შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გამოღვიძება /სრულად/ +18


28-01-2019, 10:16
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 3 980

გამოღვიძება /სრულად/ +18

1
შუაღამე იყო, ისევ კაბინეტში იჯდა და მაგიდაზე მიყრილ ფურცებს შორის უაზროდ იქექებოდა, მეხუთედ მოკიდებული სიგარეტის ღერი ისევ ჩაიწვა საფერფლეში, ღია ფანჯრიდან მობერილი სუსხი გადაღლილი გონების გამოფხიზლებაში ეხმარებოდა, გარედან შემომავალი ხმები სადღაც ძალიან შორიდან ესმოდა, უკვე მიეჩვია ყოველ დღე ქუჩიდან შემოსული ადამიენების არაადეკვატურ ამოძახილებს, სხვა თუ არაფერი ათი წელი მაინც გახდა რაც ამ ხმაურიანი ქუჩის ბინადარი გახდა. ორმოცი წლის იყო თუმცა ცხოვრებით და გარემოებით უკვე გადაღლილი. მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ კაბინეტიდან იშვიათად გამოდიოდა, მწერალი იყო, თუმცა აგერ უკვე შვიდი წელია ერთი წინადადებაც აღარ დაუწერია. თავის მოვლისთვისაც აღარ იწუხებდა თავს, შეეძლო მთელი კვირა ერთი და იგივე პერანგით ევლო. დღე და ღამ კაბინეტში იჯდა ან რამდენიმე ამოჩემებულ მეზობელთან უშუალო კონტაქტით ცდილობდა მასში გამეფებული ტკივილის დავიწყებას, მათთან ერთადაც ჭადრაკს ან ნარდს თამაშობდა. ქალაქის ტელეფონი ხმაურით აწკრიალდა, კედლის საათს გახედა, ღამის ორ საათს აჩვენებდა, ეჭვით აზიდა წარბები, ჩაახველა და ყურმილი აიღო. - რა გინდა ლოლა, სხვა არავინ დარეკავდა ასეთ დროს ჩემს კაბინეტში, რა დამხამრე? არ მჭირდება დამხმარე, მით უმეტეს ახალგაზრდა, რა უნდა გააკეთოს იცდახუთი წლის გოგომ შეშლილ მწერალთან, არა და მორჩა! - ხმაურით დაახეთქა ტელეფონი და სიგარეტის ახალ ღერს მოუკიდა. ტელეფონმა ისევ დარეკა. - ხომ გითხარი არა-მეთქი! - ყურმილის აღებისთანავე ჩასძახა დას. კარგი! მოვიდეს! - ისევ დაახეთქა ტელეფონი, სავარძლის საზურგეს მთელი ძალით მიეყრნო და სიგარეტს ძლიერად მოქაჩა, კედელზე დაკიდებულ ცოლის ფოტოს ცრემლიანი თვალები შეავლო, სათვალე მოიხსნა და თვალები დახუჭა. როგორც ყოველთვის ახლაც სავარძელში ჩაეძინა.
მზე ახალი ამოსული იყო ღია ფანჯრიდან მობერილი სიცივის გამო თვალები რომ გაახილა, ფეხზე წამოდგა, ფანჯარა მიკეტა და გათოშილი ხელები რადიოტაორზე მიაფიცხა, საათს ახედა, ჯერ ძალიან ადრე იყო, გადაწყვიტა რადგან უკვე გაეღვიძა სახლის გვერდით ახლომდებარე ბარში შეევლო და ჭიქა ვისკი მოეწრუპა, სასმელი ცოლის გარდაცვალების შემდეგ მისთვის ყველაზე ახლო მეგობარი გახდა, ქურთუკს ხელი დაავლო. შარფი დაუდევრად მოიხვია ყელზე, კაბინეტიდან გამოვიდა და კიბის დახმარებით შესასვლელთან ჩაირბინა, გარეთ გასულმა ყელი მთლიანად ჩარგო შარფში, ქურთუკის საყელო ბოლომდე აიწია და ორმოციოდე მეტრის მოშორებით მდებარე ბარისკენ აიღო გეზი.
- დილამშვიდობის. ხელის აწევით მიესალმა ბარმენს და ვისკი შეუკვეთა, რომელიც მალევე მოართვეს. ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო და გააბოლა. ვისკი მოსვა, ისევ მოქაჩა სიგარეტს და მაშინვე იგრძნო როგორ მოეხხნა უძილობით გამოწვეული დაძაბულობა.
- ისევ არ გეძინათ? - მიმართა ბარის მეპატრონე როზამ, რომელიც უკვე წლებია ჩვენს მწერალზე ყურებამდე შეყვარებული იყო, თუმცა ვერასდროს გაბედა მას გრძნობებში გამოსტყდომოდა.
- სულ ცოტა მეძინა. - უხალისოდ დაიჭყანა მამაკაცი და ვისკი ჩაცალა.
- ბევრს მუშაობთ, ცოტა გძინავთ, ბევრს სვამთ, ცოტას ჭამთ. თავს რამეს დაუშავებთ.
- რომელი საათია? - თემა შეცვალა მამაკაცმა.
- ცხრა.
- ერთს კიდევ მოვასწრებ. - ისევ შეუკვეთა ერთი ჭიქა ვისკი, ისიც ჩაცალა, გადაიხადა და ბარიდან გამოვიდა, სიცივე სადღაც გამქრალიყო და ვისკის დახმარებით სხეულიცა და გონებაც სრულიად გამთბარიყო, ღიმილი აესახა სახეზე, ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო და სახლში დაბრუნდა. კაბინეტში იჯდა როდესაც კარზე დააკაკუნეს. - დაკავებული ვარ. - გასძახა ოთახიდან და უბეში ხელეფის ფათური განაგრძო. - სახელური ჩამოსწიეს თუმცა დაკეტილი საკეტის გამო კარი ვერ შეუღეს. - ჯანდაბა ხომ ვთქვი დაკავებულივარ-მეთქი! - მეგობართან გართობას თავი ანება და გააფთრებული წამოხტა კარის გასაღებად. - დაიმახსოვრე! როდესაც კარი დაკეტილია და მის მიღმა გესმის ხმა რომ დაკავებული ვარ სახელური არ უნდა ჩამოსწიო! - შუბლზე საჩვენებელი თითი მიადო გოგონას და თვალები დაუბრიალა.
- მომიტევეთ! - უფრო მკაცრი იყო გოგონას ხმა ვიდრე ბოდიშის მოხდას შეესაბამებოდა.
- ვინ ოხერი ხარ საერთოდ? - უკან დაიხია მამაკაცმა და მის წინ მდგომი გოგონა თავიდან ბოლომდე შეათვალიერა.
- ახალი დამხმარე.
- აჰ, დამხმარე, ახალი თანაც და ძველი სად წავიდა გითხრეს?
- მითხრეს რომ ისიც ისევე წავიდა ერთ კვირაში როგორც თქვენი ყველა დამხმარე თუ სწორად მახსოვს მათი რაოდენობა უკვე ორას მაინც აჭარბებს.
- და შენი აზრით რა უნდა ყოფილიყო ამის მიზეზი?
- მაგალითად თქვენი ზედმეტად არაჰიგიენურობა, სიუხეშე და ის რომ თქვენს მეგობართან ხელების ფათურში უფრო მეტ დროს ატარებთ ვიდრე გარე სამყაროსთან კონტაქტში. - მიახალა გოგონამ და შეშფოთებულ მამაკაცს მზერა გაუსწორა. - ახლა შეიძლება შემოვიდე? - დაამატა ღიმილით.
- შემოდი! - კარი ფართოდ გააღო მამაკაცმა და გოგონა კაბინეტში შეუშვა. მოუვლელ წვერს ინტერესით ჩამოუსვა ხელი და მის წინ მიმავალი ახლაგაზრდა ქალის უკანალს ნერწყვის ყლაპვით გააყოლა მზერა, რამდენიმე წამის უკან მის ხელებში აფართხალებულმა მეგობარმა შეახსენა თავი, სასწრაფოდ მაგიდისკენ დაიძრა, სკამზე დაეშვა და რაც შეიძლებოდა ღრმად შემალა მაგიდის ქვეშ ფეხები.
- თუ გნებავთ გარეთ დაგელოდებით. - ირონიული ღიმილით მიმართა გოგონამ ჯერ კიდევ აღგზნებულ მამაკაცს.
- საჭირო არ არის! - ამოთქვა მამაკაცმა. - რა გქვია?
- ელენა.
- აქ რას აკეთებ ელენა?
- სწავლის ფული მაქვს შესატანი, თქვენმა დამ კი თქვენთან მუშოაბისთვის იმაზე მეტი თანხა შემომთავაზა ვიდრე მჭირდებოდა, ამიტომაც ვარ აქ!
- გულწრფელი ხარ! - გაიღიმა მამაკაცმა. - რაზე სწავლობ?
- ფსიოქლოგია.
- კარგი. მე სხვა კითხვები არ მაქვს, რაც გინდა გააკეთე, ფეხებში არ ამებლანდო და რაც მთავარია ჩემს სამუშაო მაგიდას არასდროს შეეხო.
- გასაგებია. საიდან დავიწყო?
- სულერთია. - ხელი აუქნია მამაკაცმა. - ერთ კვირაზე მეტს მაინც ვერ გაძლებ, ასე რომ აკეთე რაც გინდა.
- რატომ გგონიათ რომ ვერ გავუძლებ ჭუჭყიან, აბუზღუნებულ შუახნის კრიზისით შეპყრობილ მამაკაცს?
- გრძელი ენა გაქვს.
- ფეხებიც. - გაიღიმა გოგონამ.
- ჰო ასეა! - ახლა კი მარტო დამტოვე. ელენამ კაბინეტი უხმოდ დატოვა. კარისკენ მიმავლს კიდევ ერთხელ გააყოლა მამაკაცმა მის უკანალს თვალი. სხეულში დატრიალებული ქარბორბალა მაშინვე მინელდა როგორც კი გოგონამ კარი ხმაურით გაიხურა, სიგარეტს მოუკიდა, ღრმად მოქაჩა და კედლიდან მომღიმარ ცოლის ფოტოს ეჭვით შეხედა. - რა? - შეუღრინა ფოტოს და სიგარეტს კიდევ ერთი ღრმა ნაფაზი დაარტყა. ძველი ჩვევით შეპყრობილმა სუფთა ფურცელი წინ დაიდო, კალამი მოიმარჯვა, სიგარეტი საფერფლეში ჩასრისა და არაფრისმთქმელი თვალებით მის წინ გაშლილი თაბახს მიაშტერდა, რამდენიმე წუთს აწვალა კალამი ხელში, ბოლოს ისევე მოისროლა როგორც ყოველ ჯერზე იქცეოდა. ხელი ძლიერად მოუსვა მაგიდას და უწესრიგოდ მიყრილი ფურცლები იატაგზე მიმოაბნია. - ამის დედაც! როდემდე შეიძლება ასე იყოს. - ხელები დაუშვა მაგიდას, რამდენიმე წუთიანი კრივის შემდეგ ღონემიხდილი ჩაეშვა სავარძელში, თვალები დახუჭა და ღრმად ამოისუნთქა. ოთახში აღრიალებულ ტელეფონს უხალისოდ მიაპყრო მზერა. - რა გინდა? ვინ? რა მნიშვნელობა აქვს ჩემს აზრს, ერთ კვირაში ისიც ისევე წავა როგორც დანარჩენი, საერთოდაც რატომ არ მანებებ თავს? სხვა საქმე არ გაქვს? - ყურმილი დაახეთქა და სიგარეტის ახალ ღერს მოუკიდა. კარზე დაუკაკუნეს. - რა გინდა?
- სადილად რა მოგიმზადოთ? - თავი შემოჰყო ელენამ.
- არაფერი.
- შესანიშნავია, დიდი კულინარობით მაინც არ გამოვირჩევი. - გაიღიმა გოგონამ, ოთახში მიმობნეულ ფურცლებს გახედა და მათი აკრეფის მიზნით რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა.
- იქ ეყაროს სადაც არის.
- სადილი არ გინდათ, მილაგების ნებას არ მრთავთ. შეგიძლიათ ამიხსნათ აქ რისთვის ვარ? - საყვედური ჩანდა გოგონას ხმაში.
- შიგიძლია წახვიდე.
- უკვე გითხარით სწავლის ფული მჭირდება, არსად წასვლას არ ვაპირებ.
- მაშინ მორჩი წუწუნს და აქედან გადი, ხელს მიშლი.
- ბოლოს როდის დაწერეთ?
- ჩემმა დამ არ გითხრათ რომ მოლაყბე ადამიანებს ვერ ვიტან? ვერც იმას ვიტან უაზრო კითხვებს რომ მისვამენ და საერთოდაც გადი აქედან!
- რომ გებანავათ, ურიგო არ იქნებოდა. - ტონში არ ჩამორჩა გოგონა და იქაურობას გაეცალა.
- ლაწირაკი! - ელენას გასვლის შემდეგ მამაკაცმა მარჯვენა ხელი ასწია და ცხვირი მკლავ ქვეშ ჩარგო, წარბები აზიდა, სახეზე ათასმა ფერმა გადაუარა, ფეხზე წამოდგა, ოთახში გაიარ-გამოიარა, მერე სააბაზანოს კარს შეავლო მზერა და იმაზე დაფიქრდა თუ როდის იბანავა ბოლოს ადამიანურად, ამაოდ, ვერაფრით გაიხსენა, სააბაზანოს კარი შეაღო, უხალისოდ გააღო ონკანი და გახდა დაიწყო, დედიშობილა დადგა წყლის ჭავლის ქვეშ. თვალები დახუჭა, ეამა შუბლზე მოხვედრილი წყალი, ფრთხილად რომ იკვალავდა მის სხეულზე გაუკაფავ გზას, ხელებს დახედა, ფრჩხილებში დაბუდებული ჭუჭყი ახლაღა შენიშნა, გააჟრიალა, თაროზე დადებულ მაკრატელს დაწვდა და ფრჩხილების დაჭრა დაიწყო, სხეული სამჯერ გაიხეხა, წვერი შეითხელა, თმა დაივარცხნა, კარადიდან ახალი პერანგი და შარვალი გამოიღო, მოხდენილ ტანზე კოხტად მოირგო, სარკეში გამოსახულებას შეავლო თვალი თუმცა ვერაფერი იგრძნო, მერე რა რომ ახლა სუფთად და სიმპატიურად გამოიყურებოდა, სული ხომ ისევ ცარიელი და ბნელი ჰქონდა, გონება ხომ სევ იდეებისა და აზრების გარეშე განაგრძობდა ცხოვრებას. - ვინ ხარ შენ? - კითხვა დაუსვა სარკიდან მოცქირალ ანარეკლს, პასუხი ვერ მიიღო, გული ისევ დაუმძიმდა. - არავინ ხარ! საერთოდ არავინ! - ქურთუკი და შარფი აიღო და კიბის საშუალებით ქუჩას მიაშურა. დილის საათებს თუ არ ჩავთვლით გარეთ დიდი ხანია აღარ გამოსულა, ამიტომაც მოჭრა მზის სხივებმა თვალები და მხედველობა გაუჭირდა, თვალები დახუჭა, რამდენიმე წამში ფრთხილად აათამაშა გუგები და ნელ-ნელა მხედვეობაც დაუბრუნდა. ღრმად ჩაისუნქა მობერილი ჰაერი, ესიამოვნა, სიო ტანგოს ეცეკვებოდა ხის ტოტებს და მამაკაცის სულშიც საამო მელოდიამ გაიჟღერა.
- დილამშვიდობის ლეონარდ. - მიესალმა ახალგაზრდა ქალი.
- დილამშვიდობის. - თავი დაუკრა ლეონარდმა.
- კარგად გამოიყურები. - ქვედა ტუჩი ოდნავ გაისველა ქალმა და კოხტად გამოწყობილი მწერალი თავიდან ბოლომდე შეათვალიერა. იგრძნო ლეონარდმა ქალში გაღვიძებული ინტერესი და გაეღიმა, არასოდეს განიცდიდა ქალების მხრიდან ყურადღების ნაკლებობას, ყოველთვის სიმპატიური იყო, მაღალი, გამხდარი, შავი ხშირი თმა, სწორი ცხვირი, სავსე ბაგეები და ღია ცისფერი თვალები რომლებიც ყოველთვის მისი სავიზიტო ბარათი გახლდათ. თავის დროზე ცოლიც ამ თვალების საშუალებით მოხიბლა. ცოლი უყვარდა, ძალიან უყვარდა, სწორედ მისი მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ გახდა ლეონარდი აუტანელი, საკუთარი თავისა და გარშემომყოფების მოძულე მამაკაცი, ვერ გადაიტანა ახალგაზრდა, საყვარელი ქალი უცებ რომ გამოეცალა ხელიდან, მის გარეშე ცხოვრების რითმს ფეხი ვეღარ აუწყო, არც უცდია მაგრამ ფაქტი იყო ცხოვრება მის გარეშე განაგრძობდა სვლას.
- საით გაგიწევია ანა.
- უბრალოდ ვსეირნობ.
- სასმელზე დაგპატიჟებ. - მხოლოდ თავაზიანობის გამოჩენის მიზნით უთხრა ლეონარდმა და მაშინვე ინანა რადგან ქალი სიხარულით დათანხმდა მის წინადადებას, რატომაც არა, მერე რა რომ ლეონარდი აღარ იყო აქტიური თავის მოღვაწეობაში, ძველი დიდება ჯერ ისევ შერჩენილი ჰქონდა, ხალხი ისევ კითხულობდა მის წიგნებს, ქალები ისევ იბრძოდნენ მის საწოლში მოსახვედრათ. მაგრამ რა სურდა თავად ლეონარდს? ეს კითხვა მას უკვე ცხოვრებას უწამლავდა, აზროვნების არეალს უჭამდა. ლეონარდს წერა სურდა, მაგრამ მას მუზა აღარ ჰყავდა, ეს იყო მისი შეცვლისა და სოციუმისგან განდგომის ერთადერთი მიზეზი. სძულდა კაცობრიობა რადგან ვერავინ იპოვა ისეთი, ვინც აიძულებდა ისევ წერა დაეწყო, ისევ აჩქარებოდა გული, ისევ დაეხრჩო ეიფორიებს, ისევ ასდუღეობოდა სისხლი, ამიტომ ჩაიკეტა, სახლის კარი მიიხურა და გარეთაც იშვიათად გამოდიოდა. მან საყვარელ ქალთან ერთად მუზა და ცხოვრების დანიშნულება დაკარგა.
- ახლა რაზე მუშაობ? - ფიქრში წასული ლეონარდი ქალის ხმამ გამოაფხიზლა და შეეცადე გონებიდან გაფრენილი ის მონაკვეთი გაეხსენებინა თუ როგორ აღმოჩნდა ანასთან ერთად ბარში.
- ვისვენებ. - მიუგო მშრალად და სასმელი მოსვა.
- დიდი ხანია არაფერი დაგიწერია ლეონარდ. - ვერ მიხვდა მამაკაცი საყვედური ჩანდა თუ უბრალოდ გულისტკივილი ქალის ხმაში. - მგონი დროა ასპარეზზე ისევ გამოხვიდე. - ირონიულად შეათვალიერა მის წინ მჯდომი სექსუალური ქალბატონი, ის ლოლას მეგობარი იყო და ლეონარდის უბანში ცხოვრობდა, ანა ლეონარდზე იმ დროიდან მოყოლებული იყო შეყვარებული სანამ მამაკაცი ცოლს მოიყვანდა, ანას ახლაც სჯეროდა რომ დადგებოდა დრო, როდესაც ლეონარდი მის გრძნობებს უპასუხებდა. მასაც ისევე შეიყვარებდა როგორც გარდაცვლილი ცოლი უყვარდა, ამ ყველაფერს ხედავდა ლეონარდი ანას თაველბში და ებრალებოდა ეს ქალი, ებრალებოდა რადგან შესანიშნავად იცოდა ეს არასდროს მოხდებოდა.
- ანა რატომ არასდროს გიფიქრია გეპოვა ღირსეული მამაკაცი?
- ასეთები აღარ არსებობენ. - სევდიანი ღიმილი შეანათა ქალმა. - ან თუ არსებობენ სამწუხაროდ ვერ მამჩნევენ. - უფრო სევდიანად დაამატა ქალმა და ლეონარდმაც მაშინვე ინანა ამ თემაზე საუბრის წამოწყება.
- მე თუ მგულისხმობ სულაც არ ვარ ღირსეული, ერთი ხელმოცარული ავტორი ვარ, რომელსაც თუ ვინმე არ შეახსენებს დაბანაც კი ავიწყდება. - გაიღიმა და სასმელი მოსვა.
- სიამოვნებით ვიქნებოდი ადამიანი რომელიც ამას შეგახსენებდა. - თვალები დახარა ანამ და გაუაზრებლად იკბინა ქვედა ტუჩზე, გაოცებული და ამავდროულად ზიზღნარევი მზერა მიაპყრო ლეონარდმა მის წინ მჯდომ ქალს, ახლა უფრო მეტად საცოდავი ეჩვენა ვიდრე ოდესმე. ლამაზი იყო მაგრამ უთავმოყვარე, სწორედ ამან გააღიზიანა ლეონარდი ყველაზე მეტად, ძალიან მოუნდა ახლა სადმე რაც შეიძლება შორს ყოფილიყო და არა იმ ქალის გვერდით რომელიც ასე ურცხვად ცდილობდა მისი სიყვარულის აფიშირებას.
- ვფიქრობ არ ღირს ანა. - ზიზღი ემჩნეოდა მის ხმას, რომელიც შეუმჩნეველი არ დარჩენია ქალს, ცრემლმა ოდნავ დაასველა მისი თვალის გუგები, ლეონარდი ამან კიდევ უფრო მეტად გააცოფა, ანგარიში მოითხოვა, ანას ბოდიში მოუხადა და ბარი ყოველგავრი სინანულის გარეშე დატოვა.
ნელი ნაბიჯებით იტოვებდა უკან სახლამდე გასავლელ მანძილს, არსად ეჩქარებოდა, შინ არავან ელოდა ვის გამოც ფეხს აუჩქარებდა, ვის გამოც სირბილით გაივლიდა აქა-იქ ამოყრილ ფილებს. ღრუბლებს ამოფარებული მზე შესაბრალისად იჭყიტებოდა და ვერაფრით ახერხებდა დეკემბრის სუსხს მორეოდა, მთელი დიდებითა და ღირსებით წარმდგარიყო სრულიად კაცობრიობის წინაშე. ზიზღით ახედა ლეონარდმა მინავლებულ მზეს. ყელი ქურთუკში ჩარგო, ხელები ჯებეებში ჩაიწყო და სვლა განაგრძო.
- გამარჯობა ლეონარდ. როგორ გამოპრანჭულხარ. - ეჭვით შეათვალიერა მეზობელმა.
- ჰო მომიწია. - მხრები აიჩეჩა ლეონარდმა. - ინტერვიუ მქონდა.
- მართლა?
- არა რა თქმა უნდა. ვის აინტერესებს ხელმოცარული მწერლის ამბავი? - ცხვირი აიბზუა, სახლის კარი შეაღო და მოსაუბრეც უკან მოიტოვა. ქურთუკი იქვე დაკიდა და პირდაპირ კაბინეტისკენ დაიძრა. ოთახში შესულს პირველი რაც თვალს მოხვდა სისუფთავე და დალაგებული ნივთები იყო, წიგნებიც გადაეადგილებინათ, მაგიდაზე ქაღალდების უსწერიგო გროვა სადღაც გამქარლიყო, ავეჯისთვისაც შეუცვლიათ ადგილი და თუ აქამდე მაგიდა ოთახის შუაგულში იდგა, ახლა ღია ფანჯრის წინ დაუდგამთ. უთავბოლოდ მიყრილი სასმლის ბოთლები და სიგარეტის ნამწვავებიც სადღაც გამქრალიყო. ხელები მომუშტა. სახის ძვლები დაეჭიმა. სისხლი აუდუღდა, მოწოლილი სიბრაზე ყელში გაეჩხირა.
- ელენა! - ისე დაიღრილა სახლმა ზანზარი დაიწყო.
- გისმენთ. - ოთახში თავი შემოჰყო გოგონამ და მის წინ მხიარულად აისვეტა.
- აქაურობას რა უქენი? - მკლავებში ჩააფრინდა გოგონას და მის სხეულს არამიწიერი რყევა დაუწყო.
- დავალაგე! - მკაცრი იყო გოგონას ხმაც.
- ხომ გითხარი რომ აქაურობისთვის ხელი არ გეხლო!
- ხელი არ მიხლია. ყველაფერი ფეხით გავწიე-გამოვწიე! - ხმა შეარბილა გოგონამ. - ლეონარდი რამდენიმე წამით გაოცებული უცქერდა მის მკლავებში მოქცეულ გოგონას, ახლაღა შენიშნა მისი დიდრონი შავი, მრავლისმთქმელი თვალები, პატარა, აპრეხილი ცხვირი, რომელსაც ოდნავ უმშვენებდა ღია ფერის ჭორფლი, სავსე ტუჩები, რომლებიც მის დასაგემოვნებლად ისე გიწვევდნენ, ისე გიფათურებდნენ სულში ხელებს რომ თავადაც ვერ ხვდებოდი როგორ გსურდა შეშლილივით დაწაფებოდი ამ სილამაზეს.
- ფეხით? - არ უნდოდა მაგრამ მაინც გაეღიმა. ხელი გაუშვა გოგონას და კარგად შეათვალიერა. ლამაზი სახის გარდა არც სხვა ღირსებები დაუკლია განგებას მისთვის, სავსე მკერდი, გამოყვანილი თეძოები, მაღალი ფეხები. გამხდარი არ ითქმოდა მაგრამ არც ზედმეტი ჰქონდა რამე. - რატომ იფიქრე რომ ფანჯრის წინ დადგმული მაგიდა მომეწონებოდა?
- იცით, ვიფიქრე რადგან თქვენი ყველაზე საყვარელი გასართობი საშუალება თქვენივე მეგობარია. - ტუჩები აიბზუა ელენამ და მამაკაცის ღირსებას შეავლო თვალი. - მოკლედ ვიფიქრე ფანჯრიდან დანახული მანდილოსნები მეტ ფანტაზიას გაგიღვიძებდნენ.
- ზედმეტად ბევრის საუბრის უფლებას ხომ არ ძლევთ საკუთარ თავს? - ტონი შეცვალა ლეონარდმა და აშკარა გაღიზიანება დაეტყო ამ გატუტუცებული გოგოს თავხედობის გამო.
- რამე არასწორად ვთქვი? - უკან დახევას არ აპირებდა გოგონა. - ცნობისთვის დაბანილი და ნორმალურად ჩაცმული გაცილებით სიმპატირი ბრძანდებით, ახლა კი მომიტევეთ ჩემი სამუშაო საათები დღეს ამოიწურა.
- ცოტა ხანს არ დარჩები? - თავადაც ვერ მიხვდა რატომ დასვა ლეონარდმა ეს კითხვა. - გოგონას სახეზე გამარჯვებული მზერა ათამაშდა.
- მეგობარი მელოდაბა. - თქვა და ოთახი დატოვა. ღია ფანჯრის რაფას ორივე ხელით დაეყრდნო ლეონარდი და რამდენიმე წამში უკვე დაინახა ქუჩაში გასული ელენა, რომელსაც მართლაც ელოდა მეგობარი, მთვარის მკრთალი შუქის ფონზე მაინც შეძლო სილუეტის გარჩევა და არ გასჭირვებია დაენახა მამაკაცის ძლიერი ხელი როგორ შეეხო ახალგაზრდა ქალის უკანალს, ვერ დაინახა თუმცა გუმანით მიხვდა როგორ შეერთდა მათი ბაგეები, გაეღიმა, ფანჯარას მოშორდა, სახეცვლილ ოთახს კიდევ ერთხელ მოავლო მზერა, აღიარება არ სურდა თუმცა მოსწონდა გადაადილებული ავეჯის ამჟამინდელი განლაგება, ყველაზე მეტად კი ფანჯრის წინ მდგომი მაგიდით მოიხიბლა, სიგარეტს მოუკიდა, მაგიდას მიუჯდა, ძველ ტრადიციას ისევ ვერ ღალატობდა და ოძდამეერთე საუკუნის მიუხედავად ის მაინც საბეჭდ მანქანას ანიჭებდა უპირატესობას, მაგიდის კუთხეში მდგარი საბეჭდი მანქანა წინ დაიდგა, კისერი შეათამაშა, სიგარეტი საფერფლეში ჩასრისა, ნერვულად აათამაშა თითები მაგიდის ზედაპირზე, გაეღიმა, თითები გაატკაცუნა და მიძინებული საბეჭდი მანქანა როგორც იქნა გამოაღვიძა.
2
გამოღვიძება
ჩემზე ახლოს ცხოველი ცოტას თუ ექნება ნანახი, ცხოველი საკუთარ თავში...ცინიზმი საუკეთესო საშუალებაა ადამიანს კედელი აუშენო და საკუთარ თავს ზღვარი დაუწესო, ჩარჩოში მოაქციო ურთიერთობა, რადგან დაცული იყო განმეორებითი ტკივილისაგან. იმდენად დეტალურად ვგრძნობ ადამიანების ემოციებს რომ ხშირად საკუთარში მეკარგება, მითუმეტეს თუ ამ ადამიანზე ემოციურად მიბმული ვარ. ტვინს კომუნიკაცია ესაჭიროება, შესაბამისად ადამიანებთან ურთიერთობის მოთხოვნილება აბსოლუტურად ჯანსაღი მოვლენაა. ემოციური ფონი რაც ურთიერთობის თანმდევი მოვლენაა ხშირ შემთხვევაში ტკივილის აღქმის უნარს აფართოვებს, გინდა თუ არ გინდა შენ არ შეგწევს უნარი წინააღმდეგობა გაუწიო ურთიერთობით გამოწვეულ ტკივილს, ურთიერთობა პირდაპირი მნიშვნელობით უკვე ტკივილია. შესაბამისად ტკივილის მთელი სიმძაფრე იმაზეა დამოკიდებული რამდენად ემოციურ კავშირში ხარ კონკრეტულ ადამიანთან. რიგ გრძნობებს შორის რისი ჩამოთვლაც მხოლოდ დაღლას გამოიწვევს და სხვას არაფერს ემოცია ის ერთადერთი განცდაა რაც თითოეული გრძნობის დასაბამია, შესაბამისად ჯერ ჩნდება ემოცია და მის სიმძფრეზეა დამოკიდებული ურთიერთობის განვითარების მხარეც და სიღრმეც. კომუნიკაციის შიმშილი, სასიამოვნო განცდით ავსებს მთელ სხეულს, ისევე როგორც ტვინს. ოთახებად დაყოფილი ტვინი კომუნიკაციისა და ინტერესის გარეშე უბრალოდ უსუსურდება, ფერმკრთალდება და კვდება. ადამიანები თავიანთი ინივიდუალურობით ქმნიან ჯაჭვურ რეაქციებს. სწორედ მათი ინდივიზმი იწვევს კონფლიქტს ან ზავს ორ სუბიექტს შორის და ამ ორი მოვლენის სიმძაფრეც ორ ადამიანს შორის არსებულ ემოციურ სიძლიერეზეა დამოკიდებული. მაგრამ იმდენად უნდა გიყვარდეს შენი მოტივაცია და განწყობა, რომ გავლენის მოხდენის უფლება არავის და არაფერს მისცე. საკუთარი განწყობის დაცვა ნიშნავს კონფლიქტს. მაგრამ დემონების გარეშე რა არის ცხოვრება, ეს აუცილებელი ბოროტებაც კი არის ყოველდღიურ ცხოვრებაში. მე მინდა ისეთი მიმიღონ როგორიც ვარ, მაგრამ ამავდროულად ვამტკიცებ რომ ეს შეუძლებელია. ადამინური ყოფა ბოდვას გავს. ამ ბოდვაში ან გაწაფული ხარ ან არა.
-ამის დედაც! - კმაყოფილი გადაწვა ლეონარდი სკამის ზურგზე. კედლის საათს გახედა, ტელეფონის ყურმილს დაწვდა და ლოლას დაურეკა. - გძინავს? მადლობა მინდოდა მეთქვა. იმისთვის რომ ყველაფრის მიუხედავად არასდროს დაგიკარგავს ჩემი რწმენა. არა, ნასვამი არ ვარ უბრალოდ... მგონი როგორც იქნა გამომაღვიძეს. მალე. - ღიმილით დაკიდა ტელეფონი, სიგარეტს მოუკიდა და ღრმა ნაფაზი შეუშვა ფილტვებში, ფანჯარა დახურა და პირველად ამდენი წლის განმავლობაში გააზრებულად და მიზანმიმართულად წავიდა საძინებელ ოთახში და მთელი სხეულით რბილ საწოლზე დაენარცხა, ათ წუთში ისე ჩაეძინა როგორც პატარა ბავშვს.
მეორე დილით მსუბუქად წამოხტა საწოლიდან, სხეულში რომელიშიც ცხოვრობდა რატომღაც სული არ ეხუთებოდა ამ დილით, პირიქით, კმაყოფილმა შეათვალიერა დასვენებული და მოვლილი სხეული სარკეში, პირი დაიბანა, ჩაიცვა და სამუშაო ოთახს მიაშურა, თვალი მოავლო მაგიდაზე დადებულ ნივთებს, თავში რაღაც ახალმა იდეამ გაუელვა, საბეჭდი მანქანის გარდა ყველა ნივთი მოაშორა საწერ მაგიდას, ფანჯარა ფართოდ გამოაღო და გარედან მონაბერ ჰაერს ღიმილით შეეგება, ამოისუნთქა, მაგიდას მიუჯდა და ის იყო წერის გაგრძელებას აპირებდა კარზე რომ დაუკაკუნეს.
- შემოდი! - კარი გაიღო და ოთახში ელენა შემოვიდა ფინჯანი ყავით ხელში.
- დილამშვიდობის. - ღიმილით მიუახლოვდა მამაკაცს და ყავა მიაწოდა.
- ჩამოჯექი. - სავარძლისკენ მიუთითა გოგონას და ისიც დაემორჩილა. ყავა მოსვა, გაეღიმა. - გემრიელია. - კიდევ ერთხელ შეავლო გოგონას სხეულს თვალი და სიამოვნების ტალღები რომლებიც მის სხეულს მოედო უყურადღებოდ დატოვა.
- რამე დაწერეთ? - გაოცებული შეაჩერდა საწერ მაგიდაზე დადებულ ფურცელს ელენა.
- წაიკითხე! - კმაყოფილმა მიაწოდა, ყავა მოსვა და სიგარეტს მოუკიდა. უცქერდა მის წინ სავარძელში მჯდომ კითხვით გართულ ელენას ლეონარდი და მთელი სიცხადით გრძნობდა რომ სწორედ ეს გოგონა იყო მისი გამოღვიძების მთავარი მოტივიც და მიზეზიც. ინტერესით აკვირდებოდა მის სახეს, სწავლობდა ნაკვთებს რომლებიც ყოველი ახალი სიტყვის წაკითხვის დროს სხვა და სხვაგვარ ემოციებს გამოხატავდნენ. სახიდან უფრო ქვემოთ გადაიტანა მზერა და გაჩერების წერტილი მკერდის ღართან შეხსნილი პერანგი აღმოჩნდა, უხმაუროდ გადააგორა ყელში მომდგარი ნერწყვი და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია, იგრძნო როგორ დაეჭიმა სხეული და იმასაც გრძნობდა თუ როგორ მოურიდებლად ითხოვდა მისი მეგობარი პატრონის ხელბს შორის მოქცეულიყო და როგორც ყოველ დილით ახლაც სიამოვნება მიენიჭებინათ მისთვის. სავარძლიდან წამოდგა, ფანჯარასთან ახლოს მივიდა, ქუჩას გახედა და უთავბოლოდ მოსიარულე ხალხის ცქერით შეეცადა აღგზნებული სხეულის დამორჩილებას. გამოუვიდა, გაეღიმა, მზერა ქუჩიდან ისევ კითხვით გართული გოგონასკენ მიაპყრო, ელენას კითხვა დაესრულებინა და ცოტა არ იყოს და დაბნეული ღიმილი შეჰყინვოდა სახეზე. - რას იტყვი?
- შესანიშნავია! - ყრუდ ამოთქვა გოგონამ და კიდევ ერთხელ დახედა ფურცელს.
- ვიცი! - გაიღიმა ლეონარდმა და სიგარეტის ახალ ღერს მოუკიდა.
- მაპატიეთ გუშინ რომ არ დავრჩი.
- არაუშავს. სხვა დროს დარჩები. ახლა კი მარტო დამტოვე.
- რა თქმა უნდა. - ფეხზე წამოდგა ელენა და ოთახი დატოვა. კმაყოფილებით აღსავსემ გააყოლა ლეონარდმა მიმავალ გოგონას თვალი, ღიმილით დახედა საბეჭდ მანქანაზე მოქანავე სუფთა ფურცელს, მაგიდას მიუჯდა ჩაახველა და წერა დაიწყო.
როდესაც იხედები უფსრკულში უნდა გახსოვდეს, რომ უფსრკულიც მოთმინებით შემოგცქერის, გცდის, გელოდება როდის აგიცდება ფეხი და გადაეშვები დაუმარცხებელ მორევში, გულში სითბო ჩამეღვარა და მთელი სხეული სიახლის შეგრძნების სურვილმა მოიცვა... მას რას ვუწოდებ? - მხოლოდ სინაზეს და ნეტარებას ჯერ არ დამწიფებულ ატმის ნაყოფს, ჯერ არ გაშლილ ვარდის კოკორს. იასავით სათნო, ვარდივით ლამაზი და მარწყვივით ტკბილია მისი არსებობა. ფრთხილი ნაბიჯებით ვუახლოვდები, რათა მოვწყვიტო და შევიგრძნო მისი ღვთაება. წარსული არ მეშვება, ხშირად გამიელვებს კადრებად განვლილი ცხოვრება, ვისწავლე რამე? არ ვიცი, მე ხომ იმპულსური, აწმყოთი მაცხოვრებელი, ერთი ჩვეულებრივი სხვებისაგან არაფრით გამორჩეული, უბრალო მოკვდავი ვარ. სათანადოდ არ მოდის აზრი, რომ რეალიზება მივცე მას, ალბათ ვერ ვხედავ სამყაროს ისე ლამაზად როგორც ადრე, ვერ აღვიქვამ მის სიტკბოს და ნეტარებას. თითქოს ცა განათდა და საკუთარ გრძნობებს საშუალება მიეცათ საზოგადოებაში გამოსვლის, თითქოს აღარ ხარ „საკუთარი გრძნობების მესაკუთრე“. შენს იდეებს საშუალება მიეცათ ფართოდ გამოვიდნენ ცხოვრების ასპარეზზე, რათა უღირს საზოგადოებას თვალებში შეაყაროს თავისი მიზანი. ეშმაკური ღიმილი იმისა, რომ შენც ამ საზოგადოების ერთ-ერთი ძლიერი, იდეურად ჩამოყალიბებული პიროვნება ხარ, უფლებას გაძლევს თამამად ისუნთქო და არ იფიქრო იმაზე რომ შენი სუნთქვით ვიმნე წუხდება, თავაწეული დადიხარ, რადგან შენ, შენ ხარ და სხვას უკვე მნიშვნელობა აღარ აქვს. „აბა როგორ არ იქნები შეშლილი და საცოდავი იმ სამყაროში, რომლის არც ერთ მიზანსა და სიხარულს არ იზიარებ“. ხშირად უნდა განმარტოვდე შენს ფიქრთან, რათა იპოვო საკუთარი თავი, „ვინ ხარ, რა გინდა“ როცა ამას შეძლებ, მაშინ ყველაფერს ადვილად მიაღწევ, მიზნად დაისახე, „მიაღწიო მიზანს“ ყველასგან დაუხმარებლად, მაშინ გაიგებ საკუთარი თავის ფასს. ნუ გაეკიდები წარმავალს და არარეალურს, შეიგრძენი სამყაროს ნეტარება, ნუ შეხედავ ყველაფერს „ Black and white”ფერებში. ღრმად მეძინა, ლამაზ სიზმარს ვხედავდი და უეცრად გამომაღვიძეს, მე კი იმდენად მოხიბლული ვიყავი ჩემი სიზმრით, რომ საბოლოო გამოფხიზლება არ მინდოდა და ტკბილი იყო თუ მწარე, მაინც ამ სიზმრით ვცხოვრობდი - სიცოცხლის გარკვეულ ეტაპზე.
მაგიდას მოშორდა, ღია ფანჯრიდან მობერილი ჰაერი ღრმად შეისუნთქა, კმაყოფილმა გადაიხარხარა, კაბინეტი უკან მოიტოვა და სამზარეულოში კარადის დალაგებით გართულ მოღიღინე ელენას თავზე წამოადგა. მისი შესვლა არ შეუმჩნევია გოგონას და ფეხის წვერებზე აწეული განაგრძობდა კარადის ყველაზე მაღალი თაროს წმენდას, ყბის ძვლები დაეჭიმა ლეონარდმს, ვნებით აღსავსემ შეათვალიერა მის ცხვირ-წინ მონარნარე გოგონას სხეული, ცოლის გარდაცვალების შემდეგ არც ერთ ქალს არ გამოუწვევია მასში ის ინტერესი და ვნება რასაც ეს გოგონა ახერხებდა, თავდაპირველად მისი მწარე ენითა და შემტევითი ხასაითით მოიხიბლა, იმითიც მოინუსხა მოურიდებლად რომ ახლიდა ყველაფერს, ბოლოს კი მისი ვიზუალი სრულებით აკმაყოფილებდა მის გემოვნებას და ის რომ თხუთმეტი წლით პატარა გოგონა მოსწონდა სულაც არ წარმოადგენდა მისთვის პრობლემას, ყოველთვის ფეხებზე ეკიდა კაცობრიობის აზრი და არც ახლა იყო გამონაკლისი მდგომარეობა. უფრო ახლოს მივიდა გოგონასთან.
- ელენა. - საუბრის გაგრძელება ვერ შეძლო რადგან მოულოდნელად გაგონილი თავისი სახელის გამო შეშინებულმა ელენამ ერთი დაიკივლა და კედელს უმწეოდ აეკრო.
- თქვენ ხართ? - აღელვების დამალვას შეეცადა გოგონა.
- არ მინდოდა შენი შეშინება. მაპატიე.
- არაუშავს, რამე გინდოდათ?
- გასვლას ვაპირებ.
- კარგით.
- დროებით. - ქურთუკი აირო ლეონარდმა, კიბეები ჩაირბინა და ქუჩაში გასულმა ხარბად დაიწყო გარემოს თვალიერება. რამდენიმე მეტრის მოშორებით სკამზე მჯდომი ქალბატონი შენიშნა, რომელიც აქამდე არასდროს შეუმჩნევია ამ უბანში, ინტერესით შეათვალიერა ქერათმიანი ლამაზმანი, მისკენ დაიძრა და მოურიდებლად, ყოველგვარი კითხვის გარეშე მიუჯდა გვერდით, სიბრაზე შეპარული მზერა მიაპყრო ქალმა მაგრამ როგორც კი მის გვერდით მჯდომი მწერალი შეიცნო, სახეზე სულელური ღიმილი აესახა.
- შეიძლება ავტოგრაფი? - დაბნეულმა დაუწყო ჩანთაში ფურცელს და კალამს ძებნა.
- უკეთესი იდეა მაქვს. - გაიღიმა ლეონარდმა და ხელი გაუწოდა. - რა გქვია?
- სალი.
- სალი, არ გინდა ყავა დავლიოთ?
- ჩემთვის დიდი პატივია. - გაბადრული დაეყრდნო გოგონა მამაკაცის გამოწვდილ ხელს და ფეხზე წამოდგა. ახლომდებარე ბარს მიაშურეს, ლეონარდმა გოგონასთვის ყავა შეუკვეთა, თავისთვის კი ვისკი მოითხოვა რომელიც მალევე მოართვეს, იჯდა სავარძელს მთელი სხეულით მიყრდნობილი ლეონარდი, ნება-ნება მიირთმევდა ყინულიან ვისკს და თვალს არ აშორებდა მის წინ მჯდომ ქერა გოგონას, რომელიც გაუთავებლად საუბრობდა, მისი საუბრიდან არაფერი ესმოდა რადგან ლეონარდის გონება მხოლოდ იმით იყო დაკავებული თუ როდის მორჩებოდა გოგონა ყავის სმასა და უაზრო ლაყბობას, მერე მასთან ერთად სასტუმროში წავიდოდა და ვნებით გადაეშევებოდა აღვირახსილ მორევში. გოგონა კი ისევ საუბრობდა და როგორც მიხვდა ბავშობის „კუმირის“ გვერდით ჯდომით იმდენად აღგზნებული იყო რომ გაჩერებას აღარც ფიქრობდა. მორჩენილი ვისკი ერთიანად გადაუშვა ხახაში. იდაყვებით მაგიდას დაეყრდნო გოგონას მზერა გაუსწორა და საუბარი მოურიდებლად შეაწყვეტინა.
- მინდიხარ!
- ჯანდაბა. - ჩაახველა დარცხვენილმა გოგონამ და გამშრალი ტუჩები გაუაზრებლად გაილოკა.
- შენც ხომ ერთი სული გაქვს როდის აკვნესდები საყვარელი ავტორის მკლავებში? მერე მეგობრებთან წახვალ და ადრენალინ მოზღვავებული ხმით მოუყვები რომ ლეონარდ ბაბლუანთან თავაწყვეტილი სექსით დაკავდი. - ფეხზე მისი ფეხის შეხება იგრძნო, რომელიც ფრხილად ასრიალდა მუხლამდე და ისევ ქვემოთ ჩაუყვა, გაეღიმა. ანგარიში გადაიხადა და გოგონასთან ერთად დატოვა შენობა. ტაქსი გააჩერა მისამართი უკარნახა და უკანა სავარძელზე სალის გვერდით მოთავსდა, ეღიმეობდა გოგონას სიმორცხვეშეპარული სახის ცქერის გამო, მკლავი გაშალა და თვალით ანიშნა რომ ახლოს მისულიყო, ისიც დაემორჩილა სასურველი მამაკაცის მკლავებში უმწეოდ გაინაბა, ფრთხილად ჩააცურა ლეონარდმა ხელი მისი ბეჭიდან წელისკენ, ოდნავ წამოწია მისი მაისური და თითები შეუცურა შიშველ სხეულზე, გოგონამ ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია და ხმაურით გადაყლაპა ყელში მომდგარი ნერწვი, ტუჩები გაისველა და ახლა თავად წაიღო ხელი მამაკაცის სხეულისკენ, თითები ოდნავ შეახო მის ფეხს და უფრო სიღრმისკენ გააცურა, რამდენიმე წამში უკვე გრძნობდა ლეონარდი აღგზნებული მეგობრის გამოღვიძებას. გაეღიმა.
- მოვედით. - ავტომობილი გააჩერა მძროლმა, ლეონარდმა ფული გადაუხადა, სასტუმროს ნომერი აიღო და გოგონასთან ერთად კუთვნილ ოთახს მიაშურა. როგორც კი ზურგს უკან კარის მიხურვის ხმა მოესმა გოგონამ მანტო გაიხადა, სხეულზე ფრხილად ჩააცურა და იატაკზე დააგდო. მის წინ მდგომ კმაყოფილებით აღსავსე ლეონარდს თვალს არ აშორებდა. თხელი თითები ნაზად შეაცურა მის კეფაზე და ზედ მის ტუჩებთან ამოილპარაკა.
- ესე იგი გინდივარ არა?! როგორ გირჩევნია? - ხელი კეფიდან ქვემოთ ჩააცურა და მის შარვალში წამებში ჩაძვრა, ნაზად მოიქცია მამაკაცის მკვრივი მუჭში და ფრთხილად აათამაშა მის ირგვლივ ხელის გული. ლეოდარდმა კისერი აათამაშა, სხეულში დავლილი ემოციებით სრულიად მოინუსხა. თვალწინ ელენას სახე წარმოუდგა და გააკანკალა. სწრაფად ჩაავლო გოგონას ქერა თმას ხელი და უხეშად დაანარცხა რბილ საწოლზე., ყოველგვარი სინაზის გარეშე გაათავისუფლა მისი სხეული ზედმეტი ტანსაცმლისგან. ხარბად შეათვალიერა გოგონას შიშველი სხეული, ისევ თავისი დამხმარის შავი, მრავლისთქმელი თვალები გაახსენდა.
- ამის დედაც! - ორივე ხელი მკვრივ საჯდომზე შემოაწყო ქალს და უხეშად შეაღწია მასში. პირველივე ბიძგს პარტნიორის მხრიდან ძლიერი ამოყვირება და დამძიმებული სუნთქვა მოჰყვა. თითები ისე ძლიერად ჩაარჭო ქალის უკანალს ლამის ძვლებამდე შევიდა მასში. ოთახში გოგონას სიამოვნებით განცდილი კვნესა ისმოდა. მოშიშვლებულ ყელზე წვდა ლეონარდი სალის და ვნებით დაუკოცნა გამაგრებული კერტები. - მიდი! - დაუყვირა გოგონას და ისიც უფრო რითმულად აჰყვა მის მოძრაობას. გრძნობდა ლეონარდი ქალის სხეულში გამეფებულ ჰარმონიას და ძალიან სურდა მასაც იგივე ეგრძნო. სურდა. ფიზიკური სიამოვნება სულიერ სიამოვნებას შერწყმოდა და ასე დაესრულებინა ეს სასიამოვნო აქტი, თვალები ფართოდ გაახილა, როგორ სურდა მის მკლავებში მოქცეული ქალის ლამაზ სახეზე შავი, მრავლისმთქმელი თვალები შერჩენოდა, ო როგორ გაუცრუვდა იმედი როდესაც მათ ნაცვლად თაფლისფერი, ყოველგვარ სიღრმეს და ინტერეს მოკლებული თვალები შერჩა. ქალმა ამოიკვნესა და სხეული სრულიად მოუდუნდა. უხალისოდ უშვა ლეონარდმა მის სხეულს ხელი და ისიც მოწყვეტით მიესვენა საწოლზე. თვალები დახუჭა, ტუჩები გაბუშტა და ზეწარს ჩაფრენილი კიდევ რამდენიმე წამი თრთოდა განცდილი სიამოვნების გამო. ლეონარდი საწოლიდან წამოდგა, ძირს დაგდებული ქურთუკიდან სიგარეტი ამოიღო და მოუკოდა, საწოლზე ჩამოჯდა და სიგარეტს ღრმა ნაფაზი მოქაჩა. ზურგზე ქალის თხელი თითების შეხება იგრძნო.
- შენი წასვლის დროა! - ამოილაპარაკა ლეონარდმა და სიგარეტს მოქაჩა. მართალია ვერ ხედავდა მაგრამ მაშინვე იგრძნო როგორ აემღვრა გოგონას თვალები, უხმოდ მოშორდა მის სხეულს. ტანსაცმელი ჩაიცვა და კარისკენ წავიდა. გასვლამდე ერთხელ კიდევ შეავლო მამაკაცს თვალი, რომელსაც მზერა სივრცეში გაჰყინვოდა და საერთოდ ვერ ამჩევდა მიმავალ ქალს.
- კიდევ გნახავ? - ბოლოჯერ გაიბრძოლა ქალმა.
- რისთვის? - ცივად უპასუხა ლეონარდმა, სიგარეტი ჩააქრო და საწოლზე გაიშოტა.
- ნახვამდის. - ბოლომდე გატყდა ქალი და იქაურობას გაეცალა.
3
თვალი გაახილა თუ არა და ფანჯრიდან შემოსულ მზის სხივებს მოჰკრა თვალი მაშინვე მიხვდა რომ შუადღე იდგა, გაუკვირდა, ამდენ ხანს არასდროს სძინებია, საწოლში გაიჭიმა და სწრაფად წამოდგა, ოთახის ჩუსტებში გაუყარა ფეხები, ფანჯარა შეაღო და დეკემბრის სუსხი შეისუნთქა, შესცივდა მაგრამ ესიამოვნა. რამდენიმე წამს ფანჯრიდან უცქერდა ქვემოთ ნარდის თამაშით გართულ მეზობლებს. მიუხედავად იმისა რომ თავის დროზე წარმატებული მწერალი იყო იტალიურ ეზოში ცხოვრობდა, უყვარდა აქაურობა, ამიტომაც არასდროს უფიქრია უფრო მყუდრო მწერლისთვის შესაფერისი სახლი შეეძინა სადმე გარეუბანში, სადაც უფრო მეტად შესძლებდა მოზღვავებული ემოციებისთვის აზრის მოყრას, ფიქრების გასალაშინებას და ისევ წიგნებად გცევას. ძვლები გაეყინა, ფანჯარა დახურა, ჩაიცვა და სამუშაო ოთახს მიაშურა, სადაც ყველაფერს ისეთი სისუფთავის ელფერი და სურნელი დაჰკრავდა როგორც არასდროს, გაეღიმა, მიხვდა ელენა უკვე სახლში იყო, მისი ძილით ისარგებლა და ყველაფერი მოაწესრიგა, ოდნავ გამოხსნილი ფანჯრიდან სუფთა ჰაერი დაუკითხავად იჭრებოდა ოთახში. საწერ მაგიდას მიუჯდა და თითებმაც დაუფიქრებლად იწყეს საბეჭდი მანქანის ახმაურება.
დიდი ხანია ხელმოცარული შემოქმედის ცხოვრებით ვცხოვრობ, ძალა არ მაქვს ჩემს განცდებს თავი მოვუყარო და ისე გადმოვცე ყველაფერი. მარტო, ჰაერში გამოკიდებული, პატარა ღრუბელივით ვარ, რომელსაც სურს, რომ წვიმა მოუვლინოს სამყაროს, მაგრამ იმდენად უსუსურია, რომ ამის ძალა არ შესწევს. სიოს დავემსგავსე, რომელიც ყველა ცდის მიუხედავად გრიგალად ვერა და ვერ გადაიქცა, ღამეს, რომელიც მამლის ყივილის გარეშე იქცა დღის სინათლედ, ოკეანეს, რომელიც დიდი ხანია ისეთი მშვიდია, რომ დაავიწყდა ბობოქარი ტალღების არსებობა, ვასკვლავს, რომელიც იმდენად სუსტად ასხივებს, რომ იშვიათად ამჩნევენ, ამ ყველაფერმა მოიყარა ჩემში თავი და ნებისმიერი ცდის მიუხედავად მაინც ვერ ვახერხებ, გაზრდას და გაძლიერებას, სადაც გაიხედავ ყველგან მარტოობის დიდი ოთახი მელოდება. გულში გავიფიქრებ, „ერთხელაც იქნება შევძლებ უკეთესად ცხოვრებას“, მაგრამ მანამ, დიდი თეთრი ოთახიდან, რომელსაც არც კარი აქვს და არც ფანჯარა - გასასვლელი უნდა ვიპოვო და გავიქცე. გაივქცე იქ სადღაც, სადაც მელიან, სადაც ადრე თუ გვიან მაინც მივაღწევ. არასოდეს დავბრუნდები ამ სამყაროში, არარეალურ სამყაროში, მოვითხოვ არ გამიღიმონ რადგან ყველაფერი წარსულს ჩაბარდა, რომ ისინი მხოლოდ აჩრდილებიღა დარჩა ჩემთვის და მზე რომ ჩავა აჩრდილიც მიიმალება. ვეღარ მატრიალებს ცხოვრება თავის ჭკუაზე, ვეღარ ჩამძირავს ოკეანე, რადგან ვაიძულებ დამემორჩილოს და წყლის ზედაპირზე მატივტივოს. ცხოვრებისა და გარშემომყოფებისაგან, იმაზე მეტს აღარ მოვითხოვ ვიდრე ვიმსახურებ. ცხოვრება შავი ჭირია, უკურნებელი სენი, თუ ჩაგითრია ბნელ ჭაობს თავს ვეღარ დააღწევ, ჩვენ ყველანი მაღლა ღრუბლებში დავფრინავთ, ოცნება ერთგვარი ჰობია, ხშირად გვგონია, რომ ჩვენ ყველაფერი შეგვიძლია, რომ საკუთარი თავის ღმერთი თვითონვე ვართ - სინამდვილეში ღმერთი ერთია, ჩვენ კი მრავალნი ვართ მასზე დამოკიდებულნი. ცხოვრების რთულ გზაზე უფრო და უფრო დამაბნეველი ლაბირინთები ჩნდება, ბედს ემორჩილები და ოკეანეს უფლებას აძლევ ბობოქარ ტალღებში თავის ჭკუაზე გათამაშოს, იმ საქმეს აკეთებ რაც არ უნდა აკეთო და სხვა ყველაფერი დაივიწყე, რეალურ სამყაროს მოწყდი და შენს მიერ შექმნილ არარეალურ სამყაროში ჩაიკეტე. - იქნებ, ის მწვერვალიც შენი წარმოსახვა იყო. ის იყო ბოლო წერტილო დასვა, სკამის ზურგს მიეყრდნო და თვალები დახუჭა ცხვირში სასიამოვნო სურნელმა რომ შეუღიტინა, ბაგეზე ღიმილმა გადაურბინა და სხეულში შემოსულ ტალღებს უფლება მისცა მისი გონების ბატონ-პატრონი გამხდარიყო, ზურგს უკან მგდომი გოგონა, ოდნავ დახრილიყო მის სახესთან და ცდილობდა საბეჭდ მანქანაზე მოქანავე ფურცელზე ახლახანს აკრეფილი ტექსტი გულდასმით წაეკითხა. შავი ტალღოვანი თმები ოდნავ ჩამოშლოდა და მწერლის კეფას დაუკითხავად ელამუნებოდა, ვერ ხედავდა მაგრამ გრძნობდა როგორ უთრთოდა პერანგის ქვეშ მოქცეული სავსე მკერდი. ხელის გულები გაეოფლა ლეონარდს და ძალიან მოუნდა მის ყურთან დახრილი სავსე ტუჩებისთვის გემო გაესინჯა. გოგონა წელში გასწორდა, ლეონარდმაც თავისუფლად ამოისუნთქა და დანამული შუბლი ხელსახოცით შეიმშრალა, სათვალე მოიხსნა და გოგონას გახედა, რომლის სახეც კმაყოფილებას, გაოცებასა და ინტერესს ერთდროულად გამოხატავდა.
- დილამშვიდობის. - საუბრის დაწყება თავის თავზე აიღო ლეონარდმა.
- დილამშვიდობის, როგორ გეძინათ?
- შესანისნავად! - გაიღიმა მამაკაცმა და თვალით ანიშნა რომ დამჯდარიყო. ელენაც დაჰყვა მის ნებას, სავარძელი ახლოს მიასრიალა და მის წინ მოთავსდა, იმდენად ახლოს დაჯდა რომ მათი მუხლის თავები თითქმის ეხებოდა ერთმანეთს. რამდენიმე წამს უხმოდ უცქერდა მამაკაცი გოგონას სახეს, ისიც ურცხვად არ წყვეტდა თვალს მამაკაცის სახეს, ოდნავ დაშორებულ ბაგეებს ღიმილი ეპარებოდა, კბილებ შორის აწვალებდა ქვედა ტუჩს და ასე ცდილობდა სხეულში დავლილი ემოციებისთვის კონტროლი გაეწია, ფეხი ფეხზე გადაედო და მარცხენა ფეხის ტერფს, რითმულად ათამაშებდა იატაკის გლუვ ზედაპირზე. - ნერვიულობ? - ღიმილით ჩაეკითხა ლეონარდი გოგონას.
- რატომ უნდა ვინერვიულო?
- ფეხს ვერ აჩერებ, ხელის გულებსაც ნერვულად ისრეს, სახე შეგეფაკლა, ტუჩებიც გიშრება და ყელში მომდგარ ნერწყვს მხოლოდ იმიტომ არ ყლაპავ რომ მე არ შევნიშნო.
- მდიდარი წარმოსახვა გაქვთ! - გაიღიმა გოგონამ და ენის წვერით გაისველა გამშრალი ტუჩები.
- გინდა ვისადილოთ?
- ვფიქრობ არ ღირს.
- რატომ?
- არ მინდა ფანტაზია დაგირღვიოთ და იმედგაცრუებულმა ისევ შეწყვიტოთ წერა.
- რატომ ფიქრობ რომ შენთან დაკავშირებით ვფანტაზიორობ?
- თვალებში გეტყობათ, როგორ გსურთ აქვე დაეუფლოთ ჩემს სხეულს. - კბილებში გამოსცრა გოგონამ, პროვოკაციულად დააშორა ფეხები ერთმანეთს, იდაყვით მუხლის თავებს დაეყრდნო და მთელი სხეულით გადაიწია მწერლისკენ, მისი მოქმედების შედეგად ლეონარდის მზერამ სახიდან მკერდისკენ გადაინაცვლა. გამარჯვებით აღგზნებული ელენა წელში გასწორდა და სავარძლის ზურგს მთელი ტანით აეკრო, საჩევენებელი თითი კბილებ შორის მოიქცია და მაღალი ყელი კიდევ უფრო დემონსტრაციულად შეათამაშა.
- ასე რომ იყოს რა შემაჩერებდა?
- ბევრი რამ.
- მაინც?
- ალბათ ამას თქვენი ახალი წიგნის საშუალებით შევიტყობ. - გაიღიმა გოგონამ და ჯიბეში აწკრიალებული ტელეფონი თითების მსუბუქი მოძრაობით ამოასრიალა მომდგარი შარვლის ჯიბიდან. - უნდა ვუპასუხო. - ფეხზე წამოდგა და ფანჯრისკენ გადადგა რამდენიმე ნაბიჯი. - ბატონო, ჯერ არა, სად? მომაკითხავ? - გაიღიმა და ლეონარდის მზერას საპასუხო მზერა შეაგება. - კარგი. - ყურმილი დაკიდა და ფანჯრის რაფას მიეყრდნო.
- უნდა წახვიდე? - სათვალე მოირგო ლეონარდმა და სავარძელი მაგიდისკენ მიასრიალა.
- ხომ არ ბრაზობთ?
- არა! - ორაზროვანი ხმის გაგების გამო თავადაც გაეღიმა ლეონარდს.
- ხვალამდე. - ნელი სვლით ჩაუარა გოგონამ მწერალს და ოთახი დატოვა. ლეონარდმა ისევ აათამაშა თითები და საბეჭდი მანქანა კოდევ ერთხელ აახმაურა.
თავისუფლებისკენ მარადიული სწრაფვა და ლტოლვა... რატომ არახარ თავისუფალი? ვინ დაგიწერა კანონები და საზღვრები? ვინ არის შენი მოსამართლე და მბრძანებელი? გინდა იფრინო? ვინ შეგკვეცა ფრთები? მიდი გაფრინდი, გინდა იყვირო და გაიქცე? წადი... ხო ისე, ერთ ჩვეულებრივ დღეს უბრალოდ ადექი და უბრალოდ წადი, იქ სადღაც... უბრალოდ იარე, ეძებე, სცადე და იქნებ იპოვო კიდეც, ის რაც დაგამშვიდებს, მაგრამ შენ ეს არ შეგიძლია.. შენი სული ისევეა გამომწყვდეული შენს სხეულში, როგორც ჯინი ბოთლში, სული სხეულის მონაა, სხეული სულის, ორივე ერთშია და ერთმანეთის გარეშე არ არსებობენ, თუმცა ისინი ერთმანეთის მტრებიც არიან, მთელი ცხოვრება ებრძვიან ერთმანეთს და მაშინ თავისუფლდებიან როდესაც სამუდამოდ შორდებიან ერთმანეთს.. ანუ სული ტოვებს სხეულს და პიროვნება აღარ არსებობს. გეშინია იმის, რომ ისე არ ჩაიაროს შენმა ცხოვრებამ, ისე არ ჩამთავრდეს, ნაპოვნი არ გქონდეს „ის რაღაც“. შენში ვულკანი იმალება და თუ შეძელი მისი პოვნა აუცილებლად აფეთქდება. თუ კი ვერ მოახერხე, მაშინ შენი ცხოვრება უნიჭო მწერლის მიერ შექმნილ მოთხრობას დაემსგავსება. ჩაიკითხავ და უბრალოდ შეგეცოდება...
საბეჭდ მანქანას კმაყოფილი მოშორდა, სათვალე მოიხსნა სიგარეტს მოუკიდა, კედლის საათს ინტერესით შეავლო თვალი. გაიღიმა და უკუთვლა დაიწყო.
- ხუთი, ოთხი, სამი, ორი, ერთი. - კაბინეტის კარი გაიღო და ოთახში მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის კაკუნის ხმა გაისმა. - გამარჯობა ლოლა. - სიგარეტი ჩააქრო და დას შეეგება. ძლიერად მოხვია ხელები და ისე ჩაიკრა გულში თითქოს ბოლოჯერ აკეთებდა ამას.
- ხომ კარგად ხარ? - გაოცებულმა შეათვალიერა სახეცვლილი ძმა.
- ძალიან.
- და რას მივაწერო? - სიხარული გაკრთა ლოლას თვალებში და სავრძელში მოწყვეტით ჩაეშვა. კმაყოფილმა მოავლო მილაგებ ოთახს თვალი. - როგორც ვხედაბ ახალი დამხმარე შესანიშნავად მოერგო გარემოს.
- ჰო. - ირონიულად ჩაიღიმა ლეონარდმა და საბეჭდ მანქანას გახედა.
- როგორ მიდის წერის საქმე?
- მგონი კარგად. თავში სრული ქაოსი მაქვს, თუმცა ვახერხებ კონტროლს და რეალიზებას.
- ვინმე ხომ არ გამოჩნდა შენს ცხოვრებაში ვისაც მადლობა უნდა გადავუხადო შენი გამოღვიძებისთვის? - გაუღიმა ტყუპისცალმა.
- შეგიძლია მადლობა ელენას გადაუხადო, ჩემს ახალ დამხმარეს.
- ეჭვიც არ მეპარებოდა რომ მის სახელს გავიგებდი, როგორც კი შევხედე ვიცოდი მოგეწონებოდა. - სავარძლიდან წამოდგა ლოლა, კარადა გამოხსნა, ჭიქა ვისკით შეივსო და მოზრდილო ყლუპი გადაუშვა ყელში, თავი უკან გადააგდო, სიამოვნებისგან შეაჟრჟოლა და თვალები დახუჭა. - მაგრამ ლეონარდ ფრთხილად იყავი, არ მინდა გული გეტკინოს!
- როგორ მიდის შენი კარიერის საქმე? - თემა შეცვალა მამაკაცმა.
- დავიღალე პოლიტიკით. - სახე დაჭიმა ლოლამ და კიდევ შეივსო ჭიქა სასმლით.
- გადაღლილი მეჩვენები ლოლა.
- არ გეჩვენები, ვარ!
- ამჯერად ვინ გაწყენინა? - ყბის ძვლები დაეჭიმა ლეონარდს და ხელები მომუშტა.
- შენ ის მითხარი ელენასთან რა გეგმები გაქვს?
- ლოლა ნუ ცდილობ თემის შეცვლას. - სიმკაცრე შეერია ლეონარდს ხმაში.
- კარგი. - სევდიანად ჩაეშვა ლოლა სავარძელში, დაღლილი თვალები შეანათა ძმას და ცრემლები წასკდა.
- ჯანდაბა! ლოლა გაჩერდი! - ლეონარდი ვერასდროს იტანდა როდესაც ქალები ტიროდნენ. მამამისი ერთი მოძალადე ნაბი/ვარი იყო და სანამ ლეონარდმა იმ ასაკას მიაღწია რომ დედის დაცვას შეძლებოდა, მანამდე საკმაოდ ბევრჯერ უნახავს ატირებული და ნაცემი დედა. ამიტომაც ახლა როდესაც მის წინ მჯდომი ატირებული ტყუპისცალი დაინახა ძალიან მოუნდა იმ ა/ვრის სახეს წიხლებით შესდგომოდა ვის გამოც ლოლა მოსთქვამდა.
- მაპატიე. - ცრემლი შეიმშრალა ქალმა და სასმელი მოსვა.
- ვინ არის?
- უბრალოდ ახლა გავიგე რომ ცოლი მოყავს და ამას ამ დრომდე შესანიშნავად მალავდა როგორც ჩემთან ასევე ყველასთან, მე კი მგონი მიყვარს. - სულელურად გაიკრიჭა ლოლა და ჩამოდღაბნილი ტუში ხელსახოცით მოიშორა სახიდან.
- რას აპირებ?!
- ჯანდაბაში გავუშვებ.
- გინდა ვნახო?
- რისთვის? რომ მისი სისხლიც ისევე შერჩეს შენს ხელებს როგორც ყველა იმ ნაბი/ვრის რომელიც ჩემს ცხოვრებაში ოდესმე ყოფილა?
- თუნდაც!
- არ ღირს! - ამ ამბის აფიშირება ჩემს კარიერას მოსპობს.
- ანუ მდიდარი და წარმატებული მ/ღნერია?
- ჰო.
- მაგის დედაც! - სავარძლიდან წამოდგა ლეონარდი და სასმელი თავისთვისაც შეივსო.
- გამივლის!
- ვიცი რომ გაგივლის ლოლა, უბრალოდ ყოველთვის ასე რატომ გემართება?
- ახლა არ მითხრა რომ ლექცია უნდა წამიკითხო.
- არა სულელო! - გაიღიმა და დას ლოყაზე აკოცა.
ლოლას წასვლის შემდეგ ქურთუკი აიღო, საყვარელ ბარს მიაშურა, ვისკს ნება-ნება წრუპავდა და სიგარეტის ნაცრისფერ კვამლში სრულიად გახვეული მასში შემოჭრილი ემოიცების გამო სრულ ნეტარებას განიცდიდა, სხეულში დავლილი სურვილის ტალღები გონებას ვნებით უნთებდა. გვიან ღამემდე დარჩა ბარში, შემდეგ ანგარიში გაასწორა და სახლისკენ აიღო გეზი.
დილის შვიდ საათზე დაყენებული მაღვიძარა მხიარულად გამორთო, საწოლიდან წამოხტა, წყალი გადაივლო, თეთრი პერანგი და ლურჯი შარვალი მოირგო, საკუთარ გამოსახულებას კმაყოფილმა ჩაუკრა სარკეში თვალი და გეგმის მიხედვით მოქმედებას შეუდგა. კაბინეტში საწერი მაგიდიდან ყველაფერი აალაგა. ორი თეფში ღვინის ბოკლები და ხილი, შუაში ორი სანთელი ჩადგა. ამოისუნთქა. შემოსასვლელი კარის ხმა გაიგო და გულიც სხვაგავარად აუძგერდა. კაბინეტის კარზე დაუკაკუნეს. წამში გაჩნდა კართან და თავად ჩამოსწია სახელური.
- დილამშვიდობის. - ღიმილი შეანათა სტუმარს და კარი ფართოდ გაუღო.
- დილამშვიდობის. - ინტერესით შეათვალიერა გოგონამ გაბადრული მამაკაცი და კიდევ მეტად გაოცდა რომანტიულად გაწყობილი მაგიდის დანახვის გამო. - ვინმეს ელოდებით? წავიდე? - კითხვები მიაყარა და ცოტა არ იყოს დაიბნა ელენა.
- რადგან სადილად არ მომყვები, გადავწყვიტე თავად შემექმნა გარემო რომ ვეღარ წასულიყავი და უარი არ გეთქვა ჩემთან ერთად ჭიქა ღვინის დალევაზე. გთხოვ. - ხელი მის მანტოს შეავლო ლეონარდმა და გაოცებულ ქალს გახდაში მოეხმარა. მაგიდასთან მიიპატიჟა, სკამი გამოსწია და დაჯდომა შესთავაზა, ღიმილით და ინტერესით დასთანხმდა გოგონა. ლეონარდი მის წინ მოთავსდა. სასმლით შეავსო ჭიქები და ელენას კმაყოფილ მზერას საპასუხო მზერა შეაგება.
- მადლობ. - ყრუდ ამოილაპარაკა გოგონამ და სასმელი მოსვა.
- ეს მხოლოდ დასაწყისია. - გაიღიმა ლეონარდმა.
- და რას უნდა ველოდო შემდეგში? - ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია გოგონამ.
- არაფერს ისეთს, რაც თავადაც არ გსურს. - სასმელი მოსვა ლეონარდმა და ქალის გამჭვირვალე პერანგში ათრთოლებულ მკერდზე შეაჩერა მზერა. თითქოს მიუხვდა ელენა, მხრებში უფრო მეტად გაიშალა და მის წინ მჯდომ მამაკაცს მისი მკერდის უფრო ღრმად დანახვის საშუალება მისცა. ჩაიღიმა ლეონარდმა და სასმელი ჩაცალა.
- და მაინც რა მინდა თქვენი აზრით? - გამომწვევად გამოსცრა გოგონამ კბილებში.
- მალე გავიგებთ! - მზერა გაუსწორა გოგონას რომელიც ურცხვად აშიშვლებდა გონებაში მამაკაცის სხეულს.
4
უცქერდა მის წინ მჯდომ შავთმიან გოგონას რომელიც ბანანის დაგემოვმებით ცდილობდა ისედაც აღგზნებული ლეონარდის პროვოცირებას. ღიმილი თამაშობდა მამაკაცის სახეზე და მთელი სიცხადით შეიგრძნობდა როგორ იწევდა მისი მეგობარი ველად გასაჭრელად, ჭიქა ასწია, ღვინო მოსვა, გამშრალი ყელი ასე დაიამა და ფეხზე წამოდგა. ფრთხილად მაგრამ მიზანმიმართულად დაიძრა ელენასკენ. მის წინ შეჩერდა და გამომცდელად გაუსწორა მის თვალებს მზერა. ხელიდან ბანანი აართვა და თითებს ნაზად შეაგება ბაგეები. შეაჟრჟოლა და ქალის გამშრალ ბაგეებს ღიმილით დააჩერდა.
- მე სხვას ვხვდები. - ამოილაპარაკა გოგონამ თუმცა არ უცდია მისი ხელიდან გათავისუფლება.
- მაგრამ ეს ხელს არ გიშლის ჩემს გამოწვევაში. - ხელის მსუბუქი ბიძგით ფეხზე წამოდგომა აიძულა გოგონას და ახლა უკვე მის წინ მდგომს ხარბად უცქერდა ვნებაარეული თვალებით. თითები ფრთხილად შეაცურა მის თმებში და ნაზად მიიზიდა ისე ახლოს რომ მისი სუნთქვა უკვე საკუთარში ერეოდა. ვნებიან ბაგეებზე ფრთხილად გადაუტარა ცერა თითი რომელსაც საპასუხოდ გოგონამ ვნებიანად შეაგება ენის წვერი. გაეღიმა, უფრო ძლიერად მოუჭირა კეფაზე და ზედ მის ბაგესთან ამოილაპარაკა. - მაგალითად ხელს არ გიშლის რომ ჩემთან ბინძური ფლირტით დაკავდე.
- ნინძურს რას ეხახით? - გამომწვევად გაიღიმა ელენამ და ხელი მამაკაცის უბესთან ფრთხილად ჩაასრიალა. ყელზე ფრთხილად შეახო ტუჩები ლეონარდმა და ღრმად შეისუნთქა მისგან მომავალი სურნელი, თვალები დახუჭა და კიდევ ერთხელ მოიპარა მისი კანის სურნელი, ორივე ხელი გოგონას საჯდომზე მოხვია და ძლიერად აიკრო სხეულზე. - ერთ კვირაში მწერალთა საპატივცემულო წვეულება იმართება, მინდა ჩემთან ერთად წამოხვიდე. - მის სხეულს მოშორდა ლეონარდი, სასმლის ჭიქა აიღო და სულმოუთქმელად ჩაცალა.
- ჯანდაბა! - გაიღიმა ელენამ და სავარძელს მთელი სხეულით აეკრო.
- რა მოხდა? - გამომცდელად შეათვალიერა ლეონარდმა ვნებააშლილი გოგონა.
- წამოვალ წყეულ წვეულებაზე.
- რა თქმა უნდა წამოხვალ. - ცარიელი ჭიქა სასმლით შეუვსო და მიაწოდა. - დიდი ხანია რაც მას ხვდები?
- არავის ვხვდები.
- თუ არავის ხვდები რატომ გაკითხავს ვიღაც ყოველ საღამოს, რატომ ეფათურება შენს უკანალს და პირში ბინძურ ენას რატომ გიტრიალებს?
- ერთი თვეა რაც შეხვედრა დავიწყეთ. - გამოტყდა ბოლოს გოგონა. - კარგი ბიჭია, თუმცა იცის რომ სიყვარული და მე ძალიან შორს ვართ ერთმანეთისგან.
- უბრალოდ გ/იმავს?
- არ ვაპირებ ამის თქვენთან განხილვას.
- რამდენიმე წამის წინ ჩემს პენის მოურიდებლად ეფათურებოდი, დრო ხომ არ არის შენობით ფორმაზე გადახვიდე. - გაუღიმა ლეონარდმა და სასმელი მოსვა.
- თქვენ ხომ ეს უფრო აღგაგზნებთ? - საპასუხო ღიმილი შეაგება გოგონამ.
- ვიტყოდი რომ ამით შენ უფრო ერთობი. არ გიყვარს! იყენებ?
- არა!
- აბა რა გაკავშირებს მასთან?
- დაკითხვაზე ვარ? - სკამს მთელი სხეულით აეკრო გოგონა.
- უბრალოდ მაინტერესებს.
- მიყვარს როდესაც ადამიანებში მიძინებულ ემოციებს ვაღვიძებ, თქვენს შემთხვევაში ეს ყველაზე კარგად გამომივიდა, ალბათ იმიტომ რომ ძალიან მოვინდომე ტვინში ხელების ფათური.
- და რატომ?
- ალბათ იმავე მიზეზით რა მიზეზითაც ახლა აქ ვსხედვართ და ერთმანეთს თვალებით ვაშიშვლებთ.
- ვინ ხარ? - გამომცდელად ჩაეკითხა ლოენარდი გოგონას.
- იცით მეტ დროს რომ ატარებდეთ გარე სამყაროსთან ჩემს შესახებ გაცილებით მეტი ინფორმაცია გექნებოდათ.
- მაინც?
- ალბათ დადგება დრო როდესაც ამის შესახებ ვისაუბრებთ.
- მოდი.
- რისთვის? - ქვედა ტუჩს ენის წვერით შეეხო ელენა და იდაყვებით მაგიდის ზედაპირს დაეყრდნო. - ლეონარდს მზერა ჰორიზინტში ჩაეკარგა, შემოჭრილი ემოციებისგან თავზე კონტროლი დაკარგა, მის წინ მჯდომი გოგონა მასში ჯერ კიდევ მიძინებულ გრძნობებს დაუკითხავად აღვიძებდა, მოსწონდა ეს ყოველივე და შეწინააღმდეგებას არ ფიქრობდა, მისთვის დრო გაჩერდა, სივრცე გაიყინა და საკუთარი გულის ცემის გარდა არაფერი აღარ ესმოდა.
- მოდი. - სიმკაცრე ჩანდა ლეონარდის ხმაში, რამაც გოგონას სურვილი კიდევ უფრო გაუღვივა, სასმელი მოსვა, ფეხზე წამოდგა და ლეონარდს მიუახლოვდა. მის მუხლებზე მოთავსა და სავსე მკერდი მამაკაცის აჩქარებულ გულს მიაკრო, ხელები კეფაზე მოხვია.
- არ განიცდით რომ ცხოვრება უნდა ამირიოთ?
- თავად განიცდი რომ შეგიყვარდი?
- თვითდაჯერებული იდიოტი ხართ.
- შენ კი ამ იდიოტზე შეყვარებული. - მის წელზე მოხვეული ხელები ქვემოთ ჩააცურა ლეონარდმა და მკვრივ უკანალს ჩაავლო თითები, უფრო ახლოს მიიზიდა გოგონას სხეული ფთხილად ააცურა მტევანი ისევ ზემოთ, თითები უხეშად მოხვია ყელზე და სახე ახლოს მიუტანა. დაჟინებით უცქერდა და მკვეთრად გრძნობდა სურვილით როგორ იცვლებოდა მისი გულის ცემა. წამი დასჭირდა ელენას მსუბუქი სხეულის ხელში ასაყვანად, დადუმებული უცქერდა გოგონა მის ყოველ მოძრაობას, არ იცოდა უნდა შეწინააღმდეგებოდა თუ მიეცა თავისთვის უფლება იმ მამაკაცთან ყოფნით ესიამოვნა რომელიც მის გონებას უკვე დაპატრონებოდა. ამ ფიქრებში იყო წასული, როდესაც ლეონარდის ტუჩები იგრძენო ყელზე, შეაჟრჟოლა და ემოციისგან სხეული სრულიად დაუბუჟდა. ხელები ფრთხილად შეაცურა მამაკაცის თმებში, თუმცა მაშინვე მოიშორა, ლეონარდმა მისი ხელები. ძლიერად უბიძგა გოგონას სხეულს, კედელს ააკრო მთელი ტანით.
- მეტკ... - სიტყვა ვერ დაასრულა ელენამ რადგამ ლეონარდის ტუჩებმა სასაუბრო ღრუ დაუხშო. მომთხოვნი იყო კოცნისას. სუნთქვა მალე შეეცვალა და სხეულის გარკვეული ნაწილებიც გაცილებით მკვრივი გაუხდა ვიდრე თავიდან. - ცოტა ნელა. - ყრუდ ამოთქვა ელენამ და მის ძლიერ მკლავებს დაეყრდნო, მისი სიშმაგის დაოკებას ამაოდ ეცადა, წამში გაათავისუფლა მისი სხეული პერანგისგან, შიშველ მკერდს ხარბად შეავლო ლეონარდმა მზერა, ძლიერად მოიქცია მკვრივი მკერდი მუჭში და კერტებზე ოსტატრურად გადაატარა ენა, ოთახში ელენას ყრუ კვნესამ გაიჟღერა. ხელი ფრთხილად ჩაუცურა შიშველ სხეულზე და წამში აღმოჩნდა მისი საცვლის ქვეშ, ძლიერად მოუჭირა ფეხებშორის ხელი და საპასუხოდ მხარზე გოგონას კბილები იგრძნო, ოსტატურად ასრიალებდა ქალის სველ ვაგინაში თითებს. ძლიერი ბიძგებით ცდილობდა მისვთის სიამოვნების მინიჭებას, ვერ ვიტყვი რომ არ გამოუვიდა რადგან ოთახი ელენას ვნებით სავსე ბგერებმა სრულიად მოიცვა. სავარძელში მიაწვინა ქალის აღგზნებული სხეული და მის წინ ჩაიმუხლა, გოგონას წინააღმდეგობის მიუხედავად მისი ათრთოლებული მუხლის თავები ერთმანეთს დააშორდა და კიდევ ერთხელ და უფრო ძლიერად შეასრილა გავარვარებულ ვაგინაში თითები. - ჯანდაბა! - ამოიკვნესა ელენამ და ვნებით წაეპოტინა ლეონარდის ტუჩებს, საპასუხოდ სასურველი ბიძგი იგრძნო და მასში ახლართულ ლენარდს რითმულად ააყოლა სხეული. ერთი ხელით მკვრივ უკანალს ძლიერად ჩაფრენოდა ლეონარდი, მეორე ხელით კი მოშიშვლებულ ყელს იჭერდა. - ლეონარდ! - თვალებში სიგიჟე ჩაუსახლდა გოგონას და თავი უკან გადააგდო. - ლეონარდ! - ისევ განმეორდა ხმა. - ლეონარდ! - ლეონარდი გონს მოეგო, დაბნეულმა მოათვალიერა ოთახი, წამის უკან გონებაში დატრიალებული კადრები მონაცვლეობით დარბოდა მის გონებაში, იმის გახსენება სურდა როდის, რა მომენტში აცდა რეალობას და როდის გაიქცა მისი წარმოსახვა იმდენად შორს რომ ფიქრებში დაეუფლა სასურველი გოგონას სხეულს, ყბის ძვლები დაეჭიმა და მუშტები შეკრა. - ერექცია გაქვთ! - ღიმილით მიმართა მის წინ მჯდომმა გოგონამ და სასმელი მოსვა. - როგორც ვხდები ძალიან გაგიტაცათ ფიქრებში ჩემი სხეულის დაუფლებამ. ალბათ ძალიან დიდი წარმოსახვის უნარი გაგაჩნიათ, არ გკითხავთ რა ხდებოდა მაშინ როდესაც ჩემთან საუბარს თავი ანებეთ და ფიქრებში ფრენას მოყევით, ეს მე არ მეხება, მადლობა სადილისთვის რომელიც წარმოდგენა არ მაქვს რისთვის მოაწყეთ, რადგან ეს ყოველივე სულ რამდენიმე წუთს გაგრძელდა დანარჩენ დროს კი უბრალოდ ვუცქერდი როგორ იცვლებოდა თქვენი სახის მიმიკები იმაზე ფიქრისას თუ რა სურვილები გამოძრავებთ, თქვენ ავად ხართ ლეონარდ. ვფიქრობ დროა სიმართელს თვალი გაუსწოროთ. მარტო დაგტოვებთ. - ფეხზე წამოდგა და ოთახი დატოვა ელენამ.
- ჯანდაბა! - ამოილაპარაკა ლეონარდმა და საკუთარი საქციელით ჭკუიდან გადასულმა სასმელი ბოლომდე ჩაცალა, სიგარეტს მოუკიდა და ძლიერად მოქაჩა, ნელ-ნელა სხეული პირვანდელ მდგომარეობას დაუბრუნდა. ლეონარდიც მოდუნდა და სუნთქვაც დაურეგულირდა. ბოლოს გაეღიმა. - ამის დედაც ლეონარდ რას გიშვება ეს გოგო. - სკამის ზურგს მიეყრდნო და ბოლო ხმით ახარხარდა.
ქურთუკი შემოიცვა და კიბის საშუალებით გარეთ გავიდა, ქუჩაში გასულმა ხარბად შეისუნთქა სუფთა ჰაერი, სიგრილემ ერთიანად მოიცვა მისი სხეული და აღგზნებული სხეულიც ნორმალურ მდგომარეობას დაუბრუნდა. გაეღიმა. ფეხით გაიარა რამდენიმე მეტრი და საყვარელ ბარს მიაშურა, ტრადიციულად ვისკი შეუკვეთა მაგრამ ამჯერად მთელი ბოთლი. წინ დაიდგა და ნება-ნება დაიწყო სასმლის წრუპვა. ბევრი დალია, იმდენად ბევრი რომ არ ახსოვდა სახლში როგორ მივიდა. დილით თვალები გაახილა თუ არა გულის რევის შეგრძნება დაეუფლა, ოთახში გამეფებულმა, ოდნავ ტკბილმა სურნელმა ცხვირი აუწვა, სხეული საწოლიდან წამოსწია მაგრამ მასზე დამხობილი სიმძიმის გამო წამოდგომა ვერ შესძლო. თვალები ფართოდ გაახილა და მის მკერდზე დამხობილ ქალს შეავლო მზერა. სხეული უკან გადაიქნია და ზიზღით გადმოაბრუნა ტუჩები.
- ამის დედაც! აქ რას აკეთებ როზა. - ამოილაპარაკა და მის სხეულზე დამხობილი ქალი უემოციოთ გადააბრუნა საწოლზე. - კიდევ ერთხელ შეავლო მძინარე ქალს თვალი, შეაჟრჟოლა, საწოლიდან წამოდგა და აბაზანაში შელასლასდა, შხაპის ქვეშ ნახევარი საათი მაინც დაჰყო. მთელი მონდომებით ცდილობდა გუშინდელი დღის გახსენებას, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა, თითქოს ვიღაცამ მისი ცხოვრებიდან სრულიად გადარეცხა ის ერთი დღე და ლეონარდიც ვერაფრით იხსენებდა თუ როგორ აღმოჩნდა ბარის მეპატრონე როზა მის საწოლში. როზას გახსენებაზე კიდევ ერთხელ შეაჟრჟოლა. მერე გონება გაუნათდა. - ელენა! სააბაზანოდან გიჟივით გამოვარდა. საწოლზე მწოლიარე როზა შეაღვიძა. - შენი წასვლის დროა. - მიახალა ჯერ კიდევ გამოუფხიზლებელ ქალს და თავად საძინებლიდან შეშლილივით გამოვარდა. კაბინეტი უკან მოიტოვა და სამზარეულოში დალაგებით გართულ ელენას თავზე წამოადგა.
- დილამშვიდობის. - ირონიული ღიმილი შეაგება პირსახოცშემოხვეულ მამაკაცს გოგონამ.
- დილამშვიდობის.
- როგორ გაერთეთ გუშინ? - ყავა მიაწოდა ელენამ და გაუღიმა.
- არაფერი მახსოვს. - თავი მოიფხანა ლეონარდმა.
- კაცების საყვარელი ალიბი. - გაუღიმა გოგონამ და ნიჟარაში ჩალაგებული ჭურჭლის რეცხვას შეუდგა.
- ელენა.
- თქვენი სექსუალური ფანტაზიები და ცხოვრება მე არ მეხება ლეონარდ, ისე იცხოვრეთ როგორც გსურთ, ვალდებული არ ხართ რამე ამიხსნათ.
- მაგრამ მინდა.
- მე არ მინდა! - თეფში ხმაურით დაახეთქა ნიჟარას და მამაკაცისკენ მთელი ტანით შებრუნდა. - მიხარია რომ გამოკეთდით და არ ვუარყოფ რომ ამაში ჩემი რაღაც, თუნდაც ცოტაოდენი წვლილი შევიტანე, მიხარია რომ წერა ისევ დაიწყეთ, რომ სიამოვნებას ქალებთან ფიზიკური ურთიერთობით იღებთ და არა სავარძელში ჩაფლული პენის ჩაფრენილი საკუთარი თითებით, მაგრამ ძალიან გთხოვთ მე ნუ გამრევთ თქვენს ბინძურ ფანტაზიებში. არ მინდა ჩემზე დაან/რიოთ. გესმით ეს?
- მე არ ვან...
- არ მაინტერესებს. უბრალოდ არ მინდა და მორჩა.
- ელენა. - კიდევ ერთხელ გაიბრძოლა მამაკაცმა. თუმცა გოგონამ ზურგი აქცია და თეფშების რეცხვა განაგრძო. იდგა მისი სხეულის უკან სრულიად გაფითრებული ლეონარდი და მისგან წამოსულ სურნელს ხარბად სუნთქავდა.
- გაცივდებით. ჩაიცვით! - გოგონას მკაცრმა ხმამ რეალობაში დააბრუნა და მანაც იქაურობა დატოვა. ოთახში შესულს როზა უკვე წასული დახვდა. მის გახსენებაზე კიდევ ერთხელ იგრძნო როგორ წამოაზიდა, არასოდეს მოსწონდა ეს ქალი და ვერაფრით გაეგო ისე როგორ გაითიშა რომ მასთან სექსით დაკავდა. საწოლზე მოწყვეტით დაეშვა და მალევე ჩაეძინა კიდეც.
შუაღამე კარგა ხნის ჩამოწოლილი იყო. ლოლა უჩვეულოდ აფორიაქებული იჯდა სავარძელში და სხეულში შემოჭრილი გაურკვევლობით სული ერთიანად ეხუთებოდა. გრძნობდა, რაღაცას მთელი სიცხადით გრძნობდა, თუმცა არ იცოდა ეს რაღაც რაში მდომარეობდა, სასმელი დაისხა და აფორიაქებულ სხეულს მისი დახმარებით დამშვიდება აიძულა. ფიქრებში წასული ტელეფონის ზარმა შეაფხიზლა. ნაცნობ ნომერს დახედა და ყურმილი მაშინვე აიღო. ბატონო? არა არ მეძინა, რატომ? - ქვედა ტუჩზე ნერვულად იკბინა და გული კიდევ უფრო აუჩქარდა. - ვიცი, მაპატიე, მაგრამ სხვა ვერავინ დაეხმარა, შენ კი ამას ახერხებ. რისი გეშინია? მაშინ ისე მოიქეცი რომ არ შეუყვარდე! - ხმა აუთრთოლდა ლოლას. - ჯანდაბა, შენ ხომ ფსიქოლოგი ხარ, გააკეთე ისე რომ არავინ დარჩეს დაზარალებული. - ყურმილი გათიშა, სავარძელში მოწყვეტთ ჩაეშვა, თავი ხელებში ჩარგო, მოზღვავებულ ემოციებს გზა გაუთავისუფლა და ცრემლებს გარეთ გამოსვლის საშუალება მისცა.
5
თვალები გაახილა თუ არა ფანჯრიდან შემომავალი ლამპიონების შუქი შენიშნა, მიხვდა რომ მთელი დღე ძილში გაატარა, უკვე გამოფხიზლებული წამოდგა საწოლოდან, კაბინეტში გავიდა და პირველი რაც თვალს მოხვდა საწერ მაგიდაზე მდგარ საბეჭდ მანქანაზე დადებული თეთრი კონვერტი იყო, ტანში ერთიანად გასცრა, ისე მიეპარა მაგიდას თითქოს ქურდი შემოპარულიყო სახლში და მასზე თავდასხმას აპირებდა. ფრთხილად აიღო კონვერტი ხელში და სავაძელში მოწყვეტით ჩაესვენა, თითებში დიდხანს ატრიალა კონვერტი, გახსნას ვერაფრით ბედავდა, ათასი რამ წარმოიდგინა, ათასი გამომშვიდობების ფორმა, დარწმუნებული იყო ელენამ მისგან წასვლა გადაწყვიტა და ამის გამო გული სრულიად დამძიმებოდა. ბოლოს გამბედაობა მოიკრიბა, ღრმად ამოისუნთქა, კონვერტი ცხვირთან მიიტანა და მასზე ჯერ კიდევ შერჩენილი საყვარელი ქალის სურნელი ღმად შეისუნთქა, კონვერტი გახნსა და ლამაზად დაწერილი ტექსტი ერთი ამოსუნთქვით ჩაიკითხა.
"არ ვიცი დღეს გაიღვიძებთ თუ არა, მაგრამ თუ გაიღვიძებთ და სურვილი გექნებათ ქვემოთ მითითებულ მისამართზე საღამოს რვა საათისთვის მობრძანდით. დღეს იუბილარი ვარ და მინდა მესტუმროთ. სიყვარულით ელენა."
ჯერ გაოცდა, შემდეგ სახეზე ღიმილმა გადაურბინა, კმაყოფილი გასწორდა სავარძელში და ერთხელ კიდევ გადაიკითხა წერილი. საათს გახედა, უკვე რვა სრულდებოდა, შეშლილივით წამოხტა სავარძლიდან, შხაპი მიიღო, კარადა გამოხსნა და პერანგებს დაუწყო თვალიერება. ვერ გადაწყვიტა, ტელეფონი აიღო და ლოლას ნომერი აკრიფა. - უცებ მითხარი შავი თუ ლურჯი? მადლობა. - ტელეფონი დაახეთქა და შავ შარვალზე ლურჯი პერანგი მოირგო. პიჯაკი შემოიცვა და გიჟივით ჩაირბინა კიბეები, ტაქსი გააჩერა, მისამართი უკარნახა და შეეცადა აფორიაქებული გული როგორმე დაემშვიდებინა.
- მოვედით. - ავტომობილი გააჩერა მძღოლმა, ლეონარდმა ფული გადაუხადა, გზად ნაყიდი თაიგული ხელში ჩაბღუჯა და რესტორანში შეაბიჯა. მკრთალი ნათებით განათებულ დარბაზს მოავლო თვალი და აი ისიც. ბოლო მაგიდასთან მჯდომ ახლაგზარდებში წამში ამოიცნო თეთრ პროვოკაციულად ამოღებულ მოკლე კაბაში გამოწყობილო ელენა, რომელიც მის დანახვაზე ფეხზე წამოდგა და ღიმილით ანიშნა რომ მისულიყო. ამოისუნქა, წელში გასწორდა და გაბედულად გადადგა მისკენ ნაბიჯი.
- მიხარია რომ მოხვედით. - ღიმილით შეეგება გოგონა და თაიგული გამოართვა. ხარბად შეათვალიერა ლეონარდმა მოკლე კაბაში გამოწყობილი გოგონას სხეული და ადგილი მის მარჯვნივ დაიკავა.
- ეს ლეონარდია. - მისი თავი წარუდგინა გოგონამ მეგობრებს.
- გიორგი. - ხელი გაუწოდა ელენას მარცხნივ მჯდომმა ოცდახუთიოდე წლის ბიჭმა, წამით მის მტევანზე შეაჩერა ლეონარმდა მზერა, იცნო ეს ხელი, ხელი რომელიც იმ ღამით მისი საყვარელი ქალის უკანალს დაუკითხავად შეეხო, მზერა ხელიდან თვალებზე გადაიტანა და რამდენიმე წამით ჰაერში ჩამოწოლილი დაძაბულობა ხელის ჩამორთმევით განმუხტა. - რას დალევ ლეონარდ?
- ვისკს. - მოკლედ დაუბრუნა მამაკაცმა პასუხი და მასსა და მის მოწინააღმდეგეს შორის მჯდარ ელენაზე გადაიტანა მზერა.
- შეუდარებელი ხარ.
- მოგწონს? - კაბაზე ანიშნა გოგონამ.
- მე ის უფრო მომწონს რასაც მის შიგნით მალავ. - უჩურჩულა ლეონარდმა და თითები ნაზად ააცურა მის ფეხზე. გოგონამ ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია და ნერწვი ხმაურით გადაყლაპა.
- არ გინდათ, გთხოვთ.
-რატომ? - უფრო ღრმად შეუცურა ლეონარდმა კაბის ქვეშ თითები.
- ელენა. საუბარში ჩაერთო ერთ-ერთი მეგობარი. - არ გინდა ვიცეკვოთ?
- სიამოვნებით. - ფეხზე წამოდგა გოგონა, ლეონარს წინ ჩაუარა და დარბაზის შუაგულში გაუჩინარდა, მაგიდის დანარჩენი წევრებიც მას მიყვნენ, მხოლოდ გიორგი არ დაძრულა ადგილიდან. მოცეკვავე ელენას ვნებით უცქერდა ლეონარდი და ვისკს ნება-ნება წრუპავდა.
- ლამაზია არა? - მის გვერდით მოთავსდა გიორგი და ელენასკენ მიუთითა.
- ლამაზი ზედმეტად ბანალურია მის შესაფასებლად.
- მომიტევეთ. - ირონიულად ჩაიღიმა ბიჭმა. - თქვენსავით განათლებული და ნაკითხი არ ვარ.
- სილამაზის შეფასებას განათლება არ სჭირდება. - ვისკი მოსვა ლეონარდმა და ისევ ელენას მიაპყრო მზერა, რომელიც მეგობრებთან ერთად ცეკვაში სრულიად ჩაკარგულიყო, არამიწიერ ემოციებს უღვიძებდა ლეონარდს მისი სხეულის მიხვრა-მოხრა, ხელები გაეფლო და გამშრალი პირი ვისკით გაისველა.
- შენ რა, ჩემი შეყვარებულის გა/იმვა გინდა? - ინტერესით ჩაეკითხა და ხმა გაუმკაცრდა გიორგის.
- როგორ ფიქრობ ამის განხილვას შენთან დავიწყებ?
- იცი რომ ახლა შემიძლია ცვირ-პირი გაგიერთიანო?
- რა ნახა მან შენში? - ზიზღით შეათვალიერა ლეონარდმა ახლაგაზრდა ბიჭი.
- ეს! - ირონიულად მიანაიშნა ბიჭმა სკენ.
- როგორ შეიძლება მას უყვარდეს ლაწირაკი რომელსაც თავისი შეყვარებულზე მეტად უყვარს?
- და ამას ამბობს კაცი რომელიც თავის პენისთან იმაზე მეტ დროს ატარებს ვიდრე გარე სამყაროს ნებისმიერ ბინადარათან? - გადაიხარხარა გიორგიმ და სასმელი მოსვა.
- მირჩევნია სახლში ვიჯდე და კარგ წიგნს ვკითხულობდე ვიდრე ყოველ მეორე გამვლელს მხოლოდ იმიტომ ვ/იმავდე რომ ცხოველური ინსტიქტები დავიკმაყოფილო. რამე გაგეგება სიყვარულის შესახებ? როგორ ფიქრობ? როდემდე დააინტერესებ მას? როდემდე გაგიქაჩავს შენი ?
- და ფიქრობ ელენას სიყვარული ადარდებს? როგორ გეტყობა რომ მას სულ არ იცნობ.
- ეს შენ არ იცნობ მას. - ვისკის ჭიქა თითებში შეათამაშა ლეონარდმა და მზერა მასში მონარნარე სითხეს მიაპყრო. - მე არ მინდა შენი შეყვარებულის გა/იმვა. ის ბევრად მეტს იმსახურებს. - ვისკი ბოლომდე ჩაცალა და სიგარეტს მოუკიდა. მზერა ისევ იქეთ გაექცა სადაც ელენა ეგულებოდა, თეთრ კაბაში გამოწყობილი გოგონა, უცქერდა მას და ხვდებოდა რომ გონების დაკარგვამდე უყვარდა ეს საოცარი ქმნილება. გიორგი წამოდგა და ისიც მოცეკვავე მეგობრებს შეერის, ზურგზე აეკრო შეყვარებულს, ტუჩები მის ყელზე აათამაშა და გამარჯვებული მზერა შეანათა ლეონარდს. საპასუხოდ ლეონარდმა ჭიქა ასწია, გაუღიმა და სასმელი ჩაცალა.
----
კარზე ატეხილი ხმაურის გამო აბუზღუნებულმა გააღო ლოლამ კარი და როდესაც ტყუპისცალი შერჩა მოეშვა, ხასიათიც გამოუსწორდა, სახლში შეუშვა და სასმელი შესთავაზა, მის წინ მოთავსდა ჯერ კიდევ გამოუფხიზლებელი და დაელოდა როდის ეტყოდა ლეონარდი მოულოდნელი ვიზიტის მიზესს.
- დიდხანს უნდა იჯდე ასე დადუმებული?
- მაპატიე კარგი რომ ასე გვიან მოგადექი და აგაწიოკე. - სასმელი მოსვა ლეონარდმა და ტყუპისცალს მზერა შეანათა.
- ლეონარდ მორჩი კარგი? როცა მოგესურვება შეგიძლია მოხვიდე, რა დროც არ უნდა იყოს ყოველთვის მზად ვარ შენს მოსასმენად.
- ასეთი კეთილშობილი რატომ ხარ? - ჩაიღიმა მამაკაცმა.
- ასეთი მხოლოდ შენთან ვარ, ახლა ამის მიზეზსაც ნუ მკითხავ ბოლოსდაბოლოს ჩემი ტყუპისცალი ხარ. მითხარი რა მოხდა.
- ელენა შემიყვარდა. - ყბის ძვლები დაეჭიმა ლეონარდს და ღრმად ამოისუნთქა.- ისე ძალიან შემიყვარდა რომ ჩემ სულში გაჩაღებულ ემოციებს თავს ვეღარ ვუყრი, ხვდები როგორ დამენძრა? ორმოცი წლის ვარ და თექვსმეტი წლის გამო/ირებულ მოზარდს ვგავარ. - ახარხარდა მამაკაცი.
- ლეონარდ შენ ყოველთვის მგრძნობიარე იყავი. - სავარძელში ჩაეშვა ლოლა, სახე მოექუფრა და ძმას მზერა გაუსწორა.
- არ ვიცი რა გავაკეთო.
- ძალიან გთხოვ რა. - გაიღიმა ლოლამ და სასმელი თავისთვისაც შეივსო. - ზრდასრული კაცი ხარ, რომელიც პასუხს აგებს თავის ცხოვრებაზე, მაგრამ ლეონარდ მას არც კი იცნობ, როგორ შეიძლება ასე რამდენიმე დღეში შეგყვარებოდა?
- ისე მოულოდენლად და უდიერად შემოიჭრა ჩემს ცხოვრებაში გააზრებაც ვერ მოვასწარი, იცი ზოგჯერ რეალობას ვეთიშები და მგონია მასთან ფიზიკურ კონტაქტს ვამყარებ, სინამდვილეში კი ეს ყველაფერი უბრალოდ ჩემი ავადმყოფური წარმოსახვის დამსახურებაა, იმის გააზრება რომ შექმნილ სამყაროში მე მის სხეულს ვეუფლები მანადგურებს.
- მგონი გააფრინე!
- ისიც ასე თვლის. - სასმელი მოსვა ლეონარდმა და რამდენიმე წამით დადუმდა.
- ლეონარდ, მე არ მინდოდა ასე მომხდარიყო.
- შენ არაფერ შეუაში ხარ. უშენოდ რა მეშველებოდა? - ხელზე შეეხო ლეონარდი დას და ნაზი კოცნა დაუტოვა მის მტევანს.
- საკუთარ განავალში დაიხრჩვებოდი. - ზიზღით გადმოაბრუნა ქალმა ტუჩები.
- გულისამრევი ხარ. - ახარხარდა ლეონარდი.
----
სახლში მისულმა საწერ მაგიდას მიაშურა, სასმელი შეივსო, სიგარეტს მოუკიდა და რითმულად ააცეკვა თლილი თითები საბეჭდ მანქანაზე.
სურვილი... შინაგანი სიჩუმე... ბობოქარი სული... ძლიერი მე და სუსტი მეობა... პატივმოყვარე, ამბიციური ლიდერი...
როცა დავიბადე უკვე "დიდი" ვიყავი. პატარა-დიდი. ასე შემრაცხეს, მაიძულეს ვყოფილიყავი ძლიერი, მუდამ მესმოდა. - შენ შეგიძლია. ბოლოს დავიჯერე, რომ ჰო... მე შემიძლია და შემიძლია? რა თქმა უნდა შემიძლია. ჩაკლული მეობის და ფარად აღმართული სიძლიერის ფონზე ჰო შემიძლია. ცრემლი? და ეგ რა არის? საცრემლე ჯირკვლები დიდი ხანია წყობიდან მაქვს გამოსული...
ორ სამყაროს შორის გახლეჩილი საკუთარ თავს და სურვილებს ამაოდ ვებრძვი. ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ არც კი ვიცი რას ვებრძვი, თვალით არ მინახავს ჩემი მეობა. მე ასეთი ვარ, „ძლიერი“ კაცი, მე ყველაფერი შემიძლია... ადამიანს შეუძლია ყველაფერს გაუძლოს მხოლოდ თუ სული ცარიელია, ყოფის აუტანლობა პიკს აღწევს და ამ დროს ისმის კითხვა. რისთვის ვცხოვრობ? ცხოვრება ისეთი არ არის როგორიც გვგონია, არც ადამიანები არიან ისეთები როგორადაც თავს გვაჩვენებენ. ყოველ ადამიანში ცხოვრობს არა ერთი არამედ ბევრი... ადამიანი ადამიანობს სიტუაციის შესაბამისად (როგორც აწყობს).
კლავიატურას მოშორდა, ჩამწვარი სიგარეტს ღიმილით შეავლო თვალი და ახალ ღერს მოუკიდა, ოთახში წინ და უკან სიარულს მოჰყვა, სიგარეტს ღრმად ქაჩავდა და ნაცრისფერ ბურუსში ერთიანად ეხვეოდა. ელენას სახე წარმოუდგა თვალწინ და გიორგის მტევანი, აი ის მტევანი მისი საყვარელი ქალის სხეულზე რომ ნებართვის გარეშე დასრიალებდა. ამ წუთას ძალიან მოუნდა მის სიფათს წიხლებით შესდგომოდა.
-ამის დედაც ლეონარდ. იმოქმედე ნაბი/ვარო! - დაუყვირა თავის თავს და სავარძელში ჩაეშვა, ფიქრებში წასულს იქვე ჩაეძინა.
საწერ მაგიდასთან იჯდა, ფანჯრიდან მონაბერი სასიამოვნო სიგრილით ტკბებოდა, წითელ ღვინოს ნება-ნება წრუპავდა და მის გონებაში შემოფრენილი ელენას ხატებით სხეული ერთიანად ეწვოდა. კარზე დაუკაკუნეს და ისიც მაშინვე მოეგო გონს?
- შეიძლება? - ოთახში შემოჰყო ელენამ თავი.
- რა თქმა უნდა. - ფეხზე ადგომით შეეგება ლეონარდი და პატარა ბავშვივით აღტაცება დაეტყო მის სახეს.
- ხომ კარგად ხართ? - იკითხა ცოტა არ იყოს და დაბნეულმა გოგონამ.
- რატომ მეკითხები?
- ისეთი სახე გაქვთ თითქოს სულ ახლახანს მიირთვით საყვარელი საჭმელი და კმაყოფილებით სრულიად არაადეკვატური სახე გაქვთ.
- მშვენიერი შედარება იყო. - ახარხარდა ლეონარდი და სავარძლისკენ მიუთითა. - რაღაც მინდა გკითხო. - სახე და ხმა ერთდროულად დაუსერიოზულდა მამაკაცს და გოგონას გამომცდელად დააკვირდა.
- მაინც რა? - წარბები აზიდა გოგონამ და სავარძელში ჩაეშვა.
- პირობა ისევ ძალაშია?
- რა პირობა?
- ხვალინდელ საღამოზე ჩემთან ერთად წამოხვალ?
- და რა უნდა გავაკეთო მოხუც მწერალთა საზოგადოებაში ისეთი რომ მოწყენილობისგან მთქნარებით არ გავიგუდო?
- ვეცდები ჩემი გონება მათთან საუბრით დავაკავო ხელები კი სხვა რამისთვის გამოვიყენო.
- თამაში გადაწყვიტეთ ლეონარდ? - მზერე ურცხვად გაუსწორა ელენამ. - ცეცხლს ნუ ეთამაშებით თორემ დაიწვებით. - დაამატა გოგონამ და წარბები ასწია.
- თანახმა ვარ. - ყბის ძვლები დაეჭიმა ლეონარდს და სიამოვნებისგან შეაჟრჟოლა. არასდროს განუცდია მსგავსი რამ. არ ყოფილა შემთხვევა რომ მისთვის რომელიმე ქალს უარი ეთქვას, ელენას გამოწვევები ახელებდა და სურვილს კიდევ უფრო უმძაფრებდა, მოსწონდა მასთან სიახლოვე და მისი ამგვარი დამოკიდებულებები. მზად იყო დამწვარიყო იმ ცეცხლში რომლითაც გოგონა ემუქრებოდა. - ესე იგი მოდიხარ?
- რატომაც არა.
- შესანიშნავია. - სკამის ზურგს მთელი სხეულით აეკრო ლეონარდი და კმაყოფილმა გაატკაცუნა კისრის მალები - იმ ს/რს რატომ ხვდები?
- არ ვხვდები, უფრო სწორად აღარ ვხვდები. - ცხვირი შეჭმუჭნა ელენამ და სავარძლის სახელურებს იდაყვებით დაეყრდნო. - მაგრამ რატომ დაინტერესდით ამ ამბით? - დაამატა და პასუხის მოლოდინში ნერვულად მოიქცია ქვედა ტუჩი კბილებს შორის.
- აღარ? - თვალებში ეშმაკური სხივი ჩაუდგა ლეონარდს.
- აღარ! - მკაცრი და გამომწვევი იყო ელენას ხმა.
- შეიძლება ვიკითხო რატომ?
- ჩემი ცხოვრება სავსეა უსახელო ნაბი/ვრებით რომლებმაც ის ვერ მიიღეს რისი მიღებაც სურდათ. არც ის აღმოჩნდა გამონაკლისი, გართობა, სექსი, ორგაზმი. არის მომენტი როდესაც პარტნიორისგან ბევრად მეტს ელი მაგრამ მას ამის მოცემა არ შეუძლია, ამ დროს ხვდები რომ შენი თავი მის გვერდით ამოწურე და თუ ვეღარ განიცდი ემოციების ტალღებს, სჯობს გაუშვა და თუ ის არ მიდის მაშინ შენ თავად უნდა წახვიდე.
- და რას ელოდი რაც მან არ მოგცა? - ინტერესით ჩაეკითხა მამაკაცი, სავარძელი მის წინ მოათავსა და სკამის ზურგს მთელი სხეულით აეკრო.
- სექსი არასოდეს ყოფილა ჩემთვის სპორტის ერთ-ერთი სახეობა. - გაიღიმა ელენამ, მარჯვენა ხელის შუა თითს ენის წვერით შეეხო, ფრთხილად ჩაატარა ტუჩზე და ყელის გავლით საკმაოდ ღრმად შეხსნილი პერანიგის პირველივე შეკრულ ღილთან შეაჩერა მოძრაობა. ლეონარდს გაეღიმა, თითები აეწვა, ისე მოუნდა ამ შავთმიანი ლამაზმანის სხეულს ახლავე და აქვე დაუფლებოდა, თითქოს მიხვდა ელენა მის ფიქრებს, ირონიულად ჩაიღიმა, სავარძლეს ოდნავ მოაშორა სხეული და თითები ფრთხილად ააცურა მამაკაცის გაშლილ ფეხებე. ამღვრეულ თვალებში მზერა მიაპყრო, ქვედა ტუჩს კბილებით ჩააფრინდა და თითები მსუბუქად გადაატარა მის გამკვრივებულ პენისს. - თქვენზე რას მეტყვით ლეონარდ? - საუბარი ისე განაგრძობდა მის პენისზე თითების ცეკვას არ წყვეტდა. - ხშირათ ან/რევთ თქვენს მსახურზე? ხომ გთხოვეთ რომ ეს არ გაგეკეთებინათ? - წამში წამოიწია ლეონარდი სკამიდან, მაღალ ყელზე შემოხვია ერთი ხელი და ახლოს მიიზიდა.
- მგონი ეს შენ ხარ ის, ვინც ჩემს წარმოდგენაზე ხშირად მას/ურბირებს. - ამოიჩურჩულა ზედ მის ტუჩებთან და ცხვირის წვერი ოდნავ გაუხახუნა სავსე ტუჩების მარჯვენა კუთხეში.
- ასე ფიქრობთ? - საპასუხოდ უფრო ღრმად შეაცურა გოგონამ მისი შარვლის უბისკენ ხელი.
- არ ვფიქრობ, დარმწუნებული ვარ და იმაშიც დარწმუნებული ვარ რომ ახლა სრულიად სველი ზიხარ ჩემს წინაშე და შენს გავარვარებულ ვა/ინას ერთი სული აქვს როდის შევალ მასში.
- და თუ ასეთი დარწმუნებული ხართ ხელს რა გიშლით ფიქრები სისრულეში მოიყვანოთ? - ფეხები განზე გაშალა გოგონამ და კიდევ უფრო გაუმარტივა ლეონარდს საქმე. მისი ყელიდან თითები ოდნავ ჩაასრიალა ლეონარდმა და რამდენიმე ღილი ერთი ხელის მოსმით ჩაწყვიტა, თითები ფრთხილად გადაუტადა მოშიშვლებულ სხეულზე და მუჭში მოიქვია ქალის სახეხცლილი მკერდი, დაიხარა, ენა ფრხილად გადაატარა გამკვრივებულ კერტზე და კბილებით ჩააფრინდა. ოთახში ელენას მსუბუქი კვნესა გაისმა და თმებში მისი თლილი თითების შესრიალება იგრძნო. უფრო მომთხოვნად დაეწაფა მის მკერდს, წამში ააფრიალა მსუბუქი სხეული სავარძლიდან და მუხლებზე დაისვა ქალის სხეული. მის უკანალს ორივე ხელით ჩააფრინდა ლეონარდი და კიდევ უფრო ახლოს მიიზიდა გოგონას სხეული, მოშიშვლებულ ყელზე შეეხო ტუჩებით. გოგონას სახე უხეშად მოიქცია მუჭში და მზერა შეანათა.
- ახლა რომ გითხრა მიყვარხარ-მეთქი დამიჯერებ?
- დაგიჯერებ თუმცა არ მინდა რომ გიყვარდე! - ხმაში ცრემლი შეერია ელენას და მის სხეულს მოშორდა. ცოტა არ იყოს და დაბნეული ლეონარდი ეჭვით უცქერდა მის წიმ მდგომ გოგონას და მისი უეცარი ცვლილება ვერაფრით ამოეხსნა.
- რა მოხდა?
- უბრალოდ ყველაფერი ისე არ არის როგორც გგონია ლეონარდ.
- რას გულისხმობ?
- უნდა წავიდე. - კარისკენ დაიძრა ელენა. კარი ხმაურით გაიხურა და დაბნეული ლეონარდი საკუთარ თავთან მარტო დატოვა.
-----
- აქ არის?
- დიახ. მაგრამ დაკავებულია.
- გადაეცით რომ თავისი ფსიქოლოგი ელოდება და ეს გადაუდებელია.
- ახლა მოლაპარაკებას აწარმოებს. ვერ გადავცემ.
- ან შეხვალ და ეტყვი რომ ველოდები, ან არადა თავად შევალ.
-----
- რა ჯანდაბა გეტაკა? - სიბრაზე შეანათა ლოლამ ელენას და სავარძელში ჩაეშვა. - შენს გამო მოლაპარაკების შეწყვეტა მომიწია.
- აიღე! - მაგიდაზე კონვერტი დაუგდო გოგონამ. - მე თამაშიდან გავდივარ!
- ელენა!
- ლოლა არ შემიძლია გესმის? არ მეგონა თუ ყველაფერი ასე შორს წავიდოდა.
- შოორს? შენ უბრალოდ მისი ფსიქოლოგი უნდა ყოფილიყავი, ფსიქოლოგიური ზეწოლა უნდა მოგეხდინა და მისთვის ცხოვრების გაგრძელების სურვილი გაგეჩინა. რა მოხდა? რას ეძახი შორს შეტოპვას? იმას რომ შეუყვარდი? ან იქნებ იმას რომ თავად შეგიყვარდა?
- გეყოფა გესმის? მინდა რომ სიმართლე უთხრა.
- და მერე იტყვი რომ საუკეთესო ხარ?
- ჯანდაბა ლოლა, მე ეს არასდროს მითქვამს, თავად მომძებნე. დახმარება მთხოვე და მეც დაგთანხმდი მაგრამ არ მეგონა თუ შენი ძმა ასეთი იქნებოდა. შენ სულ სხვანაირად დამიხატე მისი თავი, სინამდვილეში ის რადიკალირად განსხვავდება შენს მიერ დახატული ადამიანისგან.
- რას გულისხმობ?
- მას შევუყვარდი, შევუყვარდი მაშინ როდესაც წარმოდგენაც კი არ აქვს ვინ ვარ, როგორ ფიქრობ სიმართლეს რომ გაიგებს უარესად არ ჩაეფლობა ნეხვში?
- მაშინ ისე გააკეთე რომ მისთვის მხოლოდ დამხმარე იყო.
- მივდივარ! - სავარძლიდან წამოდგა ელენა.
- შენი წასვლით გგონია ის უკეთ გახდება?
- გირჩევნია მატყუარა, კაბარეს მოცეკვავე ულიცენზიო ფსიქოლოგი უყვარდეს?
- ელენა!
- გეყოფა ლოლა! - იცი რა რთულია მოატყუო შენი ძმისნაირი ადამიანები? წარმოდგენა მაინც გაქვს რას მთხოვ? ჩემი გენეტიკის წყალობით ოცდახუთი წლის გოგოს ვგავარ როცა სინამდვილეში ოცდათორმეტი წლის ვარ, ლიცენზია მხოლოდ იმიტომ ჩამომართვეს რომ ჩემმა ერთ-ერთმა პაციენტმა ჩემთან ვიზიტის შემდეგ თავი მოიკლა, დამაბრალეს რომ მასზე ზეწოლა მოვახდინე და ციხეს მხოლოდ იმიტომ გადავურჩი რომ მდიდარი საყვარელი მყავდა. არ მინდა გესმის? არ მინდა ლეონარდი კიდევ ვნახო.
- შეგიყვარდა არა? - სახე ხელებში ჩარგო ლოლამ.
- მაპატიე. - კაბინეტი დატოვა ელენამ და აცრემლებული ლოლა მარტო დატოვა.
6
არ გაჰკვირვებია მეორე დილით საძინებლიდან გამოსულს ელენა რომ არ დახვდა, გონებაში მის გვერდით გატარებული დღეების რაოდენობა შეაჯამა, გაეღიმა, ძალიან უნდოდა შვიდ დღეზე მეტი გამოსვლოდა მაგრამ სრული ერთი კვირა დაითვალა. სინანულით მოავლო ოთახს თვალი, კედელზე დაკიდებულ ცოლის ფოტოს შეავლო მზერა. - რა იყო? - ჩაეკითხა ღიმილით მომღიმარ მეუღლეს. - მერე რა რომ სხვებისგან გამოირჩეოდა, სინავდილეში ხომ შენს გარდა ვერავინ ძლებდა ჩემს გვერდით რამდენიმე დღეზე მეტს. - გულიანად ახარხარდა. სიგარეტს მოუკიდა და ნაცრისფერი კვამლი ფილტვებში შეუშვა. საწერ მაგიდას ირონიულად შეავლო მზერა, ფანჯარა გამოაღო და დეკემბრის სუსხს გავარვარებული სხეული გასაგრილებლად მიუშვირა. დამშვიდდა, სასმელი შეივსო და ზედიზედ სამი ჭიქა გადაუშვა ყელში. სახე დაეჭიმა, თვალები აემღვრა, ხელის გულები გაეოფლა. სახე მოისრისა და ღიმილმორეული წამოდგა სავარძლიდან. - ნადირობის დროა ლეონარდ. - თითის ქნევით მიმართა სარკიდან მოცქირალ ანარეკლს. ქურთუკი უდიერად შემოიგდო მხრებზე და კიბის საშუალებით გარეთ გავიდა. წამით შეჩერდა, ამოისუნთქა. ისევ ელენას სახე წარმოუდგა თვალწინ, შეაჟრჟოლა, ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო და ნელი სვლით გაუყვა ქუჩას. რამდენიმე მეტრში ნაცნობი სილუეტი შენიშნა, წამით შეჩერდა ვერ გადაეწყვიტა მისულიყო თუ არა, ბოლოს მისვლა გადაწყვიტა და ნებართვის გარეშე ჩამოჯდა ქალის გვერდით.
- გამარჯობა. - გაიღიმა და მზერა მიაპყრო გოგონას.
- ოჰ. - კბილებში გამოსცრა ქალმა და წამოდგომა დააპირა.
- კარგი მოიცა. - მაჯაში წვდა ლეონარდი და ადგომის საშუალება არ მისცა. - ახლა თუ იმას მთხოვ რომ მაშინდელის გამო ბოდიში მოგიხადო ჩათვალე ძალიან ბავშურად იქცევი, კარგი მეც ახვარივით მოვიქეცი მართალია მაგრამ რადგან ისევ შევხდით ერთმანეთს მგონი აჯობებს ეს გამოვასწორორთ, რას იტყვი სალი?
- ისევ ყავაზე მეპატიჟებით? - ოდნავ გალღვა გოგონა.
- რაზეც მოგესურვება. - გაუღიმა ლეონარდმა და ოდნავ მოიწყინა, ასე უცებ გამარჯვებას და კიდევ ერთხელ მისი გულის მონადირებას არ ელოდა, უნდოდა შესწინააღმდეგებოდა მის წინ მჯდომი ქალი მაგრამ ასე არ მოიქცა, ღიმილით დაეთანხმა მამაკაცის შემოთავაზებას და ფეხზეც მხიარულად წამოხტა. ქვემოდან ახედა ლეონარდმა, გაიღიმა და ისიც ადგა. - მოდი ჩემთან წავიდეთ. - დაამატა ბოლოს და გოგონას სახე კიდევ უფრო მეტად გაცისკროვნდა.
- საინტერესო სახლი გაქვთ. - კაბინეტში შესვლისთანავე მოათვალიერა გოგონამ მთელი ოთახი და საწერ მაგიდასთან შეჩერდა, დაყრილ ფურცლებს თვალი შეავლო და ისევ მამაკაცისკენ გადაიატანა მზერა.
- რას დალევ? - კარადა გამოხსნა ლეონარდმა და ორი ბოკალი გამოაძვრინა თაროდან.
- ვისკი გააქვს?
- რა თქმა უნდა. - ჭიქები სასმლით შეავსო და სალის გაუწოდა. - შენ გაგიმარჯოს. - სასმელი ბოლომდე ჩაცალა და სიგარეტს მოუკიდა, სავარძელში ჩაფლული ნებ-ნება ეწეოდა და წიგნების თვალიერებით გართულ სალის უცქერდა, ლამაზი იყო მაგრამ არა იმდენად რომ ელენას სახე გადაერეცხა მისი გონებიდან, მის გახსენებაზე სახე დაეჭიმა, სიგარეტი საფერფლეში ჩასრისა, წამოდგა, ფრთხილად მიუახლოვდა ქალს, ხელები წელზე მოხვია, მის უკანალს ძლიერად აეკრო და თითები წელიდან უფრო ზემოთ, მკერდისკენ ააცურა. წამში შემოაბრუნა მისკენ, თაფლისფერ თვალებში მზერა შეანათა და გაშმაგებით დაეწაფა მის ბაგეს.
- აქვე? - ღიმილით იკითხა გოგონამ.
- ხელს რა გიშლის? - ქალის მსუბუქი სხეული ხელში აიტაცა და წიგნების თაროს მიაყრდნო, მომთხოვნად უკოცნიდა ბაგეებს. აშკარად ძალიან მოსწონდა სალის ლეონარდისგან წამოსული სიუხეშე და მამაკაცი ამით უფრო მეტად გაერთო, წელზე შემოსმული შეიყვანა საძინებელში და მასთან ერთად დაენარცხა რბილს საწოლს. წამში გაათავისუფლა ქალის სხეული ტანსაცმლისგან და მკერდზე დააკრო ტუჩები, სალის ყრუ კვნესამ საღერღელი კიდევ უფრო მეტად აუშალა, ელენას ხმა ჩაესმა ყურებში, წამით გაშეშდა და მზერა მის მკლავებში აკვნესებულ სალის მიაპყრო. ყბის ძვლები დაეჭიმა.
- რა მოხდა?
- არაფერი! - ხელის ერთი მოძრაობით გადააბრუნა მისი სხეული საწოლზე და ხერხემალს აუყვა კოცნით, ზეწარს ჩაფრენილი სალი ამაოდ ცდილობდა გადმობრუნებას, მისი თხელი მაჯები, თავს ზემოთ ერთი ხელით ეჭირა ლეონარდს, მეორე ხელი ფეხებშორის შეუცურა და უხეშად გადაუტარა გავარვარებულ ვაგინაზე. რამდენჯერმე გაიმეორა იგივე ქმედება და როგორც კი სისველეში თითებმა უპრობლემოდ გაიკვლიეს გზა, ფეხზე წამოდგა სალის უკანალს ჩააფრინდა ხელებით და ძლიერი ბიძგით შევიდა მასში. აკვნესებული სალი სინქრონულად ცდილობდა მისი მოძრაობისთვის სხეულის შერწყმას. იდაყვებს დაყრდნობილი არ ერიდებოდა მასში დატრიალებული ემოციების ამოყვირებით გამოხატვას. რამდენიმე წუთში მის კვნესას ლეონარდის ხმაც შეერწყა და ახლა უკვე ღონემიხდილი, მის ზურგზე ნახევრად დაყრდნობილი ნაზად უკოცნიდა გოგონას ყელს. - მაპატიე თუ უხეში ვიყავი. - ამოიჩურჩულა და მის სხეულს მოშორდა. სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოძვრინა, მოუკიდა და ღრმად შეუშვა ფილტვებში, სავარშელში ჩაეშვა და საწოლზე გაშოტილ სალის ღიმილით გახედა. - რამდენი წლის ხარ?
- ოცდაშვიდი.
- გინდა დღეს საღამოს ჩემთან ერთად, ერთ ძალიან მოსაწყენ წვეულებაზე წამოხვიდე?
- რატომ არის მოსაწყენი?
- მოსაწყენია დამიჯერე.
- თუ ასეა რატომ მიდიხარ? ხომ არ აჯობებს დავრჩეთ. - ზეწარს რბილად აუსვა გოგონამ თითები და ქვედა ტუჩს ოდნავ შეეხო კბილებით.
- წავიდეთ, მერე კი დავბრუნდეთ და ისე მოვიქცეთ როგორც შენ მოგესურვება. - ღრმად მოქაჩა სიგარეტს და თვალები დახუჭა.
ბოლო რამდენიმე წელი ლეონარდი აღარ წყალობდა მსგავს წვეულებებს, ახლა კი როდესაც სალისთან ერთად დარბაზში შეაბიჯა, შეკრებილ საზოგადოებას ჯერ ოვაციები აღმოხდა შემდეგ კი როდესაც დარწმუნდნენ რომ მათ წინაშე ნამდვილად ლეონარდი იდგა, ღიმილითა და სიხარულით შეეგებნენ დაკარგულ ავტორს. საპატიო ადგილამდე მიაციელეს და მისი თანმხლები გოგონაც მის გვერდით მოათავსეს. იჯდა ლეონარდი აურაცხელი საჭმლით დახვავებული მაგიდის თავში და ირონიით უცქერდა შეკრებილ საზოგადოებას. ეღიმებოდა მათი უაზრო ყბედობის გამო.
- ლეონარდ გავიგე ახალ წიგნზე მუშაობ. - ჩაეკითხა გელა, რომელიც ლეონარდის შემოქმედების დიდი თაყვანისმცემელი გახლდათ.
- ასეა.
- და როდის იხილავს დღის შუქი?
- ალბათ მალე. - მშრალად უპასუხა ლეონარდმა და სასმელი მოსვა.
- რა ჰქვია წიგნს? - არ მოეშვა გელა
- გამოღვიძება. - გაიღიმა ლეონარდმა. სალის გახედა რომელიც მოწყენილობისგან უკვე ამთქნარებდა. გაეღიმა
- გინდა ვიცეკვოთ?
- სიამოვნებით. - მაშინვე გამოფხიზლდა გოგონა. გვიან ღამემდე დარჩნენ წვეულებაზე სადაც არავინ და არაფერი აინტერესებდათ, ბოლოს ტაქსი გააჩერეს და სახლისკენ აიღეს გეზი. შესასვლელშივე დააგდო ლეონარდმა პიჯაკი და სალის ბაგეებს წაეპოტინა, ვნებიანად დაუკოცნა სახე, სულში გაჩაღებული სიცარიელოს გამო სხეული ერთიანად მოყინვოდა, ვერაფერს გრძნობდა, მხოლოდ სიცივეს და სიცარიელეს. ღია ფანჯროდან მონაბერმა ნიავმა ელენას სურნეული შემოიტანა, შეაჟრჟოლა, სალის მოშორდა, სასმელი დაისხა, სიგარეტს მოუკიდა და საბეჭდ მანქანას მიუჯდა.
ბავშვობიდან მაწუხებდა აზრი, თუ რისთვის გავჩნდი. ცხოვრებისა და ბედისწერის უკუღმართობა, სამყაროს მტრული დამოკიდებულება ადამიანებისადმი, მათ შორის ჩემს მიმართ; ეს მაგიჟებდა, მტანჯავდა, მჭამდა და მიმონებდა. მეგონა ჩემი სიცოცხლის არსი წერაში მდგომარეობდა, რეალურად ასეც იყო. გამაჩნდა ნიჭი, მაგრამ არ შემეძლო მისი რეალიზება და ახლა, როდესაც მე ცნობილი ავტორი გახლდით, მე რომელიც ამაზე ვოცნებობდი, ახლა ისევ უემოციო, უკიდეგანო ზღვაში ვიძირებოდი. მაინც მეგონა თუ გავჩერდებოდი ცხოვრება აზრს დაკარგავდა. ბევრი ფიქრის შედეგად, შეიძლება საკუთარი თავი ისევ შემებრალოს, მე ხომ ყოველთვის ძლიერთა მსხვერპლი ვიყავი. ბოლოს, გადავწყვიტე, ყურადღება არ მიმექცია „თვალებისთვის, რომლებიც ვერაფერს ხედავენ და გულისთვის, რომელიც ვერაფეს გრძნობდა“, ასე რომ მას სრული თავისუფლება მივანიჭე. მე, იმ ბავშვს ვგავდი, რომელიც შურსიძიების მიზნით, სხვისი დასჯის ნაცვლად, საკუთარ თავს უფრო სჯიდა. მე უამრავ სახესა და ხასიათს ვფლობდი. თუმცა, თვითონ ვერ ვერკვეოდი, რომელი იყო ჩემი რეალური ქმედება. მე ჩავიძირე. ამჟამად ყველაფერმა მიმატოვა. ის გაუჩინარდა. ჩემი ხსნა ხელიდან გამომეცალა. ვინ ვარ მე? თანამედროვეობას აცდენილი მამაკაცი რომელმაც გასაქანი მისცა თავის ველურ ბუნებას და მსოფლიოს დაპყრობა გადაწყვიტა? და რისთვის? მიწას რომელზეც დავდივარ ცოტა ხანში ხომ აღარც ემახსოვრება ჩემი ნაფეხურები. რატომ ვითამაშო ანგელოზობანა, როდესაც შემიძლია ღმერთი გავხდე.
საბეჭდ მანქანას მოშორდა და გადაიხარხარა. საძინებელში შევიდა, ჩაძინებულ სალის სევდით გახედა, მისი გაღვიძება არ მოუნდა, ისევ უკან გამობრუნდა, სასმელი შეივსო, სავარძელში ჩაეშვა, კედლის საათს გახედა, წარბები შეათამაშა, ბოლოს მაინც გადაწყვიტა, ყურმილი აიღო და ლოლას ნომერი აკრიფა. - გაგაღვიძე? მაპატიე, უბრალოდ ვინმესთან საუბარი მჭირდება, იცი. - წამით დადუმდა ლეონარდი, ღრმად ამოისუნთქა, სასმელი მოსვა და ისევ განაგრძო საუბარი, - ის წავიდა. - საჩვენებელი და ცერა თითი თვალებზე მოისვა, გაეღიმა როდესაც თითებზე სისველე იგრძნო. - ამის დედაც, ის წავიდა ლოლა. უბრალოდ მეგონა ის სხვებს არ გავდა. ის ხომ შენ დაიქირავე, მითხარი სად შემიძლია მისი ნახვა, ლოლა გთხოვ. რატომ? ამაზე მეტად? უბრალოდ მისი მისამართი მითხარი. რას ნიშნავს გავუშვა? მჭირდება გესმის? მჭირდება იმისთვის რომ, რატომ გიხსნი. - ყურმილი ხმაურით დაახეთქა და საძინებლის კარს მიყრდნობილი სალი ახლაღა შენიშნა. - მაპატიე, არ მინდოდა შენი გაღვიძება.
- გიყვარს?
- ეს შენ არ გეხება.
- მოხვალ?
- არა.
- გინდა წავიდე?
- არც ისეთი ნაბი/ვარი ვარ რომ ასეთ დროს სახლიდან გაგიშვა. დარჩი. - გაიღიმა ლეონარდმა, წამოდგა, მიუახლოვდა, მისი სახე მუჭში მოიქცია, მზერა გაუსწორა, ჩაეღიმა და აკოცა. - დაიძინე.
- შენ?
- ცოტა უნდა გავიარო. - ქურთუკი შემოიცვა, კიბეზე დაეშვა და ღამის წყვდიადში გაუჩინარდა. - ბარში შესვლა და დალევა სურდა მაგრამ მაშინდელი როზასთან შემთხვეული ინციდენტი გაახსენდა, შეაჟრჟოლა, სახე ზიზღით დამანჭა, გადააფურთხა, ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო, ბევრი არ უფიქრია სად უნდა საწულიყო ტაქსი გააჩერა, მისამართი უკარნახა და თავად სავარძლის კუთხეში სიცივით გათოშლი მიიკუჭა, შაუღამის ოთხი საათი იდგა, გზები ცარიელი და მშვიდი ეჩვენა, ფანჯარას მიაპრო მზერა და ლამპიონების ცქერით ირთობდა თავს, სულში გაჩაღებულ ომს შეძლებისდაგვარად არ აქცევდა ყურადღებას, ელენას სახე წარმოუდგა თვალწინ, რას არ გაიღებდა ახლა თუნდაც სულ ერთი წუთით შესძლებოდა მის მრავლისმთქმელ შავ თვალებში მზერით ჩაძირულიყო, ძვლები დაეჭიმა, ხელები მომუშტა და ღრმად ამოისუნთქა. ნახევარსაათიანი მგზავრობის შემდეგ ტაქსი დანიშნულ ადგილზე გაჩერდა, მძღოლს ფული გადაუხადა სადარბაზოში შევიდა, ლიფტები არასდროს უყვარდა ამიტომ კიბით ავიდა მეხუთე სართულზე, კართან შედგა რამდენიმე წამით, სული მოითქვა და დააკაკუნა, არავინ გაუღო, ისევ დააკაკუნა, ამჯერად უფრო ძლიერად, ისევ სიჩუმე. გაბმული ზარი დარეკა და ხელი მანამ არ უშვა ღილაკს სანამ კარს მიღმა ტყუპისცალის ბუზღუნი და ფლოსტების ტყაპატყუპის ხმა არ მოესმა. გაიღიმა და თითი აიღო ღილაკიდან.
- კარგი რა. - ბუზღუნით გაუღო ლოლამ კარი და ძილისგან დასიებული თვალები ბრაზით შეანათა.
- შენ ის არ ხარ ვინც მითხრა ნებისმიერ დროს შემაწუხეო? - ლოყაზე აკოცა ტყუპისცალს და სახლში შევიდა, პირდაპირ სამზარეულოსკენ აიღო გეზი, კარადა გამოხსნა და ვისკი დაისხა. ფანჯარა შეაღო, სიგარეტს მოუკიდა, ღრმად მოქაჩა და მიძინებულ თბილის მოავლო მზერა. - რა ლამაზია ეს ოხერი ქალაქი როდესაც ყველა იდიოტი სახლშია შეყუჟული და არავინ აბინძურებს მის ქუჩებს უაზრო ხეტიალით.
- აქ იმაზე სალაპარაკოდ მოხვედი თუ როგორი ლამაზია ღამით თბილისი? - მაგიდაზე ჩამოდო ლოლამ თავი და თვალები დახუჭა. - არადა რა ტკბილად მეძინა.
- მითხარი სად შეიძლება ელენას ნახვა. - სიგარეტი ჩააქრო და დის გვერდით მძიმედ დაეშვა ლეონარდი სავარძელში.
- მძინავს! - ამოილაპარაკა ლოლამ. ისე რომ მისთვის არ შეუხედავს.
- ლოლა!
- რა გინდა ლეონარდ? - როგორც იქნა თავი ასწია ლოლამ და ტყუპისცალს მზერა გაუსწორა. - ის წავიდა, რადგან ასე მოიქცა ესე იგი ამის მიზეზი ჰქონდა.
- შენ იცი არა მიზეზი.
- გეყოფა! - ფეხზე წამოდგა სრულიად გამოფხიზლებული, სასმელი თავისთვისაც დაისხა და გამშრალ ყელში სულმოუთქმელად გადაუშვა.
- რაღაცას მალავ. - ეჭვით შეათვალიერა ანერვიულებული ლოლა ლეონარდმა.
- არაფერს ვმალავ.
- მატყუებ ლოლა. რა იცი ისეთი რაც მე არ ვიცი.
- აქ დარჩები? მართლა ძალიან მეძინება, ხვალ ადრიანად უნდა ავდგე.
- ჩემთან საუბარს თავს არიდებ? - ირონიულად ჩაიღიმა ლეონარდმა.
- შესაძლოა.
- რატომ?
- ელენა ის არ არის ვინც შენ გგონია! - სკამზე დაეშვა ლოლა, სახე ხელებში ჩარგო და რამდენიმე წამით დადუმდა. - მაპატიე რა ლეონარდ.
- რა გაპატიო? - დაბნეულობა ჩასახლდა ლეონარდის მზერაში.
- ყველაფერი.
- დაბოლილი ხარ?
- არა. უბრალოდ შეეცადე ის გოგო თავიდან ამოიგდო.
- მიზეზი?
- უბრალოდ ასე სჯობს. მენდე!
- იცი რა? შენ აშკარად რაღაც იცი რასაც არ მეუბნები, მე ახლა წავალ რადგან მართლა არ მინდა შენთან ჩხუბი შენ კი შეეცადე დაფიქრდე რას აკეთებ, როცა მიხვდები რომ ჩემთან გულწრფელი უნდა იყო იცი სადაც უნდა მიპოვო. - ფეხზე წამოდგა ლეონარდი და წასვლა დააპირა.
- ლეონარდ გთხოვ. - ხმაში ბზარი გაუჩნდა ლოლას.
- კარგად იცი რომ ამ ქვეყნად ყველაზე მეტად მიყვარხარ, ვხვდები რომ რაღაც ისეთი გააკეთე რასაც ახლა ნანობ და სინდისი არ გაძლევს მოსვენაბს, აღარ ჩაგეძიები, ადრე თუ გვიან თავად მოგინდება ჩემთვის ყველაფრის თქმა, მანამდე კი შენს სინდისთან ჭიდაობით გაერთე. ელენას რაც შეეხება, უშენოდაც გავარკვევ ყველაფერს, შეიძლება დღეს ვერა, ვერც ხვალ მაგრამ ვიცი რომ ისევ ვნახავ და შემდეგ ორივეს ერთად მოგთხოვთ პასუხს იმის გამო რასაც ჩემს ზურგს უკან მალავთ. ახლა კი მაპატიე. - თავზე აკოცა ტყუპისცალს და იქაურობა დატოვა.
კიდევ ორი საათი იხეტიალა თბილისის მიძინებულ ქუჩებში უგზოუკვლოდ, ფიქრობდა იმაზე თუ რა შეიძლებოდა ელენას გაუჩინარებისა და ლოლას ასეთი საქციელის მიზეზი ყოფილიყო, ცდილობდა მაგრამ მოცემულ სიტუაციას ახსნას ვერ უძებნიდა, საკუთარი უსუსურობა ბოღმით ავსებდა, ამ მომენტში ყველა სძულდა. სძულდა იმ გაურკვევლობის გამო რაც მის თავში ტრიალებდა. ბოლოს სიცივით გათოშილმა სახლში დაბრუნება გადაწყვიტა, მძინარე სალის ღიმილით დააშტერდა, საწერ მაგიდას მიუჯდა და წერა დაიწყო.
ადამიანები ვიბადებით და სანამ სამყაროს რეალური სახის დანახვას შევძლებთ ყველაფერი იდეალური გვეჩვენება, შემდეგ ვიზრდებით და იწყება ბრძოლა თავის გადასარჩენად, სწორედ მაშინ იჩენს თავს ის უარყოფითი თვისებები, რასაც ეწირება ადამიანის სული და გონება, იწყება სხეულისა და სულის განშორება და ბრძოლა სამყაროს შეცნობისა. როცა ყველაზე მეტად ხარ სასოწარკვეთილი სწორედ მაშინ თუ გულისყურს კარგად მოუსმენ, მიყვები გზას რომლისკენაც გონება და გული ერთდროულად გიბიძგებს, სწორედ ამ დროს ხდება ის, რასაც ჩვენ, ადამიანები ღვთისგან ბოძებულ სასწაულს ვუწოდებთ... ადამიანები დაბადებისთანავე არ ყალიბდებიან ისეთებად, როგორებიც გასავლელი ცხოვრების მანძილზე უნდა იყვნენ, ისინი იბადებიან უსუსურები, არაფრის მცოდნენი და დროთაგანმავლობაში იძენენ ხასიათს, ცოდნას, უარყოფით თუ დადებით თვისებებს.
ჩემი ისტორია უკვე მოძველდა, დამძიმდა, ტარება შეუძლებელია და თანდათანობით ისეთი "სერიოზული" გახდა, იძულებული გავხდი ზავი დამედო, განა აწმყოს შევეჩვიე და წინ წასვლის სურვილი არ მაქვს?! წარსულის ქექვაში ვერც კი მივხვდი, რომ საკუთარი თავის ფერმკრთალ აჩრდილად ვიქეცი. ამიტომაც ვივიწყებ საკუთარ ისტორიას რადგან როდესაც ვივიწყებ ვინ ვარ, ჩემი ისტორია ტვირთად აღარ მაწევს. გული ახლა მაქვს დამძიმებული, თორემ ხვალ შეხორცდება. შეხორცდება და ისევ გააგრძელებს ცხოვრების "მშვენიერებით" ტკბობას. ცხოვრება ხომ წრეა. აქ ყველაფერი მეორდება.
საბეჭდ მანქანას მოშორდა, სიგარეტს მოუკიდა, ფანჯარას მიაპყრო მზერა, მზე ოდნავ ამოსულიყო და ქალაქიც გამოღვიძების პირას იდგა, წამოდგა, დაღლილობა იგრძნო, საძინებელს მიაშურა, შიშველ გოგონას სევდით შეავლო მზერა, მის გვერდით გაიშოტა, თვალს მომდგარი ცრემლი უყურადღებოდ დატოვა, ბევრი არ უფიქრია, დამღლელი და ემოციური დღის შემდეგ მალევე ჩაეძინა.
დღეები ერთნაირი რუტინით გადიოდა ლეონარდისთვის, სახლის კარი ისევ შეიკეტა და ძირითად დროს ისევ ოთხ კედელს შორის გამოკეტილი ატარებდა, წერა არ შეუწყვეტია, ელენას გაუჩინარების გამო კიდევ უფრო მეტად გამძაფრდა მისი აზრები და ძირითად დროსაც საბეჭდ მანქანასთან ატარებდა. წერდა ყველაფერს რაც თავში აზრად მოსდიოდა, თავის დაწერილს კითხულობდა, ხევდა, ისევ წერდა, აზრები ქაოსურად მოსდიოდა თავში და იმის შიშით რომ არაფერი გამორჩენოდა იქვე სავარძელში იძინებდა, ხუთ თვიანი ჩაკეტილობის შემდეგ როგორც იქნა წიგნის წერა დაასრულა. სავარძელში უმწეოდ ჩაფლული საშინელ დაღლილობას გრძნობდა, სიმწრით აათრია წელი სავარძლიდან. სარკეში ჩაცვენილი უპეები შეათვალიერა, მოუვლელ წვერს ზიზღით შეხედა, სიგარეტს მოუკოდა და სასმელი დაისხა. ღია ფანჯრიდან ზაფხულის ცხელი ჰაერი დაუკითხავად იჭრებოდა, მზერა ჰორიზონტს მოავლო. სასმელი ჩაცალა. მერე კედელზე დაკიდებულ კალენდარს გახედა, გაეღიმა. - რა სიმბოლურია საკუთარ დაბადების დღეზე წიგნის დასრულება. - სახე დაეჭიმა და ტყუპისცალი გაახსენდა რომელთანაც აგერ უკვე ხუთი თვეა ურთიერთობა აღარ ჰქონია. სინანულით გააქნია თავი. ტელეფონს დასწვდა და ნომერი აკრიფა. რამდენიმე ზუმერის შემდეგ ქალის ხავერდოვანი ხმა მოესმა, გაეღიმა და გულში სითბო ჩაეღვარა. - დაბადების დღეს გილოცავ. არ გინდა ვისადილოთ? შენს მეგობრებთან? არა, მარტო დალევა მირჩევნია. - გაიღიმა და ყურმილი დაკიდა. სიგარეტი ბოლომდე მოწია და სააბაზანოსკენ აიღო გეზი. ნახევარი საათი დაჰყო ცხელი წყლის ქვეშ. თვალებდახუჭული იდგა აბაზანაში და გონებაში მხოლოდ შავთმიანი გოგონა უფარფატებდა. თავი მოიწესრიგა, წვერი და თმა შეითხელა, ლურჯ შარვალზე თეთრი პერანგი მოირგო, კმაყოფილმა ჩაუკრა თვალი სარკიდან მომღიმარ ანარეკლს. მასალა აკრიფა და გამომცემლობას მიაშურა.
- მენეჯერის ნახვა მინდა. - შესვლისთანავე მიახალა მიმღებში მჯდარ გოგონას.
- ვინ კითხულობს?
- გადაეცით რომ ლეონარდ ბაბლუანს მისთვის საჩუქარი აქვს.
- ბა ბა ბა... - ენა დაება გოგონას ცნობილი მწერლის ვიზიტის გამო.
- ხო ბაბლუანს. - ღიმილით უპასუხა ლეონარდმა და მისაღებში მდგარ სავარძელში ჩაეშვა. რამდენიმე წუთის ლოდინის შემდეგ მიმღებში ქუსლების გულისწამღები კაკუნი გაისმა და ლეონარდმაც მაშინვე იცნო ძველი მეგობრის ფეხის ხმა.
- შე დამპალო. არ ბერდები. - მხიარულად მოეხვია ირინა მეგობარს და ლოყაზე აკოცა.
- არც შენ. - თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა მამაკაცმა მის წინ მდგომი სილამაზე.
- იმ მცირერიცხოვან მეგობრების სიაში ვინც არ გაგი/იმავს ისევ სათავეში ვარ? - სიცილით ჩაეკითხა ქალი.
- ხომ იცი როგორ მიყვარხარ. შენთვის საჩუქარი მაქვს. - საქაღალდე გაუწოდა გამომცემლობის მეპატრონეს.
- შეუძლებელია! - თვალები გაუბრწყინდა ირინას. - ამდენი წლის შემდეგ? არ ხუმრობ? ჯანდაბა ლეონარდ, როგორ მიხარია. - ისევ მოეხვია ირინა ლეონარდს და ბედნიერებით გაინაბა.
- არ გადახედავ?
- მეღადავები? ხომ იცი რომ ხვალვე დავიწყებ ამ სიგიჟის ბეჭდვას.
- არ გინდა სადმე გავიდეთ? ძველი დრო გავიხსენოთ.
- ახლა?
- დღეს იუბილარი ვარ, უარი არ მითხრა.
- სიამოვნებით. ამას დავტოვებ და დავბრუნდები. კაბინეტისკენ დაიძრა ქალი და რამდენიმე წამში უკვე ლეონარდის განკარულებაში იყო. - აქვე ახლოს ერთი კარგი კაბარეა, არ გინდა შევიდეთ?
- გინდა ბოძზე მოტრიალე ქალების ცქერით გავერთოდ? - ახარხარდა ლეონარდი.
- დამიჯერე მოგეწონება, შესანიშნავი მოცეკვავეები ჰყავთ.
- შენ ისევ ქალებისკენ გაგირბის არა თვალი? - ინტერესით დააკვირდა ლეონარდი ქალს. - ამიტომაც არაადროს დამთანხმდი შენს სხეულს დავუფლებოდი.
- მოდიხარ თუ არა?
- წამოდი წამოდი. - ხელმკლავი გაუყარა ლეონარდმა და კაბარემდე გზას ფეხით გაუყვნენ.

7
კაბარეში შესულს რაც პირველი მოხვდა თვალს დაბალი შუქით განათებულ დარბაზში მოცეკვავე სტუმრები იყვნენ. იქაურობა სიგარეტისა და ალკოჰოლის სურნელით იყო გაჟღენთილი, დაბალი მუსიკა გონებეში სასიამოვნოდ შეუძვრა და წამიერად ჩაიძირა მოსალოდნელი სასიამოვნო საღამოს საბურველში.
- აბა რას იტყვი? - მკლავზე მზრუნველად შეეხო ირინა.
- გეთანხმები, შესანიშნავია ადგილია ჩვენისთანა მარტოხელა ადამიანებისთვის.
- მიხარია რომ მოგეწონა. - ბართან ახლომდებარე მაგიდასთან მოთავსდნენ და სასმელი შეუკვეთეს. - აბა მომიყევი ვინ შესძლო შენი სააქაოს მობრუნება.
- რა მნიშვნელობა აქვს. - სახე დაეჭიმა ლეონარდს და ვისკი მოსვა.
- ისევ ისეთი უჟმური ხარ.
- უარესი. - გაიღიმა და სიგარეტს მოუკიდა. - მნიშვნელობა არ აქვს მის სახელს, მაინც გაუჩინარდა.
- რატომ?
- რას გაუგებ ქალებს. - მხრები აიჩეჩა ლეონარდმა და მოცეკვავეებს შეავლო აღგზნებული თვალები.
- მოგწონს არა? - ღიმილით გაჰკრა ქალმა მხარი. - შეგიძლია გადაუხადო ნებისმიერს მოხსნი თუ მოისურვებ.
- კარგი რა. - სასმელი მოსვა ლეონარდმა და უფრო ინტერესით მოავლო ნახევრად შიშველ მოცეკვავეებს თვალი. მოულოდნელად ღიმილი შეაშრა სახეზე, ტუჩთან მიტანილი სასმლის ჭიქა ერთ ადგილზე გაუშეშდა, გაფართოვებული თვალები მოისრისა. იდაყვებით მაგიდის ზედაპირს დაეყრდნო და მზერა ერთი კონკრეტული მოცეკვავის მისამართით გაუშეშდა. პირი გაუშრა, სხეულში დავლილი ემოციების გამო ხელები გაეოფლა, ჩამოცხა და ხელები აუთრთოლდა.
- რა გჭირს? - ინტერესით ჩაეკითხა ირინა და მზერა იქეთ მიაპყრო საითაც მამაკაცი იხედებოდა. - აჰ ლეონარდ, მაპატიე მაგრამ შანსი არ გაქვს. - გაიღიმა და სასმელი მოსვა ქალმა.
- რატომ? - კბილებში გამოსცრა მამაკაცმა და ამღვრეული თვალები მიაპყრო მეგობარს.
- მასთან მიახლოვებას ვერ შეძლებ.
- რატომ ასეთი ხელშეუხებელია? - ზიზღმა მოიცვა ლეონარდის ხმა.
- მასთან მისვლა ისევე შეუძლებელია როგორც პრეზიდენტთან. - გადაიხარხარა ირინამ და მხარზე ხელი დაჰკრა მეგობარს
- იცნობ?
- არც ისე კარგად. რამდენჯერმე ვისაუბრეთ. ერთი სიტყვით სხვა ვინმე აირჩიე.
- მე ის მინდა. - თითი მოცეკვავე გოგონას მისამართით გაიშვირა ლეონარდმა, სასმელი ჩაცალა, ფეხზე წამოდგა და მისკენ წასვლა დააპირა.
- მისმინე. - შეაჩერა ირინამ. - მასთან ვერ მიხვალ, თუ მაინც ეცდები მაქსიმუმ რასაც მიიღებ ამის გამო გატეხილი ცხვირია.
- რა იყო კლუბის მეპატრონე ჟი/ავს?
- არა! უბრალოდ ის არავის ეკონტაქტება და მასში ფულს ვერ გადაიხდი.
- გამატარე! - მკაცრი იყო ლეონარდის ხმა.
- მე გაგაფრთხილე. - მხრები აიჩეჩა ქალმა და სავარძელში ჩაეშვა. ლეონარდი რამდენიმე წამი ადგილიდან უცქერდა ცეკვით გართულ შავთმიან გოგონას. ბოლოს საკუთარ თავში ძალა იპოვა. მოზღვავებულ ემოციებს ყურადღება არ მიაქცია და ნაბიჯი მისკენ გადადგა. ფრთხილად მაგრამ მიზანმიმართულად მიდიოდა მისკენ, შემაღლებულ ტრიბუნას მიუახლოვდა, ხელები ჯიბეში ჩაიწყო და ქვემოდან ახედა ტრიუკების კეთებით გართულ გოგონას. ჩაეღიმა.
- აქ ნუ გაჩერდებით. - მოესმა ზურგს უკან მამაკაცის ძლიერი ხმა.
- მე აქ მინდა.
- უკან დაიხიეთ!
- და თუ არ დავიხევ? - ირონია აისახა ლეონარდის ხმაში და კიდევ უფრო წინ გადადგა ნაბიჯი.
- შეჩერდი! - დაიყვირა დაცვამ მაგრამ ლეონარდი უკვე ტრიბუნაზე შემხტარი ელენას თვალებში იძირებოდა. დარბაზში ხმაური ატყდა, დაცვის რამდენიმე წევრი წამში გაჩნდა ელენას გვერდით. ერთ-ერთმა მათგანმა ლეონარს მუშტი მოუქნია, წაბარბაცდა მაგრამ არ დაცემულა.
- თავი დაანებეთ! - დაცვას გამოეყო ელენა, ლეონარდს ხელი ჩაავლო და ტრიბუნიდან ჩამოიყვანა. უსიტყვოდ, ირონიანარევი ღიმილით მიჩანჩალებდა ლეონარდი ქალის უკან. ჩაბნელებული დერეფანი სწრაფად გაიარეს, პირველივე კარი შეაღო ელენამ, ლეონარდი შიგნით შეიყვანა, კარი გადაკეტა და თავით მიეყრდნო ზურგს უკან მიხურულ კარს. თვალები დახუჭა, ნერვიულობით გამშრალი ტუჩები ენით გაისველა. საკიდზე დაკიდებული ხალათი შიშველ სხეულზე შემოიცვა და სავარძელში ჩაეშვა.
- ახლა ასე აგროვებ სწავლის ფულს? - ზიზღი აისახა ლეონარდის სახეზე.
- ელენა. - მოისმა კარს მიღმა მამაკაცის ხმა.
- კარგად ვარ. შეგიძლია ათი წუთი მადროვო?
- კარგი.
- აქ რას აკეთებ ლეონარდ.
- დაბადების დღეს ავღნიშნავ. - სკამზე მოწყვეტით დაეშვა ლეონარდი და სიგარეტს მოუკიდა.
- აქ არ ეწევიან.
- მკ/დია.
- ვიცი ახლა გაღიზიანებული ხარ, მაგრამ გთხოვ ახსნის საშუალება მომეცი.
- ახსნა თუ გსურდა თავის დროზე აგეხსნა.
- ვერ შევძელი. - სახე ხელებში ჩარგო ელენამ და მთელი სხეულით აცახცახდა. სიგარეტს ღრმად მოქაჩა ლეონარდმა, მაგიდის ზედაპირზე დასრისა ნამწვი, კვამლი გამოუშვა, ფეხზე წამოდგა და ელენას მიუხლოვდა, მაჯაში ჩაავლო ძლიერი ხელი, მისი სიფრიფინა სხეული სავარძლიდან წამოაგდო, სხეულზე ძლიერად აიკრო, ორივე ხელი შიშველ სხეულზე მოხვია და ყელზე დააკრო ტუჩები. - ლეონარდ გთხოვ. - მკერდზე მიაყრდნო ელენამ ორივე ხელი და მისი სხეულიდან გათავისუფლებას ეცადა, საპასუხოდ ლეონარდის ხელი იგრძნო საცვლის ქვეშ, ტკივილით ამოიკვნესა და მუხლები მოეკვეთა.
- სად გაქრა ის გოგო მე რომ მაგიჟებდა? - ამოილაპარაკა ლეონარდმა ზედ მის ტუჩებთან, ხელი უფრო ძლიერად მოუჭირა ფეხებშორის და როდესაც ელენას თვალებში ჩამდგარი ცრემლი შენიშნა თითქოს იქ შიგნით რაღაც ჩაწყდა, ხელი უშვა ქალის აკანკალებულ სხეულს და სკამზე დაეშვა.
- ის არ ვარ ვინც გგონივარ. - ამოილუღლუღა ელენამ.
- არავინ მგონიხარ, არც კი ვიცი ვინ ხარ და თუ სიმართლე გინდა არც მინდა ვიცოდე ვინ ხარ! - ფეხზე წამოდგა და კარისკენ დაიძრა, წამით შეჩერდა, ერთხელ კიდევ შეავლო ქალის აცრემლებულ შავ თვალებს მზერა, იმ თვალებს ასე ძალიან რომ მოსწონდა და მასში ქარბორბალას ატრიალებდა, ჩაეაღიმა და კარებში გაუჩინარდა.
მოულოდენელი ამბის გაგებით გაოგნებული ლეონარდი სახეალეწილი დაბრუნდა დარბაზში, ირინას გვერდით დაძაბული ჩაეშვა, სასმელი შუკვეთა და სიგარეტს მოუკიდა.
- მაპატიე რომ დაგტოვე.
- იცნობ არა მას?
- აქამდე მეგონა რომ ვიცნობდი, თუმცა აღმოჩნდა რომ არ ვიცნობდი.
- ეს ის გოგოა რომელმაც შენი სააქაოს მობრუნება შეძლო?
- კარგად მიცნობ, ამიტომ რა აზრი აქვს დამალვას. კი ის არის.
- არ იცოდი მისი საქმიანობის შესახებ?
- არა, ჩემმა დამ დაიქირავა, ერთი კვირა იმუშავა ჩემთან, ამ მცირე დროში შეძლო ჩემი გონება სრულიად დაემონა. - სახეზე ირონია აესახა ლეონარდს. - მითხრა ფსიქოლოგიაზე ვსწავლობ და ფული სწავლის გადასახდელად მჭირდებაო.
- შენგან რატომ წავიდა?
- არ ვიცი. თუმცა ახლა ამას არ აქვს მნიშვნელობა. - სავარძელს მთელი ტანით მიეკრო და სასმელი ბოლომდე ჩაცალა.
- გინდა წავიდეთ?
- ჰო, აქ არაფერი აღარ დამრჩენია. - ანგარიში გაასწორა ლეონარდმა და კაბარე ირინასთან ერთად დატოვა. გარეთ გამოსულმა ზაფხულის ცხელი ჰაერი ღრმად შეუშვა ფილტვებში, მეგობარს მზერა მიაპყრო გაუღიმა და მოეხვია. - თურმე მომნატრებიხარ. ლოყაზე აკოცა. მერე ქალისთვის ტაქსი გააჩერა.
- გამომცემლობაში შემოგივლი. - ტაქსის კარი მიუხურა და მანქანაც ადგილიდან დაიძრა, რამდენიმე წუთით იქვე ბარდიულზე ჩამოჯდა, სახე ხელებში ჩარგო და შეეცადა საკუთარ თავში ძალა ეპოვნა რომ მოზღვავებული ემოციების გამო ქალივით არ აქვითინებულიყო. - ამის დედაც! - ახარხარდა ბოლო ხმით, ფეხზე წამოდგა და ის იყო ტაქსი თავისთვისაც უნდა გაეჩერებინა მისი სახელი რომ მოესმა ზურგს უკან. ყბის ძვლები დაეჭიმა, ხელები მომუშტა და მისკენ მიბრუნდა. - რა გინდა ელენა?
- არ წახვიდე. - მის ხელს ფრთხილად შეეხო გოგონა.
- რატომ?
- შანსი მომეცი ყველაფერი გამოვასწორო.
- აქამდე სად იყავი?! - მისი სახე მუჭში მოიქცია ლეონარდმა და სახე იმდენად ახლოს მიუტანა რომ მისი სუნთქვა საკუთარში აერია, მისგან წამოსულმა სურნელმა ისევ აუჩქარა გული, ისევ აუდუღდა სისხლი, ისევ ისე მოუნდა მისი სავსე ბაგეებისთვის გემო გაესინჯა, გააჟრიალა. მთელი სხეული დაეჭიმა. - გეგონა თუ შენი ცხოვრების შესახებ მომიყვებოდი გაგკიცხავდი?
- ლეონარდ! მე ოცდათორმეტი წლის ვარ, ლიცენზია ჩამორთმეული ფსიქოლოგი, ციხეს ყოფილმა საყვარელმა გადამარჩინა, კაბარეში მხოლოდ იმიტომ ვცეკვავ რომ სხვაგან ვერ ვმუშაობ, შვიდი წლის ბიჭი მყავს და ამ დამპალ ადგილას მხოლოდ იმიტომ დავდივარ რომ მას არაფერი მოვაკლო.
- ამის დედაც! - მის სახეს ხელი უშვა ლეონარდმა.
- მაპატიე!
- შენი ცხოვება მე არ მეხება, ისე იცხოვრე როგორც გსურს, ვალდებული არ ხარ რამე ამიხსნა. - ტაქსი გააჩერა ლეონარდმა და იქაურობას გაეცალა. ჯერ კიდევ ვერ გარკვეულიყო ეს ყოველივე ცხადში ხდებოდა თუ სიზმარიში, თავი ისე ძალიან ასტკივდა თვალებს ძლივს ახელდა, სახლში შესულმა ხმაურით მიიხურა ზურგს უკან კარები, ღია ფანჯრის წინ მდგარ სავარძელში მოწყვეტით ჩაესვენა, ვარსკვლავებით მოჭედილ ზეცას შეავლო თვალი, სულში გაჩაღებული ბოღმისგან მთელი სხეული უდუღდა. იმ ღამით ვერ დაიძინა, ვერც შემდეგი რამდენიმე ღამე იპოვა სიმშვიდე, დღე დღეს მისდევდა, ღამე ღამეს. ლეონარდი კი მთელ დროს იმ ერთადერთ ქალზე ფიქრში ატარებდა რომელმაც მასში ყველა მიძინებული გრძნობა დაუკითხავად გააღვიძა. ერთი თვის შემდეგ როდესაც მისი წიგნი როგორც იქნა დაიბეჭდა და ლეონარდის სახელიც ისევ ისეთი აქტიური გახდა როგორც წლების წინ, ერთ-ერთი წიგნის მაღაზიაში, ხალხთან შესახვედრად და ავტოგრაფების დარიგების მიზნით მიიწვიეს, ღიმილით ესალმებოდა ყველას ვინც წიგნს წარწერის გასაკეთებლად აწვდიდა, ცდილობდა მასში გამეფებული იმედგაცრუება ხალხისთვის ხილული არ გამხდარიყო. მზე გადასული იყო და ლეონარდიც ნელ-ნელა წასასვლელად ემზადებოდა, მისთვის განკუთვნილ მაგიდასთან იჯდა, იდაყვებით მაგიდის ზედაპირს დაყრდნობოდა და თავი ხელებში ჩაერგო.
- ავტოგრაფი შეიძლება? - წინ დაუდეს წიგნი სახელწოდებით „ გამოღვიძება“ დაღლილიმა მამაკაცმა უხალისოდ გადაშალა წიგნი, კალამი მოიმარჯვა.
- ვისთვის არის? - ისე იკითხა მის წინ მდგომი ადამიანისთვის არ შეუხედავს.
- ქალისთვის, ვინც ამ წიგნის დაწერა გაიძულათ. - ყრუდ ამოილაპარაკა მის წინ მდგომმა ქალმა. წამიერი სისუსტე იგრძნო ლეონარდმა, კალამი წიგნის გლუვ ზედაპირზე დააგორა და ქვემოდან ახედა შავთმიან ქალს, რომელიც ისეთი ლამაზი ეჩვენა როგორც არასდროს. სისხლი აუდუღდა, სხეულში დავლილმა ემოციამ ღიმილი მოგვარა. უხმოდ აიღო კალამი, წარწერა გააკეთა, წიგნი დახურა და ელენას გაუწოდა.
- მადლობა. - ღიმილით გამოართვა ელენამ წიგნი და შენობა დატოვა, გარეთ გასულმა შესასვლელშივე გადაშალა წიგნი. „მიყვარხარ“ - თითები ნაზად აუსვა საყვარელი მამაკაცის ხელით დაწერილ ამ ერთ სიტყვას და იქაურობას გაეცალა. რამდენიმე წუთი ღიმილმორეული იჯდა ლეონარდი სავარძელში. ბოლოს გადაიხარხარა. წამოხტა და იქაურობას გაეცალა. ტაქსი გააჩერა, მისამართი უკარნახა და გულის ფრიალით დაელოდა თუ როდის მიიყვანდა მძღოლი დანიშნულების ადგილზე. როგორც იქნა მიაღწიეს, კიბით აირბინა ხუთი სართული და რკინის კარებზე ხმაურით დაიწყო ბრახაბრუხი.
- მოვდივარ, მოვიდვარ! - დაიყვირა შიგნიდან ქალმა, საკეტის ხმა გაისმა და კარიც გაუღეს. - ლე.. ლე.. ლეონარდ? - ენა დაება ლოლას. ღიმილით აიტაცა ტყუპისცალის სხეული ხელში და პატარა ბავშივით დააბზრიალა. ძლიერად ჩაიკრა გულში და სახე დაუკოცნა. ბოლოს მიწაზე დააბრუნა, ისევ ღიმილით შეათვალიერა ქალის გაოგნებული სახე. - არ გელოდი. - ცრემლი მოერია ქალს და ძმის მკლავებში გაინაბა. - ძალიან მენატრებოდი.
- მეც. - შუბლზე აკოცა დას და ისიც მასთან ერთად გაინაბა.
სავარძლის კუთხეში იჯდა, მის მუხლებზე მისვენებული ლოლას თმებს ეფერებოდა, სახეზე ღიმილი არ შორდებოდა.
- მაპატიე? - მისი ხელი ხელებში მოიქცია ქალმა და ნაზად აკოცა.
- გადამიარა სიბრაზემ, მაგრამ ასე მაინც არ უნდა მოქცეულიყავი, შენც ხომ იცი?
- ვიცი ლეონარდ, არ მეგონა თუ ასე მოხდებოდა, ვიფიქრე დაგეხამრებოდა.
- დამეხმარა კიდეც. - გაიღიმა მამაკაცმა. - ამიტომაც გპატიობ.
- ძალიან მიყვარხარ და უსაზღვროდ მენატრებოდი.
- შენი ამბები როგორ მიდის? - სიგარეტს მოუკიდა ლეონარდმა და ღრმად მოქაჩა.
- იმ იდიოტზე თუ მეკითხები უკვე ჩაიარა.
- აბა კარიერაში ისედაც ვიცი რომ მწვერვალებს იპყრობ. ცოტაც და პრეზიდენტსაც ჩამოაგდებ. - ახარხარდა მამაკაცი, წამოდგა და ორივესთვის სასმელი შეავსო.
- პოლიტიკა ისეთი ბინძური სფეროა თუ მგელი არ იქნები გაგანადგურებენ. - ტუჩები ზიზრით გამობურცა ლოლამ და სასმელი მოსვა.
- კარიერის ყოველი საფეხური დასმენების დიდი შავი ხვრელია და სხვა არაფერი, გინდა წინ წახვიდე? მაშინ უნდა ჩაუშვა.
- ზუსტად ასეა, პოლიტიკა და პატიოსნება ერთად ვერ ბალახობენ.
- შენ რას აპირებ ლეონარდ?
- სამოგზაუროდ ვაპირებ წასვლას, დასამშვიდობებლად მოვედი.
- რა? - სახეზე ღიმილი შეეყინა ლოლას და შეშლილივით წამოიჭრა სავარძლიდან.
- რა გჭირს? მინდა ცოტა ხნით აქაურობას გავეცალო.
- უბრალოდ არ ველოდი, შენ ხომ არასდროს გიყვარდა მოგზაურობა? - მოწყვეტით დაეშვა ლოლა სავარძელში.
- ვფიქრობ ცოტა გულის გადაყოლება არ მაწყენდა. - გაიღიმა ლეონარდმა და სამსელი ბოლომდე ჩაცალა.
გვიან ღამემდე დარჩა დასთან, ბოლოს გამოემშვიდობა და სახლისკენ აიღო გეზი, რამდენიმე კვარტალი ფეხით გაიარა, ლეონარდს ყოველთვის უყვარდა ღამის თბილისსში სეირნობა, მხიარულად მიუყვებოდა ქუჩებს, ირგვლივ გამეფებული სიჩუმის აღქმით სრულიად ინუსხებოდა, ბოლოს როდესაც დაღლილობა იგრძნო ტაქსი გააჩერა და სახლისკენ აიღო გეზი.
კედლიდან ცოლის ფოტო ჩამოხსნა, საწერ მაგიდაზე დადგა და თითები ოდნავ გადაატარა ღიმილნარევი სახის ნაკვთებზე. - უკვე რვა წელი გავიდა. - ამოილაპარაკა ყრუდ, ფოტო ტუჩებთან მიიტანა და ფრთხილად აკოცა. მერე ისევ თავის კუთვნილ ადგილზე დააბრუნა, საძინებელში შევიდა, კარადა გამოხსნა და ტანსაცმლის გამოლაგება დაიწყო, ის იყი რამდენემე ხელი მაისური მოათავსა ჩემოდანში შემოსასვლელ კარზე კაკუნის ხმა რომ მოესმა. ინტერესით გახედა კედლის საათს, რომელიც ღამის ორ საათს აჩვენებდა, არავის ელოდა, კარისკენ დაიძრა და გააღო. ნანახით დადუმებული ენას ვერ აბრუნებდა, მისი სახე გაოცებამ და სიხარულმა ერთიანად მოიცვა.
- შეიძლება შემოვიდე? - ყრუდ ამოთქვა ელენამ.
- რისთვის? - ბოლომდე სურდა ქალის გატეხვა.
- იქნებ იმისთვის რომ მეც მიყვარხარ. - მზერა გაუსწორა გოგონამ, ყელზე ხელები მოხვია და ვნებით დააცხრა სასურველი მამაკაცის ბაგეებს. წამში აიტაცა ლეონარდმა მისი სხეული და წელზე შემოისვა. მომთხოვნად უკოცნიდა ბაგეებს. კედელს მიაკრო მთელი სხეულით და მისი სიფრიფანა სხეული წამში გაათავისუფლა პერანგისგან. ხარბად შეათვალიერა შიშველი სხეული და ახლა მკერდს დაეწაფა ვნებიანად. კეფაზე სინქრონულად შესრიალდა ქალის თითები, კედელს მიყრდნობილი თვალებდახუჭული ელენას ბაგეს ღიმილი ეპარებოდა. კედელს მოაშორა ლეონარდმა მისი სხეული და ახლა მაგიდას მიაყრდნო. წელსზემოთ შიშველი ქალის განზე გაწეულ ფეხებში მოქცეული ლეონარდი ყელს უკოცნიდა. ელენამ ფრთხილად წაიღო მისი ქამრისკენ ხელი. თავი ოდნავ შეაბრუნა, არეულ საძინებელში ჩემოდანს მოჰკრა თვალი და მაშინვე გაიყინა მისი აღგზნებული სხეული. სხეულში დავლილმა სიცივემ გონება სრულიად დაუბინდა, ხელებით ძლიერად მიაწვა ლეონარდის მკერდს, თავი უკან გადასწია და ვნებაარეულ მამაკცს კითხვით სავსე ცრემლიანი თვალები მიაპყრო.
- გეყოფა ელენა. - გაუღიმა ლეონარდმა და ისევ მისი ტუჩებისკენ დაიხარა.
- მიემგზავრები? - თვალის კუთხეში ცრემლი იგრძნო ქალმა. არც ლეონარდს დარჩენია შეუმჩნეველი მის თვალზე მომდგარი ცრემლები. მისი სახე ხელებში მოიქცია, ახლოს მიიზიდა და ზედ მის ტუჩებთან ამოილაპარაკა.
- ჩემთან ერთად წამოდი. ფრთხილად შეახო ტუჩები და ნაზად აკოცა. მოზღვავებულმა ემოციებმა გაიმარჯვა და ელენას ცრემლები დაუკითხავად ჩამოუგორდა სახეზე. თვალებში ისევ სიცივე ჩაუსახლდა. - რა გატირებს?
- მართლა გინდა რომ შენთან ერთად წამოვიდე?
- რომ არ მინდოდეს ხომ არ გეტყოდი? - გაუღიმა და გულში ჩაიკრა. - წამოხვალ? - ელენამ მისი მკლავებისგან თავი გაითავისუფლა, ცისფერ თვალებს მზერა გაუსწორა, ცრემლი შეიმშრალა და პასუხის მოლოდინით ანერვიულებულ ლეონარდს ვნებიანად აკოცა. - ეს თანხმობას ნიშნავს?
- ვფიქრობ რომ კი. - გაიღიმა ელენამ.
- ამის დედაც! - ხელში ააფრიალა ლეონარდმა საყვარელი ქალის სხეული და ამდენი წლის შემდეგ პირველად გადაეშვა სიყვარულისა და ვნების იმ მორევში რომელიც არა მხოლოდ სხეულის ნეტარებას ანიჭებდა არამედ სხეულის ნეტარებას სულიერი ეიფორია ერწყმოდა, თვალები ფართოდ გაახილა და როგორც კი მის მკლავებში აკვნესებული ქალის ლამაზ სახეზე შავი მრავლისმთქმელი თვალები შენიშნა მასში ყველა გრძნობა ერთდროულად აფეთქდა, ყველა ემოციამ კულმინაციას მიაღწია და მიხვდა რომ ეს სწორედ ის დღე იყო როდესაც ამდენწლიანი სევდისა და მარტოობის შემდეგ მან შეძლო და საბოლოოდ გამოიღვიძა.
ცხოვრების მოულოდნელობები და თავსატეხები, ის რაც კონკრეტულ მომენტში გადაულახავ სირთულედ გეჩვენება, საღ გონებაზე აცნობიერებ რომ სწორედ ეს სირთულეები ქმნის შენს ცხოვრებას, შენს მიერ დაშვებული შეცდომები გიბიძგებს შეიქმნა უკეთესი ცხოვრება, შენი გადასაწყვეტია ვის გინდა გაუზიარო ის, რასაც შენი სიცოცხლე ქვია.

დასასრული...

скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი უცნაური მე

ვიცოდი ვიცოდი ვიცოდი ტომ უმაგრესი დასასრული ექნებოდა. (ხოიცი მე ცოტა სხვანაირს წარმოვიდგენფი) თუმცა ეს ის დასასრულია რომელსაც ვინატრებდი ამ ისტორიისთვის. საუკეთესო ხარ! უნიჭიერესი და უზღვავი ფანტაზიის მქონე! ხომ იცი არა როგორ მოყვარხარ! ხოდა იცოდე რომ შენი ისტორიების გარეშე ვერ ვძლებ! დასასრულს რომ მივუალოვდებით იმაზე ვფიქრობ უკვე ახალს როდის დაიწყებ.
ენ, ჩემი საუკეთესო და განსაკუთრებული ხარ შენ! <3

 


№2  offline ადმინი ენ ბლექი

უცნაური მე
ვიცოდი ვიცოდი ვიცოდი ტომ უმაგრესი დასასრული ექნებოდა. (ხოიცი მე ცოტა სხვანაირს წარმოვიდგენფი) თუმცა ეს ის დასასრულია რომელსაც ვინატრებდი ამ ისტორიისთვის. საუკეთესო ხარ! უნიჭიერესი და უზღვავი ფანტაზიის მქონე! ხომ იცი არა როგორ მოყვარხარ! ხოდა იცოდე რომ შენი ისტორიების გარეშე ვერ ვძლებ! დასასრულს რომ მივუალოვდებით იმაზე ვფიქრობ უკვე ახალს როდის დაიწყებ.
ენ, ჩემი საუკეთესო და განსაკუთრებული ხარ შენ! <3


მადლობა ჩემო ერთგულო ადამიანო ❤
მიხარია თუ ისიამოვნე.
ახალიო? მოიცა ჯერ დავისვენო :დ

 


№3  offline წევრი Rania

Wn bleq saocrad magari istoria iyo. Analogiuri dasasrulit. arasodes shecyvito cera. Ise izrdebi erti isyoriidanbmeoremde. Ise agcev srulyofilebass. Agfrtovanebuli var.yochaggg. male dagvibrundiii

 


№4  offline წევრი სიბილა

როგორც ყოველთვის_საუკეთესო

 


№5  offline ადმინი ენ ბლექი

Rania
Wn bleq saocrad magari istoria iyo. Analogiuri dasasrulit. arasodes shecyvito cera. Ise izrdebi erti isyoriidanbmeoremde. Ise agcev srulyofilebass. Agfrtovanebuli var.yochaggg. male dagvibrundiii



ძალიან დიდი მადლობა <3
შევეცდები რომ მალე დაგიბრუნდეთ

სიბილა
როგორც ყოველთვის_საუკეთესო


მადლობა <3

 


№6 სტუმარი ნათია41

მიხარია ასეთი ლამაზი დასასრული. ????????????

 


№7  offline ადმინი ენ ბლექი

ნათია41
მიხარია ასეთი ლამაზი დასასრული. ????????????


მადლობა

 


№8  offline აქტიური მკითხველი meocnebe avadmyopi

ოჰო ენ ბლექ
როგორც ყოველთვის შეუდარებელი ხარ
ეს რა იყო?
აი სიმართლეს რომ უყვებოდა ,თან ისე მიაყარა ვიფიქრე ვსიო მორჩა ყველაფერი_თქო და აქ რა ხდება ..
მე არ მეხებაო ბიჭოოოს...
ისე უემოციოდ უთხრა გეგონება მე ვიწვი ელენას სიყვარულით ის კი არა...
ელენა გოგო მეგონა და ერთ დღეში ქალი გახდა...
ეგრეა აბა ოცდახუთი წლის გოგო რომ ოცდათორმეტი წლის ქალად გადაიქცა...
მანდ ხომ გავოცდი და ამას რეაქცია არ ქონია აი მაგაზე მეშლება ნერვები თორემ სხვაზე კი არაფერზე....

და მაინც...
ყოველი ერთდღიანი ლოდინი..
ყველა კომენტარი...
ის რამდენიმე წუთი და გაკვეთილი რაც ამის კითხვაში გამიტარებია....
ახლა ერთ ტკბილ მოგონებად მექცევა რა...
შენ და შენი ყველა ისტორია ნუუ...
დასასრულზე ვმუნჯდები ხოლმე რა გავაკეთო ...
მამუნჯებ ბავშვს...
ყველა კარგი სიტყვა რაც მისწავლია მაინც და მაინც მაშინ მავიწყდება...
რას მიკითებ რა...

***********
ვაგრძელებ....
ისტორია სიგიჟის პიკი იყო რა....
თითოეული პერსონაჟი....
ურთიერთობა...
განვითარება...

ცალკე თემაა ისტორიის წაკითხვის შემდეგ მიღებული ემოციები და სიამოვნება...
------------
ისევ ვაგრძელებ ...
პერსონაჟებზე გადავდივარ არ შემაწყვეტინოთ

ლეონარდი....
კაცი სიმპატიური....
კაცი ასაკი რომ არ ეტყობა...
კაცი მწერლის ეტალონი...
კაცი ხანდახან უემოციო....
კაცი დაძინებული და მერე გაღვიძებული....
კაცი სიცოცხლე...
ესეც ასე მგონი ამ კაცზე კი ვთქვი რაც მინდოდა ნუ ბოლომდე ვერა მაგრამ ,რა ვქნა ხომ ვთქვი ვმუნჯდები_თქო ვაჰ ^~^

აქეთ უცებ რომ იზრდება ის ადამიანი დგას...
ელენა სანამ გავიცნობდი ეს გოგო ძალიან მომწონდა ...მერე როგორც ქალი ისე მომეწონა...
ან მერე არ ვიცი რატო მგონი შემიყვარდა ეგ პერსონაჟი...
ქალი სიგიჟე იყო რა ვთქვა მეტი ...

-------------
ახლა კი ენ ბლექ
სასწაული ავტორი ხარ შენ
მესასწაულებ'მესაოცრები_თქო მგონი რამდენჯერმე გითხარი უჯვე ხომ....
ხოდა კიდევ ბევრჯერ გავიმეორებ...

ველი ახალ ისტორიას...
მიყვარხარ მე შენ.... ❤

 


№9  offline ადმინი ენ ბლექი

meocnebe avadmyopi
ოჰო ენ ბლექ
როგორც ყოველთვის შეუდარებელი ხარ
ეს რა იყო?
აი სიმართლეს რომ უყვებოდა ,თან ისე მიაყარა ვიფიქრე ვსიო მორჩა ყველაფერი_თქო და აქ რა ხდება ..
მე არ მეხებაო ბიჭოოოს...
ისე უემოციოდ უთხრა გეგონება მე ვიწვი ელენას სიყვარულით ის კი არა...
ელენა გოგო მეგონა და ერთ დღეში ქალი გახდა...
ეგრეა აბა ოცდახუთი წლის გოგო რომ ოცდათორმეტი წლის ქალად გადაიქცა...
მანდ ხომ გავოცდი და ამას რეაქცია არ ქონია აი მაგაზე მეშლება ნერვები თორემ სხვაზე კი არაფერზე....

და მაინც...
ყოველი ერთდღიანი ლოდინი..
ყველა კომენტარი...
ის რამდენიმე წუთი და გაკვეთილი რაც ამის კითხვაში გამიტარებია....
ახლა ერთ ტკბილ მოგონებად მექცევა რა...
შენ და შენი ყველა ისტორია ნუუ...
დასასრულზე ვმუნჯდები ხოლმე რა გავაკეთო ...
მამუნჯებ ბავშვს...
ყველა კარგი სიტყვა რაც მისწავლია მაინც და მაინც მაშინ მავიწყდება...
რას მიკითებ რა...

***********
ვაგრძელებ....
ისტორია სიგიჟის პიკი იყო რა....
თითოეული პერსონაჟი....
ურთიერთობა...
განვითარება...

ცალკე თემაა ისტორიის წაკითხვის შემდეგ მიღებული ემოციები და სიამოვნება...
------------
ისევ ვაგრძელებ ...
პერსონაჟებზე გადავდივარ არ შემაწყვეტინოთ

ლეონარდი....
კაცი სიმპატიური....
კაცი ასაკი რომ არ ეტყობა...
კაცი მწერლის ეტალონი...
კაცი ხანდახან უემოციო....
კაცი დაძინებული და მერე გაღვიძებული....
კაცი სიცოცხლე...
ესეც ასე მგონი ამ კაცზე კი ვთქვი რაც მინდოდა ნუ ბოლომდე ვერა მაგრამ ,რა ვქნა ხომ ვთქვი ვმუნჯდები_თქო ვაჰ ^~^

აქეთ უცებ რომ იზრდება ის ადამიანი დგას...
ელენა სანამ გავიცნობდი ეს გოგო ძალიან მომწონდა ...მერე როგორც ქალი ისე მომეწონა...
ან მერე არ ვიცი რატო მგონი შემიყვარდა ეგ პერსონაჟი...
ქალი სიგიჟე იყო რა ვთქვა მეტი ...

-------------
ახლა კი ენ ბლექ
სასწაული ავტორი ხარ შენ
მესასწაულებ'მესაოცრები_თქო მგონი რამდენჯერმე გითხარი უჯვე ხომ....
ხოდა კიდევ ბევრჯერ გავიმეორებ...

ველი ახალ ისტორიას...
მიყვარხარ მე შენ.... ❤


დავმუნჯდიო? რა გეტყობა შენ დამუნჯების? :დ
ჩაარაკრაკე ყველაფერი. მადლობა ჩემო საყვარელო. ძალიან დიდი მადლობა ასე დაუზარებელად რომ მიზიარებ შენს ემოცებს. მავსებ და მახარებ.
მეც ძალიან მიყვარხარ შენ ❤

 


№10  offline მოდერი Mathew

ანანა მოგრიალდაა...
----

როგორ მენატრებოდა ეს შეგრძნებები.
ლეო და ელე მენატრებოდა.
ის ყველასთან თავისებური და განსხვავებული გიჟი მწერალი მენატრებოდა.
ჩემი აფორიაქებული გული
და შენ მენატრებოდი.

ეს ბოლო თავები როცა წავიკითხე,
დავრწმუნდი რომ შენ იმაზე მეტ ძალას ფლობ ვიდრე წარმომედგინა.

მგონი ძნელია,როცა ადამიანს ისტორიაში
მთავარ გმირად მწერალი მოყავს.
ყველა ხელოვანი თავისებურად გიჟია,
ჰოდა შენ აქ ლეოს სიგიჟე უნდა წარმოგეჩინა.
თან არა მარტო სიგიჟე,
არამედ მისი განსხვავებულობაც.

წარმოდგენაც არ მაქვს,რამდენად ძნელია იმის დაწერა,რასაც ლეო თავის წიგნში წერდა.

მაგრამ შენ მოიფიქრე,დაალაგე და ისე ააწყვე,რომ თითოეული მიმდინარე სიუჟეტს შეესისლხორცა.

ამ ისტორიით მივხვდი,რომ ჩვენ შორის შეიძლება იმალებოდეს სრულიად განსხვავებული ადამიანი და ის საკუთარ განსხვავებულობას იმიტომ არ წარმოაჩენს,რომ ამდენ ერთნაირს ის საშინელება ეგონება და არ მიიღებს.

ტალღებივით დაეპატრონებიან და გარიყავენ.

მიხარია რომ გიპოვე და მიხარია,რომ მე გამოღვიძება წავიკითხე.

უყვარხარ ანანას)))

 


№11  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

ერთადერთი რის თქმასაც ვაპირებ არის ის რომ
ვგიჟდები შენზე!!!
და ვგიჟდები გამოღვიძებაზე!
ეს ისტორია დარჩება მუდამ ჩემში და ჩემთან!
არასდროს მომბეზრდება წაკითხვა !
ეს არის ჩემი ზღვა ემოციების ისტორია ! ეს არის ყველაფერი ჩემთვის ! ვსო
ამით არ დასრულებულა
დაბრუნდი მალე ! ოღონდ ჯერ ამის ეიფორიამ გადამიაროს მაცადეთ ...

 


№12  offline ადმინი ენ ბლექი

Mathew
ანანა მოგრიალდაა...
----

როგორ მენატრებოდა ეს შეგრძნებები.
ლეო და ელე მენატრებოდა.
ის ყველასთან თავისებური და განსხვავებული გიჟი მწერალი მენატრებოდა.
ჩემი აფორიაქებული გული
და შენ მენატრებოდი.

ეს ბოლო თავები როცა წავიკითხე,
დავრწმუნდი რომ შენ იმაზე მეტ ძალას ფლობ ვიდრე წარმომედგინა.

მგონი ძნელია,როცა ადამიანს ისტორიაში
მთავარ გმირად მწერალი მოყავს.
ყველა ხელოვანი თავისებურად გიჟია,
ჰოდა შენ აქ ლეოს სიგიჟე უნდა წარმოგეჩინა.
თან არა მარტო სიგიჟე,
არამედ მისი განსხვავებულობაც.

წარმოდგენაც არ მაქვს,რამდენად ძნელია იმის დაწერა,რასაც ლეო თავის წიგნში წერდა.

მაგრამ შენ მოიფიქრე,დაალაგე და ისე ააწყვე,რომ თითოეული მიმდინარე სიუჟეტს შეესისლხორცა.

ამ ისტორიით მივხვდი,რომ ჩვენ შორის შეიძლება იმალებოდეს სრულიად განსხვავებული ადამიანი და ის საკუთარ განსხვავებულობას იმიტომ არ წარმოაჩენს,რომ ამდენ ერთნაირს ის საშინელება ეგონება და არ მიიღებს.

ტალღებივით დაეპატრონებიან და გარიყავენ.

მიხარია რომ გიპოვე და მიხარია,რომ მე გამოღვიძება წავიკითხე.

უყვარხარ ანანას)))




ჩვენ შორის შეიძლება იმალებოდეს სრულიად განსხვავებული ადამიანი და ის საკუთარ განსხვავებულობას იმიტომ არ წარმოაჩენს,რომ ამდენ ერთნაირს ის საშინელება ეგონება და არ მიიღებს.
ანანა რა კარგი ხარ იცი მაინც? ძალიან დიდი მადლობა იმ ღიმილსთვის რაც ახლა შენი შეფასებით მომანიჭე.
მიხარია რომ არიან ადამიანები, შენისთანა ადამიანები, რომლებიც არა მხოლოდ ზედაპირს ხედავენ არამედ იმას რაც მის სირღმეში იმალება.
მხოლოდ ამისთვის შემიძლია შეგიყვარო სხვა რომ არაფერი.
კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა

ტკბილიწიწაკა
ერთადერთი რის თქმასაც ვაპირებ არის ის რომ
ვგიჟდები შენზე!!!
და ვგიჟდები გამოღვიძებაზე!
ეს ისტორია დარჩება მუდამ ჩემში და ჩემთან!
არასდროს მომბეზრდება წაკითხვა !
ეს არის ჩემი ზღვა ემოციების ისტორია ! ეს არის ყველაფერი ჩემთვის ! ვსო
ამით არ დასრულებულა
დაბრუნდი მალე ! ოღონდ ჯერ ამის ეიფორიამ გადამიაროს მაცადეთ ...



ჩემი ტკბილი გოგო, არ ვიცი მე რატომ უწოდებ შენ თავს წიწაკას :) მე უბრალოდ ძალიან მეტკბილები და მეტს არაფერს გეტყვი <3
მადლობა

 


№13  offline წევრი Elle025

შენ როგორი მაგარი ყოფილხარ!! ჩემი ფავორიტი მწერალი ხარ..სასწაული ისტორია იყო,სასწაული დასასრულით...სულ ღიმილით ჩავიკითხე....ამის მერე,მოუთმენლად დაველოდები შენს ისტორიებს..დარწმუნებული ვარ ისინიც ისეთივე საოცრება იქნება,როგორიც სხვა,შენი ისტორიები...მიხარია რომ აღმოგაჩინე..გელი მოუთმენლად❤️❤️❤️

 


№14  offline ადმინი ენ ბლექი

Elle025
შენ როგორი მაგარი ყოფილხარ!! ჩემი ფავორიტი მწერალი ხარ..სასწაული ისტორია იყო,სასწაული დასასრულით...სულ ღიმილით ჩავიკითხე....ამის მერე,მოუთმენლად დაველოდები შენს ისტორიებს..დარწმუნებული ვარ ისინიც ისეთივე საოცრება იქნება,როგორიც სხვა,შენი ისტორიები...მიხარია რომ აღმოგაჩინე..გელი მოუთმენლად❤️❤️❤️


ძალიან სასიამოვნო იყო ამ ყველაფრის მოსმენა (წაკითხვა)
მიხარია რომ სიამოვნებას განიჭებს ჩემი ისტორიები ❤

 


№15 სტუმარი სტუმარი ლიკა

ერთს ვიტყვი მხოლოდ...ეს არის ისტორია რომელიც ზუსტად 3ჯერ მაქვს თავიდან გადაკითხული... დაა კიდევ ბევრჯერ წავიკითხავ...❤
სულ უნდა წერო შენ!❤

 


№16 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

სტუმარი ლიკა
ერთს ვიტყვი მხოლოდ...ეს არის ისტორია რომელიც ზუსტად 3ჯერ მაქვს თავიდან გადაკითხული... დაა კიდევ ბევრჯერ წავიკითხავ...❤
სულ უნდა წერო შენ!❤


უღრმესი მადლობა ლიკა ❤

 


№17  offline წევრი ნინ ია

შენი ისტორიები ამიტომაც მიყვარს ასე ძალიან, დასასრული ყოველთვის ისეთი გაქ უკმაყოფილების გრძნობა წამით არ დაგრჩება, მეტიც, ისეთი დასასრულები გაქ და იმდენად ვიხიბლები მინდა ბევრჯერ ვიკითხო <3
ხომ იცი ის ჩემი ფავორიტი ისტორია და ახლა ესეც დაემატა <3 ძალიან მიყვარს და შენზე ვგიჟდები <3

 


№18  offline ადმინი ენ ბლექი

ნინ ია
შენი ისტორიები ამიტომაც მიყვარს ასე ძალიან, დასასრული ყოველთვის ისეთი გაქ უკმაყოფილების გრძნობა წამით არ დაგრჩება, მეტიც, ისეთი დასასრულები გაქ და იმდენად ვიხიბლები მინდა ბევრჯერ ვიკითხო <3
ხომ იცი ის ჩემი ფავორიტი ისტორია და ახლა ესეც დაემატა <3 ძალიან მიყვარს და შენზე ვგიჟდები <3


მადლობა ნია ❤
მიხარია რომ მომყვები და სიამოვნებას ღებულობ ჩემო ისტორიებით

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent