შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

შაქრის მამიკო (დასასრული)


29-12-2018, 21:49
ავტორი Alice76
ნანახია 5 836

როგორ მოახერხა ამ მცირე დროში ასეთი გარდასახვა?
იდას ბრწყინვალე გარეგნობას უჟმური სახით ვუყურებდი.
ტანზე მომდგარი,ვერცხლისფერი კაბა ეცვა,მოციმციმე სამკაულები კიდევ უფრო იქცევდნენ ყურადღებას...
და ეს ამბობს,გაჭირვებული ვარო?
სხვადასხვანაირად ესმით ადამიანებს ეს სიტყვა.ისევე,როგორც ყველა დანარჩენი.
მე,კეომ და რიკომ ცოტა დავაგვიანეთ,ამიტომაც სტუმრები უკვე მაგიდას მისხდომოდნენ.
იდამ ისეთი მზერით გადმომხედა,წამით დავეჭვდი,ყველაფერი ხომ არ იცის-მეთქი,მაგრამ ეგ შეუძლებელი იყო.
იქ მყოფებს მივესალმე და ჩემი ადგილი დავიკავე,ლეოსთან ერთად,ხოლო როკო შოთას გვერდით მივჭყუნე,სანამ რაიმეს გააზრებას მოასწრებდა.სტუმრებს თვალი მოვავლე,თითქმის ყველა მეცნობოდა ერთი ქალის გარდა,რომელსაც იდა გულისყურით უსმენდა და ჩემი ყურადღებაც მიიქცია.
აქ შეკრებილი საზოგადოებისგან ცა და დედამიწასავით განსხვავდებოდა, “ლედ-ზეპელინის” მაისურზე თხელი ტყავის ქურთუკი მოეგდო,პლატინისფერი,გრძელი თმები თავზე დაუდევრად შეეკრა კოსად და ჭყეტელა მწვანე რეზინით დაემაგრებინა,ხელებზე თხელი, ხავერდის ხელთათმანები მოერგო და გახდას ალბათ ზაფხულამდე არ აპირებდა,ერთადერთი,რაც მასში არ მესიამოვნა,უზომოდ,უკიდეგანოდ გაბერილი ტუჩები იყო.
ცოტა ხნის შემდეგ,გავარკვიე,რომ თავად მაკრინე ნებიერიძეს ვუყურებდი.
-სიახლეს ვერ შექმნი,გესმის? სიახლე არ არსებობს. უბრალოდ შენ უნდა გაიგო შენებურად ის,რაც უკვე შექმნილია,ერთადერთი განუმეორებელი სიახლე ამ სამყაროში თავად ხარ,დანარჩენი ყველაფერი გამოყენებულია,ამიტომაც სიახლე კი არა,საკუთარი თავი უნდა ეძებო,ცუცქნი.გაიგე?
იდამ თავი გააქნია.
-მგონია,რომ ეგ საიდანღაც დაიზეპირე და ყველა ასეთ შეხვედრაზე იმეორებ-უპასუხა და გაიცინა.
სტუმრებს შორის ჩვეული ზუზუნი შეწყდა და ყვეკა პირდაღებული მიაჩერდა იდას,რომელიც უკვე არა თუ დაბნეული,არამედ დაღლილი თვალებით იყურებოდა.
მარგოს სიცილმა სიჩუმე დაარღვია და დაძაბულობა მოხსნა.
-როგორ მიყვარს ასეთი პირდაპირობანარევი ხუმრობები-კისკისით ამოთქვა მარგარეტმა-ცოტაოდენი სითამამე არავის აწყენს.
მაკრინე დინჯად აკვირდებოდა იდას,შემდეგ კი თავადაც აჰყვა მარგოს სიცილში.
-ძირითადად თავს მიქნევენ,ამან კი,საიდანღაც დაიზეპირეო-სიცილთან შეხამებულად დაიკივლა-აი,ინდივიდუალიზმი!თანაც,ეს ნამდვილად არაა ჩემი აზრი,ამაზე მრავალი საუბრობს-თავზე წამოსკუპებული კოსი ხელით შეისწორა და იდას მიუბრუნდა-ჩემო ძვირფასო,კიდევ რას გვეტყვი?რა ამბიციები გაქვს მოდაში?
-ჯერ-ჯერობით მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ,როგორ გავერიო შესაბამის საზოგადოებაში-სწრაფად უკასუხა ქალმა-სწავლით კი ვსწავლობდი,მაგრამ მთავარი მაინც სანაცნობო წრეა,მე ხომ არ მაქვს ისეთინიჭი,თავიდანვე ვარსკვლავებს რომ ვეთამაშო? თქვენნაირ ცნობილ ბრენდში დასაქმება ნამდვილად იქნება კარგი სტარტი.იცით,მომბეზრდა მუდმივად შეძლებული მამაკაცების დევნა. მალე დავბერდები,რამდენიმე პედოფილი უკვე მეძახის კიდეც მოხუცს,დიდი ბრიტანეთის მოქალაქეობა ვერ მივიღე,საქართველოს პენსიის იმედზე ხომ ვერ ვიცხოვრებ?
ისევ ხარხარი ატყდა,ამჯერად მარგოსა და მაკუს დანაჩენი სტუმრებიც შეუერთდნენ.
-ყველა მასე არაა?-ამოიწრიპინა მარგოს ერთ-ერთმა დაქალმა-ყოჩაღ,გოგონი,რომ აღიარებ!
იდას დაღლილი სახე შეეცვალა და გაკვირვებასთან ერთად,სიხარული გამოესახა.
-ჩემს შვილთანაც ფულის გამო იყავი,ხომ?-გაბრწყინებულმა ჰკითხა მარგომ.
-რა თქმა უნდა!- მეც კი გამეცინა,ლეოს შევხედე,რომელიც ალბათ ერთადერთი იყო,ვინც არ იღიმებოდა.
მისი ხელი მოვძებნე და თითებს შორის მოვიქციე.
-იდა-მოულოდნელად წამოიძახა ჩემმა სხეულმა,მე არაფერ შუაში ვიყავი-გაგვანდე,ყველაზე უხერხული რა გაგიკეთებია?
-უხერხული?-ჩაფიქრდა-ერთხელ ლიფტით ვმგზავრობდი ჩემს ლონდონელ მეგობრებთან ერთად,ორმოცდამეთერთმეტე სართულზე ავდიოდით,მე კი მძიმე ვახშამი მივირთვი და გაზები მაწუხებდა,უბრალოდ ვეღარ შევიკავე...
ხარხარმა მისი ხმა გადაფარა,მარგო ოდნავ შეწუხებული მზერით შეჰყურებდა იდას,თუმცა სიცილს ისიც ვერ იკავებდა.
-ასეთი პირდაპირობა ნამდვილად წაგადგება კარიერაში,ხვალ დამირეკე-თქვა მაკრინემ,როდესაც ხმაური ჩაწყნარდა,საფულიდან სავიზიტო ბარათი ამოაძვრინა და იდას გაუწოდა-ეჭვი მაქვს,რევოლუციას მოახდენ.
იდასთან საუბარი გაგრძელდა,თუმცა დიდად აღარ ვუსმენდი. მისი სიმართლე ჩემთვის მნიშვნელოვანი აღარ იყო,მე ხომ ლეოს ვგრძნობდი...
არასდროს მქონია ასეთი შეგრძნება-ჩემი თითების ბალიშები მისას ეხებოდა და საოცარ იმპულსებს იღებდა . ეს იმისგან სრულიად განსხვავდებოდა,რაც წინა ღამით მოხდა და გაცილებით სასიამოვნოც კი იყო,
ერთი,როდესაც ფიზიკურად გსურს ადამიანი,ხოლო მეორე-როდესაც მასთან უბრალო შეხებით ასეთ სიამოვნებას იღებ.
ლეოს სულს ვგრძნობდი თითქოს მისი განწყობა,ფიქრები თითებს შორის მოედინებიდა და სიტვებით კავშირი აღარ იყო საჭირო.
ამ რომანტიკული ფიქრებიდან კვლავ უცნაურმა მოვლენებმა გამომაფხიზლა.
ჩემს მოპირდაპირედ როკო და შოთა ისხდნენ,ბუნდოვნად აღვიქვამდი,რომ ერთმანეთში კამათი გაეჩაღებინათ,როკო შუბლშეკრული უსმენდა შოთას და შიგადაშიგ უკმაყოფილო სახით პასუხობდა,ჩემი გონება მაშინ გამოფხიზლდა,როდესაც როკოს უკან გამხდარი,დაბალი და გაბურდული,ჭაღარა თმიანი კაცი გაჩნდა .
იგი წარბაწეული უსმენდა საუბარს,შემდეგ კი დასჭექა.
-გვიდო,არჯი,სურვილის ობიექტზე მიმანიშნეთ!
ჩემს უკან იხედებოდა,ამიტომაც სწრაფად შევბრუნდი და კედელთან ატუზულ ნაცნობ ჯუჯებს შევავლე თვალი. ცხვირები გასწითლებოდათ,თავები დაეხარათ და კაცს მზერას არიდებდნენ. იმდენად საწ....ბი და საყვარლები იყვნენ,ლამის წამოვხტი და ჩავეხუტე.
ბოლოს არჯიმ ლეოსაკენ ხელი გაიშვირა და დაიწრიპინა.
-სურვილის ობიექტი.მამაკაცი,ოცდარვა წლის...
ლეოს დამახასიათებელი ნიშნების ჩამოთვლის შემდეგ,კაცის მითითებით “აცდენილი ისრის ობიექტზე”,ანუ იდაზე მიანიშნა.
მთელი ამ დროის განმავლობაში როკოს თავდთან მდგარი კაცი ბლოკნოტში გამწარებული წერდა,შემდეგ კი ბრძანა:
-ანტიგულახდილა აცდენილი ისტის ობიექტის ჭიქაში. და-რწმუნ-დით,სანამ არ დალევს-დამარცვლა მკაცრად,შემდეგ კი მე მომიბრუნდა-ვიცი,რომ მხედავთ!
შევკრთი,რაც ლეომ მაშინვე იგრძნო.
-რა ხდება?
-არაფერი... მგონი იდას შემთხვევა მეწყება-ვუჩურჩულე და წამოვდექი-ცოტა ხნით გავალ.
საპირფარეშო დავძებნე,კაცი კი უკან გამომყვა. დანიშნულების ადგილამდე არც მიმიღწევია,დერეფანშივე შევდექი და მის მოახლოვებას დაველოდე.
ჩემს წინ დადგა და უცნაურად მომაჩერდა.
-მე სანტას მეოთხე თანაშემწე,რალფ...
-ვიცი,ვინც ხართ,აქ რას აკეთებთ?-ვკითხე გაბრაზებულმა-შემთხვევით მოხდა,მაგრამ ჩემი სურვილი ასე ხომ ვერ დაიკარგება? დაანებეთ თავი იდას...
კაცი თეთრი,ხშირი წარბების ქვემოდან გამჭოლად შემომაჩერდა.
-აქ მხოლოდ მაგის გამო არ ვარ.
-ეგ რას ნიშნავს?
-გვაქვს ინფორმაცია,რომ პირველი სურვილის ობიექტთან გრძნობებით დაკავშირებას იწყებთ.
-მერე,რა?
-პირადად მოვედი,რათა გაგაფრთხილოთ,სიყვარულის ელექ*ირი თორმეტი საათით მოქმედებს მკვეთრად,თუმცა ამ დროის გასვლის შემდეგ მაინც რჩება სისხლში...ანუ სხვა სიტყვებით რომ ვთქვა,მთლად ნუ დაიჯერებთ,თუ ლეონარდ ავალიშვილი სიყვარულით გეპყრობათ. თავდაპირველად ამის საშიშროებას არ ვგრძნობდი,თუმცა ახლა ვითარება შეიცვალა.ერთმანეთს...-უხერხულად ჩაახველა-ძალიან დაუახლოვდით. უნდა იცოდე,რომ იმ ნაყენში,რომელიც შენი სურვილის ასასრულებლად გამოვიყენეთ,უძლიერესი ნივთიერებებია,რომლებიც ასე მარტივად არ ქრება...
აღარ ვუსმენდი. არ ვიცი,რას გრძნობენ ადამიანები მეხის დაცემისას,სატვირთოს დაჯახებისას ან მთიდან გადმოვარდნისას,მაგრამ ჩემი მაშინდელი მდგომარეობა ამ ყველაფერს ერთად მოიცავდა.
იმედი გამიჩნდა... ეს საზიზღარი იმედი და როგორც ყოველთვის,გული მომიკლა.
-გასაგებია...-ამოვიხავლე.-მართალი ბრძანდებით,შეცდომა დავუშვი... რამდენი ხანი სჭირდება მაგ რაღაც ინგრედიენტების ბოლომდე გაქრობას?
-დაახლოებით ორი კვირა,ელექ*ირის მიღებიდან-თანაგრძნობით მიყურებდა და ამან გამაბრაზა.
თავი დავუქნიე და უკან გავბრუნდი,თუმცა სასტუმრო ოთახში არ შევსულვარ,იანვრის სიცივე მჭირდებოდა.
ეზოში გავედი და პატარა ბაღს გავუყევი,ჩუმად მივაბიჯებდი და ჩემს გრძნობებს ვაგემოვნებდი. არ მინდოდა იმაზე ფიქრი,რომ ლეოს გარეშე მომიწევდა ცხოვრების გაგრძელება.სულ რაღაც შვიდი დღე იყო,რაც მის გვერდით ვიყავი,მაგრამ მთელი 2019 წელიც ხომ იყო? ახალი წელი მასთან ერთად დავიწყე,თითქოს ახალი ცხოვრებაც,იმაზეც დავფიქრდი,იქნებ დარჩენილი დრო გამოვიყენო და ლეოსთან ყოფნით დავტკბე-მეთქი,მაგრამ მეოთხე თანაშემწის სიტყვები მომწამვლელი იყო,როგორ ვიქნებოდი ლეოს გვერდით,როდესაც მეცოდინებოდა,რომ აი,სამი,ორი,ერთი დღეც და საბოლოოდ გაცივდება. აღარ მეტყვის იმას,რომ ჩემი დამსახურებით გაიგო,რომ უკეთესი შეუძლია იყოს,არც თბილად გამიღიმებს,გამეხუმრება... თოთხმეტი იანვრისთვის ძველი ლეონარდო დაბრუნდება-ჯმუხი,უხასიათო,მკაცრი. ისეთი,ყოფილ ცოლს *ნეტზე რომ ენაძლევება.
-კლიენტია?-მომესმა ყვირილი და მოულოდნელობისგან შევხტი.როკოს ხმა რამდენიმე მეტრის სიახლოვიდან ისმოდა,თუმცა ფუმფულა,ჯუჯა ნაძვებიდა სიბნელე მისი დანახვის საშუალებას არ მაძლევდა.-კლიენტებს ასე თუ ეტმასნებოდნენ,არ ვიცოდი-განარგრძობდა ჩემი მეგობარი-იქნებ საწოლშიც ასიამოვნე,ფეისბუქზე ხუთი ვარსკვლავი რომ დაუწეროს იმპერატორს?
-ჰო,კლიენტია და თავაზიანად ვეპყრობი,ანნა ნორმალურად ბევრს არ ექცევა და რა მოხდა,თუ მეც კარგად მოვექცევი? გავლენიანი მეგობრების ყოლა დანაშაული არაა! შენ კიდევ,უბრალოდ ეჭვიანობ-ხმაში ღიმილი შეერია შოთას. ფრთხილად ამოვეფარე ბუჩქს და სმენა დავძაბე. ჰო,არც ისე კარგი საქციელია,მაგრამ როკო ხომ მაინც მომიყვებოდა მერე ყველაფერს?
-ვეჭვიანობ?-აღშფოთებით ჩაიცინა როკომ-ვერ მოგართვი! მე უბრალოდ იმაზე ვამახვილებ ყურადღებას,რომ პირადი ურთიერთობების გამო საკუთა რ თანამშრომლებს აზარალებ და ადრე თუ გვიან მიხვდები,რომ სისულელეს აკეთებ.
-მართლა ცუდად მოიქეცი,ანაზე გაბრაზებული იყავი,როკო,კაი რა,ვის ატყუებ? ხომ იცი,რომ კარგად გიცნობ.
-შეიძლება ოდნავ გადავამეტე,რადგან ეგ ქათამი უკვე ყელში მყავდა ამოსული,მაგრამ შენ...-ხმა ჩაუწყდა და გაოგნებულმა შევნიშნე,რომ ტირილის ნოტები გაერია-შენ ერთი დღის უკან მეფიცებოდი,მიყვარხარო და მერე ანას გამო ისე მომექეცი,თითქოს ქუჩიდან შემოპარული საწყალი ძაღლი ვიყავი...
-რომ მიყვარხარ ზუსტად მაგიტომ გავბრაზდი ასე -ხმადაბლა თქვა შოთამ-ძლივს გავბედე და გითხარი,თითქოს არც შენ იყავი წინააღმდეგი,მერე კიდევ გამასილაქე და გამომაგდე...
-ბოდიში,ჰო-ლამის თვალები გადმომცვივდა. როკო და ბოდიში?-არ ვიყავი მაგისთვის მზად და ავღელდი.
-ახლა ხარ?-ისეთი ინტონაციით ჰკითხა შოთამ,ლამის იქვე გავითხარე საფლავი და ჩავწექი.
სიჩუმე ჩამოვარდა,მივხვდი,რასაც აკეთებდნენ,დავიჯღანე და რაც შემეძლო,ჩუმად გამოვიძურწე ბაღიდან,სახლისკენ წელში მოხრილი მივდიოდი,როდესაც ლეოს ხმა მომესმა.
-ლენა! მანდ რას აკეთებ? ყველგან გეძებდი.
გავსწორდი და ჩემი პრობლემა ახალი ძალით დამეტაკა თავში.
-სუფთა ჰაერზე მომინდა გამოსვლა-ხელით სახე გავინიავე-ძალიან დამცხა.
-მაგ თხელი კაბით დადიხარ გარეთ? სულ კანკალებ-პიჯაკი გაიხადა და მომახურა-წამო,იცი რაები გამოტოვე?იდამ დედაჩემს ბოროტი ბებრუხანა უწოდა,ანრი და ლილეც მოვიდნენ და ლილეს უთხრა,შენს შეყვარებულთან სიამოვნებით დავწვებოდიო.
უხალისოდ გამეცინა.
-ახლა რა ხდება?-ვკითხე,როდესაც სახლში შევედით.
-იდა გაიქცა,თავს შეუძლოდ ვგრძნობო,ამიტომაც ცოტა მოვიწყინეთ.
-ლეო,იქნებ ჩვენც წავიდეთ?
-ცოტა ხანიც და წავიდეთ. დაიღალე?-ლოყაზე მომეფერა და ხელზე მაკოცა.
-ძალიან.
მაგიდას დავუბრუნდით,შოთა და როკო აღარ გამოჩენილან,სამაგიეროდ ლილე მომისკუპდა გვერდით,ლეოს სთხოვა,ცოტა ხანს უნდა ვეჭორავო და ადგილი გამიცვალეო.
გაკვირვების თავი აღარ მქონდა,ამიტომაც ლილეს გავუღიმე და მოვიკითხე.
-ბოდიში უნდა მოგიხადო... ყველაფრისთვის-მითხრა ხმადაბლა-იცი,არც ისე ბევრ კარგ ადამიანს შევხვედრივარ,რომ მესწავლა,მხოლოდ ცუდზე არ უნდა ვიფიქრო. მიუხედავად იმისა,რომ დამპალი ენა გაქვს,მაინც მაგარი ტიპი ხარ და ეს ნერვებს მიშლიდა. მოკლედ,ხო ხვდები რა... ანრისთან ძირითადად ტელეფონით ვკონტაქდობდი,როდესაც ბრიტანეთში იყო,ახლა კი არ ვიცოდი,მის გვერდით როგორ მოვქცეულიყავი... ვერც კი მივხვდი,რომ რთული პერიოდი გვქონდა.
-მიხარია,რომ გადალახეთ.
-ანრის წყალობით,ძალიან ჭკვიანია. შეიძლება კიდევ ბევრჯერ ვიკამათოთ ჩემს უტაქტობაზე,მაგრამ ნელ-ნელა ვისწავლი,მგონი მთავარი ისაა,რომ მივხვდი.
-ჩხუბი და მერე შერიგება ბევრ რამეს ცვლის.-გამეღიმა-უფრო კარგად იცნობ იმასაც და საკუთარ თავსაც.
-მართლა ეგრეა! არ მეგონა,შენ და ლეოს ასე თუ გაგიგრძელდებოდათ ურთიერთობა,მაგრამ მიხარია.მარგოს კარგად უგებ და იქნებ მეც მასწავლო,როგორ უნდა-ჩაიცინა.
-უბრალოდ გულახდილი იყავი მასთან. ისედაც ყველაფერს ხვდება და მისი მოტყუება არ ღირს.-ისე ვსაუბრობდი?თითქოს მეორე დღეს სიკვდილს ვაპირებდი და ყველას ვემშვიდობებოდი.
ლეოსთან ერთად იქაურობა მალევე დავტოვე,მთელი გზა არცერთს არ ამოგვიღია ხმა. თითქოს ისიც ხვდებოდა,რომ სიჩუმე ჯობდა.
სახლში მისულმი მაშინვე აბაზანაში შევიკეტე და დაახლოებით ერთი საათი ცხვირი არ გამომიყვია. ვიჯექი და ვტიროდი,ჩემს სულელ თავს ვგლოვობდი.
არასდროს უნდა იყო ზედმეტად თავდაჯერებული საკუთარ თავში,თორემ ზუსტად ის მოხდება,რასაც არ უშვებ.
როდესაც ოთახში დავბრუნდი,ლეო უკვე საწოლში დამხვდა,ტელეფონს ჩაჰყურებდა და იღიმებოდა.
-სასაცილო ფოტოები გაქვს-მითხრა,როდესაც მეც გვერდით მივუწექი. ჩემს სოციალურ ქსელს ათვალიერებდა-არ ვიცოდი,ადრე ულვაშს თუ არატრებდი.
ფოტოში უზარმაზარი ულვაში მქონდა მიწებებული და ჩიბუხი მეჭირა,სკოლაში სამსახიობო წრეზე დავდიოდი და ეს ფოტოც იმდროინდელი იყო.
-ჰო,მაშინ ეპილაციის არსებობის შესახებ არ ვიცოდი-გავუღიმე და მივეხუტე.
ტელეფონი დადო და ხელი მომხვია.
-რა გჭირს,არმეტყვი?
თავი გავაქნიე და ცხვირი მის ყელში ჩავყავი,ცრემლები ისევ ვერ შევიკავე.
-ვინმემ გაწყენინა? ისევ იდაზე ფიქრობ?
-არა-ამოვიქვითინე.
ხელები უფრო ძლიერად მომხვია და დაიჩურჩულა.
-ნუ გეშინია,არ დაგტოვებ.
საიდან მიხვდა?
მასზე მიხუტებულმა დავიძინე,მეორე დღეს კი ღამითვე მიღებული გადაწყვეტილება ავასრულე.
ლეო ჩემს გაღვიძებამდე წასულიყო,ცოტა ტანსაცმელი ზურგჩანთაში ჩავაწყე და ლეოს სახლი უკანმოუხედავად დავტოვე. მანამდე უნდა გავქცეულიყავი,სანამ საკუთარ თავს გამოუსწორებელ ზიანს მივაყენებდი.
-არ მიყვარს,უბრალოდ მისმა ასეთმა მოპყრობამ გამომაშტერა!-ვიმეორებდი და ჩემი სოფლის სამარშრუტო ტაქსს ველოდებოდი.-კარგი საახალწლო თავგადასავალი იყო,მაგრამ დროულად უნდა დასრულდეს,იმედი გამიცრუე,ლენა,მაგრამ არაუშავს,ახლა მე ჩავერთე საქმეში. სუსტების ადგილი ჩემს თავში არაა,ამიტომაც განდევნილ იქნეს ლეოს მოტრფიალე ლენა საუკუნოდ და იმის იქით!
დარდი საიმედოდ გამოკეტე და გულთან ახლოს მისვლის საშუალება მოვუსპე.
საკუთარ თავს მხოლოდ თავად თუ უშველი. შეიძლება,ძალიან სამწუხარო ამბავი შეგემთხვა შენივე სისულელის წყალობით,მაგრამ მთელი ცხოვრება ამაზე ხომ ვერ იფიქრებ?
შეიძლება შემიყვარდა,მაგრამ რა აზრი აქვს? მე ნამდვილი ლეო არ მყვარებია,ის კი,ვინც ახლა მიყვარს,მალე გაქრება და საკუთარ თავს ვერ დავტანჯავ. თავს ვერ მოვიკლავ,ანუ ადრე თუ გვიან ხომ მომიწევს თავის ხელში აყვანა,ხოდა ჯობია,ეს რაც შეიძლება ადრე გავაკეთო.
სამ საათში უკვე მშობლიური სოფლის უსწორმასწორო გზას მივუყვებოდი,გაყინულ ხელში ტკბილეულით სავსე პარკი მეჭირა. აქაურობა ძალიან მიყვარდა და ისე მომნატრებოდა!
სუსხიან ჰაერს ხარბად ვისრუტავდი,რამდენიმე შემთხვევითი გამვლელის მზერაზე ვხითხითებდი. ასე იცოდნენ აქ,ვინმე უცხოს თუ დაინახავდნენ(ნახევარი წელი არ ვყოფილვარ აქ და შარფიც ისე მქონდა შემოხვეული,ვერავინ მიცნობდა),გზაზე შედგებოდნენ და მანამდე უყურებდნენ,სანამ თვალს არ მიეფარებოდა.
ჩემს უბანში რომ შევუხვიე,რამდენიმე ქალი დავლანდე,რომლებიც ხის სკამზე ჩამომსხდარიყვნენ და შორი-ახლოს მოთამაშე ბავშვებს შეჰყურებდნენ. ჩემი დანახვისას საუბარი შეწყვიტეს და მომაშტერდნენ.
-ვინ არი?-მომესმა ბუტბუტი.
თვალები ავატრიალე და შარფი ჩამოვიწიე.
-მე ვარ,მზია ბებო,ვერ მიცანი?-მივუახლოვდი და ყველას ჩამოვუარე.
-რამხელა გაზრდილხარ! დაქალებულხარ! მიივიწყე აბა აქაურობა და როგორ გიცნობდით?-მომაყარეს-როგორი ლამაზი გოგო დამდგარა!
-ფეხით რას მოდიხარ,მამაშენი საპრეზიდენტო მანქანას ვენახში რო დააგელვებს,ვერ წამოგიყვანა?
-სიურპრიზი მოვუწყე,არ იციან-გამეცინა.
-ჰო-ო და ბებიაშენიც სიურპრიზით გაგიტეხამს თავსა,იმდენი ხანია,გელოდება!
-დააწყდა ქალს თვალები!
-ასე იციან,გაფრინდებიან ქალაქში და აღარ ახსოვთ არავინ...
-ხო არ გათხოვილხარ? -ტრადიციული კითხვა გამოჩნდა
-არა,როცა გავთხოვდები,აუცილებლად გაგაგებინებთ-უკვე მომბეზრებოდა მათთან საუბარი.
-დაიცა,ტელევიზორში რო ამბობდი,ვთხოვდებიო?
-ჰოდა,როცა გავთხოვდები,მაგასაც გამოვაცხადებ.-მოვუჭერი და სახლისკენ წავედი.
ჭიშკარი შევაღე და უჩუმრად შევიპარე სახლში.
უზარმაზარი,სამ სართულიანი სახლი გვქონდა,მაგრამ ზამთარში მხოლოდ ორ ოთახს ვიყენებდით,დანარჩენი კი ადამიანის ხილვის ბედნიერებას მაშინ გრძნობდა,როდესაც ბებიაჩემი გენერალურ “უბორკას” აწყობდა.
პატარა მისაღებში შევიჭყიტე,ტელევიზორი ჩართული იყო და სერიალს აჩვენებდა,სამზარეულოდან ჭურჭლის ხმა ისმოდა.
-ბებო!-დავიღრიალე და მსხვრევის ხმა მომესმა.
მალევე უფროსი ლენაც გამოჩნდა,ფერგადასულ სახეზე სიბრაზე გამოესახა,თავისი ფუმფულა ხელები მკერდზე დაიკრიფა და შემიძახა.
-რა ჰქვია შენს საქციელს?
-უძღები შვილიშვილის დაბრუნება-გავიცინე და მისკენ გავექანე.
მანაც ინება,ხელები გაშალა და მომეხვია,თუმცა მალევე მომშორდა,იქვე მიგდებულ ბუზების სახოცს დასწვდა და მომიქნია.
-უსინდისო! მატყუარა! ვერაგი!-თითო სიტყვას დარტყმას აყოლებდა-ოქრომბერში ვერ ჩამოვალ,ნოემბერში! ნოემბერში ვერა,ახალ წელს! ახალ წელს ვერა,შობას-ლამის მეც ბუზივით მიმაკლა,ბოლოს “იარაღი” წავართვი და უკან დავიხიე,
-კარგი,ქალო,რა დაგემართა!? ხომ ჩამოვედი?
-კაი დროსია! ვეგდეთ მე და მამაშენი აქ,არც ფეიერვერკი გაუსროლია ვინმეს,არც ხლაპუშკა და არც სიმღერა არ ყოფილა-თვალები აუწყლიანდა.
-ბებო-ო-გავწელე და ისევ მივეხუტე-ბოდიში,მომიტევე,ვერ მოვიცალე...
-ვიცი,რასაც აკეთებდი. საქმრო გყოლია თურმე და იცი,საიდან გავიგე? აქედან!-ტელევიზორზე მანიშნა.
-მართლა საქმრო კი არაა-ხელები გავასავსავე-მასე იმიტომ თქვა,რომ იმიჯისთვის სჭირდებოდა.
-გაგაიმიჯებ მე შენ!-დამიცაცხანა.
-რამდენი ხანი უნდა მეჩხუბო ახლა? მოდი,შენ რომ იცი,ისე ჩამეხუტე-ფუმფულა გვერდებზე მოვხვიე ხელები და ისიც დამნებდა-მამა სადაა?
-სად იქნება! მანქანასთან იძინებს და იღვიძებს,სულ უჩხიკინებს,რა აქვს ამ ახალთახალ მანქანას საჩხიკინო,მაგრამ მაინც... იქნება,ჯვარიც დაიწეროს!
მამაც მოვინახულე,ბებოსგამ განსხვავებით,არც გაბრაზებულა და არც ბევრი კითხვა დაუსვამს,გახარებული გადამეხვია და თავისი რაშის თითოეული ნაწილი დამათვალიერებინა.
ისეთი ბედნიერი იყო,ჩემი დარდი გადამავიწყა.
მონატრებულმა დავიარე მთელი სახლი,შემდეგ გემრიელად ვივახშმე ოჯახთან ერთად და ძლივს ვიგრძენი თავი მშვიდად. გასულ დღეებს იმდენად გამოვეფიტე,რომ მხოლოდ ახლა მივხვდი,რეალურად როგორ სტრესში ვიყავი.
ლეოს პირველი ზარი ჯერ კიდევ შუა დღით მივიღე,თუმცა ტელეფონი უხმო რეჟიმზე დავაყენე,ბოლოს კი გავთიშე.
ღამით ოთახში ბებოსთან ერთად მოვთავსდი და ტელეფონი ჩავრთე.
უმრავ შეტყობინება დამხვდა,ძირითადად როკოსი და ლეოსი.
როკო მეკითხებოდა,სად ვიყავი,მწერდა,რომ ლეო ყველგან დამეძებდა,რომ ასე არ უნდა მოვქცეულიყავი... მოკლედ მივწერე,რომ დროებით ქალაქში არ ვიქნებოდი და შემდეგში ავუხსნიდი ყველაფერს,შემდეგ კი გამბედაობა მოვიკრიფე და ლეოს შეტყობინებები გავხსენი.
მაშინვე მომაწვა ცრემლი,პირველივე სიტყვების დანახვისთანავე “სად ხარ? ახლა მივედი სახლში”
“სახლი” ისე იყო დაწერილი,თითქოს ორიცეს გვეკუთვნოდა და არა მხოლოდ მას. ძალა არ მეყო,რომ სხვა წერილებიც მენახა,ამიტომაც ტელეფონი კვლავ გავთიშე და იმაზე ფიქრს შევუდექი,სწორად ვიქცეოდი თუ არა.
იქნებ,ღირდა ლეოსთვის ყველაფერი ამეხსნა? თუმცა როგორ ამეხსნა?
გამთენიისას ჩამეძინა,მანამდე კი ვფიქრობდი... დაუსრულებლად.
მანქანის სიგნალმა და ხმაურმა გამომაფხიზლა.
ბებიას ხმა მისაღებიდან მომესმა,რომელიც ბურტყუნით შემოვიდა და საწოლზე დადებული მოსასხამი აიღო .
-ვინ ჯანაბაა,რა სიგნალი ატეხა,კაცო...
-ბებო!-საწოლიდან წამოვფრინდი და წამში გამოვფხიზლდი-თუ მე ვინმე მიკითხავს,აქ არ ვარ,გაიგე?
სიგნალი ისევ გაისმა.
-ვითომ რატომ? ვის ემალები?-თვალები დააწვრილა ლენამ.
-მერე აგიხსნი... ის კაცი,ხომ იცი,ვითომ ჩემი საქმრო,შეიძლება მეძებდეს...
-აკი არაფერი მაკავშირებსო?-ისევ გაბრაზდა.
-გეხვეწები რა ლენაჩკა,გთხოვ-გადმოვბობღდი და მლოცველივით მივუახლოვდი-უთხარი,აქ არააო და მერე ყველაფერს მოგიყვები.
პასუხი არ გამცა,თავი გააქნია და გარეთ გავიდა.
მისაღებში გავედი და ფანჯრიდან გავიჭყიტე.
ის იყო,ლენამ ქუჩის კარი გააღო და ლეოს თავიც გამოჩნდა. სასწრაფოდ უკან დავიხიე და ფარდას ამოვეფარე. მხოლოდ ნაწილობრივ ვხედავდი მის სახეს.
სერიოზული და შეწუხებული იყო,გაბრაზებულიც.
უდიდესი ნებისყოფა დამჭირდა,რომ ჩემი ფართხუნა პიჟამებით გარეთ არ გავჭრილიყავი. უკვე აღარ ვიცოდი,რა უნდა მექნა.გონება სრულად ამრეოდა,არც იმაში ვიყავი დარწმუნებული,რომ სწორად ვიქცეოდი და ვერც გამოსავალს ვხედავი.
ისევ საძინებელში დავბრუნდი და საბანი წავიფარე.
იმედია,მალე წავა...რა უნდა? ნეტავ,ასევე მომძებნიდა,ერთი კვირის შემდეგ რომ წამოვსულიყავი?
-შემოდი,შვილო-ბებიაჩემის ხმა მომესმა და გავშეშდი-ძინავს ისევ,გავაღვიძო?
ოხ,ლენა! შე მოღალატე!
თავზე საბანი გადავიფარე და მოვიკუნტე.
ნაბიჯების ხმა გავიგე და სხეული დამეჭიმა. მახეში ვიყავი.
საბანი გადამაძრეს,თვალები მაგრად დავხუჭე და უფრო მოვიკუნტე.
-შემომხედე!-მშვიდად,მაგრამ მკაცრად მითხრა.
თავი გავაქნიე და ახლა ბალიში ავიფარე. მალევე წამართვა,მხრებში ხელი ჩამავლო და წამომაყენა.ბოლოს და ბოლოს,ვიკახრე თვალების გახელა და აკანკალებული მივაჩერდი.
განრისხებული მზერა ჰქონდა,ხელებს მაგრად მიჭედა და მძიმედ სუნთქავდა.
-ახლა კარგად მომიყვები,რა მოხდა. თავიდან ბოლომდე და მოტყუება არ გაბედო!-დაიღრინა.
ამოვიწკმუტუნე და ცრემლები წამომივიდა.
-არა,არა-სწრაფად შემიმშრალა ლოყები-ტირილით თავს ვერ დაიძვრენ.
-მოსაყოლი არაფერია. -ძლივს ამოვთქვი-უბრალოდ ჩვენ არაფერი გამოგვივა. ვიცი,მერე უფრო რთული იქნებოდა და ამიტომ...
-რატომ გადაწყვიტე მხოლოდ შენ,როგორ რა გამოგვივა? -ხმას აუწია-თავიდანვე ვერ გეცოდინება,რა გამოვა! იქნებ დაიცადო და ნახო,რომ შეგვიძლია! შეშინებული კურდღელივით თუ დაიმალე,ვერასდროს გაიგებ მაგას,იმის შიშით,რომ ვინმეს ოდესმე დაშორდები,თავიდანვე არ უნდა მიაგდო ადამიანი!
-მაგიტომ არ დამიტოვებიხარ-წამომცდა.
-ვიცი,რომ სხვა რამეშია საქმე. თავიდანვე ვიცოდი,რომ რაღაცას მალავ.ამიტომაც,გირჩევნია თავადვე მითხრა,სანამ გავარკვვევდე.
-მაინც არ დამიჯერებ-უკანასკნელად გავიბრძოლე.
-შეეცადე.
ამოვიოხრე,ტელეფონი ავიღე და მეილზე შესაბამისი წერილი მოვძებნე,შემდეგ უსიტყვოდ გავუწოდე ლეოს.
ცოტა ხანს ჩუმად კითხულობდა,შემდეგ დაბნეული მზერით შემომხედა.
-ეს რა არის? სახუმაროდაა საქმე?
-ნამდვილია.მართლა დავწერე თხოვნა და ასრულდა.
თავი გაიქნია და უცნაურად მომაშტერდა.
-ამის მართლა გჯერა?
-ხომ გითხარი,არ დამიჯერებ-მეთქი.
-რა კავშირი აქვს საახალწლო სურვილებს ჩვენთან?
-ვისურვე,რომ ერთი დღით შეგყვარებოდი-უკვე მომინდა,რომ დაეჯერებინა,წინააღმდეგ შემთხვევაში,იფიქრებდა,რომ გავგიჟდი.
გაიცინა,კიდევ ერთხელ გადაიკითხა წერილი,შემდეგ მზერა ოდნავ დაუსერიოზულდა,მეც განვაგრძე.
-მაშინ გამაბრაზე,ვიფიქრე,ასე ჭკუას ვასწავლი-მეთქი,არც მე მეგონა,რომ გამოვიდოდა,მაგრამ პირველ იანვარს სიყვარულისგან გაგიჟებული მოვარდი. დაგავიწყდა?
-არა,არა-ა... სისულელეა-ფეხზე წამოხტა და ბოლთის ცემას მოჰყვა-ეს როგორ დავიჯერო,გოგო?
-იდას შემთხვევა გახსოვს? ახლა ეს ნახე-კვლავ ტელეფონი გავუწოდე. ყოყმანით გამომართვა და დახედა.
-როგორ? ეგ რანაირადაა შესაძლებელი?
-რა ვიცი,რაღაც ელექ*ირები და ნაყენები აქვთ.
-კაი,დავუშვათ,ეს სიგიჟე სიმართლეა,ახლა რა დაგეტაკა? რატომ გამოიქეცი,ჩვენ ხომ...
-გავიგე,რომ ის ნაყენი,რაც შენ დალიე და რამაც ჩემი თავი შეგაყვარა,მხოლოდ ერთი დღე არ მოქმედებს,ანუ რა თქმა უნდა სიძლიერე ერთი დღე აქვს,მაგრამ მერეც რჩება სისხლშიო,გესმის? უკვე ყველაფერი სერიოზულდებოდა,შენ კიდევ რაღაც ინგრედიენტების გამო გრძნობ ჩემს მიმართ რამეს... თუ კიდევ გრძნობ,არ ვიცი...
გაოგნებულმა შემომხედა,სხეული გაუშეშდა,შემდეგ კი საწოლზე ჩამოჯდა და სიცრცეს მიაშტერდა.
-შენი გრძნობები ნამდვილი არაა,ლეო-ამოვისლუკუნე-ამიტომ,წამოვედი,სანამ ძალიან გვიანი არ იყო.
-შეუძლებელია,გრძნობები? ის,რაც პირველ იანვარს დამემართა,სხვა რამ იყო. ფიზიკური,შემდეგ კი... -თავი გააქნია-შემდეგ რაც ხდებოდა,ვერანაირი წამალი ვერ შეძლებდა ამას. ჩვენ... მე-შემომხედა,გულნატკენი ჩანდა და ამან უარესად გამხადა-მეგონა...
ფეხზე წამოხტა და დაიჩურჩულა-სისულელეა...
-ლეო,მაპატიე.-ამოვისლუკუნე-საერთოდ არ უნდა მენატრა,დებილურად მოვიქეცი,მაგრამ არ ვიცოდი,რომ ასე მოხდებოდა,არ ვიცოდი,საკუთარ მახეში გავები,მე მართლა შემიყვარდი,შენ კი არ ვიცი,რის გამო...
შემიყვარდი-მეთქი,ვუთხარი? სიტყვა გავწყვიტე და თავი ავწიე. ჩაფიქრებული,დიდ ხანს მიყურებდა,შემდეგ კი მძიმედ ამოთქვა.
-რომ გიყვარდე,ასე არ მოიქცეოდი.
წამოდგა და ოთახიდან უკანმოუხედავად გავიდა.
მთელი ერთი კვირა ვისჯიდი თავს. საჭმელს არ ვჭამდი,ყოველ დღე,სარკეშკ ჩახედვისას თავს იმ სისულელეების სრულ ჩამონათვალს ვახსენებდი,რომელთა ჩადენაც ასე წარმატებით მოვახერხე.ძლიერად ყოფნაც გაურკვეველი ვადით გადავდე და იმ რამდენიმე ფოტოს მონა გავხდი,რომლებიც ლეოსთან ერთად გადამეღო.
დრო და დრო როკოს ვურეკავდი,რომლისთვისაც უკვე ყველაფერი მომეყოლა და ვისმენდი მის მონაყოლს შოთაზე,რომელიც დიდი რომანტიკოსი ვინმე გამოდგა და როკოს ყოველ დღე პატარ-პატარა სიურპრიზებს უწყობდა.ლეოზე საუბარს თავს არიდებდა,მეც არაფერს ვეკითხებოდი.
სოფლიდან წასვლას არ ვჩქარობდი ,ფინალური გამოცდების გაცდენასაც კი ვაპირებდი,როდესაც სრულიად დაუმსახურებლად,სასიხარულო ამბავი გავიგე.
წერილი მივიღე,სადაც შსს-ს საგამოძიებო სამსახური მადლობას მიხდიდა კონკურსში მონაწილეობისთვის. ამ წერილს,ისევე,როგორც წინამორბედებს,დიდი იმედით არ ვუყურებდი,თუმცა ბოლოში იმის ნაცვლად,რომ მწუხარება გამოეხატათ იმის გამო,რომ კორკუნსი წარმატებით ვერ გავიარე,სამსახურში მიღებას მილოცავდნენ .
წივილით ავიკლე სახლი,დაფეთებული ბებიაჩემი ლამის წელში გადავამტვრიე,ერთი-ორი ჭიქაც ვინსხვერპლე და იმავე საღამოს დავბრუნდი თბილისში.
ერთი კვირის განმავლობაში ტრენინგების მოსმენისა და სწავლის მეტი არაფერი მიკეთებია და ამისთვის მადლობელი ვიყავი.
სწავლის და დატვირთული გრაფიკის გამო,ლეოზე მხოლოდ ძილის წინ და გაღვიძებისას მეფიქრებოდა,იმ აზრსაც შევეგუე,რომ ინგრედიენტები სრულად გამოვიდა მისი სხეულიდან და ლეო არასროს აღარ დამიკავშირდებოდა. მის ზარსაც აღარ ველოდებოდი,თავად რამდენჯერმე ავკრიფე მოსაბოდიშებელი ტექსტი,თუმცა იმის შიშით,რომ პასუხი არ იქნებოდა,არ გამიგზავნია.
სევდამ მხოლოდ კვირა დილით შემომიტია,როდესაც როკომ მოულოდნელად მაცნობა,საღამოს “იმპერატორში” უნდა მოხვიდეო.
საქმე იმაში იყო,რომ უარს ვერ ვეტყოდი-მისი და შოთას ნიშნობა იყო.
მეგობრის ბედნიერება მიხაროდა,თუმცა ეს საკუთარ უბედურებას მახსენდებდა და მით უმეტეს გამახსენებდა,თუ ლეოს რესტორანში მივიდოდი.
რამდენიც არ უნდა მეწუწუნა,მაინც მომიწევდა გამზადება და წასვლა.
ცხოვრებაში ასეთი მონდომებით არ გამოვპრანჭულვარ. მიუხედავად იმისა,რომ ვიცოდი,ლეოზე არ უნდა მეფიქრა,მაინც მისთვის გავლამაზდი.
რას ვიზამთ,შეყვარებული ვიყავი.
მოკლე,ჭაობისფერი კაბა და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელები მოვირგე,ხელზე იმ ბეჭედს დავხედე,რომელიც ლეოსგან ვიჩუქე და რომელსაც ცოცხალი თავით არ ვიხსნიდი. ძლიერმა ლენამაც კი ვერ შეძლო,ჩემთვის ეს სამკაული მოეშორებინა.
ყოყმანით მოვიხსენი და ტუმბოზე დავდე. ცოტა ხანს ვუყურე,შემდეგ ისევ ავიღე და მარცხენა ხელის არათითზე მოვირგე.
-აღარ ეხსომება-თავი მოვიტყუე და საკუთარ თავს სარკეში შევავლე თვალი. კმაყოფილი დავრჩი,სევდა მომხდომოდა კიდეც.
ტაქსიში მჯდომი ათას ვარიანტს განვიხილავდი-თუ როგორ მივესალმებოდი ლეოს,როგორ მიპასუხებდა,საერთოდ დამაიგნორებდა,სხვა ქალთან ერთად იქნებოდა,საერთოდ არ იქნებოდა...
ფეხის კანკალით შევაბიჯე რესტორანში,რომელშიც ამდენი ხნის განმავლობაში ვმუშაობდი და სულ ერთი ბეწო ნოსტალგია შემომაწვა.
როკოსა და შოთას ნიშნობაზე უამრავი ხალხი მისულიყო,გზა გავიკვლიე და ჩემი მეგობარი მოვძებნე,რომელსაც,ჩემდა გასაოცრად,ნორმალური კაბა ეცვა და მხოლოდ მოკლე ვარცხნილობითა და მკვეთრი მაკიაჟით ამჟღავნებდა თავის განუმეორებელ სტილს.
-გილოცავ-ლოყაზე ვაკოცე-არ მეგონა,ეს უბედურება ასე მალე თუ მეწვეოდა,მაგრამ...
როკოს თითქმის ყოველ დღე ვეწუწუნებოდი ,ასე მალე რატომ გადაწყვიტეთ,რა დროს გათხოვებაა-მეთქი,თავის მხრივ,ყოველ დღე მიმეორებდა,ეს მხოლოდ ნიშნობააო.
ვეჭვობ,შოთას ჰორმონებმა შეუტიეს და იმიტომ ჩქარობდნენ ასე,მაგრამ აბა მე ვის რა უნდა ველაპარაკო ჰორმონებზე?
-როგორ გამოპრანჭულა-თმა ამიჩეჩა როკომ-ვისთვის იწვალე,გიჟო?
-არავისთვის-შევუღრინე.
-მაგ არავინ მოსვლა არ იკადრა-თვალები აატრიალა როკომ-შოთას დაურეკა დილით,მგონი მოსვლას ვერ მოვახერხებ და ბოდიშიო...
-სად არის?
-აზრზე არ ვარ-როკო რომელიღაც სტუმარმა მიატრიალა,ამიტომაც კვლავ მარტო დავრჩი. შოთა მოვძებნე,რომელიც ანრის ესაუბრებოდა და ორივეს მივესალმე.
უბრალოდ ვსაუბრობდით იმაზე,თუ სად გადავიკარგე,როდესაც მხარზე ვიღაცა შემეხო.
ლილე აღმოჩნდა,რომელიც უცნაურად მიყურებდა.
-ცოტა ხნით მოგტაცებთ ამ მშვენიერ გოგონას-ბიჭებს გაუღიმა და გამათრია.
-რა ხდება?-გაოგნებულმა შევხედე.
-სად დაიკარგე? იცი,რამდენი მოგწერე?
-სად?
-ინსტაგრამზე!
-ა-ა... არ მინახავს,მგონი,ბოლოს წინა წელს შევედი.
-რა მოხდა? სად იყავი?
-სოფელში,ჩემს ოჯახთან.
-რა დროს სოფელია,გოგო! ლეოსთან იჩხუბე,არა? არ ეკონტაქტები?
-არ გვიჩხუბია,უბრალოდ...დავშორდით.
-უბრალოდ? მე ახლა რომ გითხრა ანრის უბრალოდ დავშორდი-მეთქი,დამიჯერებ?
-რა მნიშვნელობა აქვს?
-ის,რომ ასე მიმალული არ უნდა იყო,კარგი,რა! ძაან მწყდება გული,არა და რა მაგარი წყვილი ხართ!
-ლილე,ლეოს ჩემთან არ უნდა,უბრალოდ ასეა და ამას ვერაფერს მოვუხერხებ.
-თვითონ გითხრა ასე?-გამომცდელად შემომხედა.
-ხანდახან მაგის მისახვედრად სიტყვები არაა საჭირო-ამოვიბუტბუტე.
-მე კიდევ სხვანაირად მგონია. ლეოსა და ანრის საუბარს მოვკარი ყური... შემთხვევით-დაამატა ეშნაკური ღიმილით-შენზე ჭკუას კარგავს! აი ეგ ისე ზუსტად ვიცი,როგორც ის,რომ ლამაზი ვარ.
ვერაფერს იტყვი,საოცარი არგუმენტია!
-რაღაც არაფერი ეტყობა ჭკუის დაკარვის-მხრები ავიჩეჩე-მე ვუთხარი,რომ მიყვარს,საკმარისი დროც გავიდა მას შემდეგ,მაგრამ არც კი დაურეკავს.
-შენ რატომ არ დაურეკე?
-იმიტომ, რომ...-ვეცადე,რაიმე მტკიცე საბუთი მომეძებნა,მაგრამ ვერაფერი მოვიფიქრე.
-ეგრეა,პირველი ნაბიჯის გადადგმა არ გინდა,გეშინია,მაგრამ მაშინ,როდესაც ანრისთან ვიჩხუბე,რომ არ დამერეკა და არ მეთქვა,რომ ვწუხვარ და მიყვარს,ახლა ისე ვიქნებოდი,როგორც შენ ხარ.ხანდახან ბრძოლაა საჭირო.
-მეშინია...
-ლეო ამ ბოლო დროს ძალიან შეიცვალა,რესტორნის საქმეებიც კი ანრის დაუტოვა და სულ სადღაც მიდის,თითქოს რაღაცას ეძებს,გულჩათხრობილი და უჟმური გახდა,იცი,ეს რისი ბრალია? ენატრები! მოკლედ,აღარ უნდა ამას ბევრი ლაპარაკი,რაც შეიძლება მალე დაუკავშირდი!
-კარგი,გავითვალისწინებ-მივუგე დაბნეულმა,მან კი საჩვენებელი თითი მკაცრად დამიქნია და ანრისკენ გაემართა.
დაახლოებით ორი საათი დავყავი რესტორანში,რა დროშიც ალბათ ორიათასჯერ ავკრიფე ლეოს ნომერი. ბოლოს მაინც ვერ დავრეკე,მარტოობა და ფიქრი მჭირდებოდა.
მოვიბოდიშე,როკოს მკვლელი მზერა ავირიდე და რესტორნიდან გამოვკაკუნდი.
სიცივეში გასვლისთანავე შევდექი,კარგად ჩავისუნთქე და იმის მაგივრად,რომ ტაქსი გამომეძახებინა,საკუთარ თავს სიბნელეში საუბარი გავუბი.
-რომ დავურეკო,რა ვუთხრა? გამარჯობა ლეო,ყოველ ღამე შენს მკლავებზე ვოცნებობ,ნახვამდის,ლეო!
ჩავიცინე და ტელეფონი ამოვიღე-მიწერა ჯობია,ასე ვერც გამითიშავს,არც გამაწყვეტინებს და მისი დუმილიც არ იქნება ისეთი... რთული. მაშ ასე,ბოდიშით დავიწყო,თუ იმით,ვინც წერს... იქნებ,ნომერი წაშალა...
-არ წამიშლია.-შევხტი და შევკივლე. ლეოს ხმა იყო,ნამდვილად ის იყო. რესტორნის გამოსასვლელთან,სვეტს მიყრდნობილი იდგა,სიბნელეში კარგად არ ჩანდა,მაგრამ ის იყო! სიგარეტს ნელა ეწეოდა და მე მიყურებდა,ვგრძნობდი.
-აქ რა გინდა?-გავწითლდი,რადგან სავარაუდოდ მთელი ჩემი მონოლოგი მოისმინა-არ იცი,რომ ჩუმად არ უნდა უსმინო არავის?
-არ იცი,რომ თუ არ გინდა,ვინემემ მოგისმინოს,შუა ქუჩაში არ უნდა იყვირო?
-მეგონა,არავინ იყო...
-განაგრძე,საინტერესოდ საუბრობდი,რაო,რას მწერდი?
-სხვა ლეოზე ვამბობდი-არადა,ასეთი სულელიც არ ვარ!
-სხვა ლეოს მკლავებზე ოცნებობ ღამ-ღამობით?-ჩამეკითხა.
-ჰო!
-შენს ნახვას ვაპირებდი,კარგია,რომ შემხვდი-სიგარეტი მოისროლა და ჩემსკენ წამოვიდა. ფეხები ახალდაბადებული შველივით ამიკანკალდა,ერთ იდიოტურ წამს ისიც გავიფიქრე,ახლა ჩამეხუტება-მეთქი,მაგრამ გვერდით ჩამიარა,თანაც ისე სწრაფად,ლამის ქარმა წამიღო.
-წამოდი,აქ ვერ ვისაუბრებთ-გამომძახა.
ბევრი აღარ მიფიქრია,მანქანამდე მივყევი და შიგნით მოვთავსდი.
აქ შედარებუთ უკეთ გავარჩიე მისი სახე.
ჩემთვის ესოდენ საყვარელი წვერი კიდევ უფრო გაზრდოდა,ღმერთო,როგორ მომნატრებოდა! თავი ძლივს შევიკავე,რომ გიჟივით არ დავტაკებოდი და იქვე არ გამეუპატიურებინა.
-იმ ვიღაც მეოთხე თანაშემწეს უნდა მისწერო-მომიბრუნდა და მოუთმენლდ დაიწყო.
-რა?-ყბა ჩამომვარდა-რანაირად?
-მეილი მისწერე,მე ვცადე,მაგრამ არ გამომივიდა...
-სანტას თანაშემწისთვის წერილის გაგზავნა სცადე?-ცოტა რთულად იყო საქმე.
-მისწერე-მეთქი!-თვალი ამარიდა.
-რა მივწერო? გაგიჟდი?
-უთხარი,რომ მაგის სი*ულ წამალს გვერდითი მოვლენები აქვს,ისევ ჩემს სისხლშია და მწამლავს.
-რა?-გული გადამიტრიალდა-რა გჭირდს?-შუბლზე ხელი მივადე,თვალები დავაჭყეტინე და ლამის გლანდებშიც ჩავხედე-ღმერთო,შენ რომ ამის გამო გახდე ცუდად,ჩემ გამო...-ხმა ამიკანკალდა.
-არ მოვკვდები,ნუ გეშინია.-ამოიბურტყუნა და წამით თითქოს ისე შემომხედა,როგორც ადრე.
-მაპატიე რა,ძალიან ვწუხვარ. აუცილებლად მივწერ-ტელეფონი ამოვიღე და მეილის გრაფა გავხსენი-ზუსტად მითხარი,რა გაწუხებს?
გული ამოვარდნაზე მქონდა,თუ საჭირო გახდებოდა,რალფ დიუნინს მიწიდან ამოვთხრიდი და ლეოს მაინც ვუშველიდი,
-ელექ*ირის მოქმედება არ გადის-მითხრა და მეც სწრაფად დავწერე,ხმამაღლა გავიმეორე და მხოლოდ შემდეგ მივხვდი,რაც თქვა-გულში ჩხვლეტას ვგრძნობ,ყოველთვის,როცა მახსენდები,არა და სულ მახსენდები,მადა აღარ მაქვს,გონება მეფანტება და ვერაფერს ვაკეთებ,მოკლედ,მიწერე მაგ კაცს,რომ რამე ანტიდოტი გამომიგზავნოს,თორემ აღარ შემიძლია,ან რამდენ ხანს ვიქნები ასე,დავიღალე უკვე-თავი გაიქნია და დადუმდა.
გაოგნებული შევყურებდი,ბოლოს,როდესაც სრულად გადავხარშე,რაც თქვა,საიდანღაც სიცილის ტალღა მომაწვა და ამოხეთქა.
ვკისკისებდი ისე,როგორც არასდროს,ცრემლები ღაპა-ღუპით მცვიოდა,ვერ ვჩერდებოდი და ვერც ლეოსთვის რაიმეს ახსნას ვახერხებდი.
მკაცრად მიყურებდა,სერიოზულ სახეს არ იცვლიდა,ბოლოს ყელში ამოუვიდა და ხმამაღლა მკითხა,
-რა არის აქ სასაცილო?
-მაგას მეც ვგრძნობდი-ამოვთქვი სვენებით-მაგრამ ელექ*ირი არაფერ შუაშია...
-რა მნიშვნელობა აქვს,რას გრძნობ?-თვალები აატრიალა-ცუდად ვარ მეთქი,არ მიყვარხარ,მაგრამ მაინც მიყვარხარ და მაგარი *ლეობა რამეა,რომ იცოდე.
-ა-ა-უცბად გამახსენდა-შენთვის არ მითქვამს,არა? ორ კვირაში გადის ეგ... -თითებზე გადავთვალე-ანუ უკვე ორი კვირაა,რაც აღარ მოქმედებს,არანაირად. რალფმა თვითონ მითხრა.
-რა?-წამოიყვირა.
-რა?
-ანუ...
-ახლახანს სიყვარული ამიხსენია-ისევ ჩავბჟირდი და კარგა ხანს ვერ მოვსულიერდი.
-შენნაირი გიჟი ვერ მეყვარება-თავი გაიქნია. იმდენად იყო მიჩვეული იმ აზრს,რომ მისი გრძნობები ნამდვილი არ იყო,ახლა საპირისპიროს დაჯერება უჭირდა.
ნეტავ დამეცადა,თურმე მართლა ვუყვარდი,ყველაფერი რალფის ბრალია!ისევე დამაეჭვა,როგორც მე-ლეო,ეჭვი კი სიყვარულის პირველი მტერია!
-მეც ვერ მეყვარება შენნირი უჟმური,მაგრამ ფაქტია-ტუჩის კუთზეები ჩამოვწიე.
თვალები დახუჭა და ხმა არ ამოიღოო,გამაფრთხილა.
დაახლოებით ნახევარი საათი სრულ სიჩუმეში გავატარეთ,შემდეგ ლეომ ხმის ამოუღებლად დაძრა მანქანა.
მის სახლთან რომ გავჩერდით,მომიბრუნდა და საქმიანად დაიწყო.
-ახალ წელს,შობას და რა ვიცი,ნებისმიერ დღესასწაულზე თუ რამე სურვილი გექნება,პირველ რიგში მე მეტყვი,ნებისმიერი რამე,კატა,ძაღლი ან ფარშევანგი,მაგრამ არა ეს ჯადოები,გაიგე?
თავი უხმოდ დავუქნიე.
-ფეირსაც მხოლოდ ჭურჭლისთვის გამოიყენებ,ჩემს საცვლებსაც შეეშვები და თუ რამე გეწყინება,ცხრა მთას იქით არ გაიქცევი!
-რამდენს გადაიხდი,მამიკო?-გამეღიმა.
-ამაზე კონტრაქტის შედგენისას ვისაუბრებთ.
-დამატებითი პუნქტები არ იყოს!
-მომენატრე!
-მეც-ამოვიხავლე და სანამ რაიმეს გავიაზრებდი,უკვე მის ტუჩებზე ვიყავი აკრული.
სახლში გადასვლა არც გვიცდია,მონატრებულ სხეულს ვკოცნიდი,ვბენდი,ვისრუტავდი,ფილტვებს მისი სურნელით ვივსებდი.
ერთ რამეს ვფიქრობდი,ჩემი სხეული მხოლოდ მისთვის იყო შექმნილი,იმისთვის,რომ ლეო მოფერებოდა,სხვა რაში მჭირდებოდა ფიზიკური არსებობა? ჩემი სიყვარულით სავსე სულისთვის ეს უბრალოდ დამხმარე საშუალება იყო.
ჩემი საახალწლო საჩუქარი მთელი ცხოვრების საჩუქარი აღმოჩნდა.
დიდი ხნის შემდეგ მივაღწიეთ სახლამდე,დაძიება არც კი გვიფიქრია,მთელი ღამის განმავლობაში ერთმანეთს ვეფერებოდით და ვსაუბრობდით იმ ყველაფერზე,რაც აქამდე ვერ მოვასწარით.
ახლა,როდესაც ეს ყველაფერი ნამდვილი იყო,არავითარი ეჭვი არ მაწუხებდა და ლეოს დაკარგვის შიში თან არ მდევდა,უბრალოდ ბედნიერი ვიყავი.
სურვილები ხდება,შესაძლოა ეს არ გვჯერა,მაგრამ ვიღაც ჩვენში მცხოვრებს სჯერა,ხშირად თავადაც არ ვიცით,რა გვინდა,მაგრამ ამ ვიღაცამ იცის და უცნაური,შეფარული გზებით გადმოგვცემს ამ ინფორმაციას. მთავარი ესაა,ეს ვიღაც ჩვენთანაა,ჩვენშია და ჩვენ თვითონ ვართ “ის ვიღაც”.


***
დასრულდა,ჩემო უძვირფასესებო♥️ ძალიან დიდი იმედი მაქვს,რომ მოგეწონათ და უკმაყოფილონი არ დარჩებით.
ამ ისტორიამ კიდევ ერთხელ მანახა,როვორი განძი მაქვს თუ მყავს თქვენი სახით.
ძალიან მიყვარხართ,ყველა,ვინც კითხულობს,კომენტარებით ან მის გარეშე,თითოეული მკითხველი მიყვარს,რომელიც ინტერესდება და შემოდის,ოდნავ მაინც ერთობა ჩემი შემოქმედებით...
გილოცავთ დამდეგს და გისურვებთ ყველა სურვილის ასრულებას ახალ წელს,მთავარია,გვწამდეს საკუთარი თავის და აუცილებლად ყველაფერი ასრულდება♥️♥️
სიყვარულით,თქვენი ალისა♥️♥️♥️



№1  offline ახალბედა მწერალი Alice76

M∆IIå Beŧa^°
არა რაა რაღაც არსებობს:დ

გულმა გიგრძნო ხომ? ეტყობა დედა-შვილური კავშირია :დდდ♥️

 


№2  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

არმჯერააააა!!!
წავედი ჩავუჯდე

 


№3  offline ახალბედა მწერალი Alice76

ტკბილიწიწაკა
არმჯერააააა!!!
წავედი ჩავუჯდე

გელი მოუთმენლად♥️♥️♥️

 


№4  offline წევრი DI ANA

მზად ვიყავი დღესაც დაგლოდებოდი ღამის 2 საათამდე მაგრამ მალე გამოჩნდი:dd<br>
<br>
წავიკითხავ&nbsp; სიცილს მოვრჩები მერე ლსოს და ლენას თითოეულ საქციელს და სიტყვას გავაანალიზებ&nbsp; და მოვალ, გავითვალისწინოთ რომ კომენტარის წერას ნახევარ საათს ვანდომებ ასე რომ ერთ საათში დავბრუნდები შთაბეჭდილებებით

 


№5  offline ახალბედა მწერალი Alice76

DI ANA
მზად ვიყავი დღესაც დაგლოდებოდი ღამის 2 საათამდე მაგრამ მალე გამოჩნდი:dd<br>
<br>
წავიკითხავ&nbsp; სიცილს მოვრჩები მერე ლსოს და ლენას თითოეულ საქციელს და სიტყვას გავაანალიზებ&nbsp; და მოვალ, გავითვალისწინოთ რომ კომენტარის წერას ნახევარ საათს ვანდომებ ასე რომ ერთ საათში დავბრუნდები შთაბეჭდილებებით

იმედია,მართლა იმხიარულებ,მოუთმენლად ველი შენს ნახევარსაათიან კომენტარს :დდდ♥️♥️♥️♥️

 


№6  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

ვაიმეეეე დამთავრდააააა ვიტირეებ ახლა ბოლო ხმაზეეე :((((
რამიქრნი რაგინდოდა რას დაამთავრე რამეშველება ახლა მე რაღა წავიკითხო რითი გავერთო :((((
მაგრამ აურავქნა აი ძალიან ძალიააან ძალიიიაააააან მაგარი რომ იყო? აუ როგორი საყვარლობა დასასრული იყო აი ასეთი კარგი თბილი ტკბილი სასაცილო ემოციური დახვეწილი მოკლედ არვიცი ასეთი ისტორია არმინახავს ჯერ ♥️♥️♥️♥️♥️♥️ აუ აი ისეთია ათასჯერ რომ წაიკითხავ და ათასჯერვე სხვადასხვა ემოციები რომ გექნება მაგრამ სულ გაღიმებულს რომ დაგტოვებს ♥️♥️♥️♥️♥️♥️
ვაიმე ისე მესიყვარულებიან შენი პერსონაჟები ისეთ ცეცხლს ანთებენ რო ვერ წარმოიდგენ :დ აი უბრალოდ ვგიჟდები მე მათზე და შენზე ჰო საერთოდ მეკეტება ჭკუა ♥️♥️♥️♥️♥️♥️
არა გეკითხები რაგავაკეთო ახლა მე ?! მომენატრებით და აი უეჭველი უცბათ უნდა დაბრუნდე რა აი არმაინტერესებს ვერ გავძლებ მე ასე სულ შემოვალ და სულ წავიკითხავ ამ ისტორიას ახლის მოლოდინში ♥️♥️♥️♥️♥️
ჰოდა მალდობა ვემო კარამელო ტკბილო გემრიელო და გასაგიჟებელო ადამიანო ასეთი მაგარი ისტორიის შექმნისთვის ♥️♥️♥️♥️♥️
ჰოდა მიყვარხართ მე შენ და პერსონაჟები ♥️♥️♥️♥️♥️
აბა წარმატებები და გელოდები მოუთმენლად ♥️♥️♥️♥️♥️

 


№7  offline ახალბედა მწერალი Alice76

ტკბილიწიწაკა
ვაიმეეეე დამთავრდააააა ვიტირეებ ახლა ბოლო ხმაზეეე :((((
რამიქრნი რაგინდოდა რას დაამთავრე რამეშველება ახლა მე რაღა წავიკითხო რითი გავერთო :((((
მაგრამ აურავქნა აი ძალიან ძალიააან ძალიიიაააააან მაგარი რომ იყო? აუ როგორი საყვარლობა დასასრული იყო აი ასეთი კარგი თბილი ტკბილი სასაცილო ემოციური დახვეწილი მოკლედ არვიცი ასეთი ისტორია არმინახავს ჯერ ♥️♥️♥️♥️♥️♥️ აუ აი ისეთია ათასჯერ რომ წაიკითხავ და ათასჯერვე სხვადასხვა ემოციები რომ გექნება მაგრამ სულ გაღიმებულს რომ დაგტოვებს ♥️♥️♥️♥️♥️♥️
ვაიმე ისე მესიყვარულებიან შენი პერსონაჟები ისეთ ცეცხლს ანთებენ რო ვერ წარმოიდგენ :დ აი უბრალოდ ვგიჟდები მე მათზე და შენზე ჰო საერთოდ მეკეტება ჭკუა ♥️♥️♥️♥️♥️♥️
არა გეკითხები რაგავაკეთო ახლა მე ?! მომენატრებით და აი უეჭველი უცბათ უნდა დაბრუნდე რა აი არმაინტერესებს ვერ გავძლებ მე ასე სულ შემოვალ და სულ წავიკითხავ ამ ისტორიას ახლის მოლოდინში ♥️♥️♥️♥️♥️
ჰოდა მალდობა ვემო კარამელო ტკბილო გემრიელო და გასაგიჟებელო ადამიანო ასეთი მაგარი ისტორიის შექმნისთვის ♥️♥️♥️♥️♥️
ჰოდა მიყვარხართ მე შენ და პერსონაჟები ♥️♥️♥️♥️♥️
აბა წარმატებები და გელოდები მოუთმენლად ♥️♥️♥️♥️♥️

რა მაგარია,რომ ამდენ ემოციას იწვევს შენში ჩემი ნაშრომი და რომ არ გენანება ეს ემოციები ჩემთვის!♥️♥️♥️ აი სულ რომ მახარებ და მატკბობ,თავად უტკბილესო,კარამელო,შოკოლადო...♥️
მეც ძალიან მინდა,რომ მალე დავბრუნდე,არც მე შემიძლია უთქვენოდ დიდ ხანს გაძლება,იმდენად მივეჩვიე თქვენს კომენტარებს,საერთოდ რა უნდა ვაკეთო,არც მე ვიცი:დდდ
მიყვარხარ ჩემო წიწაკუნია,უზომოდ მადლიერი და ბედნიერი ვარ♥️♥️♥️

M∆IIå Beŧa^°
აუუ, მინდა რომ მართლა არსებობდეს თოვლის ბაბუუ:დ
ყველა ელ.ფოსტას ჩამოვუვლი და მეტი არ მინდა ერთზე მაინც არ იყოს წერილი იმ თეთრწვერა ბაბუსგან რააა
რა ვთქვა მეტი, კითხვის დროს იმდენად იდიოტურ გამომეტყველებას ვიღებ, მეშინია ვინმემ არ დამინახოს:დ
ამ მოთხრობას მომავალ წელსაც წავიკითხავ და საერთოდაც შევინახავ ჩემთვის. მე რა ვიცი შენ ტვინში რომელი კლავიში ჩატყდება ან რომელი სიმი გაწყდება. იქნებ წაშალო ან ვაბშე შენ გაქრე:დდ

Alice76
M∆IIå Beŧa^°
არა რაა რაღაც არსებობს:დ

გულმა გიგრძნო ხომ? ეტყობა დედა-შვილური კავშირია :დდდ♥️

იასნაა:დ❤❤


ვაიჰ,ვგიჟდები შენზე;დდდდ ♥️
კლავიშების ჩატყდომა არაა გამორიცხული ჩემს ტვინში,ამიტომაც შეინახე და თუ მოვკვდი ან რამე მასეთი;დდდ(ღმერთმა არ ჰქნას,ფუი,ფუი) გადაიკითხე და გამიხსენე,ისიც გაიხსენე,როგორ უყვარხარ ალისას♥️

 


№8  offline წევრი DI ANA

Alice76
DI ANA
მზად ვიყავი დღესაც დაგლოდებოდი ღამის 2 საათამდე მაგრამ მალე გამოჩნდი:dd<br>
<br>
წავიკითხავ&nbsp; სიცილს მოვრჩები მერე ლსოს და ლენას თითოეულ საქციელს და სიტყვას გავაანალიზებ&nbsp; და მოვალ, გავითვალისწინოთ რომ კომენტარის წერას ნახევარ საათს ვანდომებ ასე რომ ერთ საათში დავბრუნდები შთაბეჭდილებებით

იმედია,მართლა იმხიარულებ,მოუთმენლად ველი შენს ნახევარსაათიან კომენტარს :დდდ♥️♥️♥️♥️

1 საათი ვთქვი მაგრამ მეტი გამოვიდა, წინა კომსნტარში ის გაურკვევლი ინგლისური სიმბოლოები რატომ გაჩნდა ვერ ვხვდები, (ჯანდაბას გავატაროთ)

ძალიან მომწონს ისტორიებს დიდ ხანს რომ არ წელავ , თითქმის ყოველ დღე და დიდ თავებს რომ დებეგეც კარგია, ეს ისტორია სრულად ატვირთე თუ არ დაგეზარება, გამახარებ ძალიან.

ყველაფერი ისე მოხდა როგორც უნდა მომხდარიყო, ისეთი დასასრულია რომელმაც იმედები არ გამიცრუა რაც ძალიან მახარებს❤ ფარშევანგს ველოდები საახალწლო საჩუქრად და ხომ მაჩუქებ? მაგას თუ არა ახალ მოთხრობასაც ვერ გაიმეტებ? იმედია გაიმეტებ იმიტომ რომ პირველ იანვარს დაველოდები,

აბა რას იტყვი დაველოდო თუ არა? ისე დავუფიქრდი და მივხვდი რომ პოლტერგეისტებზე ისტოროა ჯერ არ დაგიწერია ( თუ გიწერია მითხარი რა ქვია წავიკითხავ აუცილებლად) ან ქალთევზებზე დაწერე არც ეგ იქნება ურიგო, ან რამე მაინც დაწერე კაი? :dddd

 


№9  offline წევრი სიბილა

ესეც ასე პერფექტო.და დამდეგს გილოცავ.დაიმახსოვრე, გკითხულობ.

 


№10  offline ახალბედა მწერალი Alice76

DI ANA
Alice76
DI ANA
მზად ვიყავი დღესაც დაგლოდებოდი ღამის 2 საათამდე მაგრამ მალე გამოჩნდი:dd<br>
<br>
წავიკითხავ&nbsp; სიცილს მოვრჩები მერე ლსოს და ლენას თითოეულ საქციელს და სიტყვას გავაანალიზებ&nbsp; და მოვალ, გავითვალისწინოთ რომ კომენტარის წერას ნახევარ საათს ვანდომებ ასე რომ ერთ საათში დავბრუნდები შთაბეჭდილებებით

იმედია,მართლა იმხიარულებ,მოუთმენლად ველი შენს ნახევარსაათიან კომენტარს :დდდ♥️♥️♥️♥️

1 საათი ვთქვი მაგრამ მეტი გამოვიდა, წინა კომსნტარში ის გაურკვევლი ინგლისური სიმბოლოები რატომ გაჩნდა ვერ ვხვდები, (ჯანდაბას გავატაროთ)

ძალიან მომწონს ისტორიებს დიდ ხანს რომ არ წელავ , თითქმის ყოველ დღე და დიდ თავებს რომ დებეგეც კარგია, ეს ისტორია სრულად ატვირთე თუ არ დაგეზარება, გამახარებ ძალიან.

ყველაფერი ისე მოხდა როგორც უნდა მომხდარიყო, ისეთი დასასრულია რომელმაც იმედები არ გამიცრუა რაც ძალიან მახარებს❤ ფარშევანგს ველოდები საახალწლო საჩუქრად და ხომ მაჩუქებ? მაგას თუ არა ახალ მოთხრობასაც ვერ გაიმეტებ? იმედია გაიმეტებ იმიტომ რომ პირველ იანვარს დაველოდები,

აბა რას იტყვი დაველოდო თუ არა? ისე დავუფიქრდი და მივხვდი რომ პოლტერგეისტებზე ისტოროა ჯერ არ დაგიწერია ( თუ გიწერია მითხარი რა ქვია წავიკითხავ აუცილებლად) ან ქალთევზებზე დაწერე არც ეგ იქნება ურიგო, ან რამე მაინც დაწერე კაი? :dddd

დიდი მადლობა შენ,რომ ასე მელოდებოდი,არასდროს იზარებდი ვრცელი შეფასების დაწერას და სუულ ჩემთან იყავი♥️
თუ ოდესმე კომპიუტერთან მოვხვდები,აუცილებლად შევასრულებ მაგ თხოვნას და სრულად ავტვირთავ :DDD
ფარშევანგი მეც მინდა,ვნახოთ როგორ იქნება:დდდ♥️
ახალ ისტორიას ახალ წლამდე ვერ დაგპირდები,ცოტა დაღლასაც ვგრძნობ,თანაც ვიცი,ბევრი საქმე იქნება ამ დღეებში,თუმცა აუცილებლად ვიმუშავებ,დავწერ და ვეცდები,მალე დავბრუნდე.
პოლტერგეისტზე არა,მაგრამ “ღამეული სტუმრები” ბოროტ სულუკებს ეხება :დდ
დიდი მადლობა შენ კიდევ ერთხელ♥️♥️

სიბილა
ესეც ასე პერფექტო.და დამდეგს გილოცავ.დაიმახსოვრე, გკითხულობ.

დიდი მადლობა,მეც გილოცავ♥️
მახსოვს და მემახსოვრება მუდამ♥️

 


№11  offline წევრი Liziko27

:*:*:*:საუკეთესო! ჩემ საყვარელ ისტორიას თუ გაგრძელებ მომავალ 2019 წელს ;(( :დ:დ:დ ვიცი შეგჭამე ;(;( გილოცავდ დამდეგ ახალ წელს.. პირველრიგში ჯანმრთელობას გისურვებ.. ყველა შენი სურვილი და მიზანი აგსრულებოდეს.. :*:*:**" ყველაფერი საუკეთესო გქონოდეს ამ 2019 წელს .. გელი ახალი თბილი და ტკბილი ისტორიებით დაბრუნდები ვიცი:*:*:*:*:* # 1 მწერალი ხარ 2018 წელს ჩემთვის:*:*:*

 


№12  offline ახალბედა მწერალი Alice76

Liziko27
:*:*:*:საუკეთესო! ჩემ საყვარელ ისტორიას თუ გაგრძელებ მომავალ 2019 წელს ;(( :დ:დ:დ ვიცი შეგჭამე ;(;( გილოცავდ დამდეგ ახალ წელს.. პირველრიგში ჯანმრთელობას გისურვებ.. ყველა შენი სურვილი და მიზანი აგსრულებოდეს.. :*:*:**" ყველაფერი საუკეთესო გქონოდეს ამ 2019 წელს .. გელი ახალი თბილი და ტკბილი ისტორიებით დაბრუნდები ვიცი:*:*:*:*:* # 1 მწერალი ხარ 2018 წელს ჩემთვის:*:*:*

♥️♥️♥️ გული გამივსე ახლა სიხარულით! მეც გილოცავ,ყველაფერი საუკეთესო მოეტანოს ახალ წელს შენთვის♥️♥️ძალიან დიდი მადლობა,ასეთი ტკბილი სურვილებისთცის,მელაკუდას იმიტომ ვერ მოვაბი თავი,რომ მინდა განსაკუთრებული ყურადღებით დავწერო,მართლა დიდი გეგმები მაქვს და არ ვიცი,იმედია ახალი წელი მომცემს ამის ძალას,ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ისტორიაა და ასე ვერ მივატოვებ,მადლობა,რომ ასეთი საამაყო სიტყვები არ დაიშურე ჩემთვის♥️♥️♥️

 


№13  offline მოდერი D-roni

მეწყინააააააააააააა , გავბრაზდიიიიიიიიი მაგრამ ვაღიარებ საუკეთესო დასასრული იყო !
ახლა პირველი ჩემი კომენტარის არ იყოს ისევ ემოციების ქვეშ ვარ და ჯერ ვერაფერზე ვერ ვფიქრობ რომ დავწერო. როდის დაბრუნდები ერთი ასეთი არარრალურად მაგარი ისტორიით და ლეოსნაირი თავხედიიით ? :((((((

 


№14  offline წევრი tekle22

მეწყინა ასე მალე რომ დამთავრდა კიდე მინდოდა დიდხანს გაგრძელებულიყო და დავმტკბარიყავი მაგრამ იმასაც ვხვდები რომ რაღაცის დასასრულს რაგაც ახალის დაბადება მოსდევს ტან და დაველოდოთ ამ ახალსაც კარგი გოგო ხარ შენ heart_eyes ველოდები რაიმე განსაკუთრებულს და ჯერ არ წაკითხულს

 


№15  offline ახალბედა მწერალი Alice76

D-roni
მეწყინააააააააააააა , გავბრაზდიიიიიიიიი მაგრამ ვაღიარებ საუკეთესო დასასრული იყო !
ახლა პირველი ჩემი კომენტარის არ იყოს ისევ ემოციების ქვეშ ვარ და ჯერ ვერაფერზე ვერ ვფიქრობ რომ დავწერო. როდის დაბრუნდები ერთი ასეთი არარრალურად მაგარი ისტორიით და ლეოსნაირი თავხედიიით ? :((((((

მეც არ მინდოდა დასრულება,მაგრამ რას ვიზამთ,ყველაფერი მთავრდება და ეგ აქცევს სასურველად ♥️♥️ მადლობა,რომ ამ ხნის განმავლობაში ჩემთან იყავი,მადლობა ასეთი კარგი სიტყვებისთვის♥️♥️
ვეცდები,მალე შევქმნა ახალი♥️

tekle22
მეწყინა ასე მალე რომ დამთავრდა კიდე მინდოდა დიდხანს გაგრძელებულიყო და დავმტკბარიყავი მაგრამ იმასაც ვხვდები რომ რაღაცის დასასრულს რაგაც ახალის დაბადება მოსდევს ტან და დაველოდოთ ამ ახალსაც კარგი გოგო ხარ შენ heart_eyes ველოდები რაიმე განსაკუთრებულს და ჯერ არ წაკითხულს


დიდი მადლობა♥️ დასასრულიც საჭიროა ნამდვილად,თანაც მაინც საკმაოდ მოცულობითია♥️ ვეცდები,მოლოდინი გაგიმართლო,ძალიან მინდა,რომ შევქმნა მასეთი რამე♥️♥️

 


№16  offline აქტიური მკითხველი Anuki96

აქამდე კომენტარი არ დამიწერია არცერთ თავზე. საოცრად წერ. რაც მთავარია გამართულად. მშვენივრადაც ხუმრობ. ნამდვილად კარგი საჩუქარი გამოგივიდა წინასაახალწლოდ შენი მკითხველისთვის.♡♡ წარმატებებს გისურვებ. დამდეგს გილოცავ შენ და მთელ საიტს თავისი სხვა წევრებითურთ. სანტამ აგიხდინოთ ის ოცნებები რაც თქვენს გულს ყველაზე მეტად სურს.

 


№17  offline ახალბედა მწერალი Alice76

Anuki96
აქამდე კომენტარი არ დამიწერია არცერთ თავზე. საოცრად წერ. რაც მთავარია გამართულად. მშვენივრადაც ხუმრობ. ნამდვილად კარგი საჩუქარი გამოგივიდა წინასაახალწლოდ შენი მკითხველისთვის.♡♡ წარმატებებს გისურვებ. დამდეგს გილოცავ შენ და მთელ საიტს თავისი სხვა წევრებითურთ. სანტამ აგიხდინოთ ის ოცნებები რაც თქვენს გულს ყველაზე მეტად სურს.

დიდი მადლობა,ანუკი,ძალიან სასიამოვნო და გასახარი შეფასებაა♥️ მადლობა,რომ გამიზიარე შთაბეჭდილება. მიხარია,რომ გამომივიდა ჩანაფიქრი♥️♥️
ასევე გილოცავ დამდეგს,ბედნიერი და ჯადოსნური ყოფილიყოს♥️♥️

 


№18  offline წევრი qetulaa

მთელია დღეა გელოდებიი, როგორ გამახარე ალის, გულიდამწყდა რომ დასრულდა, მაგრამსანამდე გაგრზელდებოდაა, რაგას დაველოდო ახლა, საოცარი იყო თავიდან ბოლ;ომდე, იმედია მალე დაგვიბრუნდები შენი ამოუცურავი ფანტაზიით, საუკეტესო გოგო ხარ და ასეთივე ახალ 2019 წელს გისურვებ, ბევრი ისტორიით გაგვახარეეე

 


№19  offline აქტიური მკითხველი Anuki96

Alice76
Anuki96
აქამდე კომენტარი არ დამიწერია არცერთ თავზე. საოცრად წერ. რაც მთავარია გამართულად. მშვენივრადაც ხუმრობ. ნამდვილად კარგი საჩუქარი გამოგივიდა წინასაახალწლოდ შენი მკითხველისთვის.♡♡ წარმატებებს გისურვებ. დამდეგს გილოცავ შენ და მთელ საიტს თავისი სხვა წევრებითურთ. სანტამ აგიხდინოთ ის ოცნებები რაც თქვენს გულს ყველაზე მეტად სურს.

დიდი მადლობა,ანუკი,ძალიან სასიამოვნო და გასახარი შეფასებაა♥️ მადლობა,რომ გამიზიარე შთაბეჭდილება. მიხარია,რომ გამომივიდა ჩანაფიქრი♥️♥️
ასევე გილოცავ დამდეგს,ბედნიერი და ჯადოსნური ყოფილიყოს♥️♥️

გელოდებით ახალი ისტორიით ♡♡♡

 


№20  offline ახალბედა მწერალი Alice76

qetulaa
მთელია დღეა გელოდებიი, როგორ გამახარე ალის, გულიდამწყდა რომ დასრულდა, მაგრამსანამდე გაგრზელდებოდაა, რაგას დაველოდო ახლა, საოცარი იყო თავიდან ბოლ;ომდე, იმედია მალე დაგვიბრუნდები შენი ამოუცურავი ფანტაზიით, საუკეტესო გოგო ხარ და ასეთივე ახალ 2019 წელს გისურვებ, ბევრი ისტორიით გაგვახარეეე

დიდი მადლობა ქეთო,როგორც ყოველთვის,ძალიან გამახარე♥️ ახალ წელს ახალი მუზებიც მოვა და დაგიბრუნდებით აუცილებლად♥️♥️

Anuki96
Alice76
Anuki96
აქამდე კომენტარი არ დამიწერია არცერთ თავზე. საოცრად წერ. რაც მთავარია გამართულად. მშვენივრადაც ხუმრობ. ნამდვილად კარგი საჩუქარი გამოგივიდა წინასაახალწლოდ შენი მკითხველისთვის.♡♡ წარმატებებს გისურვებ. დამდეგს გილოცავ შენ და მთელ საიტს თავისი სხვა წევრებითურთ. სანტამ აგიხდინოთ ის ოცნებები რაც თქვენს გულს ყველაზე მეტად სურს.

დიდი მადლობა,ანუკი,ძალიან სასიამოვნო და გასახარი შეფასებაა♥️ მადლობა,რომ გამიზიარე შთაბეჭდილება. მიხარია,რომ გამომივიდა ჩანაფიქრი♥️♥️
ასევე გილოცავ დამდეგს,ბედნიერი და ჯადოსნური ყოფილიყოს♥️♥️

გელოდებით ახალი ისტორიით ♡♡♡

აუცილებლად დაგიბრუნდებით♥️♥️

 


№21 წევრი ნანა73

კარგი ისტორია იყო, საახალწლო განწყობისთვის შესაფერისი და სასიამოვნო. უდავოდ კარგი გოგო ხარ, კარგ ისტორიაებს ქმნი, მეც სიამოვნებით დაველოდები შემდეგს. წარმატებები ალისა! ❤️

 


№22  offline ახალბედა მწერალი Alice76

ნანა73
კარგი ისტორია იყო, საახალწლო განწყობისთვის შესაფერისი და სასიამოვნო. უდავოდ კარგი გოგო ხარ, კარგ ისტორიაებს ქმნი, მეც სიამოვნებით დაველოდები შემდეგს. წარმატებები ალისა! ❤️

უღრმესი მადლობა,გამაბედნიერეთ♥️

 


№23  offline ახალბედა მწერალი ფ ე ფ ო

ამ ახალ წელს ფარშევანგი მინდა და რიავქნაა?! ლეოს დავურეკოო?! და ვაბშე რამდენს გადაიხდის? :)) კარგად ვიხალისე დაჟე ჭამაც დამავიწყდაა...ავცდი გრაფიკს.წავალ ეხლა და შევჭამ.

კარგი იყოო...გემრიელი,მსუყე და რაც მთავარია ლეონადრიიი?! ოოოხ ...კაკოი მუშინაა?! ცეცხლი,ნავთი და ვულიკანიი. რიავქნა რიავუყო რაა.
მშვენივრად ჩავტკბი და ჩავიშაქრე და ესე რაა...უფ.
მადლობა იმ თბილი ემოციების ოკეანესთვის აი ესე რომ წამლეკა და გამანადგურა ქალი...მგონი ჯადო გამიკეთეს ლეო მიყვარს ბოჟე მოი :დ
( ნუ,ეხლა სერიოზულად)

შენ, ძალიან მაგარო გოგო..მიხარია რომ.აქ ხარ,ჩვენთან ხარ და ესეთ სითბოს და სიყვარულს გვიზიარებ.

დამდეგს გილოცავ რათქმაუნდა...ბედნიერების და შენი სურვილების ახდენის წელი ყოფილიყოს.

 


№24  offline წევრი Lea

არ ვარ მზად დასასრულის წასაკითხად :)))))))

 


№25  offline წევრი რუსკიმარუსია

გული მიგრძნობდა ეს თავი დასასრული, რომ იქნებოდა და წინასწარ ვგლოვობდი:( ასეთ სიგიჟეებს კიდევ სადღა წავიკითხავ ახლა მე :( დასასრული ის იყო რაც უნდა ყოფილიყო, თავისი შეთანხმებებით და სურვილებით ( ისე ფარშევანგი ცუდი არ უნდა იყოს და რალფი მე ვერ გამომიგზავნის საჩუქრად? კითხე აბა :) ) შესანიშნავი სახეები შექმენი ამ ისტორიაში, თავისი გიჟი, სწერვული, გაქნილი, ჭკვიანი, ცოტათი ამაზრზენი, "ტირანი" თბილი და მოსიყვარულე ხასიათებით. ისე ოსტატურად ცვლი პერსონაჟების როლს, ხასიათს, ისტორიაში ძალაუნებურად გვაყვარებ ან გვაწონებ.
მომენატრებიან ეს პერსონაჟები, მათი სიგიჟე, მხიარულება და ის სიყვარული რაც აქ ტრიალებდა. აუცილებლად წავიკითხავ კიდევ ერთხელ ან მეტჯერ :) და არ ვიქნები წინააღმდეგი სრულად თუ ვიხილავ.
გყვარობ შენი პერსონაჟებიანად ❤ გილოცავ დამდეგს. საინტეტესო ისტორიებით დახუნძლულ წელს გისურვებ ❤❤

 


№26  offline ახალბედა მწერალი Alice76

ფ ე ფ ო
ამ ახალ წელს ფარშევანგი მინდა და რიავქნაა?! ლეოს დავურეკოო?! და ვაბშე რამდენს გადაიხდის? :)) კარგად ვიხალისე დაჟე ჭამაც დამავიწყდაა...ავცდი გრაფიკს.წავალ ეხლა და შევჭამ.

კარგი იყოო...გემრიელი,მსუყე და რაც მთავარია ლეონადრიიი?! ოოოხ ...კაკოი მუშინაა?! ცეცხლი,ნავთი და ვულიკანიი. რიავქნა რიავუყო რაა.
მშვენივრად ჩავტკბი და ჩავიშაქრე და ესე რაა...უფ.
მადლობა იმ თბილი ემოციების ოკეანესთვის აი ესე რომ წამლეკა და გამანადგურა ქალი...მგონი ჯადო გამიკეთეს ლეო მიყვარს ბოჟე მოი :დ
( ნუ,ეხლა სერიოზულად)

შენ, ძალიან მაგარო გოგო..მიხარია რომ.აქ ხარ,ჩვენთან ხარ და ესეთ სითბოს და სიყვარულს გვიზიარებ.

დამდეგს გილოცავ რათქმაუნდა...ბედნიერების და შენი სურვილების ახდენის წელი ყოფილიყოს.

ფეფო განუმეორებელი:დდდ ♥️
როგორ გამიხარდა,როცა შენი კომენტარი დავინახე,შენც კი გეცოდინება3
თავიდან ხომ არ მჯეროდა,რომ კითხულობდი,ახლაც ძლივს ვაჯერებ თავს,რომ მოგეწონა :დდ
ასეთი კომენტარი კიდევ საერთოდ,კოსმოსში გავიჭერი და ვინმემ დამაბრუნეთ:დდდ♥️
მადლობა,უდიდესი და მთელი გულით,იმდენად ბედნიერი ვარ,რომ მეც თქვენთან ერთად ვარ აქ♥️♥️
ვერ აღვწერ მოკლედ:დდდ
ფარშევანგს ვერ გიშოვის ამხელა ლეონარდო კაცი? საახალწლოდ მაინც ამდენი სურვილი აასრულა,ფეფოს უარს ვერ ეტყვის:3
მეც გილოცავ ჩემო უმაგრესო ქალო,ბედნიერებას გისურვებ იმ პატარა საოცრებასთან ერთად♥️♥️

Lea
არ ვარ მზად დასასრულის წასაკითხად :)))))))

არც მე ვიყავი მზად,მაგრამ შემომეწერა:( გელოდები,მაინც!

რუსკიმარუსია
გული მიგრძნობდა ეს თავი დასასრული, რომ იქნებოდა და წინასწარ ვგლოვობდი:( ასეთ სიგიჟეებს კიდევ სადღა წავიკითხავ ახლა მე :( დასასრული ის იყო რაც უნდა ყოფილიყო, თავისი შეთანხმებებით და სურვილებით ( ისე ფარშევანგი ცუდი არ უნდა იყოს და რალფი მე ვერ გამომიგზავნის საჩუქრად? კითხე აბა :) ) შესანიშნავი სახეები შექმენი ამ ისტორიაში, თავისი გიჟი, სწერვული, გაქნილი, ჭკვიანი, ცოტათი ამაზრზენი, "ტირანი" თბილი და მოსიყვარულე ხასიათებით. ისე ოსტატურად ცვლი პერსონაჟების როლს, ხასიათს, ისტორიაში ძალაუნებურად გვაყვარებ ან გვაწონებ.
მომენატრებიან ეს პერსონაჟები, მათი სიგიჟე, მხიარულება და ის სიყვარული რაც აქ ტრიალებდა. აუცილებლად წავიკითხავ კიდევ ერთხელ ან მეტჯერ :) და არ ვიქნები წინააღმდეგი სრულად თუ ვიხილავ.
გყვარობ შენი პერსონაჟებიანად ❤ გილოცავ დამდეგს. საინტეტესო ისტორიებით დახუნძლულ წელს გისურვებ ❤❤

დასასრულმა რომ დაგამწუხრა,ეგ ეგოისტურად მიხარია♥️♥️ ხომ იცი,დავბრუნდები და ვეცდები,უკეთესი დავწერო♥️
მიხარია,რომ ამდენი მხრიდან შევძელი პერსონაჟების დახატვა,ძალიან სასიამოვნოა ამის წაკითხვა♥️
აუცილებლად ავტვირთავ სრულად,როდესაც კომპიუტერთან მექნება წვდომა ♥️
მიყვარხარ მე შენ და რათქმა უნდა,ასეთივე ჯადოსნურ ახალ წელს გისურვებ♥️♥️

 


№27  offline წევრი Mariammmo

ვაიმე ვაიმე ვაიმეეეეე რა მაგარიიი გამოვიდაააააა გავგიჟდიიი <3 ძალიან ძალიან ძალიან ძააააააააალიან მაგარიიი ^_^ შენ ყველა მოთხრობას მოუთმენლად დაველოდები !!!!
აუუუუ ლეო და ლენა ერთად მომენატრებააა :( ისედაც არ ქონდათ დიდი ნაწილი ამ წყვილს ცალკე :(
უფფფფ ძააან კაი იყო <3

 


№28  offline წევრი კეროლაინი

მართლა ძალიან მაგარი იყო❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 


№29  offline წევრი anukaaa

Ro wavikitxe "dasasruli" lamis sawolshi chavikece???? . Dzaan magari iyo. Metsverafers vambob ????

 


№30  offline ახალბედა მწერალი Alice76

Mariammmo
ვაიმე ვაიმე ვაიმეეეეე რა მაგარიიი გამოვიდაააააა გავგიჟდიიი <3 ძალიან ძალიან ძალიან ძააააააააალიან მაგარიიი ^_^ შენ ყველა მოთხრობას მოუთმენლად დაველოდები !!!!
აუუუუ ლეო და ლენა ერთად მომენატრებააა :( ისედაც არ ქონდათ დიდი ნაწილი ამ წყვილს ცალკე :(
უფფფფ ძააან კაი იყო <3

მიხარია უზომოდ,რომ ასე მოგეწონა♥️♥️♥️ მეც მომენატრებთ,ამიტომაც ვეცდები,დიდი ხნით არ დავიკარგო♥️♥️

კეროლაინი
მართლა ძალიან მაგარი იყო❤️❤️❤️❤️❤️❤️


უდიდესი მადლობა♥️♥️♥️

anukaaa
Ro wavikitxe "dasasruli" lamis sawolshi chavikece???? . Dzaan magari iyo. Metsverafers vambob ????

დიდიი მადლობა საყვარელო♥️♥️♥️ ძალიან მახარებთ♥️♥️

Moonlight Sonata
ბოლო მომენტმა-ლეოს გამოჩენამ ჩამკეცაა. ისე გამოჩნდა, როგორც ლეოს შეეფერებოდა და ისე დამთავრდა, როგორც ამ წყვილს შეეფერებოდა. ყველაზე მეტად ის მომეწონა, რომ გაზედმეტებული სასიყვარულო დიალოგები არ იყო. არ შეფერებოდა ლეოს პერსონაჟს ასეთი გარდადახვა იმის მერე, რაც იყო. ყველაფერი ზომიერად გქონდა, ისე, როგორც უნდა ყოფილიყო და ისე, როგორც ლეოსნაირი ადამიანი იტყოდა ❤ საოცარი იყო ჩემთვის ეს პერსონაჟი და ალბათ, დიდხანსახ მემახსოვრება. შენი თითქმის ყველა ისტორია წავიკითხე და ჯერ-ჯერობუთ ლეონარდო ლიდერობს ჩენმთვის ❤❤❤ ქალის პერსონაჟებიდან კიდე როკო და ლერა... ვერ ვანხვავებ ორივე ისეთი ინდივიდუალური და საინტერესოა თავის მხრივ ❤ ველოდები შენს ახალ ისტორიას, ახალმა წელმა და არდადეგებმა მუზების მოჭარბება იცისო ხო გაგიგია? უყვარხარ შენს ერთგულ მკითხველს შენი გიჟი პერსონაჟებიანად ❤❤❤

ძალიან გამაბედნიერე და გამახარე♥️ კარგია,რომ ზომიერების დაჭერა შევძელი♥️♥️ სხვა ისტორიებიც რომ წაიკითხე,ძალიან მაგარია♥️♥️ იმედია,რომ მუზა მალე შემომიტევს და დაგიბრუნდებით♥️♥️

მარია.
ისე დაასრულე ისტორია, როგორც შეგეფერებოდა, მაგრამ მაინც დამრჩა უკმარისობის გრძნობა. არანაირად არ მინდოდა ასე მალე დამთავრება. იმდენად მაგრად წერ, ნარკომანივით დამოკიდებულს მხდი შენს ისტორიებზე. იმედი მაქვს არ დაიკარგები და სულ მალე გამოჩნდები ისევ საიტზე . გელი❤️


ეს დამოკიდებულება ძალიან მიხარია♥️♥️ უზომოდ ბედნიერი ვარ,რომ ამგვარად მოქმედებს ჩემი ნაწერი,კიდევ მეტი რომ გინდა♥️♥️ ძალიან დიდი მადლობა♥️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent