შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

რა მოხდა მაშინ /სრულად/


4-02-2019, 10:30
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 3 711

რა მოხდა მაშინ /სრულად/

ცამეტი წლის შემდეგ ლოლა პირველად იდგა იმ სახლის ზღურბლთან, რომელიც უკან მოუხედავად, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე მიატოვა და ცხოვრების ახალი საფეხური სრულიად დამოუკიდებლად დაიწყო, მიატოვა შეყვარებული, ოჯახი, მეგობრები. ერთ ღამეში მიატოვა ყველაფერი და ისე გაუჩინარდა თითქოს მიწამ ჩაყლაპაო, რამდენიმე წელი მისგან არაფერი ისმოდა, მშობლებმა უკვე გამოიტირეს კიდეც მათი ერთადერთი ქალიშვილი, მის კვალს ვერსად მიაგნეს და ბედს თითქოსდა შეეგუვნენ. პირველად გაუჩინარებიდან ხუთი წლის შემდეგ მისწერა მშობლებს წერილი, ბოდიშს უხდიდა და ატყობინებდა რომ ცოცხალი იყო და ადრე თუ გვიან აუცილებლად დაბრუნდებოდა, წერილში არ უთქვამს გაუჩინარების მიზეზი და არც მისი ადგილსამყოფელი გაუმხელია მათთვის, პირველი წერილის შემდეგ უფრო ხშირად იწერებოდა თავის ამბებს, ბოლოს იმაშიც გამოტყდა, რომ საფრანგეთში ცხოვრობდა და ერთ-ერთ პრესტიჟულ კლინიკაში ფსიქოლოგად მუშაობდა და აი ახლა, ამდენი წლის შემდეგ ისევე გაუფრთხილებლად მიადგა მშობლების სახლს როგორი გაუფრთხილებლობითაც დატოვა იქაურობა, იდგა და კარზე დაკაკუნებას ვერაფრით ბედავდა. ის ის იყო ძალა მოიკრიბა, რომ კარზე ზარი დაერეკა და ამ დროს კარის სახელური ჩამოიწია, სუნთქვა შეეკრა და ის იყო უკან გაქცევა დააპირა რომ სახლიდან ხანშიშესული ქალის სილუეტი გამოვიდა, ლოლამ ჩემოდანი ძირს დადო და მზერა დედას მიაპქრო, ქალი რამდენიმე წამს უხმოდ უცქერდა მის წინ მდგომ ამდენი წლის უნახავ შვილს, როცა გონს მოვიდა, მუხლები მოეკვეთა და რომ არა ლოლა, რომელმაც ხელი შეაშველა წაბარბაცებულ დედას ილონა იქვე დაეცემოდა სადაც იდგა.
- ნუთუ არ მეჩვენები. - ძლივს მოახერხა ამ ორი სიტყვის თქმა ილონამ და გოგონას სახეზე შეახო თითები.
- არ გეჩვენები დედა. ნამდვილად მე ვარ. - დედა-შვილი ერთმანეთს ჩაეხვია და დიდხანს იდგნენ ასე უმოძრაოდ.
- სახლში შემოდი. - უკან მიჰყვა ლოლა დედას, ბარგი იქვე, შემოსასვლელში დაყარა და სახლის თვალიერებას ხარბად შეუდგა, ცრემლებს ვერაფერს უხერხებდა, მისგან დაუკითხავად იკვლევდნენ გზას, ილონამ ადროვა შვილს, მაგრამ მისთვის თვალი ერთი წამით არ მოუშორებია.
- მამა სად არის? - იკითხა ლოლამ და დედას მიუბრუნდა, რომელმაც თვალები იატაკს მიაპყრო და მზერაც გაეყინა. - დედა. - ხმა საგრძნობლად შეეცვალა ლოლას. - მამა სად არის?
- ორი წლის წინ გარდაიცვალა. - ამოიოხრა ქალმა და სავარძელზე მიესვენა, ლოლას თითქოს დანა დაარტყეს. დაპატარავდა. ადგილზე გაშეშდა.
- რატომ არ მითხარი?
- მან ასე ისურვა.
- დედა თუ კვდებოდა რატომ არ მითხარი? უფრო ადრე დავბრუნდებოდი.
- მისი გადაწყვეტილება ასეთი იყო და პატივი უნდა სცე.
- დედა.
- უფლება არ გაქვს, მის გამო გაბრაზდე, შენ ისე მიგვატოვე ახსნის ღირსი არც ერთი გაგვხადე.
- სამაგიერო ასე გადამიხადეთ?
- ნუ სულელობ, მას არ უნდოდა რომ შენი საქმისთვის მისი ჯამრთელობის გამო თავი დაგენებებინა.
- მაინც უნდა გეთქვა. - დედის გვერდით მოთავსდა ლოლა, თავი კალთაში ჩაუდო, მუხლებზე ხელები მოხვია და ატირდა.
- ისევ უნდა წახვიდე? - სიჩუმე დაარღვია ილონამ.
- არა დედა. აღარ მივდივარ.
- და მაშინ რატომ წახვედი ასე მოულოდნელად?
- ამაზე საუბარი არ მინდა.
- ნუთუ არ ვიმსახურებ იმის ცოდნას თუ რატომ დავკარგე შვილთან ურთიერთობის ცამეტი წელი?
- ოდესმე აგიხსნი დედა. - დედის გულზე მიესვენა ლოლა და თვალები დახუჭა.

- რა ხასიათზე ხარ?
- დაბრუნდა.
- ვინ?
- ლოლა დაბრუნდა.
- რა?
- ხო დაბრუნდა. ზუსტად მაშინ დაბრუნდა როდესაც თითქმის შევეგუე მის გაუჩინარებას.
- ხო მაგრამ.
- რა მაგრამ? შენ არ იცნობ მას, შენ არ იცი ჩემთვის ლოლა რა ძვირფასი ადამიანი იყო, ჩვენ განუყრენლი ვიყავით, არაფერს ვუმალავდით ერთმანეთს, დებივით ვიყავით, ის კი მოულოდნელად ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე ერთ ღამით გაუჩინარდა და ამდენი წლის მანძილზე ერთადერთი წერილი მაღირსა, ისიც გაუჩინარებიდან ხუთი წლის მერე, წერილი რომელშიც მწერდა რომ ცოცხალია.
- ლენ დამშვიდდი. - მეგობრის დამშვიდებას ეცადა ნინო.
- ვერ ვმშვიდდები, ახლა როდესაც ვიცი რომ დაბრუნდა უფრო ვერ ვშვიდდები, მინდა თმებით ვითრიო და ასე მოქცევის გამო სახე დავუმახინჯო.
- გეყოფა ისტერიკა! - დაუღრიალა ნინომ მეგობარს და ისიც დაემორჩილა. - როგორ ვერავინ შეძლო ლოლას გაუჩინარების მიზეზის დადგენა.
- მას მშვენიერი ცხოვრება ქონდა, მდიდარი მშობლები, კარგი სამეგობრო წრე, გართობა, წვეულებები, უბრალოდ ერთ ღამით მოულოდნელად გაუჩინარდა, ისე რომ მშობლებსაც არაფერი უთხრა. არ ვიცი რა მოხდა მაგრამ ყოველთვის ვგრძნობდი რაღაც შეემთხვა სხვა შემთხვევაში ის ასეთ გადაწყვეტილებას უბრალოდ არ მიიღებდა.
- ხოდა ახლა შანსი გაქვს გაარკვიო რა მოხდა მაშინ.
- მის ნახვას არ ვაპირებ.
- ის მაინც გნახავს, რადგან დაბრუნდა ესე იგი შენს ნახვასაც მოინდომებს.
- ასე გგონია?
- თქვენ ხომ საუკეთესო მეგობრები იყავით. - გაუღიმა ნინომ მეგობარს და ლუდი მოსვა.
- ხომ არ ეჭვიანობ?
- ცოტას.
- შეგიძლია მშვიდად იყო. - მეგობრის დამშვიდებას ეცადა ლენა თუმცა მაშინვე მიხვდა რომ ეს არ გამოუვიდა.


ლოლა რამდენიმე დღე სახლიდან არ გასულა, მონატრებული სახლის კედლებში გამოიკეტა და მთელ დღეებს დედასთან საუბარში ატარებდა. დედის თვალებში ჩამდგარი სითბო მის გულს ერთიანად ათბობდა. ბედნეირი იყო მის გამო.
- მითხარი ლოლა, როდემდე აპირებ დამალვას. - კითხრა ერთ დღესაც ილონამ შვილს.
- არ ვიმალები. - საუბარს თავი აარიდა ლოლამ და კარადაში სასმლის ძებნას შეუდგა.
- პირველი. ბევრს სვამ, მეორეც სასმელი აღარ არის და მესამეც თუ დალევა გინდა გადი და თავად იყიდე ეგ შხამი.
- ნუ მებუზღუნები. - გაუღიმა ლოლამ დედას და ჩაცმა დაიწყო. - აი ხედავ? - არავის ვემალები ჩავალ და თავად მოვიტან სასმელს და კიდევ ხო ვიცი რომ ბევრს ვსვამ. ლოთი არ ვარ, უბრალოდ სასმელი მიყვარს.
- რა განსხვავებაა?
- დედა თითქმის ყველა ფსიქოლოგს უყვარს სასმელი არც მე ვარ გამონაკლისი.
- კარგი გნებდები, მხოლოდ იმიტომ რომ თავადაც მიყვარს დასალევი. - გაუღიმა ილონამ შვილს და მისგან ჰაეროვანი კოცნა დაიმსახურა.
- მალე დავბრუნდები. - თქვა ლოლამ და გარეთ გავიდა. ეზოში გასულმა ღრმად ჩაისუნთქა თბილისის ჰაერი, სახეზე მობერილმა თბილმა ნიავმა სასიამოვნოდ შეაჟრჟლა, შემოდგომა იყო, წელიწადის ეს დრო ყველაზე მეტად უყვარდა ლოლას. სახე შარფში ჩამალა და ახლომდებარე სუპერმარკეტისკენ გზას გაუყვა, მარკეტში შესულმა კალათი სახლისთვის საჭირო პროდუქტით აავსო, რამდენიმე ბოთლი შავი ღვინოც აიღო და გეზი სალაროსკენ დაიჭირა, რიგში ადგილი დაიკავა და შეკრებილი ხალხის თვალიერებას მოყვა.
- ამის დედაც. - მოესმა ზურგს უკან მამაკაცის ხმა და სახეზე გულწრფელი ღიმილი აესახა. იქეთ მიბრუნდა საიდანაც ხმა მოდიოდა და გაოცებული მეგობრისკენ მოწყვეტით დაეშვა, მამაკაცმაც გაშლილი მკალვები შეაგება, გოგონა ხელშია იტაცა, რამდენჯერმე დააბზრიალა და ისევ მიწაზე დასვა. - ანუ მართლა დაბრუნდი და გავარდნილი ხმა ჭორი არ არის?
- ჰო სან. დავბრუნდი. - გაუღიმა ლოლამ და კიდევ ერთხელ ჩაეხუტა მეგობარს.
- კარგად გამოიყურები.
- შენ კი გამელოტებულხარ.
- ჰო სინანულით მოისვა სანდრომ ხელისგული მელოტ თავზე.
- თუმცა ისევ სიმპატიური ხარ.
- კი როგორ არა. ჯანდაბა ნაკაშიძე, ვერ ვიჯერებ რომ გხედავ.
- დაიჯერე სან დაიჯერე, ეს მე ვარ, ნამდვილად მე ვარ.
- და სად ჯანდაბაში იყავი?
- გრძელი ამბავია, იქნებ სხვა დროს გიამბო.
- ჩვენები ნახე?
- არა. - სახე მოექუფრა ლოლას.
- და არც აპირებ მათ ნახვას?
- რისთვის სან?
- როგორ თუ რისთვის? ამდენი წელი გავიდა, ნუთუ არ გინდა მეგობრების ნახვა.
- არ ვიცი.
- არც ლენა გინახავს?
- არავინ მინახავს სან. სახლიდან პირველად გამოვედი ისიც იმიტომ, რომ დასალევი გამითავდა.
- რა იყო გალოთდი? - სახეზე უჩქმიტა მეგობარმა.
- მგონი. - გაიღიმა ლოლამ და მეგობარს თვალებში ჩახედა. - როგორ არის?
- ვინ? - მზერა აარიდა სანდრომ.
- ხომ იცი ვისაც ვგულისხობ.
- კარგად არის.
- არ მატყუებ?
- არ ვიცი ლოლა. რისი მოსმენა გსურს? დათა ახლახანს გაცოცხლდა. შეცვლილია, გაბოროტებულია, შენი გაუჩინარების შემდეგ ძალიან შეიცვალა, ადამიანი ვერ დაელაპარაკებოდი ისე იყო, ნელ-ნელა დამშვიდდა, ახლა მგონი უკეთაა. შეყვარებულიც გაიჩინა.
- კარგია.
- ყველაფერი ყველაფერი მაგრამ ასე როგორ მოექეცი დათას?
- სან. ამას ვერ აგიხსნი.
- მე არ მინდა ახნსა ლოლა, ეს მას დაჭირდება როდესაც გადაგეყრება.
- იმედი მაქვს არსად შემხვდება.
- თბილისი არც ისეთი დიდია რომ მთელი ცხოვრება დამალვა შეძლო.
- მამშვიდებ ხო?
- იცი სანერვიულო გამიჩინე.
- რა სანერვიულო?
- თქვენი შეხვედრა იმედი მაქვს უსისხლოდ ჩაივლის. - გაუღიმა სანდრომ მეგობარს და ცხვირზე პატარა ბავშივით დაკრა თითი.
- იმედი მაქვს. გინდა საღამოს შემომიარო? ჭიქა ღვინო დავლიოთ ერთად.
- სიამოვნებით. - მეგობრები ერთამენთს დაემშვიდობნენ, ლოლამ პროდუქტი გაატარა და სახლში დაბრუნდა. კარი დახურა თუ არა ისე ამოისუნთქა ადამიანი იფიქრებდა სული ამოაყოლაო.
- მოჩვენება ნახე? - გაუღიმა დედამ.
- დღეს სანდრო მოვა.
- მიყვარს ეგ ბიჭი.
- მეც.
- ლოლა.
- დედა არ დაიწყო გთხოვ.
- კარგი მაგრამ როგორ შეიძლება ახსნა არ ქონდეს შენ გაუჩინარებას. შენ ხომ ასეთი ბედნიერი იყავი. ცხოვრება გიხაროდა, ბედნიერებით ასხივებდი, ახლა ჩამქრალი ხარ, აკლოჰოლზე დამოკიდებული ფსიქოლოგი, შენ ვის უნდა უფსიქოლოგო როდესაც თავად ხარ სამკურნალო.
- დედა ჭკუას ნუ მასწავლი.
- არ გასწავლი ლოლა. მე უბრალოდ გესაუბრები. მინდა ვიცოდე რა ჭირს ჩემ შვილს რადგან ვდარდობ შენ გამო.
- ნუ დარდობ კარგი? არაფერი მჭირს.
- კარგი მაშინ მითხარი ბოლოს როდის იყავი მამაკაცთან.
- დედა.
- ბუნებრივი კითხვა დაგისვი.
- იქნებ სულაც ქალები მომწონს, ამაზე არ გიფიქრია? - სასმელი დაასხა ლოლამ და დედის გვერდით მოთავსდა.
- მე სერიოზულად გეკითხები ლოლა.
- მეც სერიოზულად გეკითხები.
- მოიცა. შენ რა ქალები მოგწონს? - სასმლის ჭიქა გამოგლიჯა შვილს ხელიდან და გამშრალ ყელში სულმოუთქმელად გადაუძახა.
- არა. უბრალოდ გეხუმრე. - ლოყაზე აკოცა დედას და საძინებელში შევიდა. - დე წინააღმდეგი ხომ არ ხარ, ეზოში ბაღი გავაშენო? - გამოსძახა დედას ოთახიდან?
- ხვდები რომ მოხუცი ქალივით საუბრობ?
- რადგან ბაღის გაშენება მინდა ესე იგი მოხუცი ვარ? პაციენტების მიღებას სახლში ვაპირებ, მინდა აქაურობა ისე მოვაწყო როგორც მათთვის იქნება უკეთესი.
- სახლი შენია რაც გინდა ის უქენი. - საუბარში გართული დედა-შვილი კარზე დარეკილმა ზარმა გამოაფხიზლა. ლოლამ საათს გახედა, სანდროს ჯერ არ ელოდა, კარისკენ წავიდა და გააღო.
- სან. ჯერ არ გელოდი.
- მოკლედ გეტყვი, არ ვიცი რატომ მაგრამ წეღან ვერ გითხარი.
- რად გინდა ამხელა შესავალი თქვი რა ხდება?
- დღეს რა რიცხვია ლოლა?
- თვრამეტი.
- თვე?
- ოქტომბერი.
- მერე?
- მერე?
- ლოლა დღეს ლენას დაბადების დღეა.
- ჯანდაბა. მართალი ხარ. ალბათ მასთან მიდიხარ, კარგი არაუშავს, წადი, სხვა დროს დავლიოთ ჭიქა ღვინო.
- აქ იმისთვის მოვედი, რომ მასტან წაგიყვანო. დაბადებისდღეზე შენზე უკეთეს საჩუქარს ვერ მიიღებს.
- არა სან არ შემიძლია. ახლა არა.
- რისი გეშინია ლოლა? რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს ასეთი რომ ასე შეიცვალე?
- არ მინდა ამაზე საუბარი, მაგრამ მასთან ვერ წამოვალ.
- აქედან მანამდე არ წავალ სანამ არ აწევ მაგ სექსუალურ ტ*აკს და ჩემთან ერთად არ წამოხვალ.
- სექსუალური ტ*რაკი მაქვს? - გაიღიმა ლოლამ და სანდროსაც გაეღიმა.
- ჰო, როგორც ყოველთვის ახლაც სექსულაური ხარ.
- გეყოფა.
- წადი, მოემზადე.
- სან.
- წადი.
- ჯანდაბა. ყოველთვის ახერხებდი ჩემთვის აზრის შეცვლას. - ბუზღუნით შევიდა ლოლა საძინებელში და მომზადება დაიწყო. თხუთმეტ წუთში მისაღებში მოსაუბრე დედასთან და სანდროსთან დაბრუნდა. მის დანახვაზე ილონას ცრემლი მოერია, სანდრომ კი კმაყოფილების გამოსახატად ცერა თითი ასწია.

- აბა, მზად ხარ? - ეკითხება სანდრო კარის ზღურბლთან შეჩერებულ ლოლას.
- არა.
- მე აქ ვარ. - ხელი ჩჰაკიდა აკანკალებულ მეგობარს და კარზე ზარი დარეკა.
- ოჰო, ახალი გოგო? - ღიმილით ჩაეკითხა ნინო სანდროს როგორც კი კარი გააღო.
- ნი ეს ლოლაა.
- მოიცა შენ ის ლოლა ხარ?
- ხო. - დამნაშავე ბავშივით თავი ჩახარა ლოლამ.
- ლამაზთან ერთად გაბედულიც ყოფილხარ. - კარი ფართოდ გამოაღო ნინომ და სტუმრები შინ შეუშვა.
- ყველა მოსულია? - კოთხულობს სანდრო და მოსაცმელს შემოსასვლელში კიდებს.
- ჰო.
- სან ცუდად ვარ. - დაიწუწუნა ლოლამ.
- აქამდე მოხვედი. უკან დასახევი გზა მოჭრილი გაქვს, დროა! - ხელი ჩაჰკიდა ლოლას და მისაღებში შეიყვანა. - დაბადების დღეს გილოცავ ლენ. - ოთახში შესვლისთნავე დაიყვირა სანდრომ და ყველას ყურადღება მაშინვე მიიპყრო, მის ზურგს უკან ატუზული ლოლა გაუბედავად გადგა გვერდით და როგორც კი შეკრებილი საზოგადოების მწველი მზერა იგრძნო გულის ცემისგან ლამის გონება დაკარგა. ყველა გაიყუსა, ლენა აცრემლებული თვალებით უცქერდა ცამეტი წლის უნახავ მეგობარს, დათა გახევებული იდგა და გონს ჯერ კიდევ ვერ მოსულიყო. ზიგიერთები ვინც ლოლას იცნობდნენ არანაკლებ გაოცებულნი იდგნენ ოთახში, ისინი კი ვინც მას ვიზუალურად არ იცნობდნენ კიდევ უფრო გაოცებულნი იყვნენ შექმნილი დაძაბულობის გამო. ლენა თითქოს გონს მოეგო და ფრთხილად გადადგა ლოლასკენ ნაბიჯი, მიუახლოვდა, კარგად შეათვალიერა, თითქოს დარწმუნება უნდოდა რომ ის რეალური იყო და არა წარმოსახვა.
- დაბადების დღეს გილოცავ. - ამოილუღლუღა ლოლამ, საპასუხოდ სახეში მწვავე ტკივილი იგრძნო და როდესაც სახე აეწვა მხოლოდ მაშინ გაიაზრა რომ ლენამ გაარტყა. - ჰო დავიმსახურე. - ჩაილაპარაკა და გასასვლელისკენ გაბრუნდა.
- ლოლა! - ოთახში გაისმა ლენას ძლიერი ხმა და ლოლაც ადგილზე გაშეშდა. მისკენ ფრთილად შემობრუნდა და მეგობრიც ცრემლიან თვალებს მზერა გაუსწორა.
- რა?
- სად ჯანდაბაში იყავი? - დაიღრიალა ლენამ და მეგობარს მოეხვია.
- მაპატიე.
ლოლა თითქოს მოწყდა რეალობას, შუშისებრი თვალებით უცქერდა მის ირგვლივ მოძრავ მეგობრებს, უცქერდა მათ და ხვდებოდა, რომ ძალიან ენატრებოდა თითოეული მათგანი. ზოგი გულში იკრავდა, ზოგი უბრალოდ ხელს ართმევდა, ისინიც კი ვინც მას არ იცნობდენენ მალე მიხვდნენ რომ ეს გოგო აქ ყველას უყვარდა.
- რით არ დადგა ჩემი ჯერი? - მოჟრიამულეების ბრბო გაარღვია დათას ხმამ. - კარგად გამოიყურები. - მხოლოდ ეს უთხრა ლოლას და ხელი გაუწოდა.
- მადლობა. - ხელი ჩამოართვა ლოლამ და ხელის გულის გავლით იგრძნო დათას გულის ცემა.
- მოყევი სად ჯანდაბაში იყავი ადამიანო.
- ჯერ წყალი მინდა თორემ გამიშრა ნერვიულობით ყელი. - გაიღიმა ლოლამ და სავარძელში ლენას გვერდით მოთავსდა.
- ისე ეგ ჩემი ადგილია. - გაუღიმა ნინომ და ლუდი მიაწოდა.
- ჯანდაბა. მაპატიე არ ვიცოდი თუ თქვენ, შენ. - დაიბნა ლოლა და წამოდგომას ეცადა.
- იჯექი. მხოლოდ დღეს დაგითმობ. - თვალი ჩაუკრა ამ უკანასკნელმა.
- ერთად ხართ? - გაოცებული მზერა მიაპყრო ლოლამ მეგობარს.
- როცა კარგად გაიცნობ ნახავ, რომ სულაც არ არის ცუდი ადამიანი, პირიქით. კარგი ვინმეა.
- არ იტყვი სად ჯანდაბაში იყავი მთელი ეს დრო გადახვეწილი?
- მირჩევნია თქვენი ამბები მომიყვეთ. - გაიღიმა ლოლამ და ლუდი მოსვა.
- აქ ვისი ვისაშია ვერ გაიგებ საყვარელო. - გადაიხარხარა სანდრომ. - ყველას ერთმანეთი უყვარს და ამავდროულად სძულს.
- ეგ როგორ? - გულწრფელი გაოცება აესახა ლოლას სახეზე.
- ადექი! - ლოლას წინ შეჩერდა სასმლით უკვე კარგად შეზარხოშებული დათა.
- კარგად ვზივარ.
- გითხარი ადექი!
- კარგი. - დაემორჩილა ლოლა ყოფილ შეყვარებულს და სამზარეულოში გაჰყვა.
- ასე ურცხვად როგორ შეგიძლია თვალი გამისწორო? - სამზარეულოს მაგიდას ხელებით დაეყრდნო დათა და სახე დაეძარღვა.
- რისი მოსმენა გინდა დათა. - ბიჭი წამოიმართა, მასთან სულ ახლოს მივიდა და თვალებში ჩახედა, ლოლას მისი სიახლოვისგან გულის ცემა აუჩქარდა და უკან დაიხია.
- ჩემი გეშინია ლოლა?
- უნდა მეშინოდეს?
- ნე მეთამაშები! - დაიღრიალა დათამ და მკლავში წვდა ამ უკანასკნელს.
- მტკივა.
- ფეხებზე შენი ტკივილი. მეც მტკიოდა მთელი ეს დრო. აი აქ მტკიოდა. - ხელი გულზე დაირტყა დათამ. - თუმცა შენ ხომ ეს არ გადარდებდა, ახლა რა ჯანდაბა გინდა? რისთვის დაბრუნდი? ძლივს დავლაგდი, გინდა ცხოვრება ისევ ამირიო?
- ქალივით რატომ მოთქვამ?
- როგორ ბედავ ასე ლაპარაკს?
- რა გინდა? - სიმშვიდე დაკარგა ლოლამაც.
- რა მოხდა მაშინ? რატომ გაუჩინარდი ასე მოულოდნელად? ლოლა ამას ახსნა უნდა ქონდეს და მე მინდა რომ ამიხსნა.
- არაფერი მაქვს სათქმელი. - გასვლას შეეცადა ლოლა თუმცა დათამ ხელის მსუბუქი მოძრაობით კედელს მიანარცხა. ორივე ხელი მისი სახის გასწვრივ კედელს მიაყრდნო და სახე სულ ახლოს მიუტანა.
- ამ წამს ცამეტი წელი ველოდი. - მზერა მის ბაგეზე გაუშეშდა და მისი სურვილით თვალები აენთო დათას.
- და რას ელი ამ წამისგან? - ხმა გაებზარა ლოლას, რადგან მძაფრად გრძნობდა თითქოსდა მასში მიძინებული სიყვარულის თავიდან დაბადებას. დათამ თითები შეახო მის ყელს და გოგონამაც მოსალოდნელი ემოციისგან თავლები დახუჭა. მკვეთრად გრძნობდა ლოლა მის ცხელ სუნთვას, თითქოს უცებ გონს მოეგო, თალები გაახილა, დათას ორივე ხელის გული სხეუზე მიადო და შეცვლილი მზერა შეანათა. - ვიცი რომ შეყვარებული გყავს.
- გგონია კოცნას გიპირებდი? - ირონია აესახა დათას სახეზე.
- არ მგონია. დარწმუნებული ვარ.
- ხოდა ძალიან ცუდი რადგან ცდები საყვარელო, ჩემში დიდი ხანია არაფერს არ იწვევ. - მის სხეულს მოშორდა და სამზარეულოს მაგადას მიეყრდნო. - ესე იგი არ გინდა მიზეზი მითხრა?
- არა!
- ეს შენთვის იქნება ცუდი პატარავ.
- ასე ნუ მეძახი.
- ადრე მოგწონდა?
- დათა.
- ხელის შეშლა არც მიფიქრია მაგრამ უკვე გავდივართ. - სამზარეულოში შემოყო ლენამ თავი და თვალებით მოქიშპე წყვილი დააშოშმინა. - დათა მართლა, ლიზამ მოიწყინა, მიაქციე ყურადღება. - ენა გამოუყო მეგობარს და ოთახი დატოვა.
- ესე იგი ლიზა არა? - გაიღიმა ლოლამ.
- ეს შენ არ გეხება. - ოთახიდან გავიდა დათა. რამდენიმე წუთი ლოლა იქ დარჩა სადაც იდგა, მოზღვავებული ემოციების გამო თავის ხელში აყვანა უჭირდა, კარგად ხვდებოდა რომ ცეცხლთან თამაში ელოდა და ეს ცეცხლი მას აუცილებლად დაწვავდა. მზერა ჰორიზონტში გაუშეშდა, მერე თითქოს რაღაც ძალიან ნაცნობი და მტკივნეული მოჩვენება აისვეტა მის წინ, შეაჟრჟოლა და სამზარეულო შიშნარევი თვალებით შეათვალერა. კარადის თავზე ფოტოსურათი შენიშნა, სისხლი აუდურდა, სხეული დაეჭიმა და ხელები ერთიანად მოეყინა, ძლივს შეძლო ნაბიჯის გადადგმა. ფოტოსურათი ფრხილად აიღო და ვერშეკავებული ცრემლებით მინა დაასველა, ფრთხილად გადაუსვა ხელი ფოტოზე გამოსახულ შუახნის ქალისა და მამაკაცის გამოსახულებას. უფრო მეტად შეცივდა. უფრო მეტად ასტკივდა, ყურებში კი უწყვეტად ესმოდა მისი ბაგიდან მოწყვეტილი სასოწარკვეთილებით გაჯერებული ორი სიტყვა „გთხოვ გაჩერდი“.
- ლოლა. - ზურგს უკან მოესმა სანდროს ხმა და შიშისგან ფოტოსურთი ხელიდან გაუვარდა. იქაურობა ნამსხვრევებით აივსო. - კარგად ხარ?
- უნდა წავიდე.
- სად უნდა წახვიდე?
- მეგონა შევძლებდი, მაგრამ არ შემიძლია სანდრო.
- რა გემართება? - მეგობრის დამშვიდებას ეცადა სანდრო.
- სახლში წამიყვანე გთხოვ.
- ლენას ძალიან ეწყინება.
- ამდენი წელი უჩემოდ ხვდებოდა დაბადების დღეს, არაუშავს.
- კარგი. - დაემორჩილა მეგობარი და როგორღაც მოახრეხა მისი სახლიდან გაპარება. გარეთ გამოსულმა ლოლამ ღრმად ჩაისუნთქა შემოდგომის გრილი ჰაერი, ყელი მოსახურში ჩარგო და სანდროს გახედა.
- თვითონ წავალ, შენ მათთან დარჩი.
- მეღადავები ხო? - მხარი გაკრა სანდრომ. - წამოდი დავლიოთ.
- მერე ლენა?
- ვგრძნობ რომ გჭირდები, ყოველთვის ასე იყო, შენ და ლენა საუკეთესო მეგობრები იყავით მაგრამ არ დამვიწყებია ბევრი ისეთი რამ გაქვს ჩემთვის მოყოლილი რაც მანაც კი არ იცის, ახლა კი რატომღაც მგონია, რომ სწორედ მე ვარ ის ადამიანი ვისთან ლაპარაკიც გინდა.
- სან არ მინდა გაწყენინო მაგრამ ლაპარაკი არ მინდა.
- კარგი ნუ ვილაპარაებთ, უბრალოდ დავლიოთ და სიჩუმეში ვიმოგზაუროთ.
- ისევ ისეთი კარგი ხარ.
- შენ კი შეცვლილი ხარ.
- ასე ფიქრობ?
- თვალებში სიცივე გაქვს ლოლა, შიში და ტკივილი, შენ ასეთი არ ყოფილხარ. რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს?
- რომელ ღამეს სან?
- მოდი ჯერ შენთან ავიდეთ, გარეთ ცივა, მერე კი ვისაუბროთ ან თუ არ მოგინდება უბრალოდ დავლიოთ. ლოლასთან მისულები, მისაღების იატაკზე ახლაც ისევე ფეხმორხმით მოკალათდნენ როგორც ამას ადრე აკეთებდნენ. წინ სასმელი დაილაგეს და დალევა უხმოდ დაიწყეს. ალბათ ერთი საათი მაინც სვეს ასე უხმოდ გვერდივგვერდ მოკალათებულებმა.
- იცი მგონი დათა ისევ მიყვარს. - სიჩუმე დაარღვია ლოლამ.
- მგონი?
- არა არ ვიცი.
- მთვრალი ხარ ლოლა.
- სან როგორ ფიქრობ, დათას უყვარს ლიზა?
- ეს მას უნდა ჰკითხო.
- ჰო მართალი ხარ.
- და მაინც უნდა გკითხო ლოლა.
- მკითხე.
- იმ ღამით ყველანი ლენას მამინაცვლის აგარაკზე ვიყავით. ბევრი დავლიეთ, გავერთეთ, ვიმხიარულეთ. მერე დავიძინეთ. რა მოხდა შენ თავს?
- არაფერი. - ფეხზე წამოდგა ლოლა.
- არ მჯერა.
- შენი პრობლემაა.
- ისე ნუ მელაპარაკები თითქოს ვინმე უცხო ვიყო.
- მაშინ მოეშვი ჩემ სულში ხელების ფათურს.
- ვცდილობ დაგეხმარო.
- არ მჭირდება გესმის? საკუთარ თავს ახლაც ისე მივხედავ როგორც აქამდე.
- კარგი რა გემართება, დამშვიდდი.
- ამ საღამოს უკვე ასჯერ მოვისმინე ერთი და იგივე კითხვა. „ლოლა რა მოხდა მაშინ“ დავიღალე, შემეშვით ყველანი. - ისტერიკაში გადაიზარდა ლოლას ყვირილი. სანდრო ფეხზე წამოდგა და გააფთრებულ მეგობარს მკლავებში ხელი წაავლო, წინააღმდეგობის მიუხედავად გულში ძლიერად ჩაიკრა და შუბლზე ტუჩები შეახო. - ხომ გთხოვეთ რომ არ წასულიყავით ლუდის საყიდლად. - ჩაიბუტბუტა ლოლამ და გაჩუმდა. დიდხანს ყავდა სანდროს გულში ჩაკრული მეგობარი და უხმოდ უსმენდა მის ტილის. - იმისთვის არ დავბრუნებულვარ რომ წარსულში ვიქექო. ცხოვრების გაგრძელება მინდა სან, მაგრამ ეს კითხვა მკლავს.
- არაფერს დაგაძალებ, როგორც შენ გინდა, მე ყოველთვის შენთან ვიქნები.
- საუკეთესო იყავი მუდამ. - ლოყაზე აკოცა ლოლამ მეგობარს და ისევ მის მზრუნველ მკლავებს მიენდო.
- დათა მართლა გიყვარს?
- მიყვარს მაგრამ ჯერ ვერ ვაპატიე.
- რა?
- სან ჩემი დაბრუნების აღნიშვნის მიზნით წვეულების მოწყობაში დამეხამრები?
- ღადაობ ტო? გოგოებს თხოვე. - გაუღიმა მეგობარს და სასმელი გადაკრა.
- ჯანდაბას შენი თავი. - ერთხმად გაიცინეს მეგობრებმა, სწორედ ამ დროს კარზე ზარი გაისმა.
- გაგიმაზავ დათა იქნება. - თვალი ჩაუკრა სანდრომ.
- ნუ ბოდავ.
- წადი ნახე და თუ ვცდები ნახავ. - ლოლა კარისკენ წავიდა. სახელური ჩამოსწია და ძალიან გაეღიმა როდესაც კართან მართლა დათა შეხვდა.
- რა გინდა დათა?
- ვისაუბროთ.
- საათს დახედე.
- ხო ვიცი ლოლა რომ გვიანია მაგრამ საუბარი მჭირდება, თანაც ახლავე.
- ყოფილ შეყვარებულთან ღამის სამ საათზე სტუმრობა შენი აზრით ნორმალურია?
- ყოფილ შეყვარებულთან არ მოვსულვარ.
- აბა ვისთან მოხვედი.
- ფსიქოლოგი მჭირდება. შენ ხომ ექიმი ხარ. - ეშმაკურად გაუღიმა დათამ.
- ამხელა ქალაქში მეტი ექიმი ვერ იპოვე?
- ღმერთო ჩემო რამდენს ლაპარაკობ. - ორივე ხელი წელზე მოხვია და სხეულზე მჭირდოდ აიკრო. - მთვრალი ხარ?
- ჰო და ახლა თუ ხელს არ გამიშვებ. შესაძლოა მოზღვავებულმა ემოციამ რეაქცია გამოიწვიოს და აქვე ვაღებინო. - ცალყბად გაიღიმა ლოლამ და გონება დაკარგა.
- ჰო, დღეს როგორც ფსიქოლოგი არც ისე კარგ ფორმაში ხარ. - ხელში აიყვანა დათამ მისი მისუსტებული სხეული და მანქანისკენ დაიძრა.
- დათა. - მოესმა ზურგს უკან სანდროს ხმა.
- შენ აქ რას აკეთებ?
- სად მიგყავს?
- უბრალოდ მასთან განმარტოვება მჭირდება.
- ახლა უგონოდ არის და ვერ გეწინააღმდეგება როგორც კი გონს მოვა ისტერიკა დაემართება.
- როგორ ფიქრობ შემიძლია მას რამე დავუშავო?
- კარგი, როგორც გინდა. ის მაინც მითხარი სად მიგყავს.
- სოფელში.
- და ლიზა?
- ამაზე მერე ვისაუბროთ. - დათა მეგობარს დაემშვიდობა. უგონოდ მყოფი ლოლა უკანა სავარძელზე მიაწვინა და ავტომობილი გააქროლა.
თვალი გაახილა თუ არა პირველი რაც იგრძნო თავის საშინელი ტკივილი და გულისრევის შეგრძნება იყო, თვალები ძლიერად დააჭირა ერთმანეთს და ხელები თავზე შემოიწყო, საწოლში წამოჯდომას შეეცადა მაგრამ თავის ტკივილმა ისევ უკან დაბრუნება აიძულა.
- ამდენი რა დავლიე. - ჩაიბუტბუტა ყრუდ და საწოლში მოიკუჭა.
- წარმოდგენა არ მაქვს, მხოლოდ ის ვიცი, რომ პირველი ღამე ჩამაშხამე. - გაისმა ოთახში მამაკაცის ხმა და ლოლაც საწოლში წამოხტა, გაოგნებული მზერა შეანათა დათას, გონება დაძაბა თუმცა გუშინდელი დღე მისი მეხსიერებიდან სრულიად გადარეცხილოყო, თვალი ოთახს მოავლო და მხოლოდ ახლა აღიქვა რომ უცხო საძინებელში იმყოფებოდა.
- სად ვართ?
- ჩვენ სახლში პატარავ.
- რა ჩვენ სახლში, რას ბოდავ?
- მაგრად ტეხავს როდესაც შენმა ცოლმა იმდენი დალია, რომ არ ახსოვს ცოლად როგორ გამოგყვა. - დაბალ წვერზე ხელი ჩამოისვა დათამ და სავარძელში მიწვა.
- მორჩი მაიმუნობას და მითხარი სად ვართ?
- უკვე გითხარი. - ფეხზე წამოდგა დათა, ჭიქა წყლით აავსო, შიგ ასპირინის ტაბლეტი ჩააგდო და ლოლას გაუწოდა. - დალიე, ვერ დაგპირდები რომ მეხსიერებას დაგიბრუნებს თუმცა თავის ტკივილს მოგიხსნის. - უემოციო თვალები მიაპყრო ლოლამ მამაკაცს, ჭიქა უხმოდ გამოართვა და დალია. - უკეთ ხარ? - საწოლზე ჩამოუჯდა დათა.
- უკეთ მაშინ ვიქნები როდესაც მეტყვი სად ვართ, რატომ და აქ საიდან გავჩნდით.
- კარგი პატარავ, ახლავე გაგახსენებ. - ეშმაკურმა ღიმილმა გადაურბინა დათას სახეზე და საუბარი განაგრძო. - გახსოვს გუშინ ლენას დაბადების დღე იყო.
- ჰო მახსოვს.
- გახსოვს რომ ძალიან ბევრი დალიე?
- მხოლოდ ის მახსოვს, რომ რაღაც მომენტში სანდროსთან ერთად გარეთ გამოვედი. მერე არაფერი მახსოვს.
- ხო ნუ როგორც იყო, არ დაგღლი, მოკლედ გეტყვი, ძალიან ბევრი დალიე, მერე სიყვარულში გამომიტყდი, ისე მოხდა რომ ცოლობა შემოგთავაზე, შენც დამთანხმდი და აი ახლა აქ ვართ.
- დათა, ახლა ხომ ხვდები, რომ მაგრად ბოდავ და ჩემ დაბოლებას ტყუილად ცდილობ.
- მაშინ ეს რა არი? - ხელზე ანიშნა და ლოლამ როდესაც თითზე ბეჭედი შენიშნა, გაოცებისგან ფერი დაკარგა, ხელს დიდხანს უყურა, მერე დათას შეხედა.
- ახლავე სახლში წამიყვანე.
- უკვე მეყრები? ჯერ ერთი დღეა რაც ცოლ-ქმარი ვართ.
- ნაკლებად მჯერა შენი ბოდვის მაგრამ დავუშვათ ის რასაც ამბობ სიმართლეა, ლიზა?
- რა უფრო გაღელვებს, ის რომ ცოლად ყოფილ შეყვარებულს გაყევი და არ გახსოვს თუ ის რომ ლიზა როგორ გრძნობს თავს?
- ნუ მეთამაშები.
- შენ ხომ ფსიქოლოგი ხარ, სხვებს როგორ მკურნალობ თუ საკუთათ სურვილებს და ქმედებებს ვერ აკონტროლებ.
- მოკეტე!
- ჰო ასეთი ძალიან მიმწონხარ. - საწოლიდან წამოდგა დათა და კარადა გამოხსნა. - ჩემი ტანსაცმელი ჩაიცვი, სანამ ახალს ვიყიდით შენთვის.
- და რაც მეცვა სად არის.
- ზედ დაარწყიე. გადავყარე პატარავ.
- დათა. - რიდი გაკრთა ლოლას ხმაში.
- კარგი რა მოხდა. შენ ხომ ჩემი ცოლი ხარ.
- ამას ნუ იმეორებ.
- კარგი მაშინ ხელს ხშირად დახედე, რომ გაითავისო. აიღე. - საწოლზე შარვალი და სპორტული ზედა დაუდო. - ჩაიცვი. ჰაერი არ გაწყენს, საშინლად გამოიყურები.
- მოგწონს ჩემი გასაძაგლება?
- სიმართლე გითხრა?
- ხო.
- კი ძალიან და ახლა როცა უკვე ჩემი ცოლი გქვია მოდი ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვეთ, თუმცა სანამ შენგან კითხვებზე პასუხების მოსმენას დავიწყებდე სჯობს თავი მოიწესრიგო. აი პირსახოცი. აბაზანა იქ არის. - დემონსტრაციულად გაიღიმა დათამ და ლოლა ოთახში მარტო დატოვა.
- რა ცოლი, რა კითხვები ეს ხომ არ ბოდავს? - საწოლზე მიესვენა და თვალები დახუჭა, დიდხანს ეცადა გუშინდელის გახსენებას მაგრამ არაფერი გამოუვიდა, თითქოს ვიღაცამ გონება ამოურეცხაო, მისი მეხსიერება სრულიად წაშლილიყო, ბოლოს თავს ძალა დაატანა, აბაზანა მიიღო. დათას ტანსაცმელში გამოეწყო და როდესაც საკუთარ გამოსახულებას სარკეში თვალი მოავლო ძალიან გახალისდა, დათას ტანსაცმელში გამოწყობილი მულთფილმის გმირს გავდა. ქერა თმა მსუბუქად შეიკრა და ქვედა სართულზე ჩავიდა სადაც დათა ბუხრის დანთებით იყო გართული.
- გიხდება. - გაუღიმა დათამ, შავი ღვინით სავსე ჭიქა გაუწოდა და ყელზე ნაზად აკოცა. ლოლამ თავი უკან გასწია, ჩაახველა და ღვინო მოსვა.
- დათა.
- გისმენ საყვარელო. - მის გვერდით მოთავსდა დათა და ხელი ფეხზე აუცურა.
- გეყოფა. - უხეშად მოიშორა ლოლამ და სასმელი სახეში შეასხა. - მაპატიე, ეს ზედმეტი იყო. - სახე დამანჭა ლოლამ და შეიშმუშნა. დათამ მაჯაში ხელი ჩაავლო, თავისკენ მიიზიდა, ხელი ყელზე მოუჭირა და მისი კოცნის სურვილით კბილები დააჭრიალა, მერე ხელი უბიძგა და სახის წმენდა დაიწყო.- დათა მეტკინა. - ყელი დაიზილა ლოლამ.
- მაპატიე ეს ზედმეტი იყო. - რამდენიმე წუთი უხმოდ ისხდენენ და ბუხარში მოთამაშე ცეცხლის ალის ცქერით ირთობდნენ თავს. ორივეს სურდა საუბრის დაწყება თუმცა არც ერთმა იცოდა საიდან დაეწყოთ. დათა გაერთო გამოგონილი ისტორიით და მოსწონდა დაბნეული ლოლას ცქერა, ლოლას კი სულს უღონებდა ვერ გახსენებული გუშინდელი დღე, ვერ იჯერებდა დათას ნათქვამ ისტორიას მაგრამ როგორც კი ხელს დახედავდა მაშინვე ტანში ცრიდა.
- ეს ყველაფერი სისულელეა. - ბოლოს ისევ ლოლამ აიღო თავის თავზე საუბრის დაწყება.
- რა არის სისულელე.
- ეს ყოველივე, ეს ბეჭედი, ეს ბუხარი, ეს ვითომ ცოლი, ქმარი, ეს შეთხზული ისტორია. ან ახლავე მეტყვი სიმართლეს ან მივდივარ.
- წუხელ როდესაც ჩემ მკლავებში ნებივრობდი ეს ყოველივე სისულელედ არ გეჩვენებოდა.
- დათა.
- რა იყო ლოლა.
- შეუძლებელია არ მახსოვდეს რომ ცოლად გამოგყევი.
- ისიც არ გახსოვს რომ ჩემთან იწექი.
- მატყუებ.
- როგორც გინდა. - ფეხზე წამოდგა დათა და კარისკენ დაიძრა.
- სად მიდიხარ?
- ცოტა ხანს მარტო დაგტოვებ იქნებ გაიხსენო როგორ კვნესოდი წუხელ შენი ქმრის მკლავებში. - თვალი ჩაუკრა "მეუღლეს" და მარტო დატოვა.
- იდიოტი!
სასმელზე შეყვარებულმა ლოლამ რამდენიმე ჭიქა გამოცალა და როდესაც სხეულში ჩაღვრილი სითბოსგან გონებაში პეპლები აუთამაშდა, იქვე ბუხრის პირას მიწვა და თვალები დახუჭა.

ცამეტი წლით ადრე.

უცნაურად საშიში ღამე იყო. ამის მიუხედავად მეგობრებმა ლენას მამინაცვლის დაჩაზე წასვლა გადაწყვიტეს. ლენას მამინაცვალი ძალიან უყვარდა. მამა სამი წლის იყო როდესაც გარდაეცვალა. დედა რამდენიმე წელში გაყვა გელას და მანაც მამობა გაუწია ლენას, როგორც თავის შვილს ყოველთვის ისე ექცეოდა, მის ყველა ახირებას ასრულებდა. იმ ღამითაც თავად ჩაიყვამა ლენა და მისი რამდენიმე მეგობარი აგარაკზე, ზამთარი იყო, თბილისში დაბრუნება დაეზარა და ისიც მათთან ერთად დარჩა. მოზარდებისთვის ხელის შეშლა არც უფიქრია ამიტომ თვითონ საძინებელში გამოიკეტა. ლენასა და მის მეგობრებს კი გართობის საშუალება მისცა. ლოლას არასდროს მოსწონდა ლენას მამინაცვალი თუმცა ხედავდა, როგორ ზრუნავდა გელა მის მეგობარზე და ამიტომაც არასდროს არაფერი უთქვამს მისთვის. არ მოსწონდა მისი მზერის გამო, რომელსაც გოგონა ხშირად იჭერდა და ამ მზერის გამო თავს ყოველთვის ცუდად გრძნობდა. იმ ღამით მეგობრებს სასმელი შემოაკლდათ ბიჭებმა ახლომდებარე მაღაზიაში ჩასვლა და სასმლის ყიდვა გადაწყვიტეს. სულ ექვსნი იყვნენ იმ ღამით აგარაკზე, ლოლა, ლენა, დათა, სანდრო, ლუკა და გელა. ბიჭებმა გელას მანქანა თხოვეს და მანაც კმაყოფილი სახით გაუწოდა სანდროს გასაღები.
- არ წახვიდე. - სხეულზე აეკრო ლოლა დათას.
- რა მოგივიდა პატარავ, მალე მოვალთ.
- მეც წამოვალ რა.
- ძალიან ცივა, შენ კი სიცივეს ვერ იტან. დარჩი. ნუ ნერვიულობ. მართლა მალე მოვალ.
- დათა.
- ხო პატარავ.
- არ წახვიდე. - მუდარასთან ერთად ცრემლი გაკრთა ლოლას ხმაში.
- ჯანდაბა ლოლა, რა გჭირს?
- ნუღარ აყოვნებ რა. რაც მალე წავა მალევე მოვა. - დაუბღვირა ლენამ და ლოლაც დაემორჩილა. ბიჭებმა მანქანა დაძრეს და ღამის წყვდიადში მალევე გაუჩინარდნენ. - რა გჭირს ლოლა?
- ცუდი წინათგრძნობა მაქვს.
- კარგი რა, მათ არაფერი მოუვათ. უცებ გადავივლებ და დავბრუნდები.
- კარგი. - ლოლა მარტო იჯდა მისაღებში, როდესაც ზურგს უკან ნაბიჯების ხმა შემოესმა, სხეულში დავლილმა ტალღებმა სხეული ერთიანად გაუყინა და ადგილს მიაჯაჭვა.
- მარტო დარჩი?
- ლენა აბაზანაშია.
- შეიძლება? - მის გვერდით ისე დაჯდა გელა პასუხს არ დალოდებია. ლოლამ წამოდგომა სცადა თუმცა კაცის ძლიერმა ხელმა უკან დააბრუნა. - ჩემი გეშინია ლოლა?
- არა.
- მე კი ვფიქრობ რომ გეშინია.
- რატომ უნდა მეშინოდეს.
- შენ ხომ პატარა არ ხარ? ძალიან კარგად უნდა ხვდებოდე შენ მიმართ სექსუალური სურვილები რომ მიჩნდება.
- ხვდებით რომ შვილად გეკუთვნით? - ხმაში ცრემლი შეერია ლოლას.
- მერე რა?
- გამიშვი. - მისი ხელიდან გათავისუფლებას ეცადა ლოლა მაგრამ გელამ ის უკვე საწოლს მიაკრო ზურგით და თავად ზემოდან მოექცა.
- არ იყვირო და ყველაფერი მალე დასრულდება. - გელა უკვე მის სხეულს შარვლისგან ათავისუფლებდა, უმწეოდ იბრძოდა ლოლა მაგრამ უშედეგოთ. ყვირილი დააპირა მაგრამ მაშინვე ძლიერი, უხეში მტევანი იგრძნო პირზე. - თუ იყვირებ ლენა განოჩნდება, მე კი მისი მოკვლა მომიწევს, ხომ არ გინდა რომ მეგობარი მოგიკლა. - უარის ნიშნად თავი გააქნია ლოლამ და ცრემლებიც გადმოსცვივდა. - კარგი გოგო ხარ. - ბაგეზე დაეწაფა გელა გოგონას
- გამიშვი გთხოვ... გამიშვი გთხოვ.. გამიშვი გთხოვ...

ცამეტი წლის შემდეგ...

- გამიშვი გთხოვ. - დაიღრილა ლოლამ და საწოლიდან წამოხტა. წამში გაჩნდა მის გვერდით დათა და ატირებული ლოლა გულში ჩაიკრა.
- დამშვიდდი პატარავ აქ ვარ. უბრალოდ ცუდი სიზმარი ნახე. დამშვიდდი.
- გამიშვი გთხოვ... - ბუტბუტებდა ლოლა. დათამ მისი სახე ხელებში მოიქცია და ცრემლიანი თვალები დაუკოცნა.
- ლოლა რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს? - ლოლამ პასუხი არ გასცა მხოლოდ უმწეოდ აეკრო მის სხეულს და უფრო ძლიერად ატირდა. - დამელაპარაკე რა მოგივა. მე ხომ ვიღაც უცხო არ ვარ?
- არ მინდა საუბარი.
- რატომ?
- უბრალოდ არ მინდა. - მისი მკლავებისგან გაითავისუფლა ლოლამ თავი.
- მოვითხოვ სიმართლე მითხრა.
- მოითხოვ?
- კი ასეა?
- და რა უფლებით მოითხოვ?
- ამ უფლებით. - ხელზე ლამაზად მოთავსებული ბეჭედი დაანახა დათამ. ლოლამ ცრემლი შეიმშრალა, თითიდან ბეჭედი მოიხსნა და დათას გაუწოდა.
- მე შენი ცოლი არასდროს ვიქნები.
- უკვე ხარ.
- მაშინ გეყრები.
- არ ვარ თანახმა.
- არ მაინტერესებს თანახმა ხარ თუ არა.
- ზედმეტად ბევრს ხომ არ ბედავ.
- ზედმეტად ბევრს ხომ არ ფანტაზიორობ ვითომ შექმნილი ოჯახის გამო.
- კარგი გნებდები, არ ხარ ჩემი ცოლი, არც სექსი გვქონია უბრალოდ გაგიტაცე.
- ვიცი.
- აბა არაფერი მახსოვსო?
- გამახსენდა.
- მაპატიებ?
- რას? მოტყუებას თუ ჩემ მოტაცებას?
- ორივეს.
- სახლში წამიყვანე.
- არა.
- წამიყვანე დათა.
- არა და საუბარი დასრულებულია, ამ სახლიდან მანამ არ გახვალ სანამ არ მეტყვი რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს.
- მაშინ მოგიწევს მთელი ცხოვრება მიყურო.
- წინააღმდეგი არ ვარ. - გაუღიმა დათამ, მისი ხელი ტუჩებთან მიიტანა და ნაზი კოცნა დაუტოვა თხელ თითებზე.
- გეყოფა.
- მოდი თავიდან დავიწყოთ პატარავ.
- შენ უკვე გყავს ლიზა.
- ლოლა.
- ბატონო.
- ეჭვიანობ არა?
- სახლში წამიყვანე გთხოვ.
- კარგი. გპირდები წაგიყვან მაგრამ დღეს არა.
- რატომ?
- ამიტომ. - დათამ სუსტ წელზე ხელები მოხვია ლოლას და ვნებიანად დააცხრა ბაგეზე, ლოლას წინააღმდეგობის გაწევა წამით არ უფიქრია, მონატრებული კოცნის სიტკბოებაში სრულიად გადაეშვა და დათას კოცნას ვნებით უპასუხა, ტუჩებიდან ყელზე გადაინაცვლა მამაკაცმა და წამში გააშიშვლა მისი სხეული სამი ზომით დიდი ზედისგან, ხარბად შეათვალიერა მისი შიშველი მკერდი, ნაზად შეახო თითები მკერდზე და წრიული მოძრაობით შემოხაზა კერტები, ისევ ვნებით დაეწაფა ყელზე და ფრთხილად ჩააცურა თითები უფრო ქვემოთ, ლოლას მსუბუქი კვნესა აღმოხდა და უფრო მომთხოვნი გახდა კოცნისას.
- დათა.
- გაჩუმდი. უბრალოდ გაჩუმდი. - მკაცრი იყო დათას ხმა. ლოლა უკვე საწოლზე სრულიად შიშველი იწვა და მასში შემოსული ვნებისგან სხეული უფეთქდებოდა.
- მე შვილი მყავს. - ოთახში გაისმა ლოლას ხმა და დათაც მაშინვე გაშეშდა.
- რა?
- ქალიშვილი მყავს. - დათა მას შორდება და გაოცებული უცქერს საყვარელი ქალის შიშველ სხეულს, ლოლა ფრთხილად დგება საწოლიდან, შიშველ სხეულზე ზეწარს იხვევს და მის წინ ჩერდება. - ქალიშვილი მყავს დათა ვფიქრობ ეს უნდა იცოდე. დათა საწოლზე მოწყვეტით ეშვება, მზერა ერთ წერტილში ეყინება და თვალებში გაურკვევლობა უსადგურდება.
- მეჩვენება თუ უხასიათოდ ხარ?
- არ გეჩვენება.
- ამჯერად რა მოხდა. - უხალისოდ მიესვენა ნინო ლენას გვერდით.
- არაფერი.
- კარგი ახლა, მოეშვი ჩემთან თამაშს. მითხარი რა გაწუხებს.
- ლოლა.
- ეჭვიც არ მეპარებოდა რომ სწორედ ამ სახელს გავიგონებდი, ლენ რაღაც მინდა გკითხო და იმედი მაქვს არაფერს დამიმალავ.
- რამე სისულელე არ მკითხო, ისედაც საშინელ ხასიათზე ვარ.
- ლოლა გიყვარდა?
- ჰო ძალიან. - სევდიანი თვალები შეანათა ლენამ და როდესაც ნინოს გაოცებულ თვალებს გადააწყდა მაშინვე გონს მოეგო. - ღმერთო ჩემო ნინო, რა იდიოტი ხარ. მიყვარდა რა თქმა უნდა მაგარამ, როგორც მეგობარი და ახლა ამის მტკიცების ნერვები არ მაქვს.
- კარგი ჰო.
- ლოლა ძალიან შეიცვალა.
- ამდენი წელი გავიდა რატომ გიკვირს რომ შეცვლილია.
- არა ამას არ ვგულისხმობ. წლების წინ სანამ გაუჩინარდებოდა, უეცრად ერთ ღამეში შეიცვალა, ჩაკეტილი გახდა, არავის გვეკონტაქტებოდა, სახლიდანაც არ გამოდიოდა, ერთ მშვენიერ დილით კი მისმა მშობლებმა შემთხვევით აღმოაჩინეს მისი გაუჩინარების ამბავი, ღამით გაპარულა სახლიდან.
- კი მაგრამ ასეთი რა მოხდა.
- ლოლა ყოველთვის თავისებური ადამიანი იყო. მაგრამ იმ ღამით, როდესაც აგარაკზე ვიყავით თითქოს მასში სრულიად სხვა ადამიანი ჩასახლდა.
- რას გულისხმობ.
- მის თვალებში მოულოდნელად დაიდო შიშმა ბუდე და ვერაფრით გავიგეთ რა მოუვიდა. არ ლაპარაკობდა, მხოლოდ სახლში წასვლა უნდოდა, ყველა ნასვამი იყო და მისი შინ წაყვანა ვერავინ შეძლო. მეორე დილით უთენია წამოაგდო დათა და თბილისში დაბრუნდა. სწორედ იმ დღის მერე აღარ გამოსულა სახლიდან. აღარც ჩემი ნახვა უნდოდა, აღარც დათასი. ჩაიკეტა.
- ვინ იყო იმ ღამით თქვენ გარდა სახლში?
- სანდრო, გიორგი და გელა.
- შენი მამინაცვალი? მაგას რაღა უნდოდა იქ?
- მან წაგვიყვანა. რა იყო? - კითხვით სავსე თვალები მიაპყრო ლენამ ნინოს.
- არაფერი. რაღაც ფიქრმა გამიელვა თუმცა სისულელეა.
- კარგი რა, მითხარი თუ რამის თქმა გინდა.
- იქნებ მან აწყენინა ლოლას რამე?
- რას ბოდავ? რა სისულეებს ამბობ ხვდები?
- კარგი მაპატიე. ვიცი რომ გიჟდები შენ მამინაცვალზე მაგრამ რამე ახსნა ხომ უნდა ქონდეს ლოლას გარდასახვას? ასე უცებ ხომ ვერ შეეცვლებოდა ხასიათი და დამოკიდებულება?
- არც იფიქრო მკვდარ ადამიანს შეტენო რამე.
- ლენ გეყოფა. არავის არაფერს ვტენი, უბრალოდ ვივარაუდე. ლოლა ლამაზი გოგოა იქნებ რამე მოხდა.
- გეყოფა! - დაიღრიალა ლენამ.
- რა გაღრიალებს?
- ის მოკვდა გესმის? მე ის მამასავით მიყვარს, როგორ იფიქრე საერთოდ რომ ლოლას რამე აკადრა.
- ლოლასთვის გიკითხავს რამე?
- ნინო!
- კარგი როგორც გინდა.


დიდხანს იჯდა დათა მოულოდნელი განაცხადით შოკირებული, სავარძელში ჩასვენებული, უმეტყველო თვალებით. ვერ გაეგო რას გრძნობდა. ყველაფერს მოელოდა ამის გარდა. ლოლამ ტანსაცმელი ჩაიცვა და მის გვერდით მოთავსდა, ხელი ფრთხილად შეახო ბეჭზე, ამ უკანასკნელმა კი უხეშად აუქნია ხელი.
- არ შემეხო.
- დათა.
- როდის აპირებდი მის შესახებ გეთქვა.
- მადროვე? გუშინ გნახე პირველად ამდენი წლის შემდეგ, დილით გავიღვიძე და აღმოვაჩინე, რომ გამიტაცე, ჯერ გამოგონილი ცოლ-ქმრობით გაერთე და გონება სრულებით ამირიე, ვერ გავიგე რა გინდა? ან რატომ გაქვს ეს რეაქცია, ხვდები მაინც რამდენი დრო გავიდა რაც დავშორდით?
- დავშორდით? მეღადავები ხო? - მკლავებში წვდა დათა ნაკაშიძეს და ძლიერად შეარყია. - შენ მე მიმატოვე, აუხსნელად წახვედი, რომელ დაშორებაზე მელაპარაკები.
- გეყოფა წარსულში ქექვა დათა.
- რამდენის არის შენი შვილი?
- თორმეტის. - ამოიოხრა ლოლამ, ფეხზე ადგა და ოთახში გაიარ-გამოიარა.
- თორმეტის? გამოდის აქედან რომ წახვედი ფეხმძიმედ იყავი. ამიტომ წახვედი? რა ჯანდაბა გააკეთე ლოლა? მაგ დროს ხომ ერთმანეთს ვხვდებოდით? ვისთან იწექი? ვისი ბავშვია. - უკვე ღრიალებდა დათა.
- ნუ მიყვირი.
- ზურგს უკან ვიღაცასთან გორაობდი მაშინ, როდესაც მე სიყვარულს მეფიცებოდი და კიდევ მე ნუ ვყვირი?
- არავისთან ვგორაობდი.
- აბა წერომ მოგიყვანა ბავშვი?
- გეყოფა ჩემი განსჯა.
- ვისთან მღალატობდი?!
- დათა!
- ვისთან მღალატობდი-მეთქი. - უკვე სისხლი მოაწვა დათას და მთელი სხეული დაეძარღვა.
- სახლში წამიყვანე.
- შენზე გული მერევა.
- ჰო ვიცი.
თბილისამდე ხმა არ გაუღია არც ერთს. დათამ ლოლას სახლთან შეაჩერა მანქანა და მოთმინებით დაელოდა სანამ გოგონა გადასვლას მოინდომებდა.
- დათა.
- გადადი რა ლოლა.
- ერთი წამით მომისმინე რა მოხდება?
- ცამეტი წელი ველოდი როდის გნახავდი, როდის მოვისმენდი შენი გაუჩინარების მიზეზს, ახლა იცი რას ვგრძნობ? საკუთარი თავი მებრალება შენი აღვირახანილობის გამო, შენ კი მძულხარ შენი ბო*ობის გამო, ახლა კი სანამ თავს კიდევ ვაკონტროლებ მანქანიდან გადადი. - ლოლამ უხმოდ გააღო მანქანის კარი და გადმოვიდა, ბიჭმა საოცარი სისწრაფით მოწყვიტა ადგილიდან ავტომობილი, დიდხანს იდგა ლოლა ადგილს მიჯაჭვული და ცარიელ ქუჩას თვალცრემლიანი უცქერდა, როგორც კი გონს მოვიდა, ცრემლი შეიმშრალა და სახლში შევიდა. კარადა გამოხსნა და შავი ღვინით პირამდე აავსო ჭიქა, სულმოუთქმელად ჩაცალა, მეორე დაისხა, ისიც დალია, მესამე დაასხა.
- გეყოფა. - სასმლის ასაღებად გაწეული ხელი დაუჭირა დედამ. - ძალიან ბევრს სვამ ლოლა. ასე რამეს აიკიდებ.
- დაჯექი. - მეორე ჭიქა გამოიღო გოგონამ, დედას სასმელი დაუსხა და მიაწოდა. - ახლა რაღაცას მოგიყვები შენ კი დამპირდი, რომ ამ ამბავს მშვიდად შეხვდები, არ ინერვიულებ და არც პანიკებს აწევ.
- ვინმე მოკალი? - სასმელი გადაკრა ქალმა.
- არა დედა. - დედის წინ მოთავსდა ლოლა, მისი ხელი ხელებში მოიქცია თვალები დახუჭა და სხაპასხუპით მიაყარა. - ცამეტი წლის წინ სანამ აქედან გადავიკარგებოდი ისეთი რამ შემემთხვა რასაც ვერასდროს ვიფიქრებდი, მუქარის გამო ვერ შევძელი მაშინდელი ჩემი მდგომარეობა შენთვის ან მამასთვის გამემხილა, შემეშინდა რომ არ დამიჯერებდნენ, ამას გარდა მეშინოდა რადგან ის ადამიანი ვის გამოც ამდენი წლით მოგიწიათ შვილისგან შორს ყოფნა და საბრალო მამას არც ეღირსა სიცოცხლეში მოფერებოდა ერთადერთ ქალიშვილს, მოკლედ ეს ადამიანი დამემუქრა თქვენი მოკვლით თუ ხმას ამოვიღებდი. დედა მე გამაუპატიურეს, ახლა კი თორმეტი წლის ქალიშვილი მყავს იმ კაცისგან ვინც ცხოვრება ჯოჯოხეთად გიქცია, როგორც შენ ასევე მე, როდესაც ფეხმძიმობის შესახებ გავიგე მაშინ გადავწყვიტე ქვეყნიდად წასვლა, შემეშინდა რომ ბავშვის მოშორებას მაიძულებდით, მე კი არ მინდოდა ამის გაკეთება, მიუხედავად იმისა, რომ მამამისზე დღემდე გული მერევა ის ჩემი შვილია და მე ის სიგიჟემდე მიყვარს. - საუბარი დაასრულა ლოლამ, თვალები ფართოდ გაახილა და დედის სახეზე შემშრალ ემოციებს მზერა ძლივს გაუსწორა, ილონას სახე ნელ-ნელა მოდუნდა და უხმოდ გადმოსულმა ცრემლმა დაუსველა დაღლილი სახის ნაკვთები. - დე მაპატიე გთხოვ. - თავი მაგიდაზე ჩამოდო ლოლამ და ატირდა, სიცივემ აიტანა, როდესაც თავზე დედის ხელის შეხება იგრძნო.
- ვინ არის ის არაკაცი?
- ამას არ აქვს მნიშვნელობა. ის გარდაიცვალა.
- ჩემთვის აქვს მნიშვნელობა.
- მისი ვინაობის გამხელით ბევრი პრობლემა შეიქმნება დედა, ბევრ ადამიანს ვატკენ გულს, ბევრი არ დაიჯერებს და უნდა მოხდეს ერთი გადატრიალება, გთხოვ გამიგე. მშვიდად მინდა დარჩენილი წლები გავატარო.
- ლოლა ვინ გაგაუპატიურა?
- დედა ამას არასდროს გეტყვი და თუ გინდა ამის გამო შემიძულე.
- ბავშვი?
- მეგობართან დავტოვე ამ დღეებში ჩამოიყვანს. დამეგობრდებით. კარგი გოგოა.
- რა ქვია?
- მარია.
- ჩვენთვის უნდა გეთქვა, როგორ იფიქრე რომ არ დაგიჯერებდით? ან გვერდით არ დაგიდგებოდით? შენ ხომ ჩვენი ერთადერთი შვილი ხარ.
- დედა ჩვიდმეტი წლის შეშინებული გოგო ვიყავი.
- დათამ იცის?
- არა.
- და არ აპირებ მოუყვე?
- დედა მას ვძულვარ, რა აზრი აქვს.
- როგორ შეიძლება სძულდე.
- ასეა. შენ კი ძალიამ გთხოვ რაც მოგიყევი ამის შესახებ არავის არაფერი უთხრა.
- როცა მარიას შესახებ მკითხავენ რა ვუპასუხო?
- უთხარი რომ მამამისი ქართველი არ არის.
- ლოლა.
- ხო დე.
- მოდი ჩემთან. - გულში ჩაიკრა ილონამ ქალიშვილი, ლოლაც მთლიანად მიენდო დედის მზრუნველ მკლავებს და ამდენი წლის შემდეგ პირველად შეიგრძნო სიმშვიდე.

- სერიოზულად? - კითხულობს მოსმენილი ინფორმაციით გაოგნებული სანდრო და წყლის ჭიქას ბოლომდე ცლის.
- ჰო სან და ხვალ ჩამოდის, ხომ წამიყვან აეროპორტში.
- აბა რას ვიზამ. მაგრამ ვინ არის ბავშის მამა ან სად მოასწარი ტო? მაგ პერიოდში ხომ დათას ხვდებოდი.
-გთხოვ რა, უბრალოდ შეცდომა დავუშვი, ამის გამო შენც ნუ შემიძულებ.
- შენ შეძულებას არ ვაპირებ ლოლა, შენი პირადი შენი პირადია უბრალოდ გამიკვირდა. დათამ იცის?
- ჰო ვუთხარი.
- მერე როგორ მიიღო?
- შენ როგორ ფიქრობ? დამახურა ყველაფერი.
- ჰო სხვას რას ელოდი ტო? კაცი მიატოვე და თურმე იმისთვის, რომ ვიღაც სხვა ტიპისგან ბავშვს ელოდი. ვიცნობ?
- სანდრო.
- კარგი ჰო, ეს ჩემი საქმე არაა. - ლოლას არ უთქვამს სანდროსთვის რომ გააუპატიურეს, მან მხოლოდ ის მოუყვა რომ შვილი ყავს და ამის გამო წავიდა საქართველოდან. მეორე დილით სანდრომ ლოლა აეროპორტში წაიყვანა, როგორც კი თვითმფრინავის ესკლატორზე ქალიშვილი შენიშნა ლოლამ ტირილი დაიწყო. გოგონა მისკენ მოწყვეტით დაეშვა და ატირებულ დედას შემოახტა, დიდხანს ყავდა ქალიშვილი გულში ჩაკრული და სახეს უკოცნიდა.
- კარგი ჰო. მე სულ არ მოგენატრე არა? - უსაყვედურა მეგობარმა, რომელმაც მარია ჩამოიყვანა.
- მაპატიე. ხომ იცი პირველი შემთხვევა იყო როდესაც მის გარეშე მომიწია ყოფნა. - მეგობარს გადაეხვია ლოლა. - ეს სანდროა, ჩემი მეგობარი. ეს კი ვივიენია ეს მარიაა. ერთმანეთი გააცნო იქ შეკრებილებს. სანდრომ ხელი ჩამოართვა ვივიენს, მარიას კი დიდხანს აკვირდებოდა შემდეგ ახლოს მივიდა, მის წინ ჩაიმუხლა და ხელი გაუწოდა, გოგონამაც საპასუხოდ ხელი ჩამოართვა. ბარგი საბარგულში მოათავსეს, სანდრო საჭეს მიუჯდა, ვივიენი მის გვერდით მოთავსდა ლოლა კი შვილთან ერთად უკანა სავარძელზე მოკალათდა. მარია დედას მიეკრო და მის მკლავებში ჩარგო ცხვირი. სანდრო პატარა გოგონას თვალს არ წყვეტდა მანქანის სარკიდან, რაც ლოლას არ გამოპარვია.
- რა იყო სან?
- ქართული ესმით?
- არა.
- ნაკაშიძე, შენ ში* ხომ არ გაქვს?
- რა გინდა სანდრო.
- როგორ შეძელი მეგობრის მამინაცვალთან რომანის გაბმა.
- სანდრო.
- რა სანდრო შე *ემა, კოპიო მამამისია.
- გეყოფა.
- მე რა მეყოფა ტო. ხვდები რომ დანძრეული გაქვს? ყველა მიხვდება ვისი შვილია.
- გთხოვ.
- აუ ლოლა, მართლა ყველაფერს ველოდი შენგან ამის გარდა.
- შეგიძლია სახლამდე ისე მიგვიყვანო რომ ხმა აღარ ამოიღო?!
- სურვილიც არ მაქვს. - გაჩუმდა სანდრო და სახლამდე მართლაც უხმოდ იარეს. სანდრო ბარგის შეტანაშიც დაეხმარა მეგობარს და ის ის იყო მანქანაში უნდა ჩამჯდარიყო და იქაურობას გაცლოდა როდესაც ლოლა მკლავში წვდა. - რა გინდა ლოლა.
- ეს არ იყო რომანი.
- აბა რა იყო ლოლა?
- გთხოვ ამაზე მერე ვისაუბროთ, ჩემი შვილი ჩამოვიდა, ახლა მასთან უნდა ვიყო.
- რაც არ უნდა იყოს იცოდე, რომ ძალიან მიყვარხარ ლოლა, ყოველთვის შენ გვერდით ვიქნები და კბილებით დაგიცავ თუ საჭირო გახდება, მაგრამ თუ სხვებმაც ისევე მიამსგავსეს შენი შვილი გელას, როგორც მე დამიჯერე კარგი დღე არ დაგადგება.
- ვიცი.
- ანუ აღიარებ რომ მისი შვილია?
- სამწუხაროდ ხო.
- ღმერთო ჩემო, რა გიჟი ხარ ნაკაშიძე, პროსტო ილოცე რომ ლენამ ან დათამ ეგრევე არ გაგშიფროს.
- ვილოცებ, შენ კი მადლობა.
- არაფერს ტო. - ლოყაზე აკოცა მეგობარს სანდრომ, მანქანაში ჩაჯდა და გაუჩინარდა.


მართალია ილონას და მარიას ერთამანეთის ენა კარგად არ ესმოდათ მაგრამ მალევე გაუგეს ერთამანეთს და ილონას ბედბიერებას საზღვრები არ გააჩნდა შვილიშვილის გვედით ყოფნის გამო.
- ხომ არ გაგაწვალა?
- არ იცნობდე მაინც შენ შვილს რა. როდის იყო მაწვალებდა. - საწოლზე იწვა ვივიენი და ისე უცქერდა მეგობარს. - შენ როგორ ხარ?
- ნორმალურად.
- დაძაბული მეჩვენები.
- არაფერია მართლა.
- ლოლა, წლებია გიცნობ, ჯერ კიდევ მაშინ გაგიცანი როდესაც მარიაზე იყავი ფეხმძიმეთ. რამდენი რამ გამოვიარეთ ერთად, რატომ ცდილობ დამაჯერო, რომ არაფერი ხდება შენ თავს.
- კარგი. - გაუღიმა ლოლამ მეგობარს. საწოლზე მის გვერდით მოკალათდა, ღრმად ამოისუნთქა და საუბარი დაიწყო.
- პირველ რიგში ის მაწუხებს, რომ დათა ისევ მიყვარს, მას საცოლე ყავს, თანაც ახლა, როდესაც მარიას არსებობა გაიგო ჩემი დანახვაც არ უნდა, ფიქრობს, რომ მას ვღალატობდი. მეორეც სანდრომ ერთი ნახვით შეძლო მარიაში მამამისის ამოცნობა, ეს იმას ნიშნავს, რომ ლენა როდესაც მას დაინახავს კარგი არაფერი მოხდება.
- რატომ არ გინდა მათ სიმართლე უთხრა.
- არავინ დამიჯერებს ვივიენ.
- შენ სცადე.
- მე ვიცნობ მათ. ლენა გიჟდებოდა თავის მამინაცვალზე, არასდროს დაიჯერებს, რომ გამაუპატიურა და შემდეგ მემუქრებოდა, დათაც არ დამიჯერებს, რადგამ თუ ასე იყო თავის დროზე მეტყოდი და არა ახლა, როდესაც გელა უკვე მკვდარიაო. მოკლედ შარში ვარ და ახლა იმასაც ვფიქრობ, რომ დანრუნება სისულელე იყო.
- მთელი ცხოვრება ხომ არ დაიმალებოდი ლოლა?
- დე. - სტუმარი გვყავს. - ოთახში თავი შემოჰყო მარიამ და მას უკან ლენა შემოჰყვა, რომელიც ჯერ ისევ შოკირებული იყო ნანახის გამო, ლოლა შეშლილივით წამოხტა საწოლიდან.
- ლენ.
- გეთქვა მაინც შვილი თუ გყავდა. - გაიღიმა ლენამ და მარიას შეხედა. ლამაზი ბავშვია. მაგრამ შენ საერთოდ არ გგავს.
- ხო არ მგავს. - სხეული დაეჭიმა ლოლას.
- მეგობარს არ გამაცნობ?
- ვივიენ ეს ლენაა.
- შორიდან გიცნობ. - გაუღიმა ვივიენმა და ხელი გაუწოდა.
- მე კი სამწუხაროდ არ გიცნობ. - სახეზე სინანული აესახა ლენას.
- ლენ.
- კარგი არაუშავს. რაც ჩამოხვედი ერთხელ გნახე, ისიც მოულოდნელად გაუჩინარდი ასე რომ გპატიობ ამ ამბის დამალვას. - ლოლა დარწმუნდა, რომ ლენამ ვერ ამოიცნო მარიაში თავისი მამინაცვალი, თითქოს მოეშვა ამის გამო და ოდნავ გამხიარულდა კიდეც.
- ლენ.
- რა იყო? - გაუღიმა მეგობარს და მარიას მოეფერა.
- მპატიობ?
- ეს ხომ შენი პირადია ლოლა, მწყინს რომ დამიმალე თუმცა ალბათ ამის მიზეზი გქონდა. ახლა მე წავალ მონატრებულ შვილთან ყოფნას დაგაცდი. უბრალოდ იმის სათქმელად შემოვიარე, რომ ამ დღეებში სიღნაღში ვაპირებთ წასვლას. იქნებ წამოხვიდე.
- ვინები მიდიხართ?
- ყველა.
- დათაც?
- ჰო და ლიზაც.
- გინდა რომ წამოვიდე?
- რა თქმა უნდა, შენი აზრით აქ რისთვის მოვედი? წამოიყვანე მარიაც და ვივიენიც. გავერთობით.
- მოვიფიქრებ კარგი?
- კარგი. - მეგობარი გააცილა ლოლამ და ისევ შვილთან ფერებით გაერთო.


სავარძელში მოკალათებული ლენა, სიგარეტის კვამლში გახვეული, რეალობას სრულიად მოწყვეტილიყო და თვალებში ჩაბუდებული გაურკვევლობა სულს უფორიაქებდა, შინაგან ეიფორიას ვერაფერს უხერხებდა, რაღაც ძალიან დიდ სიცარიელეს გრძნობდა, ხვდებოდა რაღაც ცუდს მოასწავებდა მისი ეს ეიფორია.
- ლენ არ მომწონხარ, გვერდით მიუჯდა ნინო, რომელიც სულ ახლახანს გამოსულიყო სააბაზანოდან და პირსახოცშემოხვეული ჩაესვენა მის გვერდით. ლენას ხელიდან სიგარეტის ღრმა ნაფაზი დაარყა და თვალები დახუჭა.
- ისევ დაიწყე მოწევა?
- არა, უბრალოდ ამ მდგომარეობაში ვერ გიყურებ.
- რა მდგომარეობაში?
- არ მომწონხარ, თითქოს აქ არ ხარ, რაღაც გაწუხებს. არ გინდა მესაუბრო?
- იცი ლოლას შვილი ყავს. - სიგარეტი საფერფლეში ჩაასრისა ლენამ და ნინოს მხარზე ჩამოდო თავი.
- მერე?
- დიდია. აქედან რომ გაუჩინარდა აშკარად ფეხმძუმედ იყო.
- მერე?
- მერე ის რომ ის ბავშვი დათასი არ არის.
- ანუ ღალატობდა?
- ასე გამოდის. თანაც მას რომ ვუყურებ რაღაცნაირი შეგრძნება მეუფლება.
- რაღაცნაირი, როგორი ლენ?
- ვიღაცას მაგონებს, ვერ ვიხსენებ, ვერ ვაკავშირებ.
- არ გინდა ამაზე ფიქრს მოეშვა?
- ვერ ვეშვები, სულში ისე ძლიერად შემიძვრა ეს ფიქრები თავს ვერაფერს ვუხერხებ.
- ლენ მომენატრე.
- ვიცი. მაპატიე.
- შემიძლია შენთვის რამე გავაკეთო?
- მგონი ჰო.
- მაინც რა? - გაუღიმა ნინომ.
- ჩამეხუტე. - ნიმომ მკლავები გაშალა და ლენაც მის გულს მოეყრდნო. თვალები დახუჭა და შეეცადა ეიფორია როგორმე მოეშორებინა.


- ნახე?
- ჰო.
- მერე?
- რა მერე?
- სანდრო ხვდები რომ მღალატობდა? მთელი ეს დრო თავს ვისჯიდი, ვერ ვხვდებოდი რა მოხდა, გაურკვევლობა მანადგურებდა, ეს კი თურმე ვიღაცის საწოლში გორაობდა.
- დათა, არ ვაპირებ ლოლას ძაგებას.
- შენ რა მის მხარეს ხარ?
- რა შუაშია მისი მხარე, ის თავს საშინლად გრძნობს. შეშინებულია, დახმარება ჭირდება, არავინ ყავს ვინც გვერდით დაუდგება. არ ვაპირებ თქვენი პრობლემების გამო მას ზურგი ვაქციო.
- შენ ჩემი მეგობარი ხარ.
- ისეათივე როგორიც მისი, შენ ლიზა გყავს ძმაო, ხოდა მიხედე მაგ გოგოს, შეეშვი ლოლას გაგიჟებას.
- კიდე მე ვაგიჟებ? - წყობიდან გამოვიდა დათა და ნივთები აქეთ-იქეთ მიყარა.
- გეყოფა, ქალიშვილი გოგოსავით ნუ იქცევი. თუ არ შეგიძლია მშვიდად შეეგუო ამ ფაქტს მაშინ შეეცადე საერთოდ შორს დაიჭირო თავი მისგან.
- საერთოდ რისთვის დაბრუნდა?
- დათა.
- რა გინდა?
- ლოლას დახმარება ჭირდება.
- მე არ ვარ ის ადამიანი ვინც მას თავზე ხელს გადაუსმევს ღალატის გამო.
- ამას არ გეუბნები, მეც შოკში ვარ ძმაო მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ზურგი უნდა ვაქციო.
- ბიჭო განსხვავებას ვერ ხედავ? მე ის მიყვარდა, მიყვარდა როგორც ქალი და არა როგორც მეგობარი, მასთან ცხოვრებას ვაპირებდო ის კი ჩემ ზურგს უკან. აუ არც მინდა რა ამაზე საუბარი. - სავარძელში ჩაეშვა დათა და თავი ხელებში ჩარგო.
- დათა არ ვიცი რა მოხდა მაგრამ ლოლამ მითხრა, რომ რაღაცას ვერ გპატიობს.
- ის ვერ მპატიობს? - სახე დაეძარღვა დათას.
- ვფიქრობ რაღაც მოხდა თქვენ შორის წარსულში.
- არაფერი მომხდარა გესმის? მისთვის ცუდი არასდროს გამიკეთებია.
- მაშინ რას ვერ გპატიობს.
- არ ვიცი.
- იქნებ დაელაპარაკო, ასე ორივე განთავისუფლდებით.
- რაზე ველაპარაკო მოღალატე ქალს?
- იმაზე თუ რა მოხდა მის ცხოვრებაში.
- ვცადე მაგრამ არ მესაუბრება.
- კიდევ სცადე. თუ ისევ რამეს ნიშნავს შენთვის ეცადე სიმართლე გაარკვიო. მაგრამ ეს მშვიდად უნდა მოახერხო და არა ღრიალით.
- არ ვიცი.
- სცადე. დამიჯერე ორივესთვის ასე აჯობებს.

წვიმიანი საღამო იყო, მარიას უკვე ეძინა. ლოლა, ვივიენი და ილონა მისაღებში მოკალათებულნი საუბრით ირთობდნენ თავს. ლოლა თარჯიმნის ამპლუაში იმყოფებოდა და ამაზე ძალიან ბევრა ხალისობდნენ. მოულოდნელი დაკაკუნების გამო ლოლა შიშით შეხტა, არავის ელოდა და მოსალოდნელი ცუდი შეხვედრის გამო ტანში ერთიანად შეაჟრჟოლა. კარის გასაღებათ მაინც წავიდა.
- აქ რას აკეთებ?
- ცოტა ხანს გარეთ გამოდი ვისაუბროთ.
- ცივა დათა.
- გეყოფა ლოლა ჩემთვის თავის არიდება, სალაპარაკო გვაქვს. ასე დამძიმებულმა არ შემიძლია გავატარო მთელი ცხოვრება. ან შენი ნებით დაჯდები მანქანაში ან ძალიათ ჩაგტენი. აქედან მანამ არ წავალ სანამ ყველა ჩემ კითხვას პასუხს არ გასცემ.
- მოსაცმელს ავიღებ. - სახლში შებრუნდა ლოლა.
- რა მოხდა?
- ცოტა ხნით გავალ. - მოსახური აიღო ლოლამ და გარეთ გავიდა. მანქანაში ჩაჯდა, დათამ უხმოდ დაძრა ავტომობილი და გზას გაუდგა. - სად მივდივართ?
- იქ სადაც ყოველთვის გიყვარდა წასვლა.
- დათა.
- მინდა მშვიდად ვისაუბროთ ლოლა, არ გეგონოს აქ შენი სიყვარულის ან რამე მსგავსი სისულელის გამო ვარ, უბრალოდ მინდა ყველა კითხვა, რაც სულს მიღრღნის აღარ იყოს ჩემთვის პასუხგაუცმელი. მგონი ამას ვიმსახურებ ხო?
- კარგი. - სავარძელში მიიკუჭა ლოლა და მოსალოდნელი საუბროს გამო სხეული ერთიანად დაეძაბა. მთაწმინდამდე უხმოდ იარეს, დათამ მანქანა შემაღლებულ ადგილზე შეაჩერა. მთელი ტანით ლოლასკენ შეტრიალდა და რამდენიმე წამს ჩუმად უცქერდა ანერვიულებულ ლოლას, წვიმამ უფრო მეტად დაუშვა.
- არაფერს მეტყვი? - მშვიდი და გაწონასწორებული იყო დათას ხმა.
- აქ ამოსასვლელი ამინდი არ იყო.
- შენ გულს ხომ ადამიანი ვერაფრით მოიგებს. - გაიღიმა დათამ და ლოლასაც ნელ-ნელა მოეხსნა დაძაბულობა.
- არ ვიცი რა გავაკეთო.
- უბრალოდ მესაუბრე, გულწრფელად მომიყევი შენი წარსულის შესახებ. ნურაფრის შეგეშინდება.
- არც კი ვიცი საიდან დავიწყო.
- სულ თავიდან ლოლა.
- კარგი. - მისკენ შეტრიალდა ლოლა და ყოფილი შეყვარებულის ინტერესით აღსავსე თვალებში სრულიად ჩაიძირა. - დათა ლიზა გიყვარს?
- აქ ლიზაზე სასაუბროთ არ მოვსულვართ.
- უბრალოდ მაინტერესებს.
- ეს შენ არ გეხება.
- არც შენ გეხება ჩემი წარსული.
- მეხება თან როგორ მეხება. ვინ არის ის , ამოღერღე ვისთან მღალატობდი.
- შენთვის არ მიღალატია. - სახე ხელებში ჩარგო ლოლამ და ატირდა. დათა მოთმინებით ელოდა მის დამშვიდებას, თვალს არ წყვეტტდა სასურველ ქალს და ვერ გაერკვია მის მიმართ რას გრძნობდა. - გახსოვს ის ღამე გელას აგარაკზე რომ ვიყავით.
- მახსოვს შენ ხომ მას მერე შეიცვალე.
- ეს ამბავი გაცილებით ადრე დაიწყო. - ლოლამ მზერა ფანჯარას მიაპყრო და საუბარი ისე განაგრძო, თითქოს მის გვერდით მჯდომ დათას კი არა გარეთ მოცეკვავე წვიმის წვეთებს ესაუბრებოდა. - გაცილებით ადრე შევნიშნე გელას მზერა ჩემ მიმარათ და ამის გამო ძალიან შევშინდი, ლენასთან იშვიათად ავდიოდი ძირითადათ ის მოდიოდა ჩემთან. იმ ღამით როდესაც აგარაკზე წასვლა აიჩემეთ უკვე ძალიან მთვრალები იყავით, გთხოვდი არ წავსულიყავით რადგან გული ცუდს მიგრძნობდა მაგრამ არ დამიჯერე, ყველანი ისეთი მთვრალები იყავით მარტო ვერ გაგიშვებდი, ამიტომ მაინც წამოვედი, თუმცა სჯობდა კისრის სატეხად გამეშვით, მაშინ ჩემი ცხოვრება ჯოჯოხეთად არ იქცეოდა. იქ ასულებს სასმელი ისევ გამოგელიათ, თქვენი ახალგაზრდა გონება კი ისე იყო დასალევს მოწადინებული გასვლა და ყიდვა გადაწყვიტეთ. აქაც გთხოვე არ წახვიდე მარტო ნუ დამტოვებ-მეთქი მაგრამ არ დამიჯერე, დამცინე, მშიშარა მეძახე და ბოლოს მაინც წახვედი. ლენა სააბაზანოში იყო შესული მე კი მისაღებში შიშით ვიჯექი და ყოველი ხმის გაფაჩუნებაზე ვხტოდი. ბევრი დრო არ დასჭირვებია გელას ჩემს მარტო დასახელთებლად. თვითონ დაუტოვე ჩემი თავი. დამემუქრა, თუ ვიყვირებდი ლენას მოკლავდა, მერე თქვენც და ყოველი თქვენგანის სიკვდილს მაყურებინებდა. შემეშინდა. ძალიან შემეშინდა, მერე ის მოხდა რაც მოხდა. როდესაც ყველაფერი დასრულდა კიდევ ერთხელ დამემუქრა თქვენი დახოცვით იმ შემთხვევაში თუ ამას ვინმეს ვეტყოდი. მეც გავჩუმდი. იმ დღის შემდეგ სახლიდან აღარ გამოვდიოდი გახსოვს? მერე თავი შეუძლოდ ვიგრძენი. ექიმთან გავიპარე და როდესაც მითხრეს რომ ფეხმძიმეთ ვიყავი, მივხვდი თბილისიდან უნდა წავსულიყავი ამიტომ წავედი კიდეც. ახლა კი აქ ვარ და გიყვები ცამეტი წლის უკან მომხდარი კოშმარის შესახებ და წარმოდგენაც არ მინდა რას უნდა ველოდო შენგან. - საუბარი დაასრულა ლოლამ, ღრმად ამოისუნთქა და დათას გახედა, რომელიც გახევებული იჯდა სავარძელში. ხელებით მანქანის საჭეს ჩაფრენოდა და თვალები ერთიანად ჩასისხლვოდა. - არაფერს მეტყვი?
- ის რაც ახლა მოყევი სიმართლეა?
- და რატომ უნდა მოგატყუო?
- გელა მკვდარია. იქნებ თავის დაძვრენა გინდა და იმ ადამიანს აწმენდ ხელს ვინც უკვე მიწაში ლპება, იქნებ მასთან შენი ნებით იწექი და სულაც არ გაუპატიურებიხარ, როგორ დავიჯერო რომ არ მატყუებ?
- დათა! - სიმწრით დაიყვირა ლოლამ და ხელები მთელი ძალით ჩასცხო მამაკაცს.
- შენი არ მჯერა ლოლა. - თავი ჩახარა დათამ. - მინდა რომ მჯეროდეს მაგრამ არ მჯერა. - ავტომობილი დაქოქა და მთაწმინდიდან საოცარი სისწრაფით დაეშვა. სახლამდე ხმა არ ამოუღია. ლოლა იმედგაცრუებული თვალებით უცქერდა მის გვერდით მჯდომ მამაკაცს, რომელიც დღემდე ასე ძლიერ უყვარდა და მისი უნდობლობის გამო გული საშინლად სტკიოდა. დათამ ლოლას სახლთან შეაჩერა მანქანა. ლოლა უხმოდ გადმოვიდა მანქანიდან. ძრავამ ერთი დაიღრიალა და მანქანა ადილს მოწყდა. ლოლა იქვე ჩაიკეცა სადაც იდგა.

ლოლა საძინებელელში მარიასთან საუბრით იყო გართული, როდესაც მის ტელეფონზე სანდროს ზარი შემოვიდა.
- ხო სან.
- ნაკაშიძე. - დაბნეული ჩანდა სანდრო.
- მოხდა რამე? უცნაური ხმა გაქვს.
- რაღაცას გეტყვი და იმედი მაქვს სიცილს არ დამაყრი ახლა.
- სან რამხელა შესავალს აკეთებ. მითხარი რა გინდა?
- მისმინე ვივიენმა ინგლისური იცის?
- რა იყო თვალი დაადგი?
- მიპასუხე იცის თუ არა? თუ დროა ფრანგულის კურსებზე ჩავეწერო?
- იცის იცის.
- როგორ ფიქრობ პაემანზე წამომყვება?
- არ ვიცი სან, თუ გუნდა ვკითხავ.
- მოდი არაფერი უთხრა მოვალ და თვითონ ვეტყვი.
- როგორც გინდა. - ყურმილი დაკიდა ლოლამ და გაიღიმა.
- რატომ იღიმი?
- უბრალოდ პატარავ. - გულში ჩაიკრა ქალიშვილი. ორ საათში ზედმეტად ლამაზად გამოწყობილი სანდრო, ყვავილებით ხელში ეახლა ლოლას სახლს. ვივიენმა გაცისკროვნებული თვალებით გამოართვა მისთვის განკუთვნილი ვარდები და პაემანზეც გაყვა. ლოლამ მხიარულ ნოტაზე გააცილა წყვილი და ძალიან მოუნდა მის მეგობრებს რამე გამოსვლოდათ. სანდრო ბავშობიდან მისი უსაყვარლესი მეგობარი იყო, ვივიენი კი ყველაზე მძიმე წუთებში მის გვერდით იყო და ოჯახისგან შორს მყოფი ლოლა არასდროს მიუტოვებია. ისინი საფრანგეთში ერთად ცხოვრობდნენ. მარია ისევე იყო მისი გაზრდილი როგორც ლოლასი, ამიტომაც უყვარდა ლოლას ქალიშვილს ის განსაკუთრებულად.
- სად არის მარია? - ფიქრებში წასული ლოლა ილონამ გამოაფხიზლა.
- დაიძინა.
- ვივიენი?
- სანდროსთან ერთად წავიდა.
- ოჰო. მათ შორის რამე ხდება?
- ალბათ მოხდება. - გაუღიმა ლოლამ დედას. - დალევ? - კარადა გამოხსნა ლოლამ და ჭიქები გამოიღო.
- კარგი, ერთ ჭიქას მხოლოდ იმიტომ დავლევ, რომ თავი მარტომ არ იგრძნო.
- თავს მარტო არ ვგრძნობ. შესანიშნავი ქიშვილი მყავს, შენ მყავხარ, ვივიენიც აქ არის.
- ხომ იცი როგორ მარტოობასაც ვგულისხმობ. რატომ ართულებ ყველაფერს?
- არ ვართულებ. - დედას სასმელი მიაწოდა და მის გვერდით მოთავსდა.
- იქ ყოფნისას არავინ გყოლია?
- დე ცოტა მეუხერხულება ჩემი სექსუალური ცხოვრების დედასთან განხილვა. - გაიღიმა ლოლამ და სასმელი მოსვა.
- კარგი რა ლოლა, პატარა გოგო ხომ არ ხარ?
- ასაკს არ აქვს მნიშვნელობა.
- არავინ გყოლია?
- დედა!
- მაინტერესებს. - დედა-შვილის საუბარი კარზე კაკუნმა დაარღვია.
- ვინმეს ელოდები?
- მე არა. - ლოლა კარის გასაღებად დაიძრა.
- გამარჯობა ლოლა.
- გა მა რჯო ბა ირინა დეიდა. - ენა დაება ლოლას, როდესაც კარებში ლენას დედა შერჩა. - დავიბენი მაპატიეთ, არ გელოდით, შემობრძანდით. - შინ შეიპატიჟა სტუმარი და დაძაბულობამ კიდევ უფრო დააბნია.
- გამარჯობა ილონა. - ახლა ილონას მიესალმა ირინა.
- შემოდი, მანდ რას უდგახარ.
- ლოლასთან სასაუბროთ მოვედი.
- ლოლასთან? - ცოტა არ იყოს ეუცნაურა ქალს ეს ყოველივე თუმცა არ შეიმჩნია. ლოლას კი ნერვიულობით უკვე მთელი სხეული დაეჭიმა. - კარგი მე დაგტოვებთ. - ოთახიდან გავიდა ილონა.
- დალევთ რამეს?
- წყალს.
- დაბრძანდით. - ლოლამ ჭიქა წყლით აავსო და ირინას ხელის კანკალით მიაწოდა, ქალმა ღიმილით შეხედა მის აკანკალებულ ხელებს და ჭიქა გამოართვა. - რასთან დაკავშირებით გინდათ ჩემთან საუბარი?
- ლენამ მითხრა რომ ფსიქოლოგი ხარ.
- ასეა.
- სწორედ ფსიქოლოგის დახმარება მჭირდება.
- რამე გაწუხებთ?
- კი, თან ძალიან. ამ გრძნობისგან ვერაფრით ვთავისუფლდები.
- მაშინ მომიყევით იმის შესახებ რაც გაწუხებთ.
- რთულია ამაზე საუბარი.
- თუ არ ისაუბრებთ არასდროს დაგტოვებთ შიშისა და დაძაბულობის შეგრძნებები.
- შენ ყოველთვის საუბრობ როდესაც რამე გაწუხებს?
- არამგონია აქ ჩემზე სასაუბროთ ვიყოთ.
- იქნებ შენ ხარ ჩემი ამ მდგომარეობის მიზეზი. - წყალი მოსვა ირინამ და სევდიანი თვალები შეანათა ლოლას, რომელსაც ტანში ისე გასცრა ეგონა გული გაუჩერდა.
- არ ვიცი რისი თქმა გსურთ ამით.
- ლოლა. არ ვაპირებ იმის გამო განგსაჯო რაც მოხდა.
- ირინა დეიდა. - ხმაში ცრემლი გაერია ლოლას.
- დავასრულებ კარგი? ლენამ შენი ჩამოსვლის ამბავი რომ მითხრა მას მერე მოსვენება დამეკარგა, მე ვიცი რაც დაგმართა გელამ, სიკვდილამდე რამდენიმე თვით ადრე ის ძალიან ეკლესიური გახდა, ბოლო დღეები მუდამ სინანულში იყო, სანამ მოკვდებოდა გამიმხილა რომ გაგაუპატიურა და ამის გამო თავს ნამდვილ ცხოველად გრძნობდა, მე მას არ ვამართლებ, ერთი წამით არ იფიქრო რომ ვამართლებ, თუმცა მან სული ჩემ მკლავებში დალია და ზუსტად ვიცი როგორ ნანობდა მის საქციელს. როდესაც ლენამ შენ შესახებ მითხრა მას მერე მართლა არც ერთი ღამე არ მძინებია, ახლა კი ისიც გავიგე რომ შვილი გყავს, მე კი ძალიან არ მინდა რომ ის გელას შვილი იყოს. გთხოვ მითხარი რომ მისი შვილი არ არის. - ლოლა უემოციოთ ისმენდა ირინას საუბარს, ერთადერთი ნატვრა ქონდა, რომ რაც შეიძლება მალე წასულიყო ეს ქალბატონი მისი სახლიდან. მისი სიახლოვე და მისი ამგვარი საუბარი მას კიდევ უფრო უფორიაქებდა ისედაც აშლილ ნერვებს. - ლოლა გთხოვ მითხარი რომ მისი შვილი არ არის.
- მისი შვილია.
- ღმერთო ჩემო! - სახე ხელებში ჩარგო ირინამ და ხმით ატირდა. ლოლა მოთმინებით ელოდა მის დამშვიდებას, თავდაპირველი დაძაბულობა სადღაც გამქრალიყო და ახლა მისი ადგილი ზიზღს დაეკავებინა, სძულდა ირინა თავისი ცრემლების გამო, ძლულდა რადგან ის ყველაზე მეტად ახსენებდა იმ კაცს, რომელმაც ცხოვრება დაუნგრია, კაცს რომელმაც ოჯახი დააკარგინა, საყვარელ ადამიანს და მეგობრებს ჩამოაშორა და მარტოობისა და ტანჯვისთვის გაიმეტა.
- ძალიან გთხოვთ ნუღარ ტირით.
- რას აპირებ ლოლა?
- რასთან დაკავშირებით? - მე არ ვაპირებდი ლენასთვის სიმართლის თქმას რადგან მას უყვარს გელა და არ დამიჯერებდა, ისევე როგორც დათამ არ დაიჯერა ჩემი სიტყვები. მე რას ვაპირებ? მგონი ახლა თქვენი სვლაა ქალბატონო ირინა, აქ ხომ დამძიმებული სინდისის გამო მოხვედით? მგონი სჯობს თქვენ ქალიშვილს თავად მოუყვეთ რა არაკაცის ცოლიც იყავით, ვფიქრობ ამის შემდეგ შეძლებთ მშვიდად დაიძინოთ.
- მას გულს ვერ ვატკენ. ხომ იცი გელას გამო ჭკუა ეკეტებოდა.
- ცამეტი წელი ვიცხოვრე საყვარელი ადამიანებისგან შორს გელას შიშის გამო, იმის გამო რომ კიდევ არ ეცადა ჩემზე ძალადობა. ადამიანი რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს აღვირახსნილად მთვლის მხოლოდ იმიტომ, რომ მკვდარ გელას არ შეუძლია ჩემი სიტყვების დადასტურება, მითხარით, დრო ხომ არ არის სიმართლე ყველამ გაიგოს და ცხოვრება ისე გავაგრძელოთ? ადრე თუ გვიან ლენა ამ ამბავს მაინც გაიგებს, ჩემგან, თქვენგან, არ აქვს მბიშვნელობა. გაიგებს და მაინც ეტკინება მაგრამ ერთი წამით იმაზეც დაფიქრდით თითოეული თქვენგანისთვის ტკივილი, რომ ამერიდებინა მე რამდენი ტკივილი გავიარე. ლენა დასავით მიყვარდა ყოველთვის მე კი მისმა მამინაცვლამა გამაუპატიურა და თან დამემუქრა თუ რამეს ვიტყოდი სწორედაც რომ ლენას მოკლავდა. მითხარით, არ არის დრო სიმართლე გაიგოს ლენამ?
- ნაკაშიძე. - ოთახში სანდროს ხმა გაისმა, რომელიც ვივიენთან ერთად დაბრუნებულა.
- რა იყო სანდრო?
- აგარაკზე რომ ვიყავით მან გაგაუპატიურა? - თვალები ჩაესისხლა ამ უკანასკნელს და ხელები აუკანკალდა.
- სანდრო. - ფეხზე წამოდგა ლოლა, ხშირად ენახა სანდროს შეტევები, როდესაც რამეს ინერვიულებდა, მას ბავშობიდან გულის პრობლემა ჰქონდა და ნერვიულობის შედეგად კრუნჩხვებში ვარდებოდა. ჭიქა წყლით აავსო და აკანკალებულ სანდროს ძალით დაალევინა. მერე მის სხეულს ძლიერად აეკრო და მკლავები მოხვია. - სან ოღონდ შეტევა არ დაგემართოს რა. გთხოვ. - სანდროს ცახცახმა ნელ-ნელა გაუარა, ვივიენი და ირინა გაფართოვებული თვალებით უცქერდნენ არაადეკვატური სახის გამომეტყველებით მდგარ აკანკალებულ სანდროსა და მასზე ჩაფრენილ ლოლას.
- კარგად ვარ. - მისი სახე ხელებში მოიქცია სანდრომ და თვალებში ჩახედა. - ნაკაშიძე ხვდები რომ ახლა შეიძლება ქალივით ავღრიალდე?
- სან.
- როგორ არ მითხარი. ამისთვის როგორ გაიმეტე შენი თავი ტო. - გულში ჩაიკრა მეგობარი და ირინას გახედა.
- ჩემი წასვლის დროა. - გასასვლელისკენ დაიძრა ირინა.
- რას აპირებთ?
- ლენას დაველაპარაკები. - კარი დაკეტა ლოლამ და მეგობრებს მოუბრუნდა. - აბა, როგორი დრო ატარეთ? - სიტუაციის განმუხტვას ეცადა ეს უკანასკნელი.
- მოკეტე!
- მოკეტე!
- ერთხმად წამოიძახეს ვივიენმა და სანდრომ.
დიდხანს ისხდნენ მისაღებში სანდრო, ლოლა და ვივიენი. არც ერთი საუბრობდა, არც ერთს სურდა პორველი სიტყვის თქმა. ბოლოს ისევ ლოლამ გაბედა საუბრია დაწყება.
- კარგით. დავიტანჯე. ასე არ შემიძლია. სანდრო თქვი რამე?
- ჯერ ისევ მაჟრიალებს ამ ყველაფრის გამო ლოლა, რომ ვფიქრობ როსი გადატანა მოგიწია ძვლები მეყინება.
- ჩაიარა ამ ყველაფერმა, ახლა აქ ვარ, თქვენთან და ვცდილობ ცხოვრება თავიდან დავიწყო.
- ხო ვიცი მაგრამ შენ შენი ცხოვრების საუკეთესო წლები დაკარგე ვიღაც ღორის გამო. მაშინ როდესაც ჩვენ ჩაფსმამდე ვერთობოდით. იმ ნაბიჭვარმა შენზე იძალადა, იმ ღამით რომ არ წავსულიყავით და შენთვის დაგვეჯერებინა არაფერი მოხდებოდა.
- ახლა თავს ნუ ისჯი ცამეტი წლის უკან მომხდარი კოშმარის გამო.
- მაგ კოშმარის გამო ყველა დაგვკარგე. ასე მსვიდად როგორ ხარ?
- ღმერთო ჩემო სანდრო მშვიდად სულაც არ ვარ? გული ახლაც ისე მტკივა როგორც წლებია წინ მაგრამ რა გავაკეთო მითხარი? თავს ხომ არ მოვიკლავ, ყველაზე მეტად ის მტკივა რომ დათას ჩემი არ სჯერა, აი რა მაწუხებს ახლა.
- ლოლა გადაუვლის, დაგიჯერებს, მისთვის შოკი იქნებოდა ეს ამბავი, მე რომ ირინას საუბარს არ შევსწრებოდი შესაძლოა ეჭვი გამჩენოდა.
- ხედავ? შენ კი მეუბნები რომ თავიდანვე მეთქვა თქვენთვის.
- ნუ ბრაზობ რა.
- არ ვბრაზობ, უბრალოდ მინდა ეს კოშმარი მალე დასრულდეს, მინდა ჩემი შვილის გარეთ გაყვანის არ მეშინოდეს, მინდა ლენამ არ შემიძულოს და სიმართლე სწორად გაიგოს, მინდა დათამ მაპატიოს ეს ტყუილი, დამიჯეროს და მოსისხლე მტრად აღარ გადამეკიდოს, უბრალოდ სიმშვიდე მინდა სან. - ცრემლები წასკდა ლოლას, სანდრო მასთან მივიდა და ატირებული მეგობარი გულში ჩაიკრა.
- ნაკაშიძე, ყველაფერი მოგვარდება, ამის პირობას გაძლევ, ვერც ლენა და ვერ დათა ვერ შეძლებს გული გატკინოს, ისინი ისევე როგორც ჩვენ ბავშვები აღარ არიან, გაიაზრებენ სიმართლეს და ყველაფერი თავი ჩვეულ ნორმას დაუბრუნდება.
მტანჯველი ერთი კვირა გადააგორა ლოლამ, არავინ გამოჩენილა ამ დროის მანძილზე არც ლენა, არც დათა, მხოლოდ სანდრო დადიოდა მის სანახავად, თუმცა ის ვივიენის გამო უფრო დადიოდა ვიდრე ჭკუიდან აჭრილი მეგობრის გამო. მათ ერთმანეთს კარგად გაუგეს და შეხვდერებიც გაახშირეს. ლოლა ძირითად სახლში ატარებდა დროს, ილონას არ მოსწონდა შვილის ჩაკეტილობა მაგრამ ახლა მასთან საუბარს უკვე აზრი არ ქონდა, ლოლა დეპრესიული გახდა, წარმატებულ ფსიქოლოქს ახლა თავად ქონდა ფსიქოლოგიური პრობლემები. ბევრს სვამდა, თუ არ სვამდა მაშინ უბრალოდ ეძინა, ნებისმიერი კითხვა აღიაზიანებდა, ნერვებს ვერ აკონტროლებდა, გაღიზიანებისგან მუდამ ჩხუბობდა.
- გეყოფა. - დაუღრიალა ერთ დღესაც ილონამ და სასმლის ბოთლი ხელიდან გამოგლიჯა.
- დედა დამიბრუნე.
- ლოლა, თავს იკლავ. გამოფხიზლდი. შენ შვილზე იფიქრე, რა გემართება, ასე როგორ ეცემი? სარკეში ჩაიხედე რას გავხარ, გახდი, თვალები ჩაგიშავდა, საფრთხობელას ემსგავსები.
- მორჩი ლექციას რა. - ხელი აუქნია ლოლამ და საძინებელში გავიდა. აცრემლებული ილონა დიდხანს იდგა სასმლის ბოთლით ხელში ერთ ადგილზე გაშეშებული, ბოლოს თითქოს გონება გაუნათდა, ქურთუკი მოიცვა და სახლიდან გავიდა. არასდროს სდომებია მისი შვილიც ცხოვრებაში ჩარევა მაგრამ ახლა სხვაგვარად მოქცევა აღარ შეეძლო, ხვდებოდა ქალიშვილს კარგავდა და მისთვის ხელი როგორმე უნდა შეეშალა.

- ილონა დეიდა? მობრძანდით. - კარი ფართოდ გააღო ნინომ და სტუმარი შინ შეიპატიჟა.
- მაპატიე შვილო შემოგეჭერით. ლენა სახლშია?
- ახლავე დავუძახებ. თქვენ დაბრძანდით, რამე ხომ არ მოგიტანოთ?
- არაფერი, მხოლოდ ლენასთან მინდა საუბარი.
- გამარჯობა. - ოთახიდან გამოვიდა ლენა და სტუმარს მიესალმა.
- მე წავალ, ისედაც გავდიოდი. გამიხარდა თქვენი ნახვა. - უცებ ჩაიცვა ნინომ ქურთუკი და ისინი მარტო დატოვა.
- ლოლა როგორ არის?
- ცუდად. რატომ არ ნახულობ მას?
- ილონა დეიდა არ ვიცი როგორ გითხრათ.
- დედას ელაპარაკე?
- თქვენც იცით?
- ლოლამ არ იცის, მათი საუბარი რომ მოვისმინე, ჩემთვის არაფერი უთქვამს, ვიცი მოხუც დედას უფრთხილდება მე კი არ ვიცი როგორ მოვიქცე. ლოლა საშინლად გამოიყება, ბევრს სვამს. შვილსაც აღარ აქცევს ყურადღებას. თავს იკლავს. დამეხმარე როგორმე გამოვგლიჯო სიკვდილს მისი თავი, თუ ასე გააგრძელებს დიდხანს ვერ იცოცხლებს.
- ასე რატომ იქცევა?
- დაფიქრდი ლენა, იმის მერე რაც მან გამოიარა კიდევ შერჩა საღი აზრი, ახლა კი როდესაც სიმართლე ყველამ იცით არავინ ცდილობთ მის დახმარებას. ის ამას არ იმსახურებს. ის ხომ შეშინებულო ბავშვი იყო როდესაც მასზე იძალადეს. დაემუქრნენ, ამის გამო ცხოვრება აერია, საერთოდ გადაიხვეწა და სრულიად უცხო ქვეყანაში მარტოს მოუწია ცხოვრების გზის გაკვლევა.
- უბრალოდ მიჭირს მასთან შეხვედრა. როდესაც დედამ სიმართლე მითხრა სირცხვილისგან, ტკივილსგან და იმედგაცრუებისგან მთელი ცხოვრება თავზე დამემხო, თურმე ყოველივე რაც ჩემ თავს ხდებოდა უბრალოდ დიდი სიცრუე იყო, მიცხოვრია მოძალადე კაცის გვერდით, მიყვარდა მამასავით და ის ამ დროს ჩემი მოკვლის მუქარით, ჩემ საუკეთესო მეგობარს აუპატიურებდა.
- ახლა წარნოიდგინე ლოლა რას გრძნობს, მან გაცილებით ბევრი დაკარგა ვიდრე შენ, არ ვადარებ თქვენ ორის ტკივილს მაგრამ ახლა თუ შენ თავში ძალას არ იპოვნი, მას არ ნახავ და გულში არ ჩაიკრავ ის ვერ გაუძლებს, როდესაც მოკვდება შენ მთელი ცხოვრება საკუთარ თავს ამის გამო დასჯი. დასჯი რადგან შეგეძლო მისთვის ხელი შეგეშალა და არ შეუშალე. ახლა ის განადგურებს რომ იმ ღამით საბანაოდ წახვედი და მარტო დატოვე, მერე კი ის შეგიჭამს სულს რომ სიკვდილში ხელი არ შეუშალე.
- გპირდებით ვნახავ.
- მალე ნახე, ნუღარ გადადებ. მისი საქმე რომ ძალიან ცუდად არ იყოს აქ არ ვიდგებოდი და შვილის გადარჩენას არ გთხოვდი. ილონას წასვლის შემდეგ ლენამ დათას დაურეკა და მასთან მისვლა სთხოვა.
- რა გჭირს? რა ცეცხლზე დამდე. - შეუღრინა დათამ შესვლისთანავე.
- დაჯექი.
- დავჯექი. მისმინე ლენ ლიზას უნდა შევხდე დროზე მითხარი რა გინდა.
- ჯანდაბას ლიზა, საქმე ლოლას ეხება.
- მის სახელს ნუ მიხსენებ. - ფეხზე წამოდგა დათა და ოთახში გაიარ-გამოიარა.
- დათა გეყოფა.
- ეს შენ გეყოფა, საერთოდ ყველას გეყოფათ, იცი მაინც რა სისულელე მომიყვა თავის დაძვრენის მიზნით.
- დათა არ არის ეს სისულელე, ის რაც ლოლამ გითხრა სრული სიმართლეა. - დათამ შეშლილი თვალები შეანათა ლენას და მოწყვეტით ჩაეშვა სავარძელში.
- რას ბოდავ ლენ?
- არ ვბოდავ, მეც გამიჭირდა ამის დაჯერება მაგრამ ის რაც ლოლამ მოგიყვა სრული სიმართლეა. დედამ იცოდა, სიკვდილის წინ გელას მისთვის ყველაფერი მოუყოლია.
- რას მეუბნები ლენა? - სახე დაეძარღვა დათას. - გინდა მითხრა, რომ ლოლა მარლა ძალადობის მსხვერპლი იყო? რომ, ლენა მითხარი რომ მატყუებ.
- მინდა რომ ეს სიმართლე არ იყოს დათა. მაგრამ ასეა, მას ჩვენი დახმარება ჭირდება. დღეს ილონა იყო ჩემთან. ლოლა საშინელ მდგომარეობაში ყოფილა. მთხოვა რომ დავეხმარო რადგან შვილი უკვდება, დამეხმარე გთხოვ, რა დროს ლიზაა, ის ჩვენ გამო ჩავარდა ამ მდგომარეობაში ჩვენ კი მას არც ვნახულობთ, შენ საერთოდ არც კი დაუჯერე როდესაც გიამბო. ადექი და მასთან წავიდეთ.
- აზრზე მოსვლა მადროვე. - ცრემლები წასკდა დათასაც და დამალვის მიზნით სახეზე ხელები აიფარა.
- რისი გერიდება, თუ ტირილი გინდა იტირე, ის ხომ გიყვარს. ხოდა ადექი და დაეხმარე სააქაოს მობრუნდეს.
- ჩაიცვი. მასთან მივდივართ.

- სად არის?
- თავის ოთახში. მადლობა რომ მოხვედით. - ოთახისკენ გაუძღვა ილონა ლენასა და დათას.
- მარტო დაველაპარაკებით.
- ჩენთან სალაპარაკოდ თუ მოხვედით დაგაგვიანდათ მეგობრებო. - ბარბაცით გამოვიდა ლოლა ოთახიდან და სულელურად გაიკრიჭა.
- ლოლა გთხოვ.
- რას მთხოვ დათა? რისთვის მოხვედი? - სახეზე თითები მოუთათუნა ლოლამ, კარადა გამოხსნა და დასალევის ძებნა დაიწყო.
- გადავყარე!
- კარგი რა დედა. - სახე დამანჭა ლოლამ და სავარძელში ჩაეშვა.
- მარია, გავისეირნოთ. - ხელი ჩაჰკიდა ვივიენმა მარიას და გარეთ გაიყვანა.
- ისინი შენს დასახმარებლად მოვიდნენ ლოლა. - შვილის გონს მოყვანას ეცადა ილონა.
- დასახმარებლად? და ვინ გითხრათ რომ დახმარება მჭირდება? ან თქვენ რაში უნდა დამეხმაროთ? რამდენი დღის უკან გაიგე ლენა სიმართლე?
- ერთი კვირის წინ. - თავი დამნაშავე ბავშვივით ჩახარა ლენამ.
- და შენ? - ახლა დათას მიუბრუნდა ირონიული სახით ლოლა. - ჩემი არ დაიჯერე, ბო*ზი მეძახე, თურმე მკვდარ ადამიანს რაღაცას ვტენი. ახლა რა შეიცვალა? აღარ ვარ ბო*ზი? - ღრიალზე გადავიდა ლოლა.
- ლოლა.
- მოკეტე დათა, ყველაფერში შენ ხარ დამნაშავე, როგორ გთხოვდი რომ არ წასულიყავი, წამით არ დაუშვი რომ რაღაც მაწუხებდა, მეგობრებთან ერთად გახეთქვამდე დალევა არჩიე. ახლა რა გინდა ჩემგან, რას ელი? გგონია ისევ ის ლოლა ვარ რაც ცამეტი წლის წინ ვიყავი? არა ის გოგო იმ ღამით მოკვდა გესმის? ლენ როგორ ვდარდობდი შენ გამო, შენ კი მთელი კვირა საყვარლის საწოლში თბილად გორაობდი და ახლა მოდიხარ ჩემთან და მეუბნები, რომ ჩემი დახმარება გინდათ? იცით რას გეტყვით? არც ერთი თქვენგანის დანახვა არ მინდა. რამ შეგაშინათ? რა სახეები გაქვთ? გგონიათ თავს მოვიკლავ? ამ სიამოვნებას არ მოგანიჭებთ. ერთადერთ რამეს ვნანობ. არ უნდა დავბრუნებულიყავი, ცხოვრება ნორმალურად მიდიოდა თქვენ გარეშე.
- ლოლა გეყოფა. - მასთან მიიჭრა ლენა და მეგობარს ხელები მოხვია, მისი წინააღმდეგობის მიუხედავად გულში ძლიერად ჩაიკრა და მასთან ერთად ატირდა. დათა გახევებული უცქერდა სასოწარკვეთილებაში ჩავარდნილ საყვარელ ქალს და საკუთარი თავი სძულდა, რომ მისი დაცვა ვერ შეძლო, იმის გამოც სძულდა, რომ მისი სიტყვები არ დაიჯერა. დიდხანს იყვნენ ყველანი სულგანაბულნი. ლენას ისევ გულში ყავდა ლოლა ჩაკრული. დათა ისევ ოთახის შუაგულში იდგა, ილონა კი კედელთან ატუზულიყო და შვილის ტკივილს ასმაგად განიცდიდა. - ყველაფერი კარგად იქნება.
- კარგად არაფერი აღარ იქნება. - მეგობრის მკლავებისგან გაითავისუფლა ლოლამ თავი და საძინებლისკენ წავიდა.
- ლოლა. - მისი შეჩერება სცადა დათამ.
- გასასვლელს იმედია იპოვით. - ამბობს ლოლა და მათ მარტო ტოვებს.

დრო გადიოდა. ლოლა ნელ-ნელა გამოდიოდა მდგომარეობიდან. სასმელზე საბოლოოდ თქვა უარი და ნორმალურ, ჯამრთელ ცხოვრებას დაუბრუნდა, ეზოში ლამაზი ბაღი გააშენა. მარია ფრანგულ სკოლაში შეიყვანა, თავად კლინიკაში დაიწყო მუშაობა, ძალიან ბევრი პაციენტი ყავდა და თავისუფალი დროც ნაკლებად რჩებოდა, ვივიენი საფრანგეთში არ დაბრუნებულა, ის და სანდრო ერთად გადავიდნენ საცხოვრებლად. ლოლასაც ხშირად სტუმრობდნენ. ლოლა თითქოს საბოლოოდ დამშვიდდა და გათავისუფლდა წარსულის აჩრდილებისგან, იმ დღის შემდეგ ლენა და დათა აღარ უნახავს. კარგად იცოდა რომ ისინი ძალიან იტანჯებოდნენ მაგრამ მათთან შესახვედრად მზად არ იყო. ვერც ერთს აპატია. ვერც დათას ის რომ მისი არ დაიჯერა და ვერც ლენას, რომ სიმართლის გაგების მიუხედავად მისი ნახვა არ ისურვა. ლოლა საბოლოოდ გამოჯამრთელდა. ადამუანური ფერი და აზროვენება დაიბრუნა. ცხოვრება ისევ გრძელდებოდა. თითქოს ბევრი რამ შეიცვალა მაგრამ არ შეცვლილა მთავარი, ის მაინც საყვარელი ადამიანებისგან შორს ცხოვრობდა.
ერთ საღამოს, როდესაც ბოლო პაციენტი გაისტუმრა და დაღლილი სასტუმრო ოთახში სავარძელზე მიესვენა, თვალები დახუჭა და თავს ცოტა დასვენების უფლება მისცა, სწორედ ამ დროს გაისმა კარზე ზარი. ზანტად აათრია სხეული სავარძლიდან და კარი გააღო.
- გამარჯობა.
- რისთვის მოხვედი?
- უნდა ვილაპარაკოთ?
- სალაპარაკო არაფერი გვაქვს.
- კარგი, მაშინ როგორც პაციენტი ისე მიმიღე.
- მიღების საათებს მოვრჩი.
- ლოლა შემომიშვი.
- კარგი. - უხალისოდ დათანხმდა ლოლა და დათა სახლში შეიპატიჟა. მოკლედ მითხარი, ძალიან დაღლილი ვარ.
- კარგად გამოიყურები.
- მადლობა.
- როგორც ვხედავ უკეთ ხარ.
- თუ იმის გასაგებად მოხვედი თავს როგორ ვგრძნობ, შესანიშნავად ვარ.
- ნუ მესწერვები.
- არ გესწერვები.
- შენები სად არიან? - სახლი მოათვალიერა დათამ.
- სძინავთ.
- კარგია. - გიგონას მიუახლოვდა დათა და ხელი წელზე მოხვია, ლოლა არ შეწინააღმდეგებია. - მგონი დროა ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ ლოლა. - ყელზე ფრთხილად აკოცა დათამ, ლოლამ ჩაახველა მაგრამ მისი მკლავებისგან გათავისუფლება არც უფიქრია.
- ასე ფიქრობ? - ახლა თავად აკოცა ყელზე მამაკაცს და თითები ფრთხილად შეუცურა თმაში.
- ჰო. ასე ვფიქრობ. - ხელში აიტაცა დათამ მისი მსუბუქი სხეული და მუცელზე შემოისვა.
- შემიძლია გიჩივლო სახლში ძალით შემოჭრისა და ძალადობისთვის. - გაუღიმა ლოლამ და ოდნავ უკბინა ქვედა ტუჩზე.
- მიჩივლე. მაგრამ მანამდე მითხარი სად შეიძლება შენი სხეულით დავტკბე.
- საძინებელში. მარია დედას ოთახში წევს.
- მშვენიერია. - საყავრელი ქალის ბაგეს ვნებით დააცხრა დათა.

თვალი გაახილა თუ არა ლოლამ, ჯერ კიდევ მძინარე დათას შეხედა, გაახსენდა მთელი ღამე როგორ ნებივრობდა საყვარელი მამაკაცის მკლავებში და სიამოვნებით შეაჟრჟოლა. ფრხილად აკოცა, ხალათი ჩაიცვა და ოთახიდან გამოვიდა. სამზარეულოში შევიდა და ჩაიდანი გაზზე დადგა. ორივე ხელით მაგიდას დაეყრდნო, თვალები დახუჭა და მასში შემოსული ბედბიერების გამო სახეზე ღიმილი მოეფინა.
- დილამშვიდობის.
- გამარჯობა დედა.
- გვიან ამდგარხარ. დღეს არ მიდიხარ კლინიკაში?
- არა.
- რამე გეგმები გაქვს?
- დე პირდაპირ მკითხე თუ რამე გინდა. - გაუღიმა დედას და ორი ჭიქა ყავა დაასხა.
- მიხარია როდესაც მომღიმარს გხედავ. მადლობა დათას.
- დედა.
- კარგი შევეცდები დავივიწყო შენი საძინებლიდან გამომავალი ხმები. - გადაიხარხარა ილონამ და სახეალეწილი ლოლა მარტო დატოვა. ლოლამ ორივე ჭიქას ხელი მოკიდა და საძინებელში შევიდა. ჭიქები მაგიდაზე დადგა, თავად კი საყვარელი მამაკაცის კოცნით გაღვიძება გადაწყვიტა.
- დილამშვიდობის. გულში ჩაიკრა დათამ.
- ყავა მოგიმზადე.
- ლოლა.
- რა იყო?
- მიყვარხარ.
- ვიცი. მეც მიყვარხარ. - ლოლა ტელეფონს დაწვდა და მესიჯის წერა დაიწყო.
- ვის წერ?
- ლენას.
- და რას წერ?
- ამას. - ტელეფონის ეკრანი აჩვენა საყვარელ მამაკაცს. (ლენ დღეს საღამოს გცალია? არ გინდა პიცა გააკეთო, როგორც ადრე და მე და დათა გესტუმრებით)
- ახლა ხომ იცი რომ მას საშინლად გაახარებ.
- ისიც ვიცი რომ ტირილით გასკდება.
- მგონი პასუხი დაგიბრუნა.
- ხო. ( კარგი გელოდებით, ისევ ისე. პიცა სოკოს გარეშე. მიყვარხარ ლოლა)
- ცოლად გამომყვები?
- ამაზე პიცის შემდეგ ვისაუბროთ. - სხეულზე აეკრო ლოლა საყვარელ მამაკაცს და ბედნიერებისგან შეაჟრჟოლა.
ცამეტი წლის შემდეგ ლოლა პირველად იდგა იმ სახლის ზღურბლთან, რომელიც უკან მოუხედავად, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე მიატოვა და ცხოვრების ახალი საფეხური სრულიად დამოუკიდებლად დაიწყო, მიატოვა შეყვარებული, ოჯახი, მეგობრები. ერთ ღამეში მიატოვა ყველაფერი და ისე გაუჩინარდა თითქოს მიწამ ჩაყლაპაო, რამდენიმე წელი მისგან არაფერი ისმოდა, მშობლებმა უკვე გამოიტირეს კიდეც მათი ერთადერთი ქალიშვილი, მის კვალს ვერსად მიაგნეს და ბედს თითქოსდა შეეგუვნენ. პირველად გაუჩინარებიდან ხუთი წლის შემდეგ მისწერა მშობლებს წერილი, ბოდიშს უხდიდა და ატყობინებდა რომ ცოცხალი იყო და ადრე თუ გვიან აუცილებლად დაბრუნდებოდა, წერილში არ უთქვამს გაუჩინარების მიზეზი და არც მისი ადგილსამყოფელი გაუმხელია მათთვის, პირველი წერილის შემდეგ უფრო ხშირად იწერებოდა თავის ამბებს, ბოლოს იმაშიც გამოტყდა, რომ საფრანგეთში ცხოვრობდა და ერთ-ერთ პრესტიჟულ კლინიკაში ფსიქოლოგად მუშაობდა და აი ახლა, ამდენი წლის შემდეგ ისევე გაუფრთხილებლად მიადგა მშობლების სახლს როგორი გაუფრთხილებლობითაც დატოვა იქაურობა, იდგა და კარზე დაკაკუნებას ვერაფრით ბედავდა. ის ის იყო ძალა მოიკრიბა, რომ კარზე ზარი დაერეკა და ამ დროს კარის სახელური ჩამოიწია, სუნთქვა შეეკრა და ის იყო უკან გაქცევა დააპირა რომ სახლიდან ხანშიშესული ქალის სილუეტი გამოვიდა, ლოლამ ჩემოდანი ძირს დადო და მზერა დედას მიაპქრო, ქალი რამდენიმე წამს უხმოდ უცქერდა მის წინ მდგომ ამდენი წლის უნახავ შვილს, როცა გონს მოვიდა, მუხლები მოეკვეთა და რომ არა ლოლა, რომელმაც ხელი შეაშველა წაბარბაცებულ დედას ილონა იქვე დაეცემოდა სადაც იდგა.
- ნუთუ არ მეჩვენები. - ძლივს მოახერხა ამ ორი სიტყვის თქმა ილონამ და გოგონას სახეზე შეახო თითები.
- არ გეჩვენები დედა. ნამდვილად მე ვარ. - დედა-შვილი ერთმანეთს ჩაეხვია და დიდხანს იდგნენ ასე უმოძრაოდ.
- სახლში შემოდი. - უკან მიჰყვა ლოლა დედას, ბარგი იქვე, შემოსასვლელში დაყარა და სახლის თვალიერებას ხარბად შეუდგა, ცრემლებს ვერაფერს უხერხებდა, მისგან დაუკითხავად იკვლევდნენ გზას, ილონამ ადროვა შვილს, მაგრამ მისთვის თვალი ერთი წამით არ მოუშორებია.
- მამა სად არის? - იკითხა ლოლამ და დედას მიუბრუნდა, რომელმაც თვალები იატაკს მიაპყრო და მზერაც გაეყინა. - დედა. - ხმა საგრძნობლად შეეცვალა ლოლას. - მამა სად არის?
- ორი წლის წინ გარდაიცვალა. - ამოიოხრა ქალმა და სავარძელზე მიესვენა, ლოლას თითქოს დანა დაარტყეს. დაპატარავდა. ადგილზე გაშეშდა.
- რატომ არ მითხარი?
- მან ასე ისურვა.
- დედა თუ კვდებოდა რატომ არ მითხარი? უფრო ადრე დავბრუნდებოდი.
- მისი გადაწყვეტილება ასეთი იყო და პატივი უნდა სცე.
- დედა.
- უფლება არ გაქვს, მის გამო გაბრაზდე, შენ ისე მიგვატოვე ახსნის ღირსი არც ერთი გაგვხადე.
- სამაგიერო ასე გადამიხადეთ?
- ნუ სულელობ, მას არ უნდოდა რომ შენი საქმისთვის მისი ჯამრთელობის გამო თავი დაგენებებინა.
- მაინც უნდა გეთქვა. - დედის გვერდით მოთავსდა ლოლა, თავი კალთაში ჩაუდო, მუხლებზე ხელები მოხვია და ატირდა.
- ისევ უნდა წახვიდე? - სიჩუმე დაარღვია ილონამ.
- არა დედა. აღარ მივდივარ.
- და მაშინ რატომ წახვედი ასე მოულოდნელად?
- ამაზე საუბარი არ მინდა.
- ნუთუ არ ვიმსახურებ იმის ცოდნას თუ რატომ დავკარგე შვილთან ურთიერთობის ცამეტი წელი?
- ოდესმე აგიხსნი დედა. - დედის გულზე მიესვენა ლოლა და თვალები დახუჭა.

- რა ხასიათზე ხარ?
- დაბრუნდა.
- ვინ?
- ლოლა დაბრუნდა.
- რა?
- ხო დაბრუნდა. ზუსტად მაშინ დაბრუნდა როდესაც თითქმის შევეგუე მის გაუჩინარებას.
- ხო მაგრამ.
- რა მაგრამ? შენ არ იცნობ მას, შენ არ იცი ჩემთვის ლოლა რა ძვირფასი ადამიანი იყო, ჩვენ განუყრენლი ვიყავით, არაფერს ვუმალავდით ერთმანეთს, დებივით ვიყავით, ის კი მოულოდნელად ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე ერთ ღამით გაუჩინარდა და ამდენი წლის მანძილზე ერთადერთი წერილი მაღირსა, ისიც გაუჩინარებიდან ხუთი წლის მერე, წერილი რომელშიც მწერდა რომ ცოცხალია.
- ლენ დამშვიდდი. - მეგობრის დამშვიდებას ეცადა ნინო.
- ვერ ვმშვიდდები, ახლა როდესაც ვიცი რომ დაბრუნდა უფრო ვერ ვშვიდდები, მინდა თმებით ვითრიო და ასე მოქცევის გამო სახე დავუმახინჯო.
- გეყოფა ისტერიკა! - დაუღრიალა ნინომ მეგობარს და ისიც დაემორჩილა. - როგორ ვერავინ შეძლო ლოლას გაუჩინარების მიზეზის დადგენა.
- მას მშვენიერი ცხოვრება ქონდა, მდიდარი მშობლები, კარგი სამეგობრო წრე, გართობა, წვეულებები, უბრალოდ ერთ ღამით მოულოდნელად გაუჩინარდა, ისე რომ მშობლებსაც არაფერი უთხრა. არ ვიცი რა მოხდა მაგრამ ყოველთვის ვგრძნობდი რაღაც შეემთხვა სხვა შემთხვევაში ის ასეთ გადაწყვეტილებას უბრალოდ არ მიიღებდა.
- ხოდა ახლა შანსი გაქვს გაარკვიო რა მოხდა მაშინ.
- მის ნახვას არ ვაპირებ.
- ის მაინც გნახავს, რადგან დაბრუნდა ესე იგი შენს ნახვასაც მოინდომებს.
- ასე გგონია?
- თქვენ ხომ საუკეთესო მეგობრები იყავით. - გაუღიმა ნინომ მეგობარს და ლუდი მოსვა.
- ხომ არ ეჭვიანობ?
- ცოტას.
- შეგიძლია მშვიდად იყო. - მეგობრის დამშვიდებას ეცადა ლენა თუმცა მაშინვე მიხვდა რომ ეს არ გამოუვიდა.


ლოლა რამდენიმე დღე სახლიდან არ გასულა, მონატრებული სახლის კედლებში გამოიკეტა და მთელ დღეებს დედასთან საუბარში ატარებდა. დედის თვალებში ჩამდგარი სითბო მის გულს ერთიანად ათბობდა. ბედნეირი იყო მის გამო.
- მითხარი ლოლა, როდემდე აპირებ დამალვას. - კითხრა ერთ დღესაც ილონამ შვილს.
- არ ვიმალები. - საუბარს თავი აარიდა ლოლამ და კარადაში სასმლის ძებნას შეუდგა.
- პირველი. ბევრს სვამ, მეორეც სასმელი აღარ არის და მესამეც თუ დალევა გინდა გადი და თავად იყიდე ეგ შხამი.
- ნუ მებუზღუნები. - გაუღიმა ლოლამ დედას და ჩაცმა დაიწყო. - აი ხედავ? - არავის ვემალები ჩავალ და თავად მოვიტან სასმელს და კიდევ ხო ვიცი რომ ბევრს ვსვამ. ლოთი არ ვარ, უბრალოდ სასმელი მიყვარს.
- რა განსხვავებაა?
- დედა თითქმის ყველა ფსიქოლოგს უყვარს სასმელი არც მე ვარ გამონაკლისი.
- კარგი გნებდები, მხოლოდ იმიტომ რომ თავადაც მიყვარს დასალევი. - გაუღიმა ილონამ შვილს და მისგან ჰაეროვანი კოცნა დაიმსახურა.
- მალე დავბრუნდები. - თქვა ლოლამ და გარეთ გავიდა. ეზოში გასულმა ღრმად ჩაისუნთქა თბილისის ჰაერი, სახეზე მობერილმა თბილმა ნიავმა სასიამოვნოდ შეაჟრჟლა, შემოდგომა იყო, წელიწადის ეს დრო ყველაზე მეტად უყვარდა ლოლას. სახე შარფში ჩამალა და ახლომდებარე სუპერმარკეტისკენ გზას გაუყვა, მარკეტში შესულმა კალათი სახლისთვის საჭირო პროდუქტით აავსო, რამდენიმე ბოთლი შავი ღვინოც აიღო და გეზი სალაროსკენ დაიჭირა, რიგში ადგილი დაიკავა და შეკრებილი ხალხის თვალიერებას მოყვა.
- ამის დედაც. - მოესმა ზურგს უკან მამაკაცის ხმა და სახეზე გულწრფელი ღიმილი აესახა. იქეთ მიბრუნდა საიდანაც ხმა მოდიოდა და გაოცებული მეგობრისკენ მოწყვეტით დაეშვა, მამაკაცმაც გაშლილი მკალვები შეაგება, გოგონა ხელშია იტაცა, რამდენჯერმე დააბზრიალა და ისევ მიწაზე დასვა. - ანუ მართლა დაბრუნდი და გავარდნილი ხმა ჭორი არ არის?
- ჰო სან. დავბრუნდი. - გაუღიმა ლოლამ და კიდევ ერთხელ ჩაეხუტა მეგობარს.
- კარგად გამოიყურები.
- შენ კი გამელოტებულხარ.
- ჰო სინანულით მოისვა სანდრომ ხელისგული მელოტ თავზე.
- თუმცა ისევ სიმპატიური ხარ.
- კი როგორ არა. ჯანდაბა ნაკაშიძე, ვერ ვიჯერებ რომ გხედავ.
- დაიჯერე სან დაიჯერე, ეს მე ვარ, ნამდვილად მე ვარ.
- და სად ჯანდაბაში იყავი?
- გრძელი ამბავია, იქნებ სხვა დროს გიამბო.
- ჩვენები ნახე?
- არა. - სახე მოექუფრა ლოლას.
- და არც აპირებ მათ ნახვას?
- რისთვის სან?
- როგორ თუ რისთვის? ამდენი წელი გავიდა, ნუთუ არ გინდა მეგობრების ნახვა.
- არ ვიცი.
- არც ლენა გინახავს?
- არავინ მინახავს სან. სახლიდან პირველად გამოვედი ისიც იმიტომ, რომ დასალევი გამითავდა.
- რა იყო გალოთდი? - სახეზე უჩქმიტა მეგობარმა.
- მგონი. - გაიღიმა ლოლამ და მეგობარს თვალებში ჩახედა. - როგორ არის?
- ვინ? - მზერა აარიდა სანდრომ.
- ხომ იცი ვისაც ვგულისხობ.
- კარგად არის.
- არ მატყუებ?
- არ ვიცი ლოლა. რისი მოსმენა გსურს? დათა ახლახანს გაცოცხლდა. შეცვლილია, გაბოროტებულია, შენი გაუჩინარების შემდეგ ძალიან შეიცვალა, ადამიანი ვერ დაელაპარაკებოდი ისე იყო, ნელ-ნელა დამშვიდდა, ახლა მგონი უკეთაა. შეყვარებულიც გაიჩინა.
- კარგია.
- ყველაფერი ყველაფერი მაგრამ ასე როგორ მოექეცი დათას?
- სან. ამას ვერ აგიხსნი.
- მე არ მინდა ახნსა ლოლა, ეს მას დაჭირდება როდესაც გადაგეყრება.
- იმედი მაქვს არსად შემხვდება.
- თბილისი არც ისეთი დიდია რომ მთელი ცხოვრება დამალვა შეძლო.
- მამშვიდებ ხო?
- იცი სანერვიულო გამიჩინე.
- რა სანერვიულო?
- თქვენი შეხვედრა იმედი მაქვს უსისხლოდ ჩაივლის. - გაუღიმა სანდრომ მეგობარს და ცხვირზე პატარა ბავშივით დაკრა თითი.
- იმედი მაქვს. გინდა საღამოს შემომიარო? ჭიქა ღვინო დავლიოთ ერთად.
- სიამოვნებით. - მეგობრები ერთამენთს დაემშვიდობნენ, ლოლამ პროდუქტი გაატარა და სახლში დაბრუნდა. კარი დახურა თუ არა ისე ამოისუნთქა ადამიანი იფიქრებდა სული ამოაყოლაო.
- მოჩვენება ნახე? - გაუღიმა დედამ.
- დღეს სანდრო მოვა.
- მიყვარს ეგ ბიჭი.
- მეც.
- ლოლა.
- დედა არ დაიწყო გთხოვ.
- კარგი მაგრამ როგორ შეიძლება ახსნა არ ქონდეს შენ გაუჩინარებას. შენ ხომ ასეთი ბედნიერი იყავი. ცხოვრება გიხაროდა, ბედნიერებით ასხივებდი, ახლა ჩამქრალი ხარ, აკლოჰოლზე დამოკიდებული ფსიქოლოგი, შენ ვის უნდა უფსიქოლოგო როდესაც თავად ხარ სამკურნალო.
- დედა ჭკუას ნუ მასწავლი.
- არ გასწავლი ლოლა. მე უბრალოდ გესაუბრები. მინდა ვიცოდე რა ჭირს ჩემ შვილს რადგან ვდარდობ შენ გამო.
- ნუ დარდობ კარგი? არაფერი მჭირს.
- კარგი მაშინ მითხარი ბოლოს როდის იყავი მამაკაცთან.
- დედა.
- ბუნებრივი კითხვა დაგისვი.
- იქნებ სულაც ქალები მომწონს, ამაზე არ გიფიქრია? - სასმელი დაასხა ლოლამ და დედის გვერდით მოთავსდა.
- მე სერიოზულად გეკითხები ლოლა.
- მეც სერიოზულად გეკითხები.
- მოიცა. შენ რა ქალები მოგწონს? - სასმლის ჭიქა გამოგლიჯა შვილს ხელიდან და გამშრალ ყელში სულმოუთქმელად გადაუძახა.
- არა. უბრალოდ გეხუმრე. - ლოყაზე აკოცა დედას და საძინებელში შევიდა. - დე წინააღმდეგი ხომ არ ხარ, ეზოში ბაღი გავაშენო? - გამოსძახა დედას ოთახიდან?
- ხვდები რომ მოხუცი ქალივით საუბრობ?
- რადგან ბაღის გაშენება მინდა ესე იგი მოხუცი ვარ? პაციენტების მიღებას სახლში ვაპირებ, მინდა აქაურობა ისე მოვაწყო როგორც მათთვის იქნება უკეთესი.
- სახლი შენია რაც გინდა ის უქენი. - საუბარში გართული დედა-შვილი კარზე დარეკილმა ზარმა გამოაფხიზლა. ლოლამ საათს გახედა, სანდროს ჯერ არ ელოდა, კარისკენ წავიდა და გააღო.
- სან. ჯერ არ გელოდი.
- მოკლედ გეტყვი, არ ვიცი რატომ მაგრამ წეღან ვერ გითხარი.
- რად გინდა ამხელა შესავალი თქვი რა ხდება?
- დღეს რა რიცხვია ლოლა?
- თვრამეტი.
- თვე?
- ოქტომბერი.
- მერე?
- მერე?
- ლოლა დღეს ლენას დაბადების დღეა.
- ჯანდაბა. მართალი ხარ. ალბათ მასთან მიდიხარ, კარგი არაუშავს, წადი, სხვა დროს დავლიოთ ჭიქა ღვინო.
- აქ იმისთვის მოვედი, რომ მასტან წაგიყვანო. დაბადებისდღეზე შენზე უკეთეს საჩუქარს ვერ მიიღებს.
- არა სან არ შემიძლია. ახლა არა.
- რისი გეშინია ლოლა? რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს ასეთი რომ ასე შეიცვალე?
- არ მინდა ამაზე საუბარი, მაგრამ მასთან ვერ წამოვალ.
- აქედან მანამდე არ წავალ სანამ არ აწევ მაგ სექსუალურ ტ*აკს და ჩემთან ერთად არ წამოხვალ.
- სექსუალური ტ*რაკი მაქვს? - გაიღიმა ლოლამ და სანდროსაც გაეღიმა.
- ჰო, როგორც ყოველთვის ახლაც სექსულაური ხარ.
- გეყოფა.
- წადი, მოემზადე.
- სან.
- წადი.
- ჯანდაბა. ყოველთვის ახერხებდი ჩემთვის აზრის შეცვლას. - ბუზღუნით შევიდა ლოლა საძინებელში და მომზადება დაიწყო. თხუთმეტ წუთში მისაღებში მოსაუბრე დედასთან და სანდროსთან დაბრუნდა. მის დანახვაზე ილონას ცრემლი მოერია, სანდრომ კი კმაყოფილების გამოსახატად ცერა თითი ასწია.

- აბა, მზად ხარ? - ეკითხება სანდრო კარის ზღურბლთან შეჩერებულ ლოლას.
- არა.
- მე აქ ვარ. - ხელი ჩჰაკიდა აკანკალებულ მეგობარს და კარზე ზარი დარეკა.
- ოჰო, ახალი გოგო? - ღიმილით ჩაეკითხა ნინო სანდროს როგორც კი კარი გააღო.
- ნი ეს ლოლაა.
- მოიცა შენ ის ლოლა ხარ?
- ხო. - დამნაშავე ბავშივით თავი ჩახარა ლოლამ.
- ლამაზთან ერთად გაბედულიც ყოფილხარ. - კარი ფართოდ გამოაღო ნინომ და სტუმრები შინ შეუშვა.
- ყველა მოსულია? - კოთხულობს სანდრო და მოსაცმელს შემოსასვლელში კიდებს.
- ჰო.
- სან ცუდად ვარ. - დაიწუწუნა ლოლამ.
- აქამდე მოხვედი. უკან დასახევი გზა მოჭრილი გაქვს, დროა! - ხელი ჩაჰკიდა ლოლას და მისაღებში შეიყვანა. - დაბადების დღეს გილოცავ ლენ. - ოთახში შესვლისთნავე დაიყვირა სანდრომ და ყველას ყურადღება მაშინვე მიიპყრო, მის ზურგს უკან ატუზული ლოლა გაუბედავად გადგა გვერდით და როგორც კი შეკრებილი საზოგადოების მწველი მზერა იგრძნო გულის ცემისგან ლამის გონება დაკარგა. ყველა გაიყუსა, ლენა აცრემლებული თვალებით უცქერდა ცამეტი წლის უნახავ მეგობარს, დათა გახევებული იდგა და გონს ჯერ კიდევ ვერ მოსულიყო. ზიგიერთები ვინც ლოლას იცნობდნენ არანაკლებ გაოცებულნი იდგნენ ოთახში, ისინი კი ვინც მას ვიზუალურად არ იცნობდნენ კიდევ უფრო გაოცებულნი იყვნენ შექმნილი დაძაბულობის გამო. ლენა თითქოს გონს მოეგო და ფრთხილად გადადგა ლოლასკენ ნაბიჯი, მიუახლოვდა, კარგად შეათვალიერა, თითქოს დარწმუნება უნდოდა რომ ის რეალური იყო და არა წარმოსახვა.
- დაბადების დღეს გილოცავ. - ამოილუღლუღა ლოლამ, საპასუხოდ სახეში მწვავე ტკივილი იგრძნო და როდესაც სახე აეწვა მხოლოდ მაშინ გაიაზრა რომ ლენამ გაარტყა. - ჰო დავიმსახურე. - ჩაილაპარაკა და გასასვლელისკენ გაბრუნდა.
- ლოლა! - ოთახში გაისმა ლენას ძლიერი ხმა და ლოლაც ადგილზე გაშეშდა. მისკენ ფრთილად შემობრუნდა და მეგობრიც ცრემლიან თვალებს მზერა გაუსწორა.
- რა?
- სად ჯანდაბაში იყავი? - დაიღრიალა ლენამ და მეგობარს მოეხვია.
- მაპატიე.
ლოლა თითქოს მოწყდა რეალობას, შუშისებრი თვალებით უცქერდა მის ირგვლივ მოძრავ მეგობრებს, უცქერდა მათ და ხვდებოდა, რომ ძალიან ენატრებოდა თითოეული მათგანი. ზოგი გულში იკრავდა, ზოგი უბრალოდ ხელს ართმევდა, ისინიც კი ვინც მას არ იცნობდენენ მალე მიხვდნენ რომ ეს გოგო აქ ყველას უყვარდა.
- რით არ დადგა ჩემი ჯერი? - მოჟრიამულეების ბრბო გაარღვია დათას ხმამ. - კარგად გამოიყურები. - მხოლოდ ეს უთხრა ლოლას და ხელი გაუწოდა.
- მადლობა. - ხელი ჩამოართვა ლოლამ და ხელის გულის გავლით იგრძნო დათას გულის ცემა.
- მოყევი სად ჯანდაბაში იყავი ადამიანო.
- ჯერ წყალი მინდა თორემ გამიშრა ნერვიულობით ყელი. - გაიღიმა ლოლამ და სავარძელში ლენას გვერდით მოთავსდა.
- ისე ეგ ჩემი ადგილია. - გაუღიმა ნინომ და ლუდი მიაწოდა.
- ჯანდაბა. მაპატიე არ ვიცოდი თუ თქვენ, შენ. - დაიბნა ლოლა და წამოდგომას ეცადა.
- იჯექი. მხოლოდ დღეს დაგითმობ. - თვალი ჩაუკრა ამ უკანასკნელმა.
- ერთად ხართ? - გაოცებული მზერა მიაპყრო ლოლამ მეგობარს.
- როცა კარგად გაიცნობ ნახავ, რომ სულაც არ არის ცუდი ადამიანი, პირიქით. კარგი ვინმეა.
- არ იტყვი სად ჯანდაბაში იყავი მთელი ეს დრო გადახვეწილი?
- მირჩევნია თქვენი ამბები მომიყვეთ. - გაიღიმა ლოლამ და ლუდი მოსვა.
- აქ ვისი ვისაშია ვერ გაიგებ საყვარელო. - გადაიხარხარა სანდრომ. - ყველას ერთმანეთი უყვარს და ამავდროულად სძულს.
- ეგ როგორ? - გულწრფელი გაოცება აესახა ლოლას სახეზე.
- ადექი! - ლოლას წინ შეჩერდა სასმლით უკვე კარგად შეზარხოშებული დათა.
- კარგად ვზივარ.
- გითხარი ადექი!
- კარგი. - დაემორჩილა ლოლა ყოფილ შეყვარებულს და სამზარეულოში გაჰყვა.
- ასე ურცხვად როგორ შეგიძლია თვალი გამისწორო? - სამზარეულოს მაგიდას ხელებით დაეყრდნო დათა და სახე დაეძარღვა.
- რისი მოსმენა გინდა დათა. - ბიჭი წამოიმართა, მასთან სულ ახლოს მივიდა და თვალებში ჩახედა, ლოლას მისი სიახლოვისგან გულის ცემა აუჩქარდა და უკან დაიხია.
- ჩემი გეშინია ლოლა?
- უნდა მეშინოდეს?
- ნე მეთამაშები! - დაიღრიალა დათამ და მკლავში წვდა ამ უკანასკნელს.
- მტკივა.
- ფეხებზე შენი ტკივილი. მეც მტკიოდა მთელი ეს დრო. აი აქ მტკიოდა. - ხელი გულზე დაირტყა დათამ. - თუმცა შენ ხომ ეს არ გადარდებდა, ახლა რა ჯანდაბა გინდა? რისთვის დაბრუნდი? ძლივს დავლაგდი, გინდა ცხოვრება ისევ ამირიო?
- ქალივით რატომ მოთქვამ?
- როგორ ბედავ ასე ლაპარაკს?
- რა გინდა? - სიმშვიდე დაკარგა ლოლამაც.
- რა მოხდა მაშინ? რატომ გაუჩინარდი ასე მოულოდნელად? ლოლა ამას ახსნა უნდა ქონდეს და მე მინდა რომ ამიხსნა.
- არაფერი მაქვს სათქმელი. - გასვლას შეეცადა ლოლა თუმცა დათამ ხელის მსუბუქი მოძრაობით კედელს მიანარცხა. ორივე ხელი მისი სახის გასწვრივ კედელს მიაყრდნო და სახე სულ ახლოს მიუტანა.
- ამ წამს ცამეტი წელი ველოდი. - მზერა მის ბაგეზე გაუშეშდა და მისი სურვილით თვალები აენთო დათას.
- და რას ელი ამ წამისგან? - ხმა გაებზარა ლოლას, რადგან მძაფრად გრძნობდა თითქოსდა მასში მიძინებული სიყვარულის თავიდან დაბადებას. დათამ თითები შეახო მის ყელს და გოგონამაც მოსალოდნელი ემოციისგან თავლები დახუჭა. მკვეთრად გრძნობდა ლოლა მის ცხელ სუნთვას, თითქოს უცებ გონს მოეგო, თალები გაახილა, დათას ორივე ხელის გული სხეუზე მიადო და შეცვლილი მზერა შეანათა. - ვიცი რომ შეყვარებული გყავს.
- გგონია კოცნას გიპირებდი? - ირონია აესახა დათას სახეზე.
- არ მგონია. დარწმუნებული ვარ.
- ხოდა ძალიან ცუდი რადგან ცდები საყვარელო, ჩემში დიდი ხანია არაფერს არ იწვევ. - მის სხეულს მოშორდა და სამზარეულოს მაგადას მიეყრდნო. - ესე იგი არ გინდა მიზეზი მითხრა?
- არა!
- ეს შენთვის იქნება ცუდი პატარავ.
- ასე ნუ მეძახი.
- ადრე მოგწონდა?
- დათა.
- ხელის შეშლა არც მიფიქრია მაგრამ უკვე გავდივართ. - სამზარეულოში შემოყო ლენამ თავი და თვალებით მოქიშპე წყვილი დააშოშმინა. - დათა მართლა, ლიზამ მოიწყინა, მიაქციე ყურადღება. - ენა გამოუყო მეგობარს და ოთახი დატოვა.
- ესე იგი ლიზა არა? - გაიღიმა ლოლამ.
- ეს შენ არ გეხება. - ოთახიდან გავიდა დათა. რამდენიმე წუთი ლოლა იქ დარჩა სადაც იდგა, მოზღვავებული ემოციების გამო თავის ხელში აყვანა უჭირდა, კარგად ხვდებოდა რომ ცეცხლთან თამაში ელოდა და ეს ცეცხლი მას აუცილებლად დაწვავდა. მზერა ჰორიზონტში გაუშეშდა, მერე თითქოს რაღაც ძალიან ნაცნობი და მტკივნეული მოჩვენება აისვეტა მის წინ, შეაჟრჟოლა და სამზარეულო შიშნარევი თვალებით შეათვალერა. კარადის თავზე ფოტოსურათი შენიშნა, სისხლი აუდურდა, სხეული დაეჭიმა და ხელები ერთიანად მოეყინა, ძლივს შეძლო ნაბიჯის გადადგმა. ფოტოსურათი ფრხილად აიღო და ვერშეკავებული ცრემლებით მინა დაასველა, ფრთხილად გადაუსვა ხელი ფოტოზე გამოსახულ შუახნის ქალისა და მამაკაცის გამოსახულებას. უფრო მეტად შეცივდა. უფრო მეტად ასტკივდა, ყურებში კი უწყვეტად ესმოდა მისი ბაგიდან მოწყვეტილი სასოწარკვეთილებით გაჯერებული ორი სიტყვა „გთხოვ გაჩერდი“.
- ლოლა. - ზურგს უკან მოესმა სანდროს ხმა და შიშისგან ფოტოსურთი ხელიდან გაუვარდა. იქაურობა ნამსხვრევებით აივსო. - კარგად ხარ?
- უნდა წავიდე.
- სად უნდა წახვიდე?
- მეგონა შევძლებდი, მაგრამ არ შემიძლია სანდრო.
- რა გემართება? - მეგობრის დამშვიდებას ეცადა სანდრო.
- სახლში წამიყვანე გთხოვ.
- ლენას ძალიან ეწყინება.
- ამდენი წელი უჩემოდ ხვდებოდა დაბადების დღეს, არაუშავს.
- კარგი. - დაემორჩილა მეგობარი და როგორღაც მოახრეხა მისი სახლიდან გაპარება. გარეთ გამოსულმა ლოლამ ღრმად ჩაისუნთქა შემოდგომის გრილი ჰაერი, ყელი მოსახურში ჩარგო და სანდროს გახედა.
- თვითონ წავალ, შენ მათთან დარჩი.
- მეღადავები ხო? - მხარი გაკრა სანდრომ. - წამოდი დავლიოთ.
- მერე ლენა?
- ვგრძნობ რომ გჭირდები, ყოველთვის ასე იყო, შენ და ლენა საუკეთესო მეგობრები იყავით მაგრამ არ დამვიწყებია ბევრი ისეთი რამ გაქვს ჩემთვის მოყოლილი რაც მანაც კი არ იცის, ახლა კი რატომღაც მგონია, რომ სწორედ მე ვარ ის ადამიანი ვისთან ლაპარაკიც გინდა.
- სან არ მინდა გაწყენინო მაგრამ ლაპარაკი არ მინდა.
- კარგი ნუ ვილაპარაებთ, უბრალოდ დავლიოთ და სიჩუმეში ვიმოგზაუროთ.
- ისევ ისეთი კარგი ხარ.
- შენ კი შეცვლილი ხარ.
- ასე ფიქრობ?
- თვალებში სიცივე გაქვს ლოლა, შიში და ტკივილი, შენ ასეთი არ ყოფილხარ. რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს?
- რომელ ღამეს სან?
- მოდი ჯერ შენთან ავიდეთ, გარეთ ცივა, მერე კი ვისაუბროთ ან თუ არ მოგინდება უბრალოდ დავლიოთ. ლოლასთან მისულები, მისაღების იატაკზე ახლაც ისევე ფეხმორხმით მოკალათდნენ როგორც ამას ადრე აკეთებდნენ. წინ სასმელი დაილაგეს და დალევა უხმოდ დაიწყეს. ალბათ ერთი საათი მაინც სვეს ასე უხმოდ გვერდივგვერდ მოკალათებულებმა.
- იცი მგონი დათა ისევ მიყვარს. - სიჩუმე დაარღვია ლოლამ.
- მგონი?
- არა არ ვიცი.
- მთვრალი ხარ ლოლა.
- სან როგორ ფიქრობ, დათას უყვარს ლიზა?
- ეს მას უნდა ჰკითხო.
- ჰო მართალი ხარ.
- და მაინც უნდა გკითხო ლოლა.
- მკითხე.
- იმ ღამით ყველანი ლენას მამინაცვლის აგარაკზე ვიყავით. ბევრი დავლიეთ, გავერთეთ, ვიმხიარულეთ. მერე დავიძინეთ. რა მოხდა შენ თავს?
- არაფერი. - ფეხზე წამოდგა ლოლა.
- არ მჯერა.
- შენი პრობლემაა.
- ისე ნუ მელაპარაკები თითქოს ვინმე უცხო ვიყო.
- მაშინ მოეშვი ჩემ სულში ხელების ფათურს.
- ვცდილობ დაგეხმარო.
- არ მჭირდება გესმის? საკუთარ თავს ახლაც ისე მივხედავ როგორც აქამდე.
- კარგი რა გემართება, დამშვიდდი.
- ამ საღამოს უკვე ასჯერ მოვისმინე ერთი და იგივე კითხვა. „ლოლა რა მოხდა მაშინ“ დავიღალე, შემეშვით ყველანი. - ისტერიკაში გადაიზარდა ლოლას ყვირილი. სანდრო ფეხზე წამოდგა და გააფთრებულ მეგობარს მკლავებში ხელი წაავლო, წინააღმდეგობის მიუხედავად გულში ძლიერად ჩაიკრა და შუბლზე ტუჩები შეახო. - ხომ გთხოვეთ რომ არ წასულიყავით ლუდის საყიდლად. - ჩაიბუტბუტა ლოლამ და გაჩუმდა. დიდხანს ყავდა სანდროს გულში ჩაკრული მეგობარი და უხმოდ უსმენდა მის ტილის. - იმისთვის არ დავბრუნებულვარ რომ წარსულში ვიქექო. ცხოვრების გაგრძელება მინდა სან, მაგრამ ეს კითხვა მკლავს.
- არაფერს დაგაძალებ, როგორც შენ გინდა, მე ყოველთვის შენთან ვიქნები.
- საუკეთესო იყავი მუდამ. - ლოყაზე აკოცა ლოლამ მეგობარს და ისევ მის მზრუნველ მკლავებს მიენდო.
- დათა მართლა გიყვარს?
- მიყვარს მაგრამ ჯერ ვერ ვაპატიე.
- რა?
- სან ჩემი დაბრუნების აღნიშვნის მიზნით წვეულების მოწყობაში დამეხამრები?
- ღადაობ ტო? გოგოებს თხოვე. - გაუღიმა მეგობარს და სასმელი გადაკრა.
- ჯანდაბას შენი თავი. - ერთხმად გაიცინეს მეგობრებმა, სწორედ ამ დროს კარზე ზარი გაისმა.
- გაგიმაზავ დათა იქნება. - თვალი ჩაუკრა სანდრომ.
- ნუ ბოდავ.
- წადი ნახე და თუ ვცდები ნახავ. - ლოლა კარისკენ წავიდა. სახელური ჩამოსწია და ძალიან გაეღიმა როდესაც კართან მართლა დათა შეხვდა.
- რა გინდა დათა?
- ვისაუბროთ.
- საათს დახედე.
- ხო ვიცი ლოლა რომ გვიანია მაგრამ საუბარი მჭირდება, თანაც ახლავე.
- ყოფილ შეყვარებულთან ღამის სამ საათზე სტუმრობა შენი აზრით ნორმალურია?
- ყოფილ შეყვარებულთან არ მოვსულვარ.
- აბა ვისთან მოხვედი.
- ფსიქოლოგი მჭირდება. შენ ხომ ექიმი ხარ. - ეშმაკურად გაუღიმა დათამ.
- ამხელა ქალაქში მეტი ექიმი ვერ იპოვე?
- ღმერთო ჩემო რამდენს ლაპარაკობ. - ორივე ხელი წელზე მოხვია და სხეულზე მჭირდოდ აიკრო. - მთვრალი ხარ?
- ჰო და ახლა თუ ხელს არ გამიშვებ. შესაძლოა მოზღვავებულმა ემოციამ რეაქცია გამოიწვიოს და აქვე ვაღებინო. - ცალყბად გაიღიმა ლოლამ და გონება დაკარგა.
- ჰო, დღეს როგორც ფსიქოლოგი არც ისე კარგ ფორმაში ხარ. - ხელში აიყვანა დათამ მისი მისუსტებული სხეული და მანქანისკენ დაიძრა.
- დათა. - მოესმა ზურგს უკან სანდროს ხმა.
- შენ აქ რას აკეთებ?
- სად მიგყავს?
- უბრალოდ მასთან განმარტოვება მჭირდება.
- ახლა უგონოდ არის და ვერ გეწინააღმდეგება როგორც კი გონს მოვა ისტერიკა დაემართება.
- როგორ ფიქრობ შემიძლია მას რამე დავუშავო?
- კარგი, როგორც გინდა. ის მაინც მითხარი სად მიგყავს.
- სოფელში.
- და ლიზა?
- ამაზე მერე ვისაუბროთ. - დათა მეგობარს დაემშვიდობა. უგონოდ მყოფი ლოლა უკანა სავარძელზე მიაწვინა და ავტომობილი გააქროლა.
თვალი გაახილა თუ არა პირველი რაც იგრძნო თავის საშინელი ტკივილი და გულისრევის შეგრძნება იყო, თვალები ძლიერად დააჭირა ერთმანეთს და ხელები თავზე შემოიწყო, საწოლში წამოჯდომას შეეცადა მაგრამ თავის ტკივილმა ისევ უკან დაბრუნება აიძულა.
- ამდენი რა დავლიე. - ჩაიბუტბუტა ყრუდ და საწოლში მოიკუჭა.
- წარმოდგენა არ მაქვს, მხოლოდ ის ვიცი, რომ პირველი ღამე ჩამაშხამე. - გაისმა ოთახში მამაკაცის ხმა და ლოლაც საწოლში წამოხტა, გაოგნებული მზერა შეანათა დათას, გონება დაძაბა თუმცა გუშინდელი დღე მისი მეხსიერებიდან სრულიად გადარეცხილოყო, თვალი ოთახს მოავლო და მხოლოდ ახლა აღიქვა რომ უცხო საძინებელში იმყოფებოდა.
- სად ვართ?
- ჩვენ სახლში პატარავ.
- რა ჩვენ სახლში, რას ბოდავ?
- მაგრად ტეხავს როდესაც შენმა ცოლმა იმდენი დალია, რომ არ ახსოვს ცოლად როგორ გამოგყვა. - დაბალ წვერზე ხელი ჩამოისვა დათამ და სავარძელში მიწვა.
- მორჩი მაიმუნობას და მითხარი სად ვართ?
- უკვე გითხარი. - ფეხზე წამოდგა დათა, ჭიქა წყლით აავსო, შიგ ასპირინის ტაბლეტი ჩააგდო და ლოლას გაუწოდა. - დალიე, ვერ დაგპირდები რომ მეხსიერებას დაგიბრუნებს თუმცა თავის ტკივილს მოგიხსნის. - უემოციო თვალები მიაპყრო ლოლამ მამაკაცს, ჭიქა უხმოდ გამოართვა და დალია. - უკეთ ხარ? - საწოლზე ჩამოუჯდა დათა.
- უკეთ მაშინ ვიქნები როდესაც მეტყვი სად ვართ, რატომ და აქ საიდან გავჩნდით.
- კარგი პატარავ, ახლავე გაგახსენებ. - ეშმაკურმა ღიმილმა გადაურბინა დათას სახეზე და საუბარი განაგრძო. - გახსოვს გუშინ ლენას დაბადების დღე იყო.
- ჰო მახსოვს.
- გახსოვს რომ ძალიან ბევრი დალიე?
- მხოლოდ ის მახსოვს, რომ რაღაც მომენტში სანდროსთან ერთად გარეთ გამოვედი. მერე არაფერი მახსოვს.
- ხო ნუ როგორც იყო, არ დაგღლი, მოკლედ გეტყვი, ძალიან ბევრი დალიე, მერე სიყვარულში გამომიტყდი, ისე მოხდა რომ ცოლობა შემოგთავაზე, შენც დამთანხმდი და აი ახლა აქ ვართ.
- დათა, ახლა ხომ ხვდები, რომ მაგრად ბოდავ და ჩემ დაბოლებას ტყუილად ცდილობ.
- მაშინ ეს რა არი? - ხელზე ანიშნა და ლოლამ როდესაც თითზე ბეჭედი შენიშნა, გაოცებისგან ფერი დაკარგა, ხელს დიდხანს უყურა, მერე დათას შეხედა.
- ახლავე სახლში წამიყვანე.
- უკვე მეყრები? ჯერ ერთი დღეა რაც ცოლ-ქმარი ვართ.
- ნაკლებად მჯერა შენი ბოდვის მაგრამ დავუშვათ ის რასაც ამბობ სიმართლეა, ლიზა?
- რა უფრო გაღელვებს, ის რომ ცოლად ყოფილ შეყვარებულს გაყევი და არ გახსოვს თუ ის რომ ლიზა როგორ გრძნობს თავს?
- ნუ მეთამაშები.
- შენ ხომ ფსიქოლოგი ხარ, სხვებს როგორ მკურნალობ თუ საკუთათ სურვილებს და ქმედებებს ვერ აკონტროლებ.
- მოკეტე!
- ჰო ასეთი ძალიან მიმწონხარ. - საწოლიდან წამოდგა დათა და კარადა გამოხსნა. - ჩემი ტანსაცმელი ჩაიცვი, სანამ ახალს ვიყიდით შენთვის.
- და რაც მეცვა სად არის.
- ზედ დაარწყიე. გადავყარე პატარავ.
- დათა. - რიდი გაკრთა ლოლას ხმაში.
- კარგი რა მოხდა. შენ ხომ ჩემი ცოლი ხარ.
- ამას ნუ იმეორებ.
- კარგი მაშინ ხელს ხშირად დახედე, რომ გაითავისო. აიღე. - საწოლზე შარვალი და სპორტული ზედა დაუდო. - ჩაიცვი. ჰაერი არ გაწყენს, საშინლად გამოიყურები.
- მოგწონს ჩემი გასაძაგლება?
- სიმართლე გითხრა?
- ხო.
- კი ძალიან და ახლა როცა უკვე ჩემი ცოლი გქვია მოდი ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვეთ, თუმცა სანამ შენგან კითხვებზე პასუხების მოსმენას დავიწყებდე სჯობს თავი მოიწესრიგო. აი პირსახოცი. აბაზანა იქ არის. - დემონსტრაციულად გაიღიმა დათამ და ლოლა ოთახში მარტო დატოვა.
- რა ცოლი, რა კითხვები ეს ხომ არ ბოდავს? - საწოლზე მიესვენა და თვალები დახუჭა, დიდხანს ეცადა გუშინდელის გახსენებას მაგრამ არაფერი გამოუვიდა, თითქოს ვიღაცამ გონება ამოურეცხაო, მისი მეხსიერება სრულიად წაშლილიყო, ბოლოს თავს ძალა დაატანა, აბაზანა მიიღო. დათას ტანსაცმელში გამოეწყო და როდესაც საკუთარ გამოსახულებას სარკეში თვალი მოავლო ძალიან გახალისდა, დათას ტანსაცმელში გამოწყობილი მულთფილმის გმირს გავდა. ქერა თმა მსუბუქად შეიკრა და ქვედა სართულზე ჩავიდა სადაც დათა ბუხრის დანთებით იყო გართული.
- გიხდება. - გაუღიმა დათამ, შავი ღვინით სავსე ჭიქა გაუწოდა და ყელზე ნაზად აკოცა. ლოლამ თავი უკან გასწია, ჩაახველა და ღვინო მოსვა.
- დათა.
- გისმენ საყვარელო. - მის გვერდით მოთავსდა დათა და ხელი ფეხზე აუცურა.
- გეყოფა. - უხეშად მოიშორა ლოლამ და სასმელი სახეში შეასხა. - მაპატიე, ეს ზედმეტი იყო. - სახე დამანჭა ლოლამ და შეიშმუშნა. დათამ მაჯაში ხელი ჩაავლო, თავისკენ მიიზიდა, ხელი ყელზე მოუჭირა და მისი კოცნის სურვილით კბილები დააჭრიალა, მერე ხელი უბიძგა და სახის წმენდა დაიწყო.- დათა მეტკინა. - ყელი დაიზილა ლოლამ.
- მაპატიე ეს ზედმეტი იყო. - რამდენიმე წუთი უხმოდ ისხდენენ და ბუხარში მოთამაშე ცეცხლის ალის ცქერით ირთობდნენ თავს. ორივეს სურდა საუბრის დაწყება თუმცა არც ერთმა იცოდა საიდან დაეწყოთ. დათა გაერთო გამოგონილი ისტორიით და მოსწონდა დაბნეული ლოლას ცქერა, ლოლას კი სულს უღონებდა ვერ გახსენებული გუშინდელი დღე, ვერ იჯერებდა დათას ნათქვამ ისტორიას მაგრამ როგორც კი ხელს დახედავდა მაშინვე ტანში ცრიდა.
- ეს ყველაფერი სისულელეა. - ბოლოს ისევ ლოლამ აიღო თავის თავზე საუბრის დაწყება.
- რა არის სისულელე.
- ეს ყოველივე, ეს ბეჭედი, ეს ბუხარი, ეს ვითომ ცოლი, ქმარი, ეს შეთხზული ისტორია. ან ახლავე მეტყვი სიმართლეს ან მივდივარ.
- წუხელ როდესაც ჩემ მკლავებში ნებივრობდი ეს ყოველივე სისულელედ არ გეჩვენებოდა.
- დათა.
- რა იყო ლოლა.
- შეუძლებელია არ მახსოვდეს რომ ცოლად გამოგყევი.
- ისიც არ გახსოვს რომ ჩემთან იწექი.
- მატყუებ.
- როგორც გინდა. - ფეხზე წამოდგა დათა და კარისკენ დაიძრა.
- სად მიდიხარ?
- ცოტა ხანს მარტო დაგტოვებ იქნებ გაიხსენო როგორ კვნესოდი წუხელ შენი ქმრის მკლავებში. - თვალი ჩაუკრა "მეუღლეს" და მარტო დატოვა.
- იდიოტი!
სასმელზე შეყვარებულმა ლოლამ რამდენიმე ჭიქა გამოცალა და როდესაც სხეულში ჩაღვრილი სითბოსგან გონებაში პეპლები აუთამაშდა, იქვე ბუხრის პირას მიწვა და თვალები დახუჭა.

ცამეტი წლით ადრე.

უცნაურად საშიში ღამე იყო. ამის მიუხედავად მეგობრებმა ლენას მამინაცვლის დაჩაზე წასვლა გადაწყვიტეს. ლენას მამინაცვალი ძალიან უყვარდა. მამა სამი წლის იყო როდესაც გარდაეცვალა. დედა რამდენიმე წელში გაყვა გელას და მანაც მამობა გაუწია ლენას, როგორც თავის შვილს ყოველთვის ისე ექცეოდა, მის ყველა ახირებას ასრულებდა. იმ ღამითაც თავად ჩაიყვამა ლენა და მისი რამდენიმე მეგობარი აგარაკზე, ზამთარი იყო, თბილისში დაბრუნება დაეზარა და ისიც მათთან ერთად დარჩა. მოზარდებისთვის ხელის შეშლა არც უფიქრია ამიტომ თვითონ საძინებელში გამოიკეტა. ლენასა და მის მეგობრებს კი გართობის საშუალება მისცა. ლოლას არასდროს მოსწონდა ლენას მამინაცვალი თუმცა ხედავდა, როგორ ზრუნავდა გელა მის მეგობარზე და ამიტომაც არასდროს არაფერი უთქვამს მისთვის. არ მოსწონდა მისი მზერის გამო, რომელსაც გოგონა ხშირად იჭერდა და ამ მზერის გამო თავს ყოველთვის ცუდად გრძნობდა. იმ ღამით მეგობრებს სასმელი შემოაკლდათ ბიჭებმა ახლომდებარე მაღაზიაში ჩასვლა და სასმლის ყიდვა გადაწყვიტეს. სულ ექვსნი იყვნენ იმ ღამით აგარაკზე, ლოლა, ლენა, დათა, სანდრო, ლუკა და გელა. ბიჭებმა გელას მანქანა თხოვეს და მანაც კმაყოფილი სახით გაუწოდა სანდროს გასაღები.
- არ წახვიდე. - სხეულზე აეკრო ლოლა დათას.
- რა მოგივიდა პატარავ, მალე მოვალთ.
- მეც წამოვალ რა.
- ძალიან ცივა, შენ კი სიცივეს ვერ იტან. დარჩი. ნუ ნერვიულობ. მართლა მალე მოვალ.
- დათა.
- ხო პატარავ.
- არ წახვიდე. - მუდარასთან ერთად ცრემლი გაკრთა ლოლას ხმაში.
- ჯანდაბა ლოლა, რა გჭირს?
- ნუღარ აყოვნებ რა. რაც მალე წავა მალევე მოვა. - დაუბღვირა ლენამ და ლოლაც დაემორჩილა. ბიჭებმა მანქანა დაძრეს და ღამის წყვდიადში მალევე გაუჩინარდნენ. - რა გჭირს ლოლა?
- ცუდი წინათგრძნობა მაქვს.
- კარგი რა, მათ არაფერი მოუვათ. უცებ გადავივლებ და დავბრუნდები.
- კარგი. - ლოლა მარტო იჯდა მისაღებში, როდესაც ზურგს უკან ნაბიჯების ხმა შემოესმა, სხეულში დავლილმა ტალღებმა სხეული ერთიანად გაუყინა და ადგილს მიაჯაჭვა.
- მარტო დარჩი?
- ლენა აბაზანაშია.
- შეიძლება? - მის გვერდით ისე დაჯდა გელა პასუხს არ დალოდებია. ლოლამ წამოდგომა სცადა თუმცა კაცის ძლიერმა ხელმა უკან დააბრუნა. - ჩემი გეშინია ლოლა?
- არა.
- მე კი ვფიქრობ რომ გეშინია.
- რატომ უნდა მეშინოდეს.
- შენ ხომ პატარა არ ხარ? ძალიან კარგად უნდა ხვდებოდე შენ მიმართ სექსუალური სურვილები რომ მიჩნდება.
- ხვდებით რომ შვილად გეკუთვნით? - ხმაში ცრემლი შეერია ლოლას.
- მერე რა?
- გამიშვი. - მისი ხელიდან გათავისუფლებას ეცადა ლოლა მაგრამ გელამ ის უკვე საწოლს მიაკრო ზურგით და თავად ზემოდან მოექცა.
- არ იყვირო და ყველაფერი მალე დასრულდება. - გელა უკვე მის სხეულს შარვლისგან ათავისუფლებდა, უმწეოდ იბრძოდა ლოლა მაგრამ უშედეგოთ. ყვირილი დააპირა მაგრამ მაშინვე ძლიერი, უხეში მტევანი იგრძნო პირზე. - თუ იყვირებ ლენა განოჩნდება, მე კი მისი მოკვლა მომიწევს, ხომ არ გინდა რომ მეგობარი მოგიკლა. - უარის ნიშნად თავი გააქნია ლოლამ და ცრემლებიც გადმოსცვივდა. - კარგი გოგო ხარ. - ბაგეზე დაეწაფა გელა გოგონას
- გამიშვი გთხოვ... გამიშვი გთხოვ.. გამიშვი გთხოვ...

ცამეტი წლის შემდეგ...

- გამიშვი გთხოვ. - დაიღრილა ლოლამ და საწოლიდან წამოხტა. წამში გაჩნდა მის გვერდით დათა და ატირებული ლოლა გულში ჩაიკრა.
- დამშვიდდი პატარავ აქ ვარ. უბრალოდ ცუდი სიზმარი ნახე. დამშვიდდი.
- გამიშვი გთხოვ... - ბუტბუტებდა ლოლა. დათამ მისი სახე ხელებში მოიქცია და ცრემლიანი თვალები დაუკოცნა.
- ლოლა რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს? - ლოლამ პასუხი არ გასცა მხოლოდ უმწეოდ აეკრო მის სხეულს და უფრო ძლიერად ატირდა. - დამელაპარაკე რა მოგივა. მე ხომ ვიღაც უცხო არ ვარ?
- არ მინდა საუბარი.
- რატომ?
- უბრალოდ არ მინდა. - მისი მკლავებისგან გაითავისუფლა ლოლამ თავი.
- მოვითხოვ სიმართლე მითხრა.
- მოითხოვ?
- კი ასეა?
- და რა უფლებით მოითხოვ?
- ამ უფლებით. - ხელზე ლამაზად მოთავსებული ბეჭედი დაანახა დათამ. ლოლამ ცრემლი შეიმშრალა, თითიდან ბეჭედი მოიხსნა და დათას გაუწოდა.
- მე შენი ცოლი არასდროს ვიქნები.
- უკვე ხარ.
- მაშინ გეყრები.
- არ ვარ თანახმა.
- არ მაინტერესებს თანახმა ხარ თუ არა.
- ზედმეტად ბევრს ხომ არ ბედავ.
- ზედმეტად ბევრს ხომ არ ფანტაზიორობ ვითომ შექმნილი ოჯახის გამო.
- კარგი გნებდები, არ ხარ ჩემი ცოლი, არც სექსი გვქონია უბრალოდ გაგიტაცე.
- ვიცი.
- აბა არაფერი მახსოვსო?
- გამახსენდა.
- მაპატიებ?
- რას? მოტყუებას თუ ჩემ მოტაცებას?
- ორივეს.
- სახლში წამიყვანე.
- არა.
- წამიყვანე დათა.
- არა და საუბარი დასრულებულია, ამ სახლიდან მანამ არ გახვალ სანამ არ მეტყვი რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს.
- მაშინ მოგიწევს მთელი ცხოვრება მიყურო.
- წინააღმდეგი არ ვარ. - გაუღიმა დათამ, მისი ხელი ტუჩებთან მიიტანა და ნაზი კოცნა დაუტოვა თხელ თითებზე.
- გეყოფა.
- მოდი თავიდან დავიწყოთ პატარავ.
- შენ უკვე გყავს ლიზა.
- ლოლა.
- ბატონო.
- ეჭვიანობ არა?
- სახლში წამიყვანე გთხოვ.
- კარგი. გპირდები წაგიყვან მაგრამ დღეს არა.
- რატომ?
- ამიტომ. - დათამ სუსტ წელზე ხელები მოხვია ლოლას და ვნებიანად დააცხრა ბაგეზე, ლოლას წინააღმდეგობის გაწევა წამით არ უფიქრია, მონატრებული კოცნის სიტკბოებაში სრულიად გადაეშვა და დათას კოცნას ვნებით უპასუხა, ტუჩებიდან ყელზე გადაინაცვლა მამაკაცმა და წამში გააშიშვლა მისი სხეული სამი ზომით დიდი ზედისგან, ხარბად შეათვალიერა მისი შიშველი მკერდი, ნაზად შეახო თითები მკერდზე და წრიული მოძრაობით შემოხაზა კერტები, ისევ ვნებით დაეწაფა ყელზე და ფრთხილად ჩააცურა თითები უფრო ქვემოთ, ლოლას მსუბუქი კვნესა აღმოხდა და უფრო მომთხოვნი გახდა კოცნისას.
- დათა.
- გაჩუმდი. უბრალოდ გაჩუმდი. - მკაცრი იყო დათას ხმა. ლოლა უკვე საწოლზე სრულიად შიშველი იწვა და მასში შემოსული ვნებისგან სხეული უფეთქდებოდა.
- მე შვილი მყავს. - ოთახში გაისმა ლოლას ხმა და დათაც მაშინვე გაშეშდა.
- რა?
- ქალიშვილი მყავს. - დათა მას შორდება და გაოცებული უცქერს საყვარელი ქალის შიშველ სხეულს, ლოლა ფრთხილად დგება საწოლიდან, შიშველ სხეულზე ზეწარს იხვევს და მის წინ ჩერდება. - ქალიშვილი მყავს დათა ვფიქრობ ეს უნდა იცოდე. დათა საწოლზე მოწყვეტით ეშვება, მზერა ერთ წერტილში ეყინება და თვალებში გაურკვევლობა უსადგურდება.
- მეჩვენება თუ უხასიათოდ ხარ?
- არ გეჩვენება.
- ამჯერად რა მოხდა. - უხალისოდ მიესვენა ნინო ლენას გვერდით.
- არაფერი.
- კარგი ახლა, მოეშვი ჩემთან თამაშს. მითხარი რა გაწუხებს.
- ლოლა.
- ეჭვიც არ მეპარებოდა რომ სწორედ ამ სახელს გავიგონებდი, ლენ რაღაც მინდა გკითხო და იმედი მაქვს არაფერს დამიმალავ.
- რამე სისულელე არ მკითხო, ისედაც საშინელ ხასიათზე ვარ.
- ლოლა გიყვარდა?
- ჰო ძალიან. - სევდიანი თვალები შეანათა ლენამ და როდესაც ნინოს გაოცებულ თვალებს გადააწყდა მაშინვე გონს მოეგო. - ღმერთო ჩემო ნინო, რა იდიოტი ხარ. მიყვარდა რა თქმა უნდა მაგარამ, როგორც მეგობარი და ახლა ამის მტკიცების ნერვები არ მაქვს.
- კარგი ჰო.
- ლოლა ძალიან შეიცვალა.
- ამდენი წელი გავიდა რატომ გიკვირს რომ შეცვლილია.
- არა ამას არ ვგულისხმობ. წლების წინ სანამ გაუჩინარდებოდა, უეცრად ერთ ღამეში შეიცვალა, ჩაკეტილი გახდა, არავის გვეკონტაქტებოდა, სახლიდანაც არ გამოდიოდა, ერთ მშვენიერ დილით კი მისმა მშობლებმა შემთხვევით აღმოაჩინეს მისი გაუჩინარების ამბავი, ღამით გაპარულა სახლიდან.
- კი მაგრამ ასეთი რა მოხდა.
- ლოლა ყოველთვის თავისებური ადამიანი იყო. მაგრამ იმ ღამით, როდესაც აგარაკზე ვიყავით თითქოს მასში სრულიად სხვა ადამიანი ჩასახლდა.
- რას გულისხმობ.
- მის თვალებში მოულოდნელად დაიდო შიშმა ბუდე და ვერაფრით გავიგეთ რა მოუვიდა. არ ლაპარაკობდა, მხოლოდ სახლში წასვლა უნდოდა, ყველა ნასვამი იყო და მისი შინ წაყვანა ვერავინ შეძლო. მეორე დილით უთენია წამოაგდო დათა და თბილისში დაბრუნდა. სწორედ იმ დღის მერე აღარ გამოსულა სახლიდან. აღარც ჩემი ნახვა უნდოდა, აღარც დათასი. ჩაიკეტა.
- ვინ იყო იმ ღამით თქვენ გარდა სახლში?
- სანდრო, გიორგი და გელა.
- შენი მამინაცვალი? მაგას რაღა უნდოდა იქ?
- მან წაგვიყვანა. რა იყო? - კითხვით სავსე თვალები მიაპყრო ლენამ ნინოს.
- არაფერი. რაღაც ფიქრმა გამიელვა თუმცა სისულელეა.
- კარგი რა, მითხარი თუ რამის თქმა გინდა.
- იქნებ მან აწყენინა ლოლას რამე?
- რას ბოდავ? რა სისულეებს ამბობ ხვდები?
- კარგი მაპატიე. ვიცი რომ გიჟდები შენ მამინაცვალზე მაგრამ რამე ახსნა ხომ უნდა ქონდეს ლოლას გარდასახვას? ასე უცებ ხომ ვერ შეეცვლებოდა ხასიათი და დამოკიდებულება?
- არც იფიქრო მკვდარ ადამიანს შეტენო რამე.
- ლენ გეყოფა. არავის არაფერს ვტენი, უბრალოდ ვივარაუდე. ლოლა ლამაზი გოგოა იქნებ რამე მოხდა.
- გეყოფა! - დაიღრიალა ლენამ.
- რა გაღრიალებს?
- ის მოკვდა გესმის? მე ის მამასავით მიყვარს, როგორ იფიქრე საერთოდ რომ ლოლას რამე აკადრა.
- ლოლასთვის გიკითხავს რამე?
- ნინო!
- კარგი როგორც გინდა.


დიდხანს იჯდა დათა მოულოდნელი განაცხადით შოკირებული, სავარძელში ჩასვენებული, უმეტყველო თვალებით. ვერ გაეგო რას გრძნობდა. ყველაფერს მოელოდა ამის გარდა. ლოლამ ტანსაცმელი ჩაიცვა და მის გვერდით მოთავსდა, ხელი ფრთხილად შეახო ბეჭზე, ამ უკანასკნელმა კი უხეშად აუქნია ხელი.
- არ შემეხო.
- დათა.
- როდის აპირებდი მის შესახებ გეთქვა.
- მადროვე? გუშინ გნახე პირველად ამდენი წლის შემდეგ, დილით გავიღვიძე და აღმოვაჩინე, რომ გამიტაცე, ჯერ გამოგონილი ცოლ-ქმრობით გაერთე და გონება სრულებით ამირიე, ვერ გავიგე რა გინდა? ან რატომ გაქვს ეს რეაქცია, ხვდები მაინც რამდენი დრო გავიდა რაც დავშორდით?
- დავშორდით? მეღადავები ხო? - მკლავებში წვდა დათა ნაკაშიძეს და ძლიერად შეარყია. - შენ მე მიმატოვე, აუხსნელად წახვედი, რომელ დაშორებაზე მელაპარაკები.
- გეყოფა წარსულში ქექვა დათა.
- რამდენის არის შენი შვილი?
- თორმეტის. - ამოიოხრა ლოლამ, ფეხზე ადგა და ოთახში გაიარ-გამოიარა.
- თორმეტის? გამოდის აქედან რომ წახვედი ფეხმძიმედ იყავი. ამიტომ წახვედი? რა ჯანდაბა გააკეთე ლოლა? მაგ დროს ხომ ერთმანეთს ვხვდებოდით? ვისთან იწექი? ვისი ბავშვია. - უკვე ღრიალებდა დათა.
- ნუ მიყვირი.
- ზურგს უკან ვიღაცასთან გორაობდი მაშინ, როდესაც მე სიყვარულს მეფიცებოდი და კიდევ მე ნუ ვყვირი?
- არავისთან ვგორაობდი.
- აბა წერომ მოგიყვანა ბავშვი?
- გეყოფა ჩემი განსჯა.
- ვისთან მღალატობდი?!
- დათა!
- ვისთან მღალატობდი-მეთქი. - უკვე სისხლი მოაწვა დათას და მთელი სხეული დაეძარღვა.
- სახლში წამიყვანე.
- შენზე გული მერევა.
- ჰო ვიცი.
თბილისამდე ხმა არ გაუღია არც ერთს. დათამ ლოლას სახლთან შეაჩერა მანქანა და მოთმინებით დაელოდა სანამ გოგონა გადასვლას მოინდომებდა.
- დათა.
- გადადი რა ლოლა.
- ერთი წამით მომისმინე რა მოხდება?
- ცამეტი წელი ველოდი როდის გნახავდი, როდის მოვისმენდი შენი გაუჩინარების მიზეზს, ახლა იცი რას ვგრძნობ? საკუთარი თავი მებრალება შენი აღვირახანილობის გამო, შენ კი მძულხარ შენი ბო*ობის გამო, ახლა კი სანამ თავს კიდევ ვაკონტროლებ მანქანიდან გადადი. - ლოლამ უხმოდ გააღო მანქანის კარი და გადმოვიდა, ბიჭმა საოცარი სისწრაფით მოწყვიტა ადგილიდან ავტომობილი, დიდხანს იდგა ლოლა ადგილს მიჯაჭვული და ცარიელ ქუჩას თვალცრემლიანი უცქერდა, როგორც კი გონს მოვიდა, ცრემლი შეიმშრალა და სახლში შევიდა. კარადა გამოხსნა და შავი ღვინით პირამდე აავსო ჭიქა, სულმოუთქმელად ჩაცალა, მეორე დაისხა, ისიც დალია, მესამე დაასხა.
- გეყოფა. - სასმლის ასაღებად გაწეული ხელი დაუჭირა დედამ. - ძალიან ბევრს სვამ ლოლა. ასე რამეს აიკიდებ.
- დაჯექი. - მეორე ჭიქა გამოიღო გოგონამ, დედას სასმელი დაუსხა და მიაწოდა. - ახლა რაღაცას მოგიყვები შენ კი დამპირდი, რომ ამ ამბავს მშვიდად შეხვდები, არ ინერვიულებ და არც პანიკებს აწევ.
- ვინმე მოკალი? - სასმელი გადაკრა ქალმა.
- არა დედა. - დედის წინ მოთავსდა ლოლა, მისი ხელი ხელებში მოიქცია თვალები დახუჭა და სხაპასხუპით მიაყარა. - ცამეტი წლის წინ სანამ აქედან გადავიკარგებოდი ისეთი რამ შემემთხვა რასაც ვერასდროს ვიფიქრებდი, მუქარის გამო ვერ შევძელი მაშინდელი ჩემი მდგომარეობა შენთვის ან მამასთვის გამემხილა, შემეშინდა რომ არ დამიჯერებდნენ, ამას გარდა მეშინოდა რადგან ის ადამიანი ვის გამოც ამდენი წლით მოგიწიათ შვილისგან შორს ყოფნა და საბრალო მამას არც ეღირსა სიცოცხლეში მოფერებოდა ერთადერთ ქალიშვილს, მოკლედ ეს ადამიანი დამემუქრა თქვენი მოკვლით თუ ხმას ამოვიღებდი. დედა მე გამაუპატიურეს, ახლა კი თორმეტი წლის ქალიშვილი მყავს იმ კაცისგან ვინც ცხოვრება ჯოჯოხეთად გიქცია, როგორც შენ ასევე მე, როდესაც ფეხმძიმობის შესახებ გავიგე მაშინ გადავწყვიტე ქვეყნიდად წასვლა, შემეშინდა რომ ბავშვის მოშორებას მაიძულებდით, მე კი არ მინდოდა ამის გაკეთება, მიუხედავად იმისა, რომ მამამისზე დღემდე გული მერევა ის ჩემი შვილია და მე ის სიგიჟემდე მიყვარს. - საუბარი დაასრულა ლოლამ, თვალები ფართოდ გაახილა და დედის სახეზე შემშრალ ემოციებს მზერა ძლივს გაუსწორა, ილონას სახე ნელ-ნელა მოდუნდა და უხმოდ გადმოსულმა ცრემლმა დაუსველა დაღლილი სახის ნაკვთები. - დე მაპატიე გთხოვ. - თავი მაგიდაზე ჩამოდო ლოლამ და ატირდა, სიცივემ აიტანა, როდესაც თავზე დედის ხელის შეხება იგრძნო.
- ვინ არის ის არაკაცი?
- ამას არ აქვს მნიშვნელობა. ის გარდაიცვალა.
- ჩემთვის აქვს მნიშვნელობა.
- მისი ვინაობის გამხელით ბევრი პრობლემა შეიქმნება დედა, ბევრ ადამიანს ვატკენ გულს, ბევრი არ დაიჯერებს და უნდა მოხდეს ერთი გადატრიალება, გთხოვ გამიგე. მშვიდად მინდა დარჩენილი წლები გავატარო.
- ლოლა ვინ გაგაუპატიურა?
- დედა ამას არასდროს გეტყვი და თუ გინდა ამის გამო შემიძულე.
- ბავშვი?
- მეგობართან დავტოვე ამ დღეებში ჩამოიყვანს. დამეგობრდებით. კარგი გოგოა.
- რა ქვია?
- მარია.
- ჩვენთვის უნდა გეთქვა, როგორ იფიქრე რომ არ დაგიჯერებდით? ან გვერდით არ დაგიდგებოდით? შენ ხომ ჩვენი ერთადერთი შვილი ხარ.
- დედა ჩვიდმეტი წლის შეშინებული გოგო ვიყავი.
- დათამ იცის?
- არა.
- და არ აპირებ მოუყვე?
- დედა მას ვძულვარ, რა აზრი აქვს.
- როგორ შეიძლება სძულდე.
- ასეა. შენ კი ძალიამ გთხოვ რაც მოგიყევი ამის შესახებ არავის არაფერი უთხრა.
- როცა მარიას შესახებ მკითხავენ რა ვუპასუხო?
- უთხარი რომ მამამისი ქართველი არ არის.
- ლოლა.
- ხო დე.
- მოდი ჩემთან. - გულში ჩაიკრა ილონამ ქალიშვილი, ლოლაც მთლიანად მიენდო დედის მზრუნველ მკლავებს და ამდენი წლის შემდეგ პირველად შეიგრძნო სიმშვიდე.

- სერიოზულად? - კითხულობს მოსმენილი ინფორმაციით გაოგნებული სანდრო და წყლის ჭიქას ბოლომდე ცლის.
- ჰო სან და ხვალ ჩამოდის, ხომ წამიყვან აეროპორტში.
- აბა რას ვიზამ. მაგრამ ვინ არის ბავშის მამა ან სად მოასწარი ტო? მაგ პერიოდში ხომ დათას ხვდებოდი.
-გთხოვ რა, უბრალოდ შეცდომა დავუშვი, ამის გამო შენც ნუ შემიძულებ.
- შენ შეძულებას არ ვაპირებ ლოლა, შენი პირადი შენი პირადია უბრალოდ გამიკვირდა. დათამ იცის?
- ჰო ვუთხარი.
- მერე როგორ მიიღო?
- შენ როგორ ფიქრობ? დამახურა ყველაფერი.
- ჰო სხვას რას ელოდი ტო? კაცი მიატოვე და თურმე იმისთვის, რომ ვიღაც სხვა ტიპისგან ბავშვს ელოდი. ვიცნობ?
- სანდრო.
- კარგი ჰო, ეს ჩემი საქმე არაა. - ლოლას არ უთქვამს სანდროსთვის რომ გააუპატიურეს, მან მხოლოდ ის მოუყვა რომ შვილი ყავს და ამის გამო წავიდა საქართველოდან. მეორე დილით სანდრომ ლოლა აეროპორტში წაიყვანა, როგორც კი თვითმფრინავის ესკლატორზე ქალიშვილი შენიშნა ლოლამ ტირილი დაიწყო. გოგონა მისკენ მოწყვეტით დაეშვა და ატირებულ დედას შემოახტა, დიდხანს ყავდა ქალიშვილი გულში ჩაკრული და სახეს უკოცნიდა.
- კარგი ჰო. მე სულ არ მოგენატრე არა? - უსაყვედურა მეგობარმა, რომელმაც მარია ჩამოიყვანა.
- მაპატიე. ხომ იცი პირველი შემთხვევა იყო როდესაც მის გარეშე მომიწია ყოფნა. - მეგობარს გადაეხვია ლოლა. - ეს სანდროა, ჩემი მეგობარი. ეს კი ვივიენია ეს მარიაა. ერთმანეთი გააცნო იქ შეკრებილებს. სანდრომ ხელი ჩამოართვა ვივიენს, მარიას კი დიდხანს აკვირდებოდა შემდეგ ახლოს მივიდა, მის წინ ჩაიმუხლა და ხელი გაუწოდა, გოგონამაც საპასუხოდ ხელი ჩამოართვა. ბარგი საბარგულში მოათავსეს, სანდრო საჭეს მიუჯდა, ვივიენი მის გვერდით მოთავსდა ლოლა კი შვილთან ერთად უკანა სავარძელზე მოკალათდა. მარია დედას მიეკრო და მის მკლავებში ჩარგო ცხვირი. სანდრო პატარა გოგონას თვალს არ წყვეტდა მანქანის სარკიდან, რაც ლოლას არ გამოპარვია.
- რა იყო სან?
- ქართული ესმით?
- არა.
- ნაკაშიძე, შენ ში* ხომ არ გაქვს?
- რა გინდა სანდრო.
- როგორ შეძელი მეგობრის მამინაცვალთან რომანის გაბმა.
- სანდრო.
- რა სანდრო შე *ემა, კოპიო მამამისია.
- გეყოფა.
- მე რა მეყოფა ტო. ხვდები რომ დანძრეული გაქვს? ყველა მიხვდება ვისი შვილია.
- გთხოვ.
- აუ ლოლა, მართლა ყველაფერს ველოდი შენგან ამის გარდა.
- შეგიძლია სახლამდე ისე მიგვიყვანო რომ ხმა აღარ ამოიღო?!
- სურვილიც არ მაქვს. - გაჩუმდა სანდრო და სახლამდე მართლაც უხმოდ იარეს. სანდრო ბარგის შეტანაშიც დაეხმარა მეგობარს და ის ის იყო მანქანაში უნდა ჩამჯდარიყო და იქაურობას გაცლოდა როდესაც ლოლა მკლავში წვდა. - რა გინდა ლოლა.
- ეს არ იყო რომანი.
- აბა რა იყო ლოლა?
- გთხოვ ამაზე მერე ვისაუბროთ, ჩემი შვილი ჩამოვიდა, ახლა მასთან უნდა ვიყო.
- რაც არ უნდა იყოს იცოდე, რომ ძალიან მიყვარხარ ლოლა, ყოველთვის შენ გვერდით ვიქნები და კბილებით დაგიცავ თუ საჭირო გახდება, მაგრამ თუ სხვებმაც ისევე მიამსგავსეს შენი შვილი გელას, როგორც მე დამიჯერე კარგი დღე არ დაგადგება.
- ვიცი.
- ანუ აღიარებ რომ მისი შვილია?
- სამწუხაროდ ხო.
- ღმერთო ჩემო, რა გიჟი ხარ ნაკაშიძე, პროსტო ილოცე რომ ლენამ ან დათამ ეგრევე არ გაგშიფროს.
- ვილოცებ, შენ კი მადლობა.
- არაფერს ტო. - ლოყაზე აკოცა მეგობარს სანდრომ, მანქანაში ჩაჯდა და გაუჩინარდა.


მართალია ილონას და მარიას ერთამანეთის ენა კარგად არ ესმოდათ მაგრამ მალევე გაუგეს ერთამანეთს და ილონას ბედბიერებას საზღვრები არ გააჩნდა შვილიშვილის გვედით ყოფნის გამო.
- ხომ არ გაგაწვალა?
- არ იცნობდე მაინც შენ შვილს რა. როდის იყო მაწვალებდა. - საწოლზე იწვა ვივიენი და ისე უცქერდა მეგობარს. - შენ როგორ ხარ?
- ნორმალურად.
- დაძაბული მეჩვენები.
- არაფერია მართლა.
- ლოლა, წლებია გიცნობ, ჯერ კიდევ მაშინ გაგიცანი როდესაც მარიაზე იყავი ფეხმძიმეთ. რამდენი რამ გამოვიარეთ ერთად, რატომ ცდილობ დამაჯერო, რომ არაფერი ხდება შენ თავს.
- კარგი. - გაუღიმა ლოლამ მეგობარს. საწოლზე მის გვერდით მოკალათდა, ღრმად ამოისუნთქა და საუბარი დაიწყო.
- პირველ რიგში ის მაწუხებს, რომ დათა ისევ მიყვარს, მას საცოლე ყავს, თანაც ახლა, როდესაც მარიას არსებობა გაიგო ჩემი დანახვაც არ უნდა, ფიქრობს, რომ მას ვღალატობდი. მეორეც სანდრომ ერთი ნახვით შეძლო მარიაში მამამისის ამოცნობა, ეს იმას ნიშნავს, რომ ლენა როდესაც მას დაინახავს კარგი არაფერი მოხდება.
- რატომ არ გინდა მათ სიმართლე უთხრა.
- არავინ დამიჯერებს ვივიენ.
- შენ სცადე.
- მე ვიცნობ მათ. ლენა გიჟდებოდა თავის მამინაცვალზე, არასდროს დაიჯერებს, რომ გამაუპატიურა და შემდეგ მემუქრებოდა, დათაც არ დამიჯერებს, რადგამ თუ ასე იყო თავის დროზე მეტყოდი და არა ახლა, როდესაც გელა უკვე მკვდარიაო. მოკლედ შარში ვარ და ახლა იმასაც ვფიქრობ, რომ დანრუნება სისულელე იყო.
- მთელი ცხოვრება ხომ არ დაიმალებოდი ლოლა?
- დე. - სტუმარი გვყავს. - ოთახში თავი შემოჰყო მარიამ და მას უკან ლენა შემოჰყვა, რომელიც ჯერ ისევ შოკირებული იყო ნანახის გამო, ლოლა შეშლილივით წამოხტა საწოლიდან.
- ლენ.
- გეთქვა მაინც შვილი თუ გყავდა. - გაიღიმა ლენამ და მარიას შეხედა. ლამაზი ბავშვია. მაგრამ შენ საერთოდ არ გგავს.
- ხო არ მგავს. - სხეული დაეჭიმა ლოლას.
- მეგობარს არ გამაცნობ?
- ვივიენ ეს ლენაა.
- შორიდან გიცნობ. - გაუღიმა ვივიენმა და ხელი გაუწოდა.
- მე კი სამწუხაროდ არ გიცნობ. - სახეზე სინანული აესახა ლენას.
- ლენ.
- კარგი არაუშავს. რაც ჩამოხვედი ერთხელ გნახე, ისიც მოულოდნელად გაუჩინარდი ასე რომ გპატიობ ამ ამბის დამალვას. - ლოლა დარწმუნდა, რომ ლენამ ვერ ამოიცნო მარიაში თავისი მამინაცვალი, თითქოს მოეშვა ამის გამო და ოდნავ გამხიარულდა კიდეც.
- ლენ.
- რა იყო? - გაუღიმა მეგობარს და მარიას მოეფერა.
- მპატიობ?
- ეს ხომ შენი პირადია ლოლა, მწყინს რომ დამიმალე თუმცა ალბათ ამის მიზეზი გქონდა. ახლა მე წავალ მონატრებულ შვილთან ყოფნას დაგაცდი. უბრალოდ იმის სათქმელად შემოვიარე, რომ ამ დღეებში სიღნაღში ვაპირებთ წასვლას. იქნებ წამოხვიდე.
- ვინები მიდიხართ?
- ყველა.
- დათაც?
- ჰო და ლიზაც.
- გინდა რომ წამოვიდე?
- რა თქმა უნდა, შენი აზრით აქ რისთვის მოვედი? წამოიყვანე მარიაც და ვივიენიც. გავერთობით.
- მოვიფიქრებ კარგი?
- კარგი. - მეგობარი გააცილა ლოლამ და ისევ შვილთან ფერებით გაერთო.


სავარძელში მოკალათებული ლენა, სიგარეტის კვამლში გახვეული, რეალობას სრულიად მოწყვეტილიყო და თვალებში ჩაბუდებული გაურკვევლობა სულს უფორიაქებდა, შინაგან ეიფორიას ვერაფერს უხერხებდა, რაღაც ძალიან დიდ სიცარიელეს გრძნობდა, ხვდებოდა რაღაც ცუდს მოასწავებდა მისი ეს ეიფორია.
- ლენ არ მომწონხარ, გვერდით მიუჯდა ნინო, რომელიც სულ ახლახანს გამოსულიყო სააბაზანოდან და პირსახოცშემოხვეული ჩაესვენა მის გვერდით. ლენას ხელიდან სიგარეტის ღრმა ნაფაზი დაარყა და თვალები დახუჭა.
- ისევ დაიწყე მოწევა?
- არა, უბრალოდ ამ მდგომარეობაში ვერ გიყურებ.
- რა მდგომარეობაში?
- არ მომწონხარ, თითქოს აქ არ ხარ, რაღაც გაწუხებს. არ გინდა მესაუბრო?
- იცი ლოლას შვილი ყავს. - სიგარეტი საფერფლეში ჩაასრისა ლენამ და ნინოს მხარზე ჩამოდო თავი.
- მერე?
- დიდია. აქედან რომ გაუჩინარდა აშკარად ფეხმძუმედ იყო.
- მერე?
- მერე ის რომ ის ბავშვი დათასი არ არის.
- ანუ ღალატობდა?
- ასე გამოდის. თანაც მას რომ ვუყურებ რაღაცნაირი შეგრძნება მეუფლება.
- რაღაცნაირი, როგორი ლენ?
- ვიღაცას მაგონებს, ვერ ვიხსენებ, ვერ ვაკავშირებ.
- არ გინდა ამაზე ფიქრს მოეშვა?
- ვერ ვეშვები, სულში ისე ძლიერად შემიძვრა ეს ფიქრები თავს ვერაფერს ვუხერხებ.
- ლენ მომენატრე.
- ვიცი. მაპატიე.
- შემიძლია შენთვის რამე გავაკეთო?
- მგონი ჰო.
- მაინც რა? - გაუღიმა ნინომ.
- ჩამეხუტე. - ნიმომ მკლავები გაშალა და ლენაც მის გულს მოეყრდნო. თვალები დახუჭა და შეეცადა ეიფორია როგორმე მოეშორებინა.


- ნახე?
- ჰო.
- მერე?
- რა მერე?
- სანდრო ხვდები რომ მღალატობდა? მთელი ეს დრო თავს ვისჯიდი, ვერ ვხვდებოდი რა მოხდა, გაურკვევლობა მანადგურებდა, ეს კი თურმე ვიღაცის საწოლში გორაობდა.
- დათა, არ ვაპირებ ლოლას ძაგებას.
- შენ რა მის მხარეს ხარ?
- რა შუაშია მისი მხარე, ის თავს საშინლად გრძნობს. შეშინებულია, დახმარება ჭირდება, არავინ ყავს ვინც გვერდით დაუდგება. არ ვაპირებ თქვენი პრობლემების გამო მას ზურგი ვაქციო.
- შენ ჩემი მეგობარი ხარ.
- ისეათივე როგორიც მისი, შენ ლიზა გყავს ძმაო, ხოდა მიხედე მაგ გოგოს, შეეშვი ლოლას გაგიჟებას.
- კიდე მე ვაგიჟებ? - წყობიდან გამოვიდა დათა და ნივთები აქეთ-იქეთ მიყარა.
- გეყოფა, ქალიშვილი გოგოსავით ნუ იქცევი. თუ არ შეგიძლია მშვიდად შეეგუო ამ ფაქტს მაშინ შეეცადე საერთოდ შორს დაიჭირო თავი მისგან.
- საერთოდ რისთვის დაბრუნდა?
- დათა.
- რა გინდა?
- ლოლას დახმარება ჭირდება.
- მე არ ვარ ის ადამიანი ვინც მას თავზე ხელს გადაუსმევს ღალატის გამო.
- ამას არ გეუბნები, მეც შოკში ვარ ძმაო მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ზურგი უნდა ვაქციო.
- ბიჭო განსხვავებას ვერ ხედავ? მე ის მიყვარდა, მიყვარდა როგორც ქალი და არა როგორც მეგობარი, მასთან ცხოვრებას ვაპირებდო ის კი ჩემ ზურგს უკან. აუ არც მინდა რა ამაზე საუბარი. - სავარძელში ჩაეშვა დათა და თავი ხელებში ჩარგო.
- დათა არ ვიცი რა მოხდა მაგრამ ლოლამ მითხრა, რომ რაღაცას ვერ გპატიობს.
- ის ვერ მპატიობს? - სახე დაეძარღვა დათას.
- ვფიქრობ რაღაც მოხდა თქვენ შორის წარსულში.
- არაფერი მომხდარა გესმის? მისთვის ცუდი არასდროს გამიკეთებია.
- მაშინ რას ვერ გპატიობს.
- არ ვიცი.
- იქნებ დაელაპარაკო, ასე ორივე განთავისუფლდებით.
- რაზე ველაპარაკო მოღალატე ქალს?
- იმაზე თუ რა მოხდა მის ცხოვრებაში.
- ვცადე მაგრამ არ მესაუბრება.
- კიდევ სცადე. თუ ისევ რამეს ნიშნავს შენთვის ეცადე სიმართლე გაარკვიო. მაგრამ ეს მშვიდად უნდა მოახერხო და არა ღრიალით.
- არ ვიცი.
- სცადე. დამიჯერე ორივესთვის ასე აჯობებს.

წვიმიანი საღამო იყო, მარიას უკვე ეძინა. ლოლა, ვივიენი და ილონა მისაღებში მოკალათებულნი საუბრით ირთობდნენ თავს. ლოლა თარჯიმნის ამპლუაში იმყოფებოდა და ამაზე ძალიან ბევრა ხალისობდნენ. მოულოდნელი დაკაკუნების გამო ლოლა შიშით შეხტა, არავის ელოდა და მოსალოდნელი ცუდი შეხვედრის გამო ტანში ერთიანად შეაჟრჟოლა. კარის გასაღებათ მაინც წავიდა.
- აქ რას აკეთებ?
- ცოტა ხანს გარეთ გამოდი ვისაუბროთ.
- ცივა დათა.
- გეყოფა ლოლა ჩემთვის თავის არიდება, სალაპარაკო გვაქვს. ასე დამძიმებულმა არ შემიძლია გავატარო მთელი ცხოვრება. ან შენი ნებით დაჯდები მანქანაში ან ძალიათ ჩაგტენი. აქედან მანამ არ წავალ სანამ ყველა ჩემ კითხვას პასუხს არ გასცემ.
- მოსაცმელს ავიღებ. - სახლში შებრუნდა ლოლა.
- რა მოხდა?
- ცოტა ხნით გავალ. - მოსახური აიღო ლოლამ და გარეთ გავიდა. მანქანაში ჩაჯდა, დათამ უხმოდ დაძრა ავტომობილი და გზას გაუდგა. - სად მივდივართ?
- იქ სადაც ყოველთვის გიყვარდა წასვლა.
- დათა.
- მინდა მშვიდად ვისაუბროთ ლოლა, არ გეგონოს აქ შენი სიყვარულის ან რამე მსგავსი სისულელის გამო ვარ, უბრალოდ მინდა ყველა კითხვა, რაც სულს მიღრღნის აღარ იყოს ჩემთვის პასუხგაუცმელი. მგონი ამას ვიმსახურებ ხო?
- კარგი. - სავარძელში მიიკუჭა ლოლა და მოსალოდნელი საუბროს გამო სხეული ერთიანად დაეძაბა. მთაწმინდამდე უხმოდ იარეს, დათამ მანქანა შემაღლებულ ადგილზე შეაჩერა. მთელი ტანით ლოლასკენ შეტრიალდა და რამდენიმე წამს ჩუმად უცქერდა ანერვიულებულ ლოლას, წვიმამ უფრო მეტად დაუშვა.
- არაფერს მეტყვი? - მშვიდი და გაწონასწორებული იყო დათას ხმა.
- აქ ამოსასვლელი ამინდი არ იყო.
- შენ გულს ხომ ადამიანი ვერაფრით მოიგებს. - გაიღიმა დათამ და ლოლასაც ნელ-ნელა მოეხსნა დაძაბულობა.
- არ ვიცი რა გავაკეთო.
- უბრალოდ მესაუბრე, გულწრფელად მომიყევი შენი წარსულის შესახებ. ნურაფრის შეგეშინდება.
- არც კი ვიცი საიდან დავიწყო.
- სულ თავიდან ლოლა.
- კარგი. - მისკენ შეტრიალდა ლოლა და ყოფილი შეყვარებულის ინტერესით აღსავსე თვალებში სრულიად ჩაიძირა. - დათა ლიზა გიყვარს?
- აქ ლიზაზე სასაუბროთ არ მოვსულვართ.
- უბრალოდ მაინტერესებს.
- ეს შენ არ გეხება.
- არც შენ გეხება ჩემი წარსული.
- მეხება თან როგორ მეხება. ვინ არის ის , ამოღერღე ვისთან მღალატობდი.
- შენთვის არ მიღალატია. - სახე ხელებში ჩარგო ლოლამ და ატირდა. დათა მოთმინებით ელოდა მის დამშვიდებას, თვალს არ წყვეტტდა სასურველ ქალს და ვერ გაერკვია მის მიმართ რას გრძნობდა. - გახსოვს ის ღამე გელას აგარაკზე რომ ვიყავით.
- მახსოვს შენ ხომ მას მერე შეიცვალე.
- ეს ამბავი გაცილებით ადრე დაიწყო. - ლოლამ მზერა ფანჯარას მიაპყრო და საუბარი ისე განაგრძო, თითქოს მის გვერდით მჯდომ დათას კი არა გარეთ მოცეკვავე წვიმის წვეთებს ესაუბრებოდა. - გაცილებით ადრე შევნიშნე გელას მზერა ჩემ მიმარათ და ამის გამო ძალიან შევშინდი, ლენასთან იშვიათად ავდიოდი ძირითადათ ის მოდიოდა ჩემთან. იმ ღამით როდესაც აგარაკზე წასვლა აიჩემეთ უკვე ძალიან მთვრალები იყავით, გთხოვდი არ წავსულიყავით რადგან გული ცუდს მიგრძნობდა მაგრამ არ დამიჯერე, ყველანი ისეთი მთვრალები იყავით მარტო ვერ გაგიშვებდი, ამიტომ მაინც წამოვედი, თუმცა სჯობდა კისრის სატეხად გამეშვით, მაშინ ჩემი ცხოვრება ჯოჯოხეთად არ იქცეოდა. იქ ასულებს სასმელი ისევ გამოგელიათ, თქვენი ახალგაზრდა გონება კი ისე იყო დასალევს მოწადინებული გასვლა და ყიდვა გადაწყვიტეთ. აქაც გთხოვე არ წახვიდე მარტო ნუ დამტოვებ-მეთქი მაგრამ არ დამიჯერე, დამცინე, მშიშარა მეძახე და ბოლოს მაინც წახვედი. ლენა სააბაზანოში იყო შესული მე კი მისაღებში შიშით ვიჯექი და ყოველი ხმის გაფაჩუნებაზე ვხტოდი. ბევრი დრო არ დასჭირვებია გელას ჩემს მარტო დასახელთებლად. თვითონ დაუტოვე ჩემი თავი. დამემუქრა, თუ ვიყვირებდი ლენას მოკლავდა, მერე თქვენც და ყოველი თქვენგანის სიკვდილს მაყურებინებდა. შემეშინდა. ძალიან შემეშინდა, მერე ის მოხდა რაც მოხდა. როდესაც ყველაფერი დასრულდა კიდევ ერთხელ დამემუქრა თქვენი დახოცვით იმ შემთხვევაში თუ ამას ვინმეს ვეტყოდი. მეც გავჩუმდი. იმ დღის შემდეგ სახლიდან აღარ გამოვდიოდი გახსოვს? მერე თავი შეუძლოდ ვიგრძენი. ექიმთან გავიპარე და როდესაც მითხრეს რომ ფეხმძიმეთ ვიყავი, მივხვდი თბილისიდან უნდა წავსულიყავი ამიტომ წავედი კიდეც. ახლა კი აქ ვარ და გიყვები ცამეტი წლის უკან მომხდარი კოშმარის შესახებ და წარმოდგენაც არ მინდა რას უნდა ველოდო შენგან. - საუბარი დაასრულა ლოლამ, ღრმად ამოისუნთქა და დათას გახედა, რომელიც გახევებული იჯდა სავარძელში. ხელებით მანქანის საჭეს ჩაფრენოდა და თვალები ერთიანად ჩასისხლვოდა. - არაფერს მეტყვი?
- ის რაც ახლა მოყევი სიმართლეა?
- და რატომ უნდა მოგატყუო?
- გელა მკვდარია. იქნებ თავის დაძვრენა გინდა და იმ ადამიანს აწმენდ ხელს ვინც უკვე მიწაში ლპება, იქნებ მასთან შენი ნებით იწექი და სულაც არ გაუპატიურებიხარ, როგორ დავიჯერო რომ არ მატყუებ?
- დათა! - სიმწრით დაიყვირა ლოლამ და ხელები მთელი ძალით ჩასცხო მამაკაცს.
- შენი არ მჯერა ლოლა. - თავი ჩახარა დათამ. - მინდა რომ მჯეროდეს მაგრამ არ მჯერა. - ავტომობილი დაქოქა და მთაწმინდიდან საოცარი სისწრაფით დაეშვა. სახლამდე ხმა არ ამოუღია. ლოლა იმედგაცრუებული თვალებით უცქერდა მის გვერდით მჯდომ მამაკაცს, რომელიც დღემდე ასე ძლიერ უყვარდა და მისი უნდობლობის გამო გული საშინლად სტკიოდა. დათამ ლოლას სახლთან შეაჩერა მანქანა. ლოლა უხმოდ გადმოვიდა მანქანიდან. ძრავამ ერთი დაიღრიალა და მანქანა ადილს მოწყდა. ლოლა იქვე ჩაიკეცა სადაც იდგა.

ლოლა საძინებელელში მარიასთან საუბრით იყო გართული, როდესაც მის ტელეფონზე სანდროს ზარი შემოვიდა.
- ხო სან.
- ნაკაშიძე. - დაბნეული ჩანდა სანდრო.
- მოხდა რამე? უცნაური ხმა გაქვს.
- რაღაცას გეტყვი და იმედი მაქვს სიცილს არ დამაყრი ახლა.
- სან რამხელა შესავალს აკეთებ. მითხარი რა გინდა?
- მისმინე ვივიენმა ინგლისური იცის?
- რა იყო თვალი დაადგი?
- მიპასუხე იცის თუ არა? თუ დროა ფრანგულის კურსებზე ჩავეწერო?
- იცის იცის.
- როგორ ფიქრობ პაემანზე წამომყვება?
- არ ვიცი სან, თუ გუნდა ვკითხავ.
- მოდი არაფერი უთხრა მოვალ და თვითონ ვეტყვი.
- როგორც გინდა. - ყურმილი დაკიდა ლოლამ და გაიღიმა.
- რატომ იღიმი?
- უბრალოდ პატარავ. - გულში ჩაიკრა ქალიშვილი. ორ საათში ზედმეტად ლამაზად გამოწყობილი სანდრო, ყვავილებით ხელში ეახლა ლოლას სახლს. ვივიენმა გაცისკროვნებული თვალებით გამოართვა მისთვის განკუთვნილი ვარდები და პაემანზეც გაყვა. ლოლამ მხიარულ ნოტაზე გააცილა წყვილი და ძალიან მოუნდა მის მეგობრებს რამე გამოსვლოდათ. სანდრო ბავშობიდან მისი უსაყვარლესი მეგობარი იყო, ვივიენი კი ყველაზე მძიმე წუთებში მის გვერდით იყო და ოჯახისგან შორს მყოფი ლოლა არასდროს მიუტოვებია. ისინი საფრანგეთში ერთად ცხოვრობდნენ. მარია ისევე იყო მისი გაზრდილი როგორც ლოლასი, ამიტომაც უყვარდა ლოლას ქალიშვილს ის განსაკუთრებულად.
- სად არის მარია? - ფიქრებში წასული ლოლა ილონამ გამოაფხიზლა.
- დაიძინა.
- ვივიენი?
- სანდროსთან ერთად წავიდა.
- ოჰო. მათ შორის რამე ხდება?
- ალბათ მოხდება. - გაუღიმა ლოლამ დედას. - დალევ? - კარადა გამოხსნა ლოლამ და ჭიქები გამოიღო.
- კარგი, ერთ ჭიქას მხოლოდ იმიტომ დავლევ, რომ თავი მარტომ არ იგრძნო.
- თავს მარტო არ ვგრძნობ. შესანიშნავი ქიშვილი მყავს, შენ მყავხარ, ვივიენიც აქ არის.
- ხომ იცი როგორ მარტოობასაც ვგულისხმობ. რატომ ართულებ ყველაფერს?
- არ ვართულებ. - დედას სასმელი მიაწოდა და მის გვერდით მოთავსდა.
- იქ ყოფნისას არავინ გყოლია?
- დე ცოტა მეუხერხულება ჩემი სექსუალური ცხოვრების დედასთან განხილვა. - გაიღიმა ლოლამ და სასმელი მოსვა.
- კარგი რა ლოლა, პატარა გოგო ხომ არ ხარ?
- ასაკს არ აქვს მნიშვნელობა.
- არავინ გყოლია?
- დედა!
- მაინტერესებს. - დედა-შვილის საუბარი კარზე კაკუნმა დაარღვია.
- ვინმეს ელოდები?
- მე არა. - ლოლა კარის გასაღებად დაიძრა.
- გამარჯობა ლოლა.
- გა მა რჯო ბა ირინა დეიდა. - ენა დაება ლოლას, როდესაც კარებში ლენას დედა შერჩა. - დავიბენი მაპატიეთ, არ გელოდით, შემობრძანდით. - შინ შეიპატიჟა სტუმარი და დაძაბულობამ კიდევ უფრო დააბნია.
- გამარჯობა ილონა. - ახლა ილონას მიესალმა ირინა.
- შემოდი, მანდ რას უდგახარ.
- ლოლასთან სასაუბროთ მოვედი.
- ლოლასთან? - ცოტა არ იყოს ეუცნაურა ქალს ეს ყოველივე თუმცა არ შეიმჩნია. ლოლას კი ნერვიულობით უკვე მთელი სხეული დაეჭიმა. - კარგი მე დაგტოვებთ. - ოთახიდან გავიდა ილონა.
- დალევთ რამეს?
- წყალს.
- დაბრძანდით. - ლოლამ ჭიქა წყლით აავსო და ირინას ხელის კანკალით მიაწოდა, ქალმა ღიმილით შეხედა მის აკანკალებულ ხელებს და ჭიქა გამოართვა. - რასთან დაკავშირებით გინდათ ჩემთან საუბარი?
- ლენამ მითხრა რომ ფსიქოლოგი ხარ.
- ასეა.
- სწორედ ფსიქოლოგის დახმარება მჭირდება.
- რამე გაწუხებთ?
- კი, თან ძალიან. ამ გრძნობისგან ვერაფრით ვთავისუფლდები.
- მაშინ მომიყევით იმის შესახებ რაც გაწუხებთ.
- რთულია ამაზე საუბარი.
- თუ არ ისაუბრებთ არასდროს დაგტოვებთ შიშისა და დაძაბულობის შეგრძნებები.
- შენ ყოველთვის საუბრობ როდესაც რამე გაწუხებს?
- არამგონია აქ ჩემზე სასაუბროთ ვიყოთ.
- იქნებ შენ ხარ ჩემი ამ მდგომარეობის მიზეზი. - წყალი მოსვა ირინამ და სევდიანი თვალები შეანათა ლოლას, რომელსაც ტანში ისე გასცრა ეგონა გული გაუჩერდა.
- არ ვიცი რისი თქმა გსურთ ამით.
- ლოლა. არ ვაპირებ იმის გამო განგსაჯო რაც მოხდა.
- ირინა დეიდა. - ხმაში ცრემლი გაერია ლოლას.
- დავასრულებ კარგი? ლენამ შენი ჩამოსვლის ამბავი რომ მითხრა მას მერე მოსვენება დამეკარგა, მე ვიცი რაც დაგმართა გელამ, სიკვდილამდე რამდენიმე თვით ადრე ის ძალიან ეკლესიური გახდა, ბოლო დღეები მუდამ სინანულში იყო, სანამ მოკვდებოდა გამიმხილა რომ გაგაუპატიურა და ამის გამო თავს ნამდვილ ცხოველად გრძნობდა, მე მას არ ვამართლებ, ერთი წამით არ იფიქრო რომ ვამართლებ, თუმცა მან სული ჩემ მკლავებში დალია და ზუსტად ვიცი როგორ ნანობდა მის საქციელს. როდესაც ლენამ შენ შესახებ მითხრა მას მერე მართლა არც ერთი ღამე არ მძინებია, ახლა კი ისიც გავიგე რომ შვილი გყავს, მე კი ძალიან არ მინდა რომ ის გელას შვილი იყოს. გთხოვ მითხარი რომ მისი შვილი არ არის. - ლოლა უემოციოთ ისმენდა ირინას საუბარს, ერთადერთი ნატვრა ქონდა, რომ რაც შეიძლება მალე წასულიყო ეს ქალბატონი მისი სახლიდან. მისი სიახლოვე და მისი ამგვარი საუბარი მას კიდევ უფრო უფორიაქებდა ისედაც აშლილ ნერვებს. - ლოლა გთხოვ მითხარი რომ მისი შვილი არ არის.
- მისი შვილია.
- ღმერთო ჩემო! - სახე ხელებში ჩარგო ირინამ და ხმით ატირდა. ლოლა მოთმინებით ელოდა მის დამშვიდებას, თავდაპირველი დაძაბულობა სადღაც გამქრალიყო და ახლა მისი ადგილი ზიზღს დაეკავებინა, სძულდა ირინა თავისი ცრემლების გამო, ძლულდა რადგან ის ყველაზე მეტად ახსენებდა იმ კაცს, რომელმაც ცხოვრება დაუნგრია, კაცს რომელმაც ოჯახი დააკარგინა, საყვარელ ადამიანს და მეგობრებს ჩამოაშორა და მარტოობისა და ტანჯვისთვის გაიმეტა.
- ძალიან გთხოვთ ნუღარ ტირით.
- რას აპირებ ლოლა?
- რასთან დაკავშირებით? - მე არ ვაპირებდი ლენასთვის სიმართლის თქმას რადგან მას უყვარს გელა და არ დამიჯერებდა, ისევე როგორც დათამ არ დაიჯერა ჩემი სიტყვები. მე რას ვაპირებ? მგონი ახლა თქვენი სვლაა ქალბატონო ირინა, აქ ხომ დამძიმებული სინდისის გამო მოხვედით? მგონი სჯობს თქვენ ქალიშვილს თავად მოუყვეთ რა არაკაცის ცოლიც იყავით, ვფიქრობ ამის შემდეგ შეძლებთ მშვიდად დაიძინოთ.
- მას გულს ვერ ვატკენ. ხომ იცი გელას გამო ჭკუა ეკეტებოდა.
- ცამეტი წელი ვიცხოვრე საყვარელი ადამიანებისგან შორს გელას შიშის გამო, იმის გამო რომ კიდევ არ ეცადა ჩემზე ძალადობა. ადამიანი რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს აღვირახსნილად მთვლის მხოლოდ იმიტომ, რომ მკვდარ გელას არ შეუძლია ჩემი სიტყვების დადასტურება, მითხარით, დრო ხომ არ არის სიმართლე ყველამ გაიგოს და ცხოვრება ისე გავაგრძელოთ? ადრე თუ გვიან ლენა ამ ამბავს მაინც გაიგებს, ჩემგან, თქვენგან, არ აქვს მბიშვნელობა. გაიგებს და მაინც ეტკინება მაგრამ ერთი წამით იმაზეც დაფიქრდით თითოეული თქვენგანისთვის ტკივილი, რომ ამერიდებინა მე რამდენი ტკივილი გავიარე. ლენა დასავით მიყვარდა ყოველთვის მე კი მისმა მამინაცვლამა გამაუპატიურა და თან დამემუქრა თუ რამეს ვიტყოდი სწორედაც რომ ლენას მოკლავდა. მითხარით, არ არის დრო სიმართლე გაიგოს ლენამ?
- ნაკაშიძე. - ოთახში სანდროს ხმა გაისმა, რომელიც ვივიენთან ერთად დაბრუნებულა.
- რა იყო სანდრო?
- აგარაკზე რომ ვიყავით მან გაგაუპატიურა? - თვალები ჩაესისხლა ამ უკანასკნელს და ხელები აუკანკალდა.
- სანდრო. - ფეხზე წამოდგა ლოლა, ხშირად ენახა სანდროს შეტევები, როდესაც რამეს ინერვიულებდა, მას ბავშობიდან გულის პრობლემა ჰქონდა და ნერვიულობის შედეგად კრუნჩხვებში ვარდებოდა. ჭიქა წყლით აავსო და აკანკალებულ სანდროს ძალით დაალევინა. მერე მის სხეულს ძლიერად აეკრო და მკლავები მოხვია. - სან ოღონდ შეტევა არ დაგემართოს რა. გთხოვ. - სანდროს ცახცახმა ნელ-ნელა გაუარა, ვივიენი და ირინა გაფართოვებული თვალებით უცქერდნენ არაადეკვატური სახის გამომეტყველებით მდგარ აკანკალებულ სანდროსა და მასზე ჩაფრენილ ლოლას.
- კარგად ვარ. - მისი სახე ხელებში მოიქცია სანდრომ და თვალებში ჩახედა. - ნაკაშიძე ხვდები რომ ახლა შეიძლება ქალივით ავღრიალდე?
- სან.
- როგორ არ მითხარი. ამისთვის როგორ გაიმეტე შენი თავი ტო. - გულში ჩაიკრა მეგობარი და ირინას გახედა.
- ჩემი წასვლის დროა. - გასასვლელისკენ დაიძრა ირინა.
- რას აპირებთ?
- ლენას დაველაპარაკები. - კარი დაკეტა ლოლამ და მეგობრებს მოუბრუნდა. - აბა, როგორი დრო ატარეთ? - სიტუაციის განმუხტვას ეცადა ეს უკანასკნელი.
- მოკეტე!
- მოკეტე!
- ერთხმად წამოიძახეს ვივიენმა და სანდრომ.
დიდხანს ისხდნენ მისაღებში სანდრო, ლოლა და ვივიენი. არც ერთი საუბრობდა, არც ერთს სურდა პორველი სიტყვის თქმა. ბოლოს ისევ ლოლამ გაბედა საუბრია დაწყება.
- კარგით. დავიტანჯე. ასე არ შემიძლია. სანდრო თქვი რამე?
- ჯერ ისევ მაჟრიალებს ამ ყველაფრის გამო ლოლა, რომ ვფიქრობ როსი გადატანა მოგიწია ძვლები მეყინება.
- ჩაიარა ამ ყველაფერმა, ახლა აქ ვარ, თქვენთან და ვცდილობ ცხოვრება თავიდან დავიწყო.
- ხო ვიცი მაგრამ შენ შენი ცხოვრების საუკეთესო წლები დაკარგე ვიღაც ღორის გამო. მაშინ როდესაც ჩვენ ჩაფსმამდე ვერთობოდით. იმ ნაბიჭვარმა შენზე იძალადა, იმ ღამით რომ არ წავსულიყავით და შენთვის დაგვეჯერებინა არაფერი მოხდებოდა.
- ახლა თავს ნუ ისჯი ცამეტი წლის უკან მომხდარი კოშმარის გამო.
- მაგ კოშმარის გამო ყველა დაგვკარგე. ასე მსვიდად როგორ ხარ?
- ღმერთო ჩემო სანდრო მშვიდად სულაც არ ვარ? გული ახლაც ისე მტკივა როგორც წლებია წინ მაგრამ რა გავაკეთო მითხარი? თავს ხომ არ მოვიკლავ, ყველაზე მეტად ის მტკივა რომ დათას ჩემი არ სჯერა, აი რა მაწუხებს ახლა.
- ლოლა გადაუვლის, დაგიჯერებს, მისთვის შოკი იქნებოდა ეს ამბავი, მე რომ ირინას საუბარს არ შევსწრებოდი შესაძლოა ეჭვი გამჩენოდა.
- ხედავ? შენ კი მეუბნები რომ თავიდანვე მეთქვა თქვენთვის.
- ნუ ბრაზობ რა.
- არ ვბრაზობ, უბრალოდ მინდა ეს კოშმარი მალე დასრულდეს, მინდა ჩემი შვილის გარეთ გაყვანის არ მეშინოდეს, მინდა ლენამ არ შემიძულოს და სიმართლე სწორად გაიგოს, მინდა დათამ მაპატიოს ეს ტყუილი, დამიჯეროს და მოსისხლე მტრად აღარ გადამეკიდოს, უბრალოდ სიმშვიდე მინდა სან. - ცრემლები წასკდა ლოლას, სანდრო მასთან მივიდა და ატირებული მეგობარი გულში ჩაიკრა.
- ნაკაშიძე, ყველაფერი მოგვარდება, ამის პირობას გაძლევ, ვერც ლენა და ვერ დათა ვერ შეძლებს გული გატკინოს, ისინი ისევე როგორც ჩვენ ბავშვები აღარ არიან, გაიაზრებენ სიმართლეს და ყველაფერი თავი ჩვეულ ნორმას დაუბრუნდება.
მტანჯველი ერთი კვირა გადააგორა ლოლამ, არავინ გამოჩენილა ამ დროის მანძილზე არც ლენა, არც დათა, მხოლოდ სანდრო დადიოდა მის სანახავად, თუმცა ის ვივიენის გამო უფრო დადიოდა ვიდრე ჭკუიდან აჭრილი მეგობრის გამო. მათ ერთმანეთს კარგად გაუგეს და შეხვდერებიც გაახშირეს. ლოლა ძირითად სახლში ატარებდა დროს, ილონას არ მოსწონდა შვილის ჩაკეტილობა მაგრამ ახლა მასთან საუბარს უკვე აზრი არ ქონდა, ლოლა დეპრესიული გახდა, წარმატებულ ფსიქოლოქს ახლა თავად ქონდა ფსიქოლოგიური პრობლემები. ბევრს სვამდა, თუ არ სვამდა მაშინ უბრალოდ ეძინა, ნებისმიერი კითხვა აღიაზიანებდა, ნერვებს ვერ აკონტროლებდა, გაღიზიანებისგან მუდამ ჩხუბობდა.
- გეყოფა. - დაუღრიალა ერთ დღესაც ილონამ და სასმლის ბოთლი ხელიდან გამოგლიჯა.
- დედა დამიბრუნე.
- ლოლა, თავს იკლავ. გამოფხიზლდი. შენ შვილზე იფიქრე, რა გემართება, ასე როგორ ეცემი? სარკეში ჩაიხედე რას გავხარ, გახდი, თვალები ჩაგიშავდა, საფრთხობელას ემსგავსები.
- მორჩი ლექციას რა. - ხელი აუქნია ლოლამ და საძინებელში გავიდა. აცრემლებული ილონა დიდხანს იდგა სასმლის ბოთლით ხელში ერთ ადგილზე გაშეშებული, ბოლოს თითქოს გონება გაუნათდა, ქურთუკი მოიცვა და სახლიდან გავიდა. არასდროს სდომებია მისი შვილიც ცხოვრებაში ჩარევა მაგრამ ახლა სხვაგვარად მოქცევა აღარ შეეძლო, ხვდებოდა ქალიშვილს კარგავდა და მისთვის ხელი როგორმე უნდა შეეშალა.

- ილონა დეიდა? მობრძანდით. - კარი ფართოდ გააღო ნინომ და სტუმარი შინ შეიპატიჟა.
- მაპატიე შვილო შემოგეჭერით. ლენა სახლშია?
- ახლავე დავუძახებ. თქვენ დაბრძანდით, რამე ხომ არ მოგიტანოთ?
- არაფერი, მხოლოდ ლენასთან მინდა საუბარი.
- გამარჯობა. - ოთახიდან გამოვიდა ლენა და სტუმარს მიესალმა.
- მე წავალ, ისედაც გავდიოდი. გამიხარდა თქვენი ნახვა. - უცებ ჩაიცვა ნინომ ქურთუკი და ისინი მარტო დატოვა.
- ლოლა როგორ არის?
- ცუდად. რატომ არ ნახულობ მას?
- ილონა დეიდა არ ვიცი როგორ გითხრათ.
- დედას ელაპარაკე?
- თქვენც იცით?
- ლოლამ არ იცის, მათი საუბარი რომ მოვისმინე, ჩემთვის არაფერი უთქვამს, ვიცი მოხუც დედას უფრთხილდება მე კი არ ვიცი როგორ მოვიქცე. ლოლა საშინლად გამოიყება, ბევრს სვამს. შვილსაც აღარ აქცევს ყურადღებას. თავს იკლავს. დამეხმარე როგორმე გამოვგლიჯო სიკვდილს მისი თავი, თუ ასე გააგრძელებს დიდხანს ვერ იცოცხლებს.
- ასე რატომ იქცევა?
- დაფიქრდი ლენა, იმის მერე რაც მან გამოიარა კიდევ შერჩა საღი აზრი, ახლა კი როდესაც სიმართლე ყველამ იცით არავინ ცდილობთ მის დახმარებას. ის ამას არ იმსახურებს. ის ხომ შეშინებულო ბავშვი იყო როდესაც მასზე იძალადეს. დაემუქრნენ, ამის გამო ცხოვრება აერია, საერთოდ გადაიხვეწა და სრულიად უცხო ქვეყანაში მარტოს მოუწია ცხოვრების გზის გაკვლევა.
- უბრალოდ მიჭირს მასთან შეხვედრა. როდესაც დედამ სიმართლე მითხრა სირცხვილისგან, ტკივილსგან და იმედგაცრუებისგან მთელი ცხოვრება თავზე დამემხო, თურმე ყოველივე რაც ჩემ თავს ხდებოდა უბრალოდ დიდი სიცრუე იყო, მიცხოვრია მოძალადე კაცის გვერდით, მიყვარდა მამასავით და ის ამ დროს ჩემი მოკვლის მუქარით, ჩემ საუკეთესო მეგობარს აუპატიურებდა.
- ახლა წარნოიდგინე ლოლა რას გრძნობს, მან გაცილებით ბევრი დაკარგა ვიდრე შენ, არ ვადარებ თქვენ ორის ტკივილს მაგრამ ახლა თუ შენ თავში ძალას არ იპოვნი, მას არ ნახავ და გულში არ ჩაიკრავ ის ვერ გაუძლებს, როდესაც მოკვდება შენ მთელი ცხოვრება საკუთარ თავს ამის გამო დასჯი. დასჯი რადგან შეგეძლო მისთვის ხელი შეგეშალა და არ შეუშალე. ახლა ის განადგურებს რომ იმ ღამით საბანაოდ წახვედი და მარტო დატოვე, მერე კი ის შეგიჭამს სულს რომ სიკვდილში ხელი არ შეუშალე.
- გპირდებით ვნახავ.
- მალე ნახე, ნუღარ გადადებ. მისი საქმე რომ ძალიან ცუდად არ იყოს აქ არ ვიდგებოდი და შვილის გადარჩენას არ გთხოვდი. ილონას წასვლის შემდეგ ლენამ დათას დაურეკა და მასთან მისვლა სთხოვა.
- რა გჭირს? რა ცეცხლზე დამდე. - შეუღრინა დათამ შესვლისთანავე.
- დაჯექი.
- დავჯექი. მისმინე ლენ ლიზას უნდა შევხდე დროზე მითხარი რა გინდა.
- ჯანდაბას ლიზა, საქმე ლოლას ეხება.
- მის სახელს ნუ მიხსენებ. - ფეხზე წამოდგა დათა და ოთახში გაიარ-გამოიარა.
- დათა გეყოფა.
- ეს შენ გეყოფა, საერთოდ ყველას გეყოფათ, იცი მაინც რა სისულელე მომიყვა თავის დაძვრენის მიზნით.
- დათა არ არის ეს სისულელე, ის რაც ლოლამ გითხრა სრული სიმართლეა. - დათამ შეშლილი თვალები შეანათა ლენას და მოწყვეტით ჩაეშვა სავარძელში.
- რას ბოდავ ლენ?
- არ ვბოდავ, მეც გამიჭირდა ამის დაჯერება მაგრამ ის რაც ლოლამ მოგიყვა სრული სიმართლეა. დედამ იცოდა, სიკვდილის წინ გელას მისთვის ყველაფერი მოუყოლია.
- რას მეუბნები ლენა? - სახე დაეძარღვა დათას. - გინდა მითხრა, რომ ლოლა მარლა ძალადობის მსხვერპლი იყო? რომ, ლენა მითხარი რომ მატყუებ.
- მინდა რომ ეს სიმართლე არ იყოს დათა. მაგრამ ასეა, მას ჩვენი დახმარება ჭირდება. დღეს ილონა იყო ჩემთან. ლოლა საშინელ მდგომარეობაში ყოფილა. მთხოვა რომ დავეხმარო რადგან შვილი უკვდება, დამეხმარე გთხოვ, რა დროს ლიზაა, ის ჩვენ გამო ჩავარდა ამ მდგომარეობაში ჩვენ კი მას არც ვნახულობთ, შენ საერთოდ არც კი დაუჯერე როდესაც გიამბო. ადექი და მასთან წავიდეთ.
- აზრზე მოსვლა მადროვე. - ცრემლები წასკდა დათასაც და დამალვის მიზნით სახეზე ხელები აიფარა.
- რისი გერიდება, თუ ტირილი გინდა იტირე, ის ხომ გიყვარს. ხოდა ადექი და დაეხმარე სააქაოს მობრუნდეს.
- ჩაიცვი. მასთან მივდივართ.

- სად არის?
- თავის ოთახში. მადლობა რომ მოხვედით. - ოთახისკენ გაუძღვა ილონა ლენასა და დათას.
- მარტო დაველაპარაკებით.
- ჩენთან სალაპარაკოდ თუ მოხვედით დაგაგვიანდათ მეგობრებო. - ბარბაცით გამოვიდა ლოლა ოთახიდან და სულელურად გაიკრიჭა.
- ლოლა გთხოვ.
- რას მთხოვ დათა? რისთვის მოხვედი? - სახეზე თითები მოუთათუნა ლოლამ, კარადა გამოხსნა და დასალევის ძებნა დაიწყო.
- გადავყარე!
- კარგი რა დედა. - სახე დამანჭა ლოლამ და სავარძელში ჩაეშვა.
- მარია, გავისეირნოთ. - ხელი ჩაჰკიდა ვივიენმა მარიას და გარეთ გაიყვანა.
- ისინი შენს დასახმარებლად მოვიდნენ ლოლა. - შვილის გონს მოყვანას ეცადა ილონა.
- დასახმარებლად? და ვინ გითხრათ რომ დახმარება მჭირდება? ან თქვენ რაში უნდა დამეხმაროთ? რამდენი დღის უკან გაიგე ლენა სიმართლე?
- ერთი კვირის წინ. - თავი დამნაშავე ბავშვივით ჩახარა ლენამ.
- და შენ? - ახლა დათას მიუბრუნდა ირონიული სახით ლოლა. - ჩემი არ დაიჯერე, ბო*ზი მეძახე, თურმე მკვდარ ადამიანს რაღაცას ვტენი. ახლა რა შეიცვალა? აღარ ვარ ბო*ზი? - ღრიალზე გადავიდა ლოლა.
- ლოლა.
- მოკეტე დათა, ყველაფერში შენ ხარ დამნაშავე, როგორ გთხოვდი რომ არ წასულიყავი, წამით არ დაუშვი რომ რაღაც მაწუხებდა, მეგობრებთან ერთად გახეთქვამდე დალევა არჩიე. ახლა რა გინდა ჩემგან, რას ელი? გგონია ისევ ის ლოლა ვარ რაც ცამეტი წლის წინ ვიყავი? არა ის გოგო იმ ღამით მოკვდა გესმის? ლენ როგორ ვდარდობდი შენ გამო, შენ კი მთელი კვირა საყვარლის საწოლში თბილად გორაობდი და ახლა მოდიხარ ჩემთან და მეუბნები, რომ ჩემი დახმარება გინდათ? იცით რას გეტყვით? არც ერთი თქვენგანის დანახვა არ მინდა. რამ შეგაშინათ? რა სახეები გაქვთ? გგონიათ თავს მოვიკლავ? ამ სიამოვნებას არ მოგანიჭებთ. ერთადერთ რამეს ვნანობ. არ უნდა დავბრუნებულიყავი, ცხოვრება ნორმალურად მიდიოდა თქვენ გარეშე.
- ლოლა გეყოფა. - მასთან მიიჭრა ლენა და მეგობარს ხელები მოხვია, მისი წინააღმდეგობის მიუხედავად გულში ძლიერად ჩაიკრა და მასთან ერთად ატირდა. დათა გახევებული უცქერდა სასოწარკვეთილებაში ჩავარდნილ საყვარელ ქალს და საკუთარი თავი სძულდა, რომ მისი დაცვა ვერ შეძლო, იმის გამოც სძულდა, რომ მისი სიტყვები არ დაიჯერა. დიდხანს იყვნენ ყველანი სულგანაბულნი. ლენას ისევ გულში ყავდა ლოლა ჩაკრული. დათა ისევ ოთახის შუაგულში იდგა, ილონა კი კედელთან ატუზულიყო და შვილის ტკივილს ასმაგად განიცდიდა. - ყველაფერი კარგად იქნება.
- კარგად არაფერი აღარ იქნება. - მეგობრის მკლავებისგან გაითავისუფლა ლოლამ თავი და საძინებლისკენ წავიდა.
- ლოლა. - მისი შეჩერება სცადა დათამ.
- გასასვლელს იმედია იპოვით. - ამბობს ლოლა და მათ მარტო ტოვებს.

დრო გადიოდა. ლოლა ნელ-ნელა გამოდიოდა მდგომარეობიდან. სასმელზე საბოლოოდ თქვა უარი და ნორმალურ, ჯამრთელ ცხოვრებას დაუბრუნდა, ეზოში ლამაზი ბაღი გააშენა. მარია ფრანგულ სკოლაში შეიყვანა, თავად კლინიკაში დაიწყო მუშაობა, ძალიან ბევრი პაციენტი ყავდა და თავისუფალი დროც ნაკლებად რჩებოდა, ვივიენი საფრანგეთში არ დაბრუნებულა, ის და სანდრო ერთად გადავიდნენ საცხოვრებლად. ლოლასაც ხშირად სტუმრობდნენ. ლოლა თითქოს საბოლოოდ დამშვიდდა და გათავისუფლდა წარსულის აჩრდილებისგან, იმ დღის შემდეგ ლენა და დათა აღარ უნახავს. კარგად იცოდა რომ ისინი ძალიან იტანჯებოდნენ მაგრამ მათთან შესახვედრად მზად არ იყო. ვერც ერთს აპატია. ვერც დათას ის რომ მისი არ დაიჯერა და ვერც ლენას, რომ სიმართლის გაგების მიუხედავად მისი ნახვა არ ისურვა. ლოლა საბოლოოდ გამოჯამრთელდა. ადამუანური ფერი და აზროვენება დაიბრუნა. ცხოვრება ისევ გრძელდებოდა. თითქოს ბევრი რამ შეიცვალა მაგრამ არ შეცვლილა მთავარი, ის მაინც საყვარელი ადამიანებისგან შორს ცხოვრობდა.
ერთ საღამოს, როდესაც ბოლო პაციენტი გაისტუმრა და დაღლილი სასტუმრო ოთახში სავარძელზე მიესვენა, თვალები დახუჭა და თავს ცოტა დასვენების უფლება მისცა, სწორედ ამ დროს გაისმა კარზე ზარი. ზანტად აათრია სხეული სავარძლიდან და კარი გააღო.
- გამარჯობა.
- რისთვის მოხვედი?
- უნდა ვილაპარაკოთ?
- სალაპარაკო არაფერი გვაქვს.
- კარგი, მაშინ როგორც პაციენტი ისე მიმიღე.
- მიღების საათებს მოვრჩი.
- ლოლა შემომიშვი.
- კარგი. - უხალისოდ დათანხმდა ლოლა და დათა სახლში შეიპატიჟა. მოკლედ მითხარი, ძალიან დაღლილი ვარ.
- კარგად გამოიყურები.
- მადლობა.
- როგორც ვხედავ უკეთ ხარ.
- თუ იმის გასაგებად მოხვედი თავს როგორ ვგრძნობ, შესანიშნავად ვარ.
- ნუ მესწერვები.
- არ გესწერვები.
- შენები სად არიან? - სახლი მოათვალიერა დათამ.
- სძინავთ.
- კარგია. - გიგონას მიუახლოვდა დათა და ხელი წელზე მოხვია, ლოლა არ შეწინააღმდეგებია. - მგონი დროა ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ ლოლა. - ყელზე ფრთხილად აკოცა დათამ, ლოლამ ჩაახველა მაგრამ მისი მკლავებისგან გათავისუფლება არც უფიქრია.
- ასე ფიქრობ? - ახლა თავად აკოცა ყელზე მამაკაცს და თითები ფრთხილად შეუცურა თმაში.
- ჰო. ასე ვფიქრობ. - ხელში აიტაცა დათამ მისი მსუბუქი სხეული და მუცელზე შემოისვა.
- შემიძლია გიჩივლო სახლში ძალით შემოჭრისა და ძალადობისთვის. - გაუღიმა ლოლამ და ოდნავ უკბინა ქვედა ტუჩზე.
- მიჩივლე. მაგრამ მანამდე მითხარი სად შეიძლება შენი სხეულით დავტკბე.
- საძინებელში. მარია დედას ოთახში წევს.
- მშვენიერია. - საყავრელი ქალის ბაგეს ვნებით დააცხრა დათა.

თვალი გაახილა თუ არა ლოლამ, ჯერ კიდევ მძინარე დათას შეხედა, გაახსენდა მთელი ღამე როგორ ნებივრობდა საყვარელი მამაკაცის მკლავებში და სიამოვნებით შეაჟრჟოლა. ფრხილად აკოცა, ხალათი ჩაიცვა და ოთახიდან გამოვიდა. სამზარეულოში შევიდა და ჩაიდანი გაზზე დადგა. ორივე ხელით მაგიდას დაეყრდნო, თვალები დახუჭა და მასში შემოსული ბედბიერების გამო სახეზე ღიმილი მოეფინა.
- დილამშვიდობის.
- გამარჯობა დედა.
- გვიან ამდგარხარ. დღეს არ მიდიხარ კლინიკაში?
- არა.
- რამე გეგმები გაქვს?
- დე პირდაპირ მკითხე თუ რამე გინდა. - გაუღიმა დედას და ორი ჭიქა ყავა დაასხა.
- მიხარია როდესაც მომღიმარს გხედავ. მადლობა დათას.
- დედა.
- კარგი შევეცდები დავივიწყო შენი საძინებლიდან გამომავალი ხმები. - გადაიხარხარა ილონამ და სახეალეწილი ლოლა მარტო დატოვა. ლოლამ ორივე ჭიქას ხელი მოკიდა და საძინებელში შევიდა. ჭიქები მაგიდაზე დადგა, თავად კი საყვარელი მამაკაცის კოცნით გაღვიძება გადაწყვიტა.
- დილამშვიდობის. გულში ჩაიკრა დათამ.
- ყავა მოგიმზადე.
- ლოლა.
- რა იყო?
- მიყვარხარ.
- ვიცი. მეც მიყვარხარ. - ლოლა ტელეფონს დაწვდა და მესიჯის წერა დაიწყო.
- ვის წერ?
- ლენას.
- და რას წერ?
- ამას. - ტელეფონის ეკრანი აჩვენა საყვარელ მამაკაცს. (ლენ დღეს საღამოს გცალია? არ გინდა პიცა გააკეთო, როგორც ადრე და მე და დათა გესტუმრებით)
- ახლა ხომ იცი რომ მას საშინლად გაახარებ.
- ისიც ვიცი რომ ტირილით გასკდება.
- მგონი პასუხი დაგიბრუნა.
- ხო. ( კარგი გელოდებით, ისევ ისე. პიცა სოკოს გარეშე. მიყვარხარ ლოლა)
- ცოლად გამომყვები?
- ამაზე პიცის შემდეგ ვისაუბროთ. - სხეულზე აეკრო ლოლა საყვარელ მამაკაცს და ბედნიერებისგან შეაჟრჟოლა.
скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Elle025

შენი თითოეული ისტორია როგორი განსხვავებულია..რაღა თქმა უნდა ესეც საოცრება იყო....ყველაზე მეტად ის მახარებს ,რომ სრულად დევს ყველა შენი ისტორიაა და ლოდინი არ მიწევს..მიხარია ძალიან...სულ გელოდებიი❤️

 


№2 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

Elle025
შენი თითოეული ისტორია როგორი განსხვავებულია..რაღა თქმა უნდა ესეც საოცრება იყო....ყველაზე მეტად ის მახარებს ,რომ სრულად დევს ყველა შენი ისტორიაა და ლოდინი არ მიწევს..მიხარია ძალიან...სულ გელოდებიი❤️



ძალიან დიდი მადლობა შენ და უზომოდ მახარებს იქ ფაქტი, რომ ასე აქტიურად მადევნებ თვალს <3

 


№3  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

ენ შენი ისტორიების კითხვა ხომ არასოდეს მომბეზრდება. უმაღლესი კლასია❤❤ ჩემთვის პირველი ხარ ❤

 


№4 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

Chikochiko
ენ შენი ისტორიების კითხვა ხომ არასოდეს მომბეზრდება. უმაღლესი კლასია❤❤ ჩემთვის პირველი ხარ ❤


ჩემი საყვარელი გოგო, როგორ მიყვარხარ მე შენ <3

 


№5  offline წევრი Rania

Kidev ertxel visiamovnee. Ase bevrad mosaxerxebwliaaaa. Gelodebi axali istoriit

 


№6 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

Rania
Kidev ertxel visiamovnee. Ase bevrad mosaxerxebwliaaaa. Gelodebi axali istoriit


მადლობა <3

 


№7  offline წევრი ნანა73

ეს ისტორია არეც წავიკითხე და მინდა გითხრა , რომ მაშინაც ძალიან მომეწონა ❤️

 


№8 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

ნანა73
ეს ისტორია არეც წავიკითხე და მინდა გითხრა , რომ მაშინაც ძალიან მომეწონა ❤️



ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა <3

 


№9 სტუმარი სტუმარი უცნაური მე

როგორ მიყვარს ეს ისტორია ❤️ შენზე ხომ ვგიჟდები!

 


№10 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

სტუმარი უცნაური მე
როგორ მიყვარს ეს ისტორია ❤️ შენზე ხომ ვგიჟდები!


მე კიდე შენზე ვგიჟდები ❤

 


№11  offline წევრი ნინ ია

მახსოვს ამ ისტორიის კითხვისას მიღებული ემოციები heart_eyes ვგიჟდები შენზე kissing_heart

 


№12 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

ნინ ია
მახსოვს ამ ისტორიის კითხვისას მიღებული ემოციები heart_eyes ვგიჟდები შენზე kissing_heart



ჩემი საყვარელი გოგო <3

 


№13  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

ვერ წარმომიდგენია რომ წაკითხულ ისტორიას მეორედ წავიკითხავ და კიდევ ახალი ემოციებით ავივსები ... უბრალოდ რაღაც ძაან მაგარი უნდა იყოს ეს ჩემთცის და შენ წარმოიდგინე რომ შენმა ისტორიებმა მოახერხეს ეს !!!♥️♥️♥️♥️

უბრალოდ ძალიან ძალიაან გაფასებ და გყვარობ რომ ამდენ ემოციას მიგზავნი შენი თითოეული ისტორიით♥️♥️

 


№14 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

ტკბილიწიწაკა
ვერ წარმომიდგენია რომ წაკითხულ ისტორიას მეორედ წავიკითხავ და კიდევ ახალი ემოციებით ავივსები ... უბრალოდ რაღაც ძაან მაგარი უნდა იყოს ეს ჩემთცის და შენ წარმოიდგინე რომ შენმა ისტორიებმა მოახერხეს ეს !!!♥️♥️♥️♥️

უბრალოდ ძალიან ძალიაან გაფასებ და გყვარობ რომ ამდენ ემოციას მიგზავნი შენი თითოეული ისტორიით♥️♥️


ჩემი უსაყვარლესი გოგო ხარ შენ ❤

 


№15 სტუმარი სტუმარი მარიამ

ემოციებს ვერ ვმალავ ისეთი აღვთოვანებული ვარ ❤❤ მადლობა შენ..საუკეთესო ხარ ????????

 


№16  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი მარიამ
ემოციებს ვერ ვმალავ ისეთი აღვთოვანებული ვარ ❤❤ მადლობა შენ..საუკეთესო ხარ ????????

მადლობა მარიამ <3

 


№17 სტუმარი სტუმარი ლოლა

ასეთი სახის ისტორიები თუ იცი მითხარიი , გოგო რი წავა და მერე რო დაბრუდება რამოდენიმე წლის შემდეგგ, ხო ხვდები ასეთი ტიპის ისტორიები მინდა ხოლო რაც შეეხება ამ ისტორიაას სიტყვებით ვერ აღვწერრ, მეორეჯერ წავიკითხე უკვე,ძააან cool :დ

 


№18 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

სტუმარი ლოლა
ასეთი სახის ისტორიები თუ იცი მითხარიი , გოგო რი წავა და მერე რო დაბრუდება რამოდენიმე წლის შემდეგგ, ხო ხვდები ასეთი ტიპის ისტორიები მინდა ხოლო რაც შეეხება ამ ისტორიაას სიტყვებით ვერ აღვწერრ, მეორეჯერ წავიკითხე უკვე,ძააან cool :დ



ძალიან დიდი მადლობა <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent