შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაკაწრები (დასასრული)


8-01-2019, 21:14
ავტორი lullaby
ნანახია 2 983

***
2016 წელი, 23 სექტემბერი
ღამე

მათესთან ერთად კიბეზე ჩუმად ავდივარ და მხოლოდ კართან მიახლოებისას მახსენდება, რომ სახლში ლულუა. სახლში თითქმის ოცი წლის უნახავი დედაა და ჩემს ნახვას ელოდება. ვჩერდები, კარს ვეყრდნობი და სახეზე ვიაფერებ თითებს. ემოციებისგან დაღლილს მაკანკალებს.
- ნუ ნერვიულობ. - ლოყაზე მეხება მათე, თავს მაწევინებს და თვალებში მაცქერდება. - ის დედაა და არა ვიღაც მონსტრი. ნურაფერს გადაწყვეტ და ეტყვი, სანამ არ მოუსმენ. კარგი? - თანხმობის ნიშნად თავს ვუქნევ. - თუ გინდა, შემოვალ, მაგრამ მგონი ჯობია, რომ მარტო იყოთ.
- არ მინდა, რომ წახვიდე. - ხმა მიტყდება და მთელი ძალით ვეხვევი. ვცდილობ, მისი შეხვეული მხარის გამო ზედმეტი არ მომივიდეს. ისიც ცალ ხელს ზურგზე მხვევს და თავზე მხურვალედ მკოცნის.
- ნუ გეშინია. მე აქ ვარ. ნებისმიერ დროს დამირეკე, როცა მოგინდება და ჩამოვალ. თუნდაც შუაღამე იყოს. შევთანხმდით?
- კარგი. - თავს ვუქნევ, თვალებს ვხუჭავ და ყელზე ვკოცნი. ხარბად ვისუნთქავ მის სურნელს და სწრაფად ვბრუნდები კარისკენ. ზურგიდან მესმის მათეს კიბეზე ასვლის ხმა.
ვოხრავ და ურდულს ვაწვები. კარი ღიაა. ფრთხილად ვაღებ და ფრთხილადვე ვხურავ. ერთხანს კორიდორში ვდგავარ და ნერვიულად ვიფშვნეტ თითებს. სამზარეულოდან ჭურჭლის ხმა გამოდის. შემდეგ კი ამას ნაბიჯების ხმა მოსდევს და რამდენიმე წამში ჩემს წინ ქალი ჩნდება, მაღალი, წონაში ოდნავ მომატებული, თმა შავად შეღებილი. ახლა სათვალე უკეთია, რომელსაც ჩემს დანახვისას იხსნის და ტუმბოზე აგდებს. თითებს პირზე იფარებს და ქვითინებს. ტირილისგან სხეული უთრთის. მხარით კედელს ეყრდნობა და თითქოს ბარბაცებსო, ასე მგონია, სადაცაა წაიქცევა.
- მირიკო. - ტირილს აყოლებს ჩემს სახელს. სახელს, რომელსაც ბავშვობაში მეძახდა. ხმა კი ისევ ისეთი აქვს. ისევ ისეთი თბილი და ოდნავ სევდიანი. ვუყურებ და არ ვიცი, საიდან ჩნდება ეს სიმყუდროვის შეგრძნება. არ ვიცი, ასე უცბად რატომ ქრება ის ბრაზი და სიძულვილი. რა შლის იმ დაკარგულ ოც, მტკივნეულ წელს... არ ვიცი. ადგილს ვწყდები, ლულუსკენ მივდივარ და მთელი ძალით ვეხვევი. ქალი გულამომჯდარი ტირის და ისე ძლიერად მეხვევა, რომ სუნთქვა მეკვრის. ისევ ის სურნელი აქვს, რაც მახსოვს. გაზაფხულზე მოსული წვიმის, იების და ენძელების. ვერ ვიჯერებ, რომ მთელი ეს დრო ერთსა და იმავე სუნამოს იყენებდა.
- ძალიან მენატრებოდი, დე, ძალიან. - მის კისერში ვრგავ ცხვირს და ტირილს იქ ვაგრძელებ.


***
შუაღამე


ნანგრევებთან ვდგავარ. ასე მგონია, ნარჩენები, რომლებიც ჩემ გარშემო ყრია, ფერდაკარგული, ნაწილებად ქცეული წარსულია და არა აგურები და ბეტონი. ზემოთ ვიყურები. ვხედავ შენობის ნაპირას მდგარ კალეს, რომელიც მიყურებს და გულიანად იცინის. ვიცი, რომ ჩამოვარდება და ზუსტად ისეთივე შიშის შეგრძნება მეუფლება, როგორც მაშინ. იმასაც ვხვდები, რომ არ უნდა მეშინოდეს, რადგან აწმყო უკვე გაცნობიერებული მაქვს, მაგრამ გრძნობებს ვერ ვაკონტროლებ. სხეული მეჭიმება და ის-ისაა დაძახებას ვაპირებ, რომ ლოკაცია იცვლება. ახლა ხევის პირას ვართ. უკან ეზო ქორწილისთვისაა მორთული. ჩემს თეთრ კაბას ქარი აფრიალებს. კალე ნაპირიდან ნახევარი ტანით შემობრუნებულა და ხელს მიწვდის. მეძახის, რომ მივუახლოვდე და ხევს გადავხედო. ვიცი, რომ ერთი ნაბიჯიც არ უნდა გადავდგა მისკენ, მაგრამ მისი მზერა, მაცდური და მომხიბვლელი მზერა, რომელსაც უკვე აღარაფერს მალავს, თითქოს მაგნიტივით მიზიდავს. ახლოს მივდივარ, გამოწვდილ თითებს ვიჭერ და დაუფიქრებლად ვეშვებით თავით ხევში.
მაგრამ არ ვეცემით. ვარდნას ბოლო არ უჩანს. ტკივილის მოლოდინი ნაწილებად მშლის. ჰაერში გამოკიდებული, ვხედავ, როგორ ეცვლება დაჩის კანს ფერი. თეთრდება, ფითრდება და ნელ-ნელა ნაცრისფერს იღებს. მაგრამ ის ცოცხალია და თვისი მომხიბვლელი ღიმილით მაცქერდება.
„ - დედამიწაზე შევხვდებით.“ - ჩამესმის ძალიან შორიდან და ხელის კვრის შეგრძნება მაღვიძებს.
ღამის ოთხი საათია. სუნთქვა მიჭირს. ასე მგონია უჰაერობისგან კანი დამისკდება. ლულუს ჩემს გვერდით სძინავს. ყველაზე მძაფრი ემოციების განელების შემდეგ, მხოლოდ ორიოდე სიტყვა თუ ვუთხარით ერთმანეთს. მისაღებ ოთახში ჩაგვეძინა. ძილის შებრუნებას ვცდილობ, მაგრამ სიზმრიდან გაცოცხლებული სურათები თავს არ მანებებენ. მოუსვენრობა მიპყრობს. აზრების გაფანტვას ვცდილობ და ლულუზე გადამაქვს ყურადღება. წარმოდგენა არ მაქვს, როგორ ვუღალატე საკუთარ პრინციპებს. ვფიქრობ და ბოლოს ვხვდები, რომ ეს მარტოობის შეგრძნებამ გამაკეთებინა. იმ მარტოობის, ბავშვობიდან რომ მომსდევს და არ ქრება. აქამდე მეგონა, რომ მარტო, მშობლების გარეშე ცხოვრებას ვუმკლავდებოდი, არავინ მჭირდებოდა იმისთვის, რომ ძლიერი ვყოფილიყავი, მაგრამ ახლა... ახლა ვიცი, რომ არც ძლიერი ვარ და თურმე ძალიანაც მჭირდება ის, ვინც საკუთარი სისხლია. დრო ალბათ ყველაფერს უკეთესობისკენ შეცვლის. მაგრამ ახლა, ახლა ჯერ კიდევ არაა ყველაფერი კარგად.
ფრთხილად ვდგები. საშინლად მტკივა ტყეში დაზიანებული გვერდი. სააბაზანოში შევდივარ და ვანაში წყალს ვუშვებ. ველოდები მის ავსებას, შემდეგ კი ვიხდი და ვწვები.
ის მოკვდა. კალე მოკვდა. დავინახე მისი სისხლის ლაქა გულთან. დავინახე, როგორ გადაეშვა ადიდებულ მდინარეში. თვალებს ვხუჭავ და გულში საშინელი ტკივილი იდგამს ფესვებს. დაჩის მსგავსად, ალბათ კალეც იმიტომ მოკვდა ხიდზე, რომ ჩემთვის არაფერი შემსუბუქებულიყო. ხო, ის მოკვდა, მაგრამ ჩემგან არ მიდის. არ მიდის და არც წავა. როგორ წავა, როცა მისი დამსახურებაა ფიტულად რომ ვიქეცი. როცა ჩემი მეგობრები ახლა, სწორედ მის გამო მხოლოდ მოგონებებიღა არიან. როგორ წავა, როცა ყოველი თვალების დახუჭვისას მის შეხებას ვგრძნობ და გული მერევა. მახსენდება, რა მჭირდა, როცა მიყურებდა, როცა მეხებოდა, როცა მკოცნიდა და საკუთარი თავი მეზიზღება. მასთან გატარებული ყველა ღამე, ის ლტოლვა და ის სიამოვნება ჩემს კანქვეშ ბლანტად მიედინება და მწამლავს. ვიცი, ამან ძალიან ნელა და მტანჯველად უნდა მომკლას.
მახსენდება, წვეულებაზე, როცა მიყურებდა და თვალს არ მაშორებდა. იღიმოდა ისე, თითქოს დიდხანს ელოდა ჩემს მახეში გაბმას. ეს ვიგრძენი, ეს იყო პირველი და უკანასკნელი სწორი შეგრძნება მის მიმართ, რომელიც სრულიად არაადეკვატურად მივიღე და მან მე დამიჭირა. დამიჭირა და დამაბრმავა. ყველა კითხვის ნიშანი გააქრო, რაც კი გამიჩნდა. ეჭვის საფუძველიც კი არ მომცა. შური იძია ჩუმად და დატკბა. ვერ ვიჯერებდი, იუმორის დონემდე დამყავდა ის ფაქტი, რომ სურათს და ადამიანს ერთ ღირებულებას ანიჭებდა. ახლა კი ვხვდები... ახლა აუტანლად ბევრ რამეს ვხვდები.
ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ და თვალებდახუჭული წყლის ქვეშ ვექცევი. ზუსტად ასეთი იქნება ჩემი ცხოვრება. უჰაერო, მოგუდული, ბნელი. როგორც არ უნდა ვარწმუნო საკუთარი თავი იმაში, რომ არაფერი მომხდარა ჩემ გამო, იმდენჯერ ჩამძახებს კალეს ხმა, რომ მე ვარ დამნაშავე. იმდენჯერ ვუღრიალებ საკუთარ თავს, რომ რა იქნებოდა, დროულად მეთქვა დაჩისთვის „არ გინდა.“ სიმშვიდეს კალეს სიკვდილი ვერ მომგვრის. მან მე ახალი ნაკაწრები დამიტოვა, რომელიც წარსულის ყოველ გახსენებაზე თანდათან უფრო გაიზრდებიან.
წყლიდან სწრაფად ამოვდივარ და ფილტვებს ჰაერით ვივსებ. სახეზე ხელებაფარებულს ტირილი მივარდება. თავიდან ვერ ვიგდებ იმ რეალობას, რომ კალემ სიმართლე შთამაგონა. არაფერი ვიყავი, არაფერი ვარ და არაფრად მოვკვდები. ჩემი ეგოიზმია იყო, რაც გამუდმებით წინ იდგა და მაბრამავებდა. ზუსტად ამას შეეწირნენ მეგობრები. კალე არ იყო სწორი, როცა მათ ხოცავდა, მაგრამ არც მე ვყოფილვარ უცოდველი ანგელოზი. გადარჩა ლელაც, ბექაც და მათეც, მაგრამ მათაც აქვთ დაღი. იქნებ იმაზე დიდიც კი, ვიდრე მე. იქნებ გულის სიღრმეში ისინიც ფიქრობენ, რომ მართლაც მე ვარ ყველაფერში დამნაშავე. და იმის გამო, რომ მათი მეგობარი მქვია, მთელი ცხოვრება საკუთარ თავებს წინააღმდეგობა უნდა გაუწიონ, რომ ამ აზრის გავლენის ქვეშ არ მოექცნენ.
რა უნდა ვქნა? არ ვიცი, რა უნდა ვქნა.
წყლიდან ამოვდივარ, ვიცვამ და ოთახში გამოვდივარ. დივანთან შეჩერებული მძინარე ლულუს ვუყურებ, ქალს, რომელიც ამდენი წლის ზიზღის შემდეგ უთქმელად და უსაყვედუროდ მივიღე. იქნებ ვიცვლები და ეს პირველი ნაბიჯია? არ ვიცი. საკუთარი თავის აღარ მჯერა. ერთადერთი, რაშიც ახლა დარწმუნებული ვარ, ისაა, რომ მათე მჭირდება. გასაღებს ვიღებ და ჩუმად გავდივარ სახლიდან. კიბეზე ასვლა გვერდის ტკივილის გამო საშინლად მიჭირს, ამიტომ ერთი სართულის ავლას დიდხანს ვანდომებ. უკვე მათეს კართან მდგარი დაღლილობისგან ძლივს ვსუნთქავ. ცოტა ხნით ვიცდი, შემდეგ კარს ვაღებ და ჩუმად შევდივარ სახლში. მისი ოთახიდან თბილი, ნარინჯისფერი სინათლე გამოდის.
სძინავს. თხელი პლედი გადახდია და შეხვეული მხარი მოუჩანს. სხეულსა და სახეზე სილურჯეები და დაჟეჟილი ადგილები ემჩნევა. გული მეწურება და ტუჩები მებრიცება ნერვებისგან. თავის ხელში აყვანას ვცდილობ და იქვე სავარძელში ვჯდები. მინდა გვერდით მივუწვე და მასთან უფრო ახლოს ვიყო, მაგრამ გაღვიძებას ვერიდები. ღრმა ძილი არ აქვს, ამიტომ მაოცებს ის ფაქტი, რომ ჯერ კიდევ ვერ აფხიზლებს ოთახში სხვა ადამიანის არსებობის შეგრძნება.
ტუმბოზე მის მობილურს ვხედავ და მეღიმება, როცა მახსენდება ტყიდან მისთვის გაგზავნილი შეტყობინება. მაშინ არ ვიცოდი, რა დავტოვე ფარდულში, არ ვიცოდი სად გავრბოდი და რა მელოდა წინ. ამიტომ ჩემგან რაღაც უნდა დარჩენილიყო, რაღაც, რაც მათეს თუ არა, ვინმეს მაინც ეცოდინებოდა, რომ მე ის მიყვარს. ნახა? ალბათ ნახა, თუმცა ჩემთვის არაფერი უთქვამს. შეიძლება იმიტომ, რომ ამაში თვითონ უკვე დარწმუნებული იყო. ჯერ კიდევ მაშინ, როცა მე ვაპროტესტები.
რვა წელი. რვა წელი ისე გავიდა, მათეს არასდროს შევუწუხებივარ თავისი სიყვარულით. ჩუმად იყო მაშინაც კი, როცა მეგონა, რომ აი ახლა დაკარგავდა ნებისყოფას და ჩემგან წავიდოდა. მაგრამ არ წასულა, მაშინაც კი, როცა კალესთან დამინახა. უბედურებაა, მაგრამ ყველაზე სერიოზულად მხოლოდ მის მიმართ ვიყავი განწყობილი. მათე კი მაინც ჩემს გვერდით იყო, ბოლომდე.
მახსენდება კალეს საუბარი ფარდულში და ის შეკითხვები ყელში მეჩხირებიან. რა იპოვეს დაჩიმ და მათემ ჩემში ისეთი, რომ ასეთი ერთგულები იყვნენ. რატომ გარისკა დაჩიმ ასე ჩემ გამო და რატომ დუმდა მათე ამდენი წელი მოთმინებით. საკუთარი თავით კმაყოფილი ისედაც არასოდეს ვყოფილვარ. კალემ კი, ხო, კიდევ ერთი უბედურებაა, მაგრამ კალემ კიდევ უფრო ცხადად დამანახა საკუთრი არაფრობა. ის მოკვდა, მაგრამ ყველაფერს პასუხი გასცა. ახლა ვგრძნობ, მთელი გულით ვგრძნობ, რომ მათე მიყვარს. მაგრამ... ყველაფრის შემდეგ ვიმსახურებ კი მას?
- დიდხანს აპირებ მანდ ჯდომას? - ფიქრს მაწყვეტინებს მათეს ჩახლეჩილი ხმა. ვიშმუშნები. რატომღაც თავს უხერხულად ვგრძნობ, აქ რომ გამომიჭირა. ასე მგონია, ყველა ჩემი ფიქრი მოისმინა.
- ვაპირებდი წასვლას. - ვპასუხობ ჩუმად, თითქოს ვინმეს ეძინოს.
- ასე უთქმელად ვეღარ წახვალ. - ოხრავს მათე, ბალიშს საწოლის საზურგეზე წევს და ზედ ეყრდნობა. - ახლოს მოდი. - მეუბნება და ხელით საწოლის თავისუფალ ადგილზე მანიშნებს. ნელა ვდგები და მის გვერდით ფეხმორთხმით ვთავსდები. ყელზე ჩემსავით დანისგან დატოვებული ნაკვალევი ზოლად ამჩნევია. თვალს ვარიდებ, მაგრამ გონებაში გაცოცხლებულ სურათებს ვერსად გავურბივარ. - თავიდან უნდა დავიწყოთ შეგუება.
- არ ვიცი შევძლებ თუ ვერა.
- შეძლებ. იმიტომ, რომ კალე მკვდარია, ბექა კარგადაა, დედაშენი აქაა და შენ გიყვარვარ. - მათე ჩემს თითებს იჭერს. ამ ყველაფრის მოსმენა, ამდენი საშინელების შემდეგ ამდენი სიმშვიდის მომგვრელი რამის მოსმენა თავბრუს მახვევს. მაგრამ ნერვები მაინც მღალატობენ და ცრემლებს ვერ ვაკავებ.
- როგორ შევძლებ მის ნახვას მათე. ბექასთან მივიდე, მოვეხვიო და ვუთხრა: ბოდიში, ჩვენი მეგობრები ჩემ გამო დაიღუპნენ.
- ეს აზრი იმ ავადმყოფმა ჩაგიბეჭდა მირა. - კბილებში სცრის მათე. - და სანამ თავიდან არ ამოიგდებ, ვერ შეძლებ მსუბუქად ცხოვრებას. როგორ ფიქრობ, ასე რომ იყოს, ასე რომ ვფიქრობდე, ახლა შენთან ერთად ვიქნებოდი? ლელა ისევ ძველებურად კეთილი იქნებოდა შენს მიმართ? კალე ამ დაღის დასმას ცდილობდა შენთვის და ნუ მიაყვანინებ თავის გეგმას ბოლომდე, მირა.
- არ გამომივა. ვიცი, რომ არ გამომივა.
- ერთად გავუმკლავდებით ყველაფერს. ცოტა დრო გავიდეს. ცოტა გადაიაროს ამ დაძაბულობამ. ეს ჭრილობები რომ მოშუშდება და ადამიანებს დავემსგავსებით, მერე გაცილებით იოლად შევძლებთ გონების დასუფთავებას.
- ასე გგონია?
- მგონია და იქნება კიდეც. მთავარია მოვინდომოთ, ერთად.
მისი ზურმუხტისფერი თვალები ყურადღებით მათვალიერებენ. ერთხანს ჩუმად ვუყურებ მათ.
- მე რატომ შეგიყვარდი, მართლა, მათე... - ვეკითხები შემდეგ. ბიჭი თვალებს ატრიალებს და სანამ რამეს იტყოდეს ვაგრძელებ. - ამას ფარდულში კალეს ნათქვამის გამო არ გეკითხები. ბევრჯერ მიფიქრია ამაზე. მე ხომ ვიცი რაც ვარ. საბედნიეროდ საკუთარი თავის შეფასების უნარი მაინც მაქვს. მე რატომ მათე. თანაც ამდენი წელი.
- ისე მეკითხები... - ღიმილი უკრთის ტუჩებზე და გვერდულად მიცქერს. - გგონია მე ვიცი? - მხრებს იჩეჩავს. - როცა მივხვდი, რომ მიყვარდი, უკვე კარგად გიცნობდი. მე არ შემყვარებია წარმოსახვებში შექმნილი იდეალური გოგო. ამას მთელი რვა წელი ამტკიცებს. ბევრი ნაკლი გქონდა მაშინაც და რა თქმა უნდა, ახლაც გაქვს, მაგრამ სისულელე იქნებოდა, რომ ეს ყოფილიყო ხელის შემშლელი. მირა, რამდენიც არ უნდა გიხსნა, საკმარისი მაინც არ იქნება, რომ გაიგო, რატომ მიყვარხარ შენ და არა სხვა. ეს ურთიერთობამ უნდა გაჩვენოს. ჩვენმა ერთად, სხვა ურთიერთობით ცხოვრებამ უნდა დაგანახოს. შეიძლება ეს დღეს და ხვალ არ მოხდეს, მაგრამ ამას გაიგებ, მე გპირდები, რომ გაიგებ.
ვუსმენ და მეღიმება. აჩქარებული გულისცემა ძალიან დიდი ხანია ასეთი სასიამოვნო არ ყოფილა. მისი მშვიდი ხმა ზაფხულის გრილი სიოსავით სასიამოვნოდ მეხვევა და მამსუბუქებს. ცრემლებს ვიწმენდ, მათესკენ ვიხრები და მის კალთაზე ვდებ თავს.
- მაპატიე, რომ ასეთი სულელი ვარ. - ვუყურებ ქვემოდან. მათე ლოყაზე ასრიალებს თითებს. კანი ოდნავ გაუხეშებული აქვს, მაგრამ მაინც სასიამოვნოა მისი შეხება.
- მოდი აღარ გვინდა ჩვენს ნაკლებზე საუბარი. - იღიმის მკრთალად. მისი ეს მზერა, სიყვარულით სავსე მზერა, რომელიც აქამდე გულმოდგინედ იმალებოდა, ახლა თავს უფლებას აძლევს გამოჩნდეს და ჩემში ისე ღრმად გაიდგას ფესვები, რომ ამაღელვოს და სუნთქვა შემიკრას. სულელი ვიყავი, რომ ვერაფერს ვამჩნევდი. სულელი ვიყავი რომ ამ სიმყუდროვეზე უარს ვამბობდი.
- ახალი არაფერი გაგიგია? - რამდენიც არ უნდა ვეცადო, უსიამოვნო საკითხზე საუბარს გვერდს მაინც ვერ ავუვლი. ყოველ შემთხვევაში მანამ მაინც, სანამ ყველაფერი არ დასრულდება.
- სახლში რომ ამოვედი, ერთ-ორ საათში დავრეკე გამომძიებელთან. ისევ იქ არიან. სხეულს ეძებენ... - ოხრავს მათე.
- ისევ?
- ხო. არ მგონია იპოვონ. ასე მალე, ყოველ შემთხვევაში.
- რომ ვერ იპოვონ?
- ამაზე გაცილებით დიდი ტრაგედიებიც მომხდარა. და საკმაოდ მძაფრადაც გვიგემია.
- მოდი, წავიდეთ ბექასთან...
- ცოტა მაინც გეძინა? - ფიქრიანად დამყურებს მათე.
- ცოტა.
- ლულუს რომ გაეღვიძოს და იქ არ დახვდე, ინერვიულებს.
- ხო, - ტუჩს ვიკვნეტ. -ამასთან შეგუებაც მომიწევს.
- მოგიწევს?
- რომ დედა იქნება აქ და ახლა, ოცდაშვიდი წლის ასაკში მშობლის გაფრთხილება მომიწევს. - მათეს ეცინება. - ხო, გამიჭირდება. არ ვარ ამას მიჩვეული.
- ხანდახან გვიწევს პატარა ადამიანების როლების თამაში. არის ამაში რაღაც ხიბლი. - თვალს მიკრავს მათე. თუმცა იმის ნაცვლად, რომ ამ აზრმა გამამხიარულოს, საშინელ გრძნობას მიჩენს. „ - ამაშია მთელი ხიბლი.“ - ხშირად უთქვამს ეს სიტყვები სრულიად არაადეკვატურ სიტუაციებში კალეს და ყოველთვის მთრგუნავდა მისგან ამის მოსმენა.
- ხო შეიძლება ასეცაა. ხიბლის დანახვა ასეთ რაღაცებში არ გამომდის.
- ბექასთან ხვალ წავიდეთ, მირა... თანაც, არ მგონია მისი ნახვა შევძლოთ. ამდენთვიანი კომის შემდეგ ჯერ მხოლოდ რამდენიმე საათის წინ გაიღვიძა.
- ხო, ალბათ მართალი ხარ. სანამ ყველაფერს გაიგებს, ჯერ საკუთარი მდგომარეობის გაცნობიერება დასჭირდება.
- ამაზე მეც ვდარდობ, მირა, არ დაგიმალავ. სხვანაირად ვერ იქნება. მაგრამ გარდაუვალია. ადრე თუ გვიან ხომ მაინც გაიგებს და მოუწევს გადატანა. ამას ვერ ავცდებით. - თმაზე მეფერება შუბლშეკრული. თავს ვუქნევ, მაგრამ ძალიან არ მინდა, რომ ვეთანხმებოდე. - ახლა სახლში წადი, დედაშენთან და დამპირდი, რომ დაიძინებ.
- კარგი, გპირდები. - ვცდილობ გავუღიმო. მისი კალთიდან ვიღებ თავს. წასვლა არ მინდა, მაგრამ არც ლულუ მემეტება მარტო დასატოვებლად. - დილით ხომ ჩამოხვალ?
- აბა რას ვიზამ. - მიღიმის მათე და რამდენიმე წამით უხმოდ მაცქერდება თალებში. შემდეგ ჩემკენ იხრება და ფრთხილად მეხება ბაგეებზე. ისე ფრთხილად, თითქოს ჯერ ისევ ნებართვას იღებდეს ჩემგან. გულსა და მუცელში ჩაღვრილი სითბო სხეულში სწრაფად ვრცელდება. სახეზე თითებს ვაკრობ და მის კოცნას ვნებდები. მათე წელზე მხვევს ხელს და თავისკენ მაცურებს. ტუჩებს ბაგეებიდან ლოყაზე ანაცვლებს, ლოყიდან ყურზე და ბოლო კისერზე იშლება მისი ცხელი სუნთქვა. ხელებს მჭიდროს ვხვევ და მთელი ძალიათ ვეხვევი. - ძილინებისა. - მეჩურჩულება და მესმის, როგორ ისუნთქავს ჩემს თმის სურნელს.



***
2016 წელი, 24 სექტემბერი


ჯერ კიდევ საავადმყოფოსკენ მიმავალს, იმედი მაქვს, რომ ბექას უკვე გაგებული ექნება ყველაფერი, მაგრამ ვიცი, რომ ასე მალე არავინ ეტყოდა. ბექა ყველას აუცილებლად გვიკითხავდა, მაგრამ მოატყუებდნენ. რამდენიმე საათის კომიდან გამოსულს არავინ ეტყოდა, შენი ოთხი მეგობარი წარსულში მომხდარს შეეწირაო. არა, ასე მარტივად არ გადაგორდება ეს ამბავი. და ბექა მეცოდება, გული მტკივა ისე მეცოდება. ჩვენ ყველაზე ვიდარდეთ და ყველა გამოვიტირეთ. ყველა, მაგრამ არა ერთად. ჯერ ნატა იყო, მერე ოთო, თეონა და თენგო. ბექას კი ყველას დაკარგვა ერთიანად მოუწევს. უზარმაზარი ტკივილის გადაგორება მოუწევს და ეს ძალიან მძიმე და ხანგრძლივი იქნება. მეშინია, რომ დიდხანს ვერ დავუმალავთ და მეშინია, რომ ეს ამბავი მის ჯანმრთელობას ავნებს.
დერეფნის დასაწყისიდანვე ვხედავ მოკისკისე ლელას, რომელიც მობილურზე საუბარს ამთავრებს და გვამჩნევს თუ არა მე და მათეს, მაშინვე ჩვენსკენ გამორბის. მის საქციელზე მეცინება და შესაგებებლად ხელებს ვშლი. მათე ჩახუტებულებს გვეხვევა და თავებზე გვისვამს ხელს.
- როგორ ხართ? მითხარით, როგორ ხართ? - გაფაციცებით გვათვალიერებს ლელა. გუშინ, როცა დამირეკა და ბექას ამბავი მახარა, ელოდა, რომ მაშინვე საავადმყოფოში გავჩნდებოდი, მაგრამ როცა გაიგო სად ვიყავი და რა ხდებოდა, გაგიჟებულმა დამიწყო გამოკითხვა. თუმცა, ეიფორიასა და სრულ ბურუსში მყოფი, ნორმალურად ვერ ვცემდი შეკითხვებზე პასუხს. თვალწინ ჯერ ისევ კალეს წყალში ჩავარდნის კადრები მიტრიალებდნენ, ჯერ ისევ მე შემომცქეროდნენ ტყვიის მოხვედრით გაოგნებული მისი თვალები. ხოდა, ლელამ რა თქმა უნდა გამიგო. მშვიდობით რომ ჩამოხვალ, ყველაფერზე მელე ვილაპარაკებთო. ახლა კი მის ხელში ვარ.
- კარგად ვართ... - თავს ვუქნევ. - თქვენ როგორ ხართ? ბექა როგორაა?
- ბექა კარგადაა, ძალიან კარგად. დილით ცოტა ხნით ვნახეთ. ექიმები გვეუბნებიან, რომ არ უნდა დაიღალოს. ემოციურ ხალხთან შეხვედრა ერთგვარი სტრესი ყოფილა. - ეცინება ლელას. - მე - სტრესი, წარმოგიდგენია?
- ექიმმა არაფერი იცის შენზე, - მხრებზე ხელს ჰხვევს მათე გოგოს. - სტრესი კი არა, ემოციური დეპრესია ხარ.
- ცოტა საშიშია ასე კარგად რომ მიცნობ. - ხითხითებს ლელა. მაგრამ მალევე ეღრუბლება სახე. ვიცი რატომაც. - ექიმმა იცის, რაც ხდება ჩვენს თავს და სტრესში ეს იგულისხმა. სანამ ბექა რამეს გაიგებდეს, ცოტა უნდა მოძლიერდეს, მაგრამ არ ვიცი როდემდე შევძლებთ მის მოტყუებას.
- რა უნდა ვქნათ. - ტუჩს ვიკვნეტ ნერვიულად.
- წარმოდგენა არ მაქვს. - დაღლილი აქნევს თავს ლელა. - დილითაც გიკითხათ. ვუთხარი, გარეთ არიან, მაგრამ ექიმები არ აძლევენ შემოსვლის უფლებას და ცოტა ხნით ასე გაგრძელდებათქო. არაფერი უთქვამს. ალბათ იმიტომ, რომ ჯერ თვითონაც შოკშია ხუთი თვე რომ კომაში იყო.
- ამაზე თქვა რამე?
- გაურკვევლობაშია მანქანის გამო.
- ანუ?
- ვერ ხვდება რამ დაუზიანა მუხრუჭები ისე, რომ ავარია მოხდა. თემა შევუცვალე. არ მინდოდა ამაზე ეფიქრა.
- ღმერთო... - მათეს ვავლებ თვალს. ბიჭი შუბლშეკრული გვისმენს, შემდეგ ბექას მშობლებს ხედავს და გვტოვებს.
- პოლიციისგან რა ისმის? იპოვეს? - შედარებით ხმადაბლა მეკითხება ლელა.
- ვერა. მთელი დღე და ღამე წვიმდა. ამინდი ხელს უშლით. მდინარე ისე იყო ადიდებული და აჩქარებული... არ ვიცი სად და რას იპოვიან. - უსიამოვნოდ მცრის ტანში.
- გაოგნებული ვარ, მირა. მეგონა ადამიანების ამოცნობა შემეძლო. კალე რომ გავიცანი... არ ვიცი... ძალიან ნამდვილი მეჩვენა. თურმე... თურმე რას აკეთებდა... - შუბლი ეკვრება ლელას.
- შენთან არც ყოფილა ხელოვნური, ლე... ყველასთან თამაშობდა შენს გარდა.
- ვერ გავიგე. - გაკვირვებული მაცქერდება.
- ერთადერთ უადანაშაულოდ გთვლიდა დაჩის სიკვდილში. იცი რა მაჩვენა? ვიდეო, ბექა რომ იღებდა მაშინ ხიდზე.
- რას ამბობ... - ტუჩებზე ისვამს თითებს გოგო.
- ვუყურებდი და გეფიცები, აქედან ყველაფერი ისე ჩანდა, როგორც კალე ამბობდა. არავის არაფერი გაგვიკეთებია დაჩის შესაჩერებლად. მხოლოდ შენ იყავი უკმაყოფილო. შენ ყვიროდი, რომ თავი დაენებებინათ. კალემ ეს დაინახა. ხოდა არაფერს გერჩოდა. პირიქით, როცა გახსენებდა, ხმაც კი სხვანაირი ჰქონდა.
- ანუ მადლობა უნდა გადავუხადო? - ეცინება ირონიით. - იმედია ჯოჯოხეთშია!
- იმედია. - ვოხრავ. - ანუ ბექას ნახვა არ ღირს ხო?
- იქნებ ერთი-ორი დღე მაინც როგორმე გავწელო...
- მართალი ხარ. - თავს ვუქნევ გოგოს და ვეხვევი.


***
ბექას მშობლებთან ცოტა ხნით ვჩერდებით. მათი ბედნიერი სახეების დანახვა ერთხანს სრულიად მავიწყებს წინა დღის კოშმარს. ხმა და მიმიკები, ქცევები, ყველაფერი შეცვლილი აქვთ. ათი წლით გაახალგაზრდავებულებს ჰგვანან. ერთადერთი, რაზეც დარდობენ, იგივე ამბავია, რაზეც მე და ლელა ვსაუბრობდით. როგორმე ამასაც გავაკეთებთ... სხვა გზა უბრალოდ არ გვაქვს.
შუა დღისკენ მე და მათე პოლიციელის სანახავად მივდივართ, რომელიც სხვა საავადმყოფოში წევს. ფეხში მოხვედრილი ტყვიის გამო რამდენიმე დღით პალატაში აჩერებენ. მხოლოდ ახლა, გზაშიღა ვიგებ მათესგან მის სახელსა და გვარს. დაჩი ახალაური. მოსმენილის შემდეგ, ალბათ ძალიან მეტყობა ჩემი ემოციები სახეზე, რადგან მათე თავს მიქნევს. ღრმერთო, რა უცნაურია. უცნაური კი არა, ყველაფერი ისე ხდება, რომ რაც შეიძლება მეტად მომხვდეს გულზე. ირონიაა ნამდვილი. დაჩი, რომელსაც აქამდე ვიცნობდი ჩემ გამო მოკვდა. დაჩიმ კი, რომლის სახელიც ახლა გავიგე, ორჯერ გადამარჩინა სიკვდილს.
პოლიციელი უკმაყოფილო სახით გვხვდება. არ მოსწონს საავადმყოფოში რომ აყოვნებენ. მოკითხვის შემდეგ ირკვევა, რომ თავის სფეროში ჯერ მხოლოდ დამწყებია. ამას ისეთი ინტონაციით ამბობს, თითქოს მის შესაძლებლობებს არ აფასებენ და საშუალებას არ აძლევენ უფრო რთულ დავალებებზე წავიდეს. არ მიკვირს. ჩემს მადლობებს მხრების აჩეჩვით პასუხობს. ახლა უკეთ მეძლევა მისი დაკვირვების საშუალება. ძლიერი ადამიანი ჩანს. მწოლიარესაც კი ეტყობა, რომ ერთ ადგილზე გაჩერება დიდხანს არ შეუძლია. ალბათ ამიტომაა, ყოველი მეორე სიტყვის შემდეგ რომ საავადმყოფოდან გაქცევას ახსენებს. დაახლოებით ჩემი ასაკის უნდა იყოს. მისი თმები მათესას ჰგავს, იმ დროინდელს, სანამ შეიჭრიდა. ძალიან მოკლე წინადადებებით გვიყვება, როგორ გამოიჭირა კალემ. ისეთი უკმაყოფილო და გაღიზიანებულია ამის გამო, რომ მათეს ვანიშნებ, ჯობია მალე დავტოვოთ მარტო საკუთარ ბრაზთან. მათე ძლივს იკავებს სიცილს და თანხმობის ნიშნად თავს მიქნევს.
პალატიდან გამოსულები გამომძიებელს ვხვდებით. გუშინდელის მსგავსად, ისიც მოკლედ გვეუბნება, რომ ახალი არაფერია. ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს, თითქოს დამნაშავედ გრძნობდეს თავს. თვალს ხშირად გვარიდებს, თუმცა მაინც ცდილობს არ დაკარგოს პროფესიული გამომეტყველება და ქცევები. მისი მადლობელი ვარ და არ ვმალავ. ის რომ არა, ახლა ალბათ არც მე ვიქნებოდი ცოცხალი და არც მათე. კაცს მადლობებით ვემშვიდობებით და სახლში მივდივართ.
ლულუ კიბეზე გვხვდება. გვეუბნება მარკეტში მივდივარ და მალე დავბრუნდებიო. მათე ჩემთან მოდის. მთელი დღეა უცნაურად ჩაფიქრებულია. ვგრძნობ, რომ რაღაც აქვს სათქმელი და ვერ ვხვდები, რა. თანაც ამ დროს, ამ სიტუაციაში. სამზარეულოში მაგიდასთან ჯდება, სკამს ზურგით ეყრდნობა და ლანგრიდან აღებულ ვაშლს დაჰყურებს. ყავისთვის წყალს ვადგამ და მისკენ ვბრუნდები. ცოტა ხნით ვაცდი, იქნებ თვითონ გადაწყვიტოს დაწყება, მაგრამ ჩუმადაა.
- მათე, - მის წინ ვჯდები. ვაშლიდან მზერა ჩემზე გადმოაქვს და მიღიმის. ცდილობს დამალოს, რომ ცოტა ხნის წინ ფიქრებით სხვაგან დაჰქროდა.
- რაო...
- რა ხდება?
- რაზე მეკითხები?
- იმაზე, წეღან რომ ფიქრობდი და მთელი დღე რომაა ფიქრობ.
- ა, მე... ისეთი არაფერი... - თავს აქნევს, მაგრამ, როგორც ჩანს ჩემს მოტყუებას შუა გზაში წყვეტს. თვალებში მიყურებს და მეუბნება. - გახსოვს აქედან წასვლაზე რომ გეუბნებოდი?
- მათე... - ვოხრავ და სკამს ვეყრდნობი.
- მოიცადე, მოიცადე. - ხელის აწევით მაჩერებს. - მაშინ... მაშინ გამოსავლის ძიებამ ლამის გამაგიჟა... ერთადერთ უსაფრთხო გზად ეს მივიჩნიე. წაგიყვანდი და მოგაშორებდი საფრთხეს. მაგრამ ვიცი, შენ მართალი იყავი, უარი რომ მითხარი... ახლა ისევ გამახსენდა ეს აზრი, თუმცა... საფრთხე კი აღარ არის, მაგრამ, ვფიქრობ, აქედან წასვლა მაინც კარგი იდეაა. ცოტა ხნით, მირა. ცოტა ხნით გარემოს შეცვლას ვგულისხმობ.
- არ ვიცი, მათე. - ჩემს ერთმანეთში არეულ თითებს დავყურებ. ეს სახლი, კიბეებიც კი, ქუჩები, ჩემი სამსახური, რომელიც უთქმელად დავტოვე... ყველგან, საითაც გავიხედავ აუტანელი მოგონებებია. არ ვიცი, ეს როდემდე გაგრძელდება, მაგრამ მალე რომ არ გაივლის ამაში დარწმუნებული ვარ. ახალი ადგილები და სხვა ჰაერი ცუდი აზრი არაა, მაგრამ აქედან წასვლაში რაღაც მიშლის ხელს. - ალბათ მართალი ხარ, მაგრამ...
- მოიფიქრე მირა... არ ვამბობ, რომ მაინცდამაინც ხვალ ან ზეგ...
- ხო.
- მესმის, ახლა დედაშენია აქ და რა თქმა უნდა, მასთან უნდა იყოს. ბექაც კარგადაა და ჩვენ დავჭირდებით, როცა ყველაფერს ვეტყვით, მაგრამ ცოტა დრო რომ გავა... ჩვენთვის... მე და შენ...
მის პასუხით მომლოდინე თვალებს ვუყურებ და მეღიმება. ჩვენთვის... რა თქმა უნდა, ის ამას იმსახურებს. სიმშვიდეს და სიმსუბუქეს იმსახურებს. მთელი რვა წლის სიმძიმის შემდეგ, ტვირთის მოხსნის ბედნიერებას იმსახურებს.
- რატომ იცინი. - მასაც ეღიმება.
- წავიდეთ. სადაც იტყვი და როცა იტყვი.
- მართლა? - თვალები უბრწყინდება.
- მართლა.
- მირა... - სიტყვა ეყინება პირზე. არ იცის რა თქვას, ისეთი გახარებულია. ალბათ არ ელოდა, რომ დავთანხმდებოდი. - უბრალოდ შეარჩიე ადგილი, დანარჩენს მე მივხედავ.
- არა, არა. შენ შეარჩიე. იქ წავიდეთ, სადაც გინდა და სადაც უკეთ იგრძნობ თავს. მართლა. ჩემთვის მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარია ერთად ვიქნებით.
- მადლობა, რომ შენი დაყოლიების მცდელობებს ამარიდე. - ეცინება.
- ვისწავლე, რომ რაღაცებზე დაუფიქრებლად უნდა დაგთანხმდე.
- ისე არ ქნა, რომ კამათი მომანატრო, მირა. - ჩემს თითებს იღებს მათე და ტუჩებით ეხება. მეორე ხელისგულს ნიკაპით ვეყრდნობი და მის ჭაობისფრად მოელვარე თვალების ცქერით ვტკბები.
- თმას ხომ გაიზრდი? - ვეკითხები ღიმილით.
- კამათთან დაკავშირებით ძალიან შევცდი. - ბუტბუტებს ის.


***
2016 წელი, 26 სექტემბერი


ყველაფერი იმაზე გაცილებით ცუდად ხდება, ვიდრე წარმოვიდგენდი.
ბექას ყურება, იმის დანახვა, თუ როგორ ტირის, როგორ ღრიალებს და საწოლიდან ადგომას ცდილობს, ნამდვილი ჯოჯოხეთია. იმაზე მტკივნეულია ვიდრე ველოდი. იმის მოსმენა, თუ რატომ მოუხდა ავარია, სად არიან მისი მეგობრები და რატომ ვართ მე და მათე ნაკაწრებით და სილურჯეებით სავსე, საშინელი რეაქციით გადააქვს. ვცდილობთ, ჩვენვე დავამშვიდოთ, მაგრამ მაინც ექიმის დახმარება გვიწევს. სულ გიჟდება, როცა ხვდება, რომ დამამშვიდებლის გაკეთებას უპირებენ. ილანძღება და მთელ ხმაზე ყვირის, რომ ტირილი აცადონ, გაცნობიერება, შეგრძნება და ატანა აცადონ.
- მათ საფლავებზე არ ვივლი. - ბუტბუტებს დაღლილი, როცა უკვე მოქმედებას იწყებს დამამშვიდებელი. - გავგიჟდები ლელა... მათ საფლავებზე როგორ ვიარო... ხო მთლად შევიშლები... არ გეცოდებით მაინც?.. ლელა, მე რატო არ მოვკვდი? რა ჯანდაბად გავიღვიძე? ეს რომ მომესმინა იმისთვის?.. - ატირებული ლელა ჩუმადაა და ბექას თმას ეფერება. - თქვენ უკვე შეეგუეთ არა? რა გედარდებათ... არა, არ წავალ... მათ საფლავებზე არ წვალ...
მანამდე იმეოებს ამ სიტყვებს, სანამ არ ეძინება. მე და მათე პალატიდან გამოვდივართ და მოუსვენრად მომლოდინე ბექას მშობლებთან ვჩერდებით. ყველაფერი ესმოდათ.
- სძინავს. - ვეუბნები მათ და ვხედავ, როგორ ეშვებათ დაჭიმული კუნთები. უღონოდ სხდებიან სკამებზე. მისი დედა ახალი დარდით გულდამძიმებული ტირის. მის დამშვიდებას ვცდილობ, მაგრამ ახლა სიმშვიდე ჩვენგან ჯერ შორსაა. მანამდე ვერ მივაღწევთ, სანამ ბექა მეგობრების სიკვდილს ოდნავ მაინც არ შეეგუება. სანამ მათზე დარდი არ შეუმსუბუქდება. მანამდე კი ჩვენც მოგვიწევს ყველაფრის თავიდან გადატან. ჩვენც, ვინც ყველაფერი უკვე ნახა და ეგონა, რომ წარსულში დატოვა.



***
2016 წელი, 29 სექტემბერი


ტუმბოდან გადმოვარდნილი ჭიქა ძალიან ნელა მიიწევს იატაკისკენ. ზუსტად ფილმში შენელებული კადრივით. ასევე ნელა ეცემა, გამჭვირვალე მწვანე სითხე იღვრება და პატარა გუბე ჩნდება. ირგვლივ პიტნის მძაფრი სურნელი ტრიალებს. ერთხანს სურათები ირევა. ვერ ვხვდები, კალესთან ერთად ვარ საავადმყოფოს ოთახში, თუ დაჩისთან ერთად სარდაფში. მხედველობის დაძაბვას და ერთ კონკრეტულზე ფოკუსირებას ვცდილობ. სველ იატაკს ვუყურებ და ვხედავ, როგორ იცვლის ფერს ჩაი. ნელ-ნელა მუქდება და წითელი ხდება. იქვე თეონა ზის. სკამზეა მიბმული და არ ინძრევა. მისი შუბლიდან ჩამოდენილი სისხლი სწორედ იმ გუბეში წვეთებად ეცემა. ყურებში ექოდ ჩამესმის მათი ხმა. ხელებს ვიფარებ, მაგრამ არ წყდება. არც კი სუსტდება.
- არ დაიჯერო. - ვიღაც ძალიან ნაცნობი ხმით ჩურჩულებს. შემდეგ ხელს მაჯაში მავლებს და სადღაც მიმარბენინებს. აქეთ-იქით ვიხედები, მინდა დავინახო ვინაა ჩემ წინ, ან სად გავრბივართ, მაგრამ გარემო გამდნარი, ფერადი კარამელივით იწელება.
შემდეგ ვჩერდები. ხიდზე ვარ. ვბრუნდები და ველოდები, რომ კალეს დავინახავ დანით ხელში, მაგრამ არავინაა. არც პოლიციელი ჩანს, არც საწვიმარიანი კაცები. მხოლოდ მატარებლის სიგნალის ხმა ჩამესმის. უკან ვიხედები და ვხედავ როგორ მოჰქრიან ჩემსკენ ვაგონები. ლამისაა გული ამომივარდეს. გაქცევას აზრი არ აქვს, მაინც ვერ გავასწრებ. იმის იმედით, რომ ჩანაფიქრი გამომივა, მოაჯირთან მივრბივარ, მთელი ძალით ვეკრობი ზურგით და სახეზე ხელებს ვიფარებ. მატარებელი მიჰქრის, ჩემთან ძალიან ახლოს. საშინლად ცივი ქარი ისეთი ძლიერია, რომ მეშინია, მდინარეში არ გადამაგდოს. ვითმენ, ვითმენ, მაგრამ მატარებელი არ მთავრდება. რაღაც დაუსრულებელი ხდება მისი რელსებზე გუგუნი. შიშისგან ყვირილს ვიწყებ. უცბად ჩემს უკან მოაჯირი ქრება და მდინარის ზედაპირს ზურგით ვეხეთქები. ასე მგონია ფილტვები მეკეტება, ისეთი მძაფრია ეს მოგუდვის შეგრძნება.
- მირა! - მესმის ჩემი სახელი. ვერ ვხვდები ვინ მეძახის და თვალებს ვახელ. საწოლზე მწოლიარეს, ზემოდან ვიღაც მომქცევია და ყელზე მაჭერს ხელებს. ვერ ვინძრევი. მინდა წინააღმდეგობა გავუწიო, მაგრამ თითქოს მთელი სხეულით დალურსმული ვარ. ვიხრჩობი... ვიხრჩობი და თითქოს მამშვიდებს იმის შეგრძნება, რომ სადაცაა ყველაფერი დასრულდება.
- მირა! - ახლა უფრო რეალურია ხმა, რომელიც ჩემს სახელს ყვირის. ლულუ გაფითრებული სახით დამყურებს. თვალები აცრემლებია და მხედავს თუ არა გაღვიძებულს, შვებით ოხრავს. საწოლზე ჯდება, ჩემს თავს კალთაში იდებს და მეფერება.



***
2016 წელი, 10 ოქტომბერი


არ ვიცი, ასე უთენია რატომ მოვდივარ საავადმყოფოში. ბოლო დღეებია დილის ძილს ვერ ვირგებ. ხშირად არც ღამით მძინავს, მაგრამ არავის ვეუბნები. არ მინდა ამის გამო ინერვიულონ. საკუთარ თავს და დროს ვაცდი. იმედი მაქვს, რომ დროთა განმავლობაში ესეც გამოსწორდება. სიზმრებიც გაქრებიან და აღარც მოგონებები იქნება ყოველ ჯერზე მტკივნეული. ყველაზე ხშირად მაინც მათეს წინადადებაზე ვფიქრობ. ასე გადაწყვიტა - რადგან ლულუს ორ კვირაში საბერძნეთში დაბრუნება უწევს, მათე ფიქრობს, რომ ჩვენც იქ წავიდეთ. ფიქრობს, რომ იქაური მზე და ხალისიანი გარემო ორივეს მოგვიხდება. ცუდი იდეა არაა, ამიტომ უკვე რამდენიმე დღეა ვიზების საქმითაა დაკავებული.
მე... ელენე მოვინახულე. სამსახურში. არ ველოდი, თუმცა გამიხარდა, რომ შვილის დაკარგვის ამბავმა არ გამოკეტა სახლში. მიხარია, რომ თავს ძალას ატანს და საქმეში ცდილობს დარდის და ტკივილის ჩაკვლას. უკან დაბრუნებას მთხოვს. მე კი ჩემსა და მათეზე ვუყვები. ვეუბნები რა გეგმაც გვაქვს და ქალი გაკვირვებული მათვალიერებს. ვერ იჯერებს, რომ მე და მათე ახლა მეგობრები აღარ ვართ, ვართ ის, რასაც ვერავინ წარმოიდგენდა. მეუბნება, რომ მასთან ჩემი ადგილი ყოველთვის იქნება და თუ თავად არ გადამიფიქრებია, საბერძნეთიდან დაბრუნების შემდეგ დამელოდება. ვპირდები, რომ მივალ და ჩემი პასუხი ძალიან ახარებს.
კალეზე ისევ არაფერი ისმის. დროდადრო მისი ასეთი აორთქლება მაფორიაქებს, მაგრამ შემდეგ ვხვდები, რომ ჩემთვის სულ ერთია იპოვიან თუ არა მის სხეულს. მთავარია მოკვდა. მათეს კი პირიქით, გვამის ნახვა უნდა და ყოველ დღე თუ არა, დღეგამოშვებით მაინც გამომძიებელთან რეკავს.
- ცოტა დამშვიდდა, მაგრამ ხანდახან მარტო რომ რჩება, თავს ვერ იკავებს. - თვალებდახრილი ლაპარაკობს ლელა.
- დრო სჭირდება.
- ვფიქრობ, ამაზე ლაპარაკი დაეხმარება უფრო, მაგრამ, თვითონ არ ლაპარაკობს...
- ნუ დააძალებ, ალბათ ასე ურჩევნია. როდის უნდა გაწერონ?
- ზუსტად არ ვიცი, ალბათ ერთ კვირაში. ექიმიც ვერ ამბობს დაზუსტებით. - ამბობს ის. რამდენიმე წამით ჩუმად ვართ. - მოდი, ტოსტს შევუკვეთავ. რაღაც ძალიან მაწუხებს ეს შიმშილი. - უკმაყოფილოდ მუწავს ლელა ტუჩებს. მეცინება. საავადმყოფოს კაფეში ვსხედვართ. ყავა დავლიეთ, მაგრამ, როგორც ჩანს მადა გაეხსნა. - ხო შეჭამ?
- შევჭამ, შეუკვეთე. - ვეუბნები და ტელეფონის ასაღებად წაღებული ხელი ყავის ფინჯანზე მიხვდება. ძირზე დარჩენილი ნალექი ბლანტ შხეფებად მეკრობა მაჯაზე. - ჯანდაბა, რა დამემართა. - ვსაყვედურობ საკუთარ თავს. ლელა სიცილით აქნევს თავს და შეკვეთის მისაცემად ბართან დგება მცირე რიგში. მაგიდას სალფეთქით ვწმენდ და ხელების დასაბანად ტუალეტში გავდივარ. უკან მობრუნებული ვხედავ, ლელას მაგიდისკენ მოდის. ერთდროულად ვსხდებით.
- ისე მივეჩიე ამ კაფეს, ალბათ სასაუზმოდ აქ ვივლი ხოლმე. - საკუთარ სიტყვებს დასცინის ლელა.
- ჰო, ცუდმაც იცის შეჩვევა. იცი, გუშინ... - სიტყვა მიწყდება. მაგიდის ზედაპირს ვუყურებ და ვერ ვხვდები მეჩვენება თუ მართლა დევს ჩემი მობილურის გვერდით სიგარეტის ვერცხლისფერი ფოლგისგან გაკეთებული პატარა ხიდი.
- მირა, - ჩემსკენ იხრება ლელა და ისიც მაგიდას უყურებს. - რა დაგემართა, ეს რა არის?
- ლელა, ეს... - ერთიანად ცივი ტალღა მივლის. სხეულს მტკენს კანზე მოგვრილი ჟრუანტელი. მუშტად შეკრული თითები მეყინება. - ეს ფოლგის ფიგურაა. ლელა, ფოლგის ფიგურაა.
- ხო, ამას მეც ვხედავ, მაგრამ... შენია? აქ იდო?
ხიდს თვალს ვწვეტ და კაფეს ვათვალიერებ. როცა ნაცნობს ვერავის ვხედავ, მინის კედლების მიღმა ვიხედები, მაგრამ ეს ხომ საკმარისი არაა.
- ასეთ ფიგურებს კალე აკეთებდა.
- კალე... რაა? - პირი ღიად რჩება ლელას და დაფიქრებული მაცქერდება.
ხო, კალე თავისი სიგარეტის კოლოფიდან ღერებს იღებდა, ფოლგას აცლიდა და ღერებს ისევ უკან აბრუნებდა. შემდეგ კი ფოლგისგან სხვადასვა ფიგურებს აკეთებდა და იქვე ტოვებდა. თავიდან მისი ეს ჩვევა მაკვირვებდა, შემდეგ მხიბლავდა კიდეც, სანამ მის მიმართ ყველაფერი არ შემოტრიალდა და გაქრა.
თვალწინ მისი სახე მიდგება, მისი გაფითრებული და გაოგნებული სახე. მისი სისხლიანი მაისური, მოაჯირზე ასხლეტილი ხელი და ხიდიდან უღონოდ გადავარდნილი სხეული. ყურებში წყალში ჩავარდნის ხმაც კი ჩამესმის.
- ლელა, ის ცოცხალია. - ვამბობ და კიდევ ერთხელ მაციებს. ხმა მიკანკალებს. თვალები მებინდება, სანამ ცრემლისგან არ ვათავისუფლებ.
- რას ამბობ მირა... - ხმა უტყდება ლელასაც და კოპებს ჰკრავს.
- ღმერთო, ბექა! ლელა, ბექა! - ვყვირი გაუცნობიერებლად ერთიანად მოვდივარ, გონს. ადგილს ვწყდები და კაფიდან უკანმოუხედავად გავრბივარ. ლიფტთან იმხელა რიგია, რომ ვერ დავიცდი. გასასვლელ კარს ხელს ვკრავ და კიბეზე ავრბივარ.
ხიდი. ხიდი. რა თქმა უნდა, უკანასკნელად იქ შევხვდით. უკეთესს ვერც მოიფიქრებდა. ღმერთო! ამდენი ხანი მის სხეულს იმიტომ ვერ პოულობდნენ, რომ ის ცოცხალია? ცოცხალია. როგორ? ეს როგორ? რანაირად გადარჩა? სად წავიდა მის გულში მოხვედრილი ტყვია? ამას როგორ გადაურჩა? დაჭრილმა იმ ადიდებულ მდინარეს თავი როგორ დააღწია? ღმერთო, ცოცხალია! აქაა! ღმერთო, ღმერთო! ის აქაა, ბექასთან. იქნებ მთელი ეს დრო აქ იყო. მთელი ეს დრო ისევ შორიდან გვადევნებდა თვალს. შორიდან გვიყურებდა. ჩვენს შორის იყო.
კიბეზე ვჩერდები. წამიერად თავბრუსხვევას ვგრძნობ. მუხლებს ქვემოთ ფეხები მეყინება. ასე მგონია წყალში ვდგავარ. თვალებს ვისრეს. ახლა სისუსტის დრო არაა.
მათე!
ხელს ჯიბეზე ვიკრობ. მობილური არ მაქვს. იქ დამრჩა. მობილური კაფეშია, მაგიდაზე. ნაბიჯს ვადგამ. ვერ გადამიწყვეტია უკან გავბრუნდე ტელეფონისთვის და მათეს ხმა გავიგო, თუ გზა გავაგრძელო ბექასკენ.
ჯანდაბა! ჯანდაბა!
კიბეს ვუბრუნდები და როგორც შემიძლია სწრაფად ავრბივარ. ჰაერს ძლივს ვუშვებ ფილტვებში. უკვე ძალა მეცლება, მეექვსე სართულს რომ ვაღწევ. კარს ვაღებ და დერეფანს ჩქარი ნაბიჯით მივუყვები. გზაში შემხვდომი რამდენიმე ექთანი გაოცებულლი მიყურებს.
- კარგად ხართ? - უკნიდან მესმის მათი მოძახილი. ყურადღებას არ ვაქცევ და ნაბიჯს ვუჩქარებ. სირბილს ვცდილობ. როგორც იქნა პალატამდე მივდივარ. კარს ვაღებ და ოთახში შესული შვებით ვოხრავ, როცა ცოცხალ ბექას ვხედავ. ბიჭს ჩაის ფინჯანი უკავია და ჩემი დანახვისას ღიმილიანი სახე უსერიოზულდება.
- რა მოხდა, მირა. - ფინჯანს გვერდით დებს და საწოლს ხელის გულებით ეყრდნობა.
- როგორ ხარ? კარგად ხარ? - ვუახლოვდები და ახლოდან ვათვალიერებ. ამასობაში პალატაში ლელა შემოდის, ბექასთან მირბის და ატირებული ეხუტება.
- რა ჯანდაბა ხდება, ხალხო! - მოთმინებას კარგავს ბიჭი, ლელას მხრებში სწვდება და პასუხის მომლოდინედ ცვლის ჩვენს შორის მზერას.
- მგონი ის ცოცხალია. - ამბობს ლელა და ისიც მე მიყურებს.
- რაა? საიდან მოიტანეთ?
- მობილური მომეცი. - ხელს ვუწვდი ლელას.
- მათეს ველაპარაკე. მოდის. - მაშინვე ხვდება რასაც ვფიქრობ. გულზე მეშვება. გოგო ლაპარაკს იწყებს, მე კი აქეთ-იქით ვაცეცებ თვალებს. არ ვიცი რის დანახვას ვცდილობ, მაგრამ რატომღაც დარწმუნებული ვარ, რომ კალე აქ მხოლოდ ხიდის დასატოვებლად არ მოვიდოდა.
- შენთან არავინ ყოფილა? - ვუბრუნდები ბექას. აჩქარებულ გულისცემას ვერ ვიმშვიდებს. ასე მგონია, სადაცაა პანიკა ამიტანს. დასაწყნარებლად ღრმად სუნთქვას ვცდილობ.
- მხოლოდ ექიმი, დილის შემოვალზე. - მხრებს იჩეჩავს ბექა.
- შენი ექიმი?
ბექა თითქოს ახლაღა ხვდებაო რაღაცას, თვალებს ატრიალებს და იგინება.
- აქ იყო! - ყვირის ლელა და პირზე იკრობს თითებს.
- დამშვიდდი გთხოვ. - ბექა გულზე იკრობს გოგოს. - ხომ ხედავ ცოცხალი ვარ.
- ვერ ვიჯერებ. არა, ვერ ვიჯერებ... - ვბუტბუტებ. ორი წამით თვალებს ვხუჭავ და მაშინვე მისი სახე ჩნდება. არა, არ მინდა მისი დანახვა. - რა გითხრა. რამე გითხრა? რა გააკეთა?
- არაფერი. კითხვები დამისვა. თავს როგორ ვგრძნობდი... წამლები დამიტოვა და კიდევ აი ეს წიგნი. - ტუმბოზე მანიშნებს. მაშინვე მისკენ მივდივარ და ხელს ვტაცებ. - მითხრა, ზოგი წიგნებში შვებას პოულობს, ზოგი - ფორიაქს. იქნებ გაგიმართლოსო. თავი მტკიოდა, ყურადღება არ მიმიქევია.
წიგნის სახელწოდებას ვკითხულობ - ვიქტორ ჰიუგო „საბრალონი.“ ყველაფრის შემდეგ დაგვცინის კიდეც. წიგნს სწრაფად ვამოწმებ. ფურცლებიდან ქაღალდები ცვივა. იატაკიდან ვიღებ. ორი დაკეცილი ფურცელია. ერთს ჩემი სახელი აწერია, მეორეს „ლელა.“ გოგოს ვუწვდი. ლელა მასწრებს, მაშინვე ხსნის და ხმამაღლა კითხულობს:
„ - შენ ჩემს გეგმებში არ ყოფილხარ, ლელა. ყველაზე უცოდველი ამ ამბავში შენ იყავი. ამიტომ ბექას სიცოცხლეს გჩუქნი.“
გოგო ფურცელს დებს და მიყურებს. ქაღალდს ვხსნი. წერილი ძალიან მოკლეა, მოკლეა, მაგრამ ის ხდება მთელი ჩემი მომავალი ცხოვრების ფორიაქისა და შიშის მიზეზი.
„ - ძვირფასო მირა, არაფერი ყოფილა აქამდე. შენთვის ყველაფერი მხოლოდ ახლა იწყება. იფიქრე ჩემზე.“



-------

ორი წელი... ღმერთო, ორი წელი ვწერე "ნაკაწრები" და ახლა დასასრული რო დავაწერე სათაურში დამბურძგლა :დდ მთელი ეს დრო, ყოველდღე შეიძლება არ ვწერდი, მაგრამ ყოველ დღე და ყველა სიტუაციაში ამ პერსონაჟებზე ვფიქრობდი. ცოტა მეუცნაურება კიდეც, ახლა რა უნდა ვაკეთო. :დდ
ბევრს ვერაფერს ვიყვი, მიუხედავად იმისა, რომ უნდა ვამბობდე. საბოლოო ჯამში, მე კმაყოფილი ვარ დასაწყისითაც, დასასრულითაც და თითოეული პერსონაჟის ბედ-იღბალითაც. ბანალურია, მაგრამ, თვითონ ცხოვრებაც არაა იდეალური, რომ აქ ზოგზოგიერთებს ძალიან გამართლებოდათ ;)
ერთადერრთი, რაზეც ვწუხვარ და გაბრაზებული ვარ - ეს საკუთარი თავია. რადგან ბოლო სამი თავი საშინელი ინტერვალებით დავდე და ისტორიას ის ექშენი დავაკარგვინე, რაც თავიდანვე ჰქონდა. უფრო სწორად, ექშენი ჰქონდა... უბრალოდ გაწელილმა დრომ კითხვის პროცესიდან ადრენალინი ამოაგდო. ვიცი, ეს მხოლოდ ჩემი ბრალია, სამსახურისაც, მაგრამ მაინც ჩემი უფრო და ამ დიდი დისკომფორტისთვის ბოდიშს გიხდით...

უღრმესი მადლობა ყველას, ვინც კითხულობდით, უღღმესი მადლობა კომენტარების, თან როგორი ძირეული კომენტარების დატოვებისთვის, ინტერესისთვის, მოუსვენრობისთვის და მოთმინებისთვის. <3 იმედი, მაქვს არც დასასრულით იქნებით უკმაყოფილო და დიდი იმედი, მაქვს, რომ საბოლოო შეფასებას დავიმსახურებ თქვენგან <

ბედნიერი ვარ თქვენ გამო და ძალიან ძალიან მიყვარხართ <3

მომავალ ისტორიამდე <3 ;)



№1  offline წევრი Taattu

ძალიან გამიხარდა დასასრული რომ დავინახე
ანუ შემიძლია დავიწყო კითხვა
დარწმუნებული ვარ ძალიან მომეწონება heart_eyes relaxed
ემოციებს შემდეგ გაგიზიარებ heart_eyes

 


№2 ახალბედა მწერალი lullaby

Taattu
ძალიან გამიხარდა დასასრული რომ დავინახე
ანუ შემიძლია დავიწყო კითხვა
დარწმუნებული ვარ ძალიან მომეწონება heart_eyes relaxed
ემოციებს შემდეგ გაგიზიარებ heart_eyes

მიხარია, რომ იწყებ და დაგელოდები მოუთმენლად <3

 


№3  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

მოვკვდი...
არ ვიცი რატომ მაგრამ ეს სიტყვა ამომიტივტივდა თავში პირველი...
მირა არის ცოცხალი მკვდარი, ეს არის მისი სასჯელი თუმცა რამდენად შეესაბამება სასჯელი დანაშაულს ეს გასარკვევია...
არ შემიძლია არ აღვნიშნო კიდევ ერთხელ რომ საოცრება ხა და საოცრებას ქმნი...
ყველაზე განსხვავებული, ყველაზე შენეული, ყველაზე საინტერესო და ყველაზე მაგარი ისტორიაა "ნაკაწრები".
ძალიან მაგარი ხარ... უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის... ვამაყობ შენით...

 


№4  offline მოდერი abezara98

აი, ხომ ვამბობდი კალე არ მომკვდარა და ცოცხალი იქნება-მეთქი, ხომ ვამბობდი, არა? scream scream არასდოს კვდებიან მასეთები მასე მარტივად, არასდროს! pensive ასეთ მოულოდნელ დასასრულს საერთოდ არ ველოდი, მაგრამ შესანიშნავი იყო. მართალია, მერჩივნა კალე, ლელას თქმისა არ იყოს, ჯოჯოხეთში ყოფილიყო, მაგრამ, რა ვქნათ? ცხოვრებაში ყველაფერი ისე არ ხდება, როგორც ჩვენ გვინდა. sweat_smile
უბრალოდ შესანიშნავი იყო heart_eyes სიტყვებიც კი აღარ მყოფნის blush

 


№5  offline წევრი ჟიზელი

იცი რა? მე მარტო ამის თქმა მინდა. ხომ მოგვანდე ამ ადამიანების ცხოვრება, არა?! ხოდა, მათე, აი, ეს ბიჭი, გრძელთმიანი მათე, ლამაზი ღიმილით და ერთგული, გულწრფელი გულით, არასდროს მოკვდება კალეს ხელით და არც მირანდას სიკვდილით ეტკინება გული. იქნებიან იქამდე, სანამ ერთმანეთს ტკბილად არ შეაბერდებიან. მირაზე, მე მილაპარაკია, და არაფერში ვადანაშაულებ. მხოლოდ იმიტომ ვერ იტანენ, რომ მირა "ადამიანის" სარკეა, ნაკლით, სისუსტით და კიდევ ბევრი კარგი თუ ცუდი თვისებით....უბრალოდ, მათე არ იმსახურებს არაფერს ცუდს და ცუდი დასასრულიც ვერ ექნება მათ სულებს. შენ ძალიან მიყვარხარ, ჯერ მარტო იმიტომ, რომ მაიძულე მკვლელი გამომეცნო და ის ბედნიერება მომანიჭე, რასაც დეტალებზე დაკვირვება და ამოცანის ამოხსნა იწვევს ჩემში. ყოველთვის წავიკითხავ შენს ნაწერს, სულ რომ ერთწლიანი შუალედებით წერო.
- ჟიზელი

 


№6  offline წევრი ნორმი

სუპერ!
დასასრულიც და ყველაფერიც.
--------------------
მორფეოსი

 


№7  offline წევრი izabella

უნიჭიერესი გოგო, რომელმაც ძალიან მაგარი ისტორია შექმნა. ❤❤❤

 


№8  offline წევრი miamia

მდაა, როგირც იქნა დადგა ეს დასასრულიც. მართალია დიდი ინტერვალებით იდებოდა, ზოგჯერ მავიწყდებიდა კიდეც რომ არსებობდა, მაგრამ ერთადერთი ისტორიაა რომელმაც კომენტარის დატოვების სურვილი დამიტოვა, ერთადერთია რომელიც მომდევნო თავის წაკითხვისას არ მავიწყდებოდა აზრობრივად სად ვიყავი გაჩერებული, ძალიან ღრმად ვიგრძენი მირას შეგრძნებები და ახალი ისტორიის დაწყება ჯერ არ მინდა. დასასრული კი ცოტა არ მეყო, გაგრძელებასაც რომ იმსახურებს ისეთია.

 


№9 ახალბედა მწერალი lullaby

უცნობი ქ
მოვკვდი...
არ ვიცი რატომ მაგრამ ეს სიტყვა ამომიტივტივდა თავში პირველი...
მირა არის ცოცხალი მკვდარი, ეს არის მისი სასჯელი თუმცა რამდენად შეესაბამება სასჯელი დანაშაულს ეს გასარკვევია...
არ შემიძლია არ აღვნიშნო კიდევ ერთხელ რომ საოცრება ხა და საოცრებას ქმნი...
ყველაზე განსხვავებული, ყველაზე შენეული, ყველაზე საინტერესო და ყველაზე მაგარი ისტორიაა "ნაკაწრები".
ძალიან მაგარი ხარ... უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის... ვამაყობ შენით...


ღმერთო, სალ,დიდი დიდი მადლობა კომპლიმენტისთვის და რა თქმა უნდა იმისთვის, რომ ერთგულად მოყებოდი ისტორიას, ძალიან მიხარია შენი თავი ^_^
ხო, მირას ცხოვრება ალბათ სიკვდილს დაემსგავსება ამის შემდეგ, თუმცა გვერდით მათე ეყოლება და იმედი ვიქონიოთ, რომ გამოსავალს ნახავენ <3

abezara98
აი, ხომ ვამბობდი კალე არ მომკვდარა და ცოცხალი იქნება-მეთქი, ხომ ვამბობდი, არა? scream scream არასდოს კვდებიან მასეთები მასე მარტივად, არასდროს! pensive ასეთ მოულოდნელ დასასრულს საერთოდ არ ველოდი, მაგრამ შესანიშნავი იყო. მართალია, მერჩივნა კალე, ლელას თქმისა არ იყოს, ჯოჯოხეთში ყოფილიყო, მაგრამ, რა ვქნათ? ცხოვრებაში ყველაფერი ისე არ ხდება, როგორც ჩვენ გვინდა. sweat_smile
უბრალოდ შესანიშნავი იყო heart_eyes სიტყვებიც კი აღარ მყოფნის blush


ხო, კალე ასე მარტივად სიკვდილს არ დაუშვებდა... თუმცა ჯოჯოხეთი ადრე თუ გვიან მაინც არ ასცდება, შენ მაგაზე არ იდარდო :დდდ სხვანაირი დასასრული უბრალოდ ვერ წარმომედგინა.
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა რომ ნაკაწრებს კითხულობდი, უკანასკნელი საშინელი ინტერვალების მიუხედავად <3

ჟიზელი
იცი რა? მე მარტო ამის თქმა მინდა. ხომ მოგვანდე ამ ადამიანების ცხოვრება, არა?! ხოდა, მათე, აი, ეს ბიჭი, გრძელთმიანი მათე, ლამაზი ღიმილით და ერთგული, გულწრფელი გულით, არასდროს მოკვდება კალეს ხელით და არც მირანდას სიკვდილით ეტკინება გული. იქნებიან იქამდე, სანამ ერთმანეთს ტკბილად არ შეაბერდებიან. მირაზე, მე მილაპარაკია, და არაფერში ვადანაშაულებ. მხოლოდ იმიტომ ვერ იტანენ, რომ მირა "ადამიანის" სარკეა, ნაკლით, სისუსტით და კიდევ ბევრი კარგი თუ ცუდი თვისებით....უბრალოდ, მათე არ იმსახურებს არაფერს ცუდს და ცუდი დასასრულიც ვერ ექნება მათ სულებს. შენ ძალიან მიყვარხარ, ჯერ მარტო იმიტომ, რომ მაიძულე მკვლელი გამომეცნო და ის ბედნიერება მომანიჭე, რასაც დეტალებზე დაკვირვება და ამოცანის ამოხსნა იწვევს ჩემში. ყოველთვის წავიკითხავ შენს ნაწერს, სულ რომ ერთწლიანი შუალედებით წერო.
- ჟიზელი


აი, ამ ისტორიის წერა ხომ იყო სიამოვნება, მერე აქ დადება და ხალხის ინტერესიც იყო სიამოვნება, მაგრამ შენ იყავი ცალკე სიამოვნება :დდ გეფიცები, ათასჯერ მაინც მაქვს შენი კომენტარები წაკითხული... რთი დიდი ბედნიერებაა, როცა ხედავ შენს ნაწვალებს როგორ უკირკიტებს ადამიანი, რამხელა ინტერესი აქვს და როგორ ეძებს იმას, რაც საგულდაგულოდ დამალე... საოცარი მკითხველი ხარ და უღღმესი მადლობა ყოველი სიტყვისთვის, რაც კი "ნაკაწრებზე" გითქვამს <3
მირას რაც შეეხება, ვიცი, შენ იყავი მგონი ერთადერთი, ვინც არაფერს ერჩოდა მას და მართალი ხარ, მირა ადამიანების, ალბათ სუსტი და სულელი, მაგრამ მაინც ადამიანის სარკე. ვერ იქნება ყველა ისეთი ძლიერი, რომ მის მსგავს წარსულს გაუძლოს. მიხარია, რომ შენ გესმის მისი (მიუხედავად იმისა, რომ ეს პერსონაჟი არც მე აღმაფრთოვანებს) და მიხარია, რომ მათეს იმედი გაქვს... ამ ამბის გაგრძელება მეც ზუსტად ისე წარმომიდგენია, როგორც შენ... მირა და მათე ერთად, კალესგან შორს...
ჩემო გოგო, კიდევ ერთხელ უღღმესი მადლობა <3

ნორმი
სუპერ!
დასასრულიც და ყველაფერიც.

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა <3

dakarguli
როგორც გითხარი ღამით დავიწყებ და დავამთავრებთქო, აი ზუსტად ახლა მოვრჩი... აქ ჩემთან 6:19 წუთია....
პირველი ემოცია რაც იყო ეს იყო შიში,ოღონ ნამდვილი შიში, შიში და დაძაბულობა, ისეთი თვალებს ვაცეცებდი ყველგან მეგონა იმალებოდა ოთახში ვინმე,(თან უზომოდ მშიშარა ვარ) :) გულწრფელად ვიძახი მუცელი მეკუმშებოდა და მზარავდა ზოგიერთ მომენტზე ,თავიდან ბოლომდე მოვიდა ამ ძალიან მტკივნეული და მძიმე ისტორიის ემოცია ჩემთან,მართლა საოცრად ნიჭიერი ხარ და ყველა სიტყვაში ამტკიცებ ამას,კი ეს ისეთი ჩახლართული და მტკივნეული თემა იყო რო მართლა ვაპირებდი დასაწყისში თავის დანებებას იმდენად მემძიმა,მაგრამ მაინც ბოლომდე ჩავედი და არც ვნანობ.ახლა პერსონაჟებზე გეტყვი რამოდენიმე სიტყვით ჩემს აზრს...დაჩით დავიწყებ, მართლა ძალიან შემეცოდა, და და იქ ხიდზე ყველაზე გავბრაზდი, უნდა გვქონდეს ადამიანებს იმდენი შეგნება რომ ასე ხელაღებით დაუფიქრებლად არ უნდა მოვექცეთ და იმისკენ არ უნდა ვუბიძგოთ ერთმანეთს რაც გვზაფრავს გვაშინებს და გვამცირებს.ვფიქრობ რომ არა სიკვდილი ლამაზი გაგრძელება ექნებოდათ მის და მირას ისტორიას, ამას მათეც შეეგუებოდა მაშინ 8 წლის წინ .... ძალიან ძალიან შემეცოდა კალე,წარმომიდგენია როგორ უყვარდა მისი ძმა,ეს კარგად გამოკვეთე რამდენიმე აბზაცში რომ ძმებს საოცარი ურთიერთობა ჰქონდათ და კალე ძალიან სუსტი აღმოჩდა რეალობასთან შესაგუებლად, მან ყველაზე რთული და სასტიკი გზა აირჩია გაბოროტებულმა, ვერ შეეგუა ძმის სიკვდილს, ვერ აღმოჩდა იმდენად ძლიერი რომ ამ ტკივილით ეცხოვრა და შეგუებოდა, მათი სიკვდილითაც ვერ მოიპოვა შვება და დარწმუნებული ვარ ყველაფრის მიუხედავად სინდისის ქენჯნას ათუნდაც გულის სიღმეში იგრძნობდა ...მათე, მათე ეს იყო უკიდეგანოდ და უანგაროდ შეყვარებული სიკეთით სავსე გული ადამიანი, მოვიხიბლე მისი მოთმინებით, ურთულესია სამყაროს გერჩივნოს და მას შენგან მხოლოდ მეგობრული გრძნობები აკავშირებდეს თან უზომოდ მტკივნეულიც, მაგრამ გამიხარდა რომ მირამ მიხვდა, 8 წლის მერე მგრამ მაინც აღმოაჩინა რომ უყვარდა და გააბედნიერა და გაბედნიერდა თვითონაც.... მირა, მირა იყო ძალიან დამძიმებული ფსიქიკით, კოშმარული სიზმრებით, უნდოდა თავისუფლება ეგრძნო და სიმშვიდეს კალეში ეძებდა როცა ერთი ხელის გაწვდენაზე ყავდა მაგრამ, ხშირად ასეა ჩვენ ვერ ან არ ვირჩევთ სწორ ადამიანებს ცხოვრებაში.მათესაც გააზრებულად ტკენდა,არც უშვებდა და ვერც მასთან იყო... კალემ სულ მოანგრია და მოარყია, დამძიმებული სინდისი სულ დაუმძიმა დააცარიელა, ვფიქრობ უზომოდ გაუჭირდება ცხოვრების გაგრძელება და მათეც ვერ შეძლებს დახმარებას მითუმეტეს რო ბოლოს აღმოჩდა რომ კალე ცოცხალია, მთელი დარჩენილი ცხოვრება შიში და სინდისის ქეჯნაში იცხოვრებს და მეცოდება, ყველა მეცოდება ამ ისტორიაში, დაღუპულებიც და უფრო გადარჩენილები რადგან ძნელია ამხელა ფსიქოლოგიური სტრესის შემდეგ,ასე მიყოლებით საყვარელი ადამიანების დაკარგვის, შისის რომ გგონია რომ შემდეგ შენ მოგაკითხავენ და მოკვდები ცხოვრების მშვიდად გაგრძელება.... ბოლოს არ ველოდი,და რა იქნება მერე დარწმუნებული ვარ ერტ დღეს კალე დაამთავრებს მათეს და მირას ერთად,მანამ მშვიდად ვერ იქნება
პ.ს. ისტორია მთლიანობაში იყო საოცრება, უზომოდ მტკივნეული და ვერც დასასრულმა ვერ დაამა "ნაკაწრები" ვფიქრობ სახელი აქვს იდეალურად სწორად შერჩეული, მადლობა რომ ასეთი კარგი ხარ,მადლობა რომ წერ და იმედი მაქვს რომ მომავალშიც გააგრძელებ როცა იქნება...♥♥♥ წარმატებებს გისურვებ
პ.ს.ს. კი ძალიან ბევრი ვიბოდიალე,და კი ძალიან მინდოდა ჩამოყალიბებულად გადმომეცა აზრი :)) მაგრამ სამწუხაროდ კარგად ვერ მეხერხება


ხატია, მაინც გაგითენებია და აი არ ვიცი... თან ძალიან არ მსიამოვნებს შენი ღამის გატეხვის ამბავი და თან... ეს ხომ იმას ნიშნავს, რომ ისტორიამ ჩაგითრია, და ეს არის ავტორისთვის ყველაზე ძვირფასი, როცა მკითველი თვის ძვირფას დროს შენს ნაწერზე ხარჯავს...
ძალიან დალაგებულადაც მითხარი ყველაფერი და ძალიანაც გამახარე...
ხო, რომ არა ხიდი, შესაძლოა დაჩი და მირას ლამაზი მომავალი ჰქონოდათ.
კალეს ფსიქიკამ კი ნამდვილად ვერ გაუძლო ძმის სიკვდილს და ძალიან არასწორი გზა აირჩია, თუმცა თავად არ თლიდა ასე და შედეგიც ნახე. იმდენი გააკეთა, რომ სასოწარკვეთილ მირას ანგელოზად ექცა. მირასთვის კი სწორედ ამის გაცნობიერება იყო ყველაზე რთული.
რაც შეეხება იმას, რომ კალე თვის აქმეს დაასრულებს თუ არა, ეს შენი ფანტაზიისთვის მომინდია... თუმცა მე ვფიქრობ, კალესთვის მირასა და მათეს სიკვდილზე უფრო სასიამოვნო ის იქნება, რომ მათ ეცოდინებათ გადარჩენილი კალეს ამბავი, ეცოდინებათ რომ ახლოსაა და გამუდმებით ცუდის მოლოდინი იქნებიან... ეს ხომ მთელი ცხოვრება გაგრძელდება...
მადლობა კომპლიმენტებისთვის და მიხარია, რომ სათაური ახსენე <3
უღღმესი მადლობა ასეთი ვრცელი კომენტარისთვის, ძალიან ძალიან გამაბედნიერე <3

izabella
უნიჭიერესი გოგო, რომელმაც ძალიან მაგარი ისტორია შექმნა. ❤❤❤

დიდი დიდი მადლობა ჩემო კარგო <3

miamia
მდაა, როგირც იქნა დადგა ეს დასასრულიც. მართალია დიდი ინტერვალებით იდებოდა, ზოგჯერ მავიწყდებიდა კიდეც რომ არსებობდა, მაგრამ ერთადერთი ისტორიაა რომელმაც კომენტარის დატოვების სურვილი დამიტოვა, ერთადერთია რომელიც მომდევნო თავის წაკითხვისას არ მავიწყდებოდა აზრობრივად სად ვიყავი გაჩერებული, ძალიან ღრმად ვიგრძენი მირას შეგრძნებები და ახალი ისტორიის დაწყება ჯერ არ მინდა. დასასრული კი ცოტა არ მეყო, გაგრძელებასაც რომ იმსახურებს ისეთია.


ხო,ინტერვალების გამო კიდევ ერთხელ ვიხდი ბოდიშს... ცოტა არ იყოს გააფუჭა ამან ისტორია, თუმცა, მაინც დიდი მადლობა, რომ ბოლომდე მომყევი... მიხარია, რომ აზრის დაფიქსირების სურვილი გაგიჩნდა. დამიჯერე ამას თუ ყველა წაკითხულ ისტორიაზე გააყეთებ, ყველა ავტორს ძალიან გაახარებ. არც კი იცი რამხელა, ბედნიერებაა, როცა ნაწერს გიფასებენ.
მიხარია, რომ ასე ახლოს მოვიდა მირას გრძნობები შენთან ^^
დასასრულს რაც შეეხება... ასე გავჩერდი, რადგან მინდოდა თქვენთვის დამეტოვებინა ვარიანტები. თუმცა ჩემთვის გაგრძელება ასეთია - მირა და მათე ერთად, კალესგან შორს, თუმცა მაინც იმაზე ფიქრში, რომ ის ცოცხალია და სადღაც ახლოსაა. ჩემს ვარიანტში, კალე არაფერს აკეთებს გარდა იმისა, რომ მირასა და მათესთვის ცოცხლობს ;)

 


№10  offline მოდერი chica sol

დიდი წვალებისა და ცრემლდენის შემდეგ როგორც იქნა დავასრულე კითხვა. პირველ რიგში, მაპატიე, რომ ნაბიჯ-ნაბიჯ ვერ გამოგყევი...
რაც შეეხება ისტორიას. შენი ერთ-ერთი ძლიერი ნამუშევარია, ეს უდაოა. მიხარია, რომ გეგმას არ გადაუხვიე და ჩემი სისხლა ბიჭი ბანალურად არ მიგვამე.
ცოტაც მირაზე ვილაპარაკებ. ბევრისგან და ბევრჯერ მსმენია, რომ მირა სულელი პერსინაჟია, რომ არ იმსახურებს არც მათეს, არც დაჩის იმსახურებდა... მე ასე არ ვფიქრობ. უბრალოდ უმარტივესი მეთოდია, იგივე სიტუაცია წარმოიდგინო საკუთარ თავზე. ჯერ წარსულის ამხელა ტრაგედია, დაწყებული დედით, გაგრძელებული დაჩით და დასრულებული 4 მეგობრის 4 თვეში სიკვდილით. პლუს ამას შიგადაშიგ ვიღაც გაშინებს, ხან გახრჩობს, ხან გედევნება და კიდევ რაც იყო, დავიჯერო ყველა იდეალურად გაართმევდით ამ სიტუაციას თავს? დავიჯერო ყველა "მდედრი შერლოკია"? რა ვიცი, რა ვიცი, მე რომ ამ ყველაფერს ჩემს თავზე წარმოვიდგენ, ათასჯერ გავსწორდებოდი მიწასთან და ამ ყველაფერს ვერ გავუძლებდი. თუ მათეს გრძნობა რომ არ მიიღო, იმიტომაა სულელი? თუ დააკვირდით, მათე ორჯერ გამოუტყდა სიყვარულში მირას და ორჯერვე მაშინ ,როცა გოგოს გული სხვა პიროვნებით იყო დაკავებული. ჯერ დაჩი იყო, მერე- კალე. ჰქონდა შუალედში მათეს რვა წელი და ემოქმედა ამ დროს, მაგრამ არა, თევზივით წტალი ჩაიგუბა პირში, ისე იყო გატრუნული, გოგოს ეჭვი ეპარებოდა ისევ შემორჩა თუ არა გრძნობაო. და ვაჟბატონმა ხმა არ ამოიღო მანამდე, სანამ კალე არ გამოჩნდა. მერე უცებ გაახსენდა რომ უყვარდა და არიქა... ახლა პატარა კითხვა მაქვს, მირაა ეგოისტი მხოლოდ? მე ვფიქრობ, მათეც.
ახლა რაც შეეხება კალეს. მგონი ყველამ იცის უკვე რომ კალე ჩემი ბიჭია. მანამ მივისაკუთრე, სანამ მისი პერსონაჟი ბოლომდე ჩამოყალიბდებოდა. უკვე აღვნიშნე, რომ კალეს ბანალურ სიკვდილს ვერაფრით გაპატიებდი:დდ არ დავიწყებ ახლა მის მართლებას- ნუ, ადამიანისთვის სიცოცხლის წართმევას არც აქვს გამართლება, თუმცა, მისი მხრიდანაც რომ შეხედო ყველაფერს არის სადღაც სამართლიანობის მარცვლებიც...
ბოლოს შენზე ვიტყვი ვანილო, შენ ხარ საიტის ყვავილი. უნიჭიერესი ხარ და ვგიჟდები შენი წერის სტილზე, შენს დეტალებზე, წვრილმანებზე, აღწერებზე, ლექსიკაზე და საერთოდ შენზე ვგიჟდები მე. მიხარია რომ არ დაიზარე და მიიყვანე ისტორია ბოლომდე. მიხარია თუ პატარა წვლილი მაინც შევიტანე. ის დრო მიყვარს, ერთად რომ ვიყავით და პერსონაჟის მკვლელობას რომ ვგეგმავდით, თეონასას, თენგოსას, ოთოსას ...
აბა, რა გითხრა? მალე დაგვიბრუნდი, მიყვარხარ.

 


№11 წევრი Tamuna Gogaladze

ვაიმეეე ეს რა იყოოო♥♥♥ისეთი დაძაბული ვკითხულობდი და ისე ჩამითრია♥♥♥ახლა დავამთავრე კითხვა და ისევ ისე ვარ და ალბათ კიდევ დიდხანს გამყვება ეს შეგრძნება♥♥♥ისე კარგად იყო უველფერი აწყობილი დაწყობილი და მიწყობილი როომ აღფრთოვანებული ვარ შენით♥♥♥კიდევ კარგი რომ დასრულებულის კითხვა დავიწყე თორემ ნამდვილად შემიწირავდა ლოდინი♥♥♥პირველი თავი ორი დღის წინ წავიკითხე და მაშინვე მივხვდი რა საოცრებაც მელოდა წინ და მანამ არ გავაგრძელე კითხვა სანამ იმდენი დრო არ დავიგულე რომ ბოლომდე მიმეყვანა♥♥♥გუშინ ისე ვიყავი ცდუნებას ვეღარ ვუძლებდი რომ არ დამეწყო არადა მაქსიმუმ ორი თავი წამეკითხა და მერე უფრო ცუდად ვიქნებოდი♥♥♥
აი ყველა შენი მოთხრობა ძალიან მიყვარს♥♥♥იავნანა რომ წავიკითხე ხომ საერთოდ ისე იმოქმედა ღამით ბავშვებთან გავედი და მათ ოთახში მეძინა შიშის გამო :-) მაგრამ ეს რაღაც არ ვიცი ვერ ვპოულობ სათანადო სიტყვებ იმის გადმოსაცემად თუ რამდენად აღფრთოვანებული ვარ მე ამ მოთხრობით♥♥♥საოცრება და ბევრად მეტი ♥♥♥

 


№12  offline წევრი duchi_duchi

ვაუ ეს რა იყო?ისე დავიძაბე რო აი არვიცი მეგონა იქ ვიყავი და მათსავით განვიცდიდი ყველაფერს..ძალიან მაგარი იყო.შოკი!
კალე გადარჩა მირას ისევ დაემუქრა,არვიცი ამაზე მეტი რა უნდა გაუკეთოს კიდევ მირას მაგრამ ის კი ვიცი რომ მეორე ნაწილი აუცილებლად უნდა დაწეროთ და გააგრძელოთ..ხო კიდევ კალეს რაც შეეხება რაც არ უნდა ყვარებოდა მისი ძმა სერიული მკვლელობა არ უნდა დაეწყო ეს ძალიან სისასტიკე იყო.

 


№13  offline მოდერი belle...

დამ დამ დამ!!!!!! როგორც იქნა დავასრულე და ახლა... ცარიელი ვარ, თან ძალიან სავსე!!! აი სულ სულ პირველი იმით დავიწყებ, რომ მიხარია დასასრულმა სხვანაირი ღიმილი რომ მომგვარა <3 <3 <3 <3 მიუხედავად იმისა, რომ ნაწარმოების შუაში უკვე ვხვდებოდი რა როგორ ხდებოდა, წამით არ დამიკარგავს ინტერესი და ეს ძალიან რთლია ჩემო საყვარელო, შენ კი იდეალურად გამოგივიდა!
ვახ... იმდენად ვარ ემოციებში პირველი საიდან და როგორ დავიწყო არ ვიცი და მოდი ჩემი შეცვლილი შთაბეჭდილებებით და უკვე გადაფარული, საყვარელი პერსონაჟით დავიწყებ შთაბეჭდილების გაზიარებას - ამ ბიჭის სახელია კალისტრატე, რომელმაც ეჭვი პირველივე წინადადებაში გამოიწვია დიალოგში უბრალოდ ნახსენები ორიოდე სიტყვით "კალე? ჰო... უბრალოდ, კალე!" რაღაც განგაშის სიგნალის მსგავსი იყო, რომ უბრალოდ კალე, არ იქნებოდა უბრალოდ კალე ნაწარმოების ბოლომდე! მისი გამოხედვა, მიმოხვრა (იმდენად ზუსტად და ლამაზად გქონდა გადმოცემული შემშურდა კოლეგავ <3 <3) არ იყო "ჩვეულებრივი ტიპის" მახასიათებელი და მუდამ თან სდევდა უცნაური აურა, დაძაბულობის მიუხედავად მომხიბლვლელობაც რომ არ აკლდა. კალეს ნათქვამი გულში ჩამრჩა ალბათ იმიტომ, რომ ძალიან ჰგავს ჩემს მოსაზრებას "ფრთები? ფრთები ანგელოზებს აქვთ მირა, ადამიანებს მხოლოდ ამბიციები და ბანალური კიდურები". მომხიბლა მისებურმა აღქმამ ფოტოგრაფიის მიმართ. მიუხედავად მისი შინაგანი სიბნელისა, მაინც ყვეალზე მდიდარი ადამიანი მგონია შენს მრავალფეროვან პერსონაჟებში? იცი, რატომ? იმაზე მეტის გადატანა უწევდა, ვიდრე მთელს ჯგუფს ერთად! როგორი გრძნობაა იმ ადამიანებთან ურთიერთობა, რომლებმაც სულელური თამაშით შენი საყვარელი ადამიანი იმსხვერპლეს? - ჭკუდიან შეიძლება შეცდეს კაცი! რამხელა ნებისყოფაა საჭირო სიმშვიდე შეინარჩუნო და გქონეს სექსი ქალთან, რომელიც სინამდვილეში ზიზღს იწვევს შენში? შეიძლება მე არანაკლები ფსიქოპატიც მეთქმოდეს ამის გამო, მაგრამ მის თითოეულ ქმედებასა თუ ნაბიჯში გაცილებით მეტ სიძნელესა თუ ტკივილს ვხედავ ვიდრე სხვა დანარჩენში. შურისძიება... კი, ძალიან კარგად ჰქონდა დაგეგმილი, გათვითცნობიერებული სად როგორ დაერტყა, რომ ტკივილი ეგრძნოთ, აი სულ ცოტათი მაინც რაც მას გამოაცდევინეს. მაგრამ მარი... რთული რა არის იცი? როცა კლავ... როცა ბოლოს უღებ, როცა ხედავ შენს თვალიწნ სიცოცხლე როგორ ეცლებათ და სიამოვნებას წამიერად იღებ შემდეგ? შემდეგ ისევ წყვდიადი ისადგურებს და ხვდები რომ შენთვის არაფერი იცვლება. არც ტკივილი ქრება, არც ყუჩდება, არც უჩინარდება. შენთან არის, შენში ცხოვრობს და რამდენიც არ უნდა გამოფატრო რეალობა უბრალოდ არ შეიცვლება!. ნაკაწრები? იარები? ისინი არ ხორცდებიან, პირს არ კრავენ, პირიქით... კალეს ნაკაწრები ყველაზე ღრმა და მოუშუშებელია ვიდრე სხვა დანარჩენის. რამხელა მოთმინებაა საჭირო იცადო 8 წელი რომ ვალი "სათანადოდ დააბრუნო?!" მირამ დაჩის სიკვდილი ასე თუ ისე მოინელა... ჰო, თავს ახსენებდა თრგუნავდა, მაგრამ მოინელა... კალემ ვერა. განსხვავების აღნიშვნით იმის თქმას ვცდილობ რომ ადამიანების ჭრილობებს დრო კურნავთ, მაგრამ არა ყველასას... კალეზე უსასრულოდ შემიძლია საუბარი რადგან მის თითოეულ განცდასა თუ ემოციას. ზიზღსა თუ ბრაზს ბოლომდე ჩავწვდი... გაგიკვირდება და მართლა ბოლომდე ჩავწვდი, რატომ? როცა გამოცდილი გაქვს... ყველაფერი სხვა ფერებში იხატება <3 <3 როცა მკერდში ტყვია მოხვდა საკუთარივით მეტკინა. მწერალს ასეთი მძიმე უღელი აქვს შეიძლება მას სულაც არ სურდეს კონკრეტული პერსონაჟისთვის ის ბედისწერა, რომელმაც იპოვა, მაგრამ მაინც აკეთებს რადგან, რეალურად ჩვენ არ ვწყვეტთ ამას, პერსონაჟები თავად ირჩევენ თავიანთ გზას და ყველაფერი ჩვენგან დამოუკიდებლად ხდება. მარტო ამ მარტივი და გამოცდილი მიზეზის გამო არ გავბრაზდებოდი კალე რომ მოგეკლა და ვერც კი წარმოიდგენ როგორ გმიხარდა, რომ ეს არ მოხდა. კიდევ უფრო მეტად მიყვარხარ, რაციონალურად მიღებული გადაწყვეტილებისთვის - კალე... არ უნდა მომკვდარიყო! და საშინელ კმაყოფილ ღიმილს მგვრის ის ფაქტი, რომ ეს არ მოხდა. ახლა ტექსტი ისე გამოიყურება თითქოს კალეს ქმედებას ვამართლებ ან ვიწონებ მის არჩევანს, მაგრამ იმდენად მესმის, რომ იმის თქმასაც ვერ ვბედავ ვკიცხავ თქო - ადამიანების გაკიცხვა არასწორი მგონია. უბრალოდ მესმის, მართლა, გულწრფელად მესმის მისი დუმილს ვამჯობინებ, იმითაც ბედნიერი ვარ რომ ცოცხალია <3 მიუხედავად იმისა, რომ როგორც ბიჭი მათე ყველაზე მეტ სიმპათიას იწვევდა ჩემში.(თავიდანვე!) რაღაცნაირი, შარმიანი, საიმედო და ძალიან კარგია <3 <3 მათე ხასიათებით დუჩეს მაგონებს და მაინც მაგრად განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. არ ვიცი, უსაყვარლესია და საშინლად არ მემეტება მირასთვის. ჩემო საყვარელო აი ასე ძალიან ცივად და მოურიდებლად ვიტყვი, რომ მირა ერთადერთი პერსონაჟია ნაწარმოებში რომელიც მთელი გულით მეზიზღება!!! ;დდდდ <3 <3 ვკითხულობდი მის თითოეულ განცდას და მეღიმებოდა, შენ როგორც მწერალს რა უნდა გეგრძნო შენი პერსონაჟისადმი და რაღაც ნაცნობმა გამკრა გულში - ჩემი გოგოებისადმი ბრაზი, ხანდახან ზიზღიც კი მათი დაშვებული შეცდომების გამო... სისუსტის გამო, რამაც საბოლოოდ სავალალო შედეგი გამოიწვია. ვიცი, რასაც გრძნობდი მირასთან მუშაობისას. წარმომიდგენია. ღმერთმანი უამრავი ნაწარმოები წამიკითხავს მაგრამ ამხელა ზიზღი ჯერ არც ერთი პერსონაჟისადმი არ მიგრძვნია. კალე ყოველ სიტყაში მართალი იყო მასთან მიმართებაში. საბოლოოდ ხელი როდის ჩავიქნიე? აი ლამის ტელეფონიც გავისროლე ოთახის კუთხეში, მათეს რომ დაუჯერა და ბოლოს გაიქცა... - ვაიმე... აი ვაიმე... გედემეკეტა!!!!! ;დდდდდდდდდ გოგო, რომელიც საავადმყოფოდან გარბის, თავი მოვიკლა რომ დანარჩენებს შეეშვასო, ფარდულიდან კუდამოძუებული გარბის და ტოვებს კაცს ზურგსუკან, რომელმაც უწმინდური სული იმდენჯერ აპატია თავზე იმდენი ღერი თმა რომ არ მომეძებნება ფიზიკურად ( არადა საკმაოდ სქელი მაქვს!). ვახ... კალესი არ ვიცი, მაგრამ მე კი ნამდვილად მომწყურდა მისი სისხლი ;დდდდდ აი აი... ფუფ, მასზე საუბარი რომ გავაგრძელო ნეგატივით წავბილწავ აქაურობას ;დდდდდ სამეგობროს რაც შეეხება... დიდად არასდროს გამომდიოდა ასეთი მჭიდრო კავშირების აღწერა... არ ვიცი, არ შემიძლია ხაზი არ გავუსვა, რომ აღფრთოვანებული ვარ შენით. გადმოცემის უნარით. მკითხველამდე მოტანით - მეგობრობის, სიყვარულის, ერთად დგომის, ზიზღის, ღალატის, ბრაზის და იმედგაცრუების.. ისე, რომ საკუთარ ტყავზე მეგრძნო, ვიგრძენი კიდეც. ნაწარმოები სამი შეგრძენით დავასრულე - მირას სიძულვილით. მათეს სიყვარულით და კალესადმი უცხო, თბილი და ძალიან ახლო გრძნობით. მადლობა შენ ამ ემოციებისთვის <3 <3 მაშინ როცა ახლა საერთოდ არ მაქვს დრო, მაინც ვერ მოვწყდი და ბოლომდე გავედი. კიდევ ერთხელ ვამბობ რომ აღფრთოვანებული ვარ შენით და ძალიან მიყვარხარ. გაფასებ! პ.ს. და რა მინდა რომ დავუმატო... დეტექტივებში მეტი იხეტიალე, მეტი ისწავლე ზოგადად სამართლის სტრუქტურაზე, ნორმებზე, კანონებზე, დეტალებზე. ძალიან მინდა რომ ამ მხრივ შესაშურად დაიხვეწო. ძალიან დიდ პოტენციალს ვხედავ შენში და მინდა ერთხელ შენი წიგნით ხელში გიხილო კოლეგავ!!! მხოლოდ ამ დეტალებში გავუსვამდი ხაზს, რომ სრულყოფა სჭირდება სხვა დანარჩენში... არაფერი მეთქმის, საშინლად მომხიბვლელი ხარ!!! <3 <3 <3 პ.ს.ს. შენ გეკითხები ახლა რა ჯანდაბა ვაკეთო ხოლმე წერისგან დაღლილმა?! -_- რამე შენი მირჩიე კიდო, მგონია საიტზე სხვისას ვერაფერს წავიკითხავ... და ვანილიო... ასე გიცნობენ და ვანილო, იცი რომ ვანილი ჩემი ხელწერაა ზოგადად? ;დდდდდდდდდ <3 სოულმეთი ხარ რა გავაკეთო!!! პ.ს.ს.ს. გგონია დამავიწყდა? ნწ - მათე სიყვარულია, მათეზე ვგიჯდები, მაგრამ ჩემი რცეული დაჩია <3 <3 ბიჭზე, რომელზეც ვერაფერს ვწერ. ის ერთადერთი იყო რომელზეც ცრემლი წამომივიდა, ერთადერთი რომელიც გულში ღრმად მეტკინა. ჩემს ბედს რა ვუთხარი გვიან ღამით ვკითხულობდი და გულში ისე ჩამრჩა დამესიზმრა -_- არ ვღადაობ -_- დაჩიზე ვერ ვწერ... რადგან ზედმეტად მტკივნეული თემაა ჩემთვის. არც კი ვიცი თუ მახსოვს პერსონაჟის მიმართ მსგავსი გრძნობები გამჩენოდა სხვის ნაწარმოებში. იმდენად ძლიერი რომ მასზე წერა გამჭირვებოდა და დაჩი ზუსტად ის ბიჭია... მგონი, რაღაც მხრივ კალეს ვუწონებ იცი... ახლა მე ნაკლები ფსიქოპატი ვარ? ;დდდ და როგორ არ გიწოდო სასწაული რომ სამეული სულ სხვადასხვა გრძნობით შემაყვარე, განსხვავებული ეფლერით მაგრამ ფაქრია, რომ სამივე სიგიჟემდე მიყვარს!!!!!

 


№14 ახალბედა მწერალი lullaby

belle...
დამ დამ დამ!!!!!! როგორც იქნა დავასრულე და ახლა... ცარიელი ვარ, თან ძალიან სავსე!!! აი სულ სულ პირველი იმით დავიწყებ, რომ მიხარია დასასრულმა სხვანაირი ღიმილი რომ მომგვარა <3 <3 <3 <3 მიუხედავად იმისა, რომ ნაწარმოების შუაში უკვე ვხვდებოდი რა როგორ ხდებოდა, წამით არ დამიკარგავს ინტერესი და ეს ძალიან რთლია ჩემო საყვარელო, შენ კი იდეალურად გამოგივიდა!
ვახ... იმდენად ვარ ემოციებში პირველი საიდან და როგორ დავიწყო არ ვიცი და მოდი ჩემი შეცვლილი შთაბეჭდილებებით და უკვე გადაფარული, საყვარელი პერსონაჟით დავიწყებ შთაბეჭდილების გაზიარებას - ამ ბიჭის სახელია კალისტრატე, რომელმაც ეჭვი პირველივე წინადადებაში გამოიწვია დიალოგში უბრალოდ ნახსენები ორიოდე სიტყვით "კალე? ჰო... უბრალოდ, კალე!" რაღაც განგაშის სიგნალის მსგავსი იყო, რომ უბრალოდ კალე, არ იქნებოდა უბრალოდ კალე ნაწარმოების ბოლომდე! მისი გამოხედვა, მიმოხვრა (იმდენად ზუსტად და ლამაზად გქონდა გადმოცემული შემშურდა კოლეგავ <3 <3) არ იყო "ჩვეულებრივი ტიპის" მახასიათებელი და მუდამ თან სდევდა უცნაური აურა, დაძაბულობის მიუხედავად მომხიბლვლელობაც რომ არ აკლდა. კალეს ნათქვამი გულში ჩამრჩა ალბათ იმიტომ, რომ ძალიან ჰგავს ჩემს მოსაზრებას "ფრთები? ფრთები ანგელოზებს აქვთ მირა, ადამიანებს მხოლოდ ამბიციები და ბანალური კიდურები". მომხიბლა მისებურმა აღქმამ ფოტოგრაფიის მიმართ. მიუხედავად მისი შინაგანი სიბნელისა, მაინც ყვეალზე მდიდარი ადამიანი მგონია შენს მრავალფეროვან პერსონაჟებში? იცი, რატომ? იმაზე მეტის გადატანა უწევდა, ვიდრე მთელს ჯგუფს ერთად! როგორი გრძნობაა იმ ადამიანებთან ურთიერთობა, რომლებმაც სულელური თამაშით შენი საყვარელი ადამიანი იმსხვერპლეს? - ჭკუდიან შეიძლება შეცდეს კაცი! რამხელა ნებისყოფაა საჭირო სიმშვიდე შეინარჩუნო და გქონეს სექსი ქალთან, რომელიც სინამდვილეში ზიზღს იწვევს შენში? შეიძლება მე არანაკლები ფსიქოპატიც მეთქმოდეს ამის გამო, მაგრამ მის თითოეულ ქმედებასა თუ ნაბიჯში გაცილებით მეტ სიძნელესა თუ ტკივილს ვხედავ ვიდრე სხვა დანარჩენში. შურისძიება... კი, ძალიან კარგად ჰქონდა დაგეგმილი, გათვითცნობიერებული სად როგორ დაერტყა, რომ ტკივილი ეგრძნოთ, აი სულ ცოტათი მაინც რაც მას გამოაცდევინეს. მაგრამ მარი... რთული რა არის იცი? როცა კლავ... როცა ბოლოს უღებ, როცა ხედავ შენს თვალიწნ სიცოცხლე როგორ ეცლებათ და სიამოვნებას წამიერად იღებ შემდეგ? შემდეგ ისევ წყვდიადი ისადგურებს და ხვდები რომ შენთვის არაფერი იცვლება. არც ტკივილი ქრება, არც ყუჩდება, არც უჩინარდება. შენთან არის, შენში ცხოვრობს და რამდენიც არ უნდა გამოფატრო რეალობა უბრალოდ არ შეიცვლება!. ნაკაწრები? იარები? ისინი არ ხორცდებიან, პირს არ კრავენ, პირიქით... კალეს ნაკაწრები ყველაზე ღრმა და მოუშუშებელია ვიდრე სხვა დანარჩენის. რამხელა მოთმინებაა საჭირო იცადო 8 წელი რომ ვალი "სათანადოდ დააბრუნო?!" მირამ დაჩის სიკვდილი ასე თუ ისე მოინელა... ჰო, თავს ახსენებდა თრგუნავდა, მაგრამ მოინელა... კალემ ვერა. განსხვავების აღნიშვნით იმის თქმას ვცდილობ რომ ადამიანების ჭრილობებს დრო კურნავთ, მაგრამ არა ყველასას... კალეზე უსასრულოდ შემიძლია საუბარი რადგან მის თითოეულ განცდასა თუ ემოციას. ზიზღსა თუ ბრაზს ბოლომდე ჩავწვდი... გაგიკვირდება და მართლა ბოლომდე ჩავწვდი, რატომ? როცა გამოცდილი გაქვს... ყველაფერი სხვა ფერებში იხატება <3 <3 როცა მკერდში ტყვია მოხვდა საკუთარივით მეტკინა. მწერალს ასეთი მძიმე უღელი აქვს შეიძლება მას სულაც არ სურდეს კონკრეტული პერსონაჟისთვის ის ბედისწერა, რომელმაც იპოვა, მაგრამ მაინც აკეთებს რადგან, რეალურად ჩვენ არ ვწყვეტთ ამას, პერსონაჟები თავად ირჩევენ თავიანთ გზას და ყველაფერი ჩვენგან დამოუკიდებლად ხდება. მარტო ამ მარტივი და გამოცდილი მიზეზის გამო არ გავბრაზდებოდი კალე რომ მოგეკლა და ვერც კი წარმოიდგენ როგორ გმიხარდა, რომ ეს არ მოხდა. კიდევ უფრო მეტად მიყვარხარ, რაციონალურად მიღებული გადაწყვეტილებისთვის - კალე... არ უნდა მომკვდარიყო! და საშინელ კმაყოფილ ღიმილს მგვრის ის ფაქტი, რომ ეს არ მოხდა. ახლა ტექსტი ისე გამოიყურება თითქოს კალეს ქმედებას ვამართლებ ან ვიწონებ მის არჩევანს, მაგრამ იმდენად მესმის, რომ იმის თქმასაც ვერ ვბედავ ვკიცხავ თქო - ადამიანების გაკიცხვა არასწორი მგონია. უბრალოდ მესმის, მართლა, გულწრფელად მესმის მისი დუმილს ვამჯობინებ, იმითაც ბედნიერი ვარ რომ ცოცხალია <3 მიუხედავად იმისა, რომ როგორც ბიჭი მათე ყველაზე მეტ სიმპათიას იწვევდა ჩემში.(თავიდანვე!) რაღაცნაირი, შარმიანი, საიმედო და ძალიან კარგია <3 <3 მათე ხასიათებით დუჩეს მაგონებს და მაინც მაგრად განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. არ ვიცი, უსაყვარლესია და საშინლად არ მემეტება მირასთვის. ჩემო საყვარელო აი ასე ძალიან ცივად და მოურიდებლად ვიტყვი, რომ მირა ერთადერთი პერსონაჟია ნაწარმოებში რომელიც მთელი გულით მეზიზღება!!! ;დდდდ <3 <3 ვკითხულობდი მის თითოეულ განცდას და მეღიმებოდა, შენ როგორც მწერალს რა უნდა გეგრძნო შენი პერსონაჟისადმი და რაღაც ნაცნობმა გამკრა გულში - ჩემი გოგოებისადმი ბრაზი, ხანდახან ზიზღიც კი მათი დაშვებული შეცდომების გამო... სისუსტის გამო, რამაც საბოლოოდ სავალალო შედეგი გამოიწვია. ვიცი, რასაც გრძნობდი მირასთან მუშაობისას. წარმომიდგენია. ღმერთმანი უამრავი ნაწარმოები წამიკითხავს მაგრამ ამხელა ზიზღი ჯერ არც ერთი პერსონაჟისადმი არ მიგრძვნია. კალე ყოველ სიტყაში მართალი იყო მასთან მიმართებაში. საბოლოოდ ხელი როდის ჩავიქნიე? აი ლამის ტელეფონიც გავისროლე ოთახის კუთხეში, მათეს რომ დაუჯერა და ბოლოს გაიქცა... - ვაიმე... აი ვაიმე... გედემეკეტა!!!!! ;დდდდდდდდდ გოგო, რომელიც საავადმყოფოდან გარბის, თავი მოვიკლა რომ დანარჩენებს შეეშვასო, ფარდულიდან კუდამოძუებული გარბის და ტოვებს კაცს ზურგსუკან, რომელმაც უწმინდური სული იმდენჯერ აპატია თავზე იმდენი ღერი თმა რომ არ მომეძებნება ფიზიკურად ( არადა საკმაოდ სქელი მაქვს!). ვახ... კალესი არ ვიცი, მაგრამ მე კი ნამდვილად მომწყურდა მისი სისხლი ;დდდდდ აი აი... ფუფ, მასზე საუბარი რომ გავაგრძელო ნეგატივით წავბილწავ აქაურობას ;დდდდდ სამეგობროს რაც შეეხება... დიდად არასდროს გამომდიოდა ასეთი მჭიდრო კავშირების აღწერა... არ ვიცი, არ შემიძლია ხაზი არ გავუსვა, რომ აღფრთოვანებული ვარ შენით. გადმოცემის უნარით. მკითხველამდე მოტანით - მეგობრობის, სიყვარულის, ერთად დგომის, ზიზღის, ღალატის, ბრაზის და იმედგაცრუების.. ისე, რომ საკუთარ ტყავზე მეგრძნო, ვიგრძენი კიდეც. ნაწარმოები სამი შეგრძენით დავასრულე - მირას სიძულვილით. მათეს სიყვარულით და კალესადმი უცხო, თბილი და ძალიან ახლო გრძნობით. მადლობა შენ ამ ემოციებისთვის <3 <3 მაშინ როცა ახლა საერთოდ არ მაქვს დრო, მაინც ვერ მოვწყდი და ბოლომდე გავედი. კიდევ ერთხელ ვამბობ რომ აღფრთოვანებული ვარ შენით და ძალიან მიყვარხარ. გაფასებ! პ.ს. და რა მინდა რომ დავუმატო... დეტექტივებში მეტი იხეტიალე, მეტი ისწავლე ზოგადად სამართლის სტრუქტურაზე, ნორმებზე, კანონებზე, დეტალებზე. ძალიან მინდა რომ ამ მხრივ შესაშურად დაიხვეწო. ძალიან დიდ პოტენციალს ვხედავ შენში და მინდა ერთხელ შენი წიგნით ხელში გიხილო კოლეგავ!!! მხოლოდ ამ დეტალებში გავუსვამდი ხაზს, რომ სრულყოფა სჭირდება სხვა დანარჩენში... არაფერი მეთქმის, საშინლად მომხიბვლელი ხარ!!! <3 <3 <3 პ.ს.ს. შენ გეკითხები ახლა რა ჯანდაბა ვაკეთო ხოლმე წერისგან დაღლილმა?! -_- რამე შენი მირჩიე კიდო, მგონია საიტზე სხვისას ვერაფერს წავიკითხავ... და ვანილიო... ასე გიცნობენ და ვანილო, იცი რომ ვანილი ჩემი ხელწერაა ზოგადად? ;დდდდდდდდდ <3 სოულმეთი ხარ რა გავაკეთო!!! პ.ს.ს.ს. გგონია დამავიწყდა? ნწ - მათე სიყვარულია, მათეზე ვგიჯდები, მაგრამ ჩემი რცეული დაჩია <3 <3 ბიჭზე, რომელზეც ვერაფერს ვწერ. ის ერთადერთი იყო რომელზეც ცრემლი წამომივიდა, ერთადერთი რომელიც გულში ღრმად მეტკინა. ჩემს ბედს რა ვუთხარი გვიან ღამით ვკითხულობდი და გულში ისე ჩამრჩა დამესიზმრა -_- არ ვღადაობ -_- დაჩიზე ვერ ვწერ... რადგან ზედმეტად მტკივნეული თემაა ჩემთვის. არც კი ვიცი თუ მახსოვს პერსონაჟის მიმართ მსგავსი გრძნობები გამჩენოდა სხვის ნაწარმოებში. იმდენად ძლიერი რომ მასზე წერა გამჭირვებოდა და დაჩი ზუსტად ის ბიჭია... მგონი, რაღაც მხრივ კალეს ვუწონებ იცი... ახლა მე ნაკლები ფსიქოპატი ვარ? ;დდდ და როგორ არ გიწოდო სასწაული რომ სამეული სულ სხვადასხვა გრძნობით შემაყვარე, განსხვავებული ეფლერით მაგრამ ფაქრია, რომ სამივე სიგიჟემდე მიყვარს!!!!!


თითები გამიოფლიანდა ემოციებისგან :დდ
კალე. ხო. "უბრალოდ კალე" რომ არ გამოგეპარა არ მიკვირს და იმაშიც დარწმუნებული ვარ, რომ სხვა იმ წვრილმანებსაც მარტუვად შეამჩნევდი, მისი ამოცნობა რომ შეეძლო. მესმის შენი, იმიტომ, რომ მეც მესმის კალესი. არც მე ვამართლებ, მაგრამ, კი ეს სულ სხვა გრძნობაა... ფსიქოპატი შეიძლება იყო ამის გამო, მაგრამ ნაკლად არ ჩაგითვლი :დდ მეც ეგ გამოვდივარ, სულ რიმ არაფერი :დდ დიდად არ ვცდილობდი, მის დამალვას. ვიცი, რომ მისი ეს მომნუსხველიბა, ეს დამოკიდებულებები ყველაფერთან ძალიან თვალსაჩინო და ეჭვისმომგვრელი იქნრბიდა, მაგრამ უბრალოდ კალეს ვერ გადავასხვაფერებდი. წერის დროს თვითონ მეუბნებოდა, რომ ეგეთი იქნებოდა და ვსო ^^ ხოდა სხვა დეტალებით ვცდილობდი მის მიმალვას. მაგ დეტალრბსაც შეამჩნევდი. ვიცი.
მის მოკვლას რაც შეეხება. გეგმაში ეგ მქონდა. მაგრამ ერთმა კალეს თაყვანისმცემელმა რომ გაიგო :დდდდდ ხი ნუ ეს ჩემჯ გადასაწყვეტი იყო, მაგრამ დავფუქრდი მაინც. მერე მირას საქციელებს რომ ვუყურებდი, მართლა ჯობდა მისი გადარჩენა. ასე და ამგვარად მოხდა :დდ
მირა. აქ კომენტარებში ერთი ორი თუ მოიძებნება, ვისაც მისი ესმის. ბევრს ვფიქრიბდი ამ პერსონაჟზე. კი, ბევრად ჭკვიანი და ადეკვატური შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგრამ მერე ნაკაწრები რამდენად საინტერესოდ გაგრძელდებოდა არ ვიცოდი. ასე, რომ სუსტი გამოვიდა ეს გოგო.
მათათოს ერთადერთი ნაკლი აქვს - მირა უყვარს. სხვა ყველაფერი მგონი უნაკლოდ გამომივიდა ეს ბიჭი. :დდ და მემაყება ეს ოხერი :დდ
დაჩი. ვერ წარმოიდგენ ხიდის ეპიზოდის აღწერა რა რთული იყო. ფურცლები ნაჯღაბნრბით მაქვს სავსე. პერსონაჟის სიკვდილმა რომ დაგამწუხროს, ესე იგი ძვრიფასიც უნდა იყოს. კითხულობ ერთია და რომ ქმნი ასეთ ადამიანს და მერე კლავ, მეორე. ხოდა კი ხვდები, როგორ მექნებოდა საქმე...
ძალიან მიხარია კმაყოფილი რომ დარჩი. <3 მიხარია, შენთვის ასეთ ძვირფას დროს რომ მე მითმობდი. და უფრო მეტად მიხარია, რომ ეს ისტორია ენერგიას გივსებდა.
ბედნიერი ვარ.
ლოდინად ღირდა ეს შეფასება.
უღრმესი მადლობა ანა <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent