შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბინძური რომანტიკა (თავი 2)


19-01-2019, 02:41
ნანახია 343

ბინძური რომანტიკა (თავი 2)

ჩემი კარების გაღება და იქედან ისიცოცხლო სხეულის ჩემს ფეხებთან დაცემა ერთი იყო.
ხმა ვერ ამოვიღე, სხეულს მივუახლოვდი, სისხლიან სახეზე ჩამოყრილი თმა გადავუწიე და ზუსტად მაშინ აღმომხდა კივილის მსგავსი ხმა პირიდან, რამაც მე თვითონაც გამაკვირვა.
-გიოოო - შეშინებული შევყვირე და მის გასისხლიანებული სახეს ხელი გადავუსი.
უცებ მოვედი მეც გონზე და 112-ში გადავრეკე, რომ სასწრაფო დახმარების მანქანა გამოეშვათ, რაც შეიძლება დროზე, მე კი ჩემი ძმის უგინოდ მყოფ სხეულთან ჩამოვჯექი და მისი თავი დავიდე ფეხებზე.
ერთი ფიქრი კი ვიფიქრე, რომ მე თვითონ ხომ არ დავხმარებოდი, მაგრამ ჩემი თავის ამბავი, რომ ვიცოდი იქეთ დავახფობდი ცრემლების ზღვისგან.

ვუყურებდი მის სახეს და ცრემლები დაუკითხავად მოედინებოდნენ თვალებიდან. არ შემეძლო გიორგის ასეთ მდგომარეობაში ყურება, ის ხომ ჩემი საყვარელი ძმა იყო, ჩემი გულის ნაწილი. ადამიანი, რომელსაც ყოველთვის ჩემს გვერდით იყო, ჩემი ესმოდა და მამხნევებდა.

ამასობაში სასწრაფოც მოვიდა. ნამდვილად არ ვიცი რა დრო გავიდა და როგორ ვეხვეწებოდი სასწრაფოს ექიმებს, რომ ჩემი ძმა გადაერჩინათ, მაგრამ ის დანამდვილებით მახსოვს, რომ საავადმყოფოს დერეფანში მოვედი გონს, როდესაც გიორგი საოპერაციოში შეჰყავდათ ექიმებს. მეც სხვა რა გზა მქონდა იქვე, სკამზე ჩამოვჯექი და თავი ხელებში ჩავრგე.
გონს ჯერ კიდევ ვერ მოვდიოდი, ვერ ვიაზრებდი მომხდარს, მის ასეთ მდგომარეობას, გონებაში მისი დასისხლიანებული სახე მიტრიალებდა, რაც უფრო მეტად მატირებდა რის გამოც გაუსაძლისად მტკიოდა თავი და მთელი სხეული, ასე მეგონა, რომ ძვლებში მთლიანად გადამტეხეს.
ამ ფიქრებში ვიყავი, როდესაც დერეფანში რაღაც ხმაური მომესმა და ჩემს წინ სამი ადამიანი გაჩნდა. თავის აწევაც კი არ შემეძლო, მაგრამ თავს ძალა დავატანე და ჩემს წინ მდგომ სამ ბიჭს თვალებში შევხედე და იმ წამსვე მიხვდნენ ყველაფერს და უთქმელად მომიჯდნენ გვერდით.
გუკა, სანი და ალექსანდრე - ჩემი ძმის მეგობრებო, ძმები და ჩვენი ოჯახის წევრები. ადამიანები, რომლების სულ ჩვენს გვერდით არიან ჭირსშიც და ლხინშიც.
-იო, რა მოუვიდა, ან შენთან, როგორ გაჩნდა ასეთ მდგომარეობაში? - მეკითხება სანი, თან ხელზე ხელს მადებს და გულში მიხუტებს.
-არ ვიცი სანი, არაფერი არ ვიცი. დაახლოებით ღამის სამი საათი იყო, აივანზე ვიყავი - ვეწეოდი, თან ღვინოს ვსვამდი, როცა კარებზე საშინელი ბრახუნი ატეხეს, ძალიან შემეშინდა, მერე კი მალევე შეწყვიტყდა ბრახუნის ხმა. კარებთან ვიყავი და რამდენიმე წუთში გავაღე, უცებ კი გიოს უსიცოცხლო სხეული დაეცა ჩემს ფეხებთან, მალევე სასწრაფოს გამოვუძახე და ახლა კი ვართ აქ, გიოს ოპერაციას უკეთებენ. მთლიანად სახე ჰქონდა დაზიანებული, დასისხლიანებული, სხვაგან არაფერი არ ეტყობობოდა.
ჩემი ამ წინადადების თქმა და გუკას ფეხზე წამოვარდნა ერთი იყო
-ამის დედას შევეცი - შეიკურთხა ის
-გუკა, დაწყნარდი, არ დაგავიწყდეს, რომ საავაფმყოფოში იმყოფები და ჩვენს გარდა აქ ბევრი ადამიანია.
-ალექსანდრე, როგორ დავწყნარდე, მითხარი, როგორ და ბაზარია არაა. არ მოუსმინე იო მოყოლილს? ნამდვილად იმ ს ნამოქმედარია, მაგ ყლის სტილია მხოლოდ სახის დაზიანება.
-ჯობს თავი შეიკავე და ამაზე სხვაგან ვესაუბროთ, გუკა - შეეპასუხა ალექსანდრე.
მე კი ვიჯექი ასე, სანის მკერდზე მიხუტებული და ვცდილობდი გუკას საუბარი გადამეხარშა.
ამით კი მხოლოდ ერთ დასკვნამდე მივდიოდი - ჩემს ბიჭებს მტერი ჰყავდა! ამის გაფიქრებაზე თავზარი დამეცა, ვერ წარმომედგინა გიოს, სანის, გუკას და ალექსანდრეს მსგავს ადამიანებს მტერი, როგორ უნდა ჰყოლოდა, როცა ისინი მთელს მსოფლიოში ყველაზე კეთილი და უპრობლემო ადამიანები არიან.
კი, მართალია ჩვენ, ყველანი ინდივიდები ვართ, ერთმანეთისგან განსხვავებული ხასიათი და ნიშან-თვისებები გვაქვს, მაგრამ ჩემთვის მაინც წარმოუდგენელი იყო იმაზე ფიქრი, რომ ჩემს ბიჭებს ვიღაც მტრობდა და მის გამო ახლა ჩემი ძმა საოპერაციო მაგიდაზე იწვა.
დრო ნელ-ნელა გადიოდა. ამასობაში 6 საათიც მოვიდა და როგორც იქნა საოპერაციო ოთახის კარებიც გაიღო, იქედან კი თეთრხალათიანი ექიმი გამოვიდა.
-ამ წუთის მონაცემებით პაციენტი სტაბილურად არის, ძლიერი ტრამვა მიიღო და დროებით რეანიმაციაში გადავიყვანთ. რამდენიმე საათში ალბათ გაიღვიძებს კიდეც, მაგრამ გახსოვდეთ, რომ მისი გადაღლა არ შეიძლება და სულ რამდენიმე წუთით არის მისი ნახვა შესაძლებელი მანამ, სანამ ჩვეულებრივ პალატაში არ გადავიყვანთ.
-ჩემი ძმა, ჩემი გიო, ხო, ხო კარგად იქნება ექიმო?
-კარგად იქნება, კარგად. ტვინის შერყევა აქვს და რამდენიმე დღეში გამოჯანმრთელდება და ჯობს ეგრე არ დაენახო, თორემ ისევ თავიდან საოპერაციო გახდება - გასამხნევებლად მითხრა თეთრხალათიანმა ახალგაზრდა ექიმმა და მეგობრულად ხელი მხარზე დამადო.
იქვე სკამზე ჩამოვჯექი, არ შემძლო ასე ყოფნა, როცა ჩემი ძმა რეანიმაციაში იყო ათას მილზე შეერთებული.
გვერდით ალექსანდრე მომიჯდა, ადამიანი, რომელიც ყველაზე ნაკლებად გამოხატავს თავის ემოციებს, მაგრამ მისი თბილი თვალები ყველას ათბობს.
შემომხედე, რამდენიმე წუთი თვალებში მიყურა და იქ დავინახე ზუსტად - სითბო, შიში, ჩემი ძმის დაკარგვის შიში, სიყვარული და მთელი სამყარო ერთად.
შემდეგ ის ორიც მოგვისხდნენ გვერდით და ვიყავით ასე, გიოს გარეშე და მისი ტკივილი გვტკიოდა, ერთმანეთის ტკივილი გვტკიოდა.
უცებ სანი წამოხტა ფეხზე და ომახიანად მეუბნება
-ქ-ნო იოანა, ხვალ, უფრო სწორად დღეს გაქვთ გამოცდები, ჯობს აწიოთ თქვენი ლამაზი ზემოთ და სახლში წაბრძანდეთ მოწესრიგდეთ და უნივერსიტეტში წაბრძანდეთ, რადგან აქ ყოფნით მაინც ვერაფერს გააკეთებთ, ამიტომ დროს უქმად ნუ კარგავთ.
ერთი ფიქრი კი ვიფიქრე, რომ შევეწინააღმდეგებოდი, მაგრამ შეწინააღმდეგებას რა აზრი აქვს, როდესაც სრულიად სიმართლეს ამბობს.
ამიტომ ბიჭებს დავემშვიდობე და სანის ჩემი სახლში გაყვანა ვთხოვე.

ვიჯექი სანის მანქანაში და ვერაფერზე ვერ ვფიქრობდი, მიჭირდა რაიმეზე ფიქრი და არც ის ვიცოდი გამოცდებს, როგორ დავწერდი, მაგრამ იმედს მაინც არ ვკარგავდი გიოსთვის.
-იო, კარგი რა, ხო ხედავ ექიმმა რა გითხრა? მალე გამოფხიზლდება და დასვენება ესაჭიროება მმხოლოდ ბევრიო, ამიტომ ძალა მოიკრიბე, რადგან ოთხო ბედოვლათი ჩაგისახლდება სახლში და მოგიწევს ჟიმაობები და ორგიები გვერდით გადადო - სიცილით მეუბნება ამ ყველაფერს.
-ოხხ, რა აგიტანთ სახლში ოთხ ერთნაირ მუტრუკს.
სახლთანაც მივედი, მანქანიდან გადმოვედი და სადარბაზოში შევედი, ლიფტით მე-10 სართულზე ავედით მე და სანი, კარებს გასაღები მოვარგე და იმ წამსვე სააბაზანოში შევვარდი.
ერთი სული მქონდა წყლის ჭავლის ქვეშ როდის დავდგებოდი, ამიტომ ერთი ხელის მოსმით ტანსაცმელი გავიზრე და კაბინაში შევედი.
ვიდექი წლის ქვეშ და არანორმალურად დიდ სიამოვნებას ვიღებდი ცხელი წვეთების სხეულზე დაცემით, თან ხელებს ვასრიალებდი ტანზე, რომ როგორმე განვტვირთულიყავი და როგორმე თავიდან ამომეგდო ის საშინელი ფიქრები.
ერთი ფიქრი ვიფიქრე, რომ მ***ურბაციით დავკავებულიყავი და არ მეფიქრა არაფერზე, გარდა ჩემი თავის სიამოვნებისა. ზოგი ალბათ იფიქრებს ამ გოგომ ხო არ გაურეკა, რა დროს მ***ურბაციის დრო არისო, მაგრამ სტრესიდან თავის დაღწევის ერთ-ერთი კარგი საშუალებაა ორგ**მი და ამას ვერაფერი ვერ შეცვლის, ამიტომ კაბინიდან გამოვედი, იქვე უჯრიდან ანას მიერ დაბადების დღეზე ნაჩუქარი სტრ*ფონი გამოვიღე და საქმეს შევუდექი.

და აი ორგ*ზმიც
ეს, ენით აღუწერელი გრძნობა.
გრძნობა, რომელიც მთელს სხეულს ედება და ამოუხსნელ სიამოვნებათა ქარ-ცეცხში გაგდებს , აზროვნების უნარს გაკარგვინებს და ამ სამყაროდან გთიშავს.
ფეხები მიკანკალებს და ერთიანას ვეშვები, ხელებზე ბლანტ სითხეს ვგრძნობ და ჩემი თავით კმაყოფილი ვარ, რადგან შევძელი და ფინიშამდე მივედი მსგავს სიტუაციაშიც კი, შევძელი განტვირთვა და მხრიდან რაღაც უდიდესი ტვირთის ჩამოცილებდა.

ახლა კი ზუსტად ვიცი, რომ გამოცდებს კარგად ჩავაბარებ!


_______
რას ფიქრობთ?
კარგია, ცუდია?
მაინტერესებს მოგწონთ, თუ არა იოანა, მისი თვისებები?
დააფიქსირეთ თქვენი აზრი, რადგან ჩემთვის ეს მნიშვნელოვანია.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი დამპალი სული

რაღაც პატარა-პატარა მექანიკური შეცდონებია, ბოდიშით.

ზოგი წინადადება ასევე გაურკვეველია, რადგან ამოშლილია, როგორც ვატყობ ადმინისტრაციის მიერ საიტის პოლიტიკიდან გამომდინარე(დავკონკრეტდები - გინების შემცველი სიტყვები)

ასევე ვერ ვხვდები რა საჭიროა სიტყვების დაფიფქვა, როდესაც ამით მისი შინაარსი არ იცვლება.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent