემოციას უყინავდა. წელში გასწორდა და ონკანი გადაკეტა. სამუშაო ბევრი ჰქონდა თავში კი ერთი იდეაც არ მოსდიოდა, იდეალურად შემუშავებული გეგმისთვის რომ გამოეყენებინა.
მთელი ღამის განმავლობაში ესმოდა სასტუმრო ოთახიდან საუბრის ხმები. ლადო და გოგა იყვნენ ამოსულები და ვაჩესთან ერთად სამოქმედო გეგმებზე საუბრობდნენ... ვერ იძინებდა და ეს უძილობა ხმაურის ბრალი კი არ იყო, არამედ იმ სურნელის, მთელი საწოლი რომ იყო გაჟღენთილი. ბალიში გაბრაზებულმა მოისროლა და საბანიც გადაიხადა, მაგრამ თვითონ ოთახში ტრიალებდა მისი მფლობელის გრილი და უცხო არომატი. საერთოდ გათიშული იყო და ვერაფერზე ვერ ახერხებდა კონცენტრირებას. ქორიძის გამჟღავნებული სიმართლე ზედ დამატებული ვაჩეს ნათქვამით, რომელიც მის დიაგნოზს ეხებოდა... მომხდარი აურზაური. ჯიქიას მუქარა და სულ ბოლოს ვაჩე ლომიძის ჩახუტება. იმდენი ემოცია იყო ტვინი საერთოდ შვებულებაში გასვლას ითხოვდა და აპტოტესტებდა მომხდარის გადახარშვას. სიბრაზე კისერში უჭერდა და თავადაც ვერ ხვდებოდა რა ჯანდაბა ემართებოდა... წასვლა უნდოდა? მაგრამ მეორეს მხრივ აქედან წასული რას გააკეთებდა? როგორ შეეგუებოდა ამ ყველაფერს და ამ საკითხს რომ უღრმავდებოდა, რაღაც მომენტში საშინელ გულისწყვეტას გრძნობდა. გულისწყვეტას და შიშს... მერე როგორ უნდა ეცხოვრა? რა გაეკეთებინა? ნახავდა კი ოდესმე ვაჩეს ისევ?
-ფუ, რა დებილი ხარ, ნუცა-გულმოსულმა შეუღრინა საკუთარ თავს და დაუკითხავად გაპარული მოღალატე ცრემლი ბრაზით მოიშორა. საწოლში ვეღარ გაჩერდა. სწრაფად ამოიცვა შარვალი და შიშველი ფეხებით გაუყვა სასტუმრო ოთახამდე მისასვლელ გზას.
-დამიჯერე, რაც მეტნი ვიქნებით მეტი შანსები გვაქვს-სიგარეტის ნამწვი საფერფლეში ჩაასრისა ლომიძემ და მზერა კარში გამოჩენილ ნუცაზე გადაიტანა. გაოცებულმა შეკრა წარბები და ქალი თავით ფეხამდე შეაათვალიერა. ორმა წყვილმა თვალმა გადაინაცვლა მისკენ და ნუცაც უხერხულად შეიშმუშნა
-რა მიხდა, ნუცა?
-ვერ ვიძინებ, შეიძლება?
-მოდი.-ქალისთვის აღარ შეუხედია სახე მოღუშულ მეგობრებს გადახედა ვაჩემ. გოგამ გადაშლილი საქაღალდე დახურა და ნუცას ამოხედა მტრული მზერით. ლადოსაც აშკარად არ ესიამოვნა მისი გამოჩენა და უარესად დაიძაბა გეგეჭკორი.
-დაჯექი...-გაიწია ვაჩემ და გვერდით, ცარიელ ადგილზე ანიშნა ხელის დარტყმით.
-"იტოგში", მოვრჩით, ხოო? დანარჩენი ხვალ გავაგრძელოთ.-წანიდგომა დააპირა ლადომ.
-გვჭირდება...-ახალ ღერს მოუკიდა ლომიძემ და მეგობარს ახედა, რომელიც ვერ მიხვდა რა იგულისხმა ლომიძემ.-ნუცა გვჭირდება, ჯიქია აზრზე არ არის რა ხდება, ქორიძე ისედაც მოკვდა... იტყვის ნუცა, რომ მივიდა და მკვდარი დახვდა. არ გაჩერდება, ინფორმაცია დააინტერესებს... საქმე დაიძრა... მისი ჩართვა კი მთავარია. ჯიქია კორჯოტაშვილის თვალი და ყურია ამ შემთხვევაში, ინფორმაციას აწვდის. ნუცა კი შემოგზავნილი ჯაშუში. ისევ ძველებურად მიაწვდის ინფორმაციას ძარცვის შესახებ და დღესაც ეტყვის, როდის გადავწყვეტთ ბანკის გატანას.
-რა?-გაფითრდა გეგეჭკორი.
-სხვა გზა არ გაქვს, ნუციკო -წარბშეკრულმა გადახედა ლომიძემ. -შენ აქ საჯაშუშოდ შემოხვედი და როგორ გინდა ახლა მე და ამ ხალხს დაგვაჯერო, რომ ჩვენს მხარეს გადმოხვედი?! კითხვა გაგვიჩნდება რაზეც პასუხი არ გაქვს..
-ვაჩე-შეცვლილი ხმით ამოილაპარაკა ნუცამ და სახეზე წამოწითლდა.
-ნდობა ჰაერიდან არ ცვივა, პატარავ... ნდობას დამსახურება სჭირდება. შენ კი ჩემს ნდობას არ იმსახურებ. ასე რომ -ყავის ფინჯანი გაუწოდა ქალს -დალიე და იმუშავე. გააკეთე ის საქმე, რისთვისაც რეალურად ხარ აქ. მე სიკვდილით და ოჯახის ამოხოცვით არ გემუქრები... მე გამოსავალს გთავაზობ. გააკეთე შენი საქმე, გააგებინე ჯიქიას რასაც ვაპირებთ. ამ ყველაფერს დავასრულებთ და ყველა თავისი გზით წავალთ, ჯანმრთელები და საღსალამათები. საქმეში ხარ!
-კარგი.
-მშვენიერია.. აბა, ვლად, რა გაარკვიე კორკოტაშვილზე?
-ბევრი ვერაფერი... საკმაოდ წარმატებული ბიზნესმენია, პატივსაცემი კაცი. ბოლო დროს ფინანსური პრობლები მის აქციებსაც შეეხო და საოცარი სისწრაფით დაიწყო ბაზარზე ვარდნა.
-აი, თურმე რა ხდება.-გაეცინა ლომიძეს.-ესე იგი ჩვენს ხარჯზე აპირებს წელში გასწორებას.
-ესე გამოდის. ქართლოსის ძველი მეგობარი და ბიზნეს პარტნიორი ყოფილა, რამოდენიმე ადგილზე გადავრეკე და იქიდან გავარკვიე... ისე, უმწიკვლო რეპუტაცია აქვს. ან მართლა უფრთო ანგელოზია ან არა და...
-კარგი "მწმენდავები" ჰყავს.-ღრმა ნაპასი დაარტყა ვაჩემ-კარგით, ბიჭებო, დავიშალოთ... ხვალ ბანკის გეგმას ველოდები. ვნახოთ აბა რამდენი სამალავი აქვს ბატონ კორკოტას.
-კარგი, ძმა...-სწრაფად წამოიშალნენ ბიჭები სავარძლებიდან და დატოვეს სახლი. ნუცა კი ისევ იმ ადგილზე იჯდა, იგივე პოზაში გაშეშებული და ხელში შერჩენილი ვაჩეს კუთვნილი ყავის ფინჯანში უაზროდ ჩასჩერებოდა შავ სითხეს.
-ბიჭებს აშკარად არ სიამოვნებთ ჩემი ამ საქმეში შემოსვლა.-თვალი არ მოუშორებია ფინჯნისთვის ისე ამოილაპარაკა.
-ბიჭებს რაც შენ გიკავშირედება არაფერი არ სიამოვნებთ, "შვილო". დროა შეეგუო იმ აზრს, იატაკში უადგილო ადგილზე ამოჩრილი ლურსმანივით რომ ხარ.
-და შენთვის რა ვარ?-სამზარეულოსკენ წასული მამაკაცისკენ შეტრიალდა ნუცა.
-არაფერი... ზედმეტი თავის ტკივილის გარდა-არც კი შემობრუნებულა მისკენ მაცივარში იხედებოდა ლომიძე.
-გასაგებია...-შეცვლილი ხმით ამოიჩურჩულა ნუცამ და ფინჯანი ჟურნალების მაგიდაზე დადგა.
-მეტის ამბიცია არც უნდა გქონდეს.
-ღამემშვიდობისა...
-მაინც ვერ გავიგე ჩემგან რა ჯანდაბას ითხოვ, ნუცა?-პატარა კონტეინერი, რომელშიც სალათი ინახებოდა ხმაურით დაახეთქა მაგიდაზე ლომიძემ და ხელები ფართოდ გაშალა.
-არაფერს...-მხრები აიჩეჩა ქალმა
-აბა რატომ მაწვები, ტო? წასვლა გინდა? გითხარი წახვალთქო, რამოდენიმე დღე ვერ უნდა მოიცადოო? საქმეში ყოფნა არ გინდა? ჯიქია მაინც არ მოგეშვება და არ ჯობია იყო ისე, როგორც აქამდეე? მით უმეტეს არაფერს არ იტყუები, სიმართლეს ამბობ და ჩემგან სრული კარტ ბლანში გაქვს. მეტი რა გინდა, ტო? რამოდენიმე დღე, ამის დედაც... ავიღებ იმ ფულს და სულ კარგად მეყოლე. ჩემი ფეხი აღარ იქნება არც ამ წყეულ ქვეყანაში და მით უმეტეს არც შენს ცხოვრებაში...
-კარგი.-გამშრალ ყელში გაჭირვებით გადააგორა ნერწყვი ქალმა და თავი დახარა.-იყოს რამოდენიმე დღე.
-მშვენიერია... აი, შევთანხმდით უკვე.
- ღამე მშვიდობისა. -ნაძალადევად გაიღიმა ქალმა და ზურგი სასწრაფოდ აქცია... მტკიცე ნაბიჯებით გაემართა ოთახიდან გასასვლელისკენ. დერეფანში გასული კი გიჟივით მოსწყდა ადგილს და საძინებელში ფეთიანივით შევარდა. საწილზე დაეხეთქა და თავზე ის ბალიში დაიფარა, მანამდე ზიზღით რომ მოისროლა სურნელის გამო. ვერც კი მიხვდა როგორ უღალატეს ცრემლებმა, ან რატომ უღალატეს. გააზრება რომ მოახერხა, უკვე გულამოსკვნილი, უხმოდ ქვითინებდა. უარესად მოეშალა საკუთარ თავზე ნერვები და იგრძნო მკერდში როგორ ჩაწყდა რაღაც.

მთელი ღამე თვალი არ მოუხუჭია სავარძელში იჯდა და ფიქრობდა. გამთენიისას წამოდგა და სააბაანოში შევიდა, ცხელი წყლის ჭავლს გაატანა წინა დღის დაძაბულობა და შედარებით მსუბუქად გამოვიდა. წელზე შემოხვეული პირსახოცით უხმაუროდ შეაღო საძინებლის კარი და საკუთარ საწოლს დახედა, რომელზეც მუცელზე მწოლიარე ნუცას ორივე ხელი ბალიშისთვის შემოეხვია და გრძელი თმა სახეზე ჩამოშლოდა. ქალს თვალი აარიდა, კარადის კარი გამოაღო და სწრაფად გამოიღო რის ჩაცმასაც აპირებდა. ოთახი ისევ უხმაუროდ დატოვა და მეორე საძინებელში გასულმა დაიწყო ჩაცმა. უკვე მოწესრიგებული დაბრუნდა სამზარეულოში და ყავა გაიკეთა. სიგარეტს მოუკიდა და ფანჯარა სანახევროდ განოაღო. ქალაქს უკვე გაღვიძებოდა და ნელ-ნელა იწყებდა ღამის მშვიდი ძილიდან ჩვეულ რიტმში გადართვას. გრძნობდა რამდენად უცხო და უმნიშვნელო გამხდარიყო მისთვის ეს ქალაქი. ქალაქი, სადაც დაიბადა, გაიზარდა, სადაც ახლიბლები, ნათესავები და მეგობრები ჰყავდა. ქალაქი, რომელმაც გაუშვა და უკან დაბრუნებული ვეღარ მიიღო... ან თავად მან არ მიიღო ერთ დროს საყვარელი ქალაქი. ახლა ეს სახლები, ქუჩები და სკვერები ისე აღარ ახარებდა, როგორც წლების წინ. ახლა სულ ერთი გამხდარიყო მისთვის და თავს ისე გრძნობდა აქ, როგორც ახლიბელთან რამოდენიმე საათით სტუმრად მისული, მაგრამ რამოდენიმე დღით დარჩენილი გადაუდებელი საქმის გამო. ერთი სული ჰქონდა საქმე ბოლომდე მიეყვანა, აეღო ის რაც უნდოდა და დროულად "დაეხვაი" იქიდან, სადაც ჰაერიც კი უცხოდ ხვდებოდა და ჩასუნთქვისას ყელს უკაწრავდა. ყავა დალია და სახლი დატოვა. განყოფილებაში მისულმა, რონელიც ისევე არ იყო მისი როგორც ეს ქალაქი და ქუჩები, თანამშრომლებს დინჯად დაუბრუნა სალამზე სალამი და კაბინეტისკენ წასული მოადგილესთან შეყოვნდა.
-დილა მშვიდობისა, ბატონო ლევან!-ფეხზე მკვირცხლად წამოხტა ქალი და ფართოდ გაუღიმა ჩვეულად წარბ შეკრულ უფროსს.
-დილა მშვიდობისა... ყავა შეგიძლიათ? და კიდევ, ღლონტი როგორც კი მოვა გადაეცით, ჩემს კაბინეტში შემოვიდეს.
-მამუკა უკვე რახანია აქ არის.
-ოჰოო... აი, მესმის მონდომება.-ჩაეცინა ლომიძეს და ის იყო კაბინეტში აპირებდა შესვლას ქალმა რომ გააჩერა.
-სულ გადამავიწყდა... აი,-მოზრდილი კონვერტი გაუწოდა.-ეს ექსპერტიზის დასკვნაა, სამხარაულიდან მოვიდა.
-მადლობა...-კონვერტი ჩამოართვა გამომძიებელმა და კაბინეტის კარი შეხსნა.
მის ყავას მამუკა ღლონტის მლიქვნელური ღიმილით გაბრწყინებული სახეც შემოჰყვა და უპარდონოდ დაიკავა მაგიდის მოპირდაპირე მხარეს სავარძელი.
-დილა მშვიდობისა, ბატონო გამომძიებელო.-უხეიროდ გაიკრიჭა და ლომიძემ თავი ძლივს შეიკავა ქაფ-ქაფა ყავით სავსე ფინჯანი, რომ არ გაუქანა ცხვირპირში. მის სალამზე პასუხად ექსპერტიზის ბიუროდან მოსული კონვერტი აიღო და მისი მიმართულებით გადააგდო.
-გვამის ვინაობის დამადასტურებელი პასუხი მოვიდა ბიუროდან.-ყავა მოსვა და სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო.
-ვაა.. რა კარგიაა.-ხელი-ხელს შემოჰკრა ღლონტმა და სწრაფად გახსნა კონვერტი, შიგთავსი, ორი ერთმანეთზე აკინძული ფურცლისგან შემდგარი დასკვნა გახლდათ და ინტერესით დაიწყო კითხვა.
-გარდაცვლილი მამაკაციი...-უცებ სახე გაუფითრდა და სიამის კატასავით ნეტარი გამომეტყველებით მჯდარ გამომძიებელს გადახედა.-ეს რა ჯანდაბაა?!
-დასკვნა, ბატონო მამუკა...დასკვნა.
-როგორ მოახერხე?-ფურცლები მაგიდაზე დაყარა გაბრაზებულმა.
-ჩემი მუშაობის სტილი გაგანდოთ?!-თვალები დააწვრილა ლომიძემ და გაეღიმა.-ჭკუა და მრავალწლიანი გამოცდილება. მეტი არაფერი.
-ამის დედაც.
-საქმეში ხარ!
-რა?-ვერ მიუხვდა ღლონტი და მოსმენილის დასაზუსტებლად იკითხა.
-საქმეში ხართქო!-ყავის ფინჯანი უხმაუროდ დააბრუნა მაგიდაზე ლომიძემ და თვალებ გაფართოებული ღლონტისკენ გადაიხარა.-დღეს საღამოს შევხვდეთ და გეგმა განვიხილოთ.
-კარგი.- ისევ გაოგნებული იყო ღლონტი.
-შეგიძლია მიბრძანდე და საქმეს მიხედო. საღამოს კი დაგირეკავ და გეტყვი სადაც უნდა მოხვიდე.
ღლონტმა უსიტყვოდ დატოვა კაბინეტი. თავისი კაბინეტს მიაშურა და ტელეფონზე სწრაფად აკრიფა ნაცნობი ნომერი, დაელოდა როდის უპასუხებდნენ.
-შეგიძლია გადასცე, რომ უკვე საქმეში ვარ... დანარჩენ ინფორმაციას ეტაპობრივად მოგაწვდით.
ტელეფონი გათიშა და ფანჯრიდან ჰორიზონტს გაუღიმა. წინ დიდი ამბები ელოდა, რაც რა თქმა უნდა მის სასიკეთოდ დასრულდებოდა და ამაში ასი პროცენტით დარწმუნებული ისეთი აჟიტირებული იყო, ყვირილით თუ გამოხატავდა იმ სასიხარულო ემოციას, რაც ასე უტრიალებდა გულმუცელს. დრო დამდგარიყო თავადაც ეთქვა თავისი სიტყვა.
-ღმერთმა დაგწყევლოს, ღლონტო. შენც კი არ იცი რამხელა წარმატება გიღიმის ჰორიზონტზე!-ამოიჩურჩულა და დაუფარავი ღიმილისგან პირი ყურებამდე გაეხა.
********
უკვე მესამე საღამო იყო გოგა ხოშტარიას ბარის თავზე მოწყობილ აპარტამენტებში იკრიბებოდნენ. მაღალი მაგიდის ირგვლივ შემომსხდარნი ვისკის წრუპავდნენ და წინ გაშლილი ბანკის შენობის გეგმას ისე იზუთხავდნენ, როგორც სკოლაში მიცემულ საშინაო დავალებას. ბანკის შენობა საკმაოდ დიდი ხნის აგებული გახლდათ, ძველი გაყვანილობით და უამრავი საკანალიზაციო მილით. სარდაფი იმდენი ნაწილისგან შედგებოდა, ნამდვილ ლაბირინთს ჰქმნიდა. კომუნისტების დროს აგებული შენობის კედლები ზედმეტად ხმაურ გაუმტარი და სქელი გახლდათ. თავად ბანკი კი მფლობელს თანამედროვე დაცვის სისტემით აღეჭურვა... შენობის რესტავრაცია ბანკის დაარსებიდან რამოდენიმე წლით ადრე მომხდარიყო და ნაგებობის ძველ გეგმასთან შედარებით საკმაოდ გადაკეთებული გახლდათ.
-სარდაფს ორი შესასვლელი აქვს... ერთი შენობის უკანა მხრიდან, მეორე კი კაცმა არ იცის საიდან -ნახაზზე თითი დააკაკუნა ლომიძემ და მამაკაცებს გადახედა.-მეორე შესასვლელი რესტავრაციის დროს დალუქეს და ამოქოლეს, სავარაუდოდ. საკანალიზაციო მილები ძველი თუნუქის მასალითაა გაკეთებული და საკმაოდ გამძლეა, თუმცა დრომ მაიინც გააკეთა თავისი და ბევრი გაუქმებულია და ალბათ ჩაჟანგებული და გამოუსადეგარი. ბანკის სეიფი შენობის ამ ფლიგელში არის განთავსებული.-ახალ ნახაზზე გადაიტანა ყურადღება ლომიძემ.-მარცხენა ფლიგელში, ანუ მთავარი კარიდან მარცხნივ და დაბლა, ნულ სართულზე.
-ისღა დაგვრჩენია ვინმე შევიდეს და სეიფის დაცვის სისტემა გაარკვიოს.-კეფა მოიფხანა ნაპირელმა და მორიგი ჭიქა ვისკი გამოცალა.-ჩვენ ვერ შევალთ... გვრჩება ერთი გამოსავალი შენ უნდა შეხვიდე...-ჩუმად მჯდარ ღლონტზე გადაიტანა მზერა ლადომ.
-მე როგორ?-საწყალი სახე მიიღო ღლონტმა.
-ჩვეულებრივად.-მხრები აიჩეჩა ლომიძემ.-უცხოეთში მცხოვრები ბაბუისგან მემკვიდრეობით მიიღე საკმაოდ სოლიდური თანხა და გადაწყვიტე ზემოთ ხსენებული ბანკის სეიფში შენახვა. მანამდე კი გაინტერესებს როგორ მუშაობს მათი დაცვის სისტემა, რადგან არ გინდა ფორსმაჟორულ სიტუაციაში აღმოჩნდე.-გაიცინა ვაჩემ და სიგარეტს მოუკიდა.-ცხოვრება აირია, ღმერთმა არ ჰქნას ვინმეს იდეა გაუჩნდეს და ბანკის გატანა გადაწყვიტოს, ხომ დარჩები ისევ ისე, ნაწუწნი კამფეტივით.
-ვინმე სხვამ რომ გააკეთოს? -თავის არიდებას შეეცადა ღლონტი.
-მისმინე ძმაო...-ღრმა ნაპასი დაარტყა ლომიძემ და თვალები დააწვრულა.-ყველას თავისი ლომის წილი აქვს ამ გეგმაში. საქმეში ხარ? ხარ. ამიტომ შენც უნდა გაინძრე. უბრალოდ იმ დედანატყნავ ბანკში შეხვალ და გაარკვევ, როგორ მუშაობს დაცვის სისტემა. მე ვერ მივალ, ვერც ლადო და გოგა... ხედავ სხვა ვინმეს ჩვენს გარდაა? არა, ჰო და მოვრჩეთ კამათს... ხვალ მიხვალ ბანკში და მოითხოვ სეიფის ნახვას.
-კარგი.-დათმობაზე წავიდა ღლონტი.
-მშვენიერია... მისვლამდე მოგცემ რჩევებს, კაცმა არ ქნას იქ ბოთესავით იბლაყუნო. კორკოტაშვილი ხელწამოსაკრავი არ გეგონოს, ეგრე ვით რომ აიხიოს ამხელა მაყუთი.
-კარგი... კარგი.
-მშინ დავიშალეთ... სხვა არც არაფერია ამ მომენტში გასარკვევი. დაცვის სისტემას გავიგებთ და შემდეგ სულ გადათხრა რომ მოგვიწიოს შენობის მიმდებარე ტერიტორიის, მოვძებნით ამოქოლილ კარს და ზუსტად იქ "გავთხრით, სადაც არ ითხრება" ამის დედაც... -საკუთარ გამოსვლაზე გულიანად გაეცინა ლომიძეს და პირველი წამოდგა სკამიდან.- „დავაი“, გავგაზეთ და ხვალ „სვიაზზე“ იყავით ყველა.
-კარგი, ძმა.-სათითაოდ ყველამ ჩამოართვა ერთმანეთს ხელი და ეზოში გამოუშალნენ.
-წაგიყვანოთ, ბატონო მამუკა?-საკუთარი მანქანისკენ დაიძრა ლომიძე.
-არ შეწუხდეთ, ბატონო გამომძიებელო, ტაქსით წავალ.-ნაძალადევად გაიღიმა ღლონტმა და ცხვირაბზუებულმა გააყოლა თვალი, როგორ დაჯდა მანქანის საჭესთან ლომიძე და როგორ დაძრა ადგილიდან ზემოთ ხსენებული. ცენტრალურ გზაზე უკანსვლით გასულმა საჭე მკვეთრად შემოატრიალა და გაზის პედალს თითქმის ბოლომდე დაადგა ფეხი.

სახლში ასვლამდე მარკეტში გაიარა და მზა საჭმელი იყიდა, შემდეგ კი ლიფტს არ დალოდებია, ფეხით აუყვა სასურველ სართულამდე კიბეს. ბევრი საფიქრალი ჰქონდა და ფიზიკური დატვირთვის დროს, ვარჯიში იყო ეს, სირბული თუ უბრალოდ სიარული ადვილად ალადეგბდა აზრებს. ახლაც ასე იყო, გონება ელვის სისწრაფით მუშაობდა და გამოსავალს ეძებდა ძარცვიდან მშვიდად და უხამაუროდ გაუჩინარების შესახებ. ყოველთვის ყველაფერი ათიანზე გამოსდიოდა და არც ახლა უნდა ყოფილიყო გამონაკლისი... ბოლო ჩავარდნის გამო დღესაც აწუხებდა სინდისი... ვერ ხვდებოდა სად დაუშვა შეცდომა, როგორ ამუშავდა გამორთული სიგნალიზაცია და რატომ იყო იქ უამრავი პოლიციელი... რატომ გაჟონა ინფორმაციამ და რატომ ვერ შეამჩნია გუნდში ვირთხის ყოფნა, რომელიც მთელი ამ დროის განმავლობაში ასე გულმოდგინედ თხრიდა საძირკველს. მამუკა ღლონტი ნამდვილი იდიოტი იყო... მისი მუქარები ნამდვილად არ აშინებდა ლომიძეს და საქმეში მისი შემოსვლაც თავისავე სასიკეთოდ შეეძლო გამოეყენებინა. აქეთ ამუშავებდა სათავისოდ ღლონტს და აფიქრებინებდა, რომ თავად მუშაობდა მისი კეთილდღეობისთვის. იმ ფულიდან რაც მისი საკუთრება იყო რეალურად, მისი და მისი ბიჭების, ღლონტს და მის უკან მდგარ ხახადაფჩენილ მონადირეებს ერთი თეთრიც არ შეხვდებოდათ და ეს ყველაფერი ისე უნდა დაელაგებინა, მცირედი ეჭვიც რომ არ გასჩენოდა არავის.
-ჩვეული მდგომარეობაა, ბატონო ლომიძე!-საკუთარი თავი ირონიული ტონით შეაგულიანა და სახლის კართან მისულმა საკუთარი გასაღებით გააღო საკეტი. სამზარეულოს მაგიდასთან მჯდარი, ყავის ფინჯნით შეიარაღებული ნუცა გეგეჭკორისთვის ისევ არ მიუქცევია დიდი ყურადღება. მარკეტის პარკები მაგიდაზე უხმაუროდ დააწყო და პიჯაკი გაიხადა, სასტუმრო ოთახში სავარძლის საზურგეზე მიაგდო და ძველ ჩვევას არ უღალატა იარაღი, გასაღები და საფულე ისევ კარადაზე მიყარა. თუმცა თითქოს რაღაც გაახსენდაო, იარაღი ისევ აიღო და იღლიის ქვეშ სამაგრზე გაიკეთა. მასზე მიშტერებულ ნუცას ირონიულად გაუღიმა და ახლა შეათვალიერა თავით ფეხამდე.
ქალს გრძელი თმა დაუდევრად ჰქონდა კეფაზე საწერი კალმით დამაგრებული.თვალები უძილობისგან ან გადაღლილობისგან ჩაწითლებული ჰქონდა. ცხვირის წვერი ოდნავ შესწითლებოდა და ისედაც სავსე ტუჩები უარესად დაბერვოდა, რაც იმის მაბიშნებელი იყო, რომ მანამდე გვარიანად ეტირა. წვრილ თითებს ყავის მოზრდილ ფინჯანს ისე ხვევდა იფიქრებდით, გაეყინა და ფინჯანზე ითბობსო. ფეხზე თეთრი ფუმფულა წინდები ეცვა და ჯინსის დახეული შარვლიდან მუხლის თავები სულის შეკვრამდე მიმზიდველად გამოსჩროდა. ფეხები სკამზე ჰქონდა აკეცილი. განიერი, საკმაოდ გულამოღებული ზედიდან კი მკერდის ღარი მოუჩანდა უსინდისოდ და პირდაპირ გაიძულებდა თავად გამოგეცნო ბინძურ, ან ნაკლებად ბინძურ ფანტაზიებში ზედის ქვეში რამხელა, როგორი ფორმის და შიშველი თუ ბიუსგალტერით შებოჭილო მკერდი, რომ იმალებოდა. მამაკაცის მზერაზე უხერხულად შეიშმუშნა გეგეჭკორი და წელში გაიმართა, ზედა შეუმჩნევლად, ნუ ეგონა შეუმჩნევლად, შეისწორა, რაზეც ფარულად გაეღიმა ლომიძეს და მზერა აარიდა. ხელის თითები წვერიან ლოყებზე ჩამოისვა და უძილობისგან ამწვარი თვალები მოისრისა, შემდეგ კი ყავის დასასხმელად მიტრიალდა ელექტრო მადუღარასთან.
-ისევ შენს ბედიღბალს დასტიროდი?-ყავის მიზრდილი ყლუპი მოსვა მამაკაცმა და ნუცას ამოხედა.
-ჩემი ბედიღბალი დასაცინი უფრო არის, ვიდრე სატირალი-ხმაში ზიზღი გაურია ქალმა.
-ნუ, არც ეგ არის გამორიცხული.-ფინჯანი მაგიდაზე დადგა ლომიძემ. ორივე ხელით დაეყრდნო პრიალა ზედაპირზე და ქალისკენ გადაიხარა. იმდენად ახლოს მიუტანა სახე ნუცას წამით სუნთქვა შეეკრა და უკან გადაიწია რაზეც ლომიძეს ჩაეცინა.
-როგორ მიდის საქმეები?-სასხვათაშორისოდ იკითხა გეგეჭკორმა და საკუთარ ხელებს დახედა.
-მშვენივრად. დეტალები არამგონია საინტერესო იყოს შენთვის. ჩამოგეძინინება, თან არც მონაწილეობ ამ საუკინის ძარცვაში და ამიტომ მაგ ლამაზ თავს უსარგებლო რაღაცეებზე ფიქრით ნუ გადაიღლი. გეტყვი, როცა უნდა დაურეკო ჯიქიას და გადასცე სად და როგორ დავაპირებთ შესვლას.
-კარგი.-მხრები აიჩეჩა ნუცამ.-ისე, რა მაინტერესებს იციი?
-აბა, გამოუშვი.
-მეგობარი ქალი არ გყავს? თუ ჩემს ძიძობას აპირებ, გეშინია, რომ არ გავიქცე აქედან.-გაეცინა გეგეჭკორს და თვალი თვალში გაუყარა.
-ანუ გაინტერესებს მართლა გეი ხომ არ ვარ? თუ ჩემს სექსუალურ აქტივობაზე ნერვიულობ...
-უბრალიდ ვიკითხე.-თვალები აემღვრა მამაკაცის დაცინვისგან ნაწყენ ნუცას.
-უბრალოდ არაფერს კითხულობ, პატარავ... ნუ შევიტან კონკრეტიკას... ისე უბრალოდ, თუ არ გაინტერესებს და გჭირდება არც კითხულობ და არც აკეთებ. ახლა რაში გჭირდება ან გაინტერესებს მე მყავს თუ არა ვინმე?
-ჯანდაბა, დაივიწყე.-სკამიდან წამოდგა ნუცა და ზურგი შეაქვია უკვე სამზარეულოს კარადას მიყრდნობილ ლომიძეს. თვითკმაყოფილი სახით რომ უღიმოდა და ხელები ექავებოდა გეგეჭკორს ისე უნდიდა იმ იდიოტური ღიმილის გამო სახეში ერთი გემრიელად გაეცხო.
-სად მიდიხარ, გამებუტე?-აგრძელებდა ლომიძე.
-არა, მომბეზრდა შენი თვითკმაყოფილი სიფათის ყურება.-მისკენ შეტრიალდა გეგეჭკორი და ცხვირი აიბზუა.
-ჯანდაბა..-თავისთვის ამოილაპარაკა ვაჩემ და ფინჯანი ხმაურით დადგა მაგიდაზე.-ესეთი თვალებით ნუ მიყურებ.
-ვითომ რატომ?
-თავს ძლივს ვიკავებ, რაღაც საშინელება რომ არ დაგმართო და მაგიტომ.-გამშრალ ყელში გაჭირვებით გადააგორა მიზრდილი გორგალი ლომიძემ და შეცვლილი ხმით გააგრძელა.-აშკარად ცუდი იდეა იყო ჩვენი ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება... ვერ ვეწყობით ერთმანეთს.
-მანამ, სანამ ათას უბედურებას არ დამმართებდით.
-არა სანამ თავად არ გეხვეოდი შენი ბატური საქციელით შარში... ახლა სახლში იქნებოდი, მშვიდად, კომფორტულად და არც ჩემი თვითკმაყოფილი სიფათის ყურება მოგიხდებოდა.
-და როდემდე აპირებ გამეორებას, სისულელე რომ გავაკეთე?-ხმას აუწია ნუცამ და ფინჯანი მაგიდაზე თითქმის დაახეთქა.-მოსახდენი მოხდა, შევცდი... შენ მთელი ცხოვრება ასეთი იყავი და ერთი შეცდომაც არ დაგიშვიაა?!
-კიი, დავუშვი შეცდომა.-მისკენ დაიძრა ლომიძე და თვალებგაფართოებულ ქალს ცხვირწინ აესვეტა.-დავუშვი, იმ დღეს როცა აქ ჩამისახლდი ფანჯრიდან რომ არ მოგისროლე... ახლა გვიანია და ძალიან ვნანობ, შენს სულელურ თამაშს რომ ავყევი, "შვილო". ხოო, თამაშს, რომელიც ახლა ტვინს მიტყნავს-საფეთქელზე თითი მიიკაკუნა ლომიძემ და თვალები ბიროტად დაკვესა-ნერვებს მიშლის და ხელები მექავება რაღაც საზიზღრიმა, რომ არ გაგიკეთო... ამის დედაც, ასეთი როგორ ხარ?-ხელით ფეხებიდან თავის მიმართულებით ანიშნა მამაკაცმა და ყბის ძვლები უარესად დაეძაბა.-ასეთი როგორ ხარ, გამაგებინე?!-ხმას აუწია და ცარცივით გაფითრებულ ქალს ყბებში უხეშად ჩაავლო თითები, სახეზე ისე აკვირდებოდა თითქოს თითოეულ დეტალს იმახსოვრებსო. ნიკაპი აუთრთოლდა ნუცას და ტუჩები სატირლად აუკანკალდა. თვალებში უყურებდა ზემოდან დაჩერებულ მამაკაცს და სუნთქვა არ ჰყოფნიდა, ტანში ამოუხსნელი შიშისგან ავის მომასწავლებლად სცრიდა და მუხლები ნელ ნელა ეკვეთებოდა.
-ასეთი როგორ ხარ?-ყრუდ გაიმეორა კითხვა ვაჩემ და მზერა მისი თვალებიდან ათრთოლებულ ტუჩებზე გადაიტანა.-ამის დედაც...-სახე მოერყა და ხელი ცივად გაუშვა ქალს. უკან დაიხია და ის ხელი, მანამდე ნუცას ყბებს რომ უჭერდა, თავზე ნერვიულად გადაისვა.-უნდა გავიდე... ჰაერი მჭირდება.-თავისთვის ამოილაპარაკა და სავარძელზ ე მიგდებულ პიჯაკს დასწვდა, საფულე და მანქანის გასაღები ჯიბეში ჩაიტენა და სწრაფად დატოვა სახლი.

ნუცა გეგეჭკორი სიმძიმისგან საწოლის ერთი მხარის დაწევამ გამოაფხიზლა. ფეთიანივით წამოჯდა და სიბნელეში იმ მხარეს შეტრიალდა მამაკაცის, სხეულის სიმძემეს რომ დაეზნიქა მატრასი.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?-წამოიყვირა გატეხილი ხმით.
-ჩუ,ჩუ,ჩუ...-გაისმა სიბნელეში ლომიძის ხმა და სიგარეტის არომატს შერეული სასმლის სურნელმა წამში შეუღიტინა ცხვირში გეგეჭკორს.
-ვაჩე, ახლავე ადექი აქედან!-გატეხილი ხმით ამოილაპარაკა და საწოლიდან ადგომას შეეცადა, ლომიძის ძლიერი მკლავი რომ მოეხვია მუცელზე და უკან, ლეიბზე გადააგდო.-რას აკეთებ?
-აუ, დაწექი რაა და ნუ წიკვინებ. ცნობისთვის, ეს ჩემი საწოლია.
-ვაჩე...
-მეძინება, ნუც...დაწექი და დავიძინოთ. არ შეგჭამ, უნამუსო ვიყო.-ჩაიცინა ნასვამმა ლომიძემ და სახით იმ ბალიშში ჩაეფლა, მანამდე ნუცას რომ ედო თავი.
-სხვაგან დავიძინებ.-ისევ შეეცადა ადგომას ნუცა, თუმცა მუცელზე შემოხვეული მკლავი დაიძაბა და გატოკების საშუალება არ მისცა.
-დაიძინე!-მკაცრად გამოსცრა ვაჩემ და კომფორტულად მოეწყო. აკანკალებული ქალის სხეული ძლიერად მიიზიდა თავისკენ და ზურგით მიიხუტა. სახე კი ბალიშიდან ქალის კისერში გააიტანა და ღრმად შეისუნთქა მისი სურნელი.
-ვაჩე..
-ნუ გეშინია... უბრალოდ ვიძინებთ.-ბუბუნით ნათქვამმა სიტყვებმა კისერში მოუღიტინა ქალს.-მე და შენ უბრალოდ ვიძინებთ. დაიძინე!
-ჯანდაბა.-ყრუდ ამოიტირა ნუცამ და მუცელზე მოხვეული მკლავის გაწევას შეეცადა, მაგრამ ხელი ზემოთ აცურდა და მკერდზე მოეხვია ძლიერად. ცოტაც და ლომიძე დაუკითხავად შემოპარულმა ძილიმა წაიღო. გეგეჭკორი კი იწვა ასე შებოჭილი და ცდილობდა თავის დამშვიდებას, რომელ ძილზე იყო ლაპარაკი.

*********
მამუკა ღლონტის ბანკში სტუმრობამ,მშვენივრად ჩაიარა და იქიდან ახალი ინფორმაციით გამოსული ისევ გოგას აოარტამენტებში ისხდნენ და იქ მყოფთ უხსნიდა დაცვის სიტემის მუშაობას.
-სეიფი,მართლაც მარცხენა ფლიგელშია,ნულ სართულზე.ანუ სარდაფის ზემოთ და მთავარი დარბაზის ქვეშ.დაცვის უახლესი სისტემა აქვთ,კამერები,სიგნალიზაცია...ცოცხალი დაცვა, მაგრამ რამოდენიმე ფორმიანი ვნახე რომელიც ბანკის გარე პერიმეტრს და შიდა დარბაზს აკონტროლებს.კარგი მომსახურება.უამრავი კლიენტი და რაც მთავარია სეიფის ორმაგი, დახშული კარი,რომლის გაღებაც ფიზიკურად შეუძლებელია.სეიფის ოთახში მოხვედრა შესაძლებელია მხოლოდ და მხოლოდ იმ კარიდან რომლის გაბურღვაც ფიქრშიც კი წარმოუდგენელია.-ვისკი მოსვა და გაიღიმა ღლონტმა.-ოთახში, მუშაობს ჭკვიანი კამერა რომელიც ყველაფერს აფიქსირებს,მაგრამ რაც შევიტყვე ეს უსაფრთხოებიდან გამომდინარე მიწისძვრის ბიძგებია... შუქის ჩაქრობიდან და სიგნალიზაციის ჩართვიდან ოცი წამით თავისით იწყებს მუშაობას დაცვის სისტემა და მთავარი კარი და სეიფის უჯრები იხსნება.ანუ, იქ მოხვედრიდან თითქმის ოცი წამი გვაქვს ფულის ასაღებად და გამოსასვლელად.
-გასაგებია.-ნიკაპი მოისრისა ლომიძემ.-თუმცა დატესტვას საჭიროებს.
- უკვე დავტესტე.- გაიცინა ღლონტმა.
-ბატონო?
-შენ როგორ მიყურებ...მე ჩემი ხალხი მყავს, რომელთაც იმუშავეს სიგნალიზაციის ჩართვაზე.
-ეს ნახე რა თ***ია!-გაეცინა ლომიძეს და ხარხარით გადაწვა სავარძლის საზურგეზე.
-მშვენიერია,გეგმა გვაქვს...უსაფრთხოების სიტემა დატესტილია.რამოდენიმე დღე გვჭირდება დასახვეწად და სავარაუდოდ კვირას,ღამით წავალთ "პრაგულკაზე".
-ჩემგან კიდევ გინდათ რამე?-შექებით ნასიამოვნებმა ღლონტმა, ბოლომდე გადაჰკრა შოტლანდიური ვისკი და სკამიდან წამოდგა.
-არაფერი...დანარჩენს მე მივხედავ.შაბათს შევხვდეთ და დავაწყოთ სამოქმედო გეგმა...სრულად გავიაროთ თავიდან და კვირას ღამით მივალთ.გადადებას აღარ საჭიროებს.ყველაფერი საათივითაა აწყობილი.
-კარგით,დავიშალეთ.- ყველა ფეხზე წანოდგა და კარისკენ დაიწყეს სვლა.სულ ბოლოს ლომიძე გაემართა კარისკენ და წინ წასულ ლადოს, იდაყვში სხვებისგან შეუმჩნევლად მოჰკიდა ხელი.თვალით ანიშნა გამომყევიო და დაწინაურდა.ღლონტმა, ტაქსი გააჩერა და წავიდა.ვაჩემ კი თავის მანქანას გვერდი აუქცია და შენობის უკანა მხარეს გავიდა, სადაც ტაქსი თავადაც გააჩერა და სირბილით დადევნებულ ლადოს ხელი დაუქნია.უკანა სავარძელში დაიკავა ორივემ ადგილი და ტაქსის მძღოლს უბრძანეს ცენტრალურ გაზე გაუსვლელად,ვიწრო ჩიხის გავლით წასულიყო.საღამოს ცხრა საათი სრულდებოდა, ზემოთ ხსენებული ბანკიდან დაახლოებით ერთი კილომეტრის აქეთ, რომ ჩამოვიდნენ ტაქსიდან და ფეხით გააგრძელეს ბანკამდე მისასვლელი გზა.
-დალუქული სარდაფის კარი, ქვითკირით არის ამოშენებული და პირდაპირ აი ამ კორპუსის უკან, სკვერში გადის.-ბანკის უკან მრავალსართულიანი, საცხოვრებელი სახლის, მიმართულებით გაიშვირა ხელი ვაჩემ.-ამ კარს ორი კაცი თავისუფლად ჩამოანგრევს.ჭკვიანები იყვნენ კომუნისტები და ეს თავის დასაცავად გაკეთებული კარია, რომლითაც გამოუვალ სიტუაციაში შეძლებდნენ შეუმჩნევლად გაქრობს.ჩვენც ასე მოვიქცევით. შევალთ ბანკში იმ კარიდან, რომელზეც ვლაპარაკობდი და გამოვალთ ამ კარიდან, რომელზეც წარმოდგენა ჩვენს გარდა კაცის შვილს არ აქვს.ახალ გეგმაში ამ კარზე საერთოდ არაფერია ნახსენები.
-ჩამონგრევა ადვილია?
-შაბათს მივალთ და გავიგებთ ადვილი არის თუ არა.-ორაზროვნად გაიცინა ვაჩემ.-ტრანსპორტი,რომლითაც დავახვევათ აქედან სკვერის ბოლოში იქნება გაჩერებული.ამას წინა დღეს გავაკეთებთ. მივალთ და უბრალოდ გავაჩერებთ, თან ისე რომ ეჭვი არავის ექნება და იქაური მაცხოვრებლის კუთვნილად ჩათვლის.
-როგორ ფიქრობ კორკოტაშვილს არ აქვს ამ კარებზე წარმოდგენა?
-შენ ძმაო კორკოტაშვილი მართლა ვანგას გარე ბიძაშვილი ხომ არ გგონია ტო? აზრზე რომ იყოს მანამდე დაიჭერდა თადარიგს და ქვითკირით კი არა ვაბშე ჩააბეტონებდა.გოგა გაფრთხილე და შაბათს ღამით წამოვიდეთ.ფრთხილად რა თქმა უნდა. იმ ახვარს არ ვენდობი და შეიძლება გვითვალთვალებდეს.
-კარგი...-სიგარეტს მოუკიდა ნაპირელმა და სკვერში, მერხზე ჩამოჯდა.ჩაფიქრებულ მეგობარს ახედა და დააკვირდა.
-რაიყო?-ლადოს მზერა არ გამოჰპარვია ლომიძეს.
-და ნუცას რას უპირდბ?
-ბიჭო, მართლა ნაშვილები კი არ მყავს.-გაეცინა ვაჩეს.-დარეკავს ჯიქიასთან და წავა სახლში.
-ვაჩე...
-არ გაატრაკო ეხლა...-ყბის ძვლები დაეძაბა ლომიძეს.
-მოგწონს შე ახვარო და რაპონტში ზადნავ?-სიცილით წამოდგა ლადო და სახე დასერიოზულებულ მეგობარს,მხარზდ ხელი დაარტყა.
-ნუ გაატრაკე.საიდან მოიტანე რომ მომწონს.
-გეტყობა ძმაო, თან მაგრად...ესეთი ბოლოს როდის იყავი არ მახსოვს.ტყუილად გყავს ის გოგო გამოკეტილი, არადა ვაბშე არ გჭირდება არაფერში.ჯიქიას ისედაც მიაწვდენდი ხმას რომ მოინდომო,მაგრამ ამ მიზეზით თავსაც იტყუებ და იმ ბავშვსაც ატყუებ.
-შენ თვითონ თქვი ბავშიაო.სულელი ბავშვი.
-მაგრამ სექსუალურია...-ხმას საეჭვოდ დაუწია ლადომ.-თან ისე მაგრად მოგწონს...ოხ,ლომიძე.
-წადი სახლში ვლად...-მხარზე ხელი მიარტყა ვაჩემ და პირველი დაიძრა სკვეტიდან გასასვლელისკენ.
ლადოს, ბოდიალზე გულში მაგრად ეცინებოდა.მოსწონდა? რა სისულელეა,არც კი ფიქრობდა.უფრო სწორად თავს აიძულებდა არ ეფიქრა,რადგან უპირველესი რაზეც კონცენტრირება სჭირდებოდა ეს კვირა ღამის ძარცვა იყო და არა სექსუალური ნუცა გეგეჭკორი და მის მიმართ გაჩენილი საშინელი ლტოლვა.სისხლს რომ უდუღებდა ვენებში და კაცმა არ იცის თავისთვის უფლება რომ მიეცა რას იზამდა.სულ რაღაც სამი დღეც უნდა გაეტარებინა...სამი დღე და შემდეგ ისე დაახვევდა და ნუცასაც ისე ამოიგდებდა თავიდან,როგირი დაუკითხავადაც შეუძვრა ტვინში...მის კანქვეშ დაიბუდა და მეხსიერებაში ისე დაილექა, გაფანტვას ან გამორეცხვას რანაირად მოახერხებდა არ იცოდა.
ბართან დაბრუნდა და მანქანა წამოიყვანა..სახლში მისული კი ისევ ფეხით აუყვა კიბეებს.სახლში უხმაუროდ შევიდა და როგორც ყოველთვის სამზარეულოსკენ გაემართა.ნუცა არსად ჩანდა.მაგრამ საძინებლის მხრიდან,სააბაზანოს დახურული კარის მიღმა,მოშვებული წყლის ყრუ ჩხრიალი ისმოდა.თავადაც ვერ მიხვდა რატომ დასწია სააბაზანოს კარის სახელური და რატომ შეაღო კარი.დაორთქლილი კაბინის მიღმა,ბუნდოვნად ჩანდა ცხელი წყლის ჭავლის ქვეშ მდგარი ქალის, მოქნილი ტანის ანარეკლი.ისევ უხმაუროდ გაიხურა კარი და სასტუმრო ოთახში დაბრუნდა.ჯოჯოხეთურად ჩაიარა დარჩენილმა ორმა დღემ,ისევ უსიტყვოდ უქცევდნენ ერთმანეთს გვერდს, ერთს სახლში მცხოვრები ლომიძე და გეგეჭკორი.მუდამ სახე გაყინული ვაჩე, წამით არ კარგავდა დროს და იდეალურამდე დაყვანილ გეგმაში შესწორებები შეჰქონდა.ბიჭები, ყველაფრისთვის მზად იყვნენ.ღლონტიც აღარ ცერცეტობდა და ცდილობდა ისედაც გაღიზიანებულ გამომძიებელს, თვალში ზედმეტად არ გამოსჩხეროდა.და ისედაც დანაღმული ველივით მყოფი ლომიძე,აფეთქებამდე არ მიეყვანა.

***********

-მოვახსენე ყველაფერი.-სამზარეულოს მაგიდაზე მჯდარმა ნუცამ, ტელეფონი გათიშა და ხმაურით დააგდო მაგიდაზე.გვერდით,მაგიდის ზედაპირზე,იდაყვებით დაყრდნობილ მამაკაცს გადახედა და ზემოდან დააჩერდა.
-ძალიან კარგი.-თავი არ აუწევია ლომიძეს, ერთ წერტილს ჩასჩერებოდა.
-ეხლა?
-ისე ცნობისთვის, ამ მაგიდაზე საჭმელს ვჭამთ "შვილი".-წელში გასწორდა ლომიძე და ქალს გადახედა.
-სუფთა საჯდომი მაქვს.-წარბი აზიდა ქალმა.
-ჰოო?!-შეეცადა ლომიძე, ნუცას პასუხზე არ გასცინებოდა,მაგრამ ღიმილი მაინც გაეპარა.მის წინ კარადას , ზურგით მიეყრდნო და ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა.
გეგეჭკორს ისევ ჯინსი,ისევ თბილი წინდები და წვრილ ბრეტელიანი ზედა ეცვა.თმები, მხრებზე ჩამოშლოდა.ფეხები, ერთმანეთზე გადაეჯვარედინებინა და წინ გამოეწია.
-ხო,რაიყო გაჩვენოო?-ზიზღი გაურია ხმაში ქალმა.
-და რომ გითხრა მაჩვენეთქო?მაჩვენებ?- ნუცას წინ,ერთი ნაბიჯში გაჩნდა და ერთმანეთზე გადაჯვერედინებული ფეხები, ხელის კვრით გააშლევინა.მის ფეხებს შორის აღმოჩენილმა კი მაისურის გულთან, თითები ჩაავლო და თავისკენ მისწია, მოულოდნელობისგან დაბნეული ქალი.-რა ჯანდაბაა...მიდი მაჩვენე.შენ ხომ არ ხარ კომპლექსიანი გოგო? გახსოვს რა ურცხვად მიფრიალებდი მკერდს წინ?
გეგეჭკორი, ცარცივით გაფითრდა და თვალები მისდაუნებურად აემღვრა.მის სახესთან,ზედმეტად ახლოს მოწეული ლომიძის სახის გამო, სუნთქვა შეეკრა და ყელში მტკივნეულად გაეჩხირა ტირილის ბურთი.
-წყობიდან გამოგყავარ...-ჩურჩულით აგრძელებდა ლომიძე და თითებით, ფრთხილად ეხებოდა ათრთოლებულ ნიკაპზე.-მაღიზიანებ, ყველა შენი ქცევით...რომ სუნთქავ ეგაც კი მაღიზიანებს.-სატირლად დაბრეცილ ქვედა ტუჩზე, ცერით შეეხო და ფრთხილად გადაატარა.თან უცნაურად ანთებულ მზერას არ აშორებდა.-პატარა მშიშარა ხარ,რომელიც სულ მიწვევს, მაგრამ ფაქტის წინაშე აღმოჩენილი კურდღელივით ცახცახებს.შენი აჩქარებული გულისცემის ხმა, აქ მესმის ნუცი...მიყურებ დამრგვალებული,ცრემლიანი თვალებით და ისეთი დაძაბული ხარ.ახლა უკან რომ გავიწიო...რომ მოგშორდე, ჩამოხტები ამ მაგიდიდან და უკანმოუხედავად გავარდები.-მზერა ქალის ბაგეებზე შეეყინა და თითებიც გაუშეშდა.-ჯანდაბა,საშინლად მიწვევ.ახლა გაკოცებ და თუ არ გინდა,შეგიძლია მართლაც ჩამოხტე და გაიქცე აქედან...გესმის? თუ არ გინდა ჩემთან, შეგიძლია გაიქცე...რადგან თუ დავიწყებ, აღარ გავჩერდები.ვერ გავჩერდები-მხურვალე ტუჩები,ტუჩის კუთხესთან შეახო და ნაზად აკოცა.-საშინლად მინდიხარ.
-ვაჩე...-რაღაცსი თქმა დააპირა გეგეჭკორმა, მაგრამ სიტყვა შუაგზაში გაუწყდა, რადგან კისერზე შემოხვეულმა თითებმა ძლიერად მიიზიდეს და მამაკაცის ვნებიანი ბაგეები, ისე ჩააფრინდნენ როგორც ნანატრ ოცენბას.წამით გაიყინა,სუნთქვა შეეკრა და გულმა, თითქოს რამოდენიმე დარტყმა გამოტოვა.შემდეგ ნელ -ნელა ამოძრავდა და ჩვეულ რიტმთან შედარებით, ორჯერ მეტი სიჩქარით დაიწყო ფეთქვა.ფეხის თითებიდან წამოსული სიმხურვალე კი ვენების გავლით დაიძრა და მთელი სხეული გაუხურა.მუცლის არეში ლავასავით ჩაეღვარა და ტვინამდე ახეთქილმა, სრულიად გათიშა რეალობისგან.
-ჯანდაბა.-კბილებს შირის გამოსცრა ლომიძემ და კოცნაში აქტიურად აყოლილი ქალი, ისე აიტაცა ხელში ტუჩები არ მოუშორებია.საძინებლის კარი, ფეხით შეაღო და საწოლის ლურჯი, გადასაფარებლის ზემოდან ფრთხილად დაუშვა.სრულიად არეულს, სწრაფად გააძრო თხელი მაისური და შიშველ მკერდზე ისე დახედა,თითქოს პირველად ხედავსო.მამაკაცის თითების შეხებისგან ფორმა რომ შეიცვალეს და სწრაფად გაივსნენ.ძუძუს თავები კი მაცდურად გამოიწივნენ წინს,თითქოს იწვევდნენო.კოცნა და ალერსი არ შრუწყვეტია ლომიძეს, ისე დაჰყვა გეგეჭკორის წვრილ თითებს, პერანგის ღილებთან რომ ჰქონდა გამართული უთანაბრო ჭიდილი.ბოლოს კიდეებზე ჩააფრინდა და ძლიერი ხელის გაკვრით შეაწყვიტა, დარჩენილი ურჩი ღილები.მხრებზე ნაზად გადაუცურ თითებით და ვაჩემ, თავად გაიხადა და იატაკზე მოისრილა დაუდევრად.შიშველი სხეულის შეხებისგან, სრულიად ათრთოლებულმა ქალმა, თვალები დახუჭა და შეეცადა განცდილი სიამოვნების იმპულსებს მშვიდად, ყოველგვარი ფორიაქის გარეშე შეხვედროდა.მის მკერდზე, ურცხვად მოთარეშე ლომიძის თითები და მხურვალე ბაგეები, სრულიად ართმევდა აზროვნების უნარს.ყრუ ოხვრით ეგებებოდა ყველა შეხებას, თუ ამბორს და ცდილობდა ჯერ არ განცდილი სიამოვნება მაქსიმალურად განეცადა.გული, წინა კედელს ისე ასკდებოდა, თითქოს გარეთ გამოხტომას ცდილობსო.ტუჩები კი თავისით ჰყვებოდნენ მამაკაცს ვნებიან ამბორში.შემდეგ თითქოს ყველაფერი აირია,ვაჩეს სახე, ნელ-ნელა ჩაანაცვლა ქორიძის, მაზრზენმა სახემ და ნაზი, ალერსიც ძალადობაში გადაიზარდა.თვალები, ფეთიანივით ჭყიდა და ზემოდან დაჩერებულ მამაკაცს, ამღვრეული მზერა შეანათა.ისევ ქორიძე და ისევ ამაზრზენი ღიმილი.გაიბრძოლა,აფართხალდა და მკერდზე ხელის მიკვრით მოიშორა ლომიძის სხეული, რომელიც არ შესწინააღმდეგებია და წამში მოშირდა. თავად კი უკან გაცურდა, საწოლის თავთან მიიყუჟა ბეღურასავით და მუხლები შიშველ მკერდზე მიიკრა.ორივე ხელი შემოხვია და დამფრთხალი, დაელოდა ლომიძის მორიგ მოქმედებას.
-კარგად ხარ?-შეცვლილი,გატეხილი ხმით იკითხა ვაჩემ და მისკენ გამოწევაც არ უცდია.
ნუცამ, უხმოდ დაუქნია თავი და ცრემლები ვეღარ შეიკავა.
-მაპატიე..ეს არ უნდა დაგვეწყო.მაპატიე...
ნუცამ,ისევ თავი დაუქნია და სახეზს ორივე ხელისგული აიფარა.
-მაპატიე ნუც...დამშვიდდი...დამშვიდდი ხო? არ შეგეხები.გეფიცები,არ შეგეხები.-ლომიძის ყველა სიტყვა, გულში ეკალივით ესობოდა და უარესად უჩუყებდა გულს.თითქოს მის ნათქვამ ყველა ბგერაზე, რაღაც წყდებოდა და საშინელი ტკივილის განცდას უტოვებდა ქალს.
-ვაჩე.-ხელები მოიშორა სახიდან და უკვე საწოლიდან წამომდგარს ამოხედა.რომელიც საშინელი დანაშაულის შეგრძნებით სახე მოქუფრული ცდილობდა დამშვიდებას.დაბალ წვერზე, ათრთოლებულ თითებს ისვამდა და დამფრთხალ ქალს, სევდიანი მზერით უყურეებდა.
-მაპატიე ნუცა...ვსო.. მივდივარ.მორჩა.
-რა?-ხმა უარესად გაუტყდა გეგეჭკორს და იმის წარმოდგენაზე რომ ახლა გავიდოდა,ამ კარს გაიხურავდა ლომიძე და საერთოდ აღარც კი მიუახლოვდებოდა..შემდეგ ერთი დღეც და სულ წავიდიდა მისი ცხივრებიდან, ისე თითქოს არც არასდროს ყოფილიყო.ყრუდ აქვითინდა და წასასვლელად გამზადებულ მამაკაცს, მაჯაზე ჩააფრინდა წვრილი თითებით.
-ახლა რომ გახვიდე...ახლა რომ დამტოვო.მოვკვდები.
-ნუცა...
-არ წახვიდე..შენი არ მეშინია,გეფიცები შენი არ მეშინია.არ ვიცი, ეს რანაირად მოხდა...არ მეშინია ვაჩე, მართლა არ მეშინია...ჯანდაბა, შენთან მინდა.-სლუკუნით ლაპარაკობდა და არ აძლევდა საშუალებას წასულიყო.-არ წახვიდე,ახლა არ დამტოვო...ჯანდაბა,არ დამტოვო თუ რამსე ვნიშნავ შენთვის.
ლომიძე, იატაკზე მუხლებით დაეშვა და წინ გადმოხრილ ქალს, სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაუწია.შუბლით,მის შუბლს მიეყრდნო და თვალები დახუჭა.
-ნუც. ჯანდაბა -გაეცინა ლომიძეს-შე პატარა სულელო...როგორ არ მინდა შენგან წასვლა იციი? ჯანდაბა, მეც კი ვერ გავიაზრე ისე გავები.ახლა კი გიყურებ და მტკივა, რადგან არ შემიძლია შეგეხო.არ შემიძლია ამის დედაც, არად როგორ მინდა იციი? სუნთქვაც კი მიჭირს ამის წარმოდგენაზე.
-დამეხმარე...მაიძულე შენზე ვიფიქრო და არა იმ ნაბიჭ*ვარზე.-მამაკაცის სახე, ხელებში მოიმწყვრდია გეგეჭკორმა და თავად წაეტანა საკოცნელად.-მაიძულე, მხოლოდ შენზე ვიფიქრო...
-ღმერთო, იცი რას მიკეთებ?-სიმწრით გაეცინა ლომიძეს-ახლა რომ არაფერი გამოვიდეს სინდისი ქენჯნამ უნდა შემაწუხოს რაც გავაკეთე.
-ცდას რა უდგას წინ.
-შენი ისტერიკა...-გაეცინა მამაკაცს და შარვლის საქამრეზე ჩავლებული ნუცას თითები მოიშორა. თავად გაიხსნა ღილები და მისი სხეულის ქვედა ნაწილისკენ გაპარებულ გეგჭჯორის მზერაზე შეეცადა არ გასცინებოდა.გაფართოებული თვალებით რომ იყურებოდა და ღრმად სუნთქავდა.ხელის ფრთხილი კვრით დაუბრუნა საწოლს და მის ზემოდან მოქცეულმა თვალი -თვალში გაუყარა.
-თვალები არ დახუჭო ნუცა...თვალებში მიყურე და მოდუნდი, ნუ დაიძაბები მე ვაჩე ვარ...მე, ვაჩე ვარ! გესმის? მიყურე!
თვალს არ აშორებდა მამაკაცის ლურჯ სფეროებს და ყურში მოხოლოდ მისი ნათქვამი სიტყვები ესმოდა.ხავაერდოვნად რომ ეღვრებოდა მთელს ორგანიზმში.აიძულებდა მოდუნებულიყო და თვალი არ მოეშორებინა.მის ფეხებს შორის ჩასრიალებული თითები კი თავის საქმეს პირნათლად ასრულებდნენ.წრიული მოძრაობით ახელებდნენ და ნელ ნელა მოზღვავებული სიამოვნების იმპულსებს ერთ ადგილზე უყრიდნენ თავს.გახსნილი ბაგეებით, ყრუდ კრუტუნებდა და სურვილი ჰქონდა თვალები დაეხუჭა,ისე შეჰგებებოდა ნეტარ წამებს,მაგრამ მამაკაცსი სიტყვები უფლებას არ აძლევდა და აიძულებდა მიხოლოდ მასზე და იმ თითებზე ეფიქრა ფეხებს შორის სასწაულს რომ აკეთებდნენ.ლომიძის,თავისუფალი ხელი, მკერდისკენ გასრიალდა თუ არა ტუჩებზეც იგრძნო მხურვალე ბაგეების შეხება და ერთიანად დაიჭიმა.ლომიძის სიტყვებმა კი მწვანე შუქნიშნის ანთებასავით იმოქმედა და ძლიერი თრთოლვით მიაღწია სიამოვნების ზენიტამდე.თვალები დაეხუჭა,მთელს სახეზე კი მოკლე მოკლე კოცნებს გრძნობდა და ნეტარებისგენ ეღიმებოდა.
-რა საყვარელი ხარ...-თბილი, მაგრამ მაცდური ტონით ნათქვამმა სიტყვებმა აიძულა თვალების გახელა და ზემოდან დაჩერებულ ლომიძეს, რომელიც ღიმილით სწავლობდა მის ემოციებს აციმციმებული მზერა შეანათა.
-ჯანდაბა,ახლა შეიძლება გავგიჟდე...იცი რა ლამაზი ხარ? ორგაზმის შემდეგ შენი ყურება, სასწაული ყოფილა.-ჯერ ისევ განცდილი სიამოვნების მარწუხებში იყო გახვეული და ვერც კი იაზრებდა სრულად რას ელეოარაკებოდა ვაჩე.რომელიც ისევ არ აშორებდა თითებს მგრძნობიარე ადგილიდან.რაღაც უკმარისობის შეგრძნება ერეოდა განცდილ სიამოვნებას და ხელახლა,როგორ ეხვეოდა ვნების ბურუსში ვერც კი იაზრებდა.ხმა,შეხება,სიტყვები,გამოხედვა,ღიმილი...ეს ყველაფერი, იმდენად გასაგიჟებლად სასურველი გამხდარიყო გეგეჭკორისთვის, თავად იწევდა ამ ყველაფრის მისაღებად და სრულყოფილი სიამოვნების განსაცდელად.თავისკენ მიიზიდა მამაკაცი და თავად გამოიჩინა კოცნის ინიციატივა.შემდეგ კი ყრუ კვენსით შეეგება წვას, რომელიც ორი სხეულის ფრთხილად შეერთებას მოჰყვა და პირველ ბიძგს მოღალატე ცრემლიც მიაყოლა.მაგრამ არაფერი არ შეცვლილა....მჭიდროდ ეკვროდა ლომიძის ძლიერ სხეულს.მკლავებით, კისერზე შემოხვეოდა და წამს არ კარგავდა, ხარბად ჰყვებოდა კოცნაში.ესეც გადალახული იყო..ლაშა ქორიძის ლანდი, საბოლოოდ განდევნილი გონების იმ კუნჭულიდან სადაც მყარად იყო დალექილი.ახლა კი მის ადგილზე სასურველი მამაკაცის ალერსისგან წამოსული იმპულსები კრთებოდა ციცინათელასავით.ურცხვად ოხრავდა და ბედნიერებისგან საერთოდ მოსწყვეტოდა რეალობას.სულ სხვა სამყაროში გადასულიყო ლომიძესთან ერთად და აქამდე განუცდელი სიამოვნების განცდისგან აჟიტირებული,სულ სხვა შემართებით,სხვა ემოციით...ხან გაოცებული,ხან გახარებული,ოდნავ დამფრთხალი, თუმცა საბოლოოდ სრულიად სავსე ამ ნეტარებისგან, სასურველ პარტნიორთან ერთად ისევ თავით მიექანებოდა ტალღებად მოხეთქილი ორგაზმისკენ.ისევ ნაცნობი შეგრძნება,დაძაბული სხეული,ძლიერი თრთოლვა და ხმამაღალი კვნესა...განთავ ისუფლებული კი სრულიად დაკმაყოფილებული, დიდხანს ცდილობდა აზრზე მოსვლას და სუნთქვის დარეგულირებას, რომელიც ისე უჭირდა ეგონა სადაც იყო გაიგუდებოდა.მის კვნესას შეწყმული მამაკაცის ყრუ ოხვრა და ფეხდაფეხ მიყოლილი სიამოვნების კარიბჭემდე.
-ჯანდაბაა...-ხმამაღლა წამოიძახა ლომიძემ და ქალის კისერში სახე ჩარგულმა, ხარბად შეისუნთქა მის სურნელს შერწყმული ქალის დამათრობელი სურნელი.-ახლა გავაფრენ...რას მიკეთებ? ჯანდაბა ...ჯანდაბა...ალბათ შემომაკვდები.
-მიყვარხარ.-ჩუმად ამოილაპარაკა ნუცამ და თვალები დახუჭა, რადგან არ შეეძლო იმ იმედგაცრუებას თვალხილული შეგებებოდა, რაც სავარაუდოდ ელოდა.
-ნუცა.-ნერწყვი ხმაურით გადყლაპა ლომიძემ და თავი არ აუწევია ქალის კისრიდან.
-მაპატიე...-ნიკაპი აუკანკალდა ქალს და დაუკითხავად გაპარული ცრემლი, კისრისკენ გასრიალდა, სადაც ლომიძის სახე იყო ჩაფლული.ტუჩებთან შეჩერდა მარილიანი წყლის ბურთულა და მთელი სხეულით იგრძნო გეგეჭკორმა, როგორ დაიჭიმა მის ზემოდან მოქცეული მამაკაცის სხეული.
იმ ღამეს აღარ უსაუბრიათ.არც ლომიძე ამდგარა საწოლიდან, მჭიდროდ ჰქონდა ქალზე შემოხვეული ხელები და ისე იკრავდა,მისგან წამოსული მხურველებისგან კანი ეწვოდა ქალს, მაგრამ წამითაც არ ფიქრობდა სულ მცირედით მაინც მოშორებოდა.მშვიდად ეძინა ვაჩე ლომიძეს.ნუცა გეგეჭკორს კი თვალი წამითაც არ მოუხუჭია.მამაკაცს,სიბნელეს შეჩვეული თვალებით აკვირდებოდა და მისი სახის თითოეულ დეტალს იმახსოვრებდა.გამთენიისას, ძილმა თავისი გააკეთა და თავი წაართვა.გაღვიძებულს კი საწოლი ცარიელი დახვდა.ლომიძე წასულიყო.
******
მთელი დღე არ გამოჩენილა ლომიძე.არც დაურეკია, გამთენიისას დაბრუნდა და საძინებელში არც შესულა.განუწყვეტლივ ტელეფონზე საუბრობდა და დარჩენილ დეტალებს არკვევდა.დილით გაღვიძებულს კი სამზარეულოში დახვდა ყავის ფინჯნით ხელში.ისევ ტელეფონზე საუბრობდა.ქალს, თბილად გაუღიმა და შუბლზე აკოცა.ყავის ფინჯანი გაუწოდა და თავად მეორე აიღო.თან საუბრობდა და თან თვალს არ აშორებდა მაგიდის კიდეს მიყრდნობილ მოქნილ სხეულს.
-ყველაფერი გარკვეულია,ცხრაასჯერ გავიარეთ.დათქმულ ადგილზე შევხვდებით, თუ რამე შეიცვლება დაგირეკავ.კარგი, დროებით.-ტელეფონი გათიშა და ჯიბეში ჩაიცურა.ქალს გაუღიმა და წელზე მოხვია ხელი,თავისკენ მიიზიდა და რამოდენიმე წამის განმავლობაში მწყურვალესავით უკოცნიდა სავსე ბაგეებს.
-უნდა ვილაპარაკოთ.
-არ არის საჭირო...ყველაფერს უბრალო სუტყვებით ნუ გავაფუჭებთ.-სახეზე ფრთხილად ეხებოდა თითებით გეგეჭკორი და მისი კანის სინაზეს,სურნელთან ერთად იმახსოვრებდა და თავისთვ ის ინახავდა,მეხსირების ერთ -ერთ კუნჭულში,რომლის კარზეც დიდი, წითელი ასოებით ეწერა მამაკაცის სახელი.
-ნუცა...
-არ გინდათქო!-კოცნით გააჩუმა ქალმა, შემდეგ კისერზე მკლავები მოხვია და ძლიერად ჩაეხუტა.
-წავალ,ხო?
-უკვე?-საოცარი გულისწყვეტა იგრძნობოდა მამაკაცის ხმაში.
-აბა როდის?
-ერთად გავიდეთ...
-და მანამდე რა ვაკეთოთ?-გაეცინა ქალს.
-გარყვნილო...მოვიფიქრებთ რამეს.-ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია მამაკაცმს და მაისურის ქვეშ ხელები შეუცურა.მკერდისკენ გაასრიალა და მათი შეხებისას ყრუდ ამოიგმინა.
-ჯანდაბა...ახლა გული დამარტყავს.გაიხადე...გაიხადე, უნდა შემოგხედო.-სწრაფად გადააძრო თავს ზემოთ მაისური და მკერდზე დააშტერდა -უნაკლოა.ღმერთო,სრულყოფილებაა და მე, გული მიჩერდება.-ამოიგმინა და ათრთოლებული თითების შეხებისას სიამოვნებისგან გააჟრჟოლა.ქალის ურცხვ ოხვრაზე კი საერთოდ წაერთვა აზროვნების უნარი, არაფრად ჩაუგდია მაგიდის უხეში ზედაპირი,ან არაკომგორტულად ყოფნა.მთავარი იყო ისევ მასთან იყო ლომიძე,მის გევერდით, მის სხეულთან ასე ახლოს და მის შიგნით.მთავარი ეს იყო და არ ადარდებდა რა მოხდებოდა რამოდენიმე საათის მერე,ვერც იმას ფიქრობდა, როგორ გააგრძელებდა ყოფნას ამის მერე,მონატრებული,შეყვარებული.ალბათ იტირებდა...ბევრჯერ იტირებდა, მონატრებისგან.გული ეტკინებოდა, სუნთქვა გაუჭირდებოდა, მაგრამ გასასხსენებლად ნამდვილად ექნებოდა ის ნეტარი წუთები,რომელიც ალბათ მანამდე გაახსენდებოდა სანამ არ გაუფერულდებოდა,გაიცრიცებოდა და სანამ არ გაქრებოდა.წელიწადის ოთხი დრო ,თანამიმდევრობით შეცვლიდა ერთმანეთს...ისევ დადგებოდა თვე, რომელ თვეშიც ეს გიჟური დღეები გაატარა.ისევ გაახარებდა ამ დღეების შეგებება...ყოველი დღის დაღამება, გულს დასწყვეტდა და ცრემლებამდე მიიყვანდა, მაგრამ ამაზე ახლა არ დარდობდა.არაფერზე დარდობდა... საერთოდ, მთელი გონებით გადართული იყო იმ შეხებეზე,ალერსზე,კოცნაზე,იმ ერთობაზე, რომელიც რატომღაც სევდანარევ გამომშვიდობებეს უფრო ჰგავდა ვიდრე სიყვარულით ტკბობას.ასევე უსიტყვოდ იდგა ცხელი წყლის ქვეშ და იღებდა შხაპს,უსიტყვოდ იცვამდა ტანისამოსს და აგროვებდა თავის ნივთებს,რომელიც პატარა ზურგჩანთაში დაუდევრად ჩაყარა.მხარზე მოიკიდა და სასტუმრი ოთახში დაბრუნდა, სადაც წელს ზემოთ შიშველი ლომიძე ისევ ტელეფონზე საუბრობდა.კარისკენ ზურგით იდგა და ფანჯარაში იყურებოდა, რომლის მიღმაც საკმაოდ ჩანობნელებულიყო.უყურებდა მის ბეჭებს,გაღიმებული და ის იყო უკან დაიხია და შეუმჩნევლად აპირებდა გასვლას მამაკაცი რომ შემოტრილდა."გადმოგირეკავო" უთხრა ტელეფონზე მოსაუბრეს და გათიშა.
-მიდიხარ?-ქალისკენ დაიძრა.
-კი...
-გაგიყვან, დამელოდე.-საძინებლისკენ აპირებდა წასვლას, გეგეჭკირის თითები მაჯაში რომ ჩააფრინდა.
-ჩემით წავალ...მართლა არ მინდა.
-ნუცა.
-ჩემით წავალ ვაჩე.-გაუღიმა ქალმა და ლოყაზე მიეფერა.ლომიძემ კი მისი ხელი მხარსა და ლოყას შორის მოიქცია და მაჯაზე ფრთხილად აკოცა.-თავს გაუფრთხილდი.
-შენც...
-კარგი...კარგად.-თვალებზე მომდგარი ცრემლები, უკან გააბრუნა ნუცამ და შეტრიალდა მკლავში რომ ჩააფრინდა ლომიძის თითები და თავისკენ მთელი ძალით შეატრიალა,სხეულზე აკრულს კი ტუჩებზე დაააცხრა და იქამდე ჰკოცნიდა სანამ უჰაერობამ არ შეაწუხა ორივე.
-მეც მიყვარხარ...-ქალის სახე ხელებში მოიმწყვრდია და ხელმეორედ აკოცა.-მეც მიყვარხარ ნუცა...დამელოდე, გესმის? უბრალოდ, დამელიდე.

*********

ღამის პირველი საათი ხდებოდა, რამოდენიმე მემაკაცის ჩრდილი რომ გამოეყო ჩაბნელებულ ადგილს.სირბილით დაფარეს შენობამდე მისასვლელი მანძილი და იქ მყოფ ფიგურას შეუერთდნენ.რიგ- რიგობით გაუჩინარდნენ კარს მიღმა და ხელის ფარნების საშუალებით გაიკვლიეს გზა სარდაფის ლაბირინთში.
-შენ,უკან დარჩი და ჩემს ზარს დელოდე.-ლომიძემ,გოგა უკან დატოვა და ორ მამაკაცთან ერთად დაიძრა წინ.არ გასჭირვებიათ მანამდე მილიარდჯერ გათვლილი და გონებაში ჩაბეჭდილი გზის გავლა.მთავარ დარბაზში ამოვიდნენ და უხამუროდ გადაჭრეს.ლადო, დარბაზში დარჩა და ლომიძის ზარის მომლოდინემ სიგნალიზაციის დაფასთან დასცა ბანაკი.თავად ვაჩე და ღლონტი კი სეიფის მიმართულებით გაემართნენ.შემდეგ იყო მოკლე ზარი ლადოსთან,ჩართული სიგნალიზაცია.გოგას მიერ ამოქმედებული მსუბუქი ნაღმი, რომელმაც საგრძნობლად შეარყია შენობის კედლები და ჩამოშლილმა ქვებმა უკან დასაბრუნებელი გზა ჩახერგა...მანამდე საიდუმოდ გახსნილი დალუქული გასასვლელისკენ გაქცეული ლადო,სადაც უკვე ელოდა უკან გასული ხოშტარია.გახსნილი სეიფის კარი და გამოღებული უჯრები.სწრაფი მოძრაობით ჩაყრილი მსხვილი კუპიურები მოზრდილ ჩანთაში და ქეისი, სადაც ის ხელოვნების ნიმუში მოეთავსებინათ სათუთად რომელიც ჩვეულებრივი მოკვდავისთვის მთელ ცხოვრებად ღირდა.ხმაურით შეკრული ჩანთის ელვა შესაკრავი...გარეთ ატეხილი ჩოჩქოლი და მოულოდნელად მოქნეული მუშტი, ღლონტის სახეში.უკან გადაქანებული მთელი ძალით რომ მიახეთქა ოთახის შუაგულში მოთწვსებულ მაგიდაზე.
-რას აკეთებ?-იღრიალა მამუკამ-გარეთ გასული ჩვეულებრივი "ტრუპი" ხარ.
-იმდენი შენი დედა მოვ*ტყან!-ზიზღით გამოსცრა ლომიძემ და წინ, მისკენ გაწეულ მამაკაცს მთელი ძალით შეაგება მუცელში ფეხი.ჩანთა, მხარზე მოიგდო და ოთახიდან გასულმა ხმაურით მიაჯახუნა მძიმე კარი, ურდული გადასწია და სირბილით გაემართა იმ გასასვლელისკენ სადაც უკვე ელოდნენ ბიჭები.რამოდენიმე წუთიც და მათი მანქანა უკვე დიდი სიჩქარით მიიწევდა აეროპორტისკენ.ალყაში მოქცეული ბანკის შენობა.ატეხილი სროლა,დაპატიმრებული ქურდი, მამუკა ღლონტის სახით და ორმხრივ სროლაში მოყოლილი ქალაქის მოქმედი მერი, რომლის ტყვიასაც შეეწირა სართაშორისო ქვეყნების გამოცდილი სპეც აგენტი ნანკა ჯიქია. მერთან ერთად დაპატიმრებული მისი რამოდენიმე თანამზრახველი და თავად ბანკის მფლობელი, რომელსაც შემდგომში ბრალი წაუყენეს საკუთარი ბანკის გაქურდვის მცდელობისთვის და უცხოელმა პარტნიორებმა მისი სამართალში მიცემა მოითხოვეს.გამართულმა სასამართლომ კი დამნაშავედ სცნო და შვიდ წლიანი თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.
°********

საღამოს გმირები, ნერვიულად სცემდნენ ბოლთას აეროპორტში. ყველა თავისი გზით მიდიოდა და ჩასხდომამდე დაახლოებით ორი საათი იყო დარჩენილი.მწეველებისთვის განკუთვნილ ადგილას ისხდნენ და თავს გადახდენილ ამბებზე არც ერთს სურდა საუბარი.სიჩუმეში ატარებდბენ ერთად ყოფნი იმ საათებს, რომლის გასვლის შემდეგაც დაიშლებოდნენ და თავისი ოცნების ასახდენად წავიდოდნენ.ვაჩე ლომიძე, კუბაზე აპირებდა წასვლას...გოგას, ოცნება შვეუცარიის ალპების დალაშქვრა იყო...მუდამ განსხვავებული,მხიარული და მოუხელთებელი ვლადიმერ ნაპირელი კი ჰოლანდიაში აპირებდა განავარდებას...შემდეგ კი მსოფლიოს გარშემო.
სამივეს თან თითქმის ერთნაირი ზურგჩანთა ჰქონდა და სამივეს საკმაოდ სოლიდურად ეცვა...თუმცა მათგან მაინც განსხვავდებოდა შავ შარვალსა და ძვირადღირებულ პიჯაკში გამოწყობილი ლომიძე.თითებს შორის რომ ატრიალებდა ანთებული სიგარეტის ღერს და თვალი მაგიდის შუაგულში მოთავსებული საფერფლისთვის გაეშტერებინა.სამივემ იცოდა სადაც არ უნდა წასულიყვნენ და რამდენი დროც არ უნდა გასულიყო, მათ მეგობრობას ვერაფერს დააკლებდა.დრო ვერ გააუფერულებდა მათ ურყევ კავშირს და ძმობას.სამივემ იცოდა, ამ ქვეყანაში რომ აღარასდროს დაბრუნდებოდნენ და სადმე ნეიტრალურ ქალაქში.წლების მერე, მაინც შეხვდებოდნენ ერთმანეთს,დალევდნენ ვისკის და ღიმილით გაიხსენებდნენ თვითმარქვია გამომძიებლის დიდ აფიორას.

-დაურეკე!-გრძელი თმა კეფეზე შეიკრა ნაპირელმა და ჩაფიქრებულ ლომიძეს გადახედა
-რა?-ფიქრებიდან გამოერკვა ვაჩე და დაბნეულმა ამოხედა მასზე მიჩერებულ მეგობრება.
-დაურეკე.
-იქნებ არ ღირს?-გამშრალი ტუჩები გაილოკა ლომიძემ და ცხვირის წვერი მოისრისა.
-თუ არ დარეკავ ვერც ვერასდროს გაიგებ ღირდა თუ არა.-ისეთი ტონით თქვა ლადომ აშკარა იყო წყალი არ გაუვიდოდა მის სიმართლეს.-აიღე ეს წყეული ტელეფონი და დარეკე!
მკაცრად გამოსცრა ლადომ და მაგიდაზე ხმაურით დააგდო პასპორტი.ვაჩემ ფრთხილად აიღო და გადაშალა
-ღადაობ?!-სახელის და გვარის წაკითხვაზე გაეცინა და ტელეფონს დასწვდა.
-მისტერ და მისის სმიტები-გაიკრიჭა ლადო და ახარხარებულ გოგას მიჰკრა მხარზე ხელი.


********
საკუთარი სახლის სასტუმრო ოთახში, ჩართული და ხმა გათიშული ტელევიზორის წინ იჯდა და მკერდზე მიხუტებულ ბალიშზე შემოეხვია მჭიდროდ მკლავები.ყველა არხზე ბანკის ძარცვის ამბებს აჩვენებდნენ,ჩატარებულ სპეცოპერაციას და აყვანილ დამნაშავეთა ჯგუფს, რომელთა სახელები და გვარებიც დაუფარავად ჟღერდა კორესპოდენტების პირიდან.არსად გაჟღერებულა ვაჩე ლომიძის და მისი მეგოვრების სახელები და ეს ახარებდა...ბედნიერი იყო რომ მოახერხეს და ისე გაქრნენ ინციდენტის ადგილიდან,მათზე ეჭვი არავის მიუტანია.ჯერ ჯერობით მაინც.
მირადნა ბებო, ისევ არ იყო სახლში.სოფელში, დასთან წასული უკან დაბრუნებას ვერ ახერხებდა ავად მყოფი და საწოლს მიჯაჭვული ერთადერთი დის გამო, რომელიც ჯიუტად არ აპირებდა სახლ კარის დატოვებას და დედაქალაქში წამოსვლას.ცარიელ სახლში სევდა უარესად მორეოდა და მთელ ორგანიზმში გასჯდომოდა.ერთი მეორის მიყოლებით იხსენებდა ლომიძის გვერდით გატარებულ წუთებს და ცრემლები დაუკითხავად უსველებდნენ სახეს.
"-მეც მიყვარხარ" გონებაში, მამაკაცის ხავერდოვანი ხმით ნათქვამი ეს ორად ორი სიტყვა უტრიალებდა,რომელმაც ერთიანად აავსო და გააბედნიერა, მაგრამ ამავე დროს გული ორად გაუგლიჯა და ახლა ამ გაგლეჯილი გულიდან წამოსული სისხლი წვეთ -წვეთად ეღვრებოდა მუცელში და საშინლად უწვავდა.ქვითინამდე მისული, თავს იმხნევებდა და ცდილობდა საღად აზროვნების უნარ წართმეული უბრალოდ შეჰგუებოდა გარდაუვალს.“ეს, ასეც უნდა მომხდარიყო"
არ ახსოვს როდის ჩაეძინა,ან რამდენ ხანს ეძინა. აწკრიელებულმა ტელეფონმა რომ გამოაფხიზლა და უხეშად გამოჰგლიჯა ძილის მარწუხებს.ეკრანს დახედა და აციმციმებული, ნაცნობი ნომრის დანახვაზე თითები აუთრთოლდა.სუნთქვა შეკრული დასწვდა აპარატს და უპასუხა.
-კუბაში,"მამიკოსთან" ერთად არდადეგებზე, რა აზრის ხარ პატარავ? -ლომიძის სიყვარულით საცსე ხმა ჟღერდა ხაზის მეორე ბოლოდან.
-ვაჩე?-ერთიანად მოხეთქილი ბედნიერებისგან ხელმეორედ აუვარდა ქვითინი.
-მიდი "პატარავ" ჩასხდომა ორ საათშია.არ დამაღალატო ნუცა.
*******
დარეკვიდან, ათი წუთი იყო გასული ნერვიულობა რომ დაიწყო და წამდა -უწუმ დაჰყურებდა საათს.სიგარეტს, სიგარეტზე ეწეოდა და თან ცდილობდა მეგობრებისთვის ფარულად გაეკეთებინა ეს.ოცი წუთის შემდეგ,სავარძელზე ვეღარ გაჩერდა და წინ და უკან მოჰყვა ბოლთის ცემას.წვერზე ისვამდა ათრთოლებულ თითებს და ისევ საათს უყურებდა.ბახევარი საათის მერე, შენობის შემოსასვლელი კარისკენ იყურებოდა და უკვე ფეხებზე ეკ*იდა შეამჩნდევდენე თუ არა მის ღელვას მეგობრები.ორმოცი წუთი გავიდა და იგრძნო, როგორ შემოეპარა ფეხის თითებიდან სივივე,წუთის ინტერვალში, იწყეს ზემოთ სვლა და განვლილი ადგილები გაყინეს.გულმა,აჩქარებულ რიტმში დაიწყო ფეთქვა.თმის ძირევი აეწვა და ისეთი შეგრძნება ბა ჰქონდა თითქოს სათითაო ძვალს უმტვრევდნენ სხეულში.ყელში მოწოლილმა იმედგაცრუებამ,ცხვირის წვერში მოუჭირა და თვალები აუწვა,ჩაუწითლა და აუმღვრია.ოცდაათი წლის განმავლობაში, პირველად გრძნობდა თავს ასე ცუდად,შეშინებული იყო...ხო, საშინლად ეშინოდა.რატომღაც მანამდე დარწმუნებული რომ ნუცა აუცილებლად მოვიდიდა,ახლა ისეთი დარწმუნებული აღარ იყო...საათი და ათი წუთის გასვლის შემდეგ კი საკუთარ ეჭვებში დარწმუნებული გულის ტკივილით და განადგურებილი სახით იდგა, საერთოდ გათიშული და ღიმილითაც კი ვეღარ უღიმოდა მეგობრებს.ჯერ გოგა წავიდა,თბილად ჩაეხუტა მეგობრებს,ბედნიერება უსურვა და უკეთეს შეხვედრანდეო.მზერით გააცილეს ესკალატორზეე მიმავალი მეგობარი და შორიდან უღიმოდნენ.შემდეგ მის რეისზე გამოცხადდა ჩასხდომა...კიდევ ერთხელ, უიმედოდ გაიხედა შემოსასვლელი კარისკენ და პიჯაკის ჯიბეში ჩაიყო ხელი.პასპორტები ამოიღო და ნუცასი უკანვე ჩააბრუნა, თავისი კი ხელში დაიჭირა და რეგისტრატურისკენ გაემართა.
"არ მოვიდა" "ნუცა,არ მოვიდა"
-შენი დედაც, ლომიძე!-ყრუდ ამოიჩურჩულა და რეგისტრატორის წინ შეჩერებულმა პასპორტი და ბილეთი გაუეოდა.არ გაუგია რას ეკითხებოდა ქალი,არც იმაში იყო დარწმუნებული საერთოდ ეკითხებოდა თუ არა რამეს.თავ დახრილი, ხელში შერჩენილ ნუცას პასპორტს დაჰყურებდა და იმდენად ცუდად გამოიყურებოდა, სიტყვებით შეუძლებელია მისი აღწერა.
-ძალიან დამაგბიანდაა?!-ნაცნობი ხმა და მისი ხელისკენ გამოწეული თლილი თითები, რომელმაც ოსტატურად აართვა თითებიდან პასპორტი და თავ აწეულს ბედნიერად შეჰღიმა.-ორი ტაქსი გამოვიცვალე,ჯანდაბა.
-მთავარია მოხვედი.-შეცვლილი ხმით გაეცინა ლომიძეს და ქალის პასპორტში ბილეთი ჩააცურა, შემდეგ კი რეგისტრატორისკენ გასწია.-ჩემს მეუღლეს შეაგვიანდა,ბოდიშს გიხდით.
ესკალატორზე იდგნენ და ღიმილით უყურებდნენ ხელის ენერგიული ქნევით გართულ ლადო ნაპირელს, რომლის რეისზე ჩასხდომაც ნახევარ საათში იწყებოდა.ზურგჩანთა, ცალ მხარზე ჰქონდა მოგდებული ლომიძეს, მეორე ხელი კი ნახევარი ტანით მასზე მიკრული ქალისთვის შენოეხვია კისერზე და დრო და დრო თმაზე ჰკოცნიდა.
-როგორ მანერვიულე პატარავ...თითქმის მოვკვდი.
-ბოდიში.-ტუჩები დაბრიცა გეგეჭკორმა და კოცნასაც არ დაუყოვნებია.მისკენ დახრილმა ლომიძემ, ხმაურით აკოცა გაბადრულ ქალს და უფრო მჭიდროდ მიიკრა სხეულზე.
*****
თვითმფრინავმა, ასაფრენ ბილიკზე სიჩქარე ნელ -ნელა აკრიფა და ბილიკის ბოლოში გასული მოსწყდა მიწას...ღრუბლებში აიჭრა და წინ გაიწია.ილუმინატორთან მჯდარი ნუცა, ხელისგულივით გადაშლილ ქალაქს უყურებდა რომელიც სინათლის პატარ- პატარა წერტილებს გაებრდღვიალებინა და ისეთ სანახაობას ჰქმნიდა თითქოს ვარსკვლავებს შორის მიარღვევდნენ ჰაერს.მისკენ გადმოხრილი ვაჩე, ღიმილით უყურებდა საყვარელ ქალს და საკუთარ თითებში მოემწყვრდია მისი წვრილი თითები.
-ესეიგი კუბაზე?-მის ტუჩენთან ამოიჩურჩულა ნუცამ და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია.
-კიი...პლაჟი,ქვიშიანი სნაპირო...კუბური სიგარა...
-ჭრელი პერანგი და პალმებიანი ბრიჯები...ფეხზე შლოპანცი...-გააგრძელა ნუცამ.
-შლაპა,ყურთან დაბნეული ყვავილი და ფრიალა ,ძალიან მოკლე კაბა.-ქალის ბარძაყზე გადაიტანა ხელი და შეუმჩნევლად ჩაასრიალა შიდა მხარეს.
-ღმერთოოო...
-კიდევ ბევრი სექსი...ჯანდაბა ნუცა, დაგერხა.-გაიცინა ვაჩემ და წამოწითლებულს ფრთხილად აკოცა.-ჩემი სიგიჟე.
-"მამაიკოს გოგო"
-რა კარგად ჟღერს...-ქვედა ტუჩზე იკბინა ვაჩემ და გაიცინა.


ეს იმის დასტურად რომ დაპირებას ყოველთვის ვასრულებ :))) იმედი მაქვს მოგეწონებათ.
ძალიან დიდი მადლობა რომ იჩენდით მოთმინებას და ამდენი ხანი მელოდით.მიყვარხართ.
მოკლედ, ბევრი კითხვა გაჩნდა ამ ისტორიასთან დაკავშირებით....ბევრმა ფანტაზია არ გიჭრის და სერიალის სცენარი მოიპარეო :დ:დ:დ არადა ღმერთია მოწამე ამ ისტორიის თავებად ატვირთვის დროს არ დამიმალია და ვთქვი რომ სერიალი ბანშის ყურების შემდგომ დამებადა იდეათქო...ერთი ერთშიო რომ დააბრალებ ცოტა ძალიან სირცხვილია თუ ნანახი გაქვს სერიალი...მოკლედ დასამალი არაფერი მაქვს,ღმერთმა დამიფაროს მაგ დონემდე ჩამოვიდე.შესაბამისად გაეცანით ამ ბოლო მინაწერს და მერე გადაწყვიტეთ მოვიპარე ერთი ერტში სცენარი თუ არა...



№1  offline წევრი Ma No

შენ ხარ ჩვენი, სრულიად საიტის სიგიჟე! heart_eyes smile

 


№2  offline წევრი დარინა

საერთოდ ვერ ვიფიქრებდი რომ აქ შემოსულს ასეთი სიურპრიზი დამხვდებოდაა, სრულიად არა პრონოზირებადი ხარ ფეფო და ყველაზე მეტად ეს მიყვარს შენში აი საერთოდ რომ ვერ ვიფიქრებ ისე წარმართავ ხოლმე ისტორიებს, საიტის სიგიჟე და ბრილიანტი ხარ, მართლა გულწრფელად ვამბობ, აი სულ რომ წერო, წერო და წერო უნდაა. უამრავი წარმატება შენ და იმედი მაქვს ერთ დღეს შენს წიგნს დავიჭერ ხელში რათქმაუნდა შენი ავტოგრაფით.

 


№3  offline ახალბედა მწერალი ფ ე ფ ო

Ma No
შენ ხარ ჩვენი, სრულიად საიტის სიგიჟე! heart_eyes smile

შენ კიდევ ჩემი გოგოო...მიყვარხარ :* ჩემო ბრილიანტო.დანარჩენს მერე გეტყვი :)))))

დარინა
საერთოდ ვერ ვიფიქრებდი რომ აქ შემოსულს ასეთი სიურპრიზი დამხვდებოდაა, სრულიად არა პრონოზირებადი ხარ ფეფო და ყველაზე მეტად ეს მიყვარს შენში აი საერთოდ რომ ვერ ვიფიქრებ ისე წარმართავ ხოლმე ისტორიებს, საიტის სიგიჟე და ბრილიანტი ხარ, მართლა გულწრფელად ვამბობ, აი სულ რომ წერო, წერო და წერო უნდაა. უამრავი წარმატება შენ და იმედი მაქვს ერთ დღეს შენს წიგნს დავიჭერ ხელში რათქმაუნდა შენი ავტოგრაფით.

ძალიან მიხარია თუ მოგეწონა..იმედი მაქვს ღირდა ლოდინად :* ვუაიმე ჩემო საყვარელოოო..მეც იმედი მაქვს მალე მეღირსება საკუთარი წიგნის ხილვა...ჩემი ლამაზი თვალებით. :))))) მიხარიხართ და ძალიან მაბედნიერებთ.მადლობააა...და კიდევ ერთხელ მადლობაა.

dakarguli
ფეფო, ამის დედაც.... როგორ მიყვარხარ რომ იცოდე
სიგიჟე ხარ და ვაიმე ყველაფერი ერთად ხარ...
არავის გავხარ საიტზე, როგორ მომწონს შენი წერის სტილი,
ღმერთო რა კარგი იყო
"ზუსტად იქ "გავთხრით, სადაც არ ითხრება" ამის დედაც"
აი ამ აბზაცზე იმდენი ვიცინე ცუდად გავხდი ლამის
დედას გეფიცები დავრჩი გაღიმებული :დდ
იმენნა, მაგარი ხარ ❤❤❤

ძალიან მიხარიააა,!ლიან დიდი მადლობა და ზუსტად ისეთი ლაღი და სასაცილო გამოვიდა როგორიც მინდოდა...უღრმესი მადლობა და სასწაულად მიხარია თუ მართლა შენი ღიმილის მიზეზი იყო ეს ისტორია.მადლობა...მადლობააააა

 


№4  offline წევრი LI_BE

ოხ ფეფო, იმდენი გააკეთე, მაინც დამაწერინე კომენტარი wink

ხოდა, გაღიარებ ძმაო, რომ მართლა მაგარი ხარ smile smile

პ.ს. ოღონდ ერთი რამ ვერ გავიგე და ვაჩეს ხშირად სვამდა ამ კითხვას, თავიდან რა უნდოდა ნუცას, რა მიზანი ამოძრავებდა?

 


№5  offline ახალბედა მწერალი ფ ე ფ ო

LI_BE
ოხ ფეფო, იმდენი გააკეთე, მაინც დამაწერინე კომენტარი wink

ხოდა, გაღიარებ ძმაო, რომ მართლა მაგარი ხარ smile smile

პ.ს. ოღონდ ერთი რამ ვერ გავიგე და ვაჩეს ხშირად სვამდა ამ კითხვას, თავიდან რა უნდოდა ნუცას, რა მიზანი ამოძრავებდა?

მიხარიაა...რომ გაიძულე :)
ეხ,ეგ ნუცამაც არ იცოდა რა უნფოდა...მამაზე გაბრაზებული იყო და მისი ქალაქში ჩამოსვლის შესახებ რომ გაიგო.იფიქრა მივალ და გავამწარებო.იქ მისულს კი ვაჩე დახვდა და ასაკიდან გამომდინარე სულელურად ატყდა.რატომაც არაოო? გართობა გადაწყვიტა და საბოლოო ჯამში თავისივე სულელური საქციელით მიიღო ის რაც მიიღო.მერე კი ვეღარ დააღწია თავი ამ ყველაფერს და გამოვიდა ის რაც გამოვიდა :დ
იმედი მაქვს კარგი იყო,ღირდა ლოდინად და ყველა კითხვაზე იქნა პასუხი გაცემული.
ძალიან დიდი მადლობა შე,რომ წაიკითხე.მიხარია

 


№6 წევრი ნანა73

ფეფოოო ჩემო გადარეულოოო რომ ვგიჟდები შენზე გითხარი უკვე? ნომერი პირველი რომ ხარ ეგეც ხოო? ძალიან, ძალიან კარგად რომ გამოგდის ეს მძაფრსიუჟეტიანი თავგადასავლები? ჩემი გიჟი გოგო ხარ შენ!!! მიყვარხარ დედუუ ❤️❤️❤️

 


№7  offline წევრი Marryam

არაა? შანსი არააა...აუუუუუ ...წინასწარ რო ვიცი რა გემრიელობა იქნება ???? ისე დიდხანს დააგვიანდა ამ ისტორიას და დამავიწყდა მონვლენები როგორ ვითარდებოდა..ამიტო ორმაგად მიხარია ეხლა ???? ახლა ჩავუჯდები ????

 


№8  offline წევრი kora

აი რატომ ვიყავი ამ ოქრო ბიჭზე გაბრაზებული?! არა კი მახსოვს და შენც გეხსომება :ddd მაგრამ ახლა ისე რადიკალურად შემიცვალა შეხედულება, რომ სადღაც ნამდვილად რომ არსებობდეს ეს პერსონაჟი მართლა შემრცხვებოდა:)) ვაჩეზე ვარ შეყვარებული!
საოცარი ისტორია გამოვიდა და ამდენ ლადინად ღირდა. შენ ხარ ოქრო გოგო და ვერ წარმოიდგენ როგორ მინდა ყველა შენი ისტორიის წიგნი მქონდეს ავტოგრაფით. მადლობა ამ ზღვა დადებითი ემოციისთვის ❤️
--------------------
kira.G

 


№9  offline წევრი tekle22

უჰ გმერთოჩემო როგორ მიყვარს ეს გოგო და მისი ისტორიებიი heart_eyes რა გავაკეთო მითხარი იცი როგორ მიხარია საიტზე შენი ისტორია რომ მხვდება ხოლმე აი რამდენიმე დგე ისე რო გავა ერთი ნატეხი შოკოლადი არ მქ ნაჭამი ვითომ რო ვუკრძალავ ჩემ თავს გეყოფა არ შეიძლება გასუქდები და დიეტები წყალში ჩაგეყრება რომ უჩიჩინებ საკუთარ თავს და ვაიძულებ დახლები არ დავაცარიელო ამდენი წვალების შემდეგდა სამსახურიდან მოსული ჩემი ერთადერთ ჯიბიდან დააძრობს იმას რასაც ესე ვებრძვი და მეტყვის გახარებული შენი საყვარელი შოკოლადი გამეჩითა ნახე აი ისეთი ტკბილი და სასურველი ხარ შენ შენი ისტორიებით kissing_heart და მაინც უკმაყოფილება რო დასრულდა და ის მოლოდინიც ვინ იცის რამდენ ხანს გაგრძელდება ახალი ისტორიის გამოჩენა რომ გააქრობს უფფ ვგიჯდები ამ გოგოგზე

 


№10  offline წევრი ნორმი

რა თქმა უნდა საუკეთესო იყო.
ნუ მართალია კი დავიტანჯე იმის ძებნით სად ვიყავი გაჩერებული,მაგრამ ძალიან კარგი იყო.
სიტყვები არ მყოფნის,თან წერაც მეზარება.თან ნახევრად მძინავს და თუ არასწორად ვწერ რამეს დაალეგე და ისე მიირე რა. smiley
--------------------
მორფეოსი

 


№11  offline წევრი Laura

როგორც ყველა თქვენი ისტორია, ესეც შეუდარებელი იყო <3

 


№12  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

აუუ რაკარგიიხარ ♥️♥️♥️♥️
ეს ისტორიაც მორიგი სიგიჟე იყო და და და დაააა უკვე სიგიჟემდე მიყვარს ♥️♥️♥️♥️
აუუაუააუუ რამაგრად გამისწორდა ნეტა იცოდე :დ ♥️♥️
ჰოდა ასე გააგრძელე ! ველოდები შემდეგს ♥️♥️♥️

 


№13 წევრი რუსკიმარუსია

მიხარია ამ ისტორიას დასასრული რომ ეღირსა :) შენმა მუზამ ძაალიან გაჭედა ამ ისტორიაზე :) ისტორია ისე დამთავრდა როგორც იმსახურებდა. ყველამ ის მიიღო რაც ეკუთვნოდა. ნინას გარდა,მაგისთვის სიკვდილი გამოსავალი იყო,ჯობდა მაგასაც ეხეხა ციხის კედლები. ვიცოდი მერის ცოლი ლექსოს მოკლული რომ იყო, ეგ შურის ბუკეტი ეგა :) ლადო დამევასა ძალიან❤ ვაჩე და "მამიკოს გოგო" კუბაზე გერთობიან ❤ გელოდები ახალი ისტორიით❤

 


№14  offline წევრი Shpliyvi

ეს რა იყო! აი პროსტა სიტყვები არ მყოფნის! აღფრჭდკჯღჟპრჯხბსბხბჰსკბდჯსკმსნხბხჯდ ! კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი შენს ნიჭიერებაში ! წარმატებები შენ! ოქრო ხარ და ბრილიანტიც შოკოლადიც ნაყინიც გოზინაყიც და ჩურჩხელა კიდე! ოღონდ თხილიანი ჩურჩხელა)))))
P.S. დარწმუნებული ვარ ყველაფერი გაიგე რაც დავწერე )))))))))

 


№15  offline წევრი Tamuna Gogaladze

რა კარგია რომ დაამთავრე და თან ძალიან კარგად.შენი ყველა ისტორია ერთმანეთზე უკეთესია♥♥♥♥

 


№16  offline მოდერი მარტო სახლში

dzalian kargi iyo. momewona <3 ase gaagrdzele

 


№17  offline მოდერი Someone wandering

აიიი შენც ხო იცი როგორ ველოდებოდი დაა რამდენჯერ მიფიქრი ღმერთმა იცის :ნეტა ფეფოს მუზა მოუვიდეს,ნეტააა bowtie
დააა ჩემი სახე როდესაც ფეისბუქზე ''თვითმარქვია ''წავიკითხე,თან სრულად open_mouth აი,ასეთი იყოო.
ჩემი სიფსიხის,სიგიჟის,სიყვარულის მიზეზია ვაჩე. აი,ყველასგან განსხვავებული წყვილი იმიტომ არის ეს ორი,რომ ბოლო წუთამდე რაღაც ბარიერი იყო მათ შორის,ბოლომდე თავადაც არ იცოდნენ რა მოხდებოდა,ეშინოდათ,ტკიოდათ უერთმანეთობა,არ იცოდნენ რა ელოდათ...მაგრაამ წყვილი შედგა,თაან რაა შედგაა.აი უქარიზმატულესი წყვილია,ტო heart_eyes smiling_imp
მიყვარს ეს ორი გიჟი,ველური ადამიანი, აი,სწორედ ასეთი გიჟური სიყვარული რომ აერთიანებთ heart_eyes
ქორიძეზე გული დამწყდა იცი?გავოცდიი,შეგზავნილი ყოფილა,ტო worried მაგრაამ სხვა ახსნას ვერ მოვუძებნიდი მაინც,რადგან ასე ძმაკაცის გაწირვაა? disappointed_relieved არ უძალადია....მაგრამ,მისი ბოლო ეს იყო,მეტს მაინც არ იმსახურებდა რა smirk
ეს გაიძვერა მამუკა ვის რა მოატყუებდა,ეს ჯიქია მართლა კატასავით იყო ეგჩემისა smiling_imp მაგრამ ვაჩესთაააან რას იზამდაა,აუუ რა გამისწორდაა ბოლოს რა მაგრად მოუხაზა ყველას,იმენაა მაყუთი ხო დაიბრუნა და ყველას მოეთხოვა საზღაურიი. იმენა ჯიგაარსოონააა ვაჩე,თავისი ძმაკაცითურთ heart_eyes
ძალიან გაფასებ მე შენ ფეფოო,ქალოო heart_eyes
ველი ქერათმიან,ვნებიან,ფსიხ მამრ გამომძიებელს.... smile heart_eyes

 


№18  offline წევრი dark_violet13

ასე მოთხრობა არასდროს მომწონებია ... ყოჩაღ შენ ... წარმატებები

 


№19  offline მოდერი D-roni

ლოდინიიიი ღირდაა კიიი არაააააააა აეეეეეეე ფეფოოოოოო მერამდენედ უნდა გითხრა რომ მაგიჟებ და სასწაული ხარ ?????? აი ეს ბიჭი , აი ეს ხოო ვაჩე ლომიძე არიიის კამფეტიიი და ნუუცაააააა კიდე მე ვარ :დ ეს გოგო სახელს ამართლებს , ხო და ორივე ნუცას უზომოდ გვიყვარს ვაჩე! ფეფო უნიკალური საჩუქარი ხარ ღმერთისგან ! ❤️❤️❤️

 


№20  offline წევრი Natushki203

OMG ეს რა იყო?უმაგრესია....

 


№21  offline წევრი BvBArMy

ვგიჟდები ვაჩეზეეეე!!!!
--------------------
I Hate Everything About You

 


№22 სტუმარი მია

ისტორისს კითხვა ჯერ არ დამისრულებია, მაგრამ დასწყისი მეჩვენება თუ სერიალი "ბანში"ს მიხედვითაა დაწერილი? ????????

 


№23 სტუმარი სტუმარი ტასო

ერთ-ერთი გამორჩეული მოთხრობა????კარგის მეტი არ მეთქმიის არაფერი????

 


№24  offline წევრი Chameleon ))

ამ ისტორიის არსებობა ეხლა რატომგავიგეე? ძაან მაგარი იყო როგორც ყველა სხვა????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent