შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უბედურების ბედნიერი დასასრული (თავი 7)


7-02-2019, 23:36
ავტორი None
ნანახია 499

უბედურების ბედნიერი დასასრული (თავი 7)

***
როცა საავადმყოფო დავტოვეთ და მანქანაში ჩავსხედით შემდეგ გამახსენდა, რომ დავითთან მივდიოდით
-დავითთან უნდა მივიდეთ ჰო?-მაინც დავაკონკრეტე სასოწარკვეთილი ხმით
-ცოტა ხანს უნდა გავუძლოთ შემდეგ რამეს მოვიფიქრებ, რომ წავიდეთ
-მეშინია მამაშენის-ვაღიარე
-არასდროს დაუძახო იმ ა*ვარს მამაჩემი და გახსოვდეს, რომ ჩემ გვერდით არაფრის უნდა შეგეშინდეს-მითხრა ჩემი ხელი თავისაში მოიქცია და ნაზად მეამბოა ხელის ზურგზე. გული ამიჩქარდა, ტაომ დამაყარა და ბრალოდ გავითიშე. მთელი გზა ხელი არ გაუშვია მე კი ვიჯექი და მის პროფილს ვსწავლობდი. შიგადაშიგ გადმომხედავდა და ეღიმებოდა
-მოვედით-მითხრა და მანქანა გააჩერა. ღრმად ჩავისუნთქე და ისევ მას ჩავკიდე ხელი. კარისკენ ერთად წავედით
-ჩემი შვილი და რძალი მოსულან-შეგვეგება "მამამთილი"
-აფერისტობის გარეშე დავით, იმედია ალექსანდრას ბარგი უკვე მის ოთახშია
-რა თქმა უნდა, მისი ბარგი თქვენ ოთახშია-რაო? რა თქვა?
-რა?-ვიკითხეთ ერთად
-ხო წყვილი ერთად იქნებით-ხელები შემოკრა
-ამაზე არ შევთანხმებულვართ და უკვე ზედმეტი მოგდის-ხმას აუწია დამიანემ
-ხმას დაუწიე ლაწირაკო! ხვალ ჩემი ბიზნეს პარტნიორი მეუღლესთან ერთად ჩამოდის და აქ იცხოვრებს, ამიტომ რთ ოთახში იქნებით არ ვაპირებ მათ რამე ვუხსნა-თქვა მკარად
-ნაბი*ვარი ხარ-კბილებში გამოცრა-წავედით-მითხრა და ხელით მეორე სართულისკენ წამიყვანა. ძალიან დიდხანს ლამძღავდა გაბრაზებული დამიანე დავითს. აივანზე გავედი და მანამ განვაგრძს ხედით ტკბობა, სანამ მსხვრევის ხმა არ გავიგე. უცებ შევვარდი და სააბაზანოში, დამსხვრეული სარკის წინ მდგომი დამიანე დავინახე ხელიდან კი სისხლი სდიოდა.
-დამიანე შენი ხელი-ვიყვირე თუმცა რეაქცია არ ქონია, გაქვავებული იდგა. მისკენ წავედი ერთი ხელი დაზიანებულ ხელზე დავადე, მეორე კილოყაზე მივადე და თავი ჩემკენ მოვაბრუნებინე. თვალები უელავდა, თუმცა ჩემი დანახვისას ნელ-ნელა დამშვიდება დაიწყო-აი ასე მშვიდად, ახლა წამოდი ხელს დაგიმუშავებ-ოთახში გავიყვანე და საწოლზე დავსვი. მალევე ვიპოვე საჭირო ნივთები და ხელის დამუშავება დავიწყე, ვგრძნობდი, რომ მიყურებდა, თუმცა თავს ვიკავებდი და მე არ შემიხედავს. მალევე მოვრჩი ჩემ "საქმეს" იქაურობა მივალაგე შემდეგ კი მას მივუბრუნდი-სააბაზანოში შევალ შენ კი შეეცადე არსად გახვიდე სანამ არ დაწყნარდები.
კაბინაში შევედი და ფიქრი დავიწყე
-ჰეიი "მე" აქ ხარ?-ღმერთო რას ვაკეთებ?
-კი აქ ვარ და ყველაზე ჭკვიან არსებას ელაპარაკები
-შენი აზრით გავუძლებ?-ვკითხე "მეს"
-რა თქმა უნდა, შენ ძლიერი ხარ და მორჩი ამ თვითგვემას
-მაგრამ დამიანეს რომ ვერ გავუძლო? ან იმ გრძნობას რასაც ის იწვევს ჩემში?
-როდის მერე ებძვი გრძნობებს?
-მას მერე რაც მას შევხვდი
-არ ებრძოლო უბრალოდ დინებას მიყევი-"დიალოგის" დასრულებისთანავე დავტოვე კაბინა, მოვწესრიგდი და ოთახში გავედი. დამიანე საწოლზე გულაღმა იწვა და ჩემი შესვლა არც კი გაუგია
-ჰეი დამიანე შეგიძლია შეხვიდე-ვუთხარი მას უცებ წამოდგა და სააბაზანოში გაუჩინარდა. მე ლოგინში ჩავწექი და მას დაველოდე. მხოლოდ სპორტული შარვალი ეცვა როცა გამოვიდა და მის სხეულზე თვალი გამიშტერდა. საწოლთაბ მოვიდა და ბალიშის და საბნის აღება დააპირა
-რას აკეთებ?-ვკითხე
-დივანზე დავიძინებ-მითხრა წყნარად და იმ დივნისკენ მანიშნა, რომელზეც თითქმის ორმეტრიანი დამიანე კი არა მე ვერ დავეტეოდი
-იქ ვერ დაეტევი იმხელა საწოლია ორივე დავეტევით ისე, რომ საერთოდ ვერ მივხვდებით სხვა თუ წევს
-ვერ მივხვდები თურმე-ჩაიბურტყუნა-ასე თუ გინდა ჩემთან დაწოლა პირდაპირ გეთქვა-გამიღიმა ნაგლად
-უკვე შამპანიუტის გახსნას ვაპირებდი იმის ნიშნად, რომ დღემ წყნარად ჩაიარა, მაგრამ არ შემარგე ამიტომ წადი და დივანზე დაიძინე-ხელები გადავაჯვარედინე
-კარგი კარგი ჩუმად ვარ-მითხრა და გვერდით მომიწვა-ტკბილი ძილი ალექსანდრა-ჰოჰო როგოე არა მე ახლა ტკბილად დავიძინებ, ნუ იტყვი. არა ამ ჩემ სახელა რატო ან როგორ ამბობს ასე ერთი? არ ვიცი რამდენ ხანს არ მეძინა, თუმცა მალე ვიგრძენი მისი ხელი წელზე, მეტი რა მინდოდა ცხვირი მის ყელში ჩავდე ახლა კი მართლა დამეძინა ტბილად
***
ორდღიანი უძილობის გამო, ანიკამ საწოლიდან ძლივს აწია თავი, თუმცა როცა გაახსენდს სად მიდიოდა ფრენა ფრენით მოემზადა. 10ზე უკვე საავადმყოფოში იყო და წამებით შეასწრო ბატონს. ამით გახარებულმა ხტუნვა დაიწყო
-რა გიხარია ჯავახი? იქნებ ვინმეს დროზე ადრე დაჭირდე მაშინ რას იზავ?-მაინც წაკბინა
-დემონი-ჩაიბურტყუნა გოგომ
-შემოვლა გვაქ ამოტომ პაციენტებს გაეცანით, ვისაც ვეტყვი ის მომახსენებს მდგომარეობას
შემოვლა დაიწყეს და როცა ბიჭების პალატამდე მივიდნენ ანიკას თვალები გაუბრწყინდა. როგორც კი ბიჭების დანახვისას დადებილებული გოგოების სახეები დაინახა ეგრევე ისტერიული სიცილი ატეხა
-ჯავახი სიწყნარე იყოს-შეუბღვირა
-აუუ საავადმყოფოშიც შენ უნდა მაღვიძებდე ამ დილა უთენია?-ამოიბუზღუნა ანიკას სიცილზე გაღვიძებულმა სანდრომ
-გაბრიელ ექიმო ამის გამო დასაჯეთ ქალბატონი ანიკა-ეს უკვე დემეტრე იყო. ბავშვები გაკვირვებულები უყურებდნენ სანახაობას
-ჯავახი მდგომარეობა გაგვაცანი
-ესე იგი ამ ორ იდიოტს...
-ისე როგორც ექქიმმა-გააჩერა
-ავდგე აქედან გაჩვენებ იდიოტს-შუღრინა დემეტრემ
-ალექსანდრე ლორთქიფანიძე ბიჭი რომელსაც ძინავს, როგორც ყოველთვის, შემოიყვანეს ორი დღის წინ, გაუკეთდა ოპერაცია გულ-მკერდზე ახლა მდგომარეობა სტაბილურია. მეორე პაციენტი დემეტრე ახვლედიანი შემოყვანილი იქნა ბატონ ალექსანდრესთან ერთად ოპერაცია ჩაუტარა პატივცემულმა ტვინზე, სადაქ ტვინი თორემ... ჰო მიდი მდგომარეობაც სტაბილურია. ერთად იმიტო არიან, რომ ძმაკაცები არია და ერთად მიილეწნენ. ჰო და კიდე ბოლოს ორივე დაკავებულია-მაინც გაიცინა ბოლოს
-აუ ეს კიდე ლაპარაკობს, ახლა ნამდვილად მიხვდი სხვაგან რატო გადახვედი-უთხრა ახალ გაღვიძებულმა სანდრომ დემეტრეს.ანიკა მივიდ ჯერ თავში წამოარტყა შემდეგ კი ორივე ჩაკოცნა
-შემოვლის მერე შემოგირბენთ-უთხრა
-კი, კი თუ გამოგიშვა გაბრიელმა-უთრა სიცილით სანდრომ
-შეგიძლია დაიტოვო არ გვეწყინება-უთხრა დემეტრემ გაბრიელს და ხელი გაუწოდა ექქიმაც რა თქმა უნდა თავისი ხელი შეაგება
-ეგრე არა? ვაბშე აღარ მოვალ და იოანეს დაგიტოვებ მთელი დღე-ცხვირი აპრიხა და კარისკებ წავიდა,, როვა სანდროს და დემეტრეს ნათქვამი სიტყვები "ჩვენც გვიყვარხარ" გაიგო. გაეღიმა და გზა განაგძო
***
დილით მზის სხივებმა გამავიძეს. თავი დამიანეს კისერში მქონდა და მთელი ტანით ვეკროდი. თავი ავწიე და მისი სახის შესწავლა დავიწყე. თვალი მის ტუჩებზე გამიშტერდა, ისე მიმზიდველადდ მიყურებდნენ.. ჯანდაბა არ ვარ კარგად. როცა შეირხა მივხვდი, რომ იღვიძებდა და ამჯერად მე დავხუჭე თვალები, რათა ფაქტზე არ დავეჭირე. გეფიცებით ვიგრძენი, რომ მიყურებდა ხელით ჩემ სახეზე კონტურების მოხაზვა დაიწყო შენდეგ კი გავარვარებული ტუჩები შუბლზე მომაკრო. ახლა შეიძლება მოვკვდეე... იდილია ტელეფონის ხმამ დაგვირღვია, მშვენიერი მიზეზია. გადავბრუნდი და მის ნაცვლად ბალიშს მივეკარი და "ძილი" განვაგძე. ახლა რომ თვალი გამეხილა იდეალური დილა ჩაიშლებოდა
-ჰო სოფია?-ჰა? ვინარი სოფია? ან ასე თბილად რატო უპასუხა?
-რა? რა დაემართა ჩემ პრინცესას?-ჯანდაბა ვის ელაპარაკება?
-რა თქმა უნდა, პირველივე რეისით გამოვფრინდები-ჰო ჰო გაიქეცი მაგრამ ვინთან მიდიხარ?
-ალექსანდრა...-"მაღვიძებს" ანერვიულებული ხმით
-მმმ...რა?-თვალები გავახილე
-საქმე გამომიჩნდა რამდენიმე დღე ქვეყნიდან გავდივარ
-რა? რამდენიმე დღე რაში გჭირდება... ამმ უფრო სწორას კარგი-უცებ გადავასწორე, თუმცა მაინც ჩაეცინა
-ჭკვიანად იყავი შეგიძლია ეს დღეები ბარბარაასთან დარჩე-შუბლზე მაკოცა და სახლი დატოვა.
რამდენი დღე ორ კვირად იქცა
***
ორი კვირის განმავლობაში დღეში მხოლოდ ერთხელ რეკავდა დამიანე. სანდრა მთელი დღეები ეჭვიანობისგან გაბერილი, უხასიათოდ დადიოდა.
ბარბარესთან იყვნენ შეკრებილევი ყველა დემეტრე და ლილია აკდნენ მხოლოდ..
სანდრა ჩუმად იჯდა და წვენს წრუპავდა, როცა ოთახში გოგონა შემოვარდა "მამიდას" ძახილით და ბაბის მოახტა. ყველა გაკვირვებული ხოლო ანდრეა და გაბრიელი გახარებული უცქერდნენ სანახაობას
-ჩემო პრინცესა აქ რა გინდა? რძალი შენც აქ ხარ?-მზერა ოღახში შემოსულ ქალსა და დამიანეზს გადატანეს. სანდრა უკვე ვეღარ სუნთქავდა
-მულო ხოდზე მყავს? რას დაშტერდი ბიჭო რძალი და ძმიშვილინარ უნდა ნახოთ?-დაიცაცხანა ახალმა მოსულმა ბიჭებს
-სოფია-ბიჭები მოეხვივნენ ხოლო სანრას ნაცნობი სახელის გაგნებაზე სუნთქვა შეეკრა
-რამხელა ხარ ჭინკა შენ-ეხვეოდა ანდრეა პატარა დამიანეს ასლს
-ბიძიკო შენ არჭკვიანდები-უთხრა წკრიალა ხმით
-ბიძიკოს მოგცემ მე შენ-სანდრას უკვე მოთმენა აღარ შეეძლო და კარისკენ წავიდა. ყურებამდე გაღიმებული დამიანე კი უკან გაყვა
-ალექსანდრა ქმარს არ მიესალმები?ნუთუ არ მოგენატრე-კითხა ღიმილით
-რატომ გამომყევი, უკან დაბრუნდი. ჩემი ბრალია ჯანდაბაა... გეფიცები მალე გაგეყრწბი და შეგეძლება ბედბკერი იყო საყვარელ ქალთან...-დამიანე ღიმილს ვერ იკავებდა-უკან დაბრუნდი მე წავალ, ჩემი იქ ყოფნა...-ლაპარაკი გაგრძელებას აპირებდა, როცა დამიანემ ხელი მოხვია და ამდენი ხნის ნანატრ ბაგეებს დაეწაფა. სანდრა გაშტერდა, დაცხა, შეცივდა... ცხოველები და ზოოპარკი? მის ორგაიზმში დიდგორის ბრძოლას შამქორი ცვლიდა შემდეგ კი კრწანისი. გოგომაც მოხვია ხელები და თმაში შეუცურა. უჰაერობის გამო მოცილდნენ ერთმანეთს მხოლოდ შუბლები არ დაუშორებიათ.
-როგორ მენატრებოდი წარმოდგენა არ გაქვს-ბიჭმა ყურთან უჩურჩულა და იქვე დაუტოვა ტუჩების კვალი ცოტა ხანში მოშორდა და კარებისკენ წავიდა
-ახლა გთხოვთ ამოისუნთქოთ და შენი მაზლის შვილი და ცოლი გაიცნო-მოუბრუნდა გაშტერებულ გოგოს
-მაზლი? ძმა გყავს?-გამოფხიზლდა უცებ
-მყავდა-მოკლედ მოუჭრა და ოთახში გაუჩინარდა. სანდრაც უკან გაყვა. დაინახა როგოე ეთამაშებოდა კესანეს გოგონა და მიხვდა, რომ გაცნობა ყველას მოესწრო
-სოფია, მართა გაიცანით ჩემი მეუღლე ალექსანდრა-გააცნო ბიჭმა
-სასიამოვნოა-ნაზად გაუღიმა სოფიამ
-ჩემთვისაც და ბოდიში წეხანდელისთვის-შერცხვა გოგოს
-ეეე რა საყვარელი ბიცო მყავსს-თქვაა მართამ და მოეხვია
-ალექსანდრა და შენ ალექსანდრე ჰო? და-ძმა ხართ და რამე?-იკითხა ისევ
-ტყუპები-თქვეს რიტმში ორივემ
-ეეე ღადაობთ? აიი ვაბშე არ გავხართ, უჯიშო ტყუპები. ისე შენ მეცნობი ნეტა საიდან-უთხრა სანდროს და ჩაფიქრდა. ამ დროს ზარინდარეკეს
-დემეტრე იქნება, გავაღებ-წამოფრინდა უცებ ანიკა მალე კი ლილიასთან და დემეტრესთან ერთად დაბრუნდა
-მართა?-იკითხა და-ძმამ ერთად
-არ არსებობსს!? ლილიაა-იყვირა და გოგოებინერთმანეთს მოეხვივნენ-დემეე-ამჯერად ბიჭს მოეხვია ხოლო ლილიამ სოფიას მოეხვია
-საიდან იცნონთ ერთმანეთს?-იკითხა ბაბიმ
-ლილია ჩემი დაქალია, მერე მოღალატაბდა აკეთ წამოვიდა-ტუჩი გადმოაბრუნა გოგომ-დემეტრე კიდე ხშირად აკითხავდა პატარა პრინცესახ და იქედან ვიცნობ. დაიცა... თქვენ ხართ ის სასტავი ვისთანაც ლილია იზრდებოდა? ახლა მივხვდი საიდან მეცნობოდა სანდრიკო-ეშმაკურად აათამშა წარბები
-გეყო რამდენს ლაპარაკობ გოგო ამოისუნთქე-თქვა გაბრიელმა
-ოჰ გამოყო ტირანმა თავი-ამოიბურდღუნა ანიკამ
-რა ჭირს ამას?-გაიცინა დემეტრემ და ანიკა მიიხუტა?-რა იყო პატარავ, პატივცემულმა გაგაბრაზა?
-იმ იდიოტ ნაკოზე უკეთ ვუპასუხე და მაინც მე უფრო ნაკლები დამიწერა-ამოიბურდღუნა დასჯილი ბავშვივით და თავი დემეტრეს მიაკრო
-ელემენტარული იყობდა უნდა გცოდნოდა. ასე კარგი ექიმი ვერ გახდები-უთხრა ურეაქციოდ
-ვაიმე შვილო, შენი ლექტორია? მოგიკვდი შენ- გაეცინა სოფიას
-შენ რას ამბობდი რა გინდა აქ?-მიუბრუნდა ლილია მართას
-დამიანე ჩემი ბიძიკოა-თქვა გოგომ
-თორნიკე შენი ძმა იყო?-ამოილუღლუღა სევდიანად ლილიამ. აღმონდა, რომ ის იცნობდა დამიანეს ძმას
-უნდა დავლიოთ-სიტუაცია განმუხტა იოანემ-ავღნიშნოთ ამ ოქრო ხალხის დაბრუნება. სულიერო დაო ჩვენთვის სასმელი, ხოლო დემეტრესა და ტყუპისთვის "კომპოტი" მოიტანე-ჩაიხითხითა და ბალიშიც მიიღო თავში სანდროსგან.
***
ბოდიში რაღაც ხარვეზი იყო და ვერ დავდე მთელი დღე
გელით და ხვალ საღამოს ახალს დავდებскачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი kesane123

აუუუ რა კარგები არიან❣️❣️ გაბრიელი მიყვარს!????❣️❣️ გააგრძელე????????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent