შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ანდროგენი - თავი 5


21-01-2019, 00:33
ავტორი azula2023
ნანახია 328

ანდროგენი - თავი 5

როცა როგორღაც მოსწყდა მათი ტუჩები ერთმანეთს ბიჭი მოეხვია და კიდევ ერთხელ ჩაისუნთქა მისი სურვნელი , რომელიც ასე სჭირდებოდა. ხელი ჩასჭიდა და მანქანისკენ გაუძღვა.
-სად მივდივართ?- იკითხა ანომ, რომლსაც ჯერ კიდევ ვერ დაეჯერეინა რომ ეს რელობა იყო და არა მისი წარმოსახვა.
- ჯერ სააავადმყოფოში- გამდოხედა დადეშქელიანმა და გაუღიმა- ნაკერები გამეხსნა, არც იციან რომ წამოვედი.
- რაა? შენ რა სულ გაგიჟდი ასე როგორ მოხვედი აქ- ანოს ხმაში აშკარად იგრძნობოდა შიში
- უნდა მენახე, ისე წახვედი რომ ვერფერის ახსნა მოვასწარი. ეს ქალი წარსულია, თუმცა არც წარსულში ყოფილა რაიმე მნიშვნელოვანი, იმედია ამის ახსნა აღარ დამჭირდება.
ანოს არაფერი უთქვამს, მიუხედავად კმაყოფილებისა რომლიც ბიჭის სიტყვებმა მოჰგვარა, მაინც ძალიან ცუდად გრძნობდა თავს, რადგან მის გამოო შეიძ₾ებოდა ლაზარეს მდგომარეობა გართულებულიყო. როგორღაც მიაღწიეს საავადმყოფომდე, გადმოსვლისას ლაზარე მანაქანს მიეყრდნო, ერთიანად გამფერკთალებულიყო, ეტყობა ბევრი სისიხლი დაკარგა, ანო მაშინვე მიუახლოვდა და ხელი შეაშველა. ბიჭს ეღიმებოდა როცა გოგოს ასე შეშიენბულს ხედავდა. ეზოში ლაზარეს მეგობრები იდგენენ, შეშინებული, დაბნეული გაბრაზებუილი სახეებით, ერთი მაშინვე ექიმთან გაიქცა.
- გამოხვალ აქედან და მაგრად გცემ - მაშინვე გვერდით ამოუდგა გაბრაზებული ლუკა ძმაკაცს.
- დავიმახსოვრებ ამას იცოდე- ღიმილით შეაგება სიტყვები დადეშქელიანმა.
ექიმებმა მელვე გადაიყვანეს ლაზარე პალატაში, ნაკერების დადება თავიდან გახდა საჭიორო უკვე მეორედ გახსნილ ჭრილობებზე. წითელთმიანი მთელი დღის განმავლობაში არ გამოჩენილა. საღამოს როცა ექიმმა პაციენტთან შესვლის ნება დართო მეგობრებს, ბევრი საუბრისა და ხუმრობის შემდეგ, ბიჭები სახლებში წავიდნენ. ლაზრესთან კი ანო დარჩა, რომლიც აქამდე მდივნის კიდესთან იდგა და უბრალოდ აკვირდებოდა მათ, მათთან ერთად იცინოდა, გრძნობდა ლაზარეს მწველ მზერას. ყველაფერი ზედმეტად ჩვეულებრივი და მარტივი იყო. საბოლოოდ ისევ მხოლოდ ორნი დარჩნენ, ანო მდევანზე იჯდა და ფანჯრიდან დანახულ ვარსკვალევბით მოჭედილ მთავრიან ღამეს უყურებდა, ლაზარე კი მას.
-მოდი ჩემთან - ბიჭი საწოლისკიდისკენ წაიწია. ანომ ღიმილით შეხედა და ნელა წამოდგა, ძალინ ფრხილად მოთავსდა მის გვერდით, დადეშქელიანმა ხელები მოხვია და გულში ჩაიკრა თავისი ანდროგენი. ალაბთ სამყაროში ყველაზე ბედნიერი უნდა ყოფილიყო , რომ ის იპოვა, მაგრამ გულში მაინც გრძნობდა დიდ სევდას, რადგან ხვდებოდა რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ მცირე ხნით გაგრძელდბოდა, სასწორის პინაზე მთელი მისი ცხოვრება იდო. არავინ და არფერი სჭირდებოდა მის გარდა, მაგრამ იცოდა რომ ამითაც კი როცა ასე ახლოს ჰყავდა მისი საყვრელი ქალი მას ძალიან დიდი საფრთხეს უქმნიდა, მაგრამ არ შეეძლო, მის გარეშე აქამდე როგორ ცხოვრობდა ისიც კი უკვირდა, მხოლოდ იმის წარმოდგენა რომ ის არსებობს, სუნთქვას, დადის უფრო მეტ მნიშვნელობას სძენდა მის არსებობას.
კანდელაკი გრძნობდა, რომ აქამდე ის უბრალოდ ხე იყო ფესვების გარეშე, დაკარგული ,ჰაერში გამოკიდებული, უადგილო, ახლა კი ის იქ იყო სადაც უნდა ყოფილიყო, მის მკლავებში. ბიჭმა მისი მარცხენა მაჯა ასწია, მთავრის შუქზე დააკვირდა მის დიდი ნაიარევს , რომლის გამოც ვენები ჩევულებრივზე უფრო მეტად ამობობურცვვოდა გოგონას, გულში საოცრად დიდმა ტკივილმა გაკრა, ხელი ტუჩებისკენ წაიღო , ნაზად ეამბორა. ამით უკვე ისედაც ითქვა ბევრი რამ , ან საერთოდ რა საჭირო იყო საუბარი. სიტყვები ყოველთვის აზრს უკარგავენ მოქმედბებეს, თუმცა სათქმელიც არაფერი იყო.
სამი დღის შემდეგ გამოწერეს დადეშქელიანი საავადმყოფოდან. ლექციების შემდეგ ანო მასთან მოდიოდა, თუმცა იმდენი ხალხი იყო მის გვერდით, რომ ნორამლურად მარტო დარჩენასაც ვერ ახერხებდნენ. ლაზარე არ ჰგავდა ისეთ ბიჭს, რომლიც ბევრს საუბრობს, არც თბილი იყო სხვების მიმართ, არც ხუმარა და ღია , მაგრამ ის მაინც ასე განსაკუთრებით უყვარდათ მის მეგობრებს. უყვარდა ანოს მათი ყურება. ერთამანეთის ცხოვრებით ცხოვრობნდნენ, ერთმანეთის გამო ყველაფერზე იყვნენ წამსვლელები. ერთმანეთს ზურგს უმაგრებდნენ და ეს ადამიანური თანგრძნობის აქტის, მეგობრობის საუკეთესო მაგალითი იყო, მათ სუფთა ენერგია ჰქონდათ და თვითონაც იღებდა ამ ენერგიას მათთან ყოფნისას.
საღამოს საავადმყოფოდან ყველანი ერთად გამოვიდნენ, ლაზარემ ანო ჩაისვა, რათა სახლში წაეყვანა.
- ჩემს გამო ძალიან გადაიღალე, ვერც მოვახერხეთ საუბარი, მაგრამ შენი თვალების დანახვაც კი საკმარისია ჩემი სიმშვიდისთვის.
კანდელაკმა თბილად გაუღიმა. ჯერ კიდევ უხერხულად იყო მასთან ასე ახლოს ადამიანთან არასდროს ყოფილა.
ეს ვინ არის? - ლაზარეს ხმაში სიბრაზე გამოეხატა როცა სახლთან გაბრიელი დაინახა, რომელიც ჩვენი მოსვლისას წამოდგა.
- გაბრიელია - წარმოთქვა ანომ ჩუმად. იგრხნო როგორ დაეძაბა ლაზარეს ძარღვები . ნელა გადმოვიდნენ მანქანიდან. გაბრილს გაკვირრვება გამოეხატა სახეზე, ანოსკენ წამოვიდა რათა მოხვეოდა, მაგრამ ლაზარემ ყბებში ჩაავლო ხელი და უკან გასწია.
- რა უფლებით უახლობდები?
- ხელი გაწიე შე ს** ო- მაშინვე მოიშორა მისი ხელი ყბიდან და მისკენ გაიწია ერთმანეთს უბღვერდნენ გაბრაზებულები
- ლაზარე გაგიჟდი? ეს გაბრიელია ჩემი მეგობარი. - წამოყვირა ანომ და გაბიელს მიუახლოვდა.
- კარგად ხარ?
- რა გაკავშირებს ამასთან? - გაბრაზებულმა წამოიყვირა და თავით ლაზარესკენ მიუთითა. - ამის გამო ტიროდი არა? წამოყვირა. განრისხებული იყო ასეთი არასდროს უნახავს, ლაზარესაც ერთი სული ჰქონდა დაძგერებოდა მას და ასეც იქნებოდა რომ არა ანო რომლიც მათ შორის ჩადგა.
- ლაზარე გთხოვ, თუ ოდნავ მაინც პატივს მცემ, წადი. გაბრილეს მე დავლაკპარაკები.
ბიჭს ერთიანად დასჭიმვოდა ძარღვები ყელზე, თავლებით ჭამდა კანდელას. ბოლოს გაბრუნდა ძლიეერად ამოარტყა მაქანას წიხლი.
- დედა****ი- წამოიყვირა გაბრაზებულმა და მოწყვეტით დაძრა მანქანა.
ანო გრძნობდა გაბრიელის მწველ მზერას და არ უნდოდა შემობრუნებულიყო. ბიჭი მოუახლოვდა ხელები მხრებზე მოხვია.
- გთხოვ მითხარი რომ ის არ გიყვარს - მის ხმაში უფრო მუდარა იგრძნობოდა.
კანდელაკს ხმა არ ამოუღია.
- დედავა**** , მეკაიფები ანო? შენ და ის? იცი ვინ არის? იიცი რეები აქვს გაკეთებული? ადამინს ისე გამოჭრის ყელს თვალიც არ შეუტიკდება. იცი ქალებს რას უშვრება? ჩვეულებრივი მაზოხისტია. ვერ ვხვდები მართლა.-
ანო მისკენ შებრუნდა და მის ჭაობისფერ თავლებს შეხედა.
- გაბრიელ, მე მას ვიცნობ. ხო არ ვიცი რა აქვს გაკეთებული, მაგრამ ამის ცოდნა არც მჭირდება. მე ის ისეთი მივიღე როგორიც არის. შენ ხომ იცი ცხოვრების ყოველი წამი რამდენ ძალიხმევად მჭირდება. ახლა კი მის გარეშე უკვე ვეღარ ვიპოვი ამ ძალას. ეს არ არის სიყვარული, გატაცება ან ვნება. ეს ენითაღუწერელია...ვერ ვხსნი .
გაბრიელმა თავი დახარა. არ შეეძლო ეყურებინა გოგოს შეყვარებული, მოციმციმე თავლებისათვის როცა მასზე საუბრობდა.
- უნდა წავიდე- თქვა მწყრალად და ასე დატოვა. როგორ უნდოოდა ეტირა ანოს, მაგრამ ეზიზღებოდა საკუთარი ცრემლები. სახლში ავიდა და სრულიად შიშველი დაწვა საწოლზე. როცა ცუდად იყო ყოველთვის ასე ეკრობოდა საწოლს. თითქოს დედიშობილა ისევვ უბრუნდებოდა საწყის ადგილს. თავის თავს.
რამდენიმე საათი გაატარა ასე, ფანჯრისმიღმა ჯერ ისევ ბნელოდა.
ტელეფონმა უცნაური ხმა გამოსცა.
- "გძინავს?"
-" სად ხარ? "
- " შენთან"
- " ამოდი"
სწრაფად მოიცვა გრძელი ხალათი და კარის გასაღებად წავიდა, ლაზარე მშვიდი იყო, ჩვეულებრივზე მშვიდი. იქვე მდგარ მდივანზე ჩამოჯდა და გეღიმა როცა გოგონას ოთახს მოავლო თვალი.
- ზუსტად ისეთია როგორიც წარმომედგინა
ანო მის პირდალირ საწოლზე ჩამოჯდა, ჩუქი არ აუნთია ამიტომ მხოლოდ მთავრის შუქი ეცემოდა მის სახეს, რომელსაც ძალიან უნდოდა მოჰფერებოდა. ერთამნეთს თავლებში უყურებდნენ ხმა არც ერთს არ გაუღია.
- გიყვარს?
- რა თქმა უნდა. თუმცა ისე არა როგორც მამაკაცი. მაშინ როცა ჩემს გვერდით არავინ იყო, მხოლოდ ის მყავდა. მხოლოდ ის მაიძულებდა ისევ გამეგრძელებინა სიცოცხლე.
- რატომ?
- რთულია ამზე საუბარი. რა თქმა უნდა მარტოვი ცხორება არავის აქვს , ისვე როგორც მე. მაგრამ მე არც ისეთი ძლიერი ვარ. გსმენია სიკვდილით შეპყრობილზე? ზოგჯერ მგონია რომ მეც ასე ვარ. მე უბრალოდ ძალიან დავიღალე.
- მოდი ჩემთან - მისი ხმა მკაცრი იყო და თითქოს ბარძენას ჰგავდა, მაგრამ თვალებში უსაზღვრო სევდა და ტკივილი ედგა. ანო შეიშუშმნა როცა გაიაზრა რომ აამ ხალათის ქვეშ სრულიად შიშველი იყო, თუმცა მაინც წამოდგა და მიახლოვდა. კალთაში ჩაუჯდა თავი მხარზე დაადო, ცხვირი კი მის კისერში ჩაერგო. ბიჭმა ხელები მოხვია და მკლავებში მოიქცია, თმაზე ეფერებოდა.
- მინდა რომ ყველასგან და ყველაფრისგან დაგიცვა, მაგრამ მეშინია რომ ეს ვერ შევძლო, ჩემო ანდროგენო, მეც ასე ვცხოვრობდი აქამდე მაგრამ შენგან განსხავვებით მე გავბოროტდი ძალიან ბევრი მიუტევებელი ცოდვა ჩამიდენია და ამის გამო მეზიღებოდა ყოველთვის ჩემი თავი, მაგრამ არ ვჩერდებოდი უფრო და უფრო ღრმად ვიძირებოდი ჭაობში. იმ დღეს კი, იმ დილით ცხოვრებაში პირველად შემიყვარად სამყარო, რომლშიც ვცხოვვრობდი. ისეთი წმინდა ხარ, ისეთი უმანკო და ამავდროულად ძლიერი არ მინდა შენი ცხოვრებაც გავანადგურო ანო, მაგრამ ეგოისტი ვარ, საშინლად ეგოისტი, იმდენად რომ ვერ გთმობ. მსაგვსი არასდროს არაფერი მიგრძვნია. ანომ თავი ასწია და მსი თავლებს ჩააშტერდა, ხედლი ტუჩებზე დაადო- იყავი ჩემთთან.
ლაზარემ ხელი თმებში შეუცურა და მისკნე მოიზიდა, ვნებიანად და ნაზად კოცნიდა თავის ანდროგენს, ტუჩებიდან ყელისკენ გადაინაცვლა, ყრუდ ამოიკვნესა ქალმა, როცა მხრებიდან ხალათი გადაუწია და მის ლამაზ ლავიწებს დაეწაფა. იგრძნო ლაზარემ რომ სრულიად შიშველი იყო ამ თხელი ნაჭრის მიღმა და მთელი სხეული დაეძაბა. ასეთ სურვილს არასდროს მოუცავს მისი გონება. თუმცა გრძნობდა როგორ თრთოდა ქალი და ეშინოდა.
- ვიცი რომ ამისთვის ჯერ მზად არ ხარ, არაფერს დაგაძალებ- მისმა სიტყვრბმა თავად გააკვირვა, რადგან არსდროს უთქვამს მსგავსი რამ ქალისთვის, აზრად არც მოსვლია მის გრძნონებზე ეფიქრა. გულში ძლიერად ჩაიკრა ანო.
მცირე ხნით ასე იჯდნენ.
- უნდა წავიდე- ამოთქვა მკაცრად ლაზარემ, მგონი ნორმალურ ტემბრში საუაბრი არც შეეძლო.
- დარჩი- ამოთქვა ჩუმად ანო.
- თუ დავრჩები თავს ვერ შევიკავებ , მე კი არ მინდა რამე გატკინო. ორივესთვის ასე აჯობებს.
ლაზარე წამოდგა და უთქმელად წავიდა...
ანოსაც მალევე ჩაეძინა.
დილით საშინლად წვიმდა, ლამაზი იყო ნისლსა და სისველეში ჩაკარგული სამყაროს ყურება. თბილად ჩაიცვა და როცა ქვემოთ ჩამოვიდა გაოცდა ნაცნობი შავი მანქანის დანახვისას. მაშინვე მისკენ გაიქცა და მგზავრის სავარძელში დაიკავა ადგილი, ლაზარე უღიმოდა შავი მაისური ეცა რომელიც ძალიან უხდებოდა, ანო მაშინვე ჩაეხუიტა, ბიჭმაც სიყვარულით მოხვია ხელები.
- დიდიხანია მელოდები?
- შენი განრიგის გაგება არ გამიჭირევბია.- ბიჭმა თვალი ჩაუკრა და მანაქნა დაძრა.
გული დაწყდა ანოს რომ ასე მალე დასრულდა გზა უნივერსიტეტამდე მითუმეტეს რომ იქიდან საღამომდე ვერ გამოაღწევდა. მანქანა გაჩერდა.
ლაზარემ ანოს ტუჩები ისევ დააგემოვვნა
-დღეს კლუბში მივდივართ, წამო რა შენც.
- კლუბში? ჰმმ, კარგი ვიფიქრებ ამაზე.
-ანო!
- დამელოდე და თუ მოვალ, პასუხი დადებითი იქნება , გოგონამაც თვალი ჩაუკრა და გაეცინა ბიჭის გაბრაზებული სახის დანახვისას მანაქანიდან გადავიდა შენობის შესაასვლელში გაუჩინარდა.
მთელი დღე საკმაოდ დამღლელი გამოდგა, გაბრილი არ მოსულა ლექციებზე. ანომ იფიქრა რომ დაერეკა, თუმცა იქნებ არ უნდოდა საუბარი ამიტომ გადაწყბიტა დრო მიეცა. შებინდებისას უნივერაიტეტთან ლუკა ელოდა, ძალიან გაუხარდა და გაუკვირდა მისი დანახვა.
-სალამი ლუკა- თბილად გადაეხვია ბიჭი- აქ რამ მოგიყვანა.
- ლაზარემ ვერ მოიცალა და მთხოვა სახლში მიმეცილებინე.
- მოუცა ახლა მარტო ვერსად ვერ წავალ - გაეცინა ანოს.
- როცა ლაზარეს გოგო და ჩემი მომავალი სარძლო ხარ, ეს ბუნებრივია- ბიჭმა თავალი ეშმაკურად ჩაუკრა და მანქანაში ჩაჯდა.
- ჯერ ადრეა ამაზე საუბარი ლუკა
- ლაზარესთან ყველაფერი სწაფად ხდება- დღეს მოდიხარ კლუბში, ლაზარემ არ მიპასუხა.
- ალბათ მოვალ, მაგრამ მას არ უთხრა.
- გასაგებია.
- ამოდი თუ გინდა გაგიმასპინძლდები ჩემი ბალახეულის ჩაით, რომელზეც გაგიჟდი.
- ოუ კარგი იქნებოდა მაგარმ სამსახურში ვარ გაასასვლელი. სხვა დროს აუცილებლად შეგახსენებ ამას. იმედია გნახავ საღამოს. წვულებებზე არასდროს დადიოდა კანდელაკი, სკოლის ბანკეტზეც არ ყოფილა. ეს ყველაფერი უბარლოდ ზედმეტად უაზროდ ეჩვენებოდა, მაგრამ დღეს როცა ლაზარემ წამოსვლა შესთავაზა ეს ბუნებრივად აღიქვა, რადგან არ ჰქონდა აზრი სად იყო, მთავრია რომ მის გვერდით იყო და უფრო უკეთ სწავლობდა მას. შხაპის მერე დიდხანს ფიქრობდა რა ჩაეცვა, ბოლოს გადაწყვიტა შავი ტანზე მომდგარი გრძელი კაბა ჩაეცვა, რომლიც უფრო ლამაზად გამოკვეთდა მის საოცარ ყელსა და ლავიწებს. მაღალქუსლიან ფეხსაცმელებს ორგანულად ვერ იტანდა ამიტომ დაბალყელიანი ბათინკები ჩაიცვა. ასეც ხდება, არის რაღაცეები რასაც ვერ შეცვლი. :დ მაკიაჟს ისედაც არ ატარებდა, ტუჩსაცხიც კი არ ჰქონდა სახლში. ცოტა გული დაწყდა იმაზე რომ ამდენად "არა ქალური " იყო და მაშინვე გაახსენდა ის წითელთმიანი ლამაზმანი, რომლიც საოცრად სექსუალური იყო ნებისმიერი მამკაცისთვის . გასვლის წინ სარკეში თავლი მოავლო მის თავს და ცოტა გაუკვირდა კიდეც, ისეთი უშნოც
ისეთი უშნოც არ იყო როგორიც ეგონა საკუთარი თავი. ესეც ლამაზ და გამომწვევ კაბას დააბრალა და მაშინვე გავიდა სახლიდან .
ლაზარეს არც დაურეკავს, ეტყობა გააბრაზა გუშინდელმა ხუმრობამ. როცა კანდრლაკი კლუბში შევიდა, ირგვლივ უამრავი ადამიანი იყო, თუმცა არ გასჭირვებია იქვე მეგობრებთან ერთდა მჯდომი ლაზარეს დანახვა , რომელიც სიგარეტს ეწეოდა და სხვებს უსმენდა, მაშინვე დაიჭირა ანოს მზერა და წელში გასწორდა, იგრძნო ანომ როგორ დაეძაბა მთელი სხეული დადეშქელიანს და დაიანხა როგორ მოისვა ქვედა ტუჩზე ენა. კანდელაკს არც იმ წითელთმიანი დანახვა გასჭირვებია, რომელიც იქვე იჯდა და ლაზარეს ყურადღების მიპყრობას ცდილობდა, მაშინვე ინანა ანომ აქ მოსვლა და მთელი სხეული სიბრაზემ მოიცვა . ლაზარეს თვალი აარიდა და პირდაპი ბარისკენ დაიძრა. მარტინი შეუკვეთა და არც დაფიქრებულა ისე დალია რამდენიმე ჭიქა. მალევე იგრძნო როგორ აეკრა უკნიდან მამკაცის ძლიერი სხეეული და როგორ მოხვია მკლავები. არ გასჭირვებია ნაცნობი სურნელით ლაზარეს ამოცნობა.
- მაგიჟებ - ჩასჩურჩულა ყურში და ყელზე აკოცა.
ანო მაშინვე მობრუნდა და გაბრაზევული თავლები შეანათა.
- მას აქ რა უნდა.
- რა ვქნა ანო , ჩემთან ოც მეტრში მოახლოება ავუკრძალო, არ მეგონა ამ სისიულელეზე თუ გაბრაზდებოდი.
- იცი რა მხოლოდ მე არ ვარ ეგოისტი- გამოცრა კბილებში და თმებში ხელი შეუცურა. ლაზარემაც არ დააყოვნა და ვნებიანად დაეწაფა მის ტუჩებს.
- წავიდეთ აქედან- ჩასჩურჩულა გამომწვევად, როცა მის ტუჩებს მოსწყდა ანო. გრძნობდა როგორ უყურებდა ყველა მათ და აღიზიანებდა ყურადღების ცენტრში ყიფნა.
ლაზარემ კიდევ ერთხელ დააგემოვნა მისი ტუჩები და წელზე ხელი მოხვია. უთქმელად გავიდნენ კლუბიდან .
- სად მივდივართ.- იკითახა ანომ როცა გზა ვეღარ უცნო
- ჩემთან
მალევე გაჩერდა მანქანა ლამაზი პატარა სახლის წინ, რომელსაც საოცრად დიდი და მოვლილი ეზო ჰქონდა, ზუსტად ისეთი ფილმებში რომ აქვთ ხოლმე. აღფრთივანებისგან საუბარის უნარი წაერთვა კანდელაკს. ლაზრეს დაეყრდნო რომელიც მას სახლში შეუძღვა. ყველაფერი ძალიან მოწესრიგებული და ნათელი იყო.
- აქ ჩემს მშობლებთან ერთად ვცხოვრობდი, ძალიან იშვიათად მოვდივარ.
- ძალიან ლამაზია ლაზარე, საოცრად მყუდრო. იმდენი მცენარეა. იცი ყოველთვის ვფიქრობდი რომ ორანჟერეაში ვიცხოვრიბდი.
- ორანჟერუაში, უამრავ ძველ წიგნბს შორის არა.
- ჰო ასეა. - ლაზარემ მისკენ მიიზიდა.
- ლამაზი და ამოუცნობია შენი სამყარო
- შენიც, მაჩვენებ შენს ოთახს?
- ბიჭს გაეღიმა და მაშინვე გაუძღვა მეორე სართულზე.
ოთახი შედარებით ჩაბნელებული და სადა იყო. გაუკვირდა ანოს როცა მთლიან კედლებზე დიდი ბიბლიოთეკა დაინახა და მით უფრო რომ წიგნების უმეტესობა იაპონური ლიტერატურიდან იყო.
- არ ვიცოდი რომ კითხვა გიყვარდა. ღმერთო კობო? იცი რამდენი ხანია ვეძებ ამ წიგნს.
- ყველაფერი რაც მე მემუთვნის შენია ჩემო სიცოცხლევ. - როგორი სასიამოვნო იყო მისგან ამ სიტყვების მოსმენა.
- შენი გრძნონებიც ? - მისკენ შებრუნდა ანო და მის შავ თვალებში ჩაიძირა.
- ჩემი გრძნობებიც - წარმოთქვა ჩუმად და საყვარელი ქალის ბაგეებს დაწაფა. მართალია ყველაფერი ძალიან სწაფად ხდებოდა მაგრამ რატომ უნდა თქვა იმაზე უარი რაც გინდა, მითუმეტეს როცა ხვდები რამდენად რეალური და ღრმაა ის. ანომაც მოხვია ხელები. ბიჭმა საწოლზე ფრთხილად დააწვინა და კაბას საზურგე შეუხსნა, ხარბად შეავლო თვალი ქალის ლამაზ, უჩვეულოდ ლამაზ სხეულს, რომლიც იმდენად სუსუტი და ნაზი იყო რომ შეეშინდა რამე არ სტკენოდა. - ღვთაებრივი ხარ- წარმოთქვა ჩუმად და ისევ განაგრძო მისი საყვარელი ქალის სხეულით ტკბობა. პირველად იყო ანო ასე ახლოს ადამიანთან და გრძნობები იმდენად მძაფრი იყო, ვერც კი წარმოედგინა თუ ეს ამდენად სასიამოვნო იქნებოდა.
- ანო, ნამდვილად გინდა ეს? ჰკითხა და თვალები დაუკოცნა. ანომ არაფერი უპასუხა, მისკენ მოიზიდა და აკოცა.
ბიჭმა ეს ნებართვად მიიღო და მათი სხეულები ფრთხილად შეაერთა , იმ მომენტში ისინი ერთ სხეულად იქცენნ და ეს იმაზე ლამაზი და მტკინვეული იყო ვიდრე შეიძლება აღწერო. ლაზარე გაჩერდა, ჯერ კიდევ მასში იყო და უყურებდა მის ამღრეულ ცრემლებ ჩამდგარ თვალებს. ცრემლიანი თავლები დაუკოცნა და ჩუმად ამოთქვა
- მიყვარხარ ანდროგენო.
გამთენიისას ჩაეძინათ, ერთამენთის სხეულები არ ემეტებოდათ უერთომანეთოთ. სიმშვიდისთვის ისიიც კი საკმარისი იყო, რომ ერთმანეთის სუნთქვა ესმოდათ. ძილი არსდროს ყოფილა ასეთი მშვიდი, უსაფრთხო და სასურველი.
დილით ისევ მის მკლავებში გაეღვიძა, ვერც კი იჯერებდა კანდელაკი რომ ასეთი ბედნიერიც შეიძლებოდა ყოფილიყო ადამიანი, როგორ გაეცალა საფუძველი მის გარეშე ყველს იდეას და მიზანს , რომელზეც უფიქრია... უყურებდა მძინარე დადეშქელიანს და უნდოდა მთელი ცხოვრება ასე გაგრძელებულიყო, ეს არ იყო უბრალოდ წუთიერი სურვილი, ეს იმდენად მყარი და ღრმა გრძნობა იყო რომ თვითონაც აშინებდა თუ ისევ გამოეღვიძებოდა და ეს უბრალოდ სიზმარი აღმოჩნდებოდა. არც კი იცოდა ამას თუ გადაიტანდა. ტუჩის კუთხე დაუკოცნა ფრთხილად და ყურთან ჩასჩურჩულა
-მეც მიყვარხარ - მაშინვე გაეღიმა ჯერ კიდევ თვალებ დახუჭულ დადეშქელიან ს და სხეულზე მიიკრა მისი სიყვარული.
ქალებთან თითქმის არსდროს იძინებდა, უბრალოდ არ შეეძლო სხვასთან ერთად ძილი, მაგრამ მსაგავსი, რამ ერთხელაც არ უგრძვნია ანოს გვერდ
. პირიქით მაზდ იყო ყველაფერი დაეთმო რათა მთელი ცხოვრება ასე გაეტარებინა.
საღამოს ლუკასთან წავიდნენ.
- ანო რა უქენი ამ ბიჭს, მეც მითახარი რა ისეთი ბედნიერია პირს ვერ ვხურავ ღიმილისგან.- გადუალაპარაკა საბამ და თან ღიმილით გადახედა ლაზარეს, რომელიც მეგობრებთან საიბრობდა. საბას შემხედვარე ანოსაც გაეცინა, იგრძნო რომ არასდროს ყოფილა სიცოცხლე ასეთი სასურველი.
ის ღამეც ერთად გაატარეს, შიშვლები იწვნენ საწოლზე სიგარეტს ეწეოდნენ და საყვარელ მუსიკას უსმენდნენ . ზოგჯერ ანო ფრაზებს უკითხავდა მისი საყვრელი წიგნიდან .
მეორე დღეს უნივერსიტეტში ლაზარემ მიიყვანა, შესასვლელთან გაბრიელი ელოდა ანოს, ლაზარეც გამოვიდა მაქანიდან და გულიში ჩაიკრა ანო. წასვლისას კი გაბრილეს თავის დაუკრა. ისიც იგივე ფორმით მიესალამა.
ანო გაბიელისკენ წავიდა
- თქვენ რა ისაუბრეთ ? -
გაბრილი თბილად მოეხვია.
- ჰო ცოტა. ლექციების მერე უნდა ვილაპარაკოთ
- კარგი...
ბოლო ლექცია გაუცდათ, ამიტომ იქვე ბაღში ჩამოჯდნენ..
- ლაზარე მეესაუბრა თქვენს გრძობებზე- გაბრილეს თავი დახრიილი ჰქონდა საუბრისას ისეთი განადგურებული იყო ანომ ისიც კი იფიქრა დედამისს ხო არ დაემართა რამეო, მაგრამ საუბარი აღარ გააწყვეტინა.
- ანო ხომ იცი რომ ყოველთვის გულწრფელი ვარ, მითუმეტეს შენთან. არც ერთი ქალით არ აღფრთოვანებულვარ აქმდე, ვგიჟდები შენზე, გაცნობის დღიდან მიყვარხარ, მაგრამ ყოველთვის ვიცოდი რომ მე ვერასდროს მივიღებდი შენგან საპასუხო გრძნობას. კინაღამ გავგიჟდი როცა ლაზარესთან დაგინახე, მაგრამ იცი ყველაზე მეტად იმის კი არ შემეშინა რომ მე სამუდამოდ დაგკარგავდი არამედ იმის რომ მასთან რამე არ დაგშავრბოდა. ჰო ჩემი სიყვარული ასეთია, ჩუმია და გამოუთქმელი , მგრამ მე მიყვარს ეს გრძნობა ჩემში, შენი სუნთქვაც კი საკმარისია იმისთვის რომ ბედნნიერი ვიყო. ამიტომ მინდა რომ არაფერზე თქვა უარი და იბრძოლე კიდეც შენი სიყვარულისთვის. ვხედავ როგორ შეიცვალა ლაზარე და ვხედავ როგორი ბედნიერი ხარ შენ. მაგრამ იმას გეტყვი რაც ლაზარეს ვუთხარი . შენს გვერდით ვიქნბი მთელი ცხოვრება როცა დაგჭირდები და კვალში ჩავუდგები ლაზარეს, როგორც კი რაიმე შეცდომას დაუშვებს ამით ვისარგებლებ და შენთვის ვიბრძოლებ.
- გაბრიელ... მხოლოდ ამის თქმა მოახერხა ანომ და გადაეხვია. სწორედ ამ დროს ლუკამ დაურეკა ანოს. აღელვებული ხმა ჰქონდა უთახრა რომ წინ ელოდებოდა და გაბრილიც თუ მანდ იყო წამოსულიყო.- ლუკა მართლაც მაქნასთან იდგა და სიგარეტს ეწეოდა მთელი სხეული უცახცხაებდა ანოს კინაღამ მუხლები მოეკვეთა ცუდი ამბის გაგების მოლოდინში.
- ლაზარე სად არის, ლუკა?
- ანო ახლა უნდა მომისმინო და ლაზარეს ხათრით უნდა დამიჯერო გთხოვ. ლაზარე ახლა ვერ დაგელაპარაკება, საერთოდ ცოტა ხანი უნდა მოიცადო, ძალიან ცუდად არის მაგრამ არა ფიზიკურად. ყველაფერს თვითონ მოგიყვება როცა გნახავს . გაბრიელ ლაზარემ გადმოგცა რომ შენი სიტყვბი უნდა შეასრულო რადგან უკვე დროა.- გაბრელმა თავი დაუკრა.
- ვერ ვხვდები რა ხდება? რატომ არაფერს ამობოთ. ლუკა წამიყვანე ლაზარესთან- უკვე ყვიროდა. - ბოდიში ანო- ლუკამ თავლები მოარიდა და მანქანაში ჩაჯდა - ლუკა, დავრუნდი - არ უნდოდა მისი გაშვება მაგრამ გაბიელმა არ დაანება, ხელით დაიჭირა და მის დამშვიდებას ცდილობდა. არც კი ახსოვს როგორ მივიდნენ სახლში.
- ანო ახლა სახლიდან არ უნდა გახვიდე. მეც სულ აქ ვიქნები. ლუკას უნდა დავუჯეროთ. ყველაფერს ლაზარე აგიხსნის.
ისეთი გაბრაზებული და ძალა გამიცლილი იყო კითხვების დასმის თავიც აღარ ჰქონდა. საწოლზე დაწვა მუხლებზე ხელბი შემოიხვია. სამი დღე ასე გავიდა, არც ლაზარეზე იცოდა რამე , არც ლუკა გამოჩენილა. გაბრიელი სულ მის გვერდით იყო და ცდილობდა მარტო არ ეგრძნო თავი, მაგრამ გული უკვდებოდა როცა ანოს ასეთ უსიცოცხლოს ხედავდა. ყოველღამე იღვიძებდა ყვირილით და მხოლოდ ბიჭის მკლავებში იძინებდა მშვიდად. რომ არა გაბრილი ამ გაურკვევლობას ალაბათ ვერც გაუძლებდა. რამდენჯერმე სცადა წასულიყო ლაზარეს სახლში მაგრამ გაბრიელმა არ გაუშვა. არწმუნებდა რომ მისთვის ეს საშიში იყო, მაგრამ ვერ ხვდებოდა რატომ .
მეოთხე დღეს შუაღამისას როცა გაბრიელს ეძინა ჩუმად წამოდგა, მოსაცმელი მოიცვა და სახლიდან გავიდა. ლუკას დაურეკა მაგრამ არავინ უპასუხა. გადაწყვიტა ლაზარეს ბინაში წასულიყო. კიბეებზე ასვლისას მიხვდა გულისცემა როგორ გაუხშირდა. კარი ღია იყო, ამიტომ არ დააკაკუნა. სახლი საშინლად იყო არეული, თითქოს ვიღაცას განგებ დემსხვრია ყველაფერი საუბრის ხმა მოესმა და იმ ოთახისკენ დაიძრა. ლუკაას ხმა მაშინვე ამოიცნო და ცოტა დამშვიდდა, ბიჭები იქვე ბუხართან იდნენ და ეწეოდენ ლაზარე კი მდივანზე იწვა და კეფით მდივნის კიდეს ეყრდნობოდა, თავლები დაეხუჭა. მაშინვე იგრძნო ანომ როგორ მოენატრა . ცრემლები მოადგა თუმცა თავი შეიკავა ბიჭები ანოს დაანახვისას გაჩუმდნენ და გაკვირვება გამოეხატათ სახეზე.
- ანო აქ რა გინდა? წარმოთქვა საბამ და მაშინვე ასწია თავი ლაზარემ. გაბრაზება გამოეხატა სახეზე და ხელები მომუშტა ძალიან გაუჭირდა თავის შეკავება რომ არ მოხვეოდა. ლაზარე წამოდგა და ფანჯარასთან დადგა. ანოს გაუკვირდა რომ ზურგი აქცია. ხმა ვერ ამოიღო, იცოდა თუ რამეს იტყოდა ცრელები წასკდბოდა.
- წადი - გაისმა ის ცივი, მკაცრი ხმა რომლიც ასე ენატრებოდა, რომელიც ეუბნებოდა რომ უყვარდა ახლა კი ამის მოსმენა ძალია
რა ხდება ლაზარე ? წარმოთქვა როგორღაც და მაინც იგრძნო როგორ ჩამოუგორდა ცრემლი, ლუკას და საბას გადახედა, რომლებსაც თავი დაეხარათ და ფეხზე ძლივს იდგენნ.
- წადი- მეთქი- ისევ გაიმეორა მან - მაგრამ ლაზარე
- გაეთრიე აქედან - ლაზარე მისკენ მობრუნდა ბოლო ხმაზე უყვირა, შიშისგან შეხტა კანდელაკი , ძალიან ეტკინა, მიხვ და რომ ვეღარ სუნთქავდა მაშინვე უსიტყვოდ გამოვარდა სახლიდან, ესმოდა როგორ ამტრევდა ნივთებს და ყვიროდა დადეშქელიანი. უმისამართოდ მიდიოდა ანო და ბოლოს უკვე ვეღარც გადადგა ნაბიჯი და იქვე ჩაიკეცა. მალევევ იგრძნო როგორ შეუერთადა მის ცრემლრბს წვიმის წვეთები. არაფერი ახდოვდა გარდა იმისა როგორ აყვანა ხელში გაბრილმა, ნეტავ იქ როგორ გაჩნდა, ან რა მნიშვნელობა ჰქონდა უკვე რამეს?скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 წევრი Rania

Ra daetqka am lazares axlaaaa. Au male dade raaa

 


№2 სტუმარი სტუმარი Waka

Sad daikargee ? Rom shemovdivar sul vamowmeb dade tu ara axali tavi zalian momwons es istoriiaa da gtxov mald gAagrdzele raa

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent