შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გატაცება (სრულად)


11-02-2019, 21:00
ავტორი ფ ე ფ ო
ნანახია 8 444

გატაცება (სრულად)

ძველი, მიტოვებული ბეტონის შენობის თავზე რომელიც სავარაუდოდ, თავის დროზე საწყობის მოვალეობას ასრულებდა, სქელი ნისლი ჩამოწოლილიყო.დეკემბრის სუსხიანი დღე იდგა და ზამთრისთვის დამახასიათებლად ადრიანად ჩამობნელებულიყო.დილიდან ჟინჟღლავდა და სუსხი ძვალ რბილში ატანდა.საწყობის, ორ ფრთიანი მძიმე კარის თავზე ძლივს მბჟუტავი ერთადერთი ნათურა საწყლად კონწიალობდა აქეთ-იქით და სუსტ შუქს ჰფენდა შესასვლელ კარს.შენობის შიგნიდან გაურკვეველი ხმები ისმოდა.შემდეგ რაღაც მძიმე მასა ყრუ ზათქით დაეხეთქა ბეტონის იატაკზე, რასაც ფონად ღრიალი და გინების ხმა დაერთი .სულ რამოდენიმე წამში კი გიჟივით გამოგლიჯეს მძიმე კარი და სუსტი განათების ფონზე სანახევროდ შიშველი,თხელი ფიგურა მოსწყდა კარის ზღურბლს და შეშლილივით გაიჭრა წინ,მაღალი ხეებით დაფარული ქარსაცავისკენ.
-შენი დედაც...
იღრიალა ვიღაცამ და შენობის სიბნელეს ორი მამაკაცის მაღალი ფიგურა გამოეყო.კარის წინ შეჩერდნენ და მონადირე კაცის მზერით გარემოს თვალიერებას შეუდგნენ.ორივეს შავი ტანისამოსი ეცვათ,ოდნავ მაღალს გადახოტრილ თავზე კები ეხურა.მეორეს კი მოდურად შეჭრილი თმა კეფაზე პატარა კიკინად ჰქონდა შეკრული.
-გაიქცა ეგ ძუკნა!-თავზე ორივე ხელი ნერვიულად შემოიდო კიკინიანმა და კეფა მოიფხანა.
-შორს მაინც ვერსად წავა.-ზიზღით გადააფურთხა კეპიანმა და მზერა კარში გამოჩენილ მესამე მამაკაცზე გადაიტანა გრძელი, მუხლებამდე მანტო რომ ეცვა და დინჯი,გაწონასწორებული ნაბიჯებით მოიწევდა წინ თან მაჯიდან საათს იხსნიდა რომელიც მანტოს ჯიბეში ჩაიცურა და სიგარეტს მოუკიდა.ღრმა ნაპასი დაარტყა და კვამლი წვრილ,სწორ ზოლად გამოუშვა პირიდან.
-რა ვქნათ, ხომ არ გავუშვებთ?-თითქმის ერთ დროულად ჰკითხა ორივემ, სიგარეტის მოწევაში გართულ კაცს.
-არა,არ გავუშვებთ.
ისე უპასუხა გაშტერებული მზერა არ მოუშორებია ჰორიზონტისთვის.სანახევროდ ჩამწვარი ღერი ძირს დააგდო,ფეხსაცმლის ცხვირით გასრისა და მანქანისკენ დაიძრა.მანტო გაიხადა,მანქანის უკანა სავარძელზე აკურატულად მიაფინა,ეკარი მიხურა და საბარგულისკენ გადაინაცვლა.საბარგულს ახადა და მოზრდილ სპორტულ ჩანთას დასწვდა ,რომელიც საბარგულის იატაკზე მოეთავსებინათ.ელვა შესაკრავი ხმაურით გახსნა და ჩანთიდან ამოღებულ უმკლავებო,დუტის ქურთუკში სხარტად გაუყარა მკლავები. იმავე ჩანთიდან ამოიღო ვინჩესტერის მარკის ცეცხლსასროლი იარაღიც რომლის ლულაშიც ერთადერთი, მოზრდილი წითელი ფერის ტყვია მოათავსა, გადატენა და საბარგულიც ხმაურით დახურა..
-ახლა, ცოტას გავერთობით!-ფართოდ გაუღიმა თანამზრახველებს და პირველი მოთავსდა მანქანაში.შემდეგ იყო კარის ხმა,ძრავის ღმუილი და მაღალი გამავლობის მანქანა დიდი სისწრაფით დაიძრა უსწორმასწორო ქვიან გზაზე.
* * *
თავი სტკიოდა,ძვლებში ამტვრევდა და თხელ ძირიანი ბათინკები ატალახებულ მიწაზე უცურავდა.რამოდენიმეჯერ ისე მტკივნეულად დაეცა,ძლივს აითრია დაუძლურებული სხეული.ერთიანად ტალახში ამოსვრილს სველი თმა სახეზე ეკვროდა და ბურუსის და სიბნელის გამო შემცირებულ მხედველობის არეალს, უარესად უმცირებდა.გიჟივით გარბოდა და ვერ გარკვეულიყო საით.წინ მაღალი ხეებით დაჩრდილული ტყის მასივი იყო სადაც მშიერი, საკბილოს ძებნაში გართული მტაცებლები დაძრწოდნენ.უკან კი იმ წყეული საწყობის ნანგრევები და კუდზე დამჯდარი მდევარი, რომელსაც გაცოფებული გუგა ბარათელი და მისი ამბსონები წარმოადგენდნენ.ისევ წვიმდა,არჩევანი კი ორი იყო და არც მაინც და მაინც მომხიბვლელი.ან ტყე და მშიერი მგლების ვახშმად გადაქცევა.ან,ბარათელი და მისი ტყვიით გახვრეტილი შუბლი.ორივეგან კი ერთი დასასრული,სიკვდილი!
სხვა დროს ალბათ გულიანად გადაიხარხარებდა ამ გამოუვალ სიტუაციაზე, მაგრამ ახლა ნამდვილად არ ჰქონდა სასაცილოდ გამხდარი საქმე.ფეხი ისევ დაუსხლტა,კოჭში გადაუბრუნდა და წონასწორობა დაკარგული მოწყვეტით ჩაეხეთქა წვიმებისგან გაკეთებულ თხრილში.წამოიკვნესა და ცოტახანს ასე იყო გაწოლილი. სუნთქვის დარეგულირებას ამაოდ ცრდილობდა.სიბნელის გამო წინ სწრაფად გადაადგილება უჭირდა რამაც ორმაგად დაღალა.საწყლად ამოისლუკუნა და წამში გაჩუმდა. შორს,მისგან დაახლოვებით ორასი,სამასიოდე მეტრის დაშორებით მიუხედავად ბურუსისა მაინც გარკვევით გაარჩია მანქანის ფარების სუსტად მობრდღვიალე შუქი,რომელიც ნელ-ნელა ახლოვდებოა.მდევარი უკვე წამოსწეოდა და ფეხდაფეხ მოჰყვებოდა.შიშმა მთელს სხეულში მეტასტაზებივით გაიდგა ფესვები.თხრილიდან ამოხოხდა და მუცელზე გაწოლილმა იდაყვების საშუალებით გადაინაცვლა წინ,ეკალ ბარდით დაფარული ადგილისკენ.ადრენალინ მოზღვავებული ვერც სიცივეს გრძნობდა და არც მთელს ტანზე შესობილ ეკლებს აქცევდა ყურადღებას.კბილებს ერთმანეთს ძლიერად აჭერდა და საგულედან ამომხტარი გულის ბაგა- ბუგს აიგნორებდა, რომელიც ისე გამეტებით ხმაურობდა თითქოს მთელი შემოგარენისთვის სურდა ხმის მიწვდენა.მანქანას არ ჩაუვლია, გაჩერდა.მის სმენას კი კარის ჯახუნი და მრისხანებით სავსე ხმა მისწვდა, რომელიც ბრძანებას აძლევდა მდევრებს.
-გავიყოთ და ცალ- ცალკე მოვძებნოთ!
ეს ბარათელი იყო.ბოხი, ჩახლეჩილი ბარიტონით.
მალე ხელის ფარნებიც აციმციმდა და სხვადასხვა მიმართულებით დაიწყეს გადაადგილება.ერთი გამოსავალიღა რჩებოდა წინ,ტყისკენ გაქცევა.ბევრი აღარც უფიქრია ფეხზე წამოიჭრა და წელში მოხრილი ძუნძულით გაიჭრა წინ.ხის დაბლა დაშვებული ტოტები სახეში ხვდებოდა და რამოდენიმეჯერ ისე მწარედაც კი მოხვდა, რომ თავი ვეღარ შეიკავა და წაამოიტირა.ფეხები მიწიდან ამოყრილ ხის ფესვებში ებლანდებოდა და ძლივს იცავდა წონასწორობას რომ არ დაცემულიყო.
-სალომეე!!!
ირონია ნარევი მრისხანებით ჩაესმა საკუთარი სახელი და ადგილზე გააქვავა.შიშისგან კივილის ჩასახშობად,პირზე ორივე ხელი ძლიერად აიფარა.ხის მაგარ ზურგს მთელი ტანით აეკრა, თითქოს ეს ხე დაიცავდა მოსალოდნელი განსაცდელისგან.
ხმა შორიდან ისმოდა.ზუსტად შეუძლებელი იყო ხმის პატრონის ადგილ მდებარეობის დადგენა.
-დამალობანას მეთამაშები პატარაავ?!
არ ჩერდებოდა ბარათელი და გამომწვევი ხმით აგრძელებდა.ერთ ადგილზე გაყინულ ქალს კი მთელს ტანში ჭიანჭველებივით შესეოდნენ შიშის პატარ- პატარა ნაწილაკები და კანკალი უვლიდა.ხელის გულებს ძლიერად იჭერდა პირზე და დახუჭული თვალებიდან ნაკადებად მოედინებოდა ცრემლი.
-გაიქეცი სალომე,გაიქეცი!
ხმა მიწყდა და ირგვლივ ისევ ავის მომასწავლებელი სიჩუმე გამეფდა.წინ წასვლას აზრი არანაირად აღარ ჰქონდა.კოჭი რომელიც დაცემისას დაუზიანდა მოძრაობას უზღუდავდა. ბარათელს თუ გაექცეოდა, მშიერ ნადირს ვერ დააღწევდა თავს და ბედს შეგუებული ხეს მთელი ტანით მიეყრდნო.წვიმამ უმატა ,ისედაც ხალვათად ჩაცმულს სველი ტანისამოსი მთელს ტანზე მჭიდროდ შემოტმასნოდა და სიცივისგან კბილს-კბილზე აცემინებდა.დროის შეგრძნება სრულიად დაეკარგა და სამყაროს მოწყვეტილივით გრძნობდა თავს.ზურგს უკან რაღაც გაფაჩუნდა ,დამფრთხალს კისერში ცხელი სუნთქვა მიეფრქვა ,გონებამ განგაშის ზარებს შემოჰკრა და ვენებში ერთიანად გაყინულმა სისხლმა ძვლები აატკივა.სუნთქვა შეკრული, ფრთხილად შეტრიალდა საფრთხისკენ და გულმაც შიშისგან წამების განმავლობაში ფეთქვა შეწყვიტა.უკუნ სიბნელეში, გარკვევით გაარჩია ორი,ყინულივით ცივი ნაცრისფერი სფერო.პირდაპირ სახეში რომ მიშტერებოდნენ.
-დაგასტუკე!
მოქნეულმა საგანმა ,შხუილით გაკვეთა მათ შორის არსებული სივრცე და ქალის სახეზე ყრუ ზათქით დაეშვა.ერთდროულდ მოვარდნილი გაუსაძლისი ტკივილი და ყველაფერი წამიერად გაქრა.ქალი,უხმოდ გადაეშვა შავ სიმყუდროვეში.
* * *
ძილბურანში მყოფს, რაღაც გაურკვეველი ხმები ჩასემოდა.თითქოს რამოდენიმე ადამიანისგან შემდგარი მცირე ჯგუფი კამათობდა მის სიახლოვეს და მიუხედავად ასეთი სიახლოვისა,სიტყვების გარჩევას მაინც ვერ ახერხებდა და შიშინისმიერი ბგერები უშნოდ უღიზიანებდა ყურის აპკებს.გამოფხიზლებას ცრდილობდა, მაგრამ გაურკვეველ ბურანში იკარგებოდა. თუმცა თავის და ძვლების გაუსაძლისმა ტკივილმა თავისი გაიტანა და გაჭირვებით დააშორა დამძიმებული ქუთუთოები ერთმანეთს.რძისფერ ბურუსში გახვეული, მონდომებით შეეცადა გარემოს აღქმას და თვალების რამოდენიეჯერ დახუჭვა გახელის შემდეგ ბურუსიც გაიფანტა და თეთრად შეღებილი კედლები გამოჩნდა,რომლის ჭერშიც ჰალოგენის ნათურები დაემონტაჟებინათ.მზერა ზანტად გააცოცა გვერძზე და ოთახის კუთხეში მდგარ სავაძელზე მოკუნტულ, თხელ ფიგურაში დედის ერთიანად გაფითრებული სახე გამოიკვეთა.რამოდენიმე ღამის უძინარ ქალს,თვალის უპეები ჩაშავებოდა და წონაშიც საგრძნობლად დაეკლო.თმა დაუდევრად ჰქონდა კეფაზე შეკრული და თბილ სპორტულ მოსაცმელში გახვეულიყო, რომელიც ალბათ ორი ზომით მაინც ექნებოდა დიდი.ოთახში გამეფებულ სიჩუმეს საწოლის გვერდით მდგარი, აპარატების გულის გამაწვრილებელი წრიპინი არღვევდა.
-დედაა..
გამშრალი ყელიდან ამოსული ბგერები იმდენედ უცხოდ მოხვდა ყურში შუბლი შეეჭმუხნა.რის შედეგედაც დაბინტული თავი უარესად ასტკივდა.ყელის ჩასაწმენდად სუსტად ჩაახველა.ხმაურზე,ქალმა თავი წამოსწია და საწოლს დააკვირდა, თითქოს დარწმუნებას ცდილობდა ხომ არ მომეჩვენაო.შემდეგ კი ფეხზე გველნაკბენივით წამოხტა და საწოლს დაფეთებული მივარდა.სხვა დროს თამარის ასეთ რეაქციაზე გაეღიმებოდა, მაგრამ ახლა იმდენად სუსტად იყო ტუჩების დამორჩილებას ვერ ახერხებდა.
-სალომეე?ჩემო პატარავ...
წამიერედ აცრემლებული თვალები,ხელის ზურგებით მოიწმინდა ქალმა და სულელივით გაიცინა.
-კარგად ხარ?ხომ არაფერი გტკივა დეე?ახლავე ექიმს მოვიყვან დედიკო...
-ერთი წუთით.-ქალმა,ხელის აწევით სცადა დედის შეჩერება .-რა მოხდა?სად ვარ?
-არაფერი გახსოვს დეე?-ამოისლუკუნა თამარმა და შვილს ათრთოლებული ხელით მიეფერა თმაზე.ცხვირი ხმაურით მოიწმინდა და გაოცებულ შვილს ძლივს შესამჩნევად გაუღიმა.-ავარიაში მოხვდი დედიკო.
სალომემ,მომხდარის გასახსენებლად შუბლი შეჭმუხნა, მაგრამ მსგავსი ვერეფერი გაიხსენა რაც ზემოთხსენებულ ავარიას უკავშირდებოდა.არაფერი ახსოვდა, გარდა იმ ავადსახსენებელი დღის რომელმაც ძველი კინოს კადრებივით ჩაუქროლა გონებაში და შიშის პატარა მწერებივით დაიწყო მთელს სხეულში ფუთფუთი.
-რა ავარია?რას ამბობ დედა?-ამოიხრიალა სასოწარკვეთილმა და ტუჩები სატირლად დაებრიცა. გადასხმის მილებისგან თავისუფალი ხელი, საგულდაგულოდ დაბინტულ მტკივან შუბლზე მოისვა და ცოტა აკლდა, რომ არ აღრიალებულიყო.
-თავზე რა მჭირს?!რატომ მტკივა საშინლად?!
-დარტყმისას გაგიტყდა დედიკო და ტვინის შერყევა გაქვს მძიმე ფორმებში.
-ჯანდაბა,არაფერი მახსოვს...
-ექიმს დავუძახებ.-ნებართვას არ დალოდებია ისე გაუჩინარდა პალატიდან და უკან თეთრ ხალათში გამოწყობილ შუახნის მამაკაცთან ერთად დაბრუნდა.როემელსაც შავ კლასიკურ შარვალზე და თეთრ პერანგზე,ზედმეტად
შეუხამებელი ჰალსტუხი მოერგო და ისე ჰქონდა კისერში წაჭერილი, სალომეს წამით შეეცოდა კიდეც.თეთრი ხალათის გულის ჯიბეში, რამდენიმე საწერი კალამი და სათვალე მოეთავსებინა.კეთილი ჯამბაზივით იღიმოდა და თვალები ისე ანცად უციმციმებდა ,როგორც ბავშვს, რომელსაც ზუსტად ის სათამაშო უყიდეს რომელიც უნდოდა.
-დაგვიბრუნდა ჩვენი ლამაზი პაციენტი?-ღიმილი ყურებამდე გაეხა კაცს,სათვალე მოირგო და ინტერესით ჩახედა პაციენტის ისტორისა.
-აბა, როგორ ხარ?გტკივა რამე?-ქალს სახეში დააჩერდა და პარალელურად თვალის გუგები შეუმოწმა.
-თავი მტკივა,კიდევ ვერ ვტოკდები და ზურგზე რაღაც საშინლად მეწვის.
ჩამოთვალა ჩივილები სალომემ.
-ეს არც არის გასაკვირი. ჩვეულებრივი მოვლენაა თავის ტკივილი, ტვინის მძიმე შერყევის დროს და თუ გავითვალისწინებთ გადატანილ მძიმე ოპერეციას.შენ ძლიერი გოგო ხარ და უფალს ძალიან უყვარხარ.
-რა ოპერეციას?!რას ამბობთ?დედა, რა ხდება?!!-ბრინჯივით დაიბნა ქალი.
- არ ინერვულოთ,ყველეფერი კარგად იქნება.-დაამშვიდა ექიმმა-ხალხი ცალი თირკმელით სიბერემდე სრულფასოვნად ცხოვრობს.ჰყავთ შვილები,შვილიშვილები...
კეთილი ექიმი. მშვიდი,გაწონასწორწბული ხმით აგრძელებდა პაციენტის დამშვიდებას. თუმცა სალომეს ერთი სიტყვაც აღარ გაუგია თავში მხოლოდ "ავარია" და "ცალი თირკმელი " უტრიალებდა მანტრასავით.შემდეგ დამამშვიდებელი გაუკეთეს და მშვიდად გადაეშვა მორფეოსის სამყაროში.
პალატაში მეორე დღესვე გადაიყვანეს.უტარებდნენ ათასნაირრ გამოკვლევებს. თამარი კი წინ და უკან დარბოდა და შვილს თავს ევლებოდა.
-მამაშენმა დარეკა და მოგიკითხა.ქვეყნიდან ვარ გასული და როგორც კი დავბრუნდები მოვინახულებო.იმედი მაქვს როგორც გჩვევია თავს ისე არ გაიგიჟებ.
სალომემ,ფანჯრის მიღმა ჰორიზონტზე გაშტერებული მზერა დედაზე გადაიტანა და გაიღიმა.
-ბატონოო?
-დიმიტრიმ დარეკათქო და შენს ნახვას აპირებს!-საწოლის გვერდით მდგარ სავარძელში ჩაჯდა თამარი და შვილს მომლოდინე თვალები მიაპყრო.
-გადაეცი არ შეწუხდეს!-კბილებს შორის ზიზღით გამოსცრა სალომემ.დედამ რაღაცის სათქმელად პირი გააღო, მაგრამ გააჩუმა.-არ მინდა დედა ამაზე კამათი!
-ის, მამაშენია და ისეთივე უფლებები აქვს როგორც მე!
-ის, მამაჩემი არ არის! მამობა მხოლოდ განაყოფიერება არ არის დედა,სპერმის რამოდენიმე გრამი(გაეცინა)ის არ იქნებოდა?!სხვა იქნებოდა, ეგრედ წოდებული სტატუსით და არარსებული უფლებებით.
-ცუდად იქცევი დედი.-შვილის სიჯიუტით ნირწამხდარმა თამარმა მძიმედ ამოიოხრა-მით უმეტეს საავადმყოფოს სრულ ხარჯებს დიმიტრი და მისი ოჯახი ფარავს.
სალომე მოულოდნელობისგან შეცბა.ისეთი შეგრძნება დაეუფლა თითქოს მუცელში მწარედ ჩაარტყესო.ხორცები აეწვა და თმის ძრები ისე ასტკივდა რომ შეცძლებოდა საკუთარი ხელით აიხდიდა სკალპს.
-გინდა მითხრა რომ იმ ნაბი*ვრების კლინიკაში ვწევარ და სრულ ხარჯებს ისინი ფარავენ?!-ყელში გაჩხერილი მრისხანების ბურთი გაჭირვებით გადააგორა ბოღმას რომ არ დაეხრჩო.
-უფრო სწორად, მისი სიძის კლინიკაში.-შვილის მრისხანებამ ცოტა შეაშინა თამარი.-კარგი ადამიანია ბარათელი,უკან არ დაუხევია არაფერზე იმდენი გააკეთა ჩვენთვის...მთელი ეს დრო გვერდიდან არ მოგვშორებია დედი..
-გაჩუმდი!!
უცებ იფეთქა სალომემ.საწოლზე მოიკუნტა,მუხლები მკერდამდე აიტანა და ორივე ხელი თავზე იტაცა.-გაჩუმდი!ხმა არ ამოიღო! არ მიხსენო ეგ ნაბიჭ*ვარირი!!გაჩუმდი!
ღრიალებდა გიჟივით და თავს აქეთ-იქით აქნევდა.ატეხილ ხმაურზე ,პალატის კარი უხეშად შემოგლიჯეს და კარის ზღურბლზე, მაღალი,თეთრ ხალათში გამოწყობილი მამაკაცის და ექთნის ფიგურა გამოჩნდა.
-რა სჭირს?-იკითხა ექიმმა და პასუხს არც დალოდებია ისე გაემართა საწოლისკენ.მამაკაცის ბოხი ბაროტონი მეხის გავარდნასავით მისწვდა სალომეს სმენას და თითქოს სილა გაარტყესო, თვალები შეშლილივით დაქაჩა.
-შე ნაბი*ჭვარო!
გამოსცრა კბილებს შორის ქალმა და მისკენ წასულ მამაკაცს გავეშებული ეცა მუშტების რტმით.-შე ნაგავო!
მამაკაცი,ძლიერად სწვდა მკლავვებში და გაველურებული ქალის სიფრიფანა სხეული, ერთიანად შებოჭა.
-არ მომეკარო!ხელი არ მახლო...მომშორდი შე არაკაცო...-მისი ხელებიდან თავის დახსნას ცრდილობდა ქალი.რომლებიც მჭიდროდ ბოჭავდნენ.მხრები ასტკივდა და ცრემლებმაც არ დააყოვნეს თვალის ჯებირების გადმორღვევა.
-მარიამ,დამამშვიდებელი მოიტანე!-მკაცრად გახედა ექთან გოგონას მამაკაცმა, რომელიც ახლავეს ძახილით გაიჭრა კარში და ატირებული თამარიც ფეხდაფეხ გაიყოლა.
-ისტერიკებს მორჩი!-სახეში ჩააშტერდა მამაკაცი სალომეს და მრისხანების მოსათოკად კბილები ერთმანეთს ძლიერად დააჭირა.-მორჩი!სანამ საკუთარი ხელით არ გადაგამტვრიე ძვლებში!
სალომე უცებ გაჩერდა.თვალი -თვალში გაუყარა,შემდეგ კი ირონიულად გაუღიმა და სახეში შეაფურთხა.მოულოდნელობისგან მამაკაცი გაშეშდა და რომ არა იმ წუთს შემოსული დამამშვიდებლით შიარაღებული ექთანი, რომელმაც შედარებით გაანეიტრალა მათ შორის ავისმომასწავლებლად დამუხტული ჰაერი, არბათ ვერ გადაურჩებოდა წყობიდან გამოსულ ბარათელს. თავს ძლივს რომ იკავებდა ყელში არ სწვდომოდა და საკუთარი ხელით არ გამოეცალა მისთვის ხორხი.
-დამამშვიდებელი გაუკეთე და ყურადღება მიაქციე შეტევა ისევ არ გაუმეორდეს!-დარიგება მისცა ექთანს და პალატა უკანმოუხედავად დატოვა.
ყველაფერი იმ დაწყევლილ დღეს დაიწყო, როდესაც უნივერსიტეტიდან სახლსში დაბრუნებულ სალომე ვადაჭკორიას საკუთარი სახლის მისაღებ ოთახში, ყავის ფინჯნით შეიარაღებული მამა დახვდა.რომელიც სავარძელზე მოკალათებულიყო და რაღაცას უყვებოდა ყურებემდე გაღიმებულ თამარს.კაცმა, ალერსიანი ღიმილით მოიკითხა უკანონო შვილი და უფლება რომ მიეცა გოგონას ალბათ გულში ისე მხურვალედ ჩაიკრავდა გეგონება დღეს და ღამეს მასზე ფიქრსა და ლოცვაში ასწორებდა.სალომე, ირონიული ღიმილით უყურებდა ხანში შესულ მაგრამ მაინც ძალიან სიმპატიურ მამაკაცს და იმ წყენას და ზიზღსაც კი აღარ გრძნობდა რაც მთელი ამ დროის განმავლობაში ასულდგმულებდა და მისი 23 წლიანი ცხოვრების ერთგული თანამგზავრი გამხდარიყო.
კარგად იცოდა ცოლიანი, მდიდარი კაცის და ახალგაზრდა აცერცეტებული ქალის, ერთი ღამის გართობის ნაყოფი რომ იყო და ალბათ მაგიტომ არ ჰქონდა დედამისსაც მამაკაცის კვარტალში ერთხელ გამოჩენაზე პრეტენზია.თუმცა თვითონ ვერ შეეგუა და ვერც ვერასდროს შეეგუებოდა ამ ფაქტს.
როგორც აღმოჩნდა ორჯონიკიძეების მთელი ოჯახი,სრული შემადგენლობით სამშობლოში საკუთარ ფესვებს დაბრუნებოდნენ და აქ, დამკვიდრებას და ბიზნესის გაფართოვებას აპირებდნენ.პატრიოტული სულიკვეთება(ბარემ საკუთარმა ერმა ისარგებლოს)ლოზუნგით და გულში უაღრესად დიდი სურვილით დებს სალომე ვადაჭკორიასა და ირინა ორჯონიკიძეს, კარგი ურთიერთობა ჩამოეყელიბებინათ.ამ იდეის საფუძვლის ჩასაყრელად კი ირინას 30 წლის აღსანიშნავ წვეულებაზე იყო მიწვეული საპატიო სტუმრის სტატუსით.რასაც ადასტურებდა საგულდაგულოდ დაბეჭდილი ბრჭყვიალა მოსაწვევი ბარათიც.აქაც როგორც ყოველთვის ქალბატონმა თამარმა იმარჯვა და უსიკვდილოდ მისვლა გადაუწყვიტა. შვილს კი ისეთი თვალებით გადახედა,მზერით აგრძნობინა შანსიი არ გაქვს და შეეშვი ფართხალსო.
წვეულება?
აი ისეთი,პირველი რამოდენიმე წამის განმავლობაში საკუთარ თავს რომ ეკითხებოდა:აქ რა ჯანდაბას ვაკეთები?!მომდევნო რამოდენიმე წამში მრავალწახნაგოვან წყევლა-კრულვას უგზავნი არამკითხე დედიკოს და მოულოდნელად გამოჩეკილ მამიკოს.
ირინაა?! აი ისეთი ქალი, რომ არის ირიშკა რომ უფრო შეეფერება სახელად.მთელი წვეულების განმავლობაში უზადო სხეულის მიხვრა-მოხვრით და ყალბი ღიმილით ქმრის,გუგა ბარათელის მკლავზე ჩამოკონწიალებული ეგებებოდა სტუმრებს და აკვალიანებდა საით უნდა მიბრძანებულიყვნენ.სამი ფუჟერი წითელი ღვინის შემდეგ კი დააფიქსირა იმ მწველი მზერის პატრონიც აქ გამოჩენის წამიდან ზურგს რომ უწვავდა და ისიც უხერხულად იშმუშნებოდა.ორი ყინულივით ცივი ,ნაცრისფერი სფერო არანაირ ემოციას რომ არ გამოხატავდა და ამავდროულად იმდენად მეტყველი და ყოვლის მთქმელი იყო ვეღარ იტევდა.
გუგა ბარათელი!ირინას ქმარი და მისი სამი წლის ქალიშვილის მამა.ექიმი ნეირო ქირურგი ასე გააცნეს მისვლის წამიდან.მაღალი ,შავგვრემანი მამაკაცი ,ზედმეტად ცივი თვალის ფერით და უზადოდ ლამაზი და თლილი ,გრძელი თითებით.
ზუსტად ამავე მზერით უყურებდა ,საპირფარეშოში გასული შემთხვევით რომ გადააწყდა ჩაბნელებული გრძელი დერეფნის შორეულ კუთხეში კედელს ზურგით მიყრდნობილი, მის ფეხებთან დაჩოქილი ქალისთვის კეფაზე დახვეული წითური თმისთვის რომ ჩაევლო თავისი ლამაზი თითები და სიამოვნების ზენიტში მყოფი საერთოდ გასულიყო ამ სამყაროდან.არც ეს დაძრულა ადგილიდან, დაჰიპნოზებულივით იდგა და თვალი -თვალში გაეყარა მამაკაცისთვის, რომელმაც განცდილი ორგაზმის შემდეგ ცივად მოიშორა ფეხებზე შემოხვეული ქალის ხელები,შარვლის ღილები შეიკრა ,სიგარეტს მოუკიდა და აუჩქარებელი ნაბიჯით ისე ჩაუარა გვერდით,თითქოს მის ადგილზე ცარიელი სივრცე ყოფილიყო.
ცუდი სიზმრიდან გამოფხიზლებულივით ერთიანად გამოეღვიძა.გარეთ უკვე დაღამებუიყო.პალატაში მაგიდის ლამფა აენთოთ, რომელიც სუსტად ანათებდა მოზრდილ ოთახს.თამარი არსად სჩანდა,სამაგიეროდ მოშორებით მდგარ სავარძელში ის იჯდა.მუხლებზე დაყრდნობილი იდაყვებით,თითები ერთმანეთში აეხლართა და ნიკაპით დაყრდნობოდა. თან საწოლს არ აშორებდა გამყინავ მეზარას.ქალს, ტანში გასცრა.მუხლები აიკეცა და დამფრთხალი შველივით აეკრა საწოლის თავს.
-თამრიკო სად არის?
-სახლში გავუშვი...
სავარძლიდან წამოდგა მამაკაცი.გორგოლაჭებიანი სკამი მოითრია, საწოლთან მისწია და დაჯდა.-დაისვენოს ცოდოა.
-შენ რა ჯანდაბას აკეთებ აქ?-ნერვიულობას ძლივს ფარავდა ქალი და ცდილობდა თავი მხნედ დაეჭირა.
-სად აქ?
წარბის აწევით იკითხა ბარათელმა.
-ჩემი კლინიკაა გავიწყდებაა?!
-ჩემს პალატაში იდიოტო!
-მისმინე სალომე!ხვდები ალბათ ტრაკს ტყუილად რომ ათამაშებ ჰოო?!-თვალები მობეზრებით აატრიალა კაცმა.
-გიკვირს შენი დანახვა რომ არ მახარებს?-ზიზღით გამოსცრა ქალმა-შენ, ჩემი მოკვლა გინდოდა და რა გავაკეთო?! შენს გამოჩენას ტაშით შევხვდე?!
-ცდები.შენი მოკვლა რომ მდომებოდა იქ-თითი კარისკენ გაიშვირა.-საოპერაციოში ,მაგიდაზე დაგტოვებდი და დამიჯერე სინდისიც კი არ შემაწუხებდა.მაგრამ არ გავაკეთე.შენ აქ ხარ,ცოცხალი ხარ და არც მოკვდები სიბერემდე. ნუ, ჩემი ხელით მაინც!-გაეცინა.
-ღმერთო ..რამხელა პატივიაა?-ქალმა,პათოსით გაშალა ხელები.-მადლობა ხომ არ გითხრა იმისთვის ცხვირ -პირი რომ გამიერთიანე?თირკმელი ამომკვეთე.ან იქნებ იმისთვის, რაღაც ტყუილები რომ მოჩმახეთ?? რა ავარია, სრულ ჭკვაზე რომ არ ხარ გეტყობა მაგრამ,ასეე??
ხმას აუწია ქალმა და ნერვიული კანკალით გამოკვეთილად ამბობდა თითოეულ სიტყვას.
-ძალიან გთხოვ,ნუ წიკვინებ!-ხელი აიქნია კაცმა.-თავი აგტკივდება და გევასებაა ამდენ გამაყუჩებელს რომ გიკეთებენ ტო?
-ცინიკოსო ნაბი*ჭვარო !-მისკენ გაიწია ქალმა და ხელი მოუქნია დასარტყმელად,მაგრამ კაცმა დაუჭირა და მარწუხებივით თითები იმდენად მტკივნეულად მოუჭირა,ძვლებმა ხრჭიალი დაიწყო.
-მეორედ გამოიქნევ ამ ხელს და ძირში დაგამტვრევ!-მუქარით გამოსცრა ბარათელმა.
-მეტკინა.-ამოიტირა სახეზე წამოწითლებულმა ქალმა და ხელის გაწევას შეეცადა.
-უარესად გეტკინება,თავს საღად აზროვნებისკენ თუ არ მოუხმობ.-ხელის აქნევით გასწია ქალის მკლავი და სკამის საზურგეს ნახევარი ტანით მიეყრდნო. სახეზე,სანახევროდ მოჭუტული თვალებით დააკვირდა და გაეღიმა.
-მაინც არ გევასებოდა შენი ცხვირი(გაეცინა)ახლა, ახალი გაქვს და ბევრად უკეთესი!
-რამხელა პატივიაა??? მკერდიც არ მომწონს და ხომ არ გამიდიდებდით?!-ირონიით დაჭყანა სახე სალომემ-იცი რაა ბატონო გუგაა?!ეგ შენი ცინიზმი ტრ*აკში გაირჭე!
-მე ვიცი რასაც გაგირჭობდი ტრა*კში,მაგრამ ცუდად ხარ და შენთვის არ შეიძლება.-ღიმილით ჩაუკრა თვალი სახე ალეწილ ქალს და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია ხარხარი რომ არ აეტეხა.
-ავადმყოფო!ჩემი თუ არა ღმერთის მაინც რატომ არ გეშინია?!
-ამას მეუბნება ათეისტი? რომელსაც არანაირი უფლის არსებობის არ სწამს და გულმოდგინედ ამტკიცებს, რომ ადამიანები მაიმუნებისგან წარმოიშვნენ?!-მხრები აიჩეჩა ბარათელმა და ტუჩები სასაცილოდ დაბრიცა.-ღმერთს მიღების საათები მხოლოდ საიქიოში აქვს..მე კი ჯერჯერობით სიკვდილს არ ვაპირებ!-ხელები თეატრალურად გაშალა კაცმა
-ამას განანებ!
-კაი პატარავ.-ბარათელი უცებ მისკენ გადაიხარ და ცერა თითი გაუხეშებულ, სავსე ქვედა ტუჩზე გადაატარა-დაგელოდები, როდის მოხვალ სამაგიეროს გადასახდელად!მანამდე კი გამოიძინე ,ჯერ ისევ სუსტად ხარ ძალები ხომ გჭირდება ჩემთან საბრძოლველად?
მოულოდნელად დაიხარა და ფრთხილად შეეხო ტუჩებზე, მერე კი კარისკენ დინჯად დაიძრა.
-იცი რაა?-ერთიანად იფეთქა ქალმა.ბარათელი გამოღებულ კართან შეჩერდა და ინტერესით გამოხედა.
-წადი შენიც.-სამი თითის კომბინაცია გააკეთა ქალმა და ზურგი აქცია.
მამაკაცს ქალის საქციელზე ჩაეცინა.თავი აქეთ-იქით გააქნია და პალატის კარი გაიხურაა.სალომემ ზიზღით გადაისვა ხელის ზურგი იმ ადგილზე სადაც რამდენიმე წამის წინ მამაკაცის ტუჩები ეხებოდნენ და მისი კვალის წაშლას შეეცადა
* * *
შავი პრადოს ჯიპი დიდი სიჩქარით გადაადგილდებოდა ქალაქის ცენტრალურ გზაზე.წვიმდა და ცხელ უთოზე ასხლეტილი წყლის წვეთებივით შიშინებდა მანქანის საბურავები.დღის ამ მონაკვეთში გადატვირთული მოძრაობის გამო ,მსუბუქი მანქანების კოლონას უწყვეტი ,საცობის ჯაჭვი შეექმნათ და გამაყრუებელი სიგნალით ითხოვდნენ წინ მდგომი მანქანების დროულად გადაადგილებას.საპატრულო პოლიცია ამაოდ ცდილობდა სიტუაციის განმუხტვას და გაჭირვებით არეგულირებდა მოძრაობის წესებს.
-შენი დედაც!!-იღრიალა პრადოს საჭესთან მჯდარმა მამაკაცმა და ისე გამეტებით დასცხო მარცხენა ხელის გული,თითქოს ამით რამე შეიცვლებოდა.საჭე მკვეთრად გადაატრიალა მარცხნივ და საპირისპირო მოძრაობის ხაზში წესების სრული დარღვევით გადავიდა. ვეებერთელა მანქანა, ოსტატურად შეატრიალა და ისე გადაუხვია ვიწრო ქუჩაზე არაფრად ჩაუგდია მისი ასეთი მანევრირებით,
მნილი საავარიო სიტუაციისგან დაბნეული მძღოლების სახეები.ჯიპი, ქვაფენილით მოკირწყლულ შედარებით ვიწრო გზაზე გრიხინით დაეშვა და მძღოლმა მანამდე ხელში მომარჯვებულ ტელეფონზე ნაცნობი ნომერი აკრიბა.
-ირინა!თხუთმეტ წუთში სახლში ვარ და შენ და მარიკუნა მზად დამხვდით, მივდივართ!
ყურადღება არ მიუქცევია ქალის გაკვირვებული კითხვებისთვის უკვე გათიშვას აპირებდა ირინამ თქმა რომ მოასწრო;
-გუგა,არ ვიცი შენსა და მამას შოროს რა მოდხა,მაგრამ აქ არ მოხვიდე!
-რა ხდება?!
ტონს აუწია მამაკაცმა და უკანა ხედვის სარკეში, თვალს არ აშორებდა საეჭვოდ ადევნებულ შუშებდაბურულ მანქანას.
-ირინა!რახდებათქო???-კბილებსშორის გამოსცრა.
-არ ვიცი გუგა ,ბავშვი ბაღიდან მამამ მოიყვანა და აქ არიან ის და მისი დაცვის ბიჭები.ძალიან გთხოვ, არ მოხვიდე.მოგვიანებით დაგირეკავ.
-შენი დედაც...-იღრიალა გუგამ და ის იყო ტელეფონი გვერდით სავარძელზე მიაგდო,უკნიდან ძლიერმა შეჯახებამ რომ შეარყია მანქანა.მამაკაცი, ინერციით გადაქანდა წინ და საჭეს მკერდით მიეჯახა.მწველმა ტკივილმა წამიერად დაუბინდა გონება.დამუხრუჭება ვერ მოასწრო, შეჯახება რომ განმეორდა და ძლიერი დარტყმისგან ჯიპი მარჯვენა მხარეს მიცურდა.ცალი გვერდი, იქვე საპარკინგე ზოლში მდგარი მერსედესის მარკის მსუბუქ მანქანას გაჰკრა.ბორდიულზე გიჟივით ავარდა და სასურსათო მაღაზიის კედელს შეასკდა.კრისტალებად დაშლილი საქარე მინის ნამსხვრევები სახესა და თვალებში შეებრქვა, ხელების აფარება მოასწრო თუმცა რამდენიმე ნატეხმა მაინც დაუსერა შუბლი და ყვრიმალები.რამდენიმე კი ხელის ზურგზე შეესოდა და სიხსლმაც არ დააყოვნა გამოჟონვა.მამაკაცმა ღვედი შეიხსნა და გვერდითი კარისკენ გადაიხარა. დარტყმისგან დეფორმირებული კარი, ისე იყო დაღუნული გახსნა შეუძლებელი აღმოჩნდა.მძღოლის მხრიდან გადმოსვლა კი მოცემულ მომენტში ყველაზე უაზრო გადაწყვეტილება იქნებოდა.ის იყო გაიფიქრა საქარე მინის ჩარჩოდან გავძვრებიო მძღოლის მხარეს კარი ვიღაცის ძლიერმა ხელებმა რომ გამოგლიჯა და აზრზე მოსვლაც კი არ აცადა მიწაზე მთელი ძალით დაახეთქა.შემდეგ იყო წიხლის დარტყმების უწყვეტი სერია,ამღვრეული გულ- მუცელი ,სისხლი ყველგან და ყველაფერზე.გამვლელების ყვირილი:"სასწრაფოში დარეკეთ"" ღმერთო, მოკლეს!" "პატრულს დაუძახეთ!" "ჯანდაბა,არ სუნთქავს!" სახეზე ცივი წყლის შესხმა, რამაც მოიყვანა გონზე.ძვლები ისე სტკიოდა გეგონება სატვირთო მატარებალს გადაევლო.შეკრებილი ხალხის ჯგუფისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, გაჭირვებით წამოდგა ფეხზე,ცალი ხელით დამტვრეული მანქანის ძარას ეყრდნობოდა რომლიდანაც კვამლი და ცხელი ორთქლის ნაკადი ამოდიოდა.
-კარგად ვარ,კარგად ვარ...-ხელის აწევით ცდილობდა აბობოქრებული ბრბოს დაშოშმინებას გარს რომ ეხვეოდნენ იმაში დასარწმუნებლად კარგად იყო თუ ზუსტად ისე, როგორც გამოიყურებოდა.ვიღაცამ პოლიეთილენის ბოთლით წყალი მიაწოდა,ვიღაც მხარში ამოუდგა და წონასწორობსი დაცვაში დაეხმარა.გახეთქილი ტუჩიდან სისხლი მოსდიოდა და თეთრი პერანგის საყელოს,წითლად უღებავდა.-ჯანდაბა! არაფერი მჭირს!!
ფრთხილად მოიშორა მხარში ამომდგარი მამაკაცის მკლავი და ტალახში ამოსვრილ ტანისამოსზე დაიხედა. ზიზღით გამოაფურთხა სისხლიანი ნერწყვი, პირში გულისამრევ,რკინის გემოს რომ უტოვებდა.ახლა მთავარი იყო სასწრაფო დახმარების და პოლიციის მოსვლამდე გასცლოდა იქაურობას.ნამდვილად არ აწყობდა საავადმყოფოში ყურყუტი და შემდეგ დაუსრულებელი დაკითხვების სერია.ცემისგან დაბეჟილს, მთელიი ტანი სტეხდა და თავბრუ ეხვეოდა, დიდი შანსი იყო ტვინის შერყევა მიეღო.ბევრი აღარც უფიქრია ისე დააიგნორა გარშემო მყოფთა უკმაყოფილო შეძახილები და იმ წამს გამოჩენილ ტაქსში გიჟივით შეხტა.
ცდილობდა ტკივილი და უსიამო შეგრძნება დაეიგნორებინა და საღ აზრზე დარჩენილიყო.ტაქსის მძღოლი ჩუმჩუმად აპარებდა სარკიდან თვალს უცნაური მგზავრისკენ და ერიდებოდა კითხვა მისი მდგომერეობის გასაგებად.თუმცა უკითხავადაც სახეზე იყო ნაცემი მგზავრის არც ისე სახარბიელო მდგომარეობა.
-კიდევ დიდხანს უნდა მაშტერდებოდე?!-დახუჭული თვალები არც გაუხელია, ისე შეუღრინა.
-მოვედით!-მორიდებით თქვა მძღოლმა,დრომოჭმული ოპელი შეაჩერა და მთელი ტანით მგზავრისკენ შეტრიალდა.-კარგად ხართ?
მამაკაცმა, თვალები ზანტად გაახილა.ფანჯრიდან შეფარვით დაზვერა მიმდებარე ტერიტორია და ისევ მძღოლს მიუბრუნდა:-შენობას უკანა მხრიდან მოუარე.აქ, მარჯვნივ შეუხვიე და დაცვის ჯიხურს გასცდი!იქ, ჩამოვალ.
თითით წითელი წარწერით დამშვენებულ დაცვის ჯიხურისკენ ანიშნა .მანქანა ნელი სვლით დაიძრა, ჯიხურს გასცდა,შენობის უკანა კართან მიიწია და შეჩერებას აპირებდა
-კუთხეში,საავარიო კიბეა იქ გამიჩერე!
საფულიდან, რომელიც შელახული შარვლის ჯიბიდან გაჭირვებით ამოაცოცა ოც ლარიანი კუპიურა ამოიღო,მძღოლს მიაწოდა და ისე რომ ხურდას არც დალოდებია უკვე სახანძრო კიბისკენ მიდიოდა.ბებერი ოპელის მძღოლმა, უცნაური მგზავრის საქციელით გაოცებულმა,მხრები აიჩეჩა "გიჟიაო" გაიფიქრა და ძრავის თუხთუხით გაეცალა იქაურობას.
*********
ჩვეული პროცედურებისგან გადაღლილი ვადაჩკორია, თბილ სპორტულებში გამოწყობილიყო. ფეხზე თეთრი ბოტასები ამოეცვა და კეფაზე დაუდევრად შეეკრა ყავისფერი,დიდი ხნის დაუბანელი თმა.ნელი,მოზომილი ნაბიჯებით მიუყვებოდა გრძელი დერეფნის თეთრად შეღებილ კედლებს.გავიდოდა ბოლოში,შემოტრიალდებოდა და უკან მოდიოდა.ოპერეციიდან თითქმის ერთი თვე იყო გასული. თავს შესანიშნავად გრძნობდა, თუმცა მის სახლში გაშვებას ჯერ -ჯერობით არავინ ფიქრობდა.ბარათელი იმ ღამის შემდეგ მის სიახლოვეს არ გაჭაჭანებულა და ქალიც დამშვიდებულიყო.დღენიადაგ თამრიკოს ქოთქოთით და გადაჭარბებული ყურადღებით გადაღლილს არავისი დანახვის სურვილი აღრ ჰქონდა.არც მეგობრები იკლავდნენ დიდად თავს და უტალახიანებდნენ პალატის კარს.როგორც იქნა, რის ვაი ვაგლახით დაითანხმა და დედა რამოდენიმე საათით სახლში გაუშვა.რომელმაც ცხრაასი დარიგება მისცა და თვალცრემლიანმა დატოვა "ავადმყოფი" შვილი.ეხლა კი უაზროდ ყოფნისგან გაბეზრებული წინ და უკან უმისამართოდ სიარულით ირთობდა თავს. განვლილ ცხოვრებაზე ფიქრობდა, რომელიც მიმდინარე მოვლენების დამსახურებით ზედმეტად ტრაგიკომიკური გამხდარიყო.ფიქრობდა უაზროდ გაფრენილ დღეებზე,სტუდენტობაზე,სამსახურზე წიგნების მაღაზიაში მინიმალური ანაზღაურებით,მუდამ ბოიფრენდებსა და გართობის მოყვარულ სადაქალოზე; მათ თვალში ზედმეტად" უპონტო" რომ ჩანდა ყოველთვის.შეყვერებულზე რომელსაც ჯიბეში უფრო მეტი ფული ჰქონდა, ვიდრე თავში ჭკუა და ყოველთვის ეკითხებოდა თავს თუ რატომ იყო ამ ერთუჯრედიან იმბეცილთან?ადრე ყველაზე მაგარი ტიპი რომ ეგონა და ზედმეტად შარმიანი, მთელი უნივერსიტეტის მდედრებს უბრმავებდა თვალს.ახლად გამოჩეკილ მამიკოზე.დაზე, რომელიც თავისი სავსე ფორმების წყალობით დორბლის მოდენამდე აღაგზნებდა ჰორმონებ აშლილ მამრებს.(აქ შუბლი ზიზღით შეჭმუხნა და ტუჩები დაბრიცა)ექიმ სიძეზე,რომელიც ფიცდადებული ექიმის ყველანაირ კრიტერიუმს აცდენილი ,გამაღიზიანებლად თავკერძა,მკვლელი და ბოროტმოქმედი უფრო იყო ვიდრე ხალხის ჯანმრთელობის სადარაჯოზე მყოფი კეთილი ექიმი. ბარათელის გახსენებაზე ბოღმამ და სიბრაზემ ერთიანად იფეთქა,რომელიც კისერში მარწუხებივით უჭერდა და თავისუფლად სუნთქვის საშუელებას არ აძლევდა.
ამასობაში დერეფანიც ჩაეთავებინა და ლიფტის კართან მისული უკან შემობრუნდა.ის იყო ნაბიჯის გადადგმას აპირებდა, მის ზურგს უკან ლიფტის კარი ხმაურით რომ გაიღო,ვიღაცის ძლიერი თითები კეფაზე შეკრულ თმაში ჩასწვდა და თავისკენ დაქაჩა.უკან, ლიფტის სიღრმისკენ.მოულოდნელობისგან პანიკაში ჩავარდნილმა ზურგით რკინის კედელი იგრძნო,პირი დააღო საკივლელად და ხელიც ააფარეს.კარი დაიხურა და ლიფტმა ზემოთ სვლა დაიწყო.
-ხმა არ ამოიღო!-ქალის დახშულ სმენას ნაცნობი ხმა მისწვდა.თვალები ფართოდ დააჭყყიტა და ერთიანად სისხლსა და ტალახში ამოსვრილი ბარათელის ცნობა გაუჭირდა.
-ნუ გეშინია,ახლა პირზე ხელს აგიშვებ და შენ არ იკივლებ!-თავს ძლივს იმაგრებდა კაცი.თითქოს საუბარიც საგრძნობლად უჭირდა.თავბრუს ხვევა გასძლიერებოდა და გულიც ერეოდე.დაბნეულმა სალომემ, თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და სულ მალე თვისუფლად სუნთქვაც შეძლო.
-ჯანდაბა...ჯანდაბა...რას ჰგავხარ?!
ლიფტი, ჭრიალით შეჩერდა ბოლო სართულზე და კარებიც გაიღო.
-სიხარული მერე გამოხატე.ახლა გამოადგი ფეხი ,ბევრი დრო არ გვაქვს!-მკლავში სწვდა მამაკაცი და სანახევროდ ჩაბნელებულ, ვრცელ დერეფანში ერთად გამოვიდნენ.რამდენიმე მეტრის გავლის შემდეგ,რკინის ვიწრო კიბესთან შეჩერდნენ რომელიც სახურავში გაჭრილ ერთ ფრთიან კართან ადიოდა.
-ადი!-ქალს,ხელი მსუბუქად უბიძგა.კიბეზე შეაყენა და თავადაც ფეხდაფეხ მიჰყვა.ათიოდე საფეხურის შემდეგ რკინის ცალ ფრთიანი კარი თავისუფლად გააღეს და 5 სართულიანი შენობის სახურავზე გავიდნენ.
-არ მითხრა, რომ აქედან გადაგდებას მიპირებ!- თვალები დაუმრგვალდა გაურკვევლობაში მყოფ სალომეს.
-რა უფანტაზიო ხარ საყვარელო?!-სახე დაემანჭა ბარათელს.
-აბა წვიმიანი დედაქალაქის ხედებით უნდა დავტკბეთ?-ჩვეულ ირონიას მიმართა ქალმა.
-დედამ*ოტყნულ რომანტიკოსს ვგავარ?!-ხელი აიქნია მამაკაცმა და სახურავის ბოლოსკენ დაიძრა.-ჰე ,არ მოდიხარ?!
შეჩერდა, როდესაც შეამჩნია რომ ქალი ადგილიდან არცკი დაძრულიყო.
-შენ ვერ ხარ ჰოო?! სად ჯანდაბაში მეპატიჟები იქნებ პატივი დამდო და გამარკვიო??-გულზე ხელები დაიკრიბა გაცეცხლებულმა ქალმა.მამაკაცის მორიგ გამოხტომას წყობიდან რომ გამოეყვანა.
-წამოდი, გზაში ვილაპარაკოთ!-ხელი დაუქნია ბარათელმა.-ნუ გეშინია მანიაკი არ ვარ..
თავის მართლებაზე თავადვე გაეცინა.
-უჰ ,დამამშვიდე ჰო იცი?
-ნუ, კაი ჰოო...სექსუალური მანიაკი არ ვარ -გაიღიმა ბარათელმა, მაგრამ გახეთქილმა ტუჩმა თავი შეახსენა და სახე დაემანჭა.-შენს მოტაცებას და გაუპატიურებას არ ვაპირებ,ეგეთი უფანტაზიოც არ ვარ...დამშვიდდი?!წამოდი ახლა!!
-არსად არ მოვდივართქო-ხმას აუწია ქალმა
-ახლა იმდენს იზამ, ორივეს დაგვიჭერენ და მერე ვისაუბროდ ვინ სად და რას ვაპირებთ.-ნერვებზე იყო მამაკაცი ,ბრაზისგან ტონს ნელ-ნელა უწევდა და თვალებიც ბოროტად აელვერებოდა.-არაფერს დაგიშავებ,წამოდი.სალომე, არ გამაგიჟო! შენი თმით წათრევაც რომ მომიწიოს ხომ იცი გამკეთებელი ვარ! ასე რომ გადმოადგი ფეხი!!
თვითონ მიუახლოვდა ქალს,მკლავში ხელი მოჰკიდა და სახურავის ბოლოსკენ წაიყვანა.სადაც მოაჯირს იქიდან ფართო,რკინის საავარიო კიბე ჩაუყვებოდა მთლიანი შენობის სიმაღლეზე.
-ფრთხილად გადადი და ქვემოთ ჩადი!-მბრძანებლურ ტონს არ თმობდა კაცი.ხელი შეაშველა,მოაჯირზე გადასვლაში დაეხმარა, მერე ღრმად ჩაისუნთქა და თვითონაც ქვემოთ დაიწყო სვლა.
* * *
თინია კაკაბაძეს, შიშველ სხეულზე მუხლს საკმაოდ აცილებული ატმისფერი, ფუმფულა ხალათი შემოეცვა და რძიანი ყავის ფინჯნით შეიარაღებული ფანჯრიდან ათვალიერებდა დეკემბრის სუასხიან გარემოს.ქუჩაში კანტი კუნტად მოსიარულე ხალხი თბილ ქურტუკებსა და სქელ ქუდებში გამოწყობილნის სწრაფი ნაბიჯით მიუყვებოდნენ სველ ტროტუარს.ახალი წლის შესახვედრად ემზადებოდა ქალაქი, გაბრდღვიალებულ ვიტრინებში გარკვევით მოჩანდა ყალბად მომღიმარი კონსულტანტები, ბედნიერ შობა- ახალწელს რომ უსურვებდნენ პროდუქციის შერჩევა, შეფასებაში გართულ მომხმარებლებს.
კარზე გაბმულმა ზარის ხმამ ფანჯარას მოსწყვიტა.სიგარეტი, ფაიფურის ორნამენტებით გაწყობილ საფერფლეზე დაასრისა და უკმაყოფილო სახით გაემართა კარისკენ.ახალი შებინდებული იყო და ჯერ ჯერობით სტუმარს არ ელოდა.სულ რაღაც ოცი წუთის წინ ესაუბრა მეგობარ მამაკაცს, რომელმაც მოუბოდიშა ცოტა შემაგვიანდება მაგრამ აუცილებლად მოვალო.ისე რომ არც უკითხია სტუმრის ვინაობა საკეტი ხმაურით გადაატრიალა კლიტეში და მძიმე რკინის კარი ბოლომდე გამოაღო.
-ჯანდაბა, სად ხარ აქამდე?!
-კარის ჩარჩოს ცალი ხელით მიყრდნობილმა მაღალმა მამაკაცმა,ბრაზით შეუღრინა. მის აზრზე მოსვლას არ დალოდებია, დაუპატიჟებელი სტუმრის მოსვლით გაკვირვებული ქალი გვერძზე გასწია ქალი და სახლში უპარდონოდ შეაბიჯა.თინია კარის მიხურვას აპირებდა გვიან რომ შეამჩნია კარში გახევებული, მანამდე მამაკაცის განიერ ზურგს ამოფარებული ახალგაზრდა,სიცივისგან მობუზული ქალის თხელი ფიგურა.წარბის აწევით კრიტიკულად შეათვალიერა , გვერძზე გაიწია და შემოსვლის საშუალება მისცა.კარი ზურგს უკან მიხურა და მისაღებისკენ გაეშურა სადაც უკვე მოესწრო სტუმრებს შესვლა.
-გუგა?!
-რაიყო??-თვალები მობეზრებულად აატრიალა კაცმა და სანახევროდ მოჭუტული მზერით ირონიულად აათვალიერა ქალი.- ველური სექსის მერე საწოლიდან გადმოვარდნილს რატომ ჰგავხარ საყვარელო?!-სისხლით და ტალახით მოსვრილი პერანგი ღილების გაუხსნელად გადაიძრო თავს ზემოდან და საწყალი ბავშვივით კართან ატუზულ სალომეს შეხედა და მის გამომეტყველებაზე გაეღიმა.-ნუ გეშინია მოდი, არავინ შეგჭამს.
-რას ჰგავხარ ღმერთო ჩემო.რა დაგემართა? -მისი სილურჯეებისა და სისხლჩაქცევების დანახვისას თინიამ თავი ვერ შეიკავა წამოკივლებისგან და პირზე აიფარა ხელი.-რა მოხდა?!
-ღმერთო, ხანდახან რა აუტანლები ხართ ეს ქალები..-სენტიმენტალური ხმით წამოიძახა კაცმა და ხელები გაშალა.- პირველი რაც უნდა გავაკეთო: წყალი უნდა გადავივლო.შენ რამე ტანსაცმელი მომიძებნე, ექნება შენს რომელიმე სიყვარულს დატოვილი და ჰოოო...დღეს აქ ვრჩებით მე და სალომე და იმედია არავის ელოდები.
-ვაკო აპირებს მოსვლას-ქვედა ტუჩი კბილებსშორის მოიქცია ქალმა და დამნაშავე ბავშვის სახე მიიღო.-აქ რატომ რჩებით კი მაგრამ?
-რაიყო გოგო, ჯერ ეხლა მოვედი და უკვე მაგდებ?-გაიცინა ბარათელმა.-ისევ მაგ სირთან ხარ?-ზიზღით დაემანჭა სახე-ჩემს მერე გემოვნება სულ დაკარგე თუ რა უბედურებაა?ისე, იმ ღიპის ქვეშ თუ პოულობ რამეს?
- მოკეტე!-სამი თითის კომბინაცია გააკეთა გაბრაზებულმა ქალმა და საძინებლისკენ ისე გაემართა უკან აღარ მოუხედავს.-სხვათა შორის, შენი სვიტერი და შარვალია აქ ნაგავო...
კართან აწურული სალომე, ჯერ ისევ ვერ გარკვეულიყო რა ხდებოდა და გაოგნებული ადევნებდა თვალს ყოფილი საყვარლების კინკლაობას. ინტერესით აცეცებდა თვალებს აქეთ- იქით და ოთახის ინტერიერის შესწავლით ირთობდა თავს.გემოვნებიანად მოწყობილი მოზრდილი მისაღები, ნათელ ფერებში იყო გაწყობილი. ფანჯრებზე ,რძისფერი ფარდები ჩამოეფარებინათ.ღია, ბარის სტილის სამზარეულო მისაღებ ოთახს მაღალი დახლით ემიჯნებოდა რომლის წინაც მაღა ლფეხებზე შემდგარი სამი წითელი სკამი მოეთავსებინათ.
-დაჯექი,რატომ დგახარ?
თინიას ხმამ მოიყვანა აზრზე და მზერა მასზე გადაიტანა. იქვე ერთ ადგილიან სავარძელში ჩაეშვა და სიცივისგან გაყინული თითები ერთმანეთში ახლართა.ამ ქალს არ იცნობდა მაგრამ რაღაცნაირად ძაბავდა მისი მზერა და მისთვის გაურკვეველი სიტუაცია.მთელი ტანი რაღაც ცუდს უგრძნობდა და ამ მოსალოდნელი უსიამოვნების მომლოდინეს, მთელს სხეულში ავის მომასწავლებლად სცრიდა.
-იმას,რა სჭირს? -თინიამ,თავით სააბაზანოსკენ ანიშნა გაფითრებულ გოგოს.საიდანაც წყლის ხმა დახშულად სწვდებოდა მათ ყურთასმენას.ფეხი-ფეხზე გრაციოზულად გადაიდო და სიგარეტს მოუკიდა.
ლამაზი ქალი იყო თინია კაკაბაძე.იმდენად ლამაზი და სექსუალური რომ ძნელი იყო მისთვის თვალის გულგრილად არიდება. აი ისეთი იყო, ორივე სქესის წარმომადგენლებს ერთდროულად რომ უჩქროლებს ვენებში სისხლს და ატეხილი ჰორმონების დაოკებას აიძულებს.გრძელი,გარუჯული ფეხები თითქმის მთლიანად მოშიშვლებოდა და მადისაღმძვრელად მოუჩანდა ხალათიდან.მაღალი კისერი,გამოკვეთილი ლავიწები,მოგრძო სახე ,მსხვილი ღვინისფერი ტუჩები და ღამესავით შავი,ბრიალა თვალები.ხალათის გულისპირი გადაღეღილი ჰქონდა და შიშველი, სავსე მკერდი,სანახევროდ მოუჩანდა.გრძელ ნატიფ თითებს შორის სიგარეტის ღერი მოემწყვრდია და ისეთი მზერით უყურებდა სალომეს,თვალებით ადამიანის მოკვლა შესაძლებელი რომ ყოფილიყო სალომეც წამებში გამოესალმებოდა სიცოცხლეს.
-არ ვიცი.-გაპარული ხმით თქვა სალომემ.ჩაახველა და მის წინ მჯდარ ხალვათად შემოსილ მშვენიერებას თვალი ისევ აარიდა.
-რა ურთიერთობა გაქვთ თქვენ ორს?!-გაჩერებას არ აპირე ეჭვიანი კაკაბაძე,მზერა ბოროტი გახდომოდა.სანახევროდ მოჭუტული თვალებით კუთხეში მიმწყვრდეული ნადირივით მყოფ სალომეს რედგენში ატარებდა.„ღმერთო ახლა რაღა შარში გავეხვიე?!„ თავის თავს ეკითხებოდა დაბნეული გოგონა და აღარ იცოდა რა ექნა. უბრძოლველად დანებებოდა მოწოდების სიმაღლეზე მდგარ კაკაბაძეს,თუ ხმა თავადაც ამოეღო და საკადრის ადგილზე მოესვა ეს გაკაპასებული ალქაჯი?საკუთარ თავთან ბრძოლაში იყო მაშველი რგოლივით რომ მოევლინა ბარათელი:
-რა დაკითხვას აწარმოებ თინიკოო?-შეუმჩნევლად შემოსულმა,ორივეს ყურადღება მიიპყრო და სალომემაც შვებით ამოისუნთქა. თავს მობილიზებისკენ კიდევ ერთხელ მოუწოდა და გუგა ბარათელს, დაღლილი მზერით მიაშტერდა.მამაკაცს თეძოზე პროვოკაციულად შემოეხვია თეთრი პირსახოცი და მეორე,შედარებით მცირე ზომის პირსახოცით კი სველ თავს იმშრალებდა.რომელიც სკამზე მიაგდო და ნამიან თმაზე ხელის გული გადაისვა.-ინტრიგანო.
-არაფერიც,უბრალოდ მომხდარის შესახებ ვეკითხებოდი.-მხრები უდარდელად აიჩეჩა კაკაბაძემ, ვნებიანი მზერა ააყოლა მამაკაცის შიშველ ტორსს და ქვედა ტუჩი ინსტიქტურად დაისველა.მთელი ცხოვრება ასე ემართებოდა, სრულყოფილი მამაკაცის შემხედვარეს პირი უშრებოდა და მის ორგანიზმში ათიათასობით ემოცია ირეოდა.
-რომელ მომხდარის?-შარვალი აიღო ბარათელმა და პირდაპირ პირსაცოცზევე ამოიცვა,ამოიწია და პირსახოციც მოიშორა წელიდან,ღილები შეიკრა ეთის გარდა და თბილი სვიტერი გადაიცვა.
-მომხდარს,რომელმაც ასე გაგალამაზა-ნიშნისმოგებით დაპრუწა ტუჩები თინიამ.
- რა დაუფარავი სიხარულია,ასეც არ შეიძლება პატარავ. ინტერესმა კატა მოკლაო არ გაგიგია?-ცალყბად ჩაიცინა მამაკაცმა და მის თვალიერებაში გართულ სალომეს მიუბრუნდა:-წყალი გადაივლე თუ გინდა და დაწექი დაღლილი ხარ.
სალომემ დაბნეულად დააქნია თავი.დანაშაულზე წასწრებული ბავშვივით აირია და თვალების ბრიალით მიმავალ კაკაბაძეს, რომელიც გუგას ბრძანების მერე რისხვით წამოიჭრა ფეხზე და ბრძანება:(ოთახი აჩვენე და აბაზანემდეც მიაცილე)-ს შესასრულებლად გაემართა ფეხდაფეხ აედევნა.მარტოდ დარჩენილმა გუგამ,გაიცინა და ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი.დაჟეჟილი ადგილები ისევ სტკიოდა,თავბრუ აღარ ეხვეოდა მაგრამ არც სახარბიელოდ ჰქონდა საქმე. ყრუ ტკივილი, საფეთქლებთან ნერვულ სისტემაზე ახდენდა ზეწოლას და ხასიათის ცვალებადობას ახდენდა.
* * *
გუგა ბარათელი, არაფრით გამორჩეულ ოჯახში დაიბადა და ჩვეულებრივი ნორმალური ბავშვივით ცხოვრობდა.დედა, პედიატრი იყო და რაიონის "პოლიკლინიკაში" მუშაობდა.მამა, იმ პერიოდში რეგიონის კვალობაზე საკმაოდ შეძლებული მეწარმე გახლდათ.მიწის მოზრდილ ნაკვეთებს ფლობდა და მეურნეობისთვის მოეკიდა ხელი. თავად გუგა,ლიდერი იყო როგორც სკოლაში ისე სკოლის გარეთ.დედისერთა მაგრამ ნაკლებად განებივრებული ბავშვი, ბაღის ასაკიდანვე იქცევდა ყველას ყურადღებს. დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებდნენ მისი გონებაგახსნილობიდან გამომდინარე.მუდამ მდედრობითი სქესის ყურადღების ცენტრში მყოფი ბარათელი, წლებმა მაინც შეცვალა და განებივრებული, თავდაჯერებული და ცოტათი ნარცისიც კი გაიზარდა და ალბათ ამიტომაც იყო ის დიდი წინააღმდეგობები რამაც მისი ცხოვრება ნელ-ნელა არია და იმ "ცივსისხლიან მონსტრად" ჩამოაყალიბა დღეს რომ უწოდებდნენ.ცოლის ერთგული არასდროს ყოფილა.ბუნებით გარყვნილს "არასდროს მაკმაყოფილებს ერთი ქალი"ო ამით იმართლებდა თავს აცრემლებული ცოლის წინაშე და მასზე უგონოდ შეყვარებული ირინა ორჯონიკიძეც,მიუხედავად იმისა რომ გაცნობის წუთიდან იყო მის ხასიათში გარკვეული და თავისივე სურვილით მორჩილად კმაყოფილდებოდა მისგან მიღებული მცირედით და სტატუსით, რომელსაც გუგა ბარათელის ცოლობა ერქვა. სტატუსი მყარი იყო და ყველანაირად ხელშეუხებელი.ირინა ლამაზი ქალი იყო და მართალია მაინცდამაინც ვერ ანთებდა საწოლში იმ ცეცხლს რაც დაუოკებელ, მანიაკალიზმით შებყრობილ მის მეორე ნახევარს მოთოკავდა, თუმცა ერთმანეთს "უხდებოდნენ" და სასწაულად ესმოდათ ერთმანეთის.მყარი ოჯახის შესაქმნელად კი მთავარი ხომ ურთიერთ გაგებაა?!
დიმიტრი ორჯონიკიძეს, არასდროს მოსდიოდა თვალში ბარათელი "განებივრებული, გარყვნილი კაცი" ასეთი ეპითეტებით მოიხსენიებდა მანამდე სანამ მისი ოჯახის სრულფასოვანი წევრი გახდებოდარ.რომელიც მისთვის მეხის გავარდნას უფრო ჰგავდა ვიდრე ერთადეთი ქალიშვილის ბედნიერ ქორწინებას.სიყვარულს წინ ვერაფერი აღუდგებაო ხომ გაგიგიათ?! ჰოდა ვერც ის აღუდგა შვილს.უფრო სწორად, მისაღებ ოთახში აკივლებულ ირინას რომელიც იმუქრებოდა:ან გუგა გახდება ჩემი ქმარი, ან არა და ჩემს გვამს გაიტანთ აქედანო.ირინას გვამი არ გაუტანიათ, სამაგიეროდ მოვიდა ახალგაზრდა ქალების გულთამპყრობელი ნეიროქირურგი.დიდი ამბიციებით და შორსმჭვრეტელი გეგმებით.
-ეს გოგო,ვინ არის?-სიგარეტის წევით ფიქრებში გართულ ბარათელს ზურგს უკნიდან კაკაბაძის ხმა მოესმა და ფიქრებს დაუკითხავად მოსწყვიტა.მისკენ შეტრიალდა გუგა ,ფანჯრის რაფას ზურგით მიეყრდნო და ოდნავ გვერძზე გადახრილი თავით დააკვირდა ქალის მაღალ ფიგურას.ყოველთვის აგიჟებდა ამ ქალის ტემპერამენტი და ალბათ ერთ-ერთი მათგანი იყო მისი საყვარლების სიიდან, რომლის ამოუწურავ შესაძლებლობებსაც ყოველთვის აღიარებდა.
-რა იყო თინათინ,ეჭვიანობის შემოტევები გაქვს?-ცინიკურად ჩაიცინა და მხრები აიჩეჩა კაცმა-არავინ ,შენთვის საინტერესო.
-სამაგიეროდ შენთვის საინტერესოა ჰო?-ნიშნის მოგებით თქვა ქალმა.
-არც მთლად უმაგისობაა...ისე, მეჩვენება თუ ეჭვიანობ? -კვამლი სახეში შეაბოლა,მოულოდნელად ფაქტზე გამოჭერით ალეწილ ქალს.
-მეტი საქმე არ მაქვს მაგ უფერულ გოგოზე ვიეჭვიანო.-ხელის აქნევით სცადა სიტყვების გამყარება კაკაბაძემ.
-კარგი ტანი აქვს. მით უმეტეს თუ გეტყვი რომ მისი სხეულის სათითაო წერტილი საკუთარი ხელის, ხუთი თითივით ვიციი?!-ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია ბარათელმა, თან მზერას არ აშორებდა ქალის რეაქციებს.
-გეტყვი ,რომ ფეხებზე მკი*დია!-მხრები აიჩეჩა კაკაბაძემ.
- რაიყო,ციკლი გაქვს?-ტუჩები დაბრიცა კაცმა.-ქალები,მაგ დროს ხართ ხოლმე ესეთი აუტანლად ტვინის მტყვნე*ლები.რა გჭირს?ნუ იქცევი დაუკმაყოფილებელი ქალივით .დავიჯერო ვატიკოს შესაძლებლობების მაქსიმუმი ნულს ქვემოთაა?
-ბარათელი ნაგავი რომ ხარ მითქვამს?!-გაბრაზდა ქალი და ფეხზე წამოიჭრა.-ისე ერკვევი ქალების ფიზიოლოგიაში უკვე ერთი შეხედვით ატყობ ციკლი აქვს თუ არა?
-სხვათა შორის ბევრი მეუბნება-გუგამ,ღიმილიანი სახით გაიწია ქალისკენ.მკლავებში მოიმწყვრდია კაკაბაძის ნატიფი სხეული და ისე მჭიდროდ აიკრა სხეულზე,ქალს გატოკების მინიმალური საშუალებაც მოუსპო.-იმდენად ველური და დაუმორჩილებელი ხარ, შენი დანახვისას სურვილი მიჩნდება მიგახრჩო.ან რამე უფრო ბინძური გავაკეთო.იცი რა გარყვნილი ფანტაზიები მომდის თავშიი?-ყურში ეჩურჩულებოდა და თითებს მისი წელიდან საჯდომისკენ მიაცოცებდა.მკვრივ უკანალზე წაეტანა და უხეშად მოუჭირა თითები.-ჯანდაბა,შიშველი ხარ შე გარყვნილი?!-მამაკაცის სიახლოვისგან ერთიანად აგზნებულმა ქალმა,ტკივილისგან წამოიკვნესა.
-გააჩნია სიკვდილის ფორმებს.ჯანდაბა,შენთან სექსის დროს სიკვდილი?მინდა,კიი...-თხელი მკლავები,კისერზე მჭიდროდ შემოხვია კაცს და მისი ტუჩებისკენ გაიწია.ქვედა ტუჩზე კბილები მოსდო და მოუჭირა.
-ოხ,შენი-კბილებში გამოსცრა ბარათელმა.ნატკენ ტუჩზე ენის წვერი გადაიტარა,სავარძელში ჩაეშვა და ქალიც თან გაიყოლა.-ნუ მიწვევ თინია,მართლა შემომაკვდები.არადა დიდი გეგმები მაქვს.
-მიდი მერე რაღას უცდი-გამომწვევი იყო ქალი-არ მითხრა იმ პატარა,უფერული გოგოსი მცხვენიაო.
-ღმერთო ჩემო რა ბილწი ხარ-გაეცინა კაცს და ხალათი სწრაფად გააძრო-შიშველი ხარ და სრულიად სველი.მართლა მინდა შენი მოკვლა შე პატარა ძუკ*ნა.რაიყო მკერდი გაიდიდეე? -ორივე ხელით მკერდზე მიეფერა.-ვატო ნახე რა თეს*ლიაა,დიდძუძუებიანი ქალები ევასება მაგ ჩემისას?
-ჯანდაბა,არ გინდა მოკეტო და უბრალოდ მომეფერო?-ამოიოხრა კაკაბაძემ.
-მარტო მოფერება არა პატარავ.სხვა ბევრი რამ მინდა. რომ ვფიქრობ იმ ყვე*რს აძლევ მაგრად მინდა გცემო.-ქალის ქვედა ტუჩი კბილებსშორის მოიქცია და შიშველ საჯდომზე ისე ძლიერად დაარტყა გაშლილი ხელისგული გამაყრუებელ ტკაცუნს თინიას კვნესა შეერწყა.
-შენი დედაც ...-კბილებში გამოსცრა კაცმა.
აგზნებული ქალის აკანკალებული თითები უხეშად მოიშორა, შარვლის ღილების შეხსნას ამაოდ რომ ცრდილობდა და თავად შეიხსნა.გაცხოველებული დაეტაკა მის ღვინისფერ ტუჩებს და ისე სწრაფად დაისკუპა ქალი ერეგირებულ ღირსებაზე ერთიანად არეულს, ტკივილნარევის სიამოვნების კვნესა ამოხდა.
* * *
სალომემ,სააბაზანოს სარკეში საკუთარი ანარეკლი გულმოდგინედ შეათვალიერა და რომ არ სცოდნოდა თავად იყო სარკიდან მომზირალი ქალის შეეშინდებოდა.სახე გაფერმკრთალებოდა და საშინელებათა ფილმების პერსონაჟს ჰგავდა.თვალის უპეებთან სილურჯეები გასჩენოდა.თმას ფორმა დაჰკარგვოდა და აღარც ძველებური ბზინვარებით გამოირჩეოდა.სულ მცირე,ხუთი -ექვსი კილოგრამით დაეკლო წონაში.ზურგით შეტრიალდა და მარჯვენა ფერდთან,ნეკნების ქვემოთ წითელ,წვრილ ზოლად დამჩნეულ ჭრილობას დააკვირდ. გული შეეკუმშა.სამწუხაროდ არავინ ეუბნებოდა რა მოხდა და არც თავად ჰქონდა ამ კითხვაზე პასუხი.ბოლო მოგონება რაც მის მეხსიერებაში დალექილიყო ცივი თვალები და ძლიერი დარტყმა!მეტი არაფერი,საერთოდ არაფერი.გაურკვევლობა,პასუხ გაუცემელი კითხვები,ის აუტანელი ზიზღის და სიბრაზის შეგრძნება ყელში რომ ჰქონდა გაჩხერილი და ვერასგზით ყლაპავდა.ახრჩობდა,სუნთქვას უძნელებდა და ჩიხში მომწყვდეული გამოსავლის ძიებაში იკარგებოდა.გონებას უჭირდა ტვინთან ბრძოლა,ტვინი გადარჩენის მიზნით ჯიუტად ბლოკავდა ყველანაირ უარყოფითს თუ დადებითს.გადაღლილი სხეული კი დასვენების მეტს არაფერს ითხოვდა და ხელჩართულ ბრძოლაში მყოფ ტვინსა და გონებას საერთოდ ემიჯნებოდა.გული,აბსაითში გასულიყო და არანაირ გრძნობას არ იკარებდა სათოფეზე.
-რაღაც უნდა მოვიფიქრო..-დაასკვნა და საკუთარი დასკვნით ნასიამოვნებმა ჩაიცვა ტანსაცმელი.სააბაზანოს კარი, ფრთხილად გამოაღო და მიაყურადა.
-ღმერთო ჩემო!
სასტუმრო ოთახიდან,სუსტი წამოკივლება გაისმა რასაც დახშული გმინვა მოჰყვა და შემდეგ ყრუდ აკრუტუნდა ქალი.თავისით წაიყვანა ფეხებმა ხმის მიმართულებით.
სავარძელზე მჯდარი ბარათელი, ნახევარი ტანით მიყრდნობოდა სავარძლის საზურგეს.მის ფეხებზე გადამჯდარ,ველური ამორძალივით შიშველ კაკაბაძეს, გრძელი შავი თმა საჯდომამდე ჩამოშლოდა,ბარათელისთვის კისერზე შემოეხვია მკლავები და მის შუბლს,შუბლით დაყრდნობილი ტრანსში მყოფივით მოძრაობდა.მამაკაცის ერთი ხელის თითები,კისერზე მარწუხებივით ჩაჰფრენოდა ქალს, მეორე კი საჯდომზე ძლიერად ჩაევლო და ისე დაუნდობლად ჟიმავდა ქალის ტკივილნარევი სიამოვნების ბგერები მთელს სახლში ექოსავით ვრცელდებოდა.ხმა,რომელსაც ისევ მამაკაცის ვნებიანი ტუჩები უხშობდა.
უცნაურად შეუტოკდა გული სალომეს.უკან, უკან დაიხია და იმ ოთახში შეიძურწა რომელიც მანამდე აჩვენა კაკაბაძემ.ბრაზისგან თუ რაღაც ამოუხსნელი გრძნობისგან გაბერილი,ადგილს ვერ პოულობდა და ოთახში წინ და უკან დააბოტებდა.ზურგზე ჭრილობამ წდაუწყო წვა.თმის ძირები დაეჭიმა და ასტკივდა.სახეზე ნერვიულად ჩამოისვა ხელები და თავში არეულ აზრებს უკან გაბრუნება აიძულა.მეორედ,უკვე მეორედ იყო ანალოგიურ სიტუაციაში და მეორედ ურევდა გულ-მუცელს ამოუხსნელი ემოციები.
სასწრაფოდ უნდა გასცლოდა აქაურობას.დაასკვნა და ამ დადკვნით დამშვიდებულმა,ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი იატაკზე ჩაჯდა და სახეზე ხელები აიფარა, რომლიდანაც არ დააყოვნა და სისველემ წამებში გამოჟონა.
* * *
მყუდროდ მოწყობილ კაბინეტში რამდენიმე მამაკაცს მოეყარათ თავი.კედელთან ჩამწკრივებულებს,დასჯილი ბაღის ბავშვებივით დაეხარათ მზერა და ჭაღარა წვერ-ულვაშიანი სამოციოდე მამაკაცის ღრიალს მოთმინებით იტანდნენ.
-უსაქმურების ხროვა ხართ!-მამაკაცმა,იღრიალა და მაგიდის ზედაპირს ძლიერად დასცხო ხელი .-როგორ გაგეპარათ ის დედამოტყნული?!მე რა გითხარით?! შეაშინეთთქო და არა ცემისგან კვერცხივით ათქვიფეთთქო.თქვენი იმედი არაფერში უნდა ჰქონდეს კაცს?ფუჰ,ირგვლივ იმბეცილების ჯოგი მახვევია!
- დიმა,დამშვიდდი! ჯერ ისევ სუსტად ხარ ხომ არ გავიწყდება?-შუახნის მამაკაცმა მხარზე მეგობრულად დაადო ხელი წყობოდან ერთიანად გამოსულ დიმიტრის.
-რა დამამშვიდებს?ერთი ამ სირებს შეხედე...-ხელები ფართედ გაშალა განრისხების პიკზე მყოფმა.-ერთი საქმე დავავალე და კაცი ისე ვერ გააჩუმეს პრობლემა რომ არ შექმნილიყო.შუა ქალაქში, ამდენი ხალხის წინაშე გადმოიღეს მანქანიდან და სახე გააძრეს.ეგაა გაჩუმებაა?! ამდენი თვითმხილველი!!პოლიცია, სასწრაფო.რაღა გააჩუმებს ახალ ამბეზე დაგეშილ ჟურნალისტებს?დღეს თუ ხვალ არჩევნები კარზეა მომდგარი,ესეც შენი ნაფრები რეიტინგი.ჩამიჯვეს საქმეში.
-მოვაგვარებთ ყველაფერს, დამშვიდდი შენ!იქიდან პატრულის და სასწრაფოს მოსვლამდე წასულა.მხოლოდ მანქანაა საჯარიმოზე გადატანილი,ისიც არ იყო მის სახელზე გაფორმებული.გამოვძვრებით-ისევ ის მამაკაცი ალაპარაკდა.
-რას მოვაგვარებთ რამაზ?კამერებს რას უშვრები? კაცმა არ იცის სად გაქრა ბარათელი.წყნარად იყო, არ უნდა გამოგვეწვია ახლა რა იქნება?ეგ ისეთი ახვარია კარიდან რომ გააგდებ ფანჯრიდან შემოდის.გაქნილი გაიძვერა.უხ, ამისი დედაც...-მიყოლებით რამოდენიმეჯერ დაარტყა მაგიდას ხელი და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა.ნერვიულად იტარებდა წვერზე ხელს და გამალებით ფიქრობდა.
-სულ მიკვირდა,ამდენ ხანს რატომ გყავდა გვერდით-წვერზე ხელი ჩამოისვა რამაზმაც და ჩაფირებული თვალებით შეხედა მეგობარს.-სანდო კაცი არასდროს ყოფილა.ემოციურად გაუწონასწორებელი, დანაღმული ველივით იყო და ყველაზე ცუდი ის არის რომ ეს ნაღმი თუ არ გავანეიტრალეთ დიდი აფეთქება მოხდება.
-მტერი ახლოს უნდა გყავდეს.ცხვირწინ, ყველა მის მოქმედებას რომ ხედავდე. გაჩენის დღეს ვაწყევლინებ,მთავარია მოვიხელთო.მომაწევინე ერთი თუ ძმა ხარ...
-დიმა...
-მიდი,მიდი სიგარეტით მომკვდარი გინახავს ვინმე?ყელამდე განავალში ვართ და მკი*დია გული დამარტყამს თუ გაბოროტებული ხალხის ბრბოო?!ეხლა ისეთი გაბოროტებული ვარ შეიძლება შენი ლეკვებიდან რომელიმე შემომაკვდეს.სად პოულობ ამ უმაქნისების ხროვას? ქარხანაა სადმე,სადაც ეგეთ სირებს ასხამენ თუ რა უბედურებაა.-ბიჭებს ახედა დაბღვერილმა-გადით,რას მიდგახართ აქ?! თქვენც ეხლა საქმის გამკეთებლები არ მყადეთ.კუნთმაგარი გონებაჩლუნგები.
რამაზმა,ღრმად ამოიოხრა და მეგობარს სიგარეთის კოლოფი გაუწოდა.მის წინ სავარძელში მოთავსდა და ერთ ღერს მოუკიდა თავადაც.
-რას ვაპირებთ?
-მოვძებნით და გავაქრობთ.-გადაჭრით თქვა დიმამ-ზედმეტი თავის ტკივილი არ მჭირდება.არასდროს ვენდობოდი ხო იცი?ძაან "სტრანი" ტიპია რას უნდა ელოდო მისგან კაცმა არ იცის.ოხ,ბარათელიი...რა თავის ტკივილი ხარ რომ იცოდე თავად დაიბრიდავდი თავს.
-მერე,ირინა?-შეპარვით იკითხა რამაზმა.
-კაი რაა...შენ მაინც მიცნობ და იცი არასდროს ვიყავი ამ ქორწილის მომხრე.ირინამ გაჭედა,მეგონა დროებითი გატაცება იყო.მოისურვილებს და გადაუვლისთქო მარა შენც არ მომიკვდე,სახლში მომითრია.ბევრი რამ იცის.ირინას მე გავაჩერებ,ან ვაბშე ცოტახნით სადმე გავუშვებ ბავშვთან ერთად. დაისვენებს,იფიქრებს და მერე თუ ისევ ამ აზრზე იქნება მოვიფიქრებთ რამეს.ათასი უბედურება ხდება,არც ჩემი სიძეა დაზღვეული რამისგან.პატარა ავარია და მორჩა,აფრინდა ჰაერში...
-კარგი,გავაჩუმოთ.
მეგობრების საუბარი რამაზის მობილურის ხმამ გაწყვიტა.მამაკაცმა პიჯაკის შიდა ჯიბიდან ფრთხილად ამოაცურა აპრატი და გაკვირვებული დააჩერდა ეკრანს.დაცვის უფროსი რეკავდა.
-გოჩაა,ნეტა რა მოხდა?-ჩაილაპრაკა თავისთვის და ეკრანს კოტიტა თითი გადაუსვა-ჰო გოჩა.რასამბობ კაცო?!-შეჰყვირა და ფეხზე დენდარტყმულივით წამოხტა.- როდის? მერე რა ჩემ ყლ*ეს აკეთებდა დაცვა? ან,აქამდე სად იყავით? რას ჰქვია შენობაში გეგონათ?!სად წავიდა აბა, აორთქლდა?!ადგა და ერთბაშად აორთქლდა?! კამერები ნახეთ? გაარკვიეთ რა მოხდა.პოლიცია რა ჩემს ფეხებად მინდა,ცოტა თავი გაანძრიე ტო!სანამ რაიმე ხელჩასაჭიდი არ გექნება არ დარეკო.არ ვიცი,ქვესკნელში რომ მოგიწიოს მის მოსაძებნად ჩასვლა...ჩადი!
აპარატი გათიშა,მაგიდაზე ხმაურით დააგდო და კაბინეტში ბოლთის ცემას მოჰყვა.დიმა ინტერესით ადევნებდა თვალს წინ და უკან მოსიარულე რამაზს.
-დაჯექი თუ ძმა ხარ,დამეხვა თავბრუ.რა მოხდა?
ავი წინათგრძნობისგან დაძაბული დიტო,ფეხზე წამოდგა და მეგობარს მომლოდინე თვალებით მიაშტერდა.გახევებული რამაზი, ურეაქციოთ იდგა.თთქოს ვერ გადაეწყვიტა ეთქვა თუ არა სიმართლე ,აზრების დალაგებას ცდილობდა.ბოლოს ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და როგორც იქნა ამოთქვა:
-სალომე,საავადმყოფოდან გაქრა.
გაოგნებულმა დიმამ გვიან გადახარშა ნათქვამი.თითქოს ტვინი ბლოკავდა უარყოფითს და ეკონომიურად მიაწვდიდა გონებას მომხდარის შესახებ გადასახარშად.დახშულ ყურებში, შუილით გაიარა მოსმენილმა. მთელს აზროვნებას მოედო და სისხლის მიმიქცევა შეანელა.მამაკაცმა,მარცხენა მხარეს მჩხვლეტავ ორგანოზე ხელი ძლიერად მიიჭირა და სავარძელში ძალიან ფრთხილად ჩაეშვა.
* * *
შუაღამე კარგა ხნის გადასული იქნებოდა,სალომემ საძინებელი ოთახის კარი უხმაუროდ რომ გააღო და მიაყურადა,სახლში სიჩუმეს დაესადგურებინა.ღამის მყუდროებას მხოლოდ და მხოლოდ მონოტონურად მოტიკტიკე კედლის საათის ხმა არღვევდა.ღრმად ჩაისუნთქა,თავს მხნეობისკენ მოუწოდა და ფეხაკრეფით გაემრთა მთავარი შემოსასვლელი კარისკენ.მისაღებ ოთახს გასცდებოდა და შეეძლო სახლიდან გასულს თავისუფლება ეზეიმა.მთავარი იყო რკინის კარი ისე უხმაუროდ გაეღო როგორც სხვა დანარჩენი.ფანჯრიდან შემოსული გარე განთების მკრთალ შუქზე, მისაღები ოთახის დაბრკოლებაც ვაჟკაცურად გადალახა.რკინის კართან მისულმა,ხელის კანკალით ჩასჭიდა გაყინული თითები კლიტეს და გადატრიალებას აპირებდა მის სმენას ავისმომასწავლებელი ტკაცუნის ხმა რომ მისწვდა და "ჰოლი" წამის მეასედში გაანათა ჭერიდან დაშვებულმა აბაჟურიანი ჭაღის ბრდღვიალა სინათლემ.
-საით გაგვიწევიაო?
გუგა ბარათელის, ბრაზ მორეულმა, ირონიულმა ხმამ ადგილზე მიალურსმა.
-შენ გეკითხები ქალბატონო.საით?!
-იქ,სადაც შენ არ ხარ.-დაბალი ხმით ჩაილაპრაკა სალომემ.
-ერთხელაც იქნება და ნამდვილად შემომაკვდები.-ამოიღრინა გუგამ და მკლავში უხეშად შემოაჭდო ძლიერი თითები.ისე მსუბუქად მოიფრიალა,თითქოს ბუმბული ყოფილიყო და არა სულიერი არსება. თითქმის თრევით წაიყვანა მისაღები ოთახისკენ და სავარძელზე ხელის კვრით დააგდო.
-მტკივა!-ამოიტირა საკუთარ უძლურებაზე ბრაზმორეულმა სალომემ და სავარძელში, რომელზეც უხეშად დაახეთქეს შეძლებისდაგვარად გასწორდა.-რა გიდა ჩემგან?რას გადამეკიდეთ ვერ ვხვდები.რა დაგიშავეთ ასეთი ?!
ცრემლიანი თვალები მიანათა მის წინ ასვეტილ ბარათელს .რომელმაც სახეზე ნერვიულად ჩამოისვა ორივე ხელი,სავარძლებს შორის მდგარი ჟურნალების მაგიდა ქალთან ახლოს მიაცურა და ზედ ჩამოჯდა.უსიტყვოდ აკვირდებოდა ქალს სახეზე რომელსაც ცრემლები ღაპა ღუპით ჩამოსდიოდა სახეზე და ლავიწის ძვლებთან იკარგებოდა.ჩაწითლებული თვალებით,არაბუნებრივად გამოიყურებოდა და ისე აცეცებდა აქეთ-იქით უცხო თვალისთვის ფსიქიურად ავადმყოფის შთაბეჭდილებას ტოვებდა.
-იმ წყეულ საღამოს ...-სიგარეტს მოუკიდა გუგამ და ღრმა ნაპასი დაარტყა.-იმ წყეულ საღამოს გადაწყდა,რომ საწყობში სადაც შენ იყავი მიყვანილი( თითქოს საუბარი უჭირდა,სვენებ სვენებით ლაპარაკობდა და თვალს არ აშორებდა ქალის ჩაწითლებულ სფეროებს )იმ საწყობში უნდა ამომეჭრა შენთვის თირკმელები,კონტეინერები უკვე გამოგზავნილი იყო და სანამ მე საქმეს მოვრჩებოდი მოიტანდნენ.
-რა?!
გაოგნებისგან პირი გაუშრა სალომეს და ორივე ხელი სახეზე აიფარა-რას ამბობ?
-ჰო,ეს თვეების მანძილზე დაგეგმილი ოპერაცია იყო.ნალ -ნელა, ნაბიჯ -ნაბიჯ ვაგროვებდით შენზე ცნობებს.არ ვიცი... ჯანმრთელობის ისტორიას,ოჯახურ მდგომარეობას,სამსახურს და ამ ყველაფრის გათვალისწინებით სრულიად შესაფერ კანდიდატურად მოიაზრებოდი.კლინიკაში ვერ მიგიყვანდით რადგან შენ არაკანონიერად ხდებოდი დონორი.ეს კლინიკის სახელზე იმოქმეებდა და მეც,როგორც თანამზრახველს მით უმეტეს ამხელა როლი მეკისრებოდა,დამიჭერდნენ.
ქალი,ბარათელის აღსარებას გასუსული უსმენდა.
-არ ვჩქარობდით,რადგან შესაფერისი მომენტი არ იყო...-წამებში ჩამწვარი ღერი საფერფლეზე დაასრისა და მეორეს მოუკიდა.-ბოლოს, როგორც იქნა დაიგეგმა და მეც მომიწია საგანგებოდ ამ ოპერაციისთვის ჩამოსვლა.
-ღმერთო ჩემო...
-დიმიტრი ორჯონიკიძე, ფრთაშესხმული ანგელოზი რომ გგონია და მე მის ფონზე სისხლის მსმელი მონსტრი...სწორედ მისი მეთაურობით ხდებოდა ეს ყველაფერი.
-რაა?!-ფეხზე წამოხტა სალომე.
-დაჯექი რას წამოხტი?-ქვემოდან ახედა გუგამ ქალს და სავარძლისკენ მიუთითა-ხომ გაინტერესებს სიმართლე? ჰოდა მოისმინე.აბა რა გგონია სად ჯანდაბაში წავიღე შენი თირკმელი? გავყიდე საზღვარ გარეთ და ფული ავიღე?-სიმწრით ჩაეცინა კაცს.-ვის მოაფიქრდებოდა ეს საშინელება თუ არა განდიდების მანიით შეპყრობილ მამიკოს?გაიმეტა უკანონო შვილი. რატომ არ გიფიქრია რა იყო მიზეზი მისი შენდამი ასე დათბობის? რა მეამიტი ხარ სალომე?(ჩაიცინა) რა იფიქრე?მამიკოს სინდისმა შეაწუხა და მოუნდა შვილთან დაახლოვება? არაფერიც, ეგ უსისხლო საკუთარ ჯანმრთელობას და თანამდებობას ისე აჯდება, ფულისა და დიდების გამო საკუთარ დედას ამოთხრის საფლავიდან.
-ჯანდაბაა!!-წამოიყვირა ქალმა
-არა,მომისმინე.-ხელით შეეცადა ბარათელი სავარძელზე მის დაკავებას.-ბოლომდე მომისმინე და იქნებ მერე მაინც იაზროვნო საღად და უაზრო ცანცარს შეეშვა.ჰოო,მე პირადად ირინას დაბადების დღეზე გნახე. გაბედული,ლაღი და ახვარი მამაშენისგან სრულიად განსხვავებული იყავი.(წარსულის გახსენებაზე გაეღიმა მამაკაცს)
-ოპერაციის გაკეთებაზე უარი ვთქვი,რასაც შენი გატაცება და იმ ფარდულში გამომწყვრდევა მოჰყვა.სხვა ქირურგი აპირებდა ჩამოსვლას.ამოგაცლიდნენ საჭირო ორგანოს და მერე მოგისროდნენ სადმე ძაღლების შესაჭმელად, ან ვაბშე ტყეში ჩაგფლავდნენ და ნადირის ამოსათხრელი გახდებოდი. დავასწარი იმ ახვარს ჩამოსვლა და გაგიჟებული რომ გნახე მადლობის მაგივრად შენი წიხლიც მივიღე ფეხებს შორის.-გაიცინა-იცი როგორ მეტკინა?!
-რა სასცილოა.-შეუღრინა ქალმა.
-ნუ,მერე იყო დაჭერობანა და სამწუხაროდ შენი ცხვირპირის ჩამტვრევა,არ მინდოდა-ხელები ასწია მამაკაცმა-მაიძულე.ჩამოგიყვანეთ კლინიკაში და გატარდა შენი ავადმყოფობის ისტორიაში როგორც ავარიაში მიხვედრილი.ახლა შენ და მამაშენს,საერთო სისხლის გარდა თირკმელიც გაქვთ ძმურად გაყოფილი და ამ ყველაფრის მერე ისევ მე რომ მადანაშაულებ მაგარი უნამუსო საქციელია შენი მხრიდან...სულ მცირე მადლობას ველოდები.
-საიდან ამდენი ამბიცია?- კბილებს შორის ზიზღით გამოსცრა ქალმა.მხარზე უხეშად მიჰკრა ხელი და სავარძლიდან წამოხტა.ბარათელი არ შესწინააღმდეგებია...
-ზოგადად,ამბიციურობა კარგია.ცხოვრებაში წინ წასვლის სურვილს გიმძაფრებს.
-და ამ ყველაფრის შემდეგ არ გეშინია მაინც რომ გიჩივლოთ?!
ბარათელს ამ უსუსურ მუქარაზე ხმამაღლა გაეცინა.
-რითი აპირებ დამტკიცებას ეგ მაინც მითხარი.კარგი რაა სალომე,კარგი...
-როგორ მეზიზღება შენი ეგ თვითკმაყოფილი სიფათი.სიამოვნებით გამოგაცლიდი ხორხს.-სიმწრისგან ხელები მომუშტა ქალმა.
-რას ელოდები?-მამაკაცმა,ხელები ღიმილით გაშალა.-მოდი! მოდიი!-სახიდან ღიმილი ერთიანად ჩამოერეცხა და თვალები ავის მომასწავლებლად აუელვარდა-მოდიი!დაამტკიცე რომ არ ხარ მშიშარა ქათამი...
-ნაძირალა.-სალომეს მოქნეული მარჯვენა მამაკაცის მარცხენა ლოყაზე ტყაჩუნით დაეშვა.
-სულ ეს ხარ?!-ქვედა ტუჩზე ენის წვერი გადაიტარა მამაკაცმა.თითქოს აზარტში შევიდაო ისეთი გამომწვევი ღიმილი აიკრა სახეზე-მეტი არაფერი შეგიძლია?!
-მოგკლავ!-გაცოფებული ქალი, ყელში ეცა მამაკაცს რომელმაც მკლავებში ისე უცებ მოიქცია გააზრებაც ვერ მოასწრო.მთელი ტანით მოიქნია და დივანზე ისე მტკივნეულად დაახეთქა მიუხედავად სავარძლის სირბილოსა,ძვლები მაინც ეტკინა.ზემოდან მთელი სიმძიმით დააწვა და სახეში ისე ჩააცქერდა როგორც მონადირე გარეულ ცხოველს.
-რა გგონია,შენი სიყვარულით ვიწვი? თუ ძალიან მადარდებს შენი ბედი?არაფერში მარგიხარ,პირიქით დაბრკოლებას მიქმნი და ისე ნუ იზამ საკუთარი ხელით ამოგაცალო მეორე თირკმელი-მრისხანედ გამოსცრა მამაკაცმა...
-ადექი!-მამაკაცის ამონაფრქვევი ჰაერი ცხვირ პირზე ედებოდა და სიგარეტს ნაზავი,რაღაც გრილი არომატი თავისით მიძვრებოდა ნესტოებში.ქალს სახე მოექცა,გაიბრძოლა და თავის არიდება სცადა თუმცა კაცის სიმძიმე ღრმად ფლავდა რბილ სავარძელში და გატოკების მინიმალურ შანსს უტოვებდა.-მეც ფეხებზე მკი*დია შენი ჩალის ფასად ღირებული სიცოცხლე!მეზიზღები.
-შენი სხეული სულ სხვა რამეს ამბობს-ბოროტად ჩაეღიმა კაცს-ჩემი მოახლოვება და სახეზე ათასგვარი ემოცია გეწერება.რა პატარა ხარ სალომე,ძალიან პატარა...
-გადაეთრიე!-ისევ გაიბრძოლა ქალმა.
-დარწმუნებული ვარ იმ სექსის ყურებისას საკუთარი თავი წარმოიდგინე თინას ადგილზე და ერთიანად დასველდი ჰოო...
- გარყვნილო ნაბი*ჭვარო...
- შენც გარყვნილი ქაჯი ხარ.აღიარე რამდენჯერ მოეფრერე საკუთარ თავზე ჩემზე ფიქრის დროს?
-მანიაკი ხარ?-სალომემ,ზიზღით გამოაფურთხა სიტყვები და მამაკაცს კისერში ისე მტკივნეულად დაასო კბილები ბარათელმა ყრუდ ამოიგმინა და მის სხეულს ერთიანად მოშორდა.ქალმა დრო იხელთა და სავარძლიდან წამოხტა, ფეხით ჟურნალების მაგიდას გამოედო და მასთან ერთად იატაკზე ხმაურით დაენარცხა.
-პატარა ძუ*კნა-გუგამ,ნატკენ ადგილზე ხელი მოისვა და თბილი სითხით შეღებილ თითებს დახედა-სისხლის მსმელი წურბელა...სად დედისტყვნაში მიდიხარ?-ფეხზე ისარივით წამოიჭრა,კარისკენ გაქცეულ ქალს თმებში ხელი ჩაავლო და თავისკენ დაქაჩა.
-გამიშვი!
-ფეხს ვერსად გაადგამ.დაეგდე და მოკეტე, სანამ ამოგგლიჯე ეგ ენა.რა გგონია თამაშის ხასიათზე ვარ?!-კაცმა,მის ყურთან მიიტანა ტუჩები და ბოროტად გამოსცრა.-მოთმინებას თუ დამაკარგვინებ,მოგკლავ.
-მშიშარავ-მისი სიტყვებით მანიპულირებას ცდილობდა ქალი-მარტო ქალებთან გაქვს დიდი გული?საქმე საქმეზე რომ მიდგება შიშისგან შარვალში იფსავ...რაიყო?!-
ხელის კვრით მოიშორა მამაკაცის ხელები მის წინ გამომწვევად დადგა დოინჯ შემორტყმული და ირონიული ღიმილით ცდილობდა საერთოდ გადაეყვანა ჭკვიდან.-მიდი, დამანახე შენი არაკაცობის მაქსიმუმი.მშიშარა,საფრთხის სუნი იგრძენი და თავქუდ მოგლეჯილი გარბიხარ? რაიყო, დიმასი გეშინიაა?!არ ხარ არც იმდენად მაგარი ვაჟკაცურად რომ დახვდე ჰო??
-ძალიან ათამაშებ ტრ*აკს ვადაჭკორია.რაც ნამდვილად არ მეჩვენება მიმზიდველად.
-ჰოო?! არადა როგორც ვიცი ყველა კაბიანს დასდევ...(დასცინა ქალმა) ერთადერთი რაც ცხოვრებაში მიზანს გაძლევს შენი ატეხილი ჰორმონებია, სადისტო მანიაკო...
-აჰაა-თავის დაქნევით გაიცინა კაცმა-მომწონს ეს თამაში...
- საერთოდ არ გეთამაშები ...ეხლა მე გავალ ამ სახლიდან და შენ,ჯანდაბაშიც წასულხარ.გამიხარდება თუ მოკვდები.
-ოპაა..-ხელი-ხელს შემოჰკრა კაცმა-ახლა შენ დაეგდები ამ სავარძელში,ენას კბილს დააჭერ და ნერვებს ბოლომდე არ მომიშლი.ისედაც ცუდ ხასიათზე ვარ.მოდი, გაგარკვევ შენ-თითი მკერდზე მიარტყა კაცმა-ჩემთან იქნები მანამდე, სანამ ჩემი კეთილი ნება არ იქნება გაგიშვა...გასაგებია?!
შენ გეკითხები გასაგებიათქოო?!-იღრიალა ბარათელმა.
-დახვიეე...
ხელი აუქნია სალომემ და სავარძელზე მოწყვეტით დაეშვა.
-ამის დედაც...-ამოიღმუვლა მამაკაცმა და სავარძლის ფეხს მთელი ძალით მიარტყა ფეხი.-ადექი!- მკლავში სწვდა და წამოაგდო...-მივდივართ.
შემოსასვლელ კართან ტუმბოზე დაყრილ თავის ნივთებს დაავლო ხელი,კარი გამოგლიჯა და ქალი სწრაფი ნაბიჯით გაათრია სადარბაზოში.
-მერე შენი გოგო არ ინერვიულებს ასე რომ ტოვებ?-ბოროტად გაეცინა სალომეს.
-ჩემმა გოგომ მისაღები უკვე მიიღო...მოწმე შენ არ ხარ?
არც მამაკაცი დარჩენია ვალში.
განთიადის მიუხედავად გარეთ ჯერ ისევ სიბნელე იყო.ქუჩაში, კანტი-კუნტად მოძრაობდნენ გზააბნეული მგზავრის ძებნაში გართული ტაქსები.დილის სუსხი ერთიანად შემოეფეთათ სითბოდან გამოსულებს და სახე აუწვათ.ბარათელმა, ისე რომ ქალისთვის ხელი არ გაუშვია ტაქსის გაუქნია თავისუფალი ხელი.ფეხებთან გაჩერებული მანქანის უკანა კარი გამოხსნა და ხელის კვრით შეტენა სუსტი სხეული.გვერდით მიუჯდა და სარკიდან მომზირალ შუა ხნის მძღოლს ცივად განუცხადა:
-კოჯორში აგვიყვანეთ.
* * *
ღამის სამი საათი სრულდებოდა მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლის კუთხეს მაღალი მამაკაცის ფიგურა რომ გამოეყო.სწრაფი ნაბიჯით გადაკვეთა ჩაბნელებული ჩიხი სადაც მეჩხრად განელაგებინათ გარე განათების ბოძები.პატარა სკვერის შესასვლელთან გაჩერებულ შავ "პორშეს" ჯიპს მიუახლოვდა,უკანა კარი გამოაღო და ჩაჯდა.
-აბა?!- სარკიდან გამოხედა საჭესთან მჯდარმა ახალ მოსულს.
-სახლშია.ორი საათის წინ მოვიდა ვიღაც მაღალ ნაშასთან ერთდა.
-რა ვქნათ?-ახლა გვერდით სავარძელზე მჯდარს მიუბრუნდა მძღოლმა.-ქალი არ გვაწყობს.-გვერდით მჯდარმა,რომელიც სიგარეტს ეწეოდა.ნამწვი ჩამოწეული შუშიდან პირდაპირ ქუჩაში მოისროლა და ხელი ხელს შემოჰკრა.
-ვეწვიოთ სტუმრად,იმედია მიგვიღებს!
მანქანის სამივე კარი თითქმის ერთდროულად გაიღო და დაიხურა. სამი მამაკაცის მაღალი ფიგურა სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა კორპუსის სადარბაზოსკენ,უხმაუროდ აიარეს ორი სართულის საფეხური და თეთრად შეღებილი რკინის, მასიური კარის წინ შედგნენ.
ერთ-ერთმა ჯიბიდან პატარა ყუთი ამოაცურა, საკეტთან დაიხარა და რამდენიმე წამიანი წვალების შემდგომ საკეტმაც გაიჩხაკუნა. ბარათელმა,პირველმა შეაბიჯა ჩაბნელებულ ჰოლში და გარემო ინტერესით შეათვალიერა.სახლში სრული სიმყუდროვე გემეფებულიყო,რომელსაც დერეფნის ბოლოში განთავსებული სანახევროდ ღია კარიდან გამომავალი ქალის დაუფარავი კვნესის და საწოლის ჭრაჭუნი ხმა არღვევდა.
-ერთობა.
კბილებს შორის მრისხანებით გამოსცრა და გეზი საძინებლის მიმართულებით აიღო.კარი ფეხის ძლიერი ბიძგით უხეშად შეხსნა და კედელს მიახეთქა. გამაყრუებელ დართყმის ხმასთან ერთად, კედელთან განთავსებული ჩამრთველიც გაჩხაკუნდა და ნაზმა, იისფერმა შუქმა კომფორტულად მოწყობილი მდიდრული საძინებელი გაანათა.ხმაურზე გულაღმა გაშხლათული შუახნის მამაკაცი, ერთთიანად დაბნეული, ფეთიანივით წამოხტა და გვერდით თითქმის გადააგდო მანამდე ზედ გადამჯდარი ქალის შიშველი სხეული.
-რა დედისტყვ...
ვეღარ დაამთავრა კაცმა მზერა კარის ჩარჩოზე მხრით მიყრდნობილ ირონიულად მომზირალ ბარათელზე მიეყინა.
-სიურპრიზიი!-მამაკაცმა თეატრალურად გაშალა ხელები და აპლოდისმენტების მომლოდინე მსახიობივით დაუკრა თავი.
ქალმა,შიშისგან წამოიკივლა.ზეწარი შიშველ სხეულზე აიფარა და საწოლის კიდეს თითქოს შეეზარდა.
- ვინ თუ არა ტაკი მასხარა გუგა ბარათელი?!-გამბედაობა დაუბრუნდა აქამდე გაოგნებულ მამაკაცს და საწოლიდან წამოდგომა დააპირა.
-გააგრძელეთ.ჩვენი ნუ გერიდებათ-ბარათლი მხიარულების ზენიტში იყო.
-აქ რამ მოგიყვანა?
-შე მადლიანო,შენაა???-გაიკრიჭა ბარათელი და შემდეგ უცებ დაუსერიოზულდა სახე -აბა გავიცინეთ ?!გვეყო!ბიჭებო თუ შეიძლება ქალბატონო გავაცილოთ მისი სამუშაო საათები დამთავრდა.
მისკენ დაძრული ახმახების შემხედვარე შიშისგან უცებ აკივლდა ქალი,თუმცა მისი ისტერიკისთვის ყურადღება არავის მიუქცევია მკლავებში ჩააფრინდნენ და ოთახიდან ბუმბულივით გააფრიალეს.
-ჩაიცვი რამე და მისაღებში გელოდები!-კარისკენ დაიძრა ბარათელი,მაგრამ ზღურბლზე შეჩერდა მკვეთრად შეტრიალდა საწოლიდან უკვე წამომდგარი მამაკაცისკენ და ცხვირთან თითი ავის მომასწავლებლად დაუქნია.-სიურპრიზების გარეშე რამაზ...დღეს ძალიან კეთილი ვარ.
რამაზმა სასწრაფოდ ამოიცვა სახლის სპორტული შარვალი და მკლავები თხელ სვიტერში გაუყარა.საოცრად ნერვიულობდა, რადგან ვერ ხვდებოდა ბარათელის ვიზიტის მიზეზს და თან იცნობდა ამ კაცს და არ იცოდა როდის რა იყო მისგან მოსალოდნელი.ახლა კი ნამდვილად იყო სანერვოულო, წყობიდან გამოსული,დევნაში მყოფი,არც თუ მაინც და მაინც მშვიდი ხასიათითთ გამორჩეული გუგა ბარათელი.ღელავდა,მაგრამ სადღაც გულის შორეულ კუნჭულში იმედი ჰქონდა, რომ მისსავე სახლში ვერ გარისკავდა რაიმე არაადეკვატურის ჩადენას და ისედაც უამრავ პრობლემას კიდევ ერთს არ დაუმატებდა.რაც უნდა ყოფილიყო რამაზ ტალახაძე, არ იყო ხელწამოსაკრავი ფიგურა. მისი სიკვდილი ან თუნდაც გაუჩინარება,ქვეყნის მაღალ ეშელონებში უყურადღებოდ რომ დაეტოვათ.არც ბარათელი იყო იმ ასაკში დაუფიქრებელი ნაბიჯი გადაედგა.დიდი ხნის უკან გამოვიდა სეკატორიანი დანის ტრიალის და საქმის გარჩევების ასაკიდან.ამ ფაქტით ცოტა დამშვიდებული ტალახაძე, მაინც ფეხის ათრევით გაემართა საკუთარი სახლის მისაღები ოთახისკენ. სადაც უკვე მოესწროთ დაუპატიჟებელ სტუმრებს კომფორტულად მოწყობა.ორი მისთვის უცნობი ახმახი, თეთრ ტყავის სავარძლებში ნებივრატ მოკალათებულიყვნენ.თვით გუგა ბარათელი კი ღია ბარის დახლთან, მაღალ სკამზე ჩამომჯდარიყო და განსაკუთრებული დღეებისთვის სპეციალურად გადანახულ მის ძვირადღირებულ ვისკის ნება-ნება წრუპავდა.თავადაც დახლისკენ დაიძრა ხელების ოდნავ შესამჩნევი თრთოლვით გრაფინიდან მაღალ ჭიქაში წყალი დაისხა და სულმოუთქმელად დალია.შემდეგ კი სრულიად დამშვიდებულმა მზერა გაუსწორა თვით ირონიის მეფეს.
- აქ რა გინდა?-პირდაპირ საქმეზე გადავიდა ტალახაძე.
- რა თავაზიანი დახვედრაა?-გაიცინა ბარათელმა.ვისკი ბოლომდე გადაჰკრა და ჭიქა ხმაურით დადგა დახლის ზედაპირზე-ოდესმე მითქვამს შენთვის,რომ შენს საგანგებოდ გადანახულ ვისკის ფსლის გემო აქვს?-გაიცინა და ცალი წარბი დემონსტრაციულად ასწია -არაა?! ჰოდა ახლა გეუბნები!
-არ მგონია აქ ვისკიზე სალაპარაკოდ იყო მოსული-ჩაახველა ტალახაძემ-მით უმეტეს ამ დროს.
-ჰოო...ნამდვილად არ ვარ აქ ვისკიზე სალაპარაკოდ.არც შენი მონატრება მკლავდა და მოსაკითხად მოვსულვარ.ხელს ჩამოგართმევდი მაგრამ მეზარება.
-არ გინდა ეს" რიჟა ბაზარი" -მწარედ ჩაეღიმა ტალახაძეს.-პირდაპირ საქმეზე გადადი არ ვართ არც ერთი ორი წლის ბავშვი!.
-მართალია,საქმე უპირველეს ყოვლისა.-გაეცინა ბარათელს და მარჯვენა ხელით საყელოში სწვდა დახლის მეორე მხარეს მდგარ ტალახაძეს ,თავისკენ ძლიერად მოქაჩა და სახეში ზიზღით ჩააშტერდა.საქმის ასე მოულოდნელად შემობრუნებით დაბნეულმა ტალახაძემ,ვერ მოასწრო სწრაფი რეაგირება და მუცლით მიეჯახა დახლის მარმარილოს კიდეს.ტკივილისგან სახე უცნაურად დაემანჭა და ყრუდ ამოიგმინა.
-ეგაა კეთილი ვარო?-ხველას ამოაყოლა სიტყვები და სახეში ჩაშტერებულ,ყინულივით ცივ თვალებს მზერა გაუსწორა.
-მოგატყუე!-ამოისისინა ბარათელმა და მთელი ძალით დაარტყა სახეში თავი.ტალახაძე უკან გადაქანდა ,სასმელების მაღალ კარადას ზურგით შეეხეთქა და ძირს ჩაცურდა .ცხვირიდან და გახეთქილი ტუჩიდან ერთ დროულად იფეთქა წითელმა სითხემ და ოთახში სისხლის გულისამრევი, მოტკბო სუნი წამებში დატრიალდა.
-ეხლა ვილაპარაკოთ!-თმაზე ხელის გული გადაიტარა ბარათელმა. თითქოს, არეულ ვარცხნილობას ისწორებსო,ვისკი ისევ დაისხა და სიგარეტს მოუკიდა.-ადექი და სკამზე დაჯექი!რაიყო? ვერ დგებიი?! მე შენ ძლიერი მეგონე.დაეხმარეთ ბიჭებო, დასვით სკამზე!
სავარძლიდან თითქმის ერთდროულად წამოდგა ორივე, იატაკზე ჩამჯდარ ტალახაძეს მხრებში ჩააფრინდნენ და ოთახის შუაგულში მდგარ, გრძელ ტახტზე უხეშად დასვეს.რამაზს ორივე ხელისგული სახეზე აეფარებინა და დაჭრილი დათვივით ზმუოდა.ბარათელმა სიგარეტი ტუჩებსშორის მოიქცია,წამოდგა მისი სავარძლისკენ დაიძრა და ტალახაძის წინ ჟურნალების მაგიდაზე ჩამოჯდა.
-აბა,გისმენ!!
- წადი შენიც!-ამოიღმუვლა ტალახაძემ.
-რაღაც არ მგონია იმ სიტუაციაში იყო ფეხებს ჭირვეული ბავშვივით რომ აბაკუნებდე.გისმენ...
-რა გაინტერესებს შე ნაბიჭ*ვარო?!-სისხლი გადმოაფურთხა ტალახაძემ და სახელოთი მოიწმინდა ცხვირ-პირი
-ჰოო...ჩათვალე მეოთხე სიტყვა არ გამიგია და პირველი ორი სწორი კითხვა იყო.ყველაფერი!
-და შენც ფიქრობ,მოხვალ ძალას იხნარ და მეც ავჭიკჭიკდები ??-რამაზს
ირონია გარეოდა ხმაში.
-არ მგონია, დარწმუნებული ვარ. თუ გინდა გამოვცადოთ შენი მაგარი ბიჭობა.
-წადი შენიც-უცებ იღრიალა ტალახაძემ და ტახტიდან წამოიწია.
-ხმა ჩაიწყვიტე!-ტონს აუწია ბარათელმა.-შენ გგონია გეთამაშები??
-შენი დედა...-წამოიწია ისევ რამაზი მაგრამ ძლიერმა ხელებმა ისევ ტახტის საზურგეს მიაჯაჭვა...
- ნაბიჭ*ვარი ხარ-კბილს კბილზე მტკივნეულად აჭერდა ტალახაძე.
-ეგ ვიცი ...რამე ახალი რომ მითხრა არაა?! მაგალითად, რას ხლართავთ შენ და ბატონი დიმიტრი ჩემს წინააღმდეგ?ან, როგორ აპირებს პარლამენტში შესვლას?ან, როდის ჩამოდის ის ტვირთი შუა აზიიდან?! ან სად გაჰყავს ის ბოზების არმია ასე საგულდაგულოდ რომ მალავთ შენ და დიტო პატარძეულის საწყობში?! არ მეტყვიი? ისე მარჯვენა თირკმელი როგორ აქვს საკუთარ ნაბიჭ*ვარს რომ მოჰპარა?!-სიგარეტის ახალ ღერს მოუკიდა ბარათელმა და კვამლი პირდაპირ სახეში შეაბოლა
ტალახაძეს,რომელსაც ხველა აუტყდა.-ბევრს ვეწევი ჰოო? ვიცი, ვერ გადავეჩვიე ამ მავნე ჩვევას.ვერც ჩემი გატაცება დავივიწყე.მიყვარს ადამიანების წამება.ადრენალინს მმატებს და ესე რომ ვთქვათ ერთგვარი კაიფია ჩემთვის.გიო,ერთი ის პატარა ნაბორი მათხოვე ჯიბეში რომ გაქვს-მიმართა ტალახაძის თავთან მდგარ ახმახს...-მომეცი,ყველა ნაბიჯზეა ლარიანების მაღაზია, რომ გავალთ ახალს გიყიდი.
ზემოთ ხსენებულმა გიორგიმ უსიტყვოდ ამოაცურა ჯიბიდა მცირე ზომის კოლოფი და ბარათელს გაუწოდა.
-შეხედე რა საინტერესო ნაკრებია.-ღიმილით გახსნა ბარათელმა ყუთი და ექვსი სხვადასხვა ფორმის და ზომის ქლიბების ნაკრები მიუტანა სახესთან -ესე ნუ უყურებ გიო რა "მოზგია" იციი?! მაგალითად ამ ყოვლისშემძლე ნაკრებით ისე უპრობლემოდ გახსნა შენი ოფისის სეიფი და ხელს სრულიად შემთხვევით 50 ათასი დოლარი გამოაყოლა ვერცკი მივხვდით.ისე რა უცნაური ხალხი ხართ ეს მდიდრები რაა...-ლაპარაკს განაგრძობდა მამაკაცი და თან გულმოდგინედ არჩევდა ქლიბების ნაბორიდან სასურველს. თითქოს იპოვაო,სახე გაებადრა და ერთიცალი ფრთხილად ამოაცურა ყუთში ჩამაგრებული დამცავი ჯიბიდან.-ჰო, რას ვამბობდიი?! უცნაურები ხართთქო... ამხელა ფულს ოფისში რომ ინახავ კაცი ყ*ლე ხარ უცნაური კი არა...რამე ხომ არ გაქვს სათქმელი?! ნუ,კაი...-ხელი ჩაიქნია-ესეიგი დედაჩემს ერთი მაგარი შენძრეული დაქალი ჰყავდა,მზია.კარგი ნაშა კი იყო ...დამავაჟკაცა რა მაქვს დასამდური....
-ავადმყოფო -კბილებში გამოსცრა ტალახაძემ და კეფაში საპასუხო წამორტყმაც მიიღო.
-საუბრის გაწყვეტინება თუ რამე საინტერესოს არ ამბობ უზრდელობაა არ იცოდიი?!
-მოგკლავ შე ახვარო...
-კაროჩე,იმდენი მემუქრებით მოკვლით რომელ ერთს დაგიჯეროთ აღარ ვიცი.მოიტა ჩამოყალიბდით პირველი ვინ მომკლავს...-ხელები გაშალა ბარათელმა-რას ვყვებოდიი?! ააა მზიკოო...ჰო მზიკო, მაგარი ბომბა ნაშა იყო.ნუ,ეგ შენთვის საინტერესო არ იქნება მთავარს მოგიყვები.ერთხელ მარცხენა ხელის თითზე სიმძიმე დამეცა და ფრჩხილი გამიფუჭა,დამიჩირქდა და მტკიოდა.ჰოდა ეს მზია, ქირურგიაში მუშაობდა თავის დროზე და რა ქნა იციი? ფრჩხილი ისე ამაძრო არცკი გამიყუჩა.მეტკინა იციი?ნუ კაი გატყუებ,ისე მეტკინა გული წამივიდა.მაშინ პატარა ვიყავი სულ რაღაც 12 წლის, მაგრამ დღესაც მახსოვს რა მტკივნეული იყო-უცებ ტალახაძეს, მაჯაში სტაცა ხელი და თითები მარწუხებივით წაუჭირა.შემდეგ საჩვენებელ თითზე გადაიტანა ხელი და ისე გაუკავა გაწევა რომ არ შესძლებოდა.წამოწეული მამაკაცი,გიორგიმ ძლიერად გააკრა სავარძლის საზურგეს ბარათელმა კი თითებს შორის მოქცეული ქლიბი, ფრჩხილის ქვეშ შეაცურა და მიაწვა.ტალახაძის ზმუილი გამგმირავ ღრიალში გადაიზარდა ქლიბი მაღლა რომ ასწია გუგამ და კანს გამოეყო გალურჯებული ფრჩხილი.
-მტკივნეული ყოფილა..-პირი გააწკლაპუნა ბარათელმა...-მეორე შედარებით უმტკივნეულო იქნება აი ნახე....
-ექვს საათზე...-იღრიალა ტკივილისგან გალურჯებულმა ტალახაძემ-ზეგ,ექცსს საათზე ჩამოდის ტვირთი...
-გასაგებიაა, მერე? რაღაც გონება გაგეხსნა ჰოო?! მეორე ვაბშე გაგინათებს.
-არა,არააა...გოგოები თურქეთში გადაჰყავს იმ კონტეინერს რომლითაც ტვირთი შემოვა. გამთენიისას გავლენ...მირიან წილოსანი მფარველობს ამ ყოველივეს.საზღვარზე მოსყიდულია ხალხი და უპრობლემოდ გაატარებენ ტვირთს...
- მერე?!
-მეტი არაფერი ვიცი...გეფიცები, მეტი არაფერი ვიციი.. -ატირდა ტალახაძე.
-რა ქალივით ბღავიხარ.-ზიზღით გამოაფურთხა ბარათელმა...-ჩემს მოსაკლავად რომ უშვებდი შენს გორილებს მაშინ რაზე ფიქრობდი?
-არა,გეფიცები არაა... -მტკივანი ხელი აიქნია ტალახაძემ და გულზე მიიხუტა.-ეს მისი იდეა იყო.შენს მოკვლას არავინ ფიქრობდა, შეშინება გვინდოდა.იმ სირებმა კი ზღვარს გადააბიჯეს..
-რატომ უნდაოდა ჩემი შეშინება?
-ზედმეტად ბევრ კითხვებს სვამდი და ვადაჭკორიასთან დაკავშირებით ზღვარს გადახვედი...-შიშით ახედა აფეთქების მომლოდინე ტალახაძემ...
- ეხლა რას აპირებს?-ფეხი-ფეხზე უდარდელად გადაიდო ბარათელმა.
-გოგოს ეძებს...ფიქრობს რომ მისი საშუალებით შენს დროებით დამორჩილებას შეძლებს...
-და საიდან დაასკვნა ეგ?
-ჰგონია რომ მის მიმართ გრძნობები გაქვს და სწორედ ამიტომ მოხდა ეს ყველაფერი.ირინას და ბავშვის დროებით, ბულგარეთში გაყვანას გეგმავს.
-და მერე ღიად ნადირობას დაიწყებს ჩემზეე?-ჩაეცინა ბარათელს.-შენძრეული ბებრუხანა.მშვენიერია,მე და შენ ერთმანეთს კარგად გავუგეთ არაა ?!-ფეხზე წამოდგა ბარათელი
-ახლა რა იქნება,მომკლავთ?!-ტახტზე ერთიანად მობუზული ტალახაძე თითქოს უფრო დაპატარავდა და სადააცაა გაქრებაო იფიქრებდით.
-არაა,მე რატომ ვიწვალო? დიმიტრი ამ ყველაფრის მერე სიამოვნებით შეასრულებს ჩემს გასაკეთებელ საქმეს.შენ კი როგორც გამოცდილ ვირთხას გირჩევნია შესაფერისი სორმო მოძებნო დასამალად.
გაიცინა ბარათელმა და პირველმა დატოვა ტალახაძის სახლი.
-გჯერა რაც იმ ახვარმა ილაპარაკა?-საჭესთან მოთავსებულ ბარათელს გადახედა გიორგიმ.
-შენ გგონია ისეთი მშიშარაა როგორადაც თავს გვაჩვენებს? დარწმუნებული ვარ ეხლა თავქუდ მოგლეჯილი გაიქცევა დიტოსთან.
-რა უნდა ვქნათ?!
-ჯერ არაფერი,ვაცადოთ მივიდეს...
* * *
სალომე ტანსაცმლიანად მიწოლილიყო საწოლზე და თვალებდაჭყეტილი მისჩერებოდა ჭერს.გაურკვევლობის მერამდენე დღე მიწურულიყო.შემოსასვლელი კარის ხმამ ფიქრებიდან გამოარკვია,საწოლიდან წამოხტა და ფეხშიშველი გაემართა მისაღები ოთახისკენ.ბარათელმა კარი გადაკეტა, გასაღების აცმა ყოველი შემთხვევისთვის ჯიბეში ჩაიცურა და სააბაზანოსკენ სისხლიანი ხელების გადასაბანად გაემართა.გზაში არც მიუქცევია ყურადღება ხელებზე შემხმარი ტალახაძის სისხლისთვის.კარებში გახევებული გოგონას დანახვაზე შედგა,არ ელოდა ეგონა ეძინებოდა.
-სად იყავი?!-სალომემ დაკვირვებით შეათვალიერა ბარათელი და მის დასვრილ ხელებზე შეეყინა მზერა.-რა დაგემართა?!
-რატომ არ გძინავს სალომე?
კითხვაზე კითხვით უპასუხა მამაკაცმა და სააბაზანოსკენ გააგრძელა გზა.
-რა მოხდა? რატომ გაქვს ხელები სისხლიანი?-უკან მიჰყვა ქალი.
-რა უბედურებაა,რამდენი კითხვებია?-ონკანი მოუშვა კცმა და წყლის ჭავლს შეუშვირა ხელები,რამდენჯერმე დაისხა თხევადი საპონი და საგულდაგულოდ დაიბანა.
-სიტყვას ბანზე რატომ მიგდებ?!-კარებში გახიდულიყო დბღვერილი სახით ვადაჩკორია.
-გადი, მეფსია.თუ აქ დგომას და ყურებას აპირებ?
-იდიოტივთ ნუ იქცევი,ვისი სისხლი იყო?
-გოგოო...მომისმინე-მკლავში სწვდა მამაკაცი-რა გინდა? ეჭვიანი ცოლივით რატომ მიმართავ სცენებს?! შენი საქმე არარისთქო რომ გეუბნები ეს დედამოტყნული ესეიგი არ არის...გასაგებიაა?! -კბილებში გამოსცრა კაცმა და სახე მოულოდნელობისგან დაბნეულ ქალს იმდენად ახლოს მიუტანა მისი სუნთქვა ტუჩებზე ეფრქვეოდა.აირია,ბრაზი ძლივს გადააგორა კისერში და ხმაწართმეულმა ცივად გაუშვა ხელი-გადი!
სალომემ ღრმად ჩაისუნთქა და ზურგი უსიტყვოდ აქცია.კარის ზღურბლზე გადმოაბიჯა თუ არა მის უკან ჯახუნით მიიხურა კარი.-დედას შევ*ეცი...-იღრიალა კარს მიღმა ბარათელმა და მსხვრევის ხმა რეტიანივით მიასკდა აბაზანის კედლებს.
არაეული გრძნობების დალაგებას ცრდილობდა.სააბაზანოს იატაკზე ჩამჯდარიყო,თავი კედლისთვის მიეყრდნო და ძაფივით აბურდული ფიქრებიიდან თავის და ბოლოს პოვნას ამაოდ ცრდილობდა.ის გრძნობა, რაც სულს უფორიაქებდა, უსახელო და ზედმეტად რთულად გადმოსაცემი იყო.უბრალოდ უნდოდა ამდგარიყო და საერთოდ გამქრალიყო ამ პლანეტიდან.იქ წასულიყო,სადაც არავინ მოძებნიდა და არც რაიმე შეაწუხებდა.ყოველთვის ადამიანური და უბრალოდ თანაგრძნობის ზედმეტ გამოვლინებად ნათლავდა ამ პატარა, სიფრიფანა გოგოს მიმართ გაჩენილ დაუოკებელი მზრუნველობის სურვილს.რაღაც მომენტში თავსაც იმართლებდა: დანაშაულის გრძნობა მაწუხებს მისი აწეწილი ცხოვრების გამოო, რომელშიც არანაკლები წვლილი მეც მიმიძღვისო.შემდეგ უბრალოდ დიმიტრისადმი ზიზღი და შურისძიეის სურვილიო...შემდეგ?შემდეგ და ისევ შემდეგ...უჭირდა აღიარება, თუ რაოდენ დიდი სურვილი ჰქონდა მკლავებში მოემწყვრდია ეს თავდაჯერებული, პატარა ქალბატონი და უბრალოდ რქმეოდა მისი...ჯანდაბა გუგა...რა შარში ხარ?!საკუთარ თავზე გაეცინა. ღრმად ჩაისუნთქა სააბაზანოს ნესტიანი ჰაერი, ფეხზე წამოდგა და კარისკენ დაიძრა.რამდენიმე წუთის განმავლობაში იდგა და უყურებდა სამზარეულოში,მაგიდასთან ჩაის ფინჯნით ხელში მჯდარ გოგონას. შემდეგ ჩაახველა და მისი ყურადღება მიიქცია.სალომემ ამოხედა და უსიტყვოდ გაუსწორა მზერა.
-ადექი,მივდივართ.-ჩახლეჩილი ხმით თქვა კაცმა და მზერა აარიდა.
-სად მივდივართ?-უინტერესოდ იკითხა სალომემ,წამოდგა, ფინჯანში დარჩენილი სითხე ნიჟარაში ჩააქცია,ფინჯანი გარეცხა და საწურზე დადო. ხელები გაიმშრალა და კარში გახევებულ მამაკაცსისკენ შეტრიალდა.
-სახლში ბრუნდები...
* * *
ქალაქში თენდებოდა, ნუცუბიძის ქუჩაზე დიდი სისწრაფით მიმავალმა ჯიპმა ერთ-ერთი კორპუსის მოპირდაპირედ, სკვერის შესასვლელთან მოწყვეტით გააჩერა.ცა მტრედისფრად შეღებილიყო,გარე განათება უკვე გამოერთოთ და ირგვლივ შედარებით ისევ ბნელოდა.გულაჩქარებულმა სალომემ მანქანის ფანჯრიდან სევდანარევი სიხარულით ახედა სახლს და შემდეგ საჭესთან ჩუმად მჯდარ გუგა ბარათელს გახედა.რომელსაც ორივე ხელი საჭეზე ჩამოედო და ჩაფიქრებული სახით,თვალები ერთი წერტილისთვის გაეშტერებინა.
-გადადი!
ცივი,გაყინული ხმით ისე თქვა თავი არ აუწევია.სალომე უხმოდ შეტრიალდა კარისკენ, საკეტს მოჰკიდა ხელი,კარი გამოაღო და ის იყო უნდა გადასულიყო მკლავზე ძლიერი თითები რომ შემოეჭდო. თავისკენ შეატრიალა და აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრო ისე დაეტაკა ბარათელის ტუჩები.ისევ ის არომატი. სიგარეტის ნაზავი გრილ,სასიამოვნო გემოსთან.მამაკაცის თითებმა მის სახეზე გადაინაცვლეს,კისერზე შენოეხვივნენ და კოცნა უფრო ღრმა და მომთხოვნი გახადეს.გაშეშებული,თავადაც ვერ მიხვდა ისე აჰყვა საპასუხო ალერში და ისე აღმოჩნდა მამაკაცის მუხლებზე.
-ჯანდაბა,სალომე-ამოიღმუვლა მის ტუჩებზე ბარათელმა და მკლავები ისე მჭიდროდ შემოხვია და გულზე მიიხუტა,თითქოს მის კანში შეღწევას ცრდილობსო.სახე, ქალის კისერში ჩარგო და გახშირებული გულისცემის ფონზე ხმაწართმეულმა ამოილაპარაკა:
-თავს გაუფრთხილდი სულელო გოგო.მინდა რომ კარგად იყო.-
დაბნეულმა სალომემ თავი ავტომატურად დაუქნია...ჯერ ისევ აგონიაში მყოფი, მხურვალე კოცნის მერე აზრზე ვერ მოსულიყო.ლავიწებზე ცხელი ტუჩების შეხება იგრძნო.სველი კოცნა და ძლიერი ხელების დახმარებით გვერდით სავარძელზე პირვანდელ ადგილს დაუბრუნეს.
-გადადი...-გაიმეორა ბარათელმა.სალომესაც მისკენ აღარ გამოუხედია.კარი გააღო და სწრაფად გადახტა მანქანიდან.სირბილით გადაჭრა გზა და სადარბაზოს შეაფარა თავი.ლიფტის ლოდინში მყოფს ძრავის ღმუილი შემდეგ კი საბურავების გამაყრუებელი წუილით ჩაესმა.მანქანა დაიძრა და იქაურობას წამებში გაეცალა

* * *
ჩაბნელებული ზეცა ალიონს ეგებებოდა, ზამთრის ძილით მძინარე ქალაქში თენდებოდა.ყინვა მოტყდა და ჰაერი თოვლის წინა სურნელით გაჟღენთილიყო.საათის ისრები დილის ექვსის ნახევარს აჩვენებდა, თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში ზღვა ხალხი ირეოდა .ზოგი მიფრინავდა,ზოგი ჩამოფრინდა ან სულაც ახლობლებს ელოდებოდნენ.ოქროსფერ კულულებიანი პატარა გოგონასთვის ხელი ძლიერად ჩაეკიდა სამგზავრო ჯინსის სამოსში გამოწყობილ ირინა ორჯონიკიძეს და ზღვისფერ სევდიან თვალებს მომლოდინედ აცეცებდა აქეთ- იქით თითქოს,ვინმეს ელოდებაო. მათგან რამოდენიმე მეტრის მოშორებით კი თავზე კაპიუშონ წამოფარებული მამაკაცი მზერას არ აშორებდა ქალს.შემდეგ სათვალე შეისწორა და კიდევ ერთხელ გახედა პატარა გოგონას. მასზე მოხვეულ ასაკოვან მამაკაცს რაღაცას რომ ეტიტინებოდა საყვარლად, რომელმაც ხელში აიტაცა ბავშვი და მხურვალედ ჩაკოცნა.მეორე ხელით კი დაბნეული ქალი მიიხუტა გულზე და შუბლზე ფრთხილად შეახო ტუჩები.კაპიუშონიანმა,კბილები ძლიერად დააჭირა ერთმანეთს და ყბის ძვალი სიბრაზისგან აუთამაშდა.ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და იქაურობას შეუმჩნევლად გაეცალა.
-ბატონო დიმიტრი,თქვენ გთხოვენ-მანქანის უკანა სავარძელზე მჯდარ ,ფიქრების ლაბირინთში გახვეულ მამაკაცს დაცვის უფროსმა გოჩა ნაცვლიშვილმა მიმართა და ამღერებული მობილური ტელეფონი გაუწოდა..
-გისმენთ!თამარ?!რა მოხდა მშვიდობაა?-წელში უმალ გასწორდა ორჯონიკიძე და სმენად იქცა- სალომე დაბრუნდა?რას ამბობ?!კრგი,მოვდივარ!
ტელეფონი გათიშა ჯერ ისევ გაოგნებულმა დიმიტრიმ და გვერდით ცარიელ სავარძელზე მიაგდო.
-რა მოხდა ბატონო დიმიტრი?!- ნახევარი ტანით უკან შემობრუნდა გოჩა და მომლოდინე თვალებით მიაშტერდა კაცს.
-სალომე დაბრუნდა.-უფრო თავისთვის ჩაილაპარაკა ორჯონიკიძემ.
-რას ნიშნავს დაბრუნდა?
-ჰო,ესე ადგა და დაბრუნდა.რა თამაშს თამაშობ ბარათელოო?! ახლა რაღა მოიფიქრე ნეტავ ვიცოდე-სასოწარკვეთილმა ამოიოხრა,თავი სავარძლის საზურგეზე მიაყრდნო და თვალებ დახუჭულმა მძღოლს მიმართა:-ნუცუბიძეზე წადი კოტე!
******
-ხვდები მაინც ზედმეტები რომ მოგდის? -ქოთქოთებდა ოთახში წინ და უკან მოსიარულე თამარი და ნერვიულად აქანავებდა კეფაზე ცხენის კუდად შეკრულ წითლად შეღებილ თმას.
-შენ სულ გადაირიე ჰო?-თვალები აატრიალა სალომემ-რას ეცი და დაურეკე იმ კაცს?
-ის კაცი მამაშენია და ისეთივე უფლება აქვს იცოდეს როგორ ხარ როგორიც მე..ისედაც ნერვიულობდა კაცი...იცი რა საშინელება იყო როცა არ ვიცოდით სად მოგვეძებნე?!
-გული ამიჩუყდა,ახლა ვიტირებ-არარსებული ცრემლები მოიწმინდა სალომემ-ნუ მაცინებ, იცი მაინც რამდენი წლის ვარ თამრიკოო?!-იკივლა წყობიდან გამოსულმა გოგონამ,რომელსაც სახლის თბილი სპორტულები მოერგო ტანზე და ფეხები ზოლიანი, მატყლის წინდებით დაეთბილა-რა უფლებებზე მელაპარაკები დედა? ნუ გამაგიჟებ ძალიან გთხოვ.
-ღმერთო,გამძლეობა მომეცი-ჭერს ახედა საწყალი სახით თამარმა-აი,მოვიდა.-საუბარი კარზე გაბმულმა ზარმა გააწყვეტინათ და თამარიც სხარტად გაექანა კარის გასაღებად.სალომემ კი ღრმად ამოიოხრა და მოსალოდნელი არასასიამოვნო საუბრისთვის მოემზადა.
-შვილო.- პათეტიკური ტონით წამოიძახა დიმიტრიმ და მისკენ ხელგაშლილი გაემართა.სალომე ადგილიდან არ განძრეულა. წამიერად მოვარდნილ ზიზღს და აგრესიას ძლივს თოკავდა.სახეზე ერთიანად წამოხურდა და მუშტებად შეკრულ თითებს ისე აჭერდა ერთმანეთს სისხლის მიმოქცევა შენელებოდა და კანი გასთეთრებოდა.ახლა დანა რომ მიგეცათ ისეთ მდგომარეობაში იყო დაუფიქრებლად გაუყრიდა,თან ისე რომ წარბსაც არ შეიხრიდა.
-ძალიან გთხოვ,მორჩი ამ მასკარადს!-ხელის აწევით გააჩერა მისკენ ჩასახუტებლად გაწეული კაცი.დიტოსაც თითქოს ცივი წყალი გადაასხესო ისე მიეყინა ერთ ადგილს.ასეთ აგრესიას არ ელოდა რაც ცოტა არ იყოს დასაფიქრებელი იყო და ეს ფაქტი ანერვიულებდა.მისი გონება, წამისმიერი სისწრაფით მუშაობდა და ყველა დეტალის,ქცევის თუ სიტყვის გადახარშვას ცდილობდა შემდეგისთვის რამე რომ არ გამოჰპარვოდა.
-ვნერვიულობდით- სხვა რომ ვერაფერი მოიფიქრა სავარძელზე დაჯდა ორჯონიკიძე და ჭაღარა წვერს დაუწყო თითებით წვალება-რა არ ვიფიქრეთ,სად არ გეძებდით...
-ეჭვიც არ მეპარებოდა,თუმცა რას იზამთ ბატონო დიმიტრიი-ირონიულად გაწელა სალომემ-ადამიანები ხანდახან კვდებიან...
-ღმერთმა გაშოროს რას ამბობ-შეკივლა თამარმა და მაგიდის ზედაპირზე სამჯერ დააკაკუნა.
-ჰო დედა, ეს უფლის დადგენილია.ზოგი კვდება,ზოგს კლავენ.არიან ადამიანები ვისაც სასიკვდილო სენი სჭირს,ზოგს თირკმლის უკმარისობა აქვს...ღვიძლის,გულის...
-თამარ შეგიძლია ყავა გამიკეთო-უცებ წამოიძახა გველნაკბენივით შეცბუნებულმა დიმიტრიმ და თითქმის ძალით გააგდო ქალი სამზარეულოში. შენდეგ კი ირონიული ღიმილით მომზირალ ვადაჩკორიას მიუბრუნდა ბრაზისგან ერთიანად აალებული.მისმა შემხედვარემ თავი ვეღარ შეიკავა და იფეთქა:
-გაუნათლებიხარ იმ ნაბიჭ*ვარს ყველაფერში!-კბილებში გამოსცრა მამაკაცმა
-სამწუხაროდ,არც იმდენად შენი ერთგული ფინია გამოდგა როგორიც გეგონათ ბატონო დიმიტრი!თქვენს ერთგულებას ძვალი ამჯობინა-ხმაში სუსხი გაურია ქალმა-ყველაფერი ვიცი და თან დაწვრილებით.გინდა მოგიყვეე? მაგრამ შენ ხომ ჩემზე უკეთ იცი? თუმცა გამეორება ცოდნის დედააო ხომ გაგიგონიათ მე არ მეზარება.
-სად არის?- გააწყვეტინა და მკლავში უხეშად სწვდა მამაკაცი სავარძლიდან ფეხზე წამოაგდი ფარატინა სხეული და დამარცვლით გაუმეორა:-სად,არის?!
-მეღადავები?!-ხელი გაინთავისუფლა სალომემ.ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია და წელში გაიმართა.თითქმის მამაკაცის სიმაღლემ ცინიკური მზერით
გაუყარა თვალი -თვალში-რაღაც არ მახსოვს მე და შენ ერთ ლიგაში გვეთამაშა "მამიკო"
-თავს ზედმეტის უფლებას აძლევ ლაწირაკო!!ხომ არ გავიწყდება ვის ელაპარაკები?-იფეთქა ორჯონიკიძემ.
-ნუ ღრიალებ!აქ შენი არავის ეშინია! ცუდად მიცნობ. გიკვირს?!შენი გენებია.იმ დამპალი სისხლის დამსახურებაა ჩემს ვენებში რომ სჩქეფს. ახლა ადგები და აქედან გაეთრევი,შენი სახის დანახვის არანაირი სურვილი აღარ მაქვს ბებერო არამზადავ!
წინადადების დასრულება ვერ მოახერხა მამაკაცის გაშლილი ხელი გამაყრუებელი ლაწანით რომ მოხვდა და მარცხენა ლოყა აუწვა. თვალებ გაფართოვებულმა გოგონამ ნატკენ ლოყაზე ხელი აიფარა,ჯებირებზე მომდგარი ცრემლის ნაკადი უკან გააბრუნა და მართალია ოდნავ თრთოლვა შეპარული მაგრამ მაინც ომახიანი ტონით და მზერში გამკრთალი ბოროტი ნაპერწკლებით გამოსცრა:-ახვარო!
-ამას განანებ,ცინგლიანო ლაწირაკო-სახესთან თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია კაცმა -იმ ნაბიჭ*ვრის თავს, ფეხებთან დაგიგდებ და შენს თვალწინ გამოვაცლი ნაწლავებს.
- წარმატებებს გისურვებ! მაგრამ მე ბევრს არ ვილაპარაკებდი შენს ადგილზე ბატონო დიმიტრი.გიყურებთ და მკვეხარა ქოთნის ამპლუაში გხედავთ.ახლა კი მიბრძანდი ჩემი სახლიდან!
ხელით კარისკენ მიანიშნა. მამაკაცმა,ბრაზით ამოიზმუვლა და ისე გავარდა კარისკენ ყავის ფინჯნებით შეიარაღებული თამარისთვის ზედაც არ შეუხედია და კარი ხმაურით გაიჯახუნა.სალომე კი ისევ სავარძელს დაუბრუნდა,მოხრილი მუხლები მკერდთან მიიტანა და მკლავები შემოაჭდო.
-სად გავარდა?-ლანგარი მაგიდაზე დადგა თამარმა და შვილს შეხედა ინტერესით აღსავსე მზერით.
-დონატების მოსატანად დედა.
*****
გიჟივით გავარდნილ დიმიტრის ლიფტისთვის არ დაუცდია გინებით დაეშვა კიბეზე.ვადაჭკორია მისთვის არანაირ დაბრკოლებას არ წარმოადგენდა და სანერვიულოდაც არ ღირდა თითის ტოლა გოგოს აგრესია,რა ფეხები უნდა მოეჭამა მისი წონის კაცისთვის?მთავარი საფიქრალი გაიძვერა ბარათელი იყო რომელიც მთელი ქვეყნის მაშტაბით დაუბრკოლებლად გადაადგილდებოდა და არანაირ საფრთხეს არ სცნობდა.მის მოსათოკად და გასანეიტრალებლად თითქმის მთელი თავისი სანაცნობო წრე ჩარია და სრული ნადირობა იყო გამოცხადებული მაგრამ მაინც ვერავინ მოახერხა და მოიხელთა.ან ძალიან გაქნილი გაიძვერა იყო და კარგად იმალებოდა, რაც ნამდვილად არ გაუჭირდებოდა ის ხომ ყველა კუთხე-კუნჭულს იცნობდა.ან,ფეხებზე დაიკიდა ყველა და ყველაფერი და საერთოდ გადაიხვეწა ქვეყნიდან. არც ერთი ვერსია არ იყო უყურადღებოდ დასატოვი.ერთი ეს ტვირთი ჩამოსულიყო დროულად ...ეს ბოლო საქმეც და შემდეგ დაჯდებოდა და მშვიდად შეირგებდა თავის მონაგრებას,კი იყო უკვე ამის დრო.ორჯონიკიძეების ოჯახს,გაჭირვებაში არასდროს უცხოვრია.მისი ოჯახი ყოველთვის შეძლებული იყო.ჯერ კიდევ კომუნისტების დროს დიტოს მამამ კარგად მოქაფა და პატარა ღვინის საწყობით დაიწყო, სულ მალე კი იმხელა მასშტაბების კომპანია ჩამოაყალიბა მისი ღვინის ბრენდი პოპულარული და მოთხოვნადი გახდა როგორ ქართულ, აგრეთვე უცხოურ ბაზარზე.თავად ,წმინდა სისხლის ვაჭარი არასდროს ყოფილა ალბათ ამისი ბრალიც იყო ის დროებითი ჩავარდნა წლების უკან მისმა კომპანიამ რომ განიცადა, მანამ სანამ ჰორიზონტზე უცხოელი ინვესტორები არ გამოჩნდებოდნენ.სწორედ ამ ინვესტორებს მოჰყვათ დიდი ფულის შოვნის უმარტივესი გზა. შუა აზიიდან არალეგალური გზით შემომავალი ნარკოტიკის პატარა პარტია.საქმე გაიჩარხა, რასაც საკმაო მოგება მოჰყვა და ნელ ნელა ტვირთის სიდიდეც გაიზარდა .გასაღების მასშტაბებიც და საქმეში ახალი პარტნიორებიც შემოვიდნენ ეგრედ წოდებული "კრიშის" სტატუსით.მოგების ნაწილი, კრიშის ჯიბეებში ილექებოდა.ნაწილი სამართალდამცავ სტრუქტურებში მყოფ მათ კაცებში, დარჩენილი თანხით კი საბანკო ანგარიშებზე არსებულ თანხას ნულის სიმრავლე ემატებოდა. შემდეგ მიიღო სარფიანი შემოთავაზება პოლიტიკაში მოსვლის შესახებ, რაც ამ საქმიდან სუფთად გასვლას საჭიროვებდა. ბევრი არც უფიქრია ისე დასთანხმდა. ეს საქმეც ჩამთავრდებოდა და ისიც მოირგებდა დღე და ღამ ხალხზე ზრუნვაში ძილგატეხილი პილიტიკოსის იმიჯს.თვით მსოფლიოში მოწინავე მილიონერებსაც კი არავინ ეკითხება როგორ და რა გზით იშოვა პირველი მილიონი...ამ შემთხვევაში რატომ იქნებოდა თავად გამონაკლისი?!. შორეულ გეგმებს გაუღიმა და საწყობში ისე შეაბიჯა.სატვირთო კონტეინერი უკვე ადგილზე უნდა ყოფილიყო, ამის ნაცვლად კი შეშფოთებული მუშების,არეული თანაშემწის და გაოგნებული დაცვის უფროსის სახეებს გადააწყდა.
-რას ქვია არ ჩამოსულა?!-ღრიალებდა გაცოფებული ორჯონიკიძე და აფთარივით აცეცებდა თვალებს.-აბა სად ჯანდაბაში წავიდა? დილით რომ დამირეკა იმ ახვარმა უკვე სამხედრო გზაზე მოდიოდნენ მერე რა მოხდა ცამ ჩაყლაპაა?!
-არ ვიცით ბატონო დიმიტრი.სატვირთოს ჯიპიესით მოძებნაც ვცადეთ და შუა გზაზე წყდება სიგნალი.-დაბნეულმა დაცვის უფროსმა მხრები საწყლად აიწურა
-ღმერთო,დამცინი?!-ამოიხრიალა ორჯონიკიძემ და საწყობში ერთადერთ ჩალის სკამზე მოწყვეტით დაეშვა.
-მძღოლს დაუკავშირდით?
-ტელეფონი გამორთული აქვს.რამინი, ჩვენი კაცია.წლებია პატიოსნად გვემსახურება,აქამდე არანაირი პრობლემა არ შეგვქმნია და ეხლა რა ხდება ვერ ვიგებთ.
-რამაზის დაურეკე და უთხარი უსიკვდილოდ მოვიდეს.პროკურატურაში ჩვენ კაცსაც დაურეკე და დაიბარე თუ ფული უნდა ტრ*აკიც უნდა გაანძრიოს, ხეზე არ ასხია.მე ფულის საშოვნელად კანიდან ვძვრები ეს ახვრები კი ისე მღლეტავენ თითქოს ვალი მაქვს ამათი და არ ვიცი. მიწიდან ამოთხრა რომ დაგჭირდეთ ორ საათში სატვირთოც და მისი მძღოლიც აქ უნდა იყვნენ ფეხებზე მკი*დია!გაარკვიეთ რა მოხდა,ეს თუ დებოშია ღორივით უნდა დავკლა რამინი წულაია!.
კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა პიჯაკის შიდა ჯიბეში მოთავსებული მისი ტელეფონი რომ ამღერდა.აპარატი სხარტად ამოაცოცა ჯიბიდან და ეკრანს ინტერესით დახედა.უცხო ნომერი რეკავდა. წარბები შეჭმუხნა და ისე დააწვა გამოძახების ღილაკს.
-გამარჯობა,ბატონო დიმიტრი!
ნაცნობი ირონიით გაჟღენთილი ცივი ხმა წამში გაუჯდა მისი სმენის ორგანოს,თითქოს გაჟღინთაო და მერე იქიდან ნელ-ნელა დაიძრა ქვემოთ ვენების საშუალებით.გულს მარწუხებივით შემოეჭდო და გზა ისე გააგრძელა.ნერვულ დაბოლოებებს მოედო და მრისხანებად იფეთქა
-შენი დეადაც!!!-იღრიალა ორჯონიკიძემ-სად არის?!რა თქმა უნდა შენი მოფიქრებულია ეს ყველაფერი, აბა სხვა ვინ გამიბედავდა?!
-რაზე მეკითხებით ბატონო დიმიტრი?!-ისე გაიოცა ხაზის მეორე ბოლოს მყოფმა, ანგელოზივით უმანკო და უცოდველი გეგონებოდათ, ზურგსაც კი შეუმოწმებდით იმაში დასადასტურებლად ფრთები მართლა ჰქონდა თუ არა.
-ომი გინდა ბარათელო?-კბილებში გამოსცრა ორჯონიკიძემ.
-არა ბატონო დიტო ,ეს თქვენ გინდოდათ ომი.ჰოდა მიიღეთ!
-გაგანადგურებ იცოდე
-მემუქრები?! იცოდე არასდროს თქვა ისეთი რამ რისი გაკეთების ტრა*კიც არ გექნება.ჩემი კეთილი რჩევაა.მეგობრული,სიმამრო.
-შე გველის წიწილო.რამდენი გინდა?დროულად მითხარი, რამდენი გინდა და დავამთავროთ ეს ფარსი.-თავზე ნერვიულად გადაისვა რამდენიმეჯერ ხელის გული.
-ნუ მაცინებთ ბატონო დიტო-ჩაიცინა ხმამ-ფულს მთავაზობ?ფული იმდენი მაქვს შენ და შენი გვარი რომ დაჯდეთ მთელი ცხოვრება ვერ დახარჯავთ.ძალიან შეგეშალა,ზოგადად რომ იცოდე იქ არ უნდა მოჯვა სადაც გძინავს,შენ კი პირდაპირ საკუთარ სახლში დააყენე სუნი.
-აბა რა გინდა?
-რა იყო? უკან იხევ და დიპლომატიურად ზავს მთავაზობ? ხელიც ხომ არ მოგვეწერა შეთანხმებაზე გარკვეული პრეტენზიული პუნქტების გათვალისწინებით?(ჩაიცინ)მე, არაფერი არ მინდა.დაბერებულხარ სიმამრო.სად არის შენი მოუდრეკელი შემართება? რაიყო შენს კრიშას ლურსმები ასძვრა?
-ნუ გავართულებთ გუგა...ჰო, ორივე შევცდით...დროა დავივიწყოთ-ხმა შეარბილა დიმიტრიმ.-შენ მეტყვი სად არის ტვირთი და მე შევეშვები შენს დევნას...
-დევნა შენი მხრიდან ხმამაღალი განცხადებაა.რამდენი ხანია დამეძებენ შენი დაგეშილი ფინიები მაგრამ მე ისევ თავისუფალი ვარ.გირეკავ რომ გაგახარო იმ კონტეინერს ტყუილად ნუღარ ეძებ მაინც ვერ მიაგნებ დანარჩენი კი შენთვის მომინდია...
-მოგკლავ !-იფეთქა დიმიტრიმ და სკამიდან ფეთიანივით წამოხტა
-წარმატებულ ნადირობას გისურვებთ ბატონო დიმიტრი!იციი...გვირაბის ბოლოს მოციმციმე სინათლესავითაა შენი იმედი,გირჩევ კარგად დააკვირდე ის სინათლე მატარებელი არ იყოს.
-უხ,შე ახვარ...-ვეღარ დაამთავრა წინადადება დიტომ ხაზის მეორე ბოლოს კავშირი გაწყდა. გაცოფებულმა ტელეფონს დახედა,შემდეგ კი ღრიალით მოისროლა და კედელს მთელი ძალით მიანარცხა.დამტვრეული აპარატის ნაწილები აქეთ-იქით მი-მოიბნა.დიტომ კი სკამს დაავლო ხელი და ისიც მის გზას გაუყენა..
-შენი დედაც....შენი დედაც-შემდეგ გაჩერდა ღრმად სუნთქვა დაიწყო და ნერვების დამშვიდებას შეეცადა.ცოტათი დამშვიდებული კი თვალებ გაფართოვებულ ბიჭებს მიუბრუნდა:-გუგა ბარათელი, იპოვეთ და მოკალით!!!
* * *
დათბილული ქურთუკი ეცვა.ლურჯი ჯინსი და ფეხზე თბილი ბათინკები.წელამდე დაშვებული თმა, დაუდევრად ეფინებოდა მხრებზე.ყურსასმენები მოერგო და გრუხუნა ჰანგებზე ტანის ნარ-ნარით მიფარფატებდა.თითქმის ერთი კვირა იყო გასული რაც ბარათელის" კეთილი ნების" წყალობით სახლში დაბრუნდა.დამშვიდდა,მოფერიანდა,ის თვალის გარშემო სილურჯეებიც სადღაც გამქრალიყო.სამსახურს და მეგობრებს დაუბრუნდა, უნივერსიტეტში ისედაც არდადეგები ჰქონდა.ღიმილიანი სახით ათვალიერებდა საახალწლოდ მორთულ ვიტრინებს.თბილისი შობა ახალიწლის შესახვედრად ემზადებოდა და ჰაერში სულ სხვანაირი სურნელი ტრიალებდა.ლაღი,ჰარმონიული,მხიარული...ეს დედაქალაქის მკვიდრთაც დასტყობოდათ და აშკარად შესამჩნევი იყო მათი ხასიათის ცვალებადობა.ყველა ფეხის ნაბიჯში საშობაო სიმღერების ხმა ისმოდა და ქუჩაში მოსიარულე ქვეითები ერთმანეთს ღიმილს სჩუქნიდნენ.
ტროტუარზე მიაბიჯებდა და გვიან შეამჩნია უკან ადევნებული მანქანა, რომელიც შორიახლოს მიჰყვებოდა დაახლოებით ათი წუთის განმავლობაში.დაბურული მინების მიღმა შეუძლებელი იყო საჭესთან მჯდარის ვინაობის გარკვევა.ანერვიულდა,შიშმა და დაუფარავმა ინტერესმა მაინც თავისი ქნა და გაქცევის მაგივრად გამბედაობა მოიკრიფა. მანქანისკენ გადადგა რამოდენიმე გაუბედავი ნაბიჯი და ფეხებთან გაჩერებულ მანქანას შუშაზე მიუკაკუნა.მძღოლმა არ დააყოვნა და სულ რამოდენიმე წამში შუშაც ჩამოიწია. მოულოდნელობისგან თითქოს სუნთქვა შეწყვიტაო,გულმა რამოდენიმე დარტყმა გამოტოვა და შემდეგ ერთიანად აჩქარებული,გიჟურ ტემბრში დაიწყო ფეთქვა.მდიდრული მანქანის სალონის ფონზე, ნაცნობი თვალები ზედმეტად თბილადაც კი უმზერდნენ.ყველას წარმოიდგენდა ამ მანქანაში ,მით უმეტეს მის კვალს ადევნებულს გუგა ბარათელის გარდა.დაიბნა და გაშტერებული თვალ მოუშორებლად შეჰყურებდა უკვე საკმაოდ ახლობელი ადამიანის სახეს.ამ ერთი კვირის განმავლობაში სრულიად შეცვლილი მოეჩვენა მამაკაცი.თმა და წვერი ერთ დონეზე დაეყენებინა და სახეზე გადაღლილობის კვალი ეტყობოდა, რასაც მისი უძილობისგან ჩაწითლებული თვალის გუგები მეტყველებდა.
-დაჯდები?!-ყოველგვარი მისალმების გარეშე შესთავაზა ქალს.
-შენ სულ გადაირიე ჰოო?-აღელვებული ხმის დამორჩილებას ამაოდ შეეცადა ვადაჩკორია და შეტევაზე გადავიდა-ერთხელაც იქნება და გულს გამიხეთქავ.
-სალომე?-სიგარეტს მოუკიდა მამაკაცმა და ღრმა ნაპასი დაარტყა.
-რაიყო?!
-დაჯექი!
-სამსახურში მეჩქარება-უკან დაიხია გოგონამ ნამდვილად არ ხიბლავდა ბარათელის მანქანაში ჩაჯდომის პერსპექტივა.მით უმეტეს იმ მხურვალე კოცნის შემდეგ ერთი კვირის წინ სამახსოვროდ რომ დაუტოვა და სრულიად თავდაყირა დაუყენა ისედაც აწეწილი ფიქრები.
-მხოლოდ ნახევარი საათი.ნუ გეშინია, არ შეგჭამ-თავადვე გაეცინა თავის პასუხზე.-და ნახევარი საათის შემდეგ გპირდები,საკუთარი ხელით დაგაბრუნებ უკან.
ქალს ბევრი თავის დაფასება აღარ დაუწყია მიუხედავად იმისა, რომ ბოლომდე მაინც არ ენდობოდა ბარათელს.მანქანის კარი გამოაღო და მძღოლის გვერდით სავარძელზე მოკალთდა.ტყავის სალონში სისუფთავის და მამაკაცის სუნამოს სასიამოვნო, გრილი არომატი ტრიალებდა.მამაკაცს მარჯვენა ხელის თლილი თითები საჭეზე შემოეხვია ,მარცხენა ხელის იდაყვით კი კარს დაყრდნობოდა.ტუჩებს შორის მოექცია სიგარეტის ღერი და ცალი თვალი სანახევროდ მოჭუტული ჰქონდა კვამლს რომ არ შეეწუხებინა.
-იცოდე,მხოლოდ ნახევარი საათი.-გამაფრთხილებლად დაუქნია თითი ქალმა გზას მიშტერებულ ბარათელს.რომელსაც გაეღომა და თავის დაქნევით დაუდასტურა.რადიოდან უცნობი მომღერლის სასიამოვნო ჰანგები იღვრებოდა სალონში და ზედმეტად რომანტიულ განწყობას ქმნიდა რაც არ გამოჰპარვია ვადაჭკორიას და უხერხულად შეიშმუშნა.საშინლად ძაბავდა ბარათელის ყოველი გამოჩენა თუმცა მეორე მხრივ, დაძაბულობასთან ერთად უსაზღვროდ ახარებდა კიდეც.
-სად წავიდეთ?-სიგარეტის ნამწვი ფანჯრიდან მოისროლა ბარათელმა და ქალს პასუხის მომლოდინე მზერით გადმოხედა.სალომემ მხრები საწყლად აიწურა.
-არ ვიცი, სადმე ახლოს ...საიდანაც უკან დაბრუნებას დამოუკიდებლადაც შევძლებ.
-რაიყო გამოქცევას აპირებ?-გაიღიმა ბარათელმა.-გშიაა?-
სალომემ უარყობის ნიშნად თავი გააქნია.-არც მე და ამაზე ახლო და მყუდრო ადგილს ვერსად ვნახავ.
ლისის მიმართულებით გადაუხვია მამაკაცმა და რამოდენიმე წუთიანი მგზავრობის შემდეგ მაღალი ხეებით დაჩრდილულ ხეივანში შეაჩერა. ძრავი გამორთო და მთელი ტანით შემობრუნდა თბილ ქურთუკში გახვეული ქალისკენ, რომელიც ისევ იმ პოზაში იჯდა როგორიც დაჯდომისას მიიღო.გაეღიმა.ქალმა მის დაჟინებულ მზერაზე თავი შემოატრიალა,ლოყები ოდნავ წითლად შეჰფაკვლოდა.
-როგორ ხარ პატარავ?-საოცარი სითბოთი წარმოსთქვა ბარათელმა და ხელის ზურგით ნაზად მიეფერა ლოყაზე.ქალი არ გატოკებულა,ლოყები უფრო აუფერადდა და თვალები ძირს დაეხარა.რაც მამაკაცის დაკვირვებულ მზერას არ გამოჰპარვია.ქალისკენ გადაიხარა და ყბის ძვალზე ნაზად შეახო მხურვალე ტუჩები,ცალი ხელით სახეზე ჩამოშლილი თმა გადაუწია, ყბიდან ლოყაზე გადაინაცვლა და პატარ, პატარა კოცნის ბილიკებით გაიკვლია გზა ტუჩის კუთხემდე.მისი ასეთი სიახლოვისგან ქალს ვენებში ერთბაშად აუდუღდა სისხლი,სურნელმა თავბრუ დაახვია და თვალები მიელულა.ოდნავ შეხსნილი ბაგეებით ღრმად დაიწყო სუნთქვა.
-მომენატრე...-დაიჩურჩულა ქალის ყურთან ბარათელმა და აღარ დაუყოვნებია წყაროს წყალს მოწყურებულივით დაეწაფა ვარდისფერ ბაგეებს.ჰკოცნიდა სანამ ორივე უჰაერობამ არ შეაწუხა.სალომეს თლილი თითები სახეზე ეხებოდნენ და საერთოდ აკარგვინებდნენ რეალობის შეგრძნებას.გაჭირვებით მოსწყდა ქალის ბაგეებს,შუბლზე შუბლით დაყრდნობილი ცდილობდა სუნთქვის დარეგულირებას.
-ღმერთო,ალბათ ეს ის მომენტია როდესაც ყველაფრის და ამავდროულად არაფრის შემოთავაზება არ შემიძლია-დასიებულ ქვედა ტუჩზე ცერი გადაატარა და ზედ მის ტუჩებთან ჩურჩულებდა.ერთი ხელით სახეზე ეფერებოდა, მეორეთი კი სხეულზე იმდენად მჭიდროდ იკრავდა თითქოს ეშინია არსად გამექცესო.
-ის მომენტია, როდესაც საბოლოოდ გავგიჟდი...
გახსნილი ქურთუკი მხრებზე გადაუწია და მოშიშვლებულ ყელზე ტუჩებით წაეტანა.თხელი სვიტერის ქვეშ შეუცურა გრილი ხელები და მკვრივ კანზე, ნაზად აასრიალა მკერდისკენ.
-ჯანდაბა...-ამოიგმინა ბარათელმა, როდესაც შიშველ მკერდზე შეეხო და ტანში სასიამოვნოდ გასცრა.-უბრალოდ მოგეფერები.- ამოიგმინა ქალის დამფრთხალი მზერა რომ შეამჩნია.მის პასუხს არც დალოდებია ისე გადააძრო თავს ზემოთ სვიტერი და მის ულამაზეს მკერდს მხურვალე ტუჩებით დაეკონა.
მამაკაცის მუხლებზე მოთავსებული ქალი მისი ხელების შეხებისგან სრულ ნეტარებას განიცდიდა.ბარათელის თლილი თითები ოსტატურად დასრიალებდნენ მთელ სხეულზე.მკერდზე ეალერსებოდნენ,ძუძუს თავებს უღიზიანებდნან რასაც შემდგომ მხურვალე ტუჩები და სველი კოცნა ცვლიდა.ერთიანად თრთოლვას ატანილი წელში გადაზნექილიყო და თვალებ მილულული კრუტუნებდა.ხმამაღალი ოხვრა ვეღარ შეიკავა როდესაც კაცის თითები მარჯვენა ფერდთან ჯერ ისევ მოწითალო ფერის ნაიარევზე ასრიალდნენ და ტუჩებით ჩაანაცვლეს ადგილი...ცხელი ბაგეებიდან წამოსული მუხტი, დენის დარტყმასავით გავრცელდა ქალის სხეულში და ხმამაღალი კვნესაც თავისით მოსწყდა ბაგეებს.წელში გასწორდა ბარათელი, წელს ზემოთ შიშველს მჭიდროდ შემოაჭდო მკლავები და ძლიერად ჩაეხუტა.სახე ქალის კისერში ჩარგო და ღრმად ჩაისუნთქა ის სურნელი ჭკუიდან რომ შლიდა და ნებისმიერ ქალში მას ეძებდა,თუმცა კი ვერ პოულობდა იმ ერთის გარდა ახლა მის მკლავებში აჩქარებული გულისცემით და არეული პულსით სიამოვნების ტრანსიდან გამოსვლას ამაოდ რომ ცდილობდა.
-საშინლად მინდიხარ.
-ხმაწართმეულმა ჩუმად დაიჩურჩულა ქალის ყურთან და სახით მის თმაში ჩაეფლო.
-მომენატრე.-ხმა გაებზარა ქალს და ბარათელს თავი ააწევინა.საოცრად დიდი სევდა და ტკივილი იღვრებოდა მამაკაცის თვალებიდან.მზერა იმდენად მეტყველი გახდომოდა სიტყვები ზედმეტიც კი იყო.
-არ გინდა სალომე.-ტუჩებზე თითები ააფარა მამაკაცმა.-არ გინდა.მე იმდენად არ ვღირვარ ჩემთვის თუნდაც სულ მცირედი მსხვერპლიც რომ გაიღო.
-არ მაინტერესებს.
-სალომე...
-მოკეტე ბარათელო...
-ღმერთო ,რა პატარა ხარ...პატარა და ჩემთვის ზედმეტად სუფთა.
-შენ კი ძალიან ბევრს ფიქრობ.-მჭიდროდ შემოხვია მამაკაცს კისერზე მკლავები და ისე ძლიერად ჩაეხუტა თითქოს სამუდამოდ მისი მკლავებში გამომწყვრდევა სურდა.მამაკაცმაც შემოხვია მკლავები და თვალები დახუჭა.
ახალი დაბინდებული იყო ბარათელმა მანქანა მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლის მოშორებით რომ გააჩერა.საჭეზე ორივე ხელით დაყრდნობილი ღიმილიანი სახით უყურებდა სახეზე სიწითლეშეპარულ საყვარელ ქალს.შემდეგ მისკენ გადაიხარა და ისე ძლიერად ჩაეხუტა ერთიანად გათიშულს ყურადღება არ მიუქცევია როგორ გადაიწია მესამე სართულის ერთ-ერთ ფანჯარაზე ფარდა.არც მოშორებით მდგარი შავი ტოიოტა შეუნიშნია ჩასაფრებული, ინტერესიანი მზერით რომ აკვირდებოდა საჭესთან მჯდომი.ერთადერთი საფიქრალი მის მკლავებში მომწყვრდეული სიფრიფანა ქალი იყო.უსაზღვროდ რომ უფორიაქებდა სულს.იძულებით მოსწყდა ქალის ვარდისფერ ბაგეებს, საგრძნობლად რომ დასიებოდა.თვალებზე გადაიტანა მხურვალე ტუჩები და ორივე დაუკოცნა,ლოყაზე ნაზად მიეფერა და თავის ადგილს დაუბრუნდა.
-მიდი, გაიქეცი და ჭკვიანად იყავი იცოდე!
-როგორც მიბრძანებთ ექიმო-ტუჩები სასაცილოდ დაბრიცა სალომემ და მისი შემხედვარე ბარათელიც ერთიანად გაიბადრა.
-როგორც კი მოვახერხებ გნახავ.-დაჰპირდა და გულისწყვეტით გააყოლა თვალი მანქანიდან გადასულ ქალს.სწრაფი ნაბიჯით რომ დაიძრა სადარბაზოსკენ და მალე მის მიღმა გაუჩინარდა.სიგარეტის კოლოფს დასწვდა,თითების ოსტატური მოძრაობით ერთი ღერი ამოაძვრინა და მოუკიდა.ძრავი ჩართო და იქაურობას გაეცალა.
-ვინ მოგიყვანა?!-კარის ნორმალურად მიხურვაც არ აცადა თამარმა შვილს დოინჯ შემორტყმული აესვეტა წინ და მკაცრი მზერით დასჭექა.
-დედა?გული გინდა გამიხეთქოო?-მოულოდნელობისგან შეცბუნებულმა სალომემ,ერთი ხელი გულზე მიიბჯინა და შეშინებული რკინის კარს ზურგით მიეყრდნო.
-მე არა.ეს შენ გინდა ჩემი სიკვდილი.-ტონს აუწია თამარმა-რა გესაქმება იმ ბანდიტსა და მკვლელთან?შენ გეკითხები ქალბატონო...-მისაღებისკენ წასულ სალომეს კუდში აედევნა, მკლავში უხეშად სტაცა ხელი და თავისკენ შემოაბრუნა.-როცა გელაპარაკები კეთილი ინებე და წესიერად გამეცი პასუხი.მე შენ ესეთი არ გამიზრდიხარ.
-დედა...ძალიან დავიღალე,შენთან ჩხუბის არც ძალა მაქვს და არც ნერვები.-ამოიოხრა სალომემ და დივანზე დაეშვა.
-რამ დაგღალა?!-ირონიულად გაიცინა თამარმა-არაა,ვინ დაგღალა? სულ დაკარგე სინდისიი?! შენი დის ქმართან უკანასკნელი კახპასავით გორაობ??
-რაა?!-ფეხზე წამოხტა სალომე-რა მითხარიი?! შენ მე ვინ გგონივარ? ყოჩაღ თამარ.მეტს რას უნდა ელოდო დედისგან?ძალიანაც მინდოდა მაგრამ ის გარეწარი ,ბანდიტი და მკვლელი როგორც შენ მოიხსენიებ ჩემზე თავშეკავებული აღმოჩნდა.თითი არ დაუკარებია ჩემთვის!
-ხმა ჩაიწყვიტე!!-იკივლა ქალმა და გაშლილი ხელი სახეში მოუქნია.სილა იმდენად მტკივნეული არ აღმოჩნდა გოგონასთვის რამდენადაც ეწყინა და გული საშინლად დასწყდა.არ მოელოდა დედისგან ასეთ ქმედებას,თამარს ცხოვრებაში მისთვის ხმა არ აუწევია არამცთუ სილა გაერტყა-მე შენ გაჩვენებ როგორ უნდა წესიერად მოქცევა.ქუჩის ქალო!-მკლავში სწვდა გაოგნებულ,თვალებ ამღვრეულ შვილს და საძინებლისკენ გაათრია-წამოეთრიე..
-დედა,სულ გაგიჟდიი?რას აკეთებ? ხელი მეტკინა დედაა!
ყურადღება არ მიუქცევია შვილის ცრემლმორეული თვალებისა და სასოწარკვეთილი ყვირილისთვის ისე შეაგდო ოთახში და კარი გარედან გასაღებით გადაკეტა.
-მანდ ეგდები და ფეხს ვერ გამოადგავ გარეთ სანამ წესიერად მოქცევას და ლაპარაკს არ ისწავლი.სანამ არ მიხვდები ცუდის და კარგის მნიშვნელობას!ქუჩის ქალო!!
-ახლავე გამიღე კარი!-ხელების ბრახუნს მოჰყვა გაოგნებული სალომე და ნელ-ნელა მდგომარეობიდანაც გამოდიოდა.სიბრაზის ზღვარზე მყოფი,ძლიერად აბრახუნებდა მუშტებად შეკრულ ხელებს კარის ხის ზედაპირზე, მაგრამ ამაოდ. თამარი აშკარად არაფრად აგდებდა შვილის ისტერიკას და არც კარის გახსნას აპირებდა.სალომე კარებთან იატაკზე, ჩაჯდა და სახეზე ხელები აიფარა.გამოუვალ მდგომარეობაში მყოფს, დედის საქციელის ნორმალურად გადახარშვა უჭირდა.თავი სიზმარში ეგონა და სიმწრით იცინოდა.ისტერიული სიცილი, ხმამაღალმა ტირილმა შეცვალა და ხელებში თავჩარგული გულამოსკვნით აქვითინდა.ამ დროს თამარი ვადჩკორია კი ყავის ფინჯნით ხელში, შვილის ტირილს ცივად აიგნორებდა.ფეხი-ფეხზე ჰქონდა გადადებული, სამზარეულოს სკამზე მოკალათებულს და ხელში მობილურს ნერვიულად ატრიალებდა.შემდეგ გაიღიმა, თითქოსდა გადაწყვეტილება მიიღოვო.სწრაფად აკრიფა ნომერი და დაელოდა როდის უპასუხებდნენ.
-თანახმა ვარ შენს შემოთავაზებაზე!შავი პორშე.წეღან მოაცილა სახლში.-ღრმა ნაპასი დაარტყა და კვამლს თვალი გააყოლა-თავის ოთახშია ჩაკეტილი და არსად არ ვაპირებ მის გაშვებას.იმედია ყველაფერს ისე გააკეთებ როგორც მოვილაპარაკეთ. კარგი,გელოდებით.
* * *
-საკუთარი დედა თუ გაგიკეთებს ესეთ რამეს-ირონიულად ჩაიცინა ორმოციოდე წლის მაღალმა მამაკაცმა და საწოლზე უგონოდ მწოლიარე ქალს მუშტრის თვალით დააკვირდა,თითქოს ადამიანი კი არა მის წინაშე გასაყიდად გაყვანილი ჯიშიანი ფაშატი ყოფილიყო.
-მგონი აზრზე მოდის...-სიგარეტს მოუკიდა მეორე მამაკაცმა და ქალს სახეზე დააკვირდა, რომელსაც ქუთუთოები ოდნავ შესამჩნევად უთრთოდა.
-ეგ კარგა ხანს ვერ მოვა გონზე.იმხელა დოზა აქვს მიღებული ცხენს წააქცევს.-
დაამშვიდა მეორემ და საძინებელი ოთახი პირველმა დატოვა.
-ისე მაინც რა ლამაზია -ოხვრას ამოაყოლა სიტყვები და ვისკის ჭიქით ხელში მჯდარ ორჯონიკიძეს გვერდით მიუჯდა,რომელიც ჩაფიქრებული სახით იწვალებდა ჭაღარა წვერს.-ვაღიარებ ,ბატონო დიტო. თქვენი ქალიშვილები ერთი მეორეზე ლამაზები არიან..უფროს დასაც კი უჯოკრის თავისი სილამაზით და იმ სირ ბარათელსაც სცოდნია ქალების არჩევა.
-ახლა ამის დროაა?!-ბრაზით ახედა დიმიტრიმ გვერდით მჯდომს.-ეს საქმე გამოვიდეს მირიან და საჩუქრად დაგიტოვებ ამ ლამაზმანს.ზედ ხელწერილსაც დაგირთავ რომელშიც ეწერება შენი უსაზღვრო უფლებების შესახებ.
-ღირს მისი სილამაზის გამო რისკზე წასვლა-გაიცინა მირიანმა.-თუმცა საწყენია პირველს რომ არ შემიძლი მისი დაგემოვნება.როგორც ყოველთვის დამასწრო იმ ბო*ზის გაგდებულმა და ნაღები თავად მოხადა...
-ღმერთო შენ მიშველე...-ამოიოხრა ორჯონიკიძემ და სავრძლიდან წამოდგა.-იმედი მაქვს მართლა იმდენს ნიშნავს ბარათელისთვის ეს ქალი,მის გამო რომ გამოძვრება იმ თავისი სოროდან..შენ კი გაფრთხილებ,არ გაეკარო-თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია მამაკაცს-ისედაც ყელამდე ნეხვში ვართ.
-ვნახოთ,ვნახოთ...-მრავალ მნიშვნელოვნად დააკანტურა თავი წილოსანმა.
- გართობისთვის არ გვცალია,დრო არ იცდის მირიან,უცხოელები ფულს ითხოვენ იმ ტვირთის სანაცვლოდ რაც გამოგზავნეს.ფული კი ფააფუუ მგელმა წაიღო-ხელის გულები ერთმანეთს გაუხახუნა ორჯონიკიძემ-ტრა*კში ვართ!
-თუ გავითვალისწინებთ, რომ მგელი დამშეულია და თან გაბოროტებული,გეთანხმები. მართლაც ტრა*კში ვართ.ამის დედაც,რა გახდა ერთი კაცის მოშორება?-მირიანიც წამოდგა და ოთახში ბოლთის ცემას მოჰყვა-ეს საქმე რომ გასკდეს იცოდე,ეხლავე გაფრთხილებ...მეე ხელები დამიბანია...ჩემს ამდენ წლიან კარიერას ნამდვილად ვერ გადავაყოლებ შენი სიძის ხისთავიანობას.რა უნდოდა?მშვენიერ ბაგაზე იყო დაბმული,კაციშვილი არ აწუხებდა და ზედმეტად არ ეხებოდა.
-ნუ გაატრაკე-ჩაიცინა ორჯონიკიძემ-რა გგონია ეს საქმე რომ გასკდეს მშვიდად გახვალ მეორე ნაპირზეე? თან მშრალად? ნურას უკაცრავად,ვერ მოგართვი. ყველა ერთ ნავში ვართ.მართალია გემი იძირება და ვირთხებიც გარბიან,თუმცა საკითხავია რამდენად შორს გარბიან.წყალში სისხლის სუნი ტრიალებს.ბარათელის სისხლის და ზვიგენებს იზიდავს.
-იმედია ვირთხებში იმ შენს ძმადნაფიც ტალახაძეს გულისხმობ-ცალყბად გაიღიმა მირიანმა-ისე შეგატოვა პრობლემებს და დაითესა ცამ ჩაყლაპა თუ მიწამ ვერ გავიგეთ.აი ამ შემთხვევაში კი პატარა ლიფსიტები უფრო ვართ ვიდრე ზვიგენები.
-რამაზი არც ისეთი გადაუჭრელი პრობლემაა მის გამო ოქროს ფასად ღირებული დრო რომ გავფლანგოთ.მისი მოშორება ადვილია.-დაბეჯითებით თქვა ორჯონიკიძემ.
-შენ ბარათელიც არ გეგონა გადაუჭრელი პრობლემა,მაგრამ ვერ ხედავ? მოსიარულე შავი ჭირია რასაც კი ეხება ყველგან არეულობას ტოვებს.იმედია ეს პატარა ბოზანკალა წამოაგებს ანკესზე და კარგი სატყუარა იქნება.იცი რა დაგვიჯდება მისი ასე თავისუფლად პარპაშიი?!
ორჯონიკიძემ ამოიოხრა სიგარეტს მოუკიდა და თვალით საფერფლეს დაუწყო ძებნა.მირიანმა ფაიფურის ეგვიპტურ ორნამენტებიანი საფერფლე მიუჩოჩა და თვითონ კედელს მიეყრდნო გულხელდაკრეფილი.
-მესიჯი უკვე გაგზავნილია,სატყუარა ვისროლეთ ეხლა დაველოდოთ როდის წამოეგება.თივის ზვინში ნემსის ძებნას მაგონებს ეს სიტუაცია, მაგრამ სხვა გზა უბრალოდ არ გვაქვს.
მირიანმა მხრები აიჩეჩა.კონტეინერის დაკარგვამ მისი გეგმები თავდაყირა დააყენა.ახლა კი შურისძიების ცეცხლ გაღვივებული გულით, ელოდებოდა როდის ჩაუვარდებოდა ხელში ბარათელი.მთელი თავისი პოლიტიკური ცხოვრების განმავლობაში რომელიც აგერ უკვე რვა წელს ითვლიდა ერთი სურვილი ამოძრავებდა და გამუდმებით აქტიური მოქმედებისკენ უბიძგებდა.ფული,რომელიც მისი ცხოვრების მთავარ მიზნად გადაიქცა.ბევრი ფული,რომლითაც ყველას და ყველაფრის ყიდვას შეძლებდა.პირველ რიგში კი განუსაზღვრელი ძალაუფლება.როგორ უნდოდა გუგა ბარათელი,მისი ცხოვრების დაუძინებელი სატკივარი დაუცველი და მის ფეხებთან დაჩოქილი ენახა.იმ სიამაყის და ამპარტავნების გარეშე რაც ბარათელს თანდაყოლილი ჰქონდა და ვენებში სისხლთან ერთად საკმაოდ გამჯდარი.სწორედ ხომ ბარათელის გამო თქვა ირინა ორჯონიკიძემ მასზე უარი, რომელიც დღემდე ვერ აპატია საყვარელ ქალს.ირინა კანონით მას ეკუთვნოდა.მას და არა ბარათელს რომელმაც დაუკითხავად მიითვისა.მირიანმა თვალები დახუჭა და მოგონებებში ჩაიძირა.გუშინდელი დღესავით ახსოვს ღამის კლუბში სხვა მამაკაცის კისერზე ჩამოკიდებული საყვარელი ქალი,რომელიც ვნებიან ალერსში აჰყოლოდა ახალგამომცხვარ ექიმს .მანამდე წამითაც არ შეჰპარვია ეჭვი რომ ქალი საბოლოოდ მას აირჩევდა, თუმცა მწარედ შეცდა და ეს შეცდომა იყო ახლა ასე რომ აბოროტებდა და დაუზოგავი ენერგიით ეძებდა და ცდილობდა მეტოქის მოხელთებას.ირინა ძველებურად უყვარდა.შეიძლება უფრო მეტადაც კი,ვიდრე ოდესმე.რომ ეთხოვა მიატოვებდა ყველაფერს და ქვეყნის დასალიერშიც კი გაჰყვებოდა მაგრამ არა,ვერავინ გაიგებდა რა ცეცხლი უტრიალებდა გულში როდესაც დიმიმიტრი ორჯონიკიძის პარტნიორი და მისი მფარველი გახდა,არც ის იცოდა ვინმემ რად უღირდა ამდენ წლიანი დაუღალავი შრომით მოპოვებული ძალაუფლება და მაშინ როდესაც შეეძლო,და ერთი ნაბიჯი რჩებოდა სანატრელ ქალთან დასაახლოვებლად ირინა წავიდა ისე რომ დაუტოვა პასუხგაუცემელი კითხვების მთელი დასტა...
* * *
შავი "პორშე" ავჭალის გზაზე კვალში მისდევდა უზარმაზარ თურქულ სატვირთო მანქანას და ნელ-ნელა უმატებდა სიჩქარეს.ბარათელი,დაძაბული ჩაფრენოდა საჭეს და თვალს არ აშორებდა უკანა ხედვის სარკიდან კვალში ჩამდგარ " ტოიოტას" რომელიც კუდზე დამჯდარი დაახლოებით 20 წუთის განმავლობაში ზუსტად იგივე სიჩქარით და მანევრირებით ცრდილობდა არ დაეკარგა თვალთა ხედვის არეალიდან.
-დედას შევეცი!-საჭეს ძლიერად დაარტყა ხელი ბარათელმა. ქალაქიდან გასულმა, ჯვრის მონასტრის მიმართულებით გადაუხვია და აღმართს იგივე სიჩქარით აუყვა...კიდევ ერთხელ გახედა კუდში ადევნებულ მანქანას, ავარიული ციმციმა ჩართო გზიდან გადავიდა და მაღალი ბუჩქნარით და ეკალ ბარდით დაფარულ მონაკვეთში ცხვირით შეაგდო მანქანა.კარი გამოაღო და მანქანისგან რამდენიმე მეტრის დაშორებით ხეებს შეერია. "ტოიოტამ" სვლა შეანელა, გზიდან გადაუსვლელად გაჩერდა და რამოდენიმე წუთიანი ლოდინის შემდეგ მაღალი მამაკაცის ფიგურაც გამოჩნდა რომელიც ქურდივით მიიპარებოდა ცხვირით ბარდებში შევარდნილი ჯიპისკენ და აქეთ -იქით აცეცებდა თვალებს.ჯიპს მიუახლოვდა, მისგან რამდენიმე ნაბიჯში შედგა და გარემო გულმოდგინედ დაზვერა.ირგვლივ უჩვეულო სიმშვიდე გამეფებულიყო,კაცისშვილის ჭაჭანება არ იყო.ამით გათამამებული უფრო მიუახლოვდა მანქანას და წელში ოდნავ მოხრილმა სალონში შეიხედა.
-რამე დაგეკარგა?
ზურგს უკნიდან მოესმა ცივი ტონით დასმული კითხვა.წელში გასწორდა და ფრთხილად შეტრიალდა თავისზე ერთი თავით მაღალი მამაკაცისკენ.რომელსაც ხელები შარვლის ჯიბეებში ჩაეწყო და მკვლელი მზერით ათვალიერებდა დაუპატიჟებელ სტუმარს.
-ბატონო გუგა?არა,არაფერი უბრალოდ მანქანა შევნიშნე და...დაიბნა სტუმარი.
-ორჯონიკიძის სახელობის, ძაღლების საწვრთნელ ბაზაზე არ გასწავლეს თავი ეგრე "იავნად" რომ არ უნდა "დაიწვა?" -ჩაიცინა ბარათელმა და მოასწრო მამაკაცის ხელაში გაელვებულ დანის მოქნევამდე ძლიერად დაარტყა თავი სახეში.თუმცა კაცმა მაინც შეძლო ხელის აქნევა უკან გადავარდნამდე და ბასრი პირის ნაწილმა იდაყვებამდე აწეულ სვიტრერიდან გამოჩენილი კანი დაუსერა.ზურგზე დავარდნილს ბარათელი ზემოდან მოექცა ყბაში მუშტის დარტყმით ხელში ძლიერად ჩაბღუჯული დანა გააგდებინა და ერთიანად სისხლში ამოსვრილს მკერდზე მუხლით დააწვა.
-აბა, გაები ჩიტოო?ახლა მოდი მე და შენ ცოტა ვიჭორაოთ. მომიყევი, ახალი და ჩემთვის საინტერესო რა ხდებ?-გამოსაფხიზლებლად სახეში მიარტყა ხელი -მიდი, შენი ნარნარა ხმით აჭიკჭიკდი.
-არაფერი არ ვიცი...-ამოიხრიალა კაცმა და პირში ჩაგუბებულმა სისხლმა ტუჩის კუთხეებიდან გამოჟონა.
-ვახ, რა უიღბლო ვარ?!-საოცარი პათოსით წარმოთქვა ბარათელმა.-როგორ არასდროს, არავინ არაფერი არ იცის? რაიყო ჭურში ზიხართ თქვე ჩემისებო?ჰე,მიდი ახლა დაიწყე...
-მე მართლა არაფერი არ ვიცი,ის გოგო გამოვიყვანეთ სახლიდან და მერე მე შენ გამოგყევი...
-რომელი გოგო?!-წამოიწია ბარათელი და მამაკაცს წამოჯდომის საშუალება მისცა.
-აი ის,სალომე თუ ვიღაც...დიმიტრის უკანონო შვილი.
-რას ნიშნავს გამოიყვანეთ?-დაიძაბა გუგა და სახის გაწმენდაში გართულ მამაკაცს მხარში უხეშად სტაცა ხელი.-საიდან გამოიყვანეთ?
-თავისი სახლიდან..
-რა?!
-ჰო,დედამისმა დარეკა.ოთახში ჰყავდა დამწყვრდეული
-ამის დედაც...-ფეხზე წამოხტა ბარათელი-მოვკლავ მაგ ძუკნას.- მამაკაცთან ჩაჯდა და თავში წამოარტყა-სად წაიყვანეს?
-აბა მე რა ვიცი? გათიშული იყო გოგო იმხელა დოზა მისცეს დათვსაც კი დააძინებდა
-ფუჰ
ფეხზე წამოხტა ერთიანად წყობიდან გამოსული ბარათელი და მანქანისკენ სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა,ის იყო კარი გამოაღო და ჩაჯდომას აპირებდა უკნიდან ვეფხვივით რომ მიახტა უკვე აზრზე მოსული მამაკაცი და დანა მოუქნია.ბარათელი ინერციით მანქანის კარს მიეჯახა,თუმცა მოასწრო თავდამსხმელისთვის ხელის დაჭერა მასზე ფიზიკურად ძლიერმა ყოველგვარი ძალდატანების გარეშე ხელი იდაყვში ამოუტრიალა,ნახევარი ტანით მისკენ შეტრიალდა, მოხრილი ხელი,დანიანად მაღლა ააწევინა კისრის სიმაღლეზე და ძლიერი მიწოლის შედეგად დანის ორლესულმა პირმა, მყისიერად გასერა სვირინგებით მოხატული თავდამსხმელის კანი,ხორცში შეესო ტარამდე და ხორხის გავლით მეორე მხარეს გამოვიდა.
-ჩუმჩუმელა !.-ხელი ცივად გაუშვა თვალებდაკარკლულ მამაკაცს, რომელმაც მის ფეხებთან ჯერ ჩაიჩოქა შემდეგ კი გვერდით გადავარდა ხროტინით და პირიდან სისხლის ნთხევით.ტკივილისგან უმწეოდ გაიქნია მოკრუნჩხული ხელები და მის შავ ირისებში სამუდამოდ ჩაქრა დღის შუქი.
-ღმერთია მოწამე მე არ დამიტანებია ძალა და შენ იყავი წერას ატანილი.უფალმა შეგინდოს უგუნურს ყოველი ცოდვანი რამეთუ არ იცი რას იქმნ..-მიწაზე გაშხლართულ უსიცოცხლო სხეულს ცივად,ყოველგვარი რეაქციის გარეშე გადააბიჯა, მანქანის კარი გამოაღო და ჩაჯდა.სანამ ძრავს ჩართავდა წინა საქარე მინასთან დაგდებულ სველ ხელსახოცს დასწვდა და სისხლიანი ხელები საგულდაგულოდ გაიწმინდა.დასვრილი ნაჭერი ჩამოწეული შუშიდან ზიზღით მოისროლა და ძრავი აამუშავა.უკან სვლით დაუბრუნდა გზის სავალ ნაწილს,მოხრეშილ ასფალტზე მანქანა მკვეთრად შემოატრიალა და დიდი სიჩქარით დაადგა ქალაქისკენ მომავალ გზას.
******
ღამის 12 საათი კარგა ხნის შესრულებული იყო ორჯონიკიძეების მაღალი გალავნით შემოსაზღვრული სახლის უკანა კედელთან სამი მამაკაცი ფიგურა რომ გამოჩნდა.
-აქ კამერები არ მუშაობს,რატომღაც წინდახედულ დიმიტრის თავში აზრად არასდროს მოსვლია ახლების დაყენება.-სიგარეტს მოუკიდა ბარათელმა-დაცვის ბიჭებიც ორ საათში ერთხელ დადიან წრეზე და ამოწმებენ შემოგარენს.დროის ათვლა ლუწებში იწყება ანუ,ორზე ოთხე და აშ...
-ანუ, უკვე იქნებოდნენ-საათს დახედა გიორგიმ.
-ჰო ორ საათში ერთხელ შემოუვლიან და დანარჩენ დროს ჯიხურში,ნარდის და დომინოს თამაშში ატარებენ უსაქნურად.ორი სტაფი და ერთიც ავჩალკა მუდმივად ეზოში არიან გაშვებული.ძაღლები მიცნობენ და ხმას არ ამოიღებენ იმედი მაქვს.გადავდივარ და სადღაც 15 წუთში გადმოვდივარ უკან.თუ არ გამოვედი ესეიგი დამიჭირეს, კიდევ 5 წუთს მელოდებით და დაახვევთ აქედან.გასაგებიაა??-სიგარეტის ღერი მოისროლა და პასუხს არც დალოდებია ისე დაეკიდა გალავანს, მთელი ტანით აიწია და სულ რამოდენიმე წამში ზემოდან მოექცა. სხარტი მოძრაობით გადაიხარა მეორე მხარეს და მწვანე ,ხელოვნური ბალახით დაფარული ბაღის შორეულ კუთხეში ჩახტა.ირგვლივ სამარისებული სიჩუმე გამეფებულიყო.სახლის ყველა ფანჯარა ჩაებნელებინათ. იქ მაცხოვრებლებს ღამის ტკბილი ძილით ეძინათ.სახლის წინა ფასადზე დამონტაჟებული პროჟექტორები ენთო და შესასვლელ კართან პარმაღზე ორი ძაღლი მიწოლილიყო.წელში მოხრილი,მსუბუქი ნაბიჯებით გაემართა სახლის უკანა შესასვლელი კარისკენ, რომელიც მოსამსახურე პირებისთვის იყო განკუთვნილი და პირდაპირ სამზარეულოში გადიოდა.სახელური ფრთხილად ჩამოსწია,დაკეტილი აღმოჩნდა.გაუკვირდებოდა, ღია რომ დახვედროდა.ხელის ოსტატური მოძრაობით ფრთხილად გახსნა კლიტის საკეტი და უხმაუროდ
შეაღო მასიური ხის კარი.სამზარეულოს გავლით ვრცელ დერეფანში აღმოჩნდა.აქაურობას საკუთარი ხუთი თითივით იცნობდა ამიტომ არ გასჭირვებია სწრაფი კონცენტრაცია. გვერდი აუარა მდიდრული ავეჯით გადატვირთულ მისაღებ ოთახს და დერეფნის ბოლოს ხის კიბეს აუყვა მეორე სართულისკენ.მძიმე ნაბიჯების ქვეშ,კიბის საფეხურები ყრუდ ჭრიალებდა.მეორე სართულზე ასულმა გეზი ორჯონიკიძის საძინებელი ოთახისკენ აიღო რომლის კარიც სანახევროდ ღია დაეტოვებინათ.უხმაუროდ შეხსნა და მუქ ფარდებ ჩამოშვებულ უზარმაზარ საძინებელში, კატასავით ფრთხილი ნაბიჯებით შეიპარა.ოთახის შუაგულში, არასტანდარტული ფორმის საწოლი მოეთავსებინათ.სიბნელეს შეჩვეული თვალებით ნათლად გაარჩია საწოლის მარჯვენა მხარეს,თხელ საბანში გახვეული ასე 35,40 წლის ქერათმიანი ქალი.დიმიტრი ორჯონიკიძის მეუღლე ვიკა გორდეზიანი, რომელზეც უდროოდ დაქვრივებულმა ბებერმა მუსუსმა სულ რაღაც 5 ოდე წლის უკან იქორწინა და მზე და მთვარე ერთიანად ამოსდიოდა.ბარათელი საწოლს მიუახლოვდა,დაიხარა და მოშიშვლებულ მხარზე ხელი ფრთხილად შეახო ქალს.
-ვიკა!-დაუძახა არც იმდენად მაღალი ხმით ქალს რომ შეშინებოდა.გორდეზიანმა ზანტად გაახილა თვალები,შეიშმუშნა და რამდენჯერმე დაახამხამა გრძელი წამწამები.თითქოს ეშმაკი დაენახოსო,ფეთიანივით წამოხტა ფეხზე,საწოლიდან გადმოხტომისას ფეხები საბანში აებლანდა და რომ არა ბარათელის სწრაფი რეაგირება იატაკზე გაიშხლართებოდა სახით.
-ჯანდაბა,აქ რას აკეთებ?-ათრთოლებული ხმით შეეცადა ქალი მისი მკლავებიდან თავის დახსნას.
-ნუ გეშინია...არაფერს დაგიშავებ.-ცივად გაუშვა ხელი მამაკაცმა და თითქოს თავისი სიტყვებისთვის მეტი დამაჯერებლობის მისაცემად ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
-როგორ შემოხვედი?-მოკლე, საკმაოდ გულმოხდილ პენუარზე ხალათი შემოიცვა ქალმა.
-კარგი რაა...-გაეღიმა მამაკაცს
-რისთვის მოხვედი ?ხომ იცი აქ რომ გნახონ რასაც გიზამენ?
-შენს წასაყვანად.-მშვიდად უპასუხა კაცმა და ქალი თავით ფეხემდე შეათვალიერა.-ჩაიცვამ თუ ესე წამოხვალ?
-სულ გააფრინე ბარათელო?
-ვიკა-ხელზე წაეტანა კაცი თუმცა გველნაკბენივით უკან გახტა ქალი და ხელის აწევით შეაჩერა.
-არ მომეკარო, დედას გეფიცები ისეთ კივილს ავტეხ თავბედს გაწყევლინებ.-ცხვირწინ მუქარით დაუქნია ხელი.
-ჯანდაბას, ესეც შენი თავაზიანობა-მობეზრებით აატრიალა ბარათელმა თვალები და ისე უცებ სწვდა ქალს და შებოჭა, აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრო.ერთი ხელი საკივლელად გაღებულ პირზე ააფარა და ყურში მუქარით გამოსცრა:
-ახლა მოკეტავ და ყოველგვარი წივილ -კივილის გარეშე გამოადგავ ფეხს!ხმა რომ ამოიღო ვიკა,გაგატყავებ.გასაგებიაა?! გადმოადგი ფეხი,მივდივართ!
პირზე ხელი შეუშვა,მკლავში სწვდა და შებოჭილს ცხვირზე თეთრი ცხვირსახოცი ააფარა.მძაფრმა სუნმა წამებში დაუბინდა ქალს გონება და მომჩვარული ჩაესვენა კაცის მკლავებში-ფუ შენი ვაბშე რას გელოლიავები?-გულწასული ქალი, ტომარასავით მოიგდო მხარზე და სახლის უკან სწრაფი ნაბიჯით გაუჩინარდა.
*****
-გაიგუდება-საბარგულში ჩატენილ უგონოდ მყოფი ქალის ფიგურას კიდევ ერთხელ შეხედა გიორგიმ და წამოხდილი უკანალიდან მზერა, გვერდით მდგარ ბარათელზე გადაიტანა.
-როდის იყო კატები ესე იხოცებოდნენ?-კბილებში გამოსცრა ბარათელმა და საბარგულის კარი ხმაურით დახურა.-დაურეკე იმ სი*რს და მომეცი ტელეფონი.
ვიკას ვარდისფერ,ძვირად ღირებულ მობილურზე სწრაფად აკრიფა ნომერი გიორგიმ და საჭესთან მოთავსებულ ბარათელს გაუწოდა.რამდენიმე წყვეტილი ზუმერის შემდეგ როგორც იქნა გაისმა ორჯონიკიძის გადაღლილო ხმა.
-გისმენ ძვირფასო!
-გამარჯობა ბატონო დიმიტრი!-ცივი ხმით მიესალმა ბარათელი მამაკაცს.წამიერი შოკისგან ხაზის მეორე ბოლოს დუმილი ჩამოწვა, შემდეგ კი, საერთოდ შეცვლილი ხმა გაისმა:-მანდ რა ჯანდაბას აკეთებ ?სად არის ვიკა?
-ჯერ მომესალმე მაინც- არ თმობდა ჩვეულ ირონიას ბარათელი.
-მოკეტე!-იჭექა ორჯონიკიძის ხმამ -ვიკა სადაა?
-ვიკაა?! ააა,ის ნახევრად შიშველი სექსუალური ქალიი? დიდი ძუძუებით და მკვრივი თრა*კით? ჰმ კარგადაა და ჩემი მანქანის საბარგულში სძინავს-ყურადღება არ მიუქცევია წყობიდან გამოსული კაცის მუქარასა და ღრიალისთვის ისე გააგრძელა:-ნუ,ვერ შეგპირდები რომ კომფორტულად გრძნობს თავს მაგრამ ესეც წავა რაა...
-რა გინდა?! რააააა???
იღრიალა ორჯონიკიძემ-თმის ერთი ღერიც რომ ჩამოუვარდეს, კაცობას გეფიცები ,ნაწილ-ნაწილ დაგჭრი და შენს მძორს ძაღლებს ვაჭმევ.გასაგებია შე პიდარასტო?
- ეგ იდეა მაინც და მაინც არ მომწონს-ჩაიცინა ბარათელმა და პირი გააწკლაპუნა.-რა უფანტაზიო ხარ, მეტი ვერაფერი მოიფიქრე?!
-შენი დედაც...
-აბა,აბა, უკვე მოუკრეფავში გადადიხარ.-ტონს აუწია და ხმა გაუმკაცრდა ბარათელს.-მეხსიერება თუ არ მღალატობს შენთან ჩემი რაღაც,არა ვიღაც არის ჰოო?ჰოდა ბარი- ბარში ვართ.ეხლა მე გავთიშავ,შენ დაფიქრდი რას იზამ? დამიბრუნებ ჩემს საკუთრებას თან ისე რომ თმის ერთ ღერსაც არ ჩამოუგდებ თუ, გადავულოცო შენი დიდტრაკა ცხოვრების აზრი ჩემს ქალს დახარბებულ ბიჭებს? გართობა და განტვირთვა არ აწყენთ...პირობას გაძლევ ,შენს ქალს ზურგზე გაწოლილს ისე ვაპახავებ მთელი ცხოვრება ჯოჯოხეთად გადაექცევა.
-შე ახვარო!
-მოიფიქრე.-ცივად გათიშა ტელეფონი და მანქანა ადგილიდან დაძრა.
~ რაო? -უკანა სავარძლიდან სანახევროდ გადმოიწია ლევანი.
-დარეკავს.
-გაცვლაზე წამოვა?
-ჩემ ყლ*ეს თუ არც წამოვა..სალომეს თითს არ დააკარებენ ამ ბოზს კი ისეთ დღეში ჩავუგდებ საკუთარ ხორცებს დაიჭამს-სიგარეტს მოუკიდა, შუქნიშანზე გაჩერებულმა ბარათელმა.-ხომ ვთქვი?!აი ისიც, რეკავს....
ტელეფონს დახედა ღიმილით და სენსორზე თითი გადატარა.
-აბა? შევჯერდით ბოლოსდაბოლოს თუ ისევ ყოყმანობთ ბატონო დიტო?-კვამლი პირიდან რგოლებად გამოუშვა და მოჭუტული მზერა გააყოლა.
-სად და როდის?-მკვახედ აჯახა ორჯონიკიძემ.
-ოოო ...აი, ეს მომწონს.-ჩაეცინა ბარათელს.-ორ საათში ,თბილისის ზღვაზე.ჯინოს მიმდებარე ტერიტორიაზე მოხვალ,მარტო!რა თქმა უნდა, სალომესაც მოიყვან და თუ დავინახე რომ მარტო არ ხარ და შენი ერთგული ფინიები მითვალთვალებენ,გავბრუნდები და რასაც გავაკეთებ საკუთარ თავს დააბრალე.გასაგებიაა??დამალაპარაკე სალომე...
ხაზის მეორე ბოლოს წუთიერი დუმილი ჩამოწვა.შიშინის ხმა, ქალის ნამტირალევმა და გადაღლილმა ხმა ჩაანაცვლა.
- გუგა...
- მისმინე პატარავ-გული უცნაურად შეუტოკდა მამაკაცს-ნუ გეშინია, სულ მალე ჩემთან იქნები.კარგად მომისმინე და დაიმახსოვრე...როგორც კი მანქანიდან გადმოხვალ,მარცხნივ გაიქცევი და არ შეჩერდები სანამ ჩიხის ბოლომდე არ გახვალ. იქ, დაგხვდებიან და მეც მალე მოვალ.გასაგებია?სალომე? გასაგებიათქოო???
-კი-ამოისრუტუნა ქალმა
-ყველაფერი ძალიან მაგრად იქნება გპირდები.
-მიყვარხარ...
-ვიცი ჩემო პატარავ-ხმაში ღიმილი გაურია ბარათელმა.- მიეცი ტელეფონი იმ ბებრუხანას.
- მისმინე ბარათელო.. გაბრთხილებ...
- შენ მომისმინე ბებერო შენძრეულო.ორ საათში სადაც გითხარი იქ იყავი და დამირეკე.
პასუხს აღარ დალოდებია ისე გათიშა ტელეფონი.შემდეგ გზიდან გადაუხვია და რამდენიმე წუთიანი ტალახში სიარულის შემდეგ დაბალი ღობით შემოსაზღვრულ ერთ სართულიანი სახლის ჭიშკართან გააჩერა მანქანა.
- გადმოათრიეთ ეგ ბოზანდარა და აზრზე მოიყვანეთ.-ხელის აქნევით თქვა და გეზი პირდაპირ სახლის კარისკენ აიღო...სახლი პატარა იყო და მყუდროდ მოწყობილი.გაზის გამათბობელი ჩართული იყო ოთახში და სასიამოვნო ტემპერატურა იდგა.შუქი აანთო და პატარა მისაღებ ოთახში დივანზე დაიკავა ადგილი.სიგარეტის კოლოფი ამოიღო ჯიბიდან ,გახსნა და ცარიელი აღმოჩნდა.იქვე უდიერად მიაგდო და შემოსულ ლევანს მიუბრუნდა,რომელიც გიორგის ეხმარებოდა ვიკას შემოყვანაში.
- მომაწევინე ერთი ღერი, ჩემი გათავებულა!-შარვლის საქამრიდან იარაღი მოიხსნა და მანქანის გასაღებსა და საფულესთან ერთად ჟურნალების მაგიდაზე დადო.ლევანის გამოწვდილ სიგარეტს მოუკიდა და გააბოლა.
~ ამას რა უნდა ვუყოთ?-ვიკაზე მიუთითა გიორგიმ,რომელიც აზრზე მოსულიყო და გაფართოებული თვალებით უყურებდა მისი განაჩენის დამდგენელ ბარათელს რომელიც სიგარეტს აბოლებდა და ორაზროვანი მზერით უყურებდა ქალს..
- მე რას მეკითხები ?-წარბი ასწია ბარათელმა და შიშველ ქალს ამრეზით შეხედა.- სანამ წავათრევ შეგიძლია გაერთოთ, პრეზერვატივი მანქანაშია!
- რაა?-შეკივლა მოულოდნელობისგან ელდანაცემმა ქალმა
-ხუინაა...რა გაყვირებს? იმ ბებერ სირზე უკეთ მაინც გიხმარენ.-გაიცინა ბარათელმა და სახეზე ხელი მოისვა ქალის გამომეტყველებაზე ხარხარი რომ არ აეტეხა.-ბოლოს იქნებ ისე მოგეწონოს მადლობაც მითხრა.
-შენ სულ გაგიჟდი ჰოო?!- ხუმრობას მიუხვდა და გაგულისებულმა შეუტია.
- აბა მე შენზე აღარ მიდგება და მაქსიმუმ მინეტს თუ გამიკეთებ.
-როგორ ვერ გიტან...
-გადავიტან როგორმე...- წამოდგა და სამზარეულოსკენ გაემართა.
- იდიოტო!
-ვიკაა,გავიგონე და ისე ნუ იზამ გადავიფიქრო და მართლა სიკვდილამდე გავაჟიმინო ამათ შენი თავი.
- კარგი, ვჩუმდები..

* *
ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე მაღალი ბუჩქნარით დაფარულ პატარა მდელოზე შავმა "მინივენმა" შემოუხვია და ნელი სვლით დაიძრა წინ.საკუთარი მანქანიდან საკმაო მანძილით დაშორებულმა ხეებს ამოფარებულმა ბარათელმა, მინივენის დანახვაზე გვერდით მდგომ სიცივისგან აცახცახებულ ქალს მკლავში ხელი მოკიდა და ადგილიდან დაიძრა თან ტელეფონი მოიმარჯვა და ნომერი სწრაფად აკრიბა.
-გხედავ...გამოუშვი სალომე და შენც გადმოდი მანქანიდან.იცოდე ერთი პატარა შეცდომა და შენს ქალს ტვინს გავასხმევინებ გასაგებიაა?!
-გავიგე.-საპასუხოდ კი გაჩერებული მინივენის კარი გაიღო და ჯერ დიმიტრი ორჯონიკიძე გადმოვიდა შემდეგ, კი გრძელ ქურთუკში გახვეული თმაგაშლილი სალომე ვადაჭკორია.
-ტელეფონი მიეცი.-დიმიტრიმ ქალს აპარატი გაუწოდა -სალომე გახსოვს რაც გითხარი?.მარცხნივ წადი და გაიქეცი,მიდი პატარავ,გიყურებ.
გოგონამ მამაკაცს აპარატი დაუბრუნა რამოდენიმე ნაბიჯი გადადგა მარცხნივ და შემდეგ ადგილს მოსწყდა და სირბილით გაუყვა მაღალი ნაძვნარით დაფარულ ჩიხს.
-მანქანას მოშორდი ბატონო დიმიტრი!
ბრძანა ბარათელმა და თავადაც დაიძრა კაცის შესახვედრად.ერთმანეთთან რამოდენიმე ნაბიჯის დაშორებით იდგნენ,ვიკას ხელი უბიძგა და მანქანისკენ მიაგდო ქალიც, სხარტად შეძვრა გამოღებულ კარში და ხმაურით მიიხურა
-სასიამოვნოა თქვენთან შეხვედრა ბატონი დიტო!-გაიცინა ბარათელმა და თავი ისე მოიდრიკა მის წინაშე თითქოს რომის პაპი ყოფილიყო.
-რამხელა შარში ხარ ბარათელო რომ იცოდეე...
-ეჰ ჩემი დაბადება უკვე შარი იყო დიმიტრი.-ხელი უდარდელად აიქნია ბარათელმა.
-დააბრუნე კონტეინერი და თავს დაგანებებთ.
-რას მელაპარაკებიი??-სახე სასაცილოდ დაჭყანა ბარათელმა.-მეტი არაფერი გინდა?!თავად გაიჩალიჩე მეგობარო...სიბერე აშტერებსო ამბობენ და კი არ შტერებს ა....ვებს.ფულის და დიდების სიყვარულმა საერთოდ დაგაკარგინა ის მცირე ადამიანურიც კი რაც დედაშენის საშოდან დაგყვა...შენ თავს არასდროს შემადარო შემადრი გეყოს ნამუსი.
-რატომ ვითომ?-გაიცინა ორჯონიკიძემ.-განა შენც ანალოგიურად არ იქცევიი? შენი ჩემს ოჯახში გამოჩენა უდიდესი შეცდომაა შენი მხრიდან...
-სცდები დიმიტრი.-ჯიბეებში ხელები ჩაიწყო ბარათელმა-სცდები...ჩემი შენს ოჯახში გამოჩენა იმ დიდი გეგმის ნაწილია რასაც, წლების განმავლობაში ვგეგმავდი შენს საბოლოოდ გასანადგურებლად...
-რა?
-რომ გეუბნები დაბერდითქო მაგრად გიტყდება!-ჩაიცინა კაცმა.-რაღაც გამოგეპარა დიტოო...რაღაც ძალზე მნიშვნელოვანი. ეს კი შენი გაქანების კაცს არ ეპატიება-სიგარეტს მოუკიდა ბარათელმა,ის იდგნენ და იმდენად მშვიდად მაგრამ მაინც მრისხანე რომით საუბრობდნენ უცხო თვალისთვის ძნელი იქნებოდა მათი ერთმანეთის მიმართ დამოკიდებულების გამოცნობა-მარიამ ქართველიშვილი!გაიხსენე აბა ვინ არის მარიამ ქართველიშვილი?
-უნდა მახსოვდეს?-შუბლი შეიჭმუხნა ორჯონიკიძემ.
-კი და თან კარგად უნდა გახსოვდეს...2010 წელი, 17 აპრილი.გაგახსენდა?თუ გინდა გავაგრძელებ 17 აპრილს 14 საათსა და 25 წუთზე კლინიკა "მედქირურგი" ში ახალგაზრდა ქალი შემოიყვანეს,გაუსაძლისი ტკივილით მუცლის არეში. ჩატარდა გამოკვლევები და დაისვა დიაგნოზი, მწვავე ინტოქსიკაცია. გაკეთდა შესაფერისი გამორეცხვა კუჭ ნაწლავის და დაედგა სისტემა.მერე რა მოხდა? რა მოხდა და კომა! ჩაუტარდა ოპერაცია ,საბოლოოდ კი ისტორიაში ჩაიწერა პერიტონიტი და ათი დღის მერე გამოერთო მარათვითი სუნთქვა.გული გაჩერდა.გაგახსენდა?-ტონს აუწია ბარათელმა ცივი თვალები ბოროტად აელვარებოდა და ყბებს ძლიერად აჭერდა ერთმანეთს.ორჯონიკიძემ ნერვიულად მოისვა ხელი დაცვარყლ შუბლზე.
-მერე რა მოხდა? -კბილებში გამოსცრა გუგა ბარათელმა- ის დედამოტყნული ქირური ას პროცენტიან გარანტიას იძლეოდა სამ დღეში პაციენტი მდგომარეობიდან გამოვა და ყველაფერი დალაგდებაო!თქვენ მე გეგონეთ?შევეცი თქვენს ისტორიას და ექსპერტიზის დასკვნას!სწორი პასუხების მომლოდინეს თვალებში ნაცარი შემაყარეთ,კანონიერად ყელეფერი სწორია და ქირურგს არანაირი დანაშაული არ მიუძღვისო?!-კისერზე დაბაერილი კაპილარები დასკდომამდე მისვლოდა მრისხანების პიკზე მყოფ ბარათელს.ატმოსფერო ისეთი დამუხტული იყო პატარა ბიძგი და ერთიანად აალდებოდა-მოგიტყანთ კანონი და სამართალი,დღეს კანონი მე ვარ და მევე გაგასამართლებთ!ჩემით ჩავატარე მიცვალებულის გაკვეთა პროზექტურაში და ერთიანად გახრწნილ ორგანოებში რატომღაც ღვიძლი არსად იყო!სად წავიდა ბატონო დიმიტრი ღვიძლი?!-საყელოში სწვდა კაცს და შეანჯღრია-.სად წავიდა ღვიძლი შე ნაბოზვარო?!გინდა გითხრა სად წავიდა?!შენი და შენი თანამზრახველების ჯიბეში...რათ გინდათ ამდენი ფული? შპალერად ხომ არ ხმარობთ ამ პატრონმოტყნულს?
-მე ესეთი არაფერი მახსენდება-ამოიხრიალა ორჯონიკიძემ და საყელოზე ჩავლებული ხელები გააშვებინა.-ვინ ხარ ბოლოსდაბოლოს?
-გამარჯობა!მე გუგა ბარათელი კი არა გიგა ნუცუბიძე ვარ და კეთილი იყოს შენი ახლოს გაცნობა.-ხელი ერთიანად შეუშვა და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.-კეთილი იყოდ დედაჩემის მკვლელის პირადად ნახვა...და იცი რაა...სანამ მოგკლავ ყველაფერი პირში უნდა მოგახალო რასაც შენზე ვფიქრობ და შენს დედამოტყნულ ოჯახზე.შენი ბოზანდარა ქალიშვილი მზე და მთვარე რომ ამოგდის არასდროს მყვარებია...ხოო ვერასდროს ვერ ვიტანდი,მოდაზე ჩამოკონწიალებულ მისი აზრით ბომბა ნაშას... ჩემი უმთავრესი მიზანი იყო შენთვის ყველა საყვარელი ადამიანის ჩამოშორება და მოვახერხე.ბევრიც კი არ მიწვალია მის დასაკერად თავისით ჩამივარდა ხელში-გაეცინა და მხრები აიწურა-იმდენად მარტივი გახლდათ მისი დაკერვა ცოტა არ იყოს ის აზარტი დავკარგე რასაც ყოველ ჯერზე განვიცდი ,ირინა ჭირისდღესავით ვერ გიტანს,რომ მოკვდები შენს დაკრძალვაზეც კი არ მოვა და რატომ? იმიტომ რომ შენ ყველანაირი იმედები გაუცრუვე.უძღები შვილი ღმოჩნდა მარიამი? მართალია დედამისი როგორც ქალი არასდროს მიზიდავდა მაგრამ მარიკუნა ჩემი შვილია და მე არ ვარ შენნაირი დედამოტყნული ესე მარტივად რომ დავიკიდო ჩემი სისხლი და ხორცუ.რომ გაიზრდება მოვა და შიგ საფლავში ჩაგაფურთხებს ეგეთი.შენი ცოლი ვიკა?...აი შორიდან რომ გიყურებს ეხლა-ხელი მანქანისკენ გაიშვირა.-ფულის გამოა შენთან და ყოველი იმ აქტის შემდეგ რისი ატანაც უწევს გულის არევამდე ეზიზღები...კითხე,მიდი კითხე...შენი საძინებლიდან გამოსული რამდენჯერ დამეკიდა კისერზე ტირილით რომ ვერ გიტანს?და შენ რომ ხვრინავდი რამდენჯერ მყავს მოტყნული...კითხე!!
-უხ შენი...-მამაკაცისკენ გაიწია ორჯონიკიძემ მაგრამ გაჩერდა.
-რაიყო? -ჩაიცინა ბარათელმა-რამე ახალი გაიგეე? არ იცოდი შენს გაცნობამდე სად იყო და ვისი იყოო? ააა არ იცოდიი საინტერესოაა...ხოო ტვირთი? თვირთიოო ..ტვინი რომ მომიტყანით-უდარდელად აიქნია ხელი კაცმა- შენი ტვირთი სამწუხაროდ არაგვმა წაიღო...გაფრინდა მილიონები.აი ესე თოფში ჩავდეთ და გავისროლეთ!შენი ერთგული ფინია რამაზი ალბათ, უკვე ამოთხარეს ტაბახმელის ტყეში მშიერმა მგლებმა და მისგან ძვლებიღა დარჩა.კიდე რომელი ერთი ჩამოგითვალო? ის საბანკო ანგარიშები შენი რომ აღარ არის თუ ის
სტატია დღეს რომ ჩაუშვეს დასაბეჭდათ და სულ მალე ჟურნალის მთავარ გვერდზე რომ გაიბრწყინებ?ტაბლოიდების ბიჭი გახდები...გილოცავ პოპულარობა ფეხდაფეხ დაგდევს.
პირდაღებულ ორჯონიკიძეს ჰაერი აღარ ყოფნიდა ღრმად სუნთქავდა და ორივე ხელს მჩხვლეტავ გულზე იჭერდა.
-ახლა არ მოკვდე და სიამოვნება არ ჩამიშხამო-გაიცინა ბარათელმა-ბოლომდე უნდა გითხრა რასაც ვფიქრობ შენზე.
დედაჩემის სულს რაც დავპირდი ბატონო დიტო შევასრულე...ახლა კიდევ ერთის დაპირებას შევასრულებ. შენი მიტოვებული და სასიკვდილოდ გამეტებული შვილის დაპირებას...სალომეს სახელით იმას წავიღებ რაც მევე მოგეცი და დაველოდები როდის მოკვდები შენს საფლავზე რომ მოვიდე და ზიზღით დავაფურთხო.-უცებ ზედმეტად სერიოზული სახე მიიღო-უფალი გვასწავლის შე უწმინდურო არა კაც კლა და გიყვარდეს მოყვასი შენიო!როგორ უნდა მიყვარდეს როდესაც ირგვლივ ამხელა უსამართლობაა და პირდაპირ გაიძულებენ მოკლა?! ზედმეტად ცოდვილი ხარ ორჯონიკიძე,იმდენად ცოდვილი რომ ის თეთრწვერა კაცი როდესაც შენს განაჩენზე მიდგა საქმე შვებულებაში გავიდა.რამის დამატება ხომ არ გინდა ჩემი ქადაგებისთვის?!არაა? ასეც ვიცოდი...არაფრის მომცემი ყოფილა შენი სიცოცხლე ბატონო დიმიტრი და იმ არაფრიათვე წახვალ ამ ქვეყნიდან და იმედი მაქვს იქ-თითი ზეცისკენ აიშვირა-ზემოთ ,ჯოჯოხეთში მე და შენ ისევ შევხვდებით.
სიტყვებს ზიზღით აფურთხებდა მამაკაცი შემდეგ, გაოგნებულ ორჯონიკიძეს ისე მოეხვია და ძლიერად ჩაიხუტა გეგონება წლების უნახავ ახლობელს შეხვდაო.მარჯვენა ფერდთან ნემსის ჩხვლეტასავით იგრძნო ორჯონიკიძემ ბასრი დანის წვერი რომელიც ნელ ნელა ღრმად შედიოდა და სულ მალე მწველ გაუსაძლის ტკივილთან ერთად ტარამდე შეესო და ჭრილობიდან გამოსული ცხელი სითხით გაიჟღინთა მისი ტანისამოსი.
-ბედნიერ მგზავრობსა გისურვებთ ჯოჯოხეთში ბატონო დიმიტრი! ყურთან გაიგო ბარათელის ჩურჩული და ნელ ნელა გონებაც დაებინდა.შემდეგ ხელი ერთიანად შეუშვეს და საყრდენ გამოცლილი მიწაზე დაეშვა.ვიკა გორდეზიანის სასიწარკვეთილმა კივილმა შეძრა არე-მარე..."მკვლელო" "მკვლელოოო" კიოდა ქალი და ტალახში გაწოლილ ორჯონიკიძის უსულო სხეულს ანჯღრევდა...მოშორებით მდგომი ბარათელი მშვიდი სახით ეწეოდა სიგარეტს და ისეთი სახით უყურებდა ამ სცენას პოპკორნი აკლდა.შემდეგ ნამწვი შორს მოისროლა და აუჩქარებელი ნაბიჯით შეერია მაღალ ბუჩქნარს.
ღამის კლუბის მიმდებარე ტერიტორიაზე უჩვეულო სიმშვიდე იყო.ავტოსადგომზე რამოდენიმე მანქანაღა იდგა როდესაც საკმაოზე შეზარხოშებული მირიან წილოსანი ფეხარეული მიუახლოვდა საკუთარ მერსედესს უკანა სავარძელი დაიკავა და სლოკინით აუწყა მძღოლს დრო იყო ,შინ დაბრუნებულიყვნენ.მანქანა ნელი სვლით დაიძრა ადგილიდან და ცენტრალურ გზაზე გავიდა.
საქმე იმდენად ცუდად მიდიოდა, სამინისტროში უკვე გაუჩნდათ კითხვები.ეს დიმიტრიც ვერაფერს აგვარებდა და წყალში ჩაიყარა მისი დაუღალავი შრომა...კიდევ რამოდენიმე დღე დააკვირდებოდა მოვლენების განვითარებას და ალბათ დაიხურავდა ქუდს...ჯანდაბაში მოისროდა ყველას და ყველაფერს და გაიქცეოდა ამ დამპალი ქვეყნიდან მთელი ცხოვრება კვალში ჩამდგარი ნადირივით რომ მიჰყვებოდა ფეხდაფეხ.ცხოვრება ლატარიააოო...სულ ეუბნენოდა გამზრდელი ბაბუა.ზოგს მაგრად უმართლებს ,ზოგს კი უმართავი კარუსელივით ატრიალებს და ნულზე სვამსო.მგელი უნდა იყო ბაბუ და დაგლიჯო მოწინააღმდეგე რომელმაც იმ ხელს უკბინა რომელიც ასაზრდოებდა...ორჯონიკიძემ ზუსტად იმ ქვაბში ჩააჯვა საიდანაც ჭამდა ალბათ ამიტომაც იყო ,რომ მის მიტოვებას და საქმიდან გასვლას აპირებდა.თავში ქვა უხლი ყველას და ყველაფერს...ფიქრობდა შემთვრალი მამაკაცი...ჯანდაბაში წასულა გუგა ბარათელი...სხვის ომში ბრძოლა უგუნურების საქმეა...
მანქანამ მოულოდნელად მოწყვეტით დაამუხრუჭა და სავარძელს მიყრდნობილი წილოსანი მთელი ტანით წინ გადაქანდა
-რა ჯანდაბას აკეთებ თემურ?!-შეუღრინა საჭესთან მჯდომ მამაკაცს.
-სტუმრები გვყავს უფროსოო...-სარკიდან გადმოხედა თემურმა.
-მერე რას აჩერებ შე სირო...გაზს მიადგი ...
-გვიანია უკვე-ამოიოხრა თემურმა და
-კარი ჩაკეტე და დაქოქე მანქანა-მათკენ წამოსული სამი მაღალი სილუეტის დანახვისთანავე იყვირა წილოსანმა მაგრამ გვიანი იყო...მძღოლის მხარეს კარი გამოგლიჯეს და თემო თეთრი პერანგის საყელოში ხელის ჩავლებით ძირს გადაათრიეს...თვითონაც ეცა კარს გამოსაღებად გაქცევით რომ ეშველა თავისთვის მაგრამ ნახევარი ტანით გადმოსულს მუცელში ფეხის ძლიერად დარტყმამ უკან,მანქანნის სალონში ორად მოხრილი შეტენა და მთელი ძალით მიახეთქა მეორე კარს.ყრუდ ამოიღმუვლა წილოსანმა და ღრმად სუნთქვას შეეცადა.კარის საყრდენი რომ გამოეცალა და ასფალტზე გადაგორდა ინერციით.სიმწრით დახუჭული თვალები გაახილა მირიანმა და ზემოდან დაჩერებულ მამაკაცს ახედა.
-გაუმარჯოს!...-ფართოდ გაუღიმა ბართელმა-შენზე მითხრეს გეძებსო და აბა ისე როგორ იქნებოდა,რომ არ მენახეთ ბატონო მინისტრის მოადგილევ.
-ჯანდაბა...-ამოიგმინა წილოსანმა
-რამე მითხარით ბატონო მირიან?-ყურზე ხელი მიიდო მამაკაცმა-მომიტევეთ ცოტა აღელვებული ვარ და არ მესმის წესივრად
-რა გინდა?-კბილებში გამოსცრა წილოსანმა და წამოიწია მაგრამ ძლიერმა ხელმა ისევ ასფალტს ააკრა.
-რამხელა სიხარულია...ესეც არ შეიძლება...არაფერი რა უნდა მინდოდეს თქვენი კარგად ყოფნა ბატონო მირიან,ამხელა გაქანების კაცს საქართველოს ბედ იღბალი თქვენს კისერზეა და მე ჩემი სადარდებლით ხომ არ დაგამძიმებთ-გაიცინა.-შემოგიარეთ ძველ მეგობართან თბილი საუბრები მომენატრა.
-შე ...რამხელა შარში ყოფ მაგ უტვინო თავს გაზრებული თუ გაქვს საერთოდ?
-მე რომ გააზრებული მაქვს თქვენ ჯერ ნაფიქრიც არ გქონდათ ბატონო მირიან...აუ რა ბატონო ? ესე რომ მოგმართავთ მერე თავს უხერხულად ვგრძნობ და სინდისი მაწუხებს ალბათ ასაკობრივი ბარიერის ბრალია ხოო? თქვენც ასე ფიქრობთ..
-წადი შენი დედაც...
-რატომ მგონია რომ დედაშენზე ბაზრობ ამ შემთხვევაშიი?სულ დაკარგეთ ზრდილობა? გამიგია სკამზე ჯდომამ თავში ავარდნა იცისო და ეგ უკვე ნამეტანი მოგსვლია.-ისე დატუქსა თითქოს ბაღის ბავშვს ელაპარაკებოდა.-ჩიტმა ამბავი მომიტანა განაწყენებული ყოფილხარ,თურმე შემთხვევით ის ავიღე რაც შენ გეკუთვნოდა...ირინა.აბა დაინახე ეგეთ დაუდევარ საქციელზე ამხელა წყენის გულში ჩადება როგორ შეიძლება? ბოლოს და ბოლოს ღვთის შვილები ვართ შე დალოცვილო...
-გააკეთე თუ რამის გამკეთებელი ხარ შე ლაჩარო...
-ოოო...ეს უკვე ჩემი შესაძლებლობების ბოროტად უგულებელყოფაა-პირი გააწკლაპუნა ბარათელმა -პირდაპირ ისეთი თვალებით მიყურებ ხელები მექავება...დამდეგ შობა ახალ წელს გილოცავ ბატონო მინისტრის მოადგილევ!
მთელი ძალით მოქნეული მუშტი შიგ ცხვირპირში უთავაზა.
-ფუ შენი...-წამოიძახა ბარათელმა და ხელს დახედა-ცოტა არ იყოს მეტკინა ხისთავიანია ეს მძორი.-წამოდგა და შარვალი დაიფერთხა,მერე ისევ ხელზე გადაქექილ კანს დახედა და თავი გააქნია.-ბიჭებო არ მიულოცავთ ახალ წელს ბატონ წილოსანს? მანქანასთან მდგარ თანამზრახველებს გახედა ღიმილით თავად სიგარეტს მოუკიდა და საკუთარი ჯიპის "კაპოტზე" ჩამოჯდა...თვალმოუშორებლად უყურებდა სახეზე ყოველგვარ ემოციაჩამორეცცხილი როგორი გამეტებით ურტყავდნენ მიწაზე გაგორებულ წილოსანს მისი თანამზრახველები და სიგარეტს აუღელვებლად აბოლებდა
-სახეზე არ დაარტყათ,ფეხები დაამტვრიეთ ყოველ წამოდგომაზე სიმწრით რომ გამიხსენოს...მოიცათ უი სულ დამავიწყდა კითხვა მაქვს-სიგარეტი ტუჩებს შორის მოიქცია და სისხლში ერთიანად ამოთხვრილ წილოსანს დაადგა თავზე რომელიც მიუხედავად ტკივილისა მაინც აზრზე იყო.-იცი ბევრი ვიფიქრე და როგორც იქნა შევჯერდი...რომელი ხელით ეხებოდი ვადაჭკორიაას?-ორივე მაჯაში მოკიდა ხელები.წილოსანმა ყრუდ ამოიღმუვლა-აუ აღარ გახსოვს? ნუ კაი ორივე იყოს რა განსხვავებაა ორივე შენი არაა...
თავი დაიმშვიდა და ისე ძლიერად ამოუტრიალა ორივე ხელი ძვლები სახსარში გადატყდა და ნატეხებმა კანს ზემოდ ამოყო თავი.-ხოო საზიზღრობაა...-გონდაკარგულ წილოსანს გულისწყვეტით დახედა შემდეგ წამოდგა და პირველი ჩაჯდა მანქანაში.
-წავედით!-დაუსიგნალა ბიჭებს -მაგ გამოშტერებულს უთხარით უტრაკო ყარაჩოღელივით რომ იქაჩება-მძღოლზე ანიშნა-სასწრაფოს დაურეკოს კაცს სასიკვდილოდ ხომ არ გავიმეტებთ? ~გაიცინა და მალე იქაურობას გაეცალნენ
თითქმის თენდებოდა მისაღებ ოთახში მოუსვენრობისგან შებყრობილი სალომე ბოლთის ცემდა რომ მოჰყვა...წინ და უკან დადიოდა განერვიულებული.რამდენი საათი იყო გასული რაც აქ მოიყვანეს და წავიდნენ.არც ბარათელი ჩანდა და არც ის ორი ტიპი რომელმაც აქამდე მოაცილა.
-ჯანდაბა-ამოიოხრა და თითების მტვრევას მოჰყვა ნერვიულად. შემოსასვლელი კარი რომ მიიხურა ფრთხილად და სულ მალე ოთახის ზღურბლზე მისთვის უკვე საყვარელი მამაკაცის ფიგურა გამოჩნდა.ერთ ადგილზე გახევებული იდგა და უყურებდა თითქმის ერთიანად სველი ბარათელის სახეს რომელსაც, წვიმის წვეთები პატარა ნაკადულებად ჩამოსდიოდა თმიდან და წვერიდან .
-ღმერთო.-ამოიოხრა და სახეზე ხელებ აფარებული ძალა გამოცლილივით ჩაეშვა სავარძელში.შენდეგ კი მოზღვავებული ებისგან, ვეღარ გაუძლო და ხმამაღლა აქვითინდა.
კაცმა მათ შორის მანძილი ორ ნაბიჯში დაფარა და მის წინ იატაკზე მუხლებით დაეშვა...
-ჩემო სიცოცხლე...- სახეზე აფარებული ხელები ჩამოაწევინა და მისი სახე თავის ხელებში მოიმწყვრდია-ჩემო პატარა...
-როგორ შემაშინე-არ წყვეტდა ვადაჭკორია სლუკუნს და ძლიერად ხვევდა მამაკაცს კისერზე ხელებს-როგორ მანერვიულე...
-ახლა აქ ვარ,შენთან ვარ...ჩემო სიცოცხლე-შეცვლილი ხმით მიეფერა მამაკაცი სახეზე და თვალებიდან ნაკადად ჩამოსული ცრემლები ხელისგულებით შეუმშრალა.-შენთან ვარ...
- მეზიზღები,შენ ჩემში იმდენად მეტი ხარ...იმდენად ბევრი ხარ...იმდენად შენ ხარ ყველგან და ყველაფერში...იმდენად გაუსაძლისი და აუტანელი ხარ...ვერ გერევი...ვერ ვერევი საკუთარ თავს-ცრემლით აციმციმებული თვალები შეანათა ქალმა და წვერზე მიეფერა ათრთოლებული თლილი, თითებით. -ხოო იმ წუთიდან მაფორიაქებ როდესაც შენი თვალები პირველად შემეჩეხა,ხოო იმ მომენტიდან ვგიჟდები შენზე როდესაც შენს ფეხებთან დაჩიქილი ის ქერა ქალი ვნახე სიამოვნების ზენიტში მყოფს რომ გეფერებოდა.მეზიზღებოდი მაშინ იმდენად გულისამრევი და ცივი იყავი.იმ მომენტიდან ვგიჟდები შენზე როდესაც შენი ალერსის მოწმე გავხდი კაკაბაძის ბინაში...როგორ ეფერებოდი იმ ძუკნას, მეზიზღებოდით ორივე და შეიძლება თავი მის ადგილზე რომ წარმოვიდგინე მაგიტომაც ვერ გავუძელი და გამაგიჟე.ცუდად მხდი და ეს ყველაფერი იმდენად ბევრიაა.ჯანდაბა რას მიშვები...ვერ გიტან,მინდა რომ მოკვდა მაგრამ რომ მოკვდე ვერ გადავიტან...ალბათ გავაფრენ...გესმის?! გავაფრენ...შენ...
დამთავრება აღარ დააცადა მამაკაცმა ისე დაეძგერა მის ბაგეებს,ხელის სწრაფი მოძრაობით გადააძრო თავს ზემოთ სვიტერი და ხელში ბუმბულივით აიტაცა სიფრიფანა სხეული.ერთიანად გონება დაბინდულმა ისე გაიარა საძინებლამდე გზა, მის ტუჩებს არ მოშორებია.საწოლზე ფრთხილად დაუშვა ნახევრად შიშველი ქალი და ზემოდან თვალებ ამღვრეული დააჩერდა...ხელების თრთოლვით გადაიძრო თავს ზემოთ სვიტერი და თვალებ მილულულ ქალს მკერდზე ბრთხილად შეახო თითები.
-მითქვამს შენთვის ოდესმე რომ არასდროს მეყოფი? მითქვამს რომ ალბათ ერთადერთი ქალი ხარ ჩემს დამპალ ცხოვრებაში ვინც ჩემთვის მეცოდება?-ხრინწიანი ხმით ჰკითხა და პასუხით დიდად. არც დაინტერესებულა.ისე მისწვდა ბაგეებზე.დიდხანს ეხვეოდნენ ერთმანეთს ორი მხურვალე, შიშველი სხეული და ერთ მთლიანობად ქცეული, სიამოვნების ზენიტს აღწევდნენ.სალომეს ჭკუიდან შლიდა, მამაკაცის ალერსი და თავადაც არ რჩებოდა ვალში. გრძნობდა მის თლილ თითებს ყველგან და მხურვალე ტუჩებიდან გადმოსულ იმ დაუოკებელ ენერგიას, თავის დაკარგვამდე რომ მიჰყავდა და აიძულებდა ასტრალში გასულს კიდევ და კიდევ შეეგრძნო და მიეღო ის ბედნიერებით მოცული, სიამოვნებაში არეული თავდავიწყება, რაც საყვარელი მამაკაცის ალერს შეეძლო.ზიარებოდა დაუვიწყარი ალერსის მაგიას და მაშინ როდესაც გარეთ, კოკისპირულად წვიმდა და თითქოს ცა ფეხად ჩამოსვლას ცრდილობდა...თბილ ოთახში ბარათელზე სუროსავით შემოხვეული ენერგისაა და ემოციისგან სრულიად დაცლილი ქალი ცხოვრებაში პირველად მშვიდად გრძნობდა თავს და ტკბილად ეძინა.სამაგიეროდ თვალი არ მოუხუჭია მამაკაცს, მკლავებში მჭიდროდ მომწყვრდეულ ქალს თვალმოუშორებლად უყურებდა და გაუსაძლისი სევდის მარწუხებში მოქცეული მის სურნელოვან თმებში მონოტონურად დააცოცებდა თითებს.
-ძალიან ვწუხვარ...მთელი ამ დროის განმავლობაში არც ერთხელ არ უხსენებიხართ...მარიამი მოიკითხა მისი ქალიშვილი და ის იყო სანახავად.-მაგიდაზე გადაშლილი საქაღალდე დახურა 45 ოდე წლის მოკლედ თმაშეჭრილმა ქალმა.საკმაოზე ლამაზი სახის ნაკვთებით და მაღალ სხეულზე მორგებული კლასიკური შარვალ პერანგით.-იცით ალბათ რა ბრალდებაც წაუყენეს და ველოდებით როდის გამოჯანმრთელდება საბოლოოდ რომ შევძლოთ მისი იზოლატორში გადაყვანა.
-შეგიძლიათ მანახოთ?-მუდარა ნარევი ტონით სთხოვა ქალმა და სევდიანი თვალები შეანათა.
-ძალიან ვწუხვარ...
-გთხოვთ...მხოლოდ 5 წუთით...-თვალები აემღვრა ქალს.
-კარგი.-ამოიოხრა და წამოდგა-გამომყევით.მხოლოდ ხუთი წუთი...ჩვენც იქვე ვიქნებით და თუ რამეა დამიძახეთ.
-კარგი.-ამოიოხრა ქალმა და წინ წასულ მოკლეთმიანს კუდში აედევნა.
პალატის ზღურბლზე იდგა გახევებული და სუნთქვა შეკრული ცრდილობდა მოზღვავებული ცრემლების შეკავებას.თეთრი უნიფორმიანი მედდა სათუთად უწმენდდა წელს ზემოთ შიშველ მამაკაცს გულმკერდს და დაძარღვულ მკლავებს.ბოროტად გამოხედა კარში აწურულ დაუპატიჟებელ სტუმარს და ცივად გამოსცრა:
-მხოლოდ 5 წუთი გაქვთ, პროცედურები ჯერ არ დაგვიმთავრებია! სუსტად არის და გადაღლა არც ისეთი კარგი აზრია.
-კარგით,გასაგებია.-დამჯერი ბავშვივით დაუქნია ქალმა თავი.მედდას რომელმაც კიდევ ერთხელ გამოხედა და პალტის კარი გაიხურა. კარში მდგომმა რამოდენიმე ნაბიჯი გაუბედავად გადადგა საწოლისკენ და რკინის საწოლის კიდეს ხელბორკილით მიმაგრებულ მის მკლავს ფრთხილად შეახო თითები.
-გიგა...
მამკაცმა საკუთარი სახელის დაძახებაზე ქალს ახედა გამორეცხილი, არაფრისმთქმელი მზერიათ.თუმცა ,მის თვალებში ტკივილთან ერთად პატარა ნაპერწკლებიც აკიაფდნენ, თვალის გარსი აწყლიანდა და აიმღვრა.
-გიგა.-მის ყურთან დაიხარა ქალი და ჩურჩულით ამოთქვა:-ვერ მცნობ?
მის კითხვას პასუხი არ მოჰყოლია, სამაგიეროდ მამაკაცის ხელზე დადებული ქალის ხელის ქვეშ თითები ამოძრავდნენ და მჭიდროდ შემოეხვივნენ მის წვრილ თითებს.საწოლის თავთან მოთავსებული აპარატი აწრიპინდა და გულის ცემის სიხშირემ სერაფად იწყეს მატება.მამაკაცის თითებიდან გადმოსული ენერგია დენის დარტყმასავით გავრცელდა ქალის მთელ სხეულში და წვრილი კაპილარების გავლით სისხლის მიმოქცევას შეერია.ბრთხილად შეახო მამაკაცის ყბის ძვალზე მხურვალე ტუჩები და ხმაწართმეულმა დაიჩურჩულა:"მიყვარხარ".მამაკაცი ოდნავ შეირხა და თვალები დახუჭა.დახუჭული თვალის კიდიდან კი წამში გამოჟონა პატარა წყლის ბურთულამ და ლოყაზე დაცურებული კისერში გაუჩინარდა.აკანკალებული ხელის გული შეახო ქალმა იმ დაგლიზე სადაც მარილიანი წყლის ბურთულამ თავისი კვალი დატოვა შემდეგ წელში გაიმართა,ცრემლები ორივე ხელით შეიმშრალა და ამაყი ნაბიჯებით დატოვა პალატა.
პირველი დაკითხვა.
ოთახში სადაც ერთი მაგიდა და იტაკზე დაჭედებული ორი გრძელი სკამი იდგა ოთხ ადამიანს მოეყარა თავი.ცალ მხარეს ბრალდებული და მისი ადვოკატი ისხდნენ..მეორე მხარეს კი, უფროსი გამომძიებელი და მისი თანაშემწე.გამომძიებელი მოკლედ თმაშეჭრილი ქალი გახლდათ თეთრი პერანგი გულთან სამ ღილზე ჩაეხსნა საიდანაც მადისაღმძვრელი მკერდი თითქმის ნახევრად მოუჩანდა.მისი თანაშემწე მაღალი გამხდარი კაცი იყო ცხვირზე დაკოსებული ახლო მხედველის სათვალით და საფეთქლებთან შეთხელებული სპილენძისფერი თმით. ადვოკატი იქნებოდა ასე 50 ოდე წლის სათვალიანი ჭაღარა კაცი ,თავად ბრალდებული კი ...გუგა ბარათელი მთელი ტანით მისწოლოდა სკამის საზურგეს და ცინიკური ღიმილით, თვალს არ აშორებდა უფროს გამომძიებელს და მის ლაქიას.
ქალმა საქაღალდე გადაშალა და ოთახის შორეულ კუთხეში დამონტაჟებულ კამერას გახედა.
-დაკითხვა #1...დაკითხვას აწარმოებს უფროსი გამომძიებელი ელენე სანაია..დაკითხვას ესწრებიან : გამომძიებლის თანაშემწე ისპექტორი არჩილ ასანიძე,ადვოკატი დავით გაფრინდაშვილი და ბრალდებული გიგა ნუცუბიძე. დაკითხვის დრო 13 საათი და 25 წუთი.
შემდეგ მზერა პირდაპირ ბარათელზე გადაიტანა და თვალი თვალში უტეხად გაუყარა.
-ბატონო გიგა ნუცუბიძე!თქვენ ბრალი გედებათ: საბუთების გაყალბებასა და ამავე საბუთებით გარკვეული დროის განმავლობაში სარგებლობისთვის,სხვისი სახელით და გვარით სარგებლობდით წლების განმავლობაში,ვიკა გორდეზიანის გატაცებაში,სალომე ვადაჭკორიას გატაცებასა და მის გაუპატიურებაში,რამაზ ტალახაძის მკვლელობაში,დიმიტრი ორჯონიკიძის განზრახ მკვლელობაში და მირიან წილოსანის მკვლელობის მცდელობაში.ეს ალბათ ის ნაკრებია რითიც სულ მცირედი სამუდამო პატიმრობაში შემიძლია შენი გაშვება.-თვალები დააწვრილა გამომძიებელმა და მამაკაცს გახედა რომელსაც თავი ოდნავ მარცხნივ გადაეხარა და სანახევროდ მოჭუტული თვალებით ცინიკურ მზერას არ აშორებდა ქალს.
-და რას ფიქრობთ ქალბატონო განომძიებელო?-წინ გადაიხარა და მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო ბარათელი-იმდენად გარყვნილი ვარ ბალზაკის ასაკში მყოფი ქალის სანახევროდ შიშველ ძუძუებზე ავიგზნები?-თითით მკერდის ღარისკენ მიანიშნა.-მარჯვენა ხელის არათითზე ქორწინების ბეჭედი გიკეთიათ,სახლში სამი შვილი და ღიპიანი ქმარი გელოდებათ რომელიც სავარაუდოდ, მამაპაპური პოზის მეტს არ სცნობს.ფორმადაკარგული ძუძუები,გადიდებული კერტებით...წელზე ორსულობის შენდგომი სტრიები და ბარძაყებზე ცელულიტი.-სიცილის შესაკავებლად ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიმწყვრდია და რამოდენიმე წუთის განმავლობაში ქალის სახეზე გადასულ ათასობით ემოცას აკვირდებოდა -არ აღმაგზნებს.
ისევ სკამის საზურგეს მიეყრდნო და ხელები გულზე დაიკრიბა.-საერთოდ არ მახსოვს ეს ყველაფერი და შესაბამისად არც თავს ვცნობ დამნაშავედ.ასე რომ ვერაფრით გაგახარებთ.
გამომძიებელმა ხმაურით დახურა საქაღალდე და პირველმა დატოვა დაკითხვის ოთახი.
დაკითხვა # 2
-დაკითხვას აწარმოებს გამომძიებელი მერიკო თავართქილაძე.-კამერას გახედა 25 წლის წაბლისფერთმიანმა გოგონამ და შემდეგ ბრალდებულს გახედა.-დაკითხვის დრო:12საათი.
თუ შეიძლება დაიწყეთ ბატონო გიგა.
-..... ...
-ანუ არა აპირებთ გამოძიებასთან თანამშრომლობას?
ბარათელმა ირონიული ღიმილით გახედა კამერას.ზუსტად იცოდა მონიტორის წინ იჯდა ის უჩინარი და ამოუცნობი მთავარი გამომძიებელი, აღელვებული სახით და დიდი იმედით ელოდა მის აღრებით ჩვენებას .რომელიც თვეების განმავლობაში სანატრელად გახდომოდათ.
-ახალი გოგო,ახალგაზრდა ნორმალური აღნაგობის,ალბათ 3 ზომა მკერდიათ არ ვიცი შეიძლება ლიფი აცვია დიდი(ჩაეცინა) მეღადავებით ქალბატონო გამომძიებელო? ესე თამაშით აპირებთ ჩემს დაკითხვას?! მაინც რა გიტრიალებთ მაგ მრავალწახნაგოვან ტვინში? სექსუალური ქალით ცრდილობთ მანიპულირებას და გგონიაათ რომ ყველაფერს დავფქვავ? სამწუხაროა,მე თქვენგან უფრო მეტს მოველოდი. ჩემი ასოს ერექციისთვის მინიმუმ ჩემი ცოლი და მაქსიმუმ ადრიანა ლიმაა საჭირო...ისიც პირობას გაძლევთ რომ დროს უაზროდ ლაპარაკს კი არ მოვანდომებდი უფრო სადიამოვნოდ გამოვიყენებდი.შენ მოდი და დამელაპარაკე აი მანდ მონიტორთან რომ დგახარ.
-უნდა შევიდე-სკამიდან წამოდგა ახალგაზრდა ქალი მანამდე ყველა დაკითხვას კამერის მეშვეობით რომ ადევნებდა თვალს.
ნინია წერეთელი საკმაოდ ცნობილი და პერსპექტიული გამომძიებელი იყო,წლების განმავლობაში ლონდონში მოღვაწეობდა და სპეციალურად ამ საქმისთვის მოიწვია სამინისტრომ რადგან ,საქმეში მინისტრის პირველი მოადგილეც ფიგურირებდა.დეტალურად შეისწავლა თავზე ხალაღებული შურისმაძიებელი ფსიქოლოგიურად გაუწონასწორებელი ექიმის საქმე.რომელსაც მანიაკალური გადახრები აწუხებდა და საკმაოდ დაუნდობლად უსწორდებოდა ყველა იმ ადამიანს ვინც კი წინ გადაეღობებოდა.ამ ბნელით მოცული საქმის ქართველი გამომძიებლები თვეების განმავლობაში ჩიხში შესულები ერთ ადგილს ტკეპნიდნენ და ალბათ ეს გახდა უმთავრესი მიზეზი წერეთლის მოსაწვევადაც.
-მანიპულატორი ...-დერეფანში მიმავალ ქალს გვერდით მიჰყვებოდა საქმის მწარმოებელი პროკურორი და თან ცოფებს ყრიდა რადგან არც მაინცდამაინც გულგრილად იყო განწყობილი ახალგაზრდა გამომძიებლის მიმართ.-ახლოს არ მიხვიდე,შეიძლება გამოგიწვიოს...არ აყვე და რაც მთავარია ოდნავ საბრთხეს თუ შენიშნავ გამოდი.- გამოართვა წელზე დამაგრებული იარაღი ქალს და პერანგის საყელოზე თავისი ხელით დაუმაგრა ჩამწერი მიკროფონი.
სკამის საზურგეს მიყრდნობილი ბართელი სიგარეტს ეწეოდა ჩაფიქრებული სახით და სრულ იგნორს უკეთებდა რჩევა დარიგების მიცემით გართულ ადვოკატს რომელიც, არიგებდა თუ რა და როგორ უნდა ეთქვა.კარგად იცოდა დავითმა, რომ მისი დაცვის ქვეშ მყოფს გადარჩენის არანაირი შანსი არ ჰქონდა მაგრამ ,სახაზინო ადვოკატი იყო და სწორედ ამაში იღებდა ფულს. ოთახის კარი გაიღო და ზღურბლზე მაღალი,საკმაოზე მიმზიდველი ზედმეტად კონსევატორულ სამოსჩი ჩაცმული წაბლისფერთმიანი ქალი გამოჩნდა.დემონსტრაციული ნაბიჯებით დაფარა კარსა და მაგიდას შორის მანძილი და სკამზე წელში გასწორებული დაჯდა.ბარათელმა ტუჩის კუთხე ჩატეხა და ქალს დააკვირდა.
-გამომძიებელი ნინია წერეთელი მე ვაწარმოებ დაკითხვას.
ზემეტად არაამქვეყნიური ხმით გაარკვია ქალმა იქ მყოფნი და ბარათელს თვალი თვალში გაუყარა.მანამდე დაახლოებით ჰქონდა წარმოდგენა მასზე მაგრამ ასე პირდაპირ მამაკაცის ხილვამ საერთოდ ყველა საზღვარს გაცდენილი მისი შთაბეჭდილებები თავდაყირა დააყენა.ნაცრისფერ თვალებს როგორც იქნა მოსწყვიტა მზერა და ყელში გაჩხერილი ნერვიულობის ბურთი კისერში მშვიდობით გადააგორა.
-დავიწყოთ.-საქაღალდე გადაშალა და საქმის მასალებს ცალი თვალი გადაავლო.-დაკითხვის დრო -13 საათი და 15 წუთი.-ბატონო გიგა ალბათ გარკვეული ხართ უკვე რაშიც გდებენ ბრალს და იქნებ დროა უკვე ვისაუბროთ?
-გააჩნია საუბრის თემას-გაეღიმა ბარათელს.-როგორია ჩემზე ,როგორც მოძალადე სერიულ მკვლელზე, პირველიად შექმნილი წარმოდგენა?
-ბატონო გიგა აქ კითხვებს მე ვსვამ, თქვენ მპასუხობთ და საჭიროების შემთხვევაში განავრცობთ რათა გარკვეული იქნას გამოძიება ამა თუ იმ დეტალებში.-დინჯად შეაწყვეტინა ქალმა და შეეცადა თვალებში არ შეეხედა-გასული წლის 15 ნოემბერს საკუთარი სახლის სადარბაზოდან გატაცებული იქნა ვინმე მოქალაქე სალომე ვადაჭკორია.რომელზეც მოხდა ფიზიკურ ანგარიშსწორებასთან ერთად ძალადობაც და გააუპატიურეს რის შემდეგაც მოქალაქე ვადაჭკორია მკურნალობის კურსს გადიოდა კლინიკაში სადაც თქვენ მუშაობდით ნეირო ქირურგის პოსტზე.ამას ადასტურებს და გიჩივით ვადაჭკორიას დედა ქალბატონი თამარ ვადაჭკორია.
-ტყუილია-გამშრალი ტუჩები ენის წვერიათ დაისველა ბარათელმა-მე არანაირი შეხება არ მქონია ზემოდ ხსენებულ ვადაჭკორიასთან გარდა სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებიას.ოპერაცია გავუკეთე.
-თუმცა ის ფაქტი რომ მოქალაქე ვადაჭკორია თქვენთან სავადმყოფოში იყო სანახავად მოსული სხვა რამეს ამტკიცებს.
-არ ვიცი-მხრები უდარდელად აიჩეჩა ბარათელმა-მე არ მახსოვს და თუ მართლა იყო ჩემს მოსანახულებლად აქ გასაკვირი არაფერია ჩემი მეუღლის და არის.
- რას მეტყვით ვინმე რამაზ ტალახაძეზე თავდასხმასა და მკვლელობაზე?
-ესეთს არავის ვიცნობ.
- ასევე ბრალი გედებათ თქვენი სიმამრის მეუღლის ქალბატონი ვიკა გორდეზიანის გატაცებაში და მისი გაუპატიურებსი მცრდელობაში.
-ეს ვინ თქვა?-გაიცინა ბარათელმა.-ვიკამ? ეგ ბებერი ჩათლახი...
-თუ შეიძლება კორექტულად ისაუბრეთ.-შენიშვნა მისცა ქალმა.
- ასევე ეჭვმიტანილი ხართ თქვენი სიმამრის ბატონ დიმიტრი ორჯონიკიძის განზრახ მკვლელობაში.
-ვფიქრობ და ისღა დამრჩენია კენედის მკვლელობაც მე ვაღიარო-გაიცინა კაცმა.
-თუ გავითვალისწინებთ თქვენს მანიაკალურ გადახრებს...რასაც ამტკიცებენ თქვენი რამოდენიმე პარტნიორი ქალი და რასაც ამტკიცებს ის სისასტიკე ,როგორი სისასტიკითაც იქნა ზემოთ აღნიშნული მოქალაქეების მკვლელიბ ჩადენილი.თქვენ როგორც ფსიქოპატ მკვლელს სერიოზული სასჯელი გელით წინ.იქნებ დროა ვითანამშრომლოთ?
- დამაინტრიგეთ-გაიცინა ბარათელმა- და თქვენ როგორ სექსს ანიჭებთ უპურატესობას ნინიაა?-ზედმეტად მაცდური,ხავერდოვანი ხმით ჰკითხა და მაგიდას ორივე იდაყვით დაეყრდნო მამაკაცი. ქალისკენ ნახევარი ტანით გადახრილი ინტერესით ჩააშტერდა ზღვისფერ თვალებში.
-აქ ჩემზე და ჩემს სექსუალურ ცხოვრებაზე არ ვსაუბრობთ ბატონო გიგა და გთხოვთ, თავი მაქსიმალურად შეიკავოთ.
-კეფაზე შეკრული თმა, კონსერვატორული სტილი ზედმეტად ფემინისტურ წარმოდგენას ტოვებთ ...კაცთმოძულე ვნებებ დაუკმაყოფილებელ ქალს გავხართ. . სექსი მხოლოდ მისიონერულ პოზაში რომ აქვს...ან საერთოდ არა... პორნო საიტების ხშირი სტუმარი ხართ და საკუთარ თავს თავადვე ეფერებით?ასეა ქალბატონო გამომძიებელო? ნუთი მართლა არავსითან გაქვს სექსი ? არც იმ კაცთან ფინიასავით კუდამოძუებული რომ დაგდევთ კუდში?!-ისევ სკამის საზურგეს მიეყრდნი.-რა არის მოძალადეობა? ის რომ ლამაზი ქალი მოგწონს და სურვილი გიჩნდება ამ სილამაზისგან მაქსიმალური სიამოვნება მიიღო? თუ ის ,სექსში მრავალფეროვნებას რომ ანიჭებ უპირატესობას? ლამაზი ქალი ყველას მოსწონს,ქალსაც და კაცსაც...სილამაზის აღქმის უნარი თუ გაგაჩნიათ ალბათ თქვენც მოგეწონებოდათ პატარა ფემინისტკა. ან იქნებ ის როგორც თქვენ უწოდებთ სასტიკი წამებით რომ ხდი სულს შენს ავის მქმნელს? უფალი ძალიან დაკავებულია და ყველასთვის არ სცალია საკადრისი სასჯელი რომ მოუვლინოს...ამ შემთხვევაში კი ვინ თუ არა ადამიანი იღებს თავის თავზე ზემოდ ხსენებულ ვალდებულებას და აკეთებს იმ.საქმეს რომლის გამოც სულ მცირე მადლობის თქმა ეკუთვნის. დაფარული სურვილები კი ყველას აქვს. ზოგს უხეში სექსი იზიდავს,ზოგს ნაზი,ზოგს კი ერთფეროვანი. მაინც რა არის თქვენი დაფარული სურვილი ქალბატონო გამომძიებელო?!
-არ ვიცი-გამშრალ ყელში ნერწყვი გადააგორა ქალმა.-ნამდვილად არ ვიცი...და რაც შეეხება შენს დაკისრებულ მოვალეობას,მკრეხელი ხართ და ვინ მოგცათ უფლება უფლის სახელით აკეთოთ საქმე და მით უმეტეს თურმე მადლობასაც ელით?!-ტონს აუწია გამომძიებელმა.
-უფლება...მას შემდეგ მომცეს როცა ღმერთმა ადამიანი თავის ხატად შექმნა და მიანიჭა განუსაზღვრელი ძალაუფლება... მე რაში მდებთ ბრალს?
-ადამიანებზე ძალადობა არანაირად არ არის გამართლებული
-სიამოვნების დროს შეიძლება შემოგაკვდეს კიდეც და რაა...უარი ვთქვათ ყველნაირ სიამოვნებაზე?-ჩაიცინა ბარათელმა.- გამართლებულია იმ შემთხვევაში როდესაც კანონი და სამართალი ...არ კანონობს!რა ჩემ სირს აკეთებთ? თვეების განმავლობაში ცრდილობთ ჩემს გატეხვას და საბოლოოდ რა გიჭირავთ ხელში?არაფერი...-ირონიული ღიმილით გაშალა ხელები მამაკაცმა-არაფერიიი...
-საქმის მსვლელობას ყველენაირად ავცდით.-სახე ნწრვიულად მოისრისა გამომძიებელმა.
-ხოდა ვიჭორაოთ ძველი ნაცნობებივით-გაიცინა ბარათელმა-ოღონდ ეგ პერანგი რამოდენიმე ღილით რომ ჩაიხსნათ დიდად დამავალებთ....დ
მაშინ როდესაც არაფერი გიჩანთ კონცეტრაციას ვერ ვახდენ.
-ნამდვილად არ არის ეს სასაცილო.-ხმა დაეძაბა ქალს
-არა ეს არა ..დანარჩენი კიი..
-მე კი იცი რა მგონიაა?-მამაკაცისკენ გადაიხარა ნახევარი ტანით ქალი.-მაგ შენი ცინიზმის ნიღბის მიღმა პატარა მსოფლიოზე გაბრაზებული შურისმაძიებელი ბიჭი იმალება. რომელსაც, უნდა რომ დედამიწა მის გარაშემო ტრიალებდეს,ყურადღების ცენტრში ყოფნით ცრდილობს საზოგადოების მისკენ შემოტრიალებას არადა, ჩვეულებრივი მშიშარა ბიჭია...რომელზეც სავარაუდოდ ბავშვობაში ძალადობდნენ,კომპლექსებიანი, ცხოვრება დანგრეული და ბავშვობა წართმეული ბიჭი...აი ესაა ჩემი შენი საქციელებიდან გამომდინარე დასკვნა ბატონო გიგა.ქვეშაფსია ბიჭი!
ბარათელს მზერა გაეყინა და თვალები იმდენად ცივი და შემზარავად არაფრისმთქმელი გაუხდა რომ გამომძიებელმა თვალი აარიდა.
-ხოო,სწორედ ეს ბავშვობის ტრამვა და კომპლექსების მთელი კრებული გაიძულებს ამ მრავალფეროვანი ნიღბის მიღმა დამალვას. ვერსად დაიმალებით ბატონო ნუცუბიძე...მე ყველგან მოგწვდები და გაგშიფრავ...ახლა კი როგორც ჩვეულებრივ მკვლელსა და მოძალადეს პირადად მე ვიზრუნებ სასჯელის უმაღლესი ზომა რომ მოგესაჯოს შენისთანების ადგილი ციხეშია...იქ სადაც, შენი ფანტაზიების არეალი ნულის ტოლფასია.
-ყველა ადამიანი პატიმარია ქალბატონო გამომძიებელი...საკუთარი ცხოვრების პატიმარი.თქვენ მე,ამაზე მეტად ვერსად გამომკეტავთ!-მხრები აიჩეჩა კაცმა -გამოსვლა მომეწონა-ცივად გაიღიმა მამაკაცმა-თუმცა ერთს გეტყვი სექსუალურო ფემინისტკა...-მაგიდაზე დადებული სიგარეტის ღერი აიღო ბარათელმა და მოუკიდა- თქვენი მუქარით ოდნავადც კი ვერ ამაღელვეთ...ტრაქში არავსი გაერჭოთ!
გამომძიებელმა საქაღალდე ხმაურით დახურა და ფეხზე წამოდგა ,მას მიჰყვა აქამდე, ორის სიტყვიერი დუელის დამკვირვებელი ინსპექტორიც.კართან მისული წერეათელი მთელი ტანით შემობრუნდა სიგარეტის კვამლში გახვეული მამაკაცისკენ და დანანებით თქვა:
-მე ვნახე სალომე ვადააჭკორია და მინდა გითხრა რომ შენ ნამდვილად არ იმსახურებ ისეთ ქალს როგორიც სალომეა და მით უმეტეს მის სიყვარულს...აი რას დაგაკლებ,მე შენ აქ მთელი ცხოვრებით გამოგკეტავ...სალომე კი იპოვის ისეთ მამაკაცს ვინც ნამდვილად იქნება მისი სიყვარულის ღირსი.
ამ სიტყვების მერე კი თითქოს მეხი გავარდაო...ყველაფერი აირია.განრისხებული ბარათელი ფეხზე სწრაფად წამოვარდა,ნახევრად ჩამწვარი ღერი იატაკზე მოისროლა და გაცოფებული კარებისკენ ისე გაიჭრა, თვალის შევლება და მით უმეტეს რეაგირება ოთახში მყოფთაგან ვერავინ მოასწრო.-შენი დედა შევეცი!-იღრიალა ბარათელმა,წინ გადაღობილ ინსპექტორს მკლავში სწვდა და ისეთი ძალით ამოუტრიალა მისი მხრის ძვალმა გამაყრუებელი ტყაჩუნი გაიღო და მოტეხილი მხარი უღონოდ ჩამოეკიდა.ინსპექტორი ღრიალით მიეხეთქა კედელს და სათვალე ძირს დაუვარდა რომელსაც ბარათელმა ფეხი შემთხვევით დაადგა და ნამსხვრევებად აქცია.,ხმაურზე კარიდან შემობრუნებულმა წერეთელმა გააზრებაც ვერ მოასწრო ისე დაეჯახა სახეში ბარათელის თავი და მთელი ძალით შეახეთქა რკინის კარს,სანამ ჩაცურდებოდა იატაკზე ძლიერად მოქნეული მუშტიც მოხვდა და ქალის სხეული უგონოდ დაესვენა ბეტონის იატაკზე.
-პატარა ნაბოზვარო, შენი ფემინისტკა დედას შევეცი!
კარის გაღებამდე რომლიდანაც დაცვის მთელი არმია შემოვარდა მოასწრო და უგონოდ დავარდნილს ფერდში წიხლიც მიაყოლა და ის იყო კედელთან აღმუვლებელი ინსპექტორისკენ შეტრიალდა და ჯანმრთელი მხრით დაითრია რომ გააკავეს.
-მოგკლავ შე ახვარო! გაკავებულ ბარაათელს საყელოში სწვდა საქმის მწარმოებელი პროკურორი სულ ბოლოს რომ შემოვარდა ღია კარში და გაკავებულ ბარათელს მუშტი მოუქნია...დარტყმულ მუშტს ურეაქციოდ შეხვდა მამაკაცი განსკდარი ტუჩიდან სისხლი ენის წვერით გაილოკა და უკვე ხელის ძლიერი ბიძგით მოაშორებულ პროკურორს სახიზღრად ირონიული ღიმილი შეანათა.
-მოგკლავ...-ბობოქრობდა პროკურორი...
- არავის მოჭამო...
ოთხმა კაცმა გაჭირვებით გააკავა პროკურორისკენ გაქაჩული დაჭრილი ცხოველივით მძვინვარე ბარათელის ,ძლიერი სხეული და თრევა თრევით გაიყვანეს ოთახიდან.
* * *
-მინდა რომ ყოველ დილით შენი კოცნა მაღვიძებდეს და გამოღვიძებულს სასთუმალთა ამ თვალებს ვხედავდე-სალომემ ღიმილით გადაატარა თლილი თითები მამკაცს თვალებზე და შემდეგ ქვედა ტუჩზე ნაზად შეეხო.
-ჩემი რომანტიკოსი-გაიღიმა მამაკაცმა ქალის ნიკაპი ორი თითით დაიჭირა და კოცნაში მომთხოვნად და ვნებიანად აჰყვა.ცალი ხელი თხელი საბნის ქვეშ ჩაასრიალა მის მკვრივ სხეულზე და ჯერ მკერდზე მიეფერა,შემდეგ კი მუცლის გავლით ქვემოთ ჩააცურა ფეხებს შორის-ვგიჟდები ჩემი შეხებისას ასე რომ სველდები.
თითებით ნაზად ეფერებოდა,შემდეგ ნახევარი ტანით მისკენ გადაიხარა და აკრუტუნებულ ქალს დაბერილ ძუძუსთავეხზე ტუჩებით დასწვდა რასაც ქალის ურცხვი კვნესა მოჰყვა და მთელი ტანით მიეტმასნა მამაკაცს.
-მაგიჟებ !-კვნესას ამოაყოლა ქალმა
-ჩემი პატარა
სახე ნერვიულად მოისრისა ვადაჭკორიამ და მის წინ მჯდარ გამომძიებელ ქალს გკვირვებული დააკვირდა.
-ცხვირზე რა გჭირს ნინია?
თაბაშირში ჩასმულ ცხვირს და თვალთან სილურჯეებს საგრძნობლად შეეცვალა მიმზიდველი გამომძიებლის ლამზი სახე.
- დაკითხვაზე პატარა ინციდენტს ჰქონდა ადგილი- ირონიულად გაეღიმა წერეთელს.
-რა მოხდა?!
-შენი ბიჭი ზედმეტად იმპულსური და გაუწონასწორებელი აღმოჩნდა.
-ღმერთო-პირზე იტაცა ვადაჭკორიამ ხელები
-ჩემი ბრალია-სევდიანად გაიღიმა წერეთელს-ისეთ რამეს შევეხე რაც ნამდვილად ღირებული და მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა მისთვის.
* * *
ვერ გაერკვია რატომ გამოიყვანეს წინსწრი დაკავების საკნიდან და 20 წუთში რატომ აღმოჩნდა ჩვეულბრივ არაფრით გამორჩეულ კაბინეტში.დიდხანს ლოდინი არც დასჭირვებია, კითხვაზე პსუხი მალევე მიიღო როდესაც კაბინეტის კარი გაიღო და ზღურბლზე ყავრჯნებით ხელში ნაცნობი სახე გმოჩნდა.მირიან წილოსანმა ირონიული ღიმილით შეათვალიერა ხელბორკილ დადებული ბარათელი და ყურებამდე გაიბადრა.
-ვინ წრმოიდგენდაა? თვით დიდი ბარათელი თუ როგორ მოგმართო? იქნებ ნუცუბიძე გირჩევნია? პრინციპში ორივე ერთი ხუია.-ხელი აიქნია-ხელბორკილ დადებული ჩემს წინ იჯდებოდა? თუმცა დაჩოქილიც წარმომედგინე და მომეწონა ეგ აზრი...
-ღმერთო რა პათოსია?!-თვალები აატრიალა ბარათელმ -დაჩოქვა ორ შენთხვევაში შეიძლება,ერთი უფლის წინ ტაძარში და მეორე, ჩემს წინ მინეტს თუ გაიმკეთებ მირო...აბა დაფიქრდი.
-სიტყვა მოსწრებული პასუხია-გაიცინა მირიანმ
-ვიცი,აი შენ რატომ მოეთესლე აქ ეგ კი აღარ ვიცი.-მხრები აიჩეჩა ბარათელმა.
-შენს ადგილზე ენას ფილტრს დავუყენებდი ,ჩემს ხელში ხარ ბარათელო და პირობას გაძლევ წაკუზული გაატარებ მთელს შენს დარჩენილ ცხოვრებას
-ტვინს ნუ მოტყნავ თქვი რა გინდა და გააჯვი! ვერ ხედავ?დაკავებული ვარ და ბევრი საქმე მაქვს...
-ჰა ჰაა...არაფერი, შენი ნახვა მინდოდა და დარწმუნებ რომ მთელი ცხოვრებით ხარ გამოკეტილი აი შენი გოგო კიიი..-პირი გააწკლაპუნ მირიანმ-ის პატარა სტანოკი...მკვრივი ტრკით და დიდი მკერდით.ძალიან მსუყე ლუკმად მიმაჩნია და ერთი სული მაქვს შევჭამო. რა ჰქვიაა? სალო თუ შენ როგორ ეძახი? ჩემო პატარა?-ტუჩები ზიზღით დაბრიცა მირიანმა.
ბარათელმ ტუჩები გაილოკა და თავით ფეხემდე შეათვალიერა სტუმარი...შავი შარვალ კოსტუმი...არმანის ქამარი და გუჩის ფეხსაცმელები.ეს იყო მთელი წილოსანის ადამიანობა.ტანზე შემოხვეული მდიდრული მატერია.
-მოდი რა გითხრა-თავი დაუქნია მრავალისმთქმელი მზერით- მოდი, ნუ გეშინია...ჰე მოდი ,მოდი...-გაიცინა მამაკაცმა.
ცოტას ყოყმანობდა მირიანი მაგრამ, შემდეგ გაბედა და მიუხლოვდა.თითქოს ამას ელოდაო ბარათელიც უცებ წამოხტა და თავი ისე ძლიერად ხეთქა ცხვირ პირში თავადვე რომ არ დაეჭირა მოწყვეტით დაეცემოდა წილოსანი ძირს.-მაინც შენს მკვლელობის მცდელობას მტენიან და ერთით ნაკლები იქნება თუ ერთით მეტი რა უშავს.? გაიცინა მამაკაცმა-დედამიწა ამოისუნთქავს შენ რომ ქვესკნელში ჩაგდებ. ბორკილებდადებული ხელები თავს ზემოთ გადაატარა და ისე რომ აზრზე მოსვლა და საშველად ყვირილი არ აცალა იტაკზე დაშვებულს ყელში ძლიერად მოუჭირა იდაყვი.
-სალომეზე მხოლოდ ოცნება შეგიძლია შე თესლო..ის ჩემია.
სამი წუთის განმვლობაში ფართხალებდა მირიანის სხეული და ბარათელის ძლიერ მკლავებს ებრძოდა,ბოლოს მოდუნდა,თითქოს დანებდაო თვალები ბუდეებიდან გადმოუბრუნდა და ბოლო გაბრძოლებასავით უკანასკნელადღა გაიქნია ფეხი...შემდეგ მთელს ტანში აგონიის კანკალმა დაუარა და ერთიანად მოდუნდა..ეშმაკს მიაბარა სული გარეწარმა წილოსანმა.მის თავთან ჩამჯდარმა ბარათელმა კი ზიზღით დახედა ცხედარს და ხელი ისე ცივად შეუშვა გეგონება შეეშინდაო.რამოდენიმე წამიანი წვალების შემდეგ ქამრის ბალთა გაუხსნა და შარვის საქამრეებიდან გაოაძრო...შეამოწმა რამდენნად გამძლე იყო. შემდეგ კი ფეხზე წმოდგა და კაბინეტის კარი შიგნიდან უხმაუროდ გადაკეტა.
-ძალიან ვწუხვარ-თანაგრძნობით ახედა სალომემ გამომძიებელს
-არაუშავს...შენ რატომ მოხვედი?
-დედაჩემის განცახადება უნდა გავიტანო უკან...სრული აბსურდია და უბრალოდ შურისძიების მიზნით არის დაწერილი...ბარათელს არსად არ გავუტაცივარ,პირიქით დამეხმარა და სწორედ მისი დამსახურებაა ,რომ ამ უსამრთლობის მსხვერპლი ცოცხალი და ჯანმრთელი ვარ.
ქალებს საუბარი გამომძიებლის ტელეფონის ზარმა გააწყვეტინა.მაგიდაზე დადებულ იაფფასიან აპარატს დახედა წერეთელმა, სადაც მისი თანაშემწის ნომერი ციმციმებდა. სხარტად უპასუხა და ახალი ამბის მოსმენის შემდეგ სახე ჯერ გაუფითრდა, მერე კი გაუქვავდა
-გისმენთ.გასაგებია,მოვდივარ.-ფეხზე წამოხტა და ვადაჭკორიას თანაგრძნობით სავსე მზერით გადახედა.-შეგიძლია გამომყვე?
პროზექტურის მაღალ მაგიდაზე ორი თეთრ სამედიცინო პარკ გადაფარებული სხეული ესვენა.ერთი მაღალი ბრგე იყო,მეორე ოდანავ დაბალი და გამხდარი.კარში გაშეშებულ სალომეს გულისამრევმა სუნმა შეუღიტინა ცხვირში და გულ-მუცელი ამოუტრიალა. მუხლები ავის მომასწავლებლად აუკანკალდა და გრილი წყლის გადასხმასავით მთელს სხეულში დაუარ სიცივემ.ძვლებში მეტასტაზებივით გაუჯდა შიშის მარწუხები და ერთიანად თავის საბურველში გახვია გოგონა.ერთ ადგილზე გაყინული ,თვალს არ აშორებდა მაგიდას და მასზე დასვენებულ ცხედრებს. ცრემლისგან დაბინდული მზერით გაარჩია წერეთელი რომელმაც, სწრაფად გადაკვეთა მანძილი და მაგიდასთან შეჩერდა, ხელის ბრთხილი მოძრაობით გადახადა პარკი და ვადაჭკორიამაც თვალები დახუჭა და ერთმანეთს ძლიერად დააჭირა ქუთუთოები.ფილტვებიდან გაერი კანკალით,წყვეტილად გამოტუმბ და მაგიდას გახედა.თეთრი მეტალის მაგიდაზე დასვენებული წელს ზემოთ შიშველი მამაკაცის ნაცნობი სხეული...ძლიერი მხრები,ამობურცული მკერდი,დაძარღვული კისერი და მოქნილი საკმარისად დაკუნთული ხელები,თლილი ლამაზი თითებით.ღვინისფერი ტუჩები გალურჯებოდა,სახეზე ფითრისფერი დასდებოდა და წამოზრდილ წვერსა და თმაში ჩაცვენილი ყვრიმალებით,სრულიად შეცვლილი მოეჩვენა ...კისერზე მსხვლიად აჩნდა სისხლ ჩაქცევის კვალი თვალები დახუჭული ჰქონდა და ამ დახუჭული თვალების გამო მთელი სმყარო ჩამქრალიყო...ის სამყარო ბარათელი რომ ქმნიდა მისთვის და დაუნანებლად უნაწილებდა კარგსაც და ცუდსაც...ის სამყარო მისი იქიდან გაქრობის შემდეგ უფერული და უფასური რომ გახდებოდა.ის სამყარო სადაც, კეთილი და ბოროტი,ორივე ერთდროულად მარცხდება და ის სამყარო სადაც თვით უსისხლო მონსტრსაც კი სივარულის ნიშნად აატირებს..." ეს შენ ხარ ჩემი სამყარო პატარავ" ვადაჭკორიას ყურებში განგაშის ზარებივით რეკდნენ მამაკაცის სიტყვები...მთელი ტანი ეწვოდა და ხორცების დაგლეჯის სურვილი ყელში ცრემლების უზარმაზარ ბურთად ეჩხირებოდს...თავს ძლივს იმაგრებდა ისედაც მოშვებული მუხლების გამო ძირს რომ არ დავარდნილიყო და მზერას ვერ სწყვეტდა მოღალატე მამაკაცის გაფითრებულ სახეს რომლის თავთან დაკიდებულ , აქეთ იქით მოქანავე პატარა ჟეტონზეც მსხვილი ასოებით დაეწერათ მისი სახელი. "გიგა ნუცუბიძე"
ვადაჭკორიამ ძლივს აითრია დაუძლურებული სხეული, მაგიდას მიუახლოვდა,იქვე ბეტონის იტაკზე ჩაჯდა,ზურგით მაგიდის ცივ კიდეს მიეყრდნო,თავი უკან გადააგდო მამაკაცისგან იმდენსდ ახლოს რომ კეფაზე მის გაყინულ ნიკაპს გრძნობდა სახე ორივე ხელი აიფარა და ხმამღლა აქვითინდა.ერთ დროს მხურვალე სხეულში გაუსაძლის სიცივეს დაედო ბინა,აღარც მისი ნაცრისფერი სფეროები ანათებდნენ მსოფლიოში ერთადერთი ქალისთვის თბილად...არც მის ლამაზ თითებს შეეძლოთ მოძრაობა...მთელი თავისი სხეულით რომ გრძნობდა ყოველთვის მის შეხებას სალომე და აღარც ის ღვინისფერი ტუჩები ჰკოცნიდნენ ყველაზე ტკბილად.
აქ დამთავრებულიყო გეგა ბარათელის ფათერაკიანი ცხოვრებისა და სიყვარულის პატარა ისტორია და მისი არსებობის ათვლის წერტილიდან,დასრულებამდე მხოლოდ და მხოლოდ 38 წელს გაეფრინა...ისე შორს და ისე ლაღად ...თვალის შევლებაც რომ ვერავის მოესწრო და ლურჯად შეფერილი ზეცისკენ ...შენობის მანსარდიდან ხმაურით აფრენილი მტრედების კვალს გაჰყოლოდა.



გატაცება ნაწილი 2
(დაკრძალვაზე იმდენად კოკისპორილად წვიმდა იფიქრებდით მეორედ მოსვლააო...სოკოებივით ამოზრდილი ქოლგებით და წვიმის ხმას შერეული გოდებით...
-ნეტარ არიან მიცვალებულნი რომელთაც აწვიმთ...
თქვა მამაკაცის ბოხმა ბარიტონმა და ჩასვენებული სასახლის სახურავზე გამაყრუებელი გრუხუნით ახმაურდა მიყრილი ქვიანი მიწა.)
* * *
უნივერსიტეტის კიბეზე სწრაფი ნაბიჯით ჩამოდიოდა ტელეფონმა კიდევ ერთხელ და ალბათ უკვე მეასედ რომ დარეკა.ვინ იქნებოდა თუ არა საყვარელი დედიკო ქალბატონი თამარ ვადაჭკორია. დაწყევლილი 6 თვე იყო გასული იმ დღიდან რაც გიგამ უნამუსოდ დატოვა და თავი სხვა სამყაროს შეაფარა...ის დაპირება და თავდაჯერებული მტკიცება შენ რომ მოკვდე ვერ ვიცოცხლებო ყველაზე აბსურდული აღმოჩნდა.მშვენივრად ცხოვრობს...თუ არ ჩავთვლით კარჩაკეტილობას არც არასდროს ვყოფილა ზედმეტად ლაღი და ხალხმრავლობის მოყვარული.ადამიანი ,ყველაზე დიდი ცხოველია რომელიც ყველაფერს უძლებს...კი ნამდვილად,შეიძლება ჭკუიდან გადავიდეს მაგრამ ჭკუიდან შეშლა სუსტების წილხვედრია და შეშლილი და უკონტროლო ადამიანი ჩემი გადასახედიდან...რაც არ უნდა იყოს თავს მაინც ვერ მოიკლავს და რატომ? იმიტომ რომ თვითმკვლელობას იმხელა გამბედაობა სჭირდება...მათ სუსტ ადამიანებად კი არ უნდა მოიხსენიებდნენ არამედ გმირის მედალს უნდა კიდებდნენ კისერზე.(ეს ხუმრობით რა თქმა უნდა) ტელეფონს დახედა და აზრი არ ჰქონდა გათიშვას, იმდენად ჯიუტია თამარი კიდევ დარეკავს.
-რაიყო თამარ?-თვალები მობეზრებით აატრიალა და კიბეზე დაჯდა.დაიწყებს ახლა მოთქმას რამდენად ცუდი შვილია,თვეები გავიდა და ვერ აპატია...ბლა ბლა ბლა...
-როდის მერე გავხდი თამარი?-გაისმა უკმაყოფილო ტონი.
-მას მერე ,რაც საავადმყოფოში ბებიაჩემმა დაგარქვა.
-ირონიის პიკზე ხარ?
-არც მთლად უმაგისობაა...რაგინდა?
-სახლში როდის აპირებ მოსვლას?
-საღამოს წავალ სახლში,ოღონდ ჩემს სახლში...ამოიოხრა სალომემ უკვე ძალიან ღლიდა ეს გაუთავებელი ტვინის ბურღვა.
-მე ჩვენს სახლზე გეკითხები სალომე...საქმე მაქვს შენთან წასვლას ვაპირებ საქართველოდან საერთოდ.
-აუუუ რაიყო ტოლვილად ბარდები სხვა ქვეყანას?პოლიტიკური დევნის მსხვერპლი ხომ არ ხარ თამრიკო?
-დღეს გელოდები.
მოკლედ მოუჭრა ქალმა და ტელეფონი ისე გათიშა კარგა ხანს გაოცებულო დაჰყურებდა ეკრანს.შემდეგ გაეცინა და კიბეებს სწრაფი ნაბიჯით დაუყვა.მეოთხე კურსს ამთავრებდა და გამოცდების ციებ ცხელებაში იყო...იმდენად გადაღლილი და გამოფიტული იყო არაფერზე არც ფიქრის და არც დარდის თავი არ ჰქონდა...ერთი სული ჰქონდა ქალაქის ხვატით ჩახუთულს სწრაფად აერბინა სახლის კიბეებზე და თავი თავისი მყუდრო ბუდისთვის შეეფარებინა.ერთ ოთახიანი კეთილ მოწყობილი ბინა წერეთელზე ,საკუთარი დანაზოგით იქირავა და იმ ამბების მერე საერთოდ აღარც კი დაბრუნებულა სახლში...იმდენად აღიზიანებდა თავკერძა თამარის საქციელი, რომელსაც მისი დაცვის მიზნით ჩადენილს უწოდებდა გულის ამრევამდე მიჰყავდა.ის ცრემლებიც რაც ბოლო ნახვის დროს აღვარღვარა კარგად დადგმული სპექტაკლის ნაწილად მიაჩნდა და თავმოყვარეობის შკალაზე ნულს ქვემოთ ინარჩუნებდა მყარად ადგილს.ის სულ მცირედი პატივისცემაც დაეკარგა რაც მშობელი დედის ყველანაირი საქციელის მერე მაინც ჰქონდა როდესაც, შავებში გამოწყობილი თამარი მგლოვიარე ცოლივით გამოცხადდა დიდი დიმიტრი ორჯონიკიძის დაკრძალვაზე და შემდგომ ტელევიზიიების წინ გულმოკლულმა ილაპარაკა თუ როგორი მზრუნველი და შეუცვლელი მამა იყო მისი ერთადერთი ქალიშვილისთვის.რომელიც, მამის გარდაცვალებას დიდი რუდუნებით გლოვობდა. ღრმად ამოიოხრა და სახლის კარზე ზარი დარეკა.იმ სახლის რომელშიც 23 ბედნიერი წელი გაატარა და რომელიც ისე ჩამოენგრა დედის ერთი უაზრო საქციელის გამო თავზე ,თვალის დახამხამებაც ვერ მოასწრო.გარეთ ისეთი ხვატი იდგა, თბილისი მოთუხთუხე ქვაბს დამსგავსებოდა.. ჯერ მთელი ზაფხული წინ იყო და ასე თუ გააგრძელებდა ერთიანად ამოხუთვა მოუწევდა ფინანსურად არამყარად მდგარ ოჯახებს რომელთაც ვერ მოეხერხებინათ სიცხისთვის თავის გარიდება. .რამოდენიმე წუთის შემდეგ კარს იქით ჩუსტების ფლატუნით მომავალი თამარის ნაბიჯების ხმა გაისმა ,კლიტეში საკეტი გაჩხაკუნდა და ფართოდ გაღებულ კარში მოკლე სარაფანში გამოწყობილი ქალიც გამოჩნდა.ლამაზი ფიგურა ჰქონდა თამარს ,სავსე და გამოკვეთილი.გრძელი თმა მოკლედ ჰქონდა შეჭრილი,იმდენად მოკლედ გადაპარსული უფრო ეთქმოდა და თეთრად შეღებილი.მუდამ მოწესრიგებულს არც ახლა დაერღვია ტრადიცია და მსუბუქი მაკიაჟი გაეკეთებინა.
-მოხვედი?-გვერდით გადგა და შვილი სახლში შეატარა.სიგრილე იყო სახლში კონდიციონერი შეუძენია სახლის პატრონს და ინტერიერიც განახლებული და გადასხვაფერებული დახვდა სალომეს.ოთახის თვალიერებაში გართულს ზურგს უკნიდან დედის ხმა შემოესმა.
-არ დაჯდები?-სავარძელზე მიუთითა ხელით.-ცივ ყავას ხომ დალევ?
-არ მინდა მადლობა,არ შეწუხდე.
-დეე...-მის მოპირდაპირე სავარძელში ჩაჯდა ქალი.-არასდროს მაპატიებ?
- გაქვს შენი აზრით რამე საპატიებელი?-მზერა გაუსწორა დედას სალომემ
-მე მეგონა...
-ძალიან გთხოვ ...რა გეგონა რა იცოდი ,რა გინდოდა, რა როგორ გინდოდა ეგ ,შენი მხრიდან უადგილო თავის მართლებაა დედა.არცკი მომისმინე!გესმის? არცკი მომისმინე ისე მიიღე გადაწყვეტილება და რის გამო?! გამაგებინე რის გამო?
-მე...
-მე ..მე..იძახე ახლა-ხელი აიქნია უკვე ბრაზმორეულმა სალომემ-შენმა ნაბი@რმა დიმიტრიმ ტელევიზიაში მზრუნველ მამად რომ დასახე და ძეგლი დაუდგი სასიკვდილოდ გამიმეტა!გესმის?! სასიკვდილოდ თამარ...და ის მკვლელი და ნაძირალა ბარათელი რომ არა...როგორც შენ იხსენიებ დღეს კაცმა არ იცის სად ეყრებოდა ჩემი ძვლები...
ფეხზე წამოხტა წყობიდან გამოსული სალომე.
-შენი დის ქმარი იყო...ხოოო მკვლელი და ნაძირალა-თამარიც წამოდგა
-რომელი დის თამრიკო?! ჯანდაბაშიც წასულა ყველა და ყველაფერი მე ის მიყვარდა და მიყვარს გესმის?! ის ნაბი@ რი მიყ არს და მეზიზღება ესე უსიტყვოდ რომ მიმატოვა...
-ხედავ შენვე ამბობ რომ მიგატოვა-სიტყვაზე გამოეკიდა თამარი.
-ვსო-ხელის აწევით გააჩერა დედა-აქ გიგაზე სალაპარაკოდ არ მოვსულვა.მითხარი მივდივარო და მნახეო ხოდა მოვდი!-ისევ დაჯდა სავარძელში-სად მიდიხარ და როდის?
-იტალიაში ნანისთან ...შენს ნათლიასთან ჯერ არ გადამიწყვეტია როდის...საბუთებს ვაკეთებ.
-ხოდა ძალიან კარგი-წამოდგა სალომე-წასვლის წინ დამირეკე და გაგაცილებ თვალზე ცრემლით და ხელის დაქნევით.კარგად
-სალომე! -კარისკენ წასულს უკან გაეკიდა თამარი-გთხოვ
-ნახვამდის დედა!
კარი გამოხსნა და სადარბაზოში გავარდნილმა ზურგს უკან ხმაურით მიიხურა.

* * *
ვაკის სასაფლაოზე კანტი-კუნტად ირეოდა ხალხი...კიბეებთან გაჩერებულმა ვადაჭკორიამ ნერვიულად მოისრისა სახე და ნაცნობი საფლავისკენ სწრაფი ნაბიჯით აიღო გეზი. მოვლილ საფლავზე შავი მიწა დაეყარათ და სურათთან მოთავსებულ ლარნაკში თავს თეთრი გირლიანდები იწონებდა აშკარად ახლახანს მოეტანათ.მარმარილოთი გაწყობილ დაბალ ღობეზე გადააბიჯა და ზედ ჩამოჯდა...იდაყვებში მოხრილი მკლავებით მუხლებს დაეყრდნო და მზერა სურათიდან მომზირალ ბარათელს გაუსწორა.ფერად სურათზე თეთრ პერანგში გამოწყობილი მამაკაცი ფართოდ იღიმოდა...მარჯვენა ხელი კეფაზე ედო და აშკარად ვიღაცას ელაპარაკებოდა კამერამ რომ დააფიქსირა.
-ჯანდაბა...-თვალები მოისრისა ვადაჭკორიამ-მაგარი იდიოტი ხარ და ალბათ არასდროს გაპატიებ ესე უაზროდ რომ დაამთავრე...აღარც შენს საფლავზე მოვალ და აღარც შენს გლოვას ვაპირებ...ბოდიში თან რომ ვერ გამოგყევი ნაბი@რო...მაგრამ შენ ხომ გაქცევა ყველაზე მაგრად გამოგდიოდა...ხოდა გაიქეცი...ეხლაც გაიქეცი...ლაჩარივით გაიქეცი და მე დაგავიწყდი.რა ჯანდაბად მინდოდა შენი ზრუნვა?!მე შენ მჭირდებოდი და საერთოდ არ მითხოვია მსხვერპლის გაღება...თავკერძა იდიოტო! აუ ვიღაცას მაგარი გიჟი ვეგონები რომ მისმენდეს...ალბათ ვარ კიდეც გიჟი აბა შენ რა შესაყვარებელი იყავი?
სახეზე დაუკითხავად ჩამოგორებული ცრემლები ცხვირის სრუტუნით მოიწმინდა და მოულოდნელად თავზე წამომდგარ მაღალ სილუეტს ახედა დამფრთხალი სახით.
-გამარჯობა!-მიესალმა მამაკაც-შეიძლება ჩამოვჯდე?
მის გვერდით ანიშნა და პასუხს არ დალოდებია ისე დაიკავა ადგილი.
თავი დაუქნია სალომემ და გვერდით მჯდარს ინტერესით დააკვირდა საიდანღაც ეცნობოდა და უბრალოდ ვერ იხსენებდა საიდან.მამაკაცს მისი ინტერესიანი მზერა არ გამორჩენია-გიორგი ვარ...მეგობარი.
თავით საფლავის ქვისკენ ანიშნა
-გასაგებია.-ცრემლები ხელისგულებით შეიმშრალა გოგონამ და წამოდგა-კარგი გიორგი,მე წავალ.ნახვამდის!
-ნახვამდის სალომე!-სიგარეტს მოუკიდა გიორგიმ და მიმავალ ქალს თვალი გააყოლა.
* * *
რამოდენიმე საათიანი მგზავრობის შემდეგ ტაქსის ტრაფარეტიანმა მერსედესმა ხრიგინით გადაუხვია სოფლის ქვა -ღორღიან გზაზე და საბურავების გრიხინით წინ გაიწია.თითქმის სოფლის ბოლომდე იარა და მაღალი რკინის მესერით შემოსაზღვრულ კარ -მიდამოსთან შეჩერდა.მგზავრმა ფული გადაუხადა და დაელოდა როდის მიეფარებოდა თვალს ტაქსი.შემდეგ კი რკინისავე ჭიშკარი დაუპატიჟებლად შეაღო და ყურძნის ხეივნით დაფარულ ვეებერთელა ეზოში შეაბიჯა.ეზოს სიღრმეში წითელი აგურის ორ სართულიანი სახლი ჩაედგათ...რომლის უკანაც თავს იწონებდა მაღალი კაკლის ხეები,წინ პატარა ბაღჩაში დიასახლისის მზრუნველი ხელების დამსახურებით ფერადი ყვავილების ბაღი გაეშენებინათ.მარჯვენა მხარეს სათონე და პატარა სათავსო ოთახები გაეკეთებინათ..მარცხენა მხარეს კი მართულის სეტკით გადაეღობათ და სხვადასხვა ხეხილის ხეებით და პომიდვრის გრძელი პლანებით დამშვენებული ბაღჩა გაეკეთებინათ.სახლის შესასვლელთან ეგრედ წოდებულ "საჩეხში" დაბალ ტაბურეტზე შავებიანი წელში ოდნავ მოხრილი მოხუცი ქალი იჯდა და ცხვირზე დაგოსილი სათვალით ბრთხილად თლიდა წინ,მოზრდილი თასით დადგმულ ახალ კარტოფილს.სათონსეთან ნებივრად წამოგორებულმა ყურებ პარტყუნა ფინიამ, დაუპატიჟებლად შემოჭრილი სტუმრის დანახვაზე თავი წამოსწია და დაიყეფა.რითაც პატრონის ყურადღება მიიბყრო.მოხუცმა თავზე მოხვეული ხილაბანდი ნიკაპთან კარგად შეიკეცა და ძაღლს დაუცაცხანა
-რა ჯანდაბა გეტაკა ყურშა?-შემდეგ კი სტუმარზე გადაიტანა მზერა და ხელი შუბლზე მოიჩრდილა მისი ვინაობის გასარკვევად
-მე ვარ, რუსო ბაბო გიორგი!-შორიდანვე გაეპასუხა სტუმარი და მისკენ წამოსული ქალი გულში ჩაიკრა-როგორახარ ბე?
-შენ შემოგევლოს შენი ბრუტიანი ბაბო...როგორ გამახარე რომ იცოდეე!!წამოდი გენაცვალ ...წამოდი
ხელი მოხვია სტუმარს და სახლისკენ წაიყვანა.
-როგორ ხარ რუსუდან?
-რავიცი ქა ,მე რაღა საკითხავი ვარ? მთავარია თქვენ მყავდეთ კარგად...კარტოფილი უნდა შევწვა ნახე სიდედრს ყავრებიხარ-გაიცინა ქალმა
-სად მყავს ეგ უბედური თუარა ...ის სად ბრძანდება?- გარემო მოათვალიერა სტუმარმა.
-ბაღჩაშია...რაღაცა ვერ იყო დილიდან და იქ არის
კარტოფილს მიუბრუნდა ქალი გიორგიმ კი ზურგჩანთა სარწეველა სკამზე დადო და ბაღჩისკენ გაემართა.
-სულ გამო....ვდა ეს უბედური...
ხმაურით შეხსნა ხის პატარა კარი და მწვანედ აბიბინებულ ბაღში შეაბიჯა ბევრი ძებნა არ დასჭირვებია მოშორებით გადაჭრილ ხის ჯირკთან,მწვანე ბალახზე იჯდა.მუხლებს დაყრდნობილი სიგარეტის მოკიდებული ღერი ტუჩებს შორის მოემწყვრდია და შორს ჰორიზონტს მისჩერებოდა წელს ზემოთ გაეხადა თხელი სვიტერი და ზურგზე ჰქონდა გადაკიდებული.
-რუსთაველს რომ ენახე არ მოვუტყან ტარიელს კარგის ! შენზე დაწერდა ვეფხისტყაოსანს.
გაიცინა გიორგიმ მეგობრის დანახვაზე.მამაკაცმა ქვემოდან ამოხედა და წარბაწევით დააკვირდა დაუპატიჟებელ სტუმარს.
-რას მომშტერებიხარ?! მოდი მამასთან-ხელები ფართოდ გაშალა სტუმარმა და ანიშნა მოდი ჩაგეხუტოვო.
-აუ გააჯვი რა!-ხელი აუქნია ბალახზე მჯდომმა და ჩვეულ პოზას დაუბრუნდა.
-რა გჭირს?
მისგან მოშორებით იგივე პოზაში დაჯდა გიორგიც.
-რა მჭირს?-არც გამოუხედია კაცს.
-რავიცი? განავლის სუნად ყარხარ ისეთ ხასიათზე ხარ...
-რატომ ჩამოხვედი?
-შენ სულ გამოს@ დი ხოო?! რასქვია რატომ ჩამოვედი.
-ს შვილი ვიყო ეს ნაჯახი თუ არ ჩაგარტყა ეხლა.-ფეხზე წამოდგა მამაკაცი და ცივი მზერით დააშტერდა გიორგის.
-ეე ეეე...ცოტა ტრაკს დააყენე ბიჭო.რა აჭრილი ხარ რა უბედურებაა? რას ქვია რატომ ჩამოვედი? მე თუ არა აბა სხვა ვინ უნდა მოსულიყო? ეგრე ყლ@ ზეც არ შენი მდგომარეობა ძმაო.-წინ დაუდგა განრისხებულ მასპინძელს გიორგი.-იმ ყველაფრის მერე რაც ერთად გამოვიარეთ ძმაო..მამენტ არასწორად იქცევი
-ბატონოო? მადლობა როგორ გადაგიხადო? ტაშით დაგხვდე თუ გაგიკეთო?
-მეორე ჯობია-გაიცინა გიორგიმ
-ჰაჰ...ვინმემ თ-სახე დამანჭა მასპინძელმა-ბაზარი არაა ბევრი გამოვიარეთ მაგრამ რატომ არ დაეტევი იმ შენს დედამოტყნულ ქალაქში და არ შეეშვები თავისი შარში გაყოფა?
-არანაირ შარში არ ვყოფ თავს ...მშვიდად ვარ
-ხოდა შევეცი მაგ შენს სიმშვიდეს.აიღე შენი ბარგი ბარხანა და გააჯვი აქედან-ხელი აიქნია მამაკაცმა და კარისკენ წავიდა
-არსადაც არ წავალ.მე რომ არა იმ სასირეთში იჯდებოდი ძმაო თან მთელი ცხოვრებით...იმ წამლის დათრევა რა დამიჯდა იციი? დამიჭირეს ლამის და ამ ყველაფრის მერე რომ გნახე გადალურჯებულ,გაყინული მეთქი დაიბრიდა და რა გამოვიარე,რა დამიჯდა რომ არ გამეჭედა შენ აზრზეც არ ხარ და ეხლა იმიტომ რომ დილიდან ამძღრენებულ ხასიათზე გაიღვიძე მე აქ შენს სირობებს უნდა ვუსმინო?
-მერე ვინ გითხრა ეგრე გარისკეო?-იღრიალა უცებ მამაკაცმა
-ამას ქვია ვირო მადლიო...
-ზუსტად-კვერი დაუკრა მამაკაცმა.
-გიგა მაგრად ატრაკებ შენ ძმობას გეფიცები-კეფა მოიფხანა გიორგიმ,-იქ სიმშვიდეა ყველა თავის საქმეს აკეთებს და სირზე კიდიათ უდროოდ ჩაძააღლებული ნუცუბიძე.
-მთლად უკეთესი...მეც მშვიდად ვარ აქ
-და რას აპირებ?-გაიცინა გიორგიმ-ბოსტანში იმუშავებ,ყანას დაამუშავებ და ვენახში ივლი? ვირით?!
-ოცდა მეერთე საუკუნე შე სირო და ცნობისთვის მანქანები აქაც ჰყავთ.
-სოფლელი ლამაზი გოგოებიც ბლომად იქნებიან ...ისე როგორ გაჩერდებოდი ექვი თვე.
-ხო მეზობლის ლამარა ბებოს ვტყნავ კვირაში სამჯერ-ზიზღით დამანჭა სახე გიგამ.
-ეგრე გაგიჭირდა ტო?
-აუ გამოეთრიე რაა მომშივდა ...იმ ლამარას შენ გაგაცნობ მაგარი ნაშაა.
რუსო ბაბოს ხელად გაეშალა სუფრა...კიტრი,პომინდვრის სალათი,ახალი კრტოფილი,ყველი და მწვანილი წითელი ღვინის გრაფინთან ერთად იწონებდა თავს მაგიდაზე.დედას პურები და კახეთის სურნელი...მეტი რა სჭირდბა სოფლის სახლში ყურძნის ხეივნის ქვეშ გაშლილ სუფრასთან მჯდომ სტუმრებს.
-სალომე ვნახე-შეპარვით თქვა გიორგიმ და მეგობარს ცერად გახედა.მამაკაცს ნაცრისფერ სფეროებში სევდით სავსე სიწითლეში არეული სისველე გასჯდომოდა და წამებში გადაედღაბნა მეტყველი თვალები.სკამის საზურგეს მიყრდნობოდა და ახალ მოკიდებულ სიგარეტს თითებს შორის დაუნდობლად სრესდა.
-როგორ არის?
-იქნებ შენ გენახა?
-და რა შევთავაზო ,არარსებულ ადამიანთან ცხოვრება?
-ატრაკებ შენ ძმობას გეფიცები...გიფიქრია მას რა უნდა?-სულ არ სჭირდება შენი სახელი და სტატუსი მას ისეთი შეუყვარდი როგორიც ხარ...ცოდოა გოგო.
-გადაიტანს.
-ცალკე გადავიდა საცხოვრებლად,წერთელზე 107 ნომერში-ლაპრაკობდა და თან გიგას არ აშორებდა მზერას რომელსაც ისეთი სახე ჰქონდა თითქოს არ აინტერესებდა არადა ყველა სიტყვას ისრუტავდა.
-არ მაინტერესებს.
-ლამაზი გოგოა და ყავს ბევრი თაყვანისმცემლები...
-ხოდა ძალიან კარგი-მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა-გათხოვდება და დამივიშყებს.
-კარგი ძმაო.
-რამდენ ხანს დარჩები?
-რამოდენიმე დღით თბილიში მაგრად ცხელა ძმაო დება ასფალტი.

* * *
თვალი ვერა და ვერ მოხუჭა,ძილი სათოფეზეც კი არ ეკარებოდა.ეზოში სარწეველა სავარძელში მიწოლილი წელს ზემოდ შიშველი ღერს ღერზე ეწეოდა და აბურდული ფიქრებით ერთი და იგივე ადამიანს დასტრიალებდა.ექიმი ხარ მოიფიქრე რამე და მითხარი რამე ხომ უნდა არსებობდეს შენი აქედან გაყვანა რომ შევძლოთო ყველა ნახვაზე გაფუჭებული პლასტინკასავით ერთი და იგივეს უმეორებდნენ ბიჭები და თქვა როგორც იქნა რა იქნებოდა მისი გადარჩენის ესთადერთი შანსი.დიდხანს გეგმავდნენ თვეების მანძილზე და ბოლოს როგორც იქნა გიორგის მოხერხებულობით და ლევანის გამჭრიახი თეატრალური ნიჭით გადაასვენეს სანატრელ მორგში საიდანაც ღამით სანახევროდ გაყინულის ჩუმად გაყვანა არ გასჭირვებიათ.ქვეყნიდან გაქცევა უგუნური საქციელი იქნებოდა თან თუ გაითვალისწინებდნენ იმასაც რომ დიდი აფიორის წყალობით როგორც ასეთი მისი პიროვნება აღარც კი არსებობდა.სოფელში მარტოდ დარჩენილ გიორგის ბებიას ესტუმრა და წიწილების მოვლით ირთობდა თავს მანამ სანამ ისედაც ყოველი ღამის უძილოს კიდევ ერთი სადარდებელი, გამოჩენილი გიორგი და მისგან მოტანილი ახალი ამბავი არ დაემატებოდა.სალომე ვადაჭკორია...ქალი მისი უძილო ღამეების და დიდი გულისწყვეტის მთავარი გმირი.რამდენჯერ უფიქრია უბრალოდ შორიდან მაინც შეევლო თვალი მაგრამ , ყველა ჯერზე უკან იხევდა და თავს აჯერებდა მის გარეშე უფრო მშვიდად იქნებოდა.სიმშვიდე კი არა და არ მოდიოდა...ნანატრი სიმშვიდე ქოქოსის არომატით და აჩქარებული პულსაციით...ნანატრი სიმშვიდე...
-რა ხარ გიგა...-სახე ნერვიულად მოისრის და თავის თავზე გაეცინა-მაგარი ...
-თუ კარგად ვივლით დილამდე დავბრუნდებით-თავზე წამომდგარმა გიორგიმ მხარზე დაარტყა ხელი მეგობარს.
-რა ჯანდაბით ვაპირებთ წასვლას?-გაეცინა გიგას და მეგობარს ახედა.
-ეეე შენი ძმის შესაძლებლობებს ესე ნუ უყურებ ჯიგარო!-მიდი ჩაიცვი მე მანქანას გამოვიყვან.-არ მითქვამს ვაჟას რა შეკრული ჟიგული ჰყავს?
-საჭესთან მე ვჯდები-ხელი გამაფრთხილებლად აუწია მამაკაცმა-სიკვდილი არ მინდა...ნუ ჯერ ჯერობით.
-იმდენჯერ მოკვდი ღმერთმა ხელი ჩაიქნია შენზე...
* * *
სიცხისგან შეწუხებულ ვადაჭკორიას წელს ზემოთ შიშველს ეძინა...მოზრდილ საწოლზე .თხელი გადასაფარებელი წელზე ჰქონდა გადაფარებული და მუცელზე მძინარეს ორივე ხელი ბალიშისთვის შემოეხვია. ფიზიკურად და ემოციურად ერთიანად გადაღლილს, ერთი სული ჰქონდა წყალი გადაევლი...შხაპის მერე კი საწოლზე დაემხო და წამებში გაითიშა...შიშველ ზურგზე ცხელი ხელების შეხებამ ნელ- ნელა მოსწყვიტა ძილის სამყაროს...თითები რომელიც ნელ-ნელა ზემოთ მოიწევდნენ და მის ადგილს სველი კოცნების კვალი რჩებოდა...ძილიდან გამოყოლილი სიზმარი ეგონა და გაეღიმა.ყრუდ ამოიკრუსუნა და ზურგზე გადმოტრიალდა...თვალებ დახუჭულმა მთელს სხეულზე სიმძიმე იგრძნო რომელმაც ღრმად ჩაფლა მატრასში და ნაცნობის სურნელი,თვალის გახელას არ ჩქარობდა რადნა, სასიამოვნო სიზმრის დასრულება არ სურდა.მწველი ხელების შეხება მკერდზე და ტუჩები,ვნებიანად რომ წაეტანნენ მის ბაგეებს...სხეულში ერთიანად დავლილმ სიმხურვალემ მთელი გულ-მუცელი მოიარა და მუცელთან...დაბლა, ეროგენულ ზონაში მოიყარა თავი.სიამოვნებისგან სხეული დაეკლაკნა და დაიკვნესა.მისმა ტუჩებმა ყელისკენ გადაინაცვლეს და მხურვალედ შეეხნენ ლავიწებზე,,ქვემოთ მკერდზე და დაბერილ ძუძუს თავებზე...ბრთხილად ჩასრიალდნენ მკვრივ მუცელზე...თითებმა კი, მენჯებზე გადაინაცვლა და ბარძაყებისკენ წასულმა მისი ქვედა საცვალიც გაიყოლა...მუცლიდან ტუჩებმა ქვემოდ ჩასრიალდნენ...ფეხებს შორის და ბრთხილად შეეხნენ.ქალმა კისერზე მოხვია ხელები და თავისკენ წამოსწია...ფეხებს შორის დარჩენილი თლილი თითები კი საქმეს აგრძელებდნენ და წრიული მოძრაობით უარესად ახელებდნენ ისედაც აღზნებულ ქალს.
-ო ღმერთო!-ამოიოხრა ქალმა და ზედმეტად რეალური შეხებისგნ გაოგნებულმ თვალები სასწრაფოდ გაახილა.ფანჯრიდან შემოსული გარე განათების მკრათალ შუქზე მის ზემოდან მოქცეული მამაკაცის სახის გარჩევა არ გასჭირვებია ...თვალები რომელიც თვალებში უყურებდა და თბილად უღიმოდნენ.
-რა ჯადაბაა?!-გაიბრძოლა ერთიანად შოკში ჩავარდნილმა ქალმა და ხელის კვრით შეეცადა მამაკაცის მძიმე სხეულის მოშორებას.-ღმერთო მეღადავები?!ჯანდაბა...ჯანდაბა...
-გამარჯობა პატარავ!-ჩახლეჩილი ხმით თქვა მამაკაცმა და ქალის ბაგეებს დაეწაფა.თუმცა ქვედა ტუჩე კბენისგან უცებ წამოიწია და ერთიანად მოშორდა ქალს რომელმაც ,მოასწრო და საწოლის თავთან მდგარი სანათი აანთო.
-რა უბედურებაა ამ კბენას ხომ ვერ გადაეჩვიე!-ამოიბუზღუნა კაცმა და თვალებ დამრგვალებული ვადჭკორიას შემხედვარეს გაეცინ.ტუჩიდან წამოსული სისხლი ენის წვერით გაილოკა და საწოლის თავს მიეყრდნო.
-ისე ნუ მიყურებ გეგონება მოჩვენება ვიყო.აი თუ გინდა მიჩქმიტე-ხელი გაუწოდა ქალს.
-მოკეტე!-ხელის აქნევით გააჩუმა სალომემ-მაცადე ცოტა გავიზრო თუარა მგონი გავგიჟდი.
-რაიყო ძილში ხშირად ნახულობ ეროტიულ სიზმრებს?-თვალები მოჭუტა კაცმა-ისე კრუსუნებდი.
-უხ შე ნაბიჭ@ რო...-იფეთქა ვადაჭკორიამ და მამაკაცმა გააზრებაც ვერ მოასწრო ისე დაესხა თავს შეკრული მუშტების რტყმით.-შე ნაგავო...გაიძვერა აფერისტო...
-მოისვენე ეხლა!-ხელები ერთიანად შეუ ბოჭა და საწილზე დააგდო ,თვითონ კი ისევ ზემოდან მოექცა-ნუ სარგებლობ იმით, რომ ვერ გიმეტებ ერთი კარგად რომ გაგისილაქო!
-გადაეთრიე. .თურმე ვერ მიმეტევს...როგორ მეზიზღები.რატომ არ მოკვდი?!
-რა აზრი ჰქონდა ?მაინც არასდროს მოგქონდა ჩემს საფლავზე ვარდები...
-დაჟე მითვალთვალებდი?
-მე არა, ჩიტმა მომიტანა ამბავი...
-მაგ ჩიტს იმ ენას რომ ამოვაცლი და სხვა ადგილზე შევთხრი მერეც მოგიტნოს ენა.. გადადი!
-დაწყებული არ დავამთავროთ?-გაიცინა მამაკაცმა.
-რაიყო ესე გაგიჭირდა?! სადაც იყავი იქ ქალები არ იყვნენ?
მამაკაცი მოშორდა და ძველ ადგილს დაუბრუნდა.თან სიგარეტი ამოიღო ჯიბიდან და მოუკიდა.
-კიი იყვნენ...მაგალითად ლამარა.
-რა?
-ხო აბა ყველას სალომე და თეონა ზომ არ ერქმევათ?-ტუჩები გაილოკა ქალის სახის დანახვაზე ღიმილით კაცმა.-ჩაიცვი მაშინ და ნუ მიმზეურებ მაგ ძუძუევს ...დიდი მოთმინებით რომ არ გამოვირჩევი კი იცი.
-რაიყო დღეს არ მოგცა ლამარამ?-ზეწარი შემოიხვია ქალმა.
-არა... დღეს პენსიის ასაღებად იყო იმ დროს რა დროსაც ვხვდებითხოლმე.
-დაჟე პენსია აქვს? საღოლ...რატომ არ მიკვირს?
-ატრაკებ მაგრად...მეგონა. გაგიხარდებოდა ჩემი ნახვა...
-ვერ ხარ ხოო? ამდენი თვე მკვდარი მგონიხარ,შუაღამეს გამომეცხადე და გამაგიჟე და ეხლა მეუბნები მეგონა გაგიხარდებოდაო?-ხმას აუწია ქალმა.-იქნებ მომიყვე რა ჯანდაბა მოხდა?სად იყავი? ან ახლა რატომ ხარ აქ და საერთოდ ეს თვეები არ გაგხსენებია მე როგორ ვიყავი და ახლა რა გინდა?
-ციკლი რომ გქონდეს ვიფიქრებდი მაგისი ბრალიათქო...არადა აშკარად არ გაქვს.ყველაფერზე დავილაპარაკებთ მანამდე კი უბრალოდ მოიხსენი ეს დედამოტყნული ნაჭერი და მოდი ჩემთან...მომენატრე.
ზეწარი უხეშად გამოგლიჯა და მთელი ძალით მიაწვა,ზურგზე დააგდო და ზემოდან მოექცა...სანამ ქალი აზრზე მოსვლას მოასწრებდა ტუჩებზე ეძგერა და ფეხები მოხრილი მუხლით გააშლევინა.ძლიერი ბიძგისგან წამოიკივლა ქალმა და შუბლზე შუბლით დაყრდნობილ მამაკაცს შეანათა აცრემლებული თვალები.
-მტკივა!
-ვიცი...
-გამაოცე...ჯანდაბა!
-მოგეწონება ნუ წუწუნებ...ჯანდაბა სალომე !მეც მეტკინა... ნუ იკბინები-თმაში სტაცა ხელი და თავი გააწევინა.
-მოგეწონება-ირონიულად გაუღიმა ქალმა.
-უხ შე აფერისტო! აბაროტზე ჩალიჩობ? კარგიი...
ერთი ხელის მოსმით მუცელზე ამოატრიალა ქალი და მუხლებზე დამდგარს წელზე ხელით გააწვა მეორე ხელი კი თმაში ჩაავლო და თავისკენ დაქაჩა.
-ეხლაც მიკბინე.
-ჯანდაბა!-წამოიკივლა ქალმა -მითქვამს შენთვის რომ ვერ გიტან?!
-გადავიტან როგორმე...
ერთიანად ენერგია გამოცლილი და ახალი მუხტით დატვირთული ვადაჭკორია მამაკაცის განიერ მკერდზე მისვენებულიყო და მის თმებში მონოტონურად მოძრავ მამაკაცის თითებისგან ,წამოსული სიამოვნებისგან თვალები ელულებოდა.
-ესე დამეძინება.
-დაიძინე მერე...
-შენ კი ადგები და გაიპარები...
-არსად არ გავიპარები...
-არ მჯერა
-ხოდა არ დაიჯერო-თავი წამოსწია კაცმა და თმებზე შეახო ტუჩემი.-ჩემი გემრიელი ქალი...
დილით გამოღვიძებულ ვადაჭკორიას, საწოლის მეორე მხარე ცარიელი დახვდა და საოცარი გულისწყვეტა იგრძნო.თვალები ერთიანად ცრემლით აევსო და პირზე აიფარა ორივე ხელი ხმამაღლა რომ არ აღრიალებულიყო.ძლივს აითრია სხეული...კუნთები ისე სტკიოდა გეგონება სატვირთო მანქანამ გადაუარა და ამ მამქანის ფუნქცია მისმა საყვარელმა მამაკაცი იკისრაო. შიშველ სხეულზე ზეწარი შემოიხვია და სამზარეულოში გაბანცალდა.მაგიდაზე ცხელ ოხშივარ ადენილი ყავის ფინჯანი იდგა რომლის ქვეშაც პატარა ფურცლის ნაგლეჯი ამოედოთ.ფინჯანი ასწია და ფურცელი ბრთხილად გამოაცურა...ზედ გაკრული ცელით რამოდენიმე წინადადება დაეწერათ.
-“ყავა ჩემი ყველაზე სექსუალური ქალისთვის და ამ ნომერზე დამირეკა თუ არ გინდა ლამარა ბებოშ ი გაგცვალო!"
-დეგენერატი!-გაეცინა ვადაჭკორიას და სკამზე მოთავსებულმა გემრიელად მოსვა საყვ არელი მამაკაცის მიერ მომზადებული სურნელოვანი სითხე.

ქალაქიდან კარგა ხნის გასულები იყვნენ,კუდში მიყოლილმა საპატრულო მანქანამ სიგნალი რომ მისცა და გზიდან გადაყენება უბრძანა.
- არ დამირღვევია არაფერი, ესენი ცუდად ხომ არ არიან ტო?
ძრავი გამორთო გიორგიმ და დაძაბულ მეგობარს გახედა რომელიც ,თვალს არ აშორებდა უკანა ხედვის სარკეში საპატრულო ეკიპაჟის ორ ახმახ წევრს
-მშვიდად...მშვიდაად!-ისე დაუყვავა როგორც ბავშვს -გადავალ ,დაველაპარაკები, გავარკვევ რა ხდება და მოვალ.შენ ფეხი არ გადმოადგა მანქანიდან.
სწრაფად მიაყარა გიორგიმ და მანქანის კარი ხმაურით დახურა.გიგამ სარკე გაასწორა და უნიფორმიან მამაკაცებთან ღიმილით მოსაუბრე გიორგის გახედა რომელიც გაცხარებით ცრდილობდა რაღაცის დამტკიცებას უცებ ერთ-ერთმა ქამარში ჩამაგრებული ბუდიდან, იარაღი ამოიღო და გიორგის შუბლზე დაადო.დაინახა მისი მეგობარი თავზე ხელებ დაწყობილი როგორ დაეშვა მუხლებზე.კბილები სიბრაზისგან მაგრად დააჭირა ერთმანეთს და კარი გამოხსნა გადასასვლელად.ნახევარი ტანით გადასულმა უეცრად კეფაზე ცივი მეტალის შეხება იგრძნო.
-არ გაინძრე!-ბრძანა ვიღაცამ -ხელები თავზე დაიწყე და ბრთხილად გადმოდი მანქანიდან!დროულად!
სიმწრით ჩაეცინა ნუცუბიძეს,კარი მიხურა და წელში გამართულმა თავზე შემოიწყო ხელები.
-წინ იარე!მიდი დროულად გადაადგი ფეხი რას მიზოზინობ?-
ხელი უბიძგა იარაღიანმა და წინ დამჯერი ცხვარივით გაიგდო...
-იარე მეთქი შენ არ გეუბნები?
მანქანას ასიოდე მეტრით მოშორდნენ,გზიდან გადავიდნენ და "ჯაგის" ხეებით დაფარულ მდელოსთან გავიდნენ სადაც შავი "ტოიოტა "გაჩერებულიყო .
-მუხლებზე!-ბრძანა იარაღიანმა და მეტალის ცივი ლულა ძლიერად მიაჭირა კეფაზე...
-კარგიი...
თავი დაიქნია გიგამ და გამხმარი ბალახით დაფარულ მიწაზე დაეშვა მუხლებით.
-ერთი უყურეთ ვინ გვესტუმრაა?!-საკმაოდ ნაცნობმა ხმამ მხიარულად შესძახა და ხელი ხელს შენოჰკრა.
-მკვდრეთით აღმდგარი ბატონი ბარათელი...
მუხლებზე დამდგარმა მამაკაცმა მის წინ გაჩერებულ სილუეტს ფეხებიდან ნელ ნელა ააყოლა თვალი.შავი ბოტასები,დახეული ჯინსი,უმკლავებო მაისური და ბოლოს მომღიმარი წაბლისფერ თმიანი ქალი.მანქანის ძარას რომ მიყრდნობოდა ცალი გვერდით და მხიარულად უღიმოდა.
-რა სიურპრიზია?თვით მთავარი გამომძიებელი ნინია წერეთელიი?? ცხვირი როგორ გაქვს?-გაიღიმა წარბაწეულმა მამაკაცმა.-რომ ავდგე თავდაჯერებულობას ხომ არ დაკარგავთ? ცოტა არ იყოს მუხლები მეტკინა...
-ადექი...-ნება დართო ქალმა.
-რამხელა პატივია!-წამოდგა მამაკაცი და შარვალი გაიფერთხა მერე, წელში გაიმართა და ირონიული ღიმილით შეათვალიერა ქალი.- თურმე ძუძუები გქონია...მოაშორე ეს რკინა არსად არ ვაპირებ გაქცევას!
მიუბრუნდა იარაღშემართულ მამაკაცს...და შარვლის ჯიბისკენ წაიღო ხელი.
-აბა,აბა...-ისევ დაუმიზნა იარაღი კაცმა.
-რა უხასიათო ხალხთან გაქვს საქმე რა უბედურებაა?-ხელები დანებების მიზნით ისევ ასწია მამაკაცმა-უბრალოდ სიგარეტის ამოღება მინდა ნუ ბრაზობ.
შემდეგ დააიგნორა მამაკაცის ეჭვნარევი მზერა და შავი მარლბოროს კოლოფი ამოაძვრინა ჯიბიდან,ერთ ღერს მოუკიდა და ღრმად შეისუნთქა კვამლი.
-აბა გისმენთ რახდება? მე მამაზეციერიც ვერ მაიძულებდა თქვენთან მოსვლას და რადგან თავად ასე შეწუხდით მიზეზიც უნდა გქონდეთ...
თავი ოდნავ მარცხნივ გადახარა და ჩვეული მოჭუტული თვალებით გამომცდელად დააკვირდა გამომძიებელს.
-რადგან მუჰამედი არ მიდის მთასთან...მაშინ, მთა მიდის მუჰამედთანო ხომ გაგიგია ბატონო გიგა? -გაიცინა წერეთელმა.
- ასე თუ გამიხარდებოდა თქვენი და თან ამ ფორმაში ნახვა არ მეგონა...ყავაზე დაგპატუზებდი ამ სირ@ებს თუ მოიშორებ.-თვალი ჩაუკრა კაცმა.
-ვერ გავიგეე?! -მისი მისამართით ნათქვამ შეურაწმყოფელ ტერმინზე იარაღიანი ლარივით დაიჭიმა.
-იმიტომ ვერ გაიგე ,რომ ბებერი და თან ყრუ ხარ...
-მორჩი მაიმუნობას...საქმე არც ისე საცანცაროდ გაქვს როგორც იქცევი-სახე მოექუფრა წერეთელს.-ხომ არ გავიწყდება ციხიდან გაქცეული პატიმარი ხარ...მკვლელი პატიმარი.
-მეხსიერება თუ არ მღალატობს არც ერთი მკვლელობა არ მიღიარებია ქალბატონო ნინია და თან მე როგორც ამ ქვეყნის მოქალაქე ფაქტობრივად აღარც კი ვარსებობ.საქმე დაიხურა და წარსულს ჩაბარდა. წერტილი!
-გახსნას და ძიებაში დაბრუნებას არაფერი უდგას წინ...-ნიშნის მოგებით გაიღიმა გამომძიებელმა.
-მართალია და რა სამხილებით აპირებთ ძიების თავიდან წამოწყებას?-რამოდენიმე ნაბიჯით მიუახლოვდა მამაკაცი და კვამლი პირდაპირ სახეში შეაბოლა -იციი? რესტორნის ბიზნესში ერთი წესი მოქმედებს ნუ იყიდი ხორცს იქ,სადაც პურს და კარაქს ყიდულობ.ანუ შენს ენაზე რომ აგიხსნა ქალბატონო ნინო! ნუ მოჯვავ იქ სადაც ჭამ...ამ შემთხვევაში კი შენი მუქარით სწორედ იქ ჯვავ...
-მემუქრები?-გაიცინა წერეთელმა.
-ღმერთმა დამიფაროს...
-რა გგონია? რადგან ციხიდან კარგად გათვლილი გეგმის წყალობით გაიქეცი თავს დააღწევ პასუხისმგებლობას? შენ ბოროტმოქმედი ხარ...აი მე და შენს შორის განსხვავება.შენ მკვლელი ხარ ,მე პოლიციელი...ამიტომ რაც არ უნდა იხტუნაო ორივე ფეხით ხარ გაბმულიი... და იძულებული იქნები პასუხი აგო ჩადენილ დანაშაულზე.
-მომწონხარ-თითი დაუქნია ღიმილით მამაკაცმა-საშინლად მომწონხარ...გაიძვერა პატარა ქალო! შეგიძლია დამაპატიმრი...აჰა
-ხელები გაუშვირა ხელბორკილის დასადებად-რაღას უცდი?
-არსად გვეჩქარება-მხრები აიჩეჩა ქალმა.-გარიგებას გთავაზობ თავისუფლების სანაცვლოდ.წინააღმდეგ შენთხვევაში ვიცით სადაც იმალებოდი მთელი ამ დროის მანძილზე,შორიდან გაკვირდებოდით და დროს ველოდებოდით ...იმ დროს ახლა რომ მოვიდა.სადაც არ უნდა გაიქცე მაინც ვერსად დამემალები...გიპოვი და პასუხს მოგთხოვ.
მამაკაცმა სიგარეტის ჩამწვარი ღერი ფეხებთან დააგდო...ფეხსაცმლით გასრისა,შემდეგ გაეცინა და სახეზე ორივე ხელის გული ჩამოისვა.
-კარგი,ვაღიარებ მაჯობე.თუ არ მივიღებ თქვენს წინადადებას?
-შენი გადასაწყვეტია-მხრები ისევ აიწურა გამომძიებელმა.-შენ ტალანტი გაქვს გაფუჭებული საქმე შენივე სასუკეთოდ შემოაბრუნო .ამიტომ გთავაზობ გარიგებას...შენ მე დამეხმარები...მე შენ.ერთ თავს ორი ჯობიაო...ხომ გაგიგია?
-კარგი.რა საქმეა?-ჯიბეებში ხელები ჩაიწყო კაცმა.
-ქვეყნისთვის სასიკეთო...და შენთვის ძალიან მარტივი...სამაგიეროდ იმუნიტეტს მიიღებ მთავრობისგან.დღე დღეზეა არჩევნები და გავაკეთოთ ეს კეთილი საქმე ჩვენი ქვეყნისთვის.
-იმედებს გაგიცრუებ და გეტყვი რომ არც იმდენად პატრიოტი ვარ თავი შარში გავყო...სულ სი@ ზე ვინ მოვა მთავრობაში და ვინ წავა...
-სამაგიეროდ არ გკიდია შენი სიმშვიდე.-თვალი ჩაუკრა ქალმა.
- რა მაინტერესებს იციი?როდიდან გახდი ესეთი თავდადებული ქართველი?წვიამიან ლონდონს თავი გაარიდე და ამ პატარა პატრონ მოტყნულ ქვეყანაში დაბრუნდი? ვისთვის მუშაობ გამომძიებელო?-გამომცდელად დააკვირდა მამაკაცი.
-სამართლიანობისთვის!-პირი გააწკლაპუნა ქალმა-არჩევანი არ გაქვს ან ხო ან არა და პირობას გაძლევ უმტკივნეულოდ დამთავრდება ყველაფერი...ცოტნე კარგად ისვრის თან შენ მას სი@ი უწოდე და გაბრაზებულია!ძალიან გაბრაზებული.
-მაგრად რომ მაწვები ავღნიშნე უკვე?-ჩაიცინა კაცმა?-რა საქმეა?

-ორი კონტეინერი უნდა მოაშორო და გავწმინდოთ ყველაფერი.
-განგსტერს ვგავარ?-გადაიხარხარა კაცმა-რა გგონიათ მივალთ ცეცხლს წავუკიდებთ და გავიქცევით? თავი ტომი ჯერიში ხომ არ გგონიათ გამომძიებელო?
-ხოდა რომ არ მგონია,მაგიტომ მჭირდები შენ.ესეიგი შევთანხმდით? ძალიან კარგი,კონტაქტზე იყავი,ხო დედაქალაქს თუ დაუბრუნდები დამავალებ...წინ და უკან სირბილი კახეთი თბილისის გზაზე მეზარება.გეგმას ნელ -ნელა გაგაცნობთ.ახლა კი ბედნიერ მგზავრობას გისურვებთ!-ხელი შუბლთან მიიტანა ქალმა და მანქანის კარისკენ დაიძრა.
-მე თანხმობა არ მითქვამს-წარბი ასწია გიგამ მაგრამ უკვე გვიანი იყო გამომძიებელი მანქანაში იჯდა.-რას მომშტერებიხარ?!
გვერდით მდგომ პოლიციელს შეუღრინა ბარათელმა,მანამდე იარაღს რომ უმიზნებდა.და ისევ იმ დაძაბულ პოზაში იყო რაც ბოლოს მიიღო.-ცოტა მოდუნდი მეგობარო,მხარზე ხელი სიცილით დაჰკრა გიგამ- თორემ ეგრე რომ მიყურებ მეშინია!

* * *

-სალოო-კევის ღეჭვით და თორმეტ სანტიმეტრიანების კაკუნით გამოეკიდა აუდიტორიიდან გამოსულ ვადაჭკორიას ინა ცერცვაძე და თითქმის მის სიმაღლე გოგონას მკლავში გამოსდო მკლავი.-ხომ მოდიხარ სწავლის დასრულებისადმი მიძღვნილ ბანკეტზე ხვაალ?
ქერად შეღებილი ცერცვაძე ერთადერთი იყო იმ იშვიათი სამეგობროდან რომელიც სწავლის პირველივე დღიდან დაუმეგობრდა.ხალისიანი და ხანდახან მოსულელო გოგოსადმი ყოველთვის დადებითად იყო სალომე განწყობილი,ხანდახან აღიზიანებდა მისი საქციელიც მაგრამ, ადვილად პატიობდა და მთლად განუყრელები არ იყვნენ მაგრამ,ხშირად ხვდებოდნენ და ერთად კარგ დროსაც ატარებდნენ.არ ითქნოდა ცერცვაძეზე ლამაზი გოგოაო მაგრამ,ეფექტური იყო...თავს ყოველთვის უვლიდა და არც საპირისპირო სქესის წარმომადგენლების ყურადღება აკლდა.ადრეულ ასაკში დაოჯახებული ,მალევე გაშორდა ქმარს თავის გასასამართლებელი მიზეზით " ვერ შევეწყეთ" და ახლა ჩიტივით თავისუფალი და ლაღი არ ერიდებოდა ხანმოკლე სასიყვარულო ურთიერთობებს.მშობლები სოფელში ცხოვრობდნენ და თავად იყო თავისი ცხოვრების და იმ ორ ოთახიანი ბინის ბატონ პატრონი და განმგებელი...რომელიც განქორწინების შემდეგ" უხასიათო" ქმრისგან ერგო კანონით.
-აუ რავი ნი ...ისეთი გადაღლილი და გამოფიტული ვარ არაფრის ხალისი არ მაქვს-ამოიწუწუნა ვადაჭკორიამ და მხარზე ჩამოცურებული ფრიალა ცისფერი,მოკლე სარაფნის პლეჩო გაისწორა.
-ნუ ხარ ეგეთი" უპონტო"-სახე საყვარლად დაჭყანა ნიამ.-წამო რაა გავერთობით...ვიხალისებთ,ცოტას დავლევთ,პარალელური ჯგუფის ის დაცემა მამრებიც იქნებიან...-ტუჩი კბილებშორის მოიქცია ცერცვაძემ.-აუუ წამო რააა...ფლიიიზ
-შენ კიდე დაუკმაყოფილებელი ძუკნასავით იქცევი-მხარზე ხელი მიარტყა სიცილით სალომემ.-ვნახოთ!
-ვერ ხარ ხოო? ღმერთო ჩემო ...აბა ობს ხომ არ მოვიკიდებ შენსავით?არაა სად შემიძლიაა...
-წამოდი ყავა დავლიოთ სადმე რაა...
-აუ ვაფშე ჩემთან ავიდეთ, სახლში გრილა და თან მოვილაპარაკოთ რას ჩავიცვამთ ხვალ.- ხელი ხელს შემოჰკრა აჟიტირებულმა და მიმავალ ტაქსს გაუქნია ხელი. სანამ გაჩერდებოდა ლაპარაკი განაგრძო-შენი რა არ მესმის იციი? რამდენ ბიჭს მოსწონხარ და რატომ არავის აძლევ შაანსს? ღმერთო ის ,დათუნა რაზმაძე რა ბიჭია და შენ კიდე...დებილი ხაარ?!
-დაჯექი ბევრს ნუ ლაპარაკობ რაა-ხელი უბიძგა სიცილით სალომემ გაჩერებული ტაქსისკენ.
ცერცვაძის ბინა ზედმეტად სუფთად და კომფორტულად გამოიყურებოდა...მოზრდილი აივანი და თითქმის იატაკამდე დაშვებული დიდი ფანჯრებით...არც მაინც და მაინც გადატვირთული ავეჯით და საკმაოზე კარგად შეხამებული ფერებით.
-ესე თუ გაგრძელდა სიცხეები ზღვაზე წასვლამდე გაგვძვრება სული...-შესასვლელშივე გაიძრო ფეხსაცმელები და ტიტველი ფეხების ტყაპუნით გაემართა სამზარეულოსკენ-არ გინდა ამ შაბათ -კვირას ლიაკოსთან ავიდეთ წყნეთშიი? ჩვენ ვიქნებით მარტო და ცოტას დავისვენებთ-მაცივრის საყინულედან ყინულის ნატეხები გამოაწყო.და გამომცდელად დააკვირდა მეგობარს
-აუ არ ვიცი რაა...იმ ამბების მერე რაღაც ლიაკო ცოტა ...
-ეგ ეგეთი სტრანნი როჟაა ...დაიკიდე რაა
ხელი აიქნია სიცილით ნიამ.მიქსერით ათქვეფილი ყავა მაღალ ჭიქებში გადაანაწილა,წყალი დაასხა,ყინულები ჩაყარა და საწრუპი ჩხირები ჩააწყო ...შემდეგ ორივეს მოკიდა ხელი და სასტუმრო ოთახისკენ გადაინაცვლა.
-ცუდი დრო იყო..-დანანებით დააქნია თავი ცერცვაძემ-მაგრამ, ყველაფერმა ჩაიარა...იმ სიტუაციაში მეც არაწეორად მოვიქეცი და ძალიან მცხვებია საალ..
-კაიი-გაიცინა სალომემ და ხელი უდარდელად აიქნია-მაგ ამბებმა ჩაიარა დაიკიდე რაა...
-არა სალ...მაცადე გითხრა. თავს თუ ვიმართლებდე უკანასკნელი ვიყო...-სევდიანად შეხედა ნიამ რადგან კარგად იცოდა სალომეს ხასიათი,არავის არ აჩვენებდა და კისერზე არ ახვევდა თავის გასაჭირს...გულში უსიტყვოდ იკლავდა და სწორედ ამ ლაღი და მხიარული გოგოს მიღმა რასაც ახლა უყურებდა ნია იცოდა, რომ საოცრად სევდიანი ადამიანი იდგა დიდი გასაჭირით და სადარდებელით.-მაშინ დედას გეფიცები თამარი დეიდამ გვითხრა რომ არავისი ნახვა არ გინდოდა და ჯობდა თავი შორს დაგვეჭირა შენგან...არ მინდა, ისე იფიქრო რომ დედაშენს ვადანაშაულებთ მაგრამ...
-ვიცი ნიი...ვიცი თამარის ხასიათი და ისიც ვიცი რაც გააკეთა და ალბათ ამიტომაა, რომ არ ვაპატიებ არასდროს.მივდივარო წინაზე მითხრა...
-ჩემო საყვარელოო-უცებ წამოხტა ცერცვაძე და ისე ეცა და მოეხვია ორივე დივანზე გადავარდა და სიცილი ატეხეს.
-გიჟი ხარ?
-არ იცოდიი? -ტუჩები დაბრიცა ნიამ.-ისე ვერასდროს წარმოვიდგენდით ვერავინ ორჯონიკიძის შვილი რომ იყავიი
-ხოო ზოგს ესე მაგრად არ უნართლებს-გაიკრიჭა სალომე.
-აი პროსტაა-ცივი ყავა ხმაურით მოხვრიპა ნიამ-ის დაცემა და გასაგიჟებელი კაციიიი...ვაიმეე სად ვიყავი და მანამდე რატომ არ ვიცნობდი ღმერთკაცი ჩვეულებრივი...ღმერთო გუგაა?
სახეზე ხელი დაინიავა ცერცვაძემ.-ჩემი ნებით მოვაკვლევინებდი თავს...ნუუ
-ვაიმე ნია...რა მაგრად გიჭირს მაგ ტვინშიი-თვალები აატრიალა სალომემ და გადაიხარხარა...
-ცხენოო...ნუ კაი რას იცვამ ?ახლა არ გადამრიო და არ თქვა არ მოვდივარო თუარა მიგასიკვდილე...და საერთოოდ აწეე...ივლი ყველგან სადაც მეე და გააკეთებ იმას რასაც მე.ნუ სექსი არ ითვლება-თვალი ჩაუკრა ნიამ და სიგარეტის კოლოფს დასწვდა.

* * *

- ანუ ესე გამოდის ახლა ნინია წერეთლის სათამაშოები ვართ?-უსიამოვნოდ დაიჯღანა ლევანი და ლუდი მოსვა პირდაპირ ბოთლიდან..
-ისეთი ქალია, გიწვევს პირდაპირ სულის ამოსვლამდე იხნარო...-სიგარეტს მოუკიდა გიორგომ-ბოზანდარა.სად დაფრინავ შე ჩემისა ეე...
ჩაფიქრებულ ბარათელს ცხვირწინ ხელი აუქნია რამოდენიმეჯერ.
-რაგინდა? რაა...რას შემეცი ?
-რას ვაპირებთთქოო?!
-თქვენ არაფერს,მე კი მოვიფიქრებ რამეს...მომეცი ეს სიგარეტი სად მიგაქვს?-ლევანს გამოსტაცა კოლოფი და ერთ ღერს მოუკიდა.
-არც იფიქრო!-თითი გამაბრთხილებლად გაუბზიკა გიორგიმ.-არ მოგცემ მარტო მხიარულების უფლებას...
-მე კი იქ ცხვირის ჩაყოფის უფლებას არ მოგცემ სადაც არ გესაქმება.
-სულ შენ დაგეკითხებით ხო იციი...-გაიცინა ლევანიმ.-კაი ნუ ზიხარ ისეთი სახით გეგონება ვინმე მოკვდა.ჩვენ ერთად ვართ,ვიყავით და ვიქნებით ეს დაიმახსოვრე.-წინ გადაიხარა ლევანი და მეგობარს სახეში უტეხად ჩააშტერდა-ახლა კი თქვი როგორ აპირებ ამ საქმის მოგვარებას? არჩევნები ახლოსაა მოქმედი მთავრობა წასვლას არ აპირებს და დარწმუნებული ვარ დარჩენილი 4 წელი არც წავლენ...არც კონკურენტი ძალა ყავს გარდა ერთისა...ეს კი თეიმურაზ ალავიძეა...დიდი თევზი! ყველგანაა,მთელი ქვეყნის მასშტაბით,ბარებია,რესტორნები,ნარკოტიკები თუ პროსტიტუცია...აი წერეთელი ვისთვის მუშაობს ეგ არ ვიცით ამიტომ ჯერ ეგ გვაქვს გასარკვევი მერე კი...
-მერე მის შემოგარენში მდგომ ყველა ხეს მივყვებით და სათითაოდ შევანჯღრევთ სანამ, იმ ერთ ღირებულს არ ვიპოვით-კვამლს თვალი გააყოლა ბარათელმა.
-ანუ..."დისკოტეკა ნაჩინაეტსა"!!-ხელი ხელს შემოჰკრა ყურებამდე გაკრეჭილმა გიორგიმ.-დროა დიდი გეგა ქალაქს დაუბრუნდეს...
-ამის დედაც-ხელი მაგიდაზე დაარტყა ბარათელმა-ბანდა,ავეყარეთ დროა ის დიდი ხე შევარხიოთ.. რომელსაც უფრო მეტი რკო სცვივა...

* * *

რესტორანში თითქმის მთელი დარბაზი ჰქონდათ დაკავებული.ირგვლივ სასიამოვნო გარემო იყო და თავსაც ლაღად გრძნობდა ვადაჭკორია.მუხლს საკმაოდ აცილებული შავი კაბით და მაღალი ქუსლებით რაც ,ხაზს უსვამდა მისი ტანის ელეგანტურობას და მიმზიდველს ხდიდა მამაკაცის თვალისთვის.საკმაოზე ცოტას სვამდა და მომხიბლავი კეკლუცით აიგნორებდა მის მიმართ ნასროლ აღფრთოვანების კომპლიმენტებს.დაქირავებული რესტორნის მომღერალი მორიგ სიმღერას ასრულებდა მის გვერდით მჯდომი და ამ მომენტში სადღაც გაუჩინარებული ნია ცერცვაძის ადგილი საკმაოდ სიმპატიურმა ბიჭმა რომ დაიკავა.დათუნა რაზმაძე მდიდარი მამიკოს განებივრებული ბიჭი. რომელსაც ჰგონია რომ დედამისწა მის გარშემო ტრიალებს და ზედმეტად ნარცისიზმით დაავადებული ყოველთვის აღიზიანებდა სალომეს თუმცა, მისი როგორც უნივერსიტეტის აღზნებული ქალების გულისმპყრობელის ყურადღება რაღაც მომენტში მოსწონდა. ალბათ, ამიტომაც იყო შინაგანად ყოველთვის რომ ეპრანჭებოდა მაგრამ, შანსს მაინც არ აძლევდა მათ შორის არსებული ზღვარი ზედმეტად გადმოეკვეთა.
-დღეს ულამაზესი ხარ-იაფფასიანი სიტყვებით შეეცადა დათუნა საუბრის წამოწყებას.-იცი ალბათ, რომ ყოველთვის მომწონდი და იქნებ დროა სალო ,ამაზე დავილაპარაკოთ?-სიგარეტს მოუკიდა ბიჭმა და დაჟინებული მზერით მიაშტერდა სალომეს.
ქერა და ცისფერთვალება მაღალი ბიჭი იყო დათუნა...დღის ნახევარს ,სპორტდარბაზში კუნთების დასაყენებლად და ნახევარს ,ღამის კლუბებში ახალ-ახალი ნაშების ასაყრელად რომ ატარებდა.
-მასე ნახევარი უნივერსიტეტი მოგწონს დათო!-გაიღიმა სალომემ.
-ესე, შენს მეტი არავინ მომწონს-მხრები აიჩეჩა ბიჭმა-ბაზარი არაა ვაჟიშვილი არ ვარ და არც ზედმეტად მორწმუნე ხორციელ სიამოვნებაზე უარი რომ ვთქვა მაგრამ...შენ თუ დამთანხმდები და შანს მომცემ ...
-არ გამოვა...-იმედი გადაუწურა სალომემ.
-რატომ?!
-არ გვინდა რაა ამაზე ლაპარაკი...
-წამოდი, აივანზე გავიდეთ ცოტა ხნით.-წამოდგა დათუნა და მაჯაში მოკიდა ხელი ქალს შემდეგ, წინ წავიდა და სუმ მალე აივანზე აღმოჩნდნენ.გარეთ საკმაოდ აგრილებულიყო...მტკვრიდან მონაბერი სიო ,სასიამოვნოდ ედებოდა ქალის მოშიშვლებულ ზურგს და ზაფხულის ხვატისგან დახუთულს საოცარ სიმსუბუქეს ჰმატებდა.
-რატომ არ გინდა?-სიგარეტს ისევ მოუკიდა მამაკაცმა.
-დათო...-თავი დახარა ქალმა
-არა, მომისმინე.ვიცი რომ არავინ გყავს სალომე...საერთოდ არ მოგწონვარ დავიჯეროო? იქნებ მომცე ერთი შანსი..-ნიკაპის ქვეშ ამოსდო ორი თითი და თავი ააწევინა...ქალს სახე შევარდისფერებოდა.-გთხოვ...
ქალმა პირი რაღაცის სათქმელად გააღო მისი მობილური რომ აწკრიალდა...ნომერს დახედა და ტანში უსიამოვნოდ გასცრა.სახეზე ფერები გადაუვიდა რაც, დათოს დაკვირვებულ თვალს არ გამორჩენია და სახის კუნთები ერთიანად დაეძაბა.-ვინ არის?
-არავინ...-რამოდენიმე ნაბიჯით მოშორდა ბიჭს და უპასუხა.
-მაგ დედა@ყნულს გადაეცი...ხელები დაიმოკლოს თუ არ უნდა დავამტვრიო და ტრა@ში გავთხარო...-გამოსცრა მრისხანე ტონით ყურმილიდან ბარათელის ცივმა ტონმა.
-ჯანდაბა,სად ხარ?-თავზე გადაისვა ხელი სალომემ და გარემო შიშნარევი მზერით დაზვერა .
-ტყუილად მეძებ!აიღე შენი ნივთები და გამოდი გარეთ, გელოდები!
პასუხს არ დალოდებია ისე გათიშა გაოგნებული სალომე კი ერთ ადგილს გაყინულიყო ...შიშს გვრიდა ბარათელის მრისხანება. აზრზე უცებ მოვიდა,უსიტყვოდ გატრიალდა აივნის კარისკენ,მაგიდას დაუბრუნდა ჩანთას დაავლო ხელი და ბოდიშის მოხდით დაემშვიდობა მეგობრებს.
-სად მიდიხარ?! -კუდში აედევნა დათუნა ქალს
-ახლა არა დათო...-მის შეჩერებას შეეცადა ქალი და თან სწრაფი ნაბიჯით ჩაიარა კიბე...მამაკაცი არ ნებდებოდა და უკან მიჰყვებოდა
-რა მოხდათქო სალომე?-მკლავში სწვდა ბიჭი და თავისკენ შემოატრიალა-ვინ დაგირეკა?
-დათუნა ,უბრალოდ შემეშვითქო გითხარი!-ხმის კანკალით ამოთქვა ქალმა და ხელი გამოგლიჯა როდესაც, რამოდენიმე მეტრის მოშორებით მდგარი შავი ბეემვეს ფარები აინთო და ჩაქრა. -უბრალოდ შენთვის ჯობია თავი დამანებო!
სწრაფად აქცია ზურგი გაოგნებულ ბიჭს. მანქანისკენ დაიძრა, კარი გამოაღო და უსიტყვოდ ჩაჯდა.მრისხანებისგან ერთბაშად აალებული ბარათელი სიგარეტს ეწეოდა ,ქალის დაჯდომისთანავე ნახევრად ჩამწვარი ღერი ფანჯრიდან მოისროლა,მისკენ შეტრიალდა,თმაში ხელი სტაცა და ისე უხეშად დაეძგერა ტუჩებზე ტკივილისგან ყრუდ დაიკვნესა სალომემ...ქვედა ტუჩზე კბილები ჩაასო მამაკაცმა და ისე მწარედ უკბინა ქალს ცრემლები წამოუვიდა.
-რამე რომ მიქარო...მნიშვნელობა არ აქვს რა...ს შვილი ვიყო არ გაპატიებ.მოგკლავ!- ქალის ტუჩებზე გამოსცრა შემდეგ, ერთიანად შეუშვა ხელი და სავარძელს დაუბრუნდა.ძრავი ღმუილით ჩართო და იქაურობას აწყვეტილი სიჩქარით გაეცალა.
-გააჩერე ეს წყეული მანქანა!-იყვირა სალომემ და ხელი მთელი ძალით დაარტყა "ტორპედოზე"-გიჟი ხარ ხოო?!
ბარათელმა მოწყვეტით გააჩერა მანქანა და ქალისკენ შებრუნდა.
-მაშინებ,არასდროს არ ვიცი რა წამოგივლის თავში! მეშინია შენი მოგწონს ეს?!არანორმალური ხარ
კარები გახსნა და მანქანიდან ფეთიანივით გადახტა.
-დაბრუნდი მანქანაში!-ქვემოდან ამოხედა მამაკაცმა-სალომეე!!!ამის დედას შე@ეცი!-იღრიალა და თავადც გადავიდა მანქანიდან,კარი კი მთელი ძალით მიაჯახუნა.გარე განათების სუსტ შუქზე ქუჩაში იდგნენ ,პირდაპირ შუქბიშანზე და ყურადღებას არ აქცევდნენ მოძრავი მანქანებიდან მომზირალ ინტერესიან სახეებს.
-შენ გელეპარაკები დაჯექი მანქანაში,შუა გზაში ვდგავართ..
-იცი რაა?! ფეხებზე სად ვდგავართ! ყელში ამოვიდა შენი სიგიჟეები,როცა გინდა გამოჩნდები,როცა გინა გაქრები...რა სიგიჟე იყო ჩემი იქიდან წამოყვანა? ეს ჩემი ბანკეტი იყო...ჩემი, გესმის?-იკივლა-მეც ადამიანი ვარ და შენ არ გაქვს უფლება ცხოვრება ამიკრძალო.
სიბრაზისგან მამაკაცს ყბის ძვალი დასძაბვოდა.სახეზე ნერვიულად ჩამოისვა ხელი ერთიანად მოვარდნილი სიბრაზე დაიოკა და ცივად გამოსცრა.
-ჩაჯექი ამ დედამოტყნულ მანქანაში სანამ ძალით ჩამიტენიხარ...-კარი გამოუღო-ალბათ იცი რომ გამკეთებელი ვარ!
სალომემ ბრაზით იკივლა შემდეგ კი მანქანაში ისე ჩაჯდა ზედაც არ შეუხედია.ბარათელიც მოთავსდა საჭესთან და მანქანა დაძრა.სახლამდე ხმა არც ერთს არ ამოუღიათ, სადარბაზოსთან მანქანიდან დემონსტრაციულად გადავიდა ქალი და ისე აიარა კიბე უკან მიმავალ მამაკაცს არ დალოდებია..სახლში შევიდა და ფეხსაცმელები პირდაპირ მისაღებ ოთახში გაიხადა.ჩანთა დივანზე მიაგდო და სავარძელში მოწყვეტით დაეხეთქა.
-რას მომშტერებიხარ?
-მაგრად, რომ ატრაკებ ხვდები?-ფანჯრის რაფას მიეყრდნო ზურგით ბარათელი.
-რატომ ვატრაკებ?
-აბა რაზე მიჭედავ გოგოო?! -იღრიალა მამაკაცმა-რომ არ მინდა ვიღაც ....მ ჩემ ქალს ხელები უფათუროს?გამაგებინე რაზე დგავ ისტერიკებ? დარწმუნებული ვარ იმ ბანძ ნაროდში ისედაც არ გინდოდა ჯდომა.
-ბატონოო?! ის ბანძი ნაროდი ჩემი ჯგუფია...
-ხოდა შე@ეცი ეგეთ ჯგუფს...იმ შენს ბოზანკალა დაქალს პახოდუ სადღაც დედისტყვნაში რომ დაგეთესა და ტუალეტში ვიღაც პიტალოსთან ჟიმაობდა...შენ კი დათუნა რა გვარია დედას შევ@ცი მე მაგისას...ვინც არის რა მნიშვნელობა აქვს...მაგის იაფფასიან კომპლიმენტებს ისმენდი...ტიპს სიფათზე რომ აწერია ერთი სული აქვს ლოგინში როდის შეგითრევს და ამ დროს შენ აქ დგახარ და წიკვიმებ, რომ არ მომეწონა ვიღაც ყ@ე ჩემს ქალს რომ კერავდა?!ამაზე ჭედავ?-ფეხი მიარტყა სავარძლის ფეხს შემდეგ კი ქალისკენ შეტრიალდა და თითი ცხვირწინ დაუქნია-შეენ ჩემი ხარ მოგწონს ეს თუ რა...ხოდა რაც ჩემია.ჩემია...შენ რომ რამე მიქარო ჩემი ხელით გამოგაცლი მაგ გულს და გირჩევ ჭკვიანად იყო და ისე არ ქნა შენი დედამოტყნული დათუნა ჰაერში ამაწევინო!გაიგე რა გითხარიი?!
იღრიალა და ნიკაპში მოკიდა ხელი სახე ააწევინა და აცრემლებულ თვალებში ჩახედა .
-რა გინდა ჩემგან?! ამოისლუკუნა ქალმა
-აუცილებლად ეს იაფფასიანი სიტყვები უნდა გითხრა და შენ ვერ ხვდები რა მინდა და რამდენს ნიშნავ ჩემთვის?
-ხოო მინდა იაფფასიანი სიტყვები -ხელი უხეშად მოიშორა ქალმა და ფეხზე წამოხტა.
-როგორ ფიქრობ ისე გამიჭირდა გასაჟიმად ქალი ვერ მიშოვია და შენ დაგსდევ?! რა სირობები გიტრიალებს მაგ თავში ხვდებიი?! როგორ ფიქრობ სულ ....ზე არ მეკიდა ვიჯდებოდი თუ არა ციხეშიი?! შენ გეკითხები -ხმას უმატა კაცმა სახე დაეძაბა,კისერზე ერთიანად გამოაჯდა ლურჯი კაპილარები და თვალები ყინულივით ცივი გაუხდა...ხელის კანკალით ამოაცურა სიგარეტის ერთი ღერი და მოუკიდა-საერთოდ არ მიფიქრია გადავრჩებოდი თუ არა იმიტომ რომ ამ დედმოტყნულ ცხოვრებაში არაფერი დამრჩენია,საერთოდ არაფერი...ბიჭები რამდენ ხანს მეხვეწებოდნენ მოიფიქრე და გაგიყვანთ აქედანო და უარს ვამბობდი მერე კი იმ ნაბი@ რი გამომძიებლის სიტყვები გამახსენდა შენ არ ხარ სალომეს სიყვარულის ღირსი და შენზე უკეთესს იმსახურებსო! მე არ ვარ შენი ღირსიი? დედაც ნოვტყან ჩემზე უკეთესის...იქ იმ წამლის მერე რომ გავლურჯდი და შეენ მორგში ისე გულამოსკვნილი ,რომ ტირიდი იქ დავამთავრე ჩემი დამპალი ცხოვრებიდან ნახევარი...იქ მივხვდი რას და რამდენს ნიშნავ შენ ჩემთვის და შენ თუ ვერ ხვდები ამდენს რა გელაპარაკო?! რა გავეკეთო ? მითხარი სალომე რა გავაკეთოო?! ხოოოო ამის დედაც მოვტყან მიყვარხარ,სიგიჟემდე...ისე რომ სულ ....ზე ნახევარ საქართველოს ამოვხოცავ მაგრამ შენ არ დაგთმობ არასდროს...
მისი სიტყვებისგან გაოგნებულ ქალს მიუახლოვდა და ნიკაპში მოკიდა ხელი...-მიყვარხარ.. და ეს ყველაზე და ყველაფერზე მეტია...იმდენად მეტი რომ ხელი რომ მკრა...აი პროსტა ხელი რომ მკრა...
ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და ხელი გაუშვა
-უნდა გავიდე,ისეთი განრისხებული ვარ...კაროჩე კარგად რა..
-გიგა...-ცრემლები სახეზე ჩამოუცურდა ქალს
-არა სალომე...ეხლა არა-ხელით გააჩერა და კარი ისე გაიხურა უკან აღარ მოუხედია. სალომემ კი ცრემლები შეიმშრალა,სააბაზანოში შევიდა,წყალი მოუშვა და ტანსაცმლიანი დადგა დუშის ქვეშ.

* * *
-მაგრად ატრაკებ ,რა მოხდა ისეთი ესე რომ გაჭედე?-ვისკის ჭიქა მიიჩოჩა წინ გიორგიმ
-....ზე ! ჩემია და რაც ჩემია ვერავინ ვერ ეხება გასაგებიაა?!
-ზედმეტი მოგდის ძმაო...-შეპარვით უთხრა ბიჭმა
-ეხლა ჭკვა თუ უნდა მარიგო ისე ვარ გავალ და იმ სირ სახეს გავუხევ...
-კაი...კაი-ხელები დანებებია ნიშნად ასწია გიორგიმ-დამშვიდდი არ ღირს ახალი შარი.ისე არცერთ ქალზე არ გაგიჭედია ესე რა უბედურებაა...
-მიყვარს შე სირო...
-უცნაურად გამოხატავ...
-გააჯვიი...რავქნა აბა ყვავილებით ვირბინო გარდატეხის ასაკში მყოფი ღლაპივით წინ და უკან?-ვისკი გამოცალა და ისევ შეავსო ჭიქა
-არა პენსსის კარტა მიეცი...
გაიცინა გიორგიმ
-რა სასაცილოაა...მოგიტყან იუმორი.
-ბოდიშიი...კაი ხოო წერეთელზე რას ვაპირებთ?
-ჯერ არ დაურეკია და რავიცი მე...როდის რა დაარტყავს იმ უტვინო თავში გაიგე შენ...ერთი ლევანს გადაეცი...მაგ ძუკნაზე ყველაფერი გამიგოს.რითი სუნთქავს,სად დადის და საერთოდ ისიც მაინტერესებს ტუალეტში როდის და რამდენჯერ დადის...
-კარგი...ახლა კი წადი იმ შენს გოგოსთან და ჯობია ბოდიში მოუხადო.მიდი,მიდი...
მხარზე ხელი დაარტყა და თითქმის ძალით გააგდო სახლიდან.
თხელ ზეწარში გახვეულიყო სალომე და დაძინებას ცრდილობდა საწოლის მარჯვენა მხარე რომ დაიზნიქა და ნაცნობი სურნელი მისწვდა მის ყნოსვას.ძლიერმა ხელებმა ერთიანად შებოჭა და მხურვალე სხეულზე მჭიდროდ მიიხუტა.ბარათელმა სახე მის სურნელოვან თმაში ჩარგო და ბრთხილად შეეხო ტუჩებით.
-დამშვიდდი? -სუსტი მკლავები მოხვია ქალმა
-არა-ყრუდ ამოილაპარაკა კაცმა -შენს გვერდით ყოფნა და სიმშვიდე სხვადასხვა ცნებაა...ჩამეხუტე და დავიძინოთ.
-მიყვარხარ...ესეთი გიჟიც კი-ტუჩებში მოწყვეტით აკოცა ქალმა და უფრო მჭიდროდ მოეხვია.

* * *

სადარბაზოდან გამოსულმა კეპი შეისწორა, სწრაფად გადაკვეთა ტროტუარი და შავი ტოიოტას კარი გამოაღო.
-ნახეთ როგორი სტუმარი გვყოლიაა-წარბის აწევით შეათვალიერა თავიდან ფეხამდე ძალიან მოკლე ჯინსის შორტებში გამოწყობილი წერეთელი..თავის გაქნევით გაიცინა და სწრაფად ჩაჯდა მანქანაში.
-ეგეთი სიშიშვლეც არ მითხოვია-სიგარეტს მოუკიდა და კვამლი პირდაპის სალონში გამოუშვა.-ვაიმეე...ბარძაყზე ხალი გაქვთ გამომძიებელო?
-აქ არ ვეწევით.-ყურადღება არ მიუქცევია მისი ისრონიისთვის ისე დაძრა მანქანა.
-ჩემზე ეგ აკრძალვა არ ვრცელდება.-თვალი ჩაუკრა ქალს .-სად მივდივართ?
-მივალთ და ნახავ...გავიგე ვადაჭკორიასთან აგიწყვია ურთიერთობა...-ცალი თვალით გამოხედა მამაკაცს.
-კი არ გაიგე,შენი ლეკვები მითვალთვალებენ...-ჩაიცინა მამაკაცმა-ეს არაფერს არ ცვლის...მე ნატაშასთან დავწვები,ლოლასთან თუ ირინესთან...საქმე... საქმეა
-აქ საგულაოდ არ ჩამომიყ ვანიხარ...
-რატომ მრჩება ისეთი წარმოდგენა, რომ შენთვის გინდივარ და არ გემეტები სხვისი საკუთრება რომ გავხდე...-სიგარეტი ფანჯრიდან მოისროლა და ქალისკენ შეტრიალდა.
-რატომ მგონია რომ მეჩალიჩებიი?-მანქანა შეაჩერა ქალმა და მისკენ შეტრიალდა...
-გგონია...გგონია...ხედავ თავადვე თქვი რომ გგონია..-შეათვალიერა ქალი და ქვედა ტუჩი კბილებსშორის მოიქცია რომ არ გასცინებოდა.-ცეცხლს ეთამაშებით გამომძიებელო...
ქალმა თვალი აარიდა და წელში გასწორდა.
-ენგინ პაპასკირი....ქართველი თურქი.ავჭალაში სასტუმრო "სავანე" მიხვალ და დაელაპარაკები...დანარჩენს ჩვენ მივხედავთ.
- გასაგებია.მე აქ ჩამოვალ...-პასუხს არც დალოდებია ისე გადავიდა მანქანიდან და კარი მიხურა...წერეთელმა თვალი გააყოლა მიმავა მაღალ სილუეტს და ყელში გაჩხერილი ბურთი გაჭირვებით გადააგორა კისერში ,შემდეგ სახეზე ჩამოისვა ხელი და რამოდენიმე წუთის მერე მანქანა ადგილიდან ნელი სვლით დაძრა.
* * *
-მითხარი რომ ღადაობ-გაიცინა გიორგიმ და მანქანიდან კიდევ ერთხელ გახედა სასტუმრო სამ სართულიან შენობას...
-ვღადაობ...გაგიხარდა?!
-მაგრად ბოზ@შვილი ვიყო...ეს თურქი მძღოლების სასტუმრო არაა იაფფასიანი ქართველი ძუკნებით.
-ხოო რა გაგიკვირდა ქალებში საგულაოდ კი არ მოვედით.-თვალები აატრიალა ლევანმა,გიგას მიბაძა და მანქანიდან გადავიდა.
-რა უნდა ვქნათ ხალხოო?!-კუდში აედევნათ გიორგი...
-გამოიყენე შენი შარმი...-გაიცინა გიგამ...-მამაა...ვინმემ თ.
-მოკეტე ახვარო!-სახე დამანჭა გიორგიმ.
-კაი ეხლა მოვიქცეთ კაცებივით ხოოდა...წავიდეთ და ვაჩვენოთ ამ დედამოტყნულებს ვინაა უფროსი-წელში გასწორდა ლევანი.
-მოიხოდა ეს !
-გიგილოოო ჩათვალე არ გამიგია.-თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია ლევანმა და სასტუმროს კარი შეხსნა.
შენობაში იაფფასიანი სასმლის და სიგარეტის ბუღი ტრიალებდა.ფაშფაშა ქალი გამოეგება ახალ მოსულებს და ამრეზით შეათვალიერა სამივე..
-რით შემიძლია დაგეხმაროთ?
-ენგინს ვეძებთ.
-უკაცრავად?-წარბი აწია ქალმა
-ულვაშიანი მსუქანა თურქია...-გაიკრიჭა გიორგი.
-ასეთს არავის ვიცნობ...მიბრძანდით აქედან სანამ პოლიციას გამოვუძახე.
-მგონი გავაბრაზეთ-გიგას გადაულაპარაკა ლევანმა-კარგით უკაცრავად მივდივართ.
სწრაფად დატოვეს შენობა და ეზოში გამოვიდნენ სადაც რამოდენიმე სატვირთო ტრაილერი იდგა და ულვაშიანი მამაკაცები ირეოდნენ.
-ამ სირებს ყველას ულვაში და ღიპი აქვთ...არ გინდა გაარჩიო რომელია მუსტაფაა?-ამოიოხრა გიორგიმ
-ენგინი სირო...
-ორივე ერთი ხუი არაა...ჩემთვის ყველა თურქი მუსტაფაა...ეეე მოდი... სად მიდის?
წინ წასულ გიგას გაეკიდნენ რომელიც უკვე თურქებთან იდგა.
-ენგინს ვეძებ...-ჯიბეებში ხელები ჩაიწყო და გამომცდელად დააკვირდა სამ მამაკაცს.
-მე ვარ ენგინი!-წინ წამოვიდა შედარებით ახალგაზრდა კაცი ხელში მოზრდილი კლუჩი ეკავა და მტრული მზერით იყურებოდა.-ვინ კითხულობს?
-შენთვის საქმეა...500 კილოგრამს იწონის...ფულის ნაწილს გასვლისას მიიღებ ნაწილს კი ადგილზე უსაფრთხოდ ჩატანისას.
-გასაგებია-ახლოს მიიწია მამაკცმა-ვინ გამოგგზავნა?
-ანზორმა.და არ იკითხავ რა არის ტვირთი?
-დეტალები არ მაინტერესებს.-ჩაილაპარაკა მამაკაცმა და ზურგი აქცია სტუმარს.

* * *
კარზე ზარის ხმამ გააღვიძა...საწოლის მეორე მხარე ცარიელი დახვდა.ფეხზე წამოდგა და ჩუსტების ფლატუნით გაიწი კარის გასაღებად.საკეტი გადაატრიალა და კარის გაღებისთანავე გაოცებისგან თვალები შუბლზე აუვიდა.კარში თამარი იდგა პარკებით ხელდამშვენებული.
-დედა?აქ რას აკეთებ?-კარის ჩარჩოს მიეყრდნო მხრით.
-საჭმელი მოგიტანე რომ გიცნობ ვიცი მაცივარი ცარიელი გექნება...არ შემომიშვებ?
-აქ ცოტა არეულობაა...შემოდი.
გვერძზე გადგა და ქალი სახლში შეატარა...თამარმა ინტერესით მოავლო მზერა სახლს და სამზარეულოსკენ აიღო გეზი.-ვინმე გყავს?
ცალი თვალი შვილისკენ გააპარა ქალმა.
-რას გულისხმობ?
-მეგობარ ბიჭს...
-დედა ამაზე ლაპარაკი არ მინდა...
-კარგი...კარგი...თვის ბოლოს ნანი აპირებს ჩამოსვლას ერთი თვით...მერე კი ალბათ ერთად წავალთ.
-ძალიან კარგი...-ტელეფონს დაჩერებულმა სალომემ უინტერესოდ გასცა პასუხი.
-„რას აკეთებს ჩემი სექსუალური ქალიი"
-"ნახევრად შიშველი სამზარეულოში ვზივარ თამრიკო მესტუმრა...და შენ რას აკეთებ?"
-“ღმერთო ჩემო შენს სიშიშვლეზე ათასი ბინძური ფანტაზია მომდის თავში...გაუშვი თამრიკო მალე"
-"გარყვნილო"
-"მხოლოდ თქვენთვის ძვირფასო"
გაეცინა სალომეს და ახლაღა შეამჩნია გაოცებული თამარის მზერა
-ვინ არის?
-რაღაც არ მახსოვს მე და შენ დაქალები ვიყოთ თამარ...
-ასე რამდენ ხანს გაგრძელდება?-ამოიოხრა თამარმა და სკამიდან წამოდგა-როგორც სჩანს ზედმეტი ვარ...მადლობა არაა საჭირო ნახვამდის.
წელში გაიმართა და სახლი ისე დემონსტრაციულად დატოვა გაოცებულ სალომეს ყბა ჩამოუვარდა.
* * *

თურქული ნომრების მქონე სატვირთო მანქანა 120 კილომეტრ საათი სიჩქარით, გადაადგილდებოდა კახეთის გზატკეცილზე.სალონში ეროვნული ბაიათები ჟღერდა და ექსტაზში შესული მძღოლი, ციებიანივით აკანტურებდა ცხვარივით გაბურძგნულ ნახშირივით შავ , თმას.ლილოს დასახლებას გასცდა ,გზის სავალი ნაწილიდან მარცხნივ გადაუხვია და ცენტრალური გზიდან ორიოდე კილომეტრის დაშორებით ,მაღალი ბეტონის მესერით შემოსაზღვრული შენობისკან აიღო გეზი.რომლის თავზეც წუთში ერთხელ,წრიულად მბრუნავი პროჟექტორი შემოგარენს თვალის მომჭრელ სინათლეს ჰფენდა. კუდზე დამჯდარმა ბეემვემ სიჩქარეს უმატა ,სატვირთოს გადაუსწრო,წინ გაიჭრა და ფარების ციმციმით აიძულა მძღოლი გაჩერებულიყო.
თითქმის შუაღამე იყო და გარე განათების ბოძების არარსებობის გამო უკუნი სიბნელე ჩამოწოლილიყო ,რომელსაც სატვირთოს შორს მაშუქი ფარები სწორ ზოლად კვეთდა. მანქანიდან თითქმის ერთ დროულად გადმოვიდა ორი მამაკაცის ნიღბიანი სილუეტი...ერთს ხელში ბეისბოლის ჯოხი ეჭირა ,მეორე კი საკუთარი მუშტების იმედზე ჩანდა.ჯოხიანი დინჯი ნაბიჯით მიუახლოვდა გაჩერებული სატვირთოს კარს და ჯოხი მეტალის ზედაპირზე მიაკაკუნა.
-რა ხდება?!-დამტვრეული ქართულით იკითხა მძღოლმა და ზემოდან დახედა დაუპატიჟებელ სტუმრებს.
-გააღე კარები და ჩამოდი მანქანიდან!-მკაცრად გამოსცრა ნიღბიანმა და სალონში მგზავრის მხარეს სავარძლისკენ, საეჭვოდ გადახრილ მძღოლს არ დალოდებია ,თავად გამოგლიჯა კარი.
-იარაღი აქვს ამ ახვარს...-იღრიალა მეორე ნიღბიანმა გამოღებულ კარს ფეხი მიარტყა, მეგობარს მოქნილი ნახტომით ეცა და ძირს დააგდო .მანქანის ჩაწეული შუშიდან კი ზედიზედ ნასროლმა რამოდენიმე ტყვიამ მილიმეტრებში გაუარა მიწაზე გაწოლილებს გვერდით და გვალვებისგან გამხმარი მიწა ამოთხარა.შეწყდა თუ არა ტყვიების ჯერი...ჰაერი ძლიერად გაქნეულმა ბეისბოლის ხელკეტმა გაკვეთა და სატვირთო მანქანის საქარე მინას მიეხეთქა გამაყრუებელი ზათქით...შუშა წვრილ კრისტალებად დაიბზარა და ერთიანად ჩამოიფშვნა...წამიერად გონება გაფანტული მძღოლი კი აზრზე ვერ მოვიდა ისე მოითრიეს და გამოღებული კარიდან ბურთივით გადმოისროლეს...მიწაზე გართხმული თურქი,ტრეილერის ფარების სინათლეზე ზემოდან დაჩერებულ ნიღბიან მამაკაცს უყურებდა თვალმოუშორებლად რომელსაც მარჯვენა ხელში ხელკეტი ეჭირა და თვალს არ აშორებდა.შემდეგ ნიღაბი თავს ზემოთ გადაიძრო და თვალებმოჭუტული ისეთი ჩაფიქრებული სახით დააკვირდა თითქოს მსოფლიო მასშტაბის გეგმას სახავდა.
-ერთი ცუდი ჩვევა გაქვთ ბინძურ საქმეში გარეულ ტიპებს...ყველა მხრიდან საბრთხეს ელოდებით და უპრაკუნოდ ატრიალებთ ამ იარაღებს...აქ რა ღაზას სექტორი გამიმართეთ იბიომატ?!
-შენ, ის ტიპი არ ხაარ?!-გამარჯვებული სახით წამოდგა ფეხზე მამაკაცი და გაკვირვებისგან წარბაწეულს თითის ქნევით მიმართა
-აბა, რომელი ტიპი?!
-ვინც ეს გარიგება დამიდო?ხოო...ის ხარ...
-ხედაავ რა კარგი მეხსიერება გქონიაა?!-ტუჩები დაბრიცა მამაკაცმა.-მერე არ იცი, იარაღი ვის უნდა უტრიალო ცხვირწინ და როდის?მორჩა !განთავისუფლებული ხარ !
მხრები უდარდელად აიჩეჩა შემდეგ კი სახე უეცრად შეეცვალა...ღიმილი ერთიანად ჩამოერეცხა და მისი ადგილი უსაზღვრო მრისხანებამ დაიკავა.მთელი ძალით მოქნეული ხელკეტი პირდაპირ ლაჯებში ამოსცხო და ღრიალით მიწაზე გაგორებულ მამაკაცს ზემოდან არაფრისმთქმელი მზერით დააჩერდა.-იციი, ლაჯებში ამორტყმაზე მწარე რა არის?!-თვალები აატრიალა მობეზრებულმა- მაშინ მე გიპასუხე ბ:-განმეორებით ამორტყმა!
კიდევ ერთი ყრუდ დარტყმის ხმა და გონის დაკარგვამდე ტკივილიანი ღრიალი მოედო არემარეს.
იმ ღამით კიდევ ერთი საინტერესო ფაქტის მომსწრენი გახდნენ საზოგადოების ის ნაწილი ვინც, მშვიდად სეირის ყურებას,მუდმივად ახალი ამბების ეპიცენტრში ყოფნას ამჯობინებდა და ზემოდ ხსენებული ამბების მთავარი გმირების ცხოვრება-მოღვაწეობაში ბინძურად აფათურებდა ხელებს..."ნათქვამია მიეცი ხალხს პური და სანახაობაო"ამ გაჭირვებულ ცხოვრებაში როდესაც პური რთული საშოვარია...სამაგიეროდ სანახაობაა უფასო და სწორედ ეს უფასო სანახაობა იყო გამაყრუებელმა გრუხუნმა რომ შეძრა პატარა ლილოს სრული შემოგარენი და ბიზნესმენ თეიმურაზ ალავიძის უზარმაზარი საწყობი ჰაერში აიწია...მთელი ღამის განმავლობაში მუშაობდნენ სახანძრო ბრიგადები მაგრამ, ცეცხლის ლიკვიდაცია მაინც ვერ მოხერხდა და ასე მარტივად და ყოველგვარი მიკიბვ მოკიბვის გარეშე ფერფლად იქცა უკვე არაფერში, დაბანდებული მილიონები.გამოძიებამ ცხელ კვალზე დაიწყო მუშაობა და ერთადერთი რაც დადგინდა ხელნაკეთი მობილური ბომბის ამოქმედებით მოხდა აფეთქება რომელიც მანამდე შენობის კედელს შეჯახებული ტრაილერის ძარაზე იყო დამონტაჟებული.

* * *
-დღეს არ დარჩებიი?!-ყავის ფინჯანი მის წინ მაგიდაზე დადგა სალომემ და მომლოდინე თვალები შეანათა მამაკაცს..
-არ ვიცი პატარავ...საქმეები მაქვს.-ყავა მოსვა და სიგარეტს მოუკიდა.
-შენ და საქმეები ერთმანეთის გარეშე წარმოუდგენელი ხართ!-ირონიულად გაიცინა სალომემ.
-შენი ირონია უადგილოა..-სიგარეტი საფერფლეზე დ4ააგდო და სავარძლიდან წამოდგა-.წყალს გადავივლებ და გავალ გიორგის უნდა შევხვდე .შენ რას აპირებ?
-მე და ნია გავალთ სადმე ალბათ..
-გასაგებიაა-ორაზროვნად ჩაილაპარაკა მამაკაცმა წარბაწეულმა დაკვირვებით შეათვალიერა ქალი..მერე ტუჩები ნერვიულად გაილოკა და ხელში შერჩენილი მანქანის გასაღები,მობილური და საფულე მაგიდაზე დააწყო და სააბაზანოსკენ გაემართა.
სალომემ თავი ხელებში ჩარგო და თვალები დახუჭა...გაურკვევლობაში იყო...დიდ გაურკვევლობაში.ასე უბრალოდ არსაიდან დაბრუნებული მამაკაცი ერთის მხრივ აბედნიერებდა მაგრამ,მეორეს მხრივ აშინებდა და ყოველ წუთს ცუდის მოლოდინში მყოფი...საოცრად დაძაბული და სულიერად არეული იყო...იცოდა რომ პატარა ჩამოუყალიბებელი გოგოსავით იქცეოდა,ისიც იცოდა რომ მისი გრძნობები მამაკაცისადმი წრფელი და ყველაზე და ყველაფერზე ძლიერი იყო მაგრამ, არ იცოდა რამდენად მყარი იყო მამაკაცის მისდამი გრძნობა და რატომღაც უნდობლად მყოფი...ყოველ წუთს ელოდებოდა როდის გააუფასურებდა გიგა ნუცუბიძე თავის სიყვარულს და ეს უბრალოდ ცარიელი სიტყვები გახდებოდა.თითქოს წინასწარ,იმუნიტეტს იმუშავებდა ამით და გარდაუვალის დასხვედრად მყარად დგომას მიაწერდა ყველაფერს...სასაცილოა და იმ ჩასაფრრებულ ცხოველს ჰგავდა, საკბილოს მომლოდინე ჯიუტად რომ არ იცვლის ადგილიდან ფეხს და მერე თავის გასამართლებელი საბაბით "რა ვქნა? თავად ჩამივარდი კლანჭებში ძვირფასო" ბასრ კბილებს შორის იქცევს მსხვერპლს.სწორედ ეს სიტუაცია იყო მასსა და გიგას შორის.თავად, როგორც მონადირე ისე ჩასაფრებოდა და ელოდა როდის დაუშვებდა შეცდომას ( რატომღაც დარწმუნებული იყო რომ აუცილებლად მობეზრდებოდა მამაკაცს და ისევ ისე აიშვებდა როგორც აქამდე)ბასრი კბილები რომ ჩაესო...და ამ ყველეფერს ქვეცნობიერად აკეთებდა...
ფიქრებიდან მაგიდაზე დადებული გიგას ტელეფონის ზუზუნმა გამოიყვანა.თანამედროვე ტექნიკის შედევრი უხმო რეჟიმზე იყო დაყენებული და მაგიდის პრიალა ზედაპირზე მოუსვენრად ვიბრირებდა.ტელეფონი ახლოს მოისწია და ეკრანზე გამოსულ ესემეს შეტყობინების ფანჯარას დახედა.
“ერთ საათში ჩვენს ადგილზე გელოდები.არ დააგვიანო იცოდე"
ესემეს შეტყობინება უცხო ნომრიდან იყო შემოსული და შესაბამისად, გამომგზავნის ვინაობის დადგენა შეუძლებელი გახლდათ.ბრაზისგან ხელით უდიერად მიაგდო ტელეფონი და ერთიანად ყელში მოწოლილი სიბრაზის მხუთავი შეგრძნება, მთელ ყელს რომ უწვავდა და გულ -მუცელს უკაწრავდა...ვაი შავი დღით მოთოკა.ახლა სცენების დადგმის დრო არ ჰქონდა.ყველაფერი ცივი გონებით უნდა გადაეხარშა და თავადვე გაერკვია რა ხდებოდა მის ცხვირწინ და ამასთანავე მისგან ფარულად.გიგა კიდევ დიდ ხანს არ მოიფიქრებდა მასთან გულახდილ საუბარს და კამათი იმაზე რომ დამჯდარიყო და ჩვეულებრივი,ცივილიზებული წყვილივით განეხილათ ყველა პრობლემა,გადაეშალათ ერთმანეთისთვის გული და გაენდოთ გასაჭირი.სრული უაზრობა იქნებოდა.
სააბაზანოში წყლის ხმა შეწყდა და სულ მალე ზღურბლზე წელს ზემოთ შიშველი ბარათელი გამოჩნდა.რომელსაც ჯინსის შარვალი ამოეცვა და სველ თმას იმშრალებდა.პირსახოცი სკამზე დადო მოკლე სახელოიანი ლურჯი მაისური გადაიცვა და მაგიდაზე დაწყობილ თავის ნივთებს დაუბრუნდა.ყველაფერი ჯიბეში ჩაიწყო და მობილურის განათებულ ეკრანზე გაუშეშდა თვალი.სალომეს დაკვირვებულ თვალს არ გამოჰპარვია მისი დაძაბული ყბის ძვალი და ირონიული ღიმილით თვალის არიდება არც უცდია.
-კაი პატარავ გავედი!-სწრაფად დაუბრუნდა ჩვეულ ფორმას მამაკაცი, ქალისკენ გადაიხარა და ნაზად აკოცა.სალომემ სახე დაუჭირა და გაწევის საშუალება არ მისცა ისე ვნებიანად და მომთხოვნად დაეწაფა მამაკაცის ტუჩებს შემდეგ კი ზედ მის ტუჩებთან გამაბრთხილებლად ამოილაპარაკა.-წესიერად მოიქეცი იცოდე...
-კარგიი!ა-გაიცინა მამაკაცმა-გპირდები ქალებს არ დავკერავ,ნუ მათ თუ დამკერეს აუცილებლად გამოვიყენებ პრეზერვატივს და გინდა ვაფშე ორივე თვალს ამოვითხრი რომ არავის შევხედო?!
-ღმერთო ეს არანორმალური ჩემია ნამდვილად?-ამოიოხრა ქალმა
-ღმერთს ნუ აწუხებ ეგეთი მარტივი კითხვებით...კარგაად.
ჰაეროვანი კოცნა გაუგზავნა სალომეს და კარი გაიხურა.მარტოდ დარჩენილმა ვადაჭკორიამ სწრაფად ამოიცვა თხელ ძირიანი კედები გასაღებს და საფულეს დაავლო ხელი და სახლის კარი უხმაუროდ გამოიკეტა.ლიფტით არ უსარგებლია კიბეზე დაეშვა სირბილით და მეორე სართულის ბაქანზე შეჩერდა.დაელოდა, როდის გავიდოდა მამაკაცი სადარბაზოდან,შემდეგ კი ქურდული ნაბიჯებით გასხლტა კარში.მაშინ როდესაც ბარათელი უკვე სათვალე მორგებული იჯდა კუთვნილი მანქანის საჭესთან და ნელი სვლით ტოვებდა ეზოს,სალომემ სწრაფად გაუქნია ხელი მომავალ ტაქსს და მგზავრის სავარძელში მოთავსებულმა მომლოდინე მძღოლს უბრძანა:-შავ ბეემვეს გაჰყევი...ოღონდ არ შეგამჩნიოს!
* * *
საჭესთან მჯდომი მამაკაცი, ნერვიულად ჩაჰფრენოდა საჭეს და დიდი სიჩქარით მიმავალ მანქანას ოსტატური მანევრირებით მართავდა.გაღიზიანებული იყო.არასდროს შეთანხმებულან ის და წერეთელი ასე ძველი საყვარლებივით მოკლე ტექსტური შეტყობინებები ეგზავნათ ერთმანეთისთვის...ყველა დაწესებულ ზღვარს სცილდებოდა გამომძიებლის საქციელი...და მამაკაციც ხვდებოდა, რომ ყოველივე ამას მისი წყობიდან გამოსაყვანად აკეთებდა.იცოდა...არა კი არ იცოდა ,არამედ დარწმუნებული იყო რომ ამ დროს ბარათელი ვადაჭკორიასთან იქნებოდა და ამ,სპეციალურად გამოგზავნილი ორაზროვანი შეტყობინებით ვითომ რა გააკეთა?! სულელი ქალი...ყბის ძვალი დაეძაბა მამაკაცს...ის უფრო აგიჟებდა,რომ ტელეფონზე მოსული შეტყობინება სალომემ ნახა და ახლა შეეძლო თამამად დაემტკიცებინა,რომ უკან მოდიოდა ჯაშუშივით და ფაქტზე გამოჭერის იმედი ჰქონდა. ეს მასა და გამომძიებელს შორის ჯერ ჯერობით საიდუმლოდ შესანახი იყო რადგან მამაკაცი არ ენდობოდა უეცრად ვიღაც გიგა ნუცუბიძის კეთილდღეობისთვის სამშვიდობო მარშის მონაწილე წერეთელს.გაიძვერა ქალად მიაჩნდა და აუცილებლად გაარკვევდა რა მიზანი ამოძრავებდა...რას იგებდა ამ შეთანხმებით და რამდენად სუფთად შეძლებდა თავად ბარათელი იმ ჭაობიდან თავის დაღწევას ჯერ -ჯერობით კისრამდე რომ იყო ჩაფლული.ჩაძირვის შემთხვევაში ბევრს გაიყოლებდა უკან და მიუხედავად სახელოში დამალული იმ კოზირისა რასაც წერეთელის" სუბთა" სამუშაოზე ნაბიჯ -ნაბიჯ შეგროვებული ინფორმაცია წარმოადგენდა.. მაინც ,არც იმდენად კმაყოფილი იყო მშვიდად მჯდარიყო და კვერცხები ეფხანა..."მე ბარათელი ვარ! ...მე ოქროს კვერცხები მაქვს!" ეს ისეთივე სასაცილო სტატუსი იყო როგორიც მის უკან მომავალი სალომე ვადაჭკორიას უგუნური საქციელი.
ქალაქის გარეუბანში გასულმა , მანქანა მკვეთრად შემოატრიალა და მუხიაანის დაჩებისკენ გადაუხვია...რამოდენიმე მეტრი გაიარა და შეჩერდა. მამაკაცმა სიგარეტს მოუკიდა ,მანქანიდან გადმოვიდა და დინჯი ,მოზომილი ნაბიჯებით გაემართა მაღალი ალვის ხის ძირში გაჩერებული შავი ტოიოტასკენ.სწრაფად დაფარა მასსა და მანქანას შორის მანძილი და წინ დახრილმა ბოლომდე ამოწეულ დაბურულ შუშაზე მიაკაკუნა.არ დაუყოვნებიათ, შუშა წამში დაიწია და საჭესთან მჯდომმა წერეთელმა ღიმილიანი თვალები შეანათა მამაკაცს.
-როდიდან ვემესიჯებით ერთმანეთს კარგი საყვარლებივით?-ირონიულად შეათვალიერა ქალი მამაკაცმა.
-რაიყო გამოგიჭირეს?-მარგალიტებივით ჩამწკრივებული თეთრი კბილები გამოაჩინა ნინიამ- დარეკვას ,მოწერა ვამჯობინე.
-რა თამაშს მეთამაშებით გამომძიებელო?
-არ დაჯდები?-წარბი შუბლისკენ აქაჩა ქალმა.
-იყოს,ასე მირჩევნია!-სიგარეტი მოისროლა მამაკაცმა და ორივე იდაყვით დაეყრდნო მანქანის კარს.- შეთანხმება შესრულებულია.ტვირთზე მხოლოდ წარსულში თუ ილაპარაკებენ ,ასევე იმ ზარალზე რაც დიდმა ფეიერვერკმა მიაყენა თქვენს სამიზნეს დრო დასჭირდება, წესივრად რომ გაიმართოს წელში თუ რა თქმა უნდა ბილ გეიტსის გარე ბიძაშვილი არაა და ის არ ჩაურიცხავს სამადლოდ ერთი ორ მილიონს...მე საქმის ნაწილი გავაკეთე...ეხლა კი თქვენი ჯერია ქალბატონო...შეთანხმება შეთანხმებაა ასე არ არის?-მზერა გაუსწორა ქალს.
-რა თქმა უნდა-მხრები აიჩეჩა ქალმა-მე ჩემს სიტყვას ყოველთვის ვასრულებ...
-ხოდა ძალიან კარგი...-წელში გაიმართა მამაკაცი-ვნახავთ რისი შემსრულებელიც ბრძანდებით.
-მოკითხვა გადაეცი შენს გოგოს-სავარძლიდან ნახევარი ტანით გადმოიხარა წერეთელი და ირონიული ღიმილი შეანათა. მა ქანას რამოდენიმე ნაბიჯით მოშორებულ მამაკაცს.ბარათელს ჩაეცინა...მანქანასთან დაბრუნდა და ისევ ფანჯარასთან დაიხარა...ქალის სახისგან რამოდენიმე სანტიმეტრში...ცივი თვალებით მთელს სახეზე მოავლო მზერა და შემდეგ საჩვენებელი და ცერა თითით ლოყაზე ისე უჩქმიტა როგორც ბაღის ბავშვს ჩქმეტენ, მოსიყვარულე ბიძიები.
-არაფერი გამოგივა ნინია...
-რას გულისხმობ?-ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა ქალმა.
-არაფერს!-ტუჩები ზიზღით დაბრიცა ბარათელმა-ერთ რჩევას მოგცემ,ან კაცი იშოვე, ვინც დაგაკმაყოფილებს,ან არა და მარჯვენა ხელი დაასაქმე!ცოდო ხარ,ვერ ხვდები ხასიათში რომ გადაგდის?-შემდეგ მთელი სახით გაუღიმა და წელში გასწორებულმა ხელი დაუქნია -არივედერჩი ჩიტო!
საკუთარი მანქანისკენ დაბრუნებული ბარათელის დანახვაზე სალომე უკეთესად ამოეფარ მაღალი გალავნის კედელს.შავ ტოიოტას მკვლელი მზერა გააყოლა მაგრამ, საჭესთან მჯდომი ვერ გაარჩია.შემდეგ კი ისევ ბეემვეს გახედა რომელიც ისე წასულიყო ვერცკი შენიშნა.ღრმად ამოისუნთქა და იმ წუთს ამღერებულ ტელეფონს დახედა.ბარათელი იყო.
-გისმენ-ნერვიულობისგან შეცვლილი ხმის ჩასაწმენდად ჩაახველა..
-მოშორდი მაგ კედელს ჯაშუშო და დროულად გადმოდი გელოდები!

* * *
გოგონები უნივერსიტეტის წინ კაფეში ყავას სვამდნენ და ცხელ ცხელ ჭორებს განიხილავდნენ, დათუნა რაზმაძემ რომ შემოაღო კარები და ბევრი არც უფიქრია მათი მაგიდისკენ დაიძრა.ნია და ნატალია გამცემლიძე ...მათი ერთ ერთი კურსელი სწრაფად გადაკოცნა და სალომეს ლოყაზე ოდნავ დიდხანს შეაჩერა მხურვალე ტუჩები რაც ,ქალს არ გამოჰპარვია და უსიამოვნოდ შეიშმუშნა...
-რას სვამთ გოგონებო?-კარგი დაქალივით დაიკავა ვადაჭკორიას გვერდით თავისუფალი სკამი და ისე გაიღიმა ჟურნალიდან გადმომხტარი ფოტო მოდელი გეგონებოდათ.
-ყავას...-გაიწელა ნატალია და ისეთი ხარბი მზერა შეავლო ვადაჭკორიაზე მიშტერებულ ბიჭს სალომეს შერცხვა მის მაგივრად.
-როგორ ხარ სალო?-ნატალიასთვის ყურადღება არ მიუქცევია ბიჭს მთელი გულისყურით სალომეზე იყო გადართული.ყოველთვის მოსწონდა ეს საკმაოდ უკარება გოგო და სანამ,მისდამი სერიოზული ინტერესი გაუჩნდებოდა უბრალოდ აზარტის მიზნით ცრდილობდა ქალის მახეში გაბმას.მაგრამ, ყველა ჯერიზე მისი მცრდელობა კრახით სრულდებოდა რაც უფრო და უფრო მეტ ინტერესს უღვივებდა და ადრენალინის მომატებას გრძნობდა სისხლში.არასდროს დასდევდა ძნელად დასაკერ გოგონებს რადგან მიაჩნდა რომ ქალზე ამდენი დროის ფლანგვა სისულელე იყო და მართალია რაც ძნელად მოსაპოვებელია ის უფრო გემრიელიაო მაგრამ, მას მაინც მსუბუქი ურთიერთობები იზიდავდა.ნიასთანაც მხოლოდ და მხოლოდ სალომეს გამო ჰქონდა თბილი ურთიერთობა და რამოდენიმეჯერ მთვრალთან ზასაობისას ის, მისთვის საინტერესო და უცნობი, სხვებისთვის ტაბუდადებული დეტალები გაარკვია რაც მანამდე არ იცოდა ...გაარკვია სალომეს წრმომავლობა,მისი თავს გადახდენილი მძიმე ისტორია და რაც მათავარია ,გაარკვია ქალის გულის მეპატრონის ვინაობაც.რომელიც უფლის წყალობით ,თვეების წინ ეშმაკს მიბარებოდა და ახლა ალბათ ჯოჯოხეთის ცეცხლში იწვოდა ცოდვილი! თავისი საქციელით ქალისკენ მიმავალი გზა თავადვე დაუთმო და ახლა ისღა დარჩენოდა დათუნა რაზმაძეს ეს გზა უეკლოდ და ისე მოხერხებულად გაევლო თვით, უკარება ვადაჭკორია თავადვე რომ ჩავარდნოდა მკლავებში.რაც, აუცილებლად მოხდებოდა და ადრე თუ მისი უბრალოდ გაჟიმვის სურვილი კლავდა ახლა, ეს სურვილი ქალის სამუდამოდ დაპატრონების დიდ სურვილს შეეცვალა და სულ რამოდენიმე ეფექტური შეტევა იყო საჭირო და ყინულიც გადნებოდა...
-კარგად დათო, მადლობა!-ტელეფონის ეკრანს უაზროდ დააჩერდა ვადაჭკორია.
-არ გინდა გავისეირნოთ?-მკლავზე შეეხო მაცდური ღიმილით დათუნა-სალაპარაკო მაქვს.
-დათო!-მკაცრად დახედა მის ხელს ქალმა და ბიჭმაც სასწრაფოდ წაიღო უკან.-სალაპარაკო არაფერი გვაქვს.
-ჩვენ წავალთ-წამოიწია სკამიდან ნია-რაღაც საქმე მაქვს და ნატ, ხო გამომყვები ქარვასლაშიი?!
-მეც წამოვალ!-წამოიწია სკამიდან სალომეც.
-იყავი, მე და ნატა გავალთ და დაგირეკავ!-თითქმის ძალით ააგდი სკამიდან უკმაყოფილო სახით მჯდარი დაქალი ცერცვაძემ და ჰაეროვანი კოცნით დაემშვიდობა მაგიდასთან მარტოდ დარჩენილთ.
-მეც მივდივარ!-სკამიდან ისევ წამოდგა სალომე და ჩანთას დასწვდა.
-სალომე! ძალიან გთხოვ იქნებ შეეშვა ამ ქაჯობას და მომისმინო!-ხმა დაეძაბა დათუნას და თითქმის ძალით დასვა ქალი სკამზე.
-რა გინდა?!-კბილებში გამოსცრა უკვე ნერვებს ატანილმა სალომემ.
-ვერ ხვდები?!-ხმა გაუცივდა დათუნასაც-მთელი ეს დრო, ვით დაგსდევ და ერთ შანსს გეხვეწები.ეს დედამოტყნული არ შეგიძლია ერთი შანსი მომცე?!
-არანაირი შანსი დათუნა ...ნუთუ გასაგებად არ გითხარი თავი ჩემგან შორს დაიჭირეთქო?არ მაინტერესებ ,არ მომწონხარ საერთოდ ,არ ჯდები ჩემს გემოვნებაში და ეს ძნელი გასაგებია დავიჯეროო?
-რას სულელობ?-გაიცინა რაზმაძემ-იცი, რამდენი ქალი ნატრობს შენს ადგილზე ყოფნას?იცი მაინც რამდენს უნდა სულ მცირე ყურადღების ღირსი მაინც რომ გავხადოო? და ამ ყველაფრისთვის რაზე არიან წამსვლელი იციი?!
-მერე, დაგიშალა ვინმემ?-მხრები აიჩეჩა სალომემ.-მე არ მინდა შენთან და აი ამით განვსხვავდები, უნივერსიტეტის იმ ცალტვინა ჯოგისგან შენთან ჟიმაობის სანაცვლოდ სულს რომ მიჰყიდიან ეშმაკს.
-რაღაც არ გეტყობა!-ჩაიცინა რაზმაძემ-კარგად მიციმციმებდი თვალებს ყოველთვის და მიწვევდი...ახლა კი ხელს მკრავ?..სალომე...არ გაგივა ეგ ტყუილები ვიცი რომ გინდა ჩემთან ყოფნა და მიაფურთხე ყველას და ყ ელაფერს...მე ისეთს მიგიღებ როგორიც ხარ...
-რა?! -ფეხზე წამოხტა სალომე-რასქვია როგორიც ვარ ისეთს მიმიღებ? შენ სულ მთლად გარეკე ხოო? არ მომწონხართქო და თავი თუ არ მოგბეზრებია რაზმაძე! თავი ჩემგან შორს დაიჭირე...-ჩანთას დასწვდა ქალი მხარზე მოიკიდა და შემდეგ მაგიდას ცალი ხელით დაყრდნობილი სახეში ცივად ჩააშტერდა ბიჭს...-უბრალოდ დაახვიე ჩემი ცხოვრებიდან! შენს იაფფასიან სურვილებთან ერთად.გასაგებიაა?! ხოდა ძალიან კარგი...
წელში გასწორდა და კარისკენ დემონსტრაციულად დაიძრა...რაზმაძემ კი ცივი ყავის მოზრდილი ყლუპი მოსვა და კარიდან გამავალ ქალის სიფრიფანა სხეულს ირონიული მზერა გააყოლა...ჯერ ყველაფერი არ დამთავრებულიყო.ეს პატარ- პატარა ბრძოლები იყო რასაც ქალის გასატეხად ანხორციელებდა.ომი წინ ელოდა და ომის დასრულებისას, მის მკლავებში ისე აღმოჩნდებოდა როგორც ომის შემდგომ მოპოვებული ნადავლი.მეფობაზე ჰქონდა პრეტენზია რაზმაძეს და ალბათ სწორედ ამ სიტუაციაზე იყო ზედ გამოჭრილი ის ტერმინი რაც თავში ქარბორბალასავით უტრიალებდა.
მეფე მოკვდა! გაუმარჯოს მეფეს...

აეროპორტიდან სახლში მოსვლისთანავე პირველი რაც გააკეთა, მოზრდილი ჩემოდნები უდიერად მიყარა კუთხეში და ისე რომ არად ჩაუგდია ბოლო დროინდელი უძილობა და რამოდენიმე საათიანი ფრენისგან დაღლილობა მანქანის გასაღები მოიძია სასტუმრო ოთახის ერთ ერთი კარადის უჯრაში და ფეთიანივით გავარდა სახლიდან. მთელი მისი ცხოვრება სიურპრიზებით იყო სავსე...ჯერ იყო და დედმამის შვილის ნატვრაში მარტოდ მარტო გაზრდილმა აღმოაჩინა ,რომ ჰყოლია დაა, მამამისის ახალგაზრდობის ერთ ერთი თავაწყვეტილი გართობის შედეგი.შემდეგ ამას დაემატა საამაყო მამის ყველა საზღვარს გაცდენილი საქციელები რაც, კარგა ხანით საზოგადოების კრიტიკის საფუძველი გახდა და ჭორების მოყვარული ერის პირიდან კიდევ კარგა ხანს არ ამოვიდოდა.ქმრის მანიაკალური შურისძიება და საბოლოო ჯანში ამ ქვეყნიდან ისე წასვლა ,წამითაც რომ არ უფიქრია მასზე შეყვარებული ხალხის ტკივილი.როგორც იქნა გადახარშა და ისწავლა, როგორ ეცხოვრა ტკივილთან ერთად რომელიც, არასდროს გაქრებოდა და არც იმ მოუშუშებელ იარებს ეშველებოდა რამე საყვარელი კაცის დაკარგვამ რომ მიაყენა მის გულს.დამშვიდდა და ახალმა სიურპრიზმაც არ დააყოვნა აღმოჩნდა რომ გარდაცვლილი და გამოგლოვილი ქმარი, სინამდვილეში საღ სალამათი და ბედნიერი თავისუფლად დასეირნობდა თბილისის ქუჩებში და არც მეტი და არც ნაკლები მისი ოჯახის არსაიდან მოვლენილი სასჯელის,მისი ნახევარ დის სარეცელს იზიარებდა. მაშინ როდესაც ეს უკანასკნელი მისი ადგილი იყო.მისი იყო და სრული უფლება ჰქონდა მხოლოდ ის ყოფილიყო მამაკაცის გრძნობების განმგებელი და ამ უფლებას ის სტატუსი ანიჭებდა რომელსაც აგერ უკვე წლებია ატარებდა და ბარათელის ცოლის სტატუსი ერქვა.მისი იყო ის მხურვალე სხეულიც და ამ სხეულისგან წამოსული ის დაუღალავი და ქარცეცხლ გამოვლილი ენერგია,სიამოვნების უმაღლეს მწვერვალზე მიღწეულ სიყვარულის დამაგვირგვინებელ ბოლო ეტაპზე რომ გადაჰყავდა ყოველთვის ბარათელს და არავის,საერთოდ არავის არ ჰქონდა უფლება მოსულიყო და ასე თავხედურად მიეთვისებინა ის, რის გამოც ალბათ მთელ ცხოვრებას დასთმობდა და სწორედ ეს იყო უმთავრესი მიზეზი ორჯონიკიძის გადაწყვეტილების დაბრუნებულიყო უკან და მოეთხოვა ის, რაც კანონის სრული უფლებით ეკუთვნოდა.ყველას დაანახვებდა ვისი იყო ბარათელი და ალბათ სიყვარულისგან ჭკუიდან საბოლოოდ აცდენილი თუნდაც იმ აბსურდული გრძნობის წინააღმდეგ წავიდოდა რასაც, მისი ქმრის და სალომე ვადაჭკორიას ერთად ყოფნა ნიშნავდა.
ქალაქში უკვე გვიანი საღამო იდგა და მთელი დღის მცხუნვარე მზისგან გავარვარებულ ასფალტს ისეთი ბუღი ასდიოდა, უბრალოდ შეუძლებელი იყო ნორმალურად სუნთქვა.კართან მდგარმა ორჯონიკიძემ ალბათ, ათჯერ გასწია ხელი ზარის დასარეკად და ათჯერვე უკან წამოიღო.შინაგანი ღელვისგან მთელი ორგანიზმი უდუღდა და იმის წარმოდგენისას რა შეიძლება დახვედროდა იქ,კარს მიღმა მუხლები უკანკალებდა.ბოლოს გამბედაობა მოიკრიბა ღრმად ჩაისუნთქა,გონებაში ათამდე დაითვალა და ზარი დარეკა.
ერთხელ,ორჯერ,სამჯერ...მასპინძელი არ აპირებდა კარის გაღებას...იქნებ ასე უკეთესიც კი იყო ამ სიტუაციაში რადგან აღელვებული ნამდვილად ვერ აგებდა პასუხს თავის საქციელზე...კარს ზურგი აქცია და წასვლა გადაწყვიტა საკეტში გასაღები რომ გაჩხაკუნდა და შავი რკინის კარი ბოლომდე გაიღო...კარის ზღურბლზე იდგა ვადაჭკორია და გაფართოებული თვალებით უყურებდა კარში უეცრად გამოჩენილ მისი შიშების მთავარ გმირს რომელიც ადრე თუ გვიან ნამდვილად მოადგებოდა სახლში და მოითხოვდა იმის დაბრუნებას რაც ასე ნაგლად წაართვა. უმშვენიერესი იყო ვადაჭკორია...მოკლე,საკმაოზე სექსუალური თხელი პენუარი მადისაღმძვრელად შემოტმასნოდა დახვეწილ ფორმებზე და იმდენად მიმზიდველს და სასურველს ხდიდა ორჯონიკიძეს დიდრონ თვალებზე ცრემლი მოადგა.. არა ნამდვილად არ ელოდა რომ აქ დამშრალი ნილოსიდან გამოქცეული ნიანგი დახვდებოდა მაგრამ,ეს უკვე იმაზე მეტისმეტი იყო რაც ზოგადად მეტისმეტს ნიშნავს და სადღაც გულის შორეულ კუნჭულში შურის პატარა ნაპერწკლებმაც კი იწყეს გაღვივება...გრძელი ფეხები ჰქონდა ვადაჭკორიას,სავსე მკერდი და მკვრივი თეძოები ...თმა უბრალო სარჭით დაუდევრად ჰქონდა აწეული კეფაზე და რაღაც მომენტში ირინას მოეჩვენა კიდეც რომ ქალის მზერაში გადამეტებული ირონია ღვივოდა.
-სად არის?!-მისი ვიზუალის თვალიერებას შეეშვა ორჯონიკიძე და გაახსენდა სინამდვილეში აქ რა მიზნით იყო მოსული.ხმა გაუცივდა და იმდენად ბოროტი გაუხდა ალბათ საჭიროების შემთხვევაში შიშველი ხელებით მოუღებდა ბოლოს ამ ხელოვნების ნიმუშად წოდებულ კონკურენტს.
-ბატონო?!
სალომემ ნორმალურად გააზრებაც ვერ მოასწრო ისე შევარდა სასტუმრო ოთახში ერთიანად აალებული ირინა ორჯონიკიძე.შეშლილი მზერა მოავლო იქაურობას და საძინებლის გამოხურული კარისკენ გაიწია სალომემ მკლავში, რომ სწვდა უხეშად და ისეთი ძალით მოატრიალა თავადვე გაუკვირდა თავისი შესაძლებლობის.
-იქნებ ამიხსნა რა უფლებით დადიხარ აქ ისე ,როგორც საკუთარ სახლში? ?-მრისხანედ ჩააცქერდა სახეში -შენ გეკითხები!
-მოკეტე!-ხელი გაინთავისუფლა ორჯონიკიძემ და საძინებელში შევარდა...
-სად ჯანდაბაში მიდიხარ?!-გაკიდა საძინებელში შევარდნილს...
ირინას გასაკვირად ოთახში ისეთი წესრიგი იყო მით უმეტეს, სათუთად გასწორებულ საწოლს საერთოდ არ ეტყობოდა იმ უკანასკნელის კვალი რაზე ფიქრებიც განგაშის წითელი ღილაკივით უნთებდა ქალს ტვინში...
-სად არის?
-ვის ეძებ ადამიანო?
-მშვენივრად იცი ვისაც ვეძებ...
ამ დროს მთელი ამ ამბების მთავარი გმირი სააბაზანოში იდგა და მის სმენას სახლში დატრიალებული ქარბორბალას არც ერთი დეტალი არ გამოჰპარვია რაც ორჯონიკიძის გამოჩენას მოჰყვა.
-შე პატარა !-წელზე ხელები დაიკრიბა ორჯონიკიძემ და გამომწვევად და ირონიულად მომღიმარი სალომეს ლანძღვას მოჰყვა.-შენ რა გგონია საწოლში თუ ჩაუგორდი ამით დაიჭერ? შენისთანებს ნასკენივით იცვლიდა ჯერ კიდევ მაშინ ჩემი ქმარი რომ ერქვა და როგორ მთავრდებოდა ეს ყველაფერი იციი? ყველა ჟიმაობის შემდეგ ის მაინც სახლში ბრუნდებოდა და იქ ეძინა სადაც, მისი ადგილი იყო...მე შეუცვლელი ვიყავი და ვარ მისთვის რადგან შენზე და ნებისმიერ შენნაირ ძუკნაზე მაღლა ვდგავარ.მე მისი შვილის დედა ვარ და ვფიქრობ ,აქ ყველაფერი მორჩენილია.ის რომ აქ...-საწოლისკენ ხელი გაიშვირა-აქ გჟიმავს...არაფერს არ ცვლის...უბრალოდ გჟიმავს და როცა მობეზრდები შენც იმ კვალს გაჰყვები რომელ კვალსაც სხვა რიგითი ნაშები...
-არ გიტყდება მაინც ამას რომ აღიარებ? -მკერდთან ხელები გადაიჯვარედინა სალომემ...-თავად თქვი...სხვებთან იღებდა იმას რაც შენისთანა ფიტულს არ გააჩნია-თავით ფეხამდე შეათვალიერა ალეწილი ორჯონიკიძე...კარგ პატრონს ძაღლი არ გაექცევა საყვარელო...მოდი ვკითხოთ ვინ ვარ მე მისთვის...ამას ეძებ ხოო?!
აქამდე სააბაზანო კართან ზურგით მდგარი სალომე კარისკენ შეტრიალდა და სახელურს ჩასჭიდა ხელი,კარი ბოლომდე გამოხსნა და ორჯონიკიძემ გარკვევით გაარჩია...ხელსაბან ნიჟარაზე ორივე ხელისგულით დაყრდნობილი წელს ზემოთ შიშველი მამაკაცი...თეძოზე პროვოკაციულად მომდგარი ჯინსის შარვლით და ზედმეტად ცივი და არაფრისმთქმელი მზერით...რომლითაც გამოხედა ცოლს.მისი ნაცრისფერებიდან წამოსული სიცივე თითქმის ერთიანად გაუჯდა ქალს სხეულში და ნელ ნელა...ნაბიჯ-ნაბიჯ დაიწყო სისხლმა გაყინვა...იქ...სააბაზანოს ცენტრში მისთვის უსაყვარლესი კაცი იდგა და ისე უყურებდა როგორც არარაობას...ის მამაკაცი რომელიც, მზერით აგრძნობინებდა რაოდენ უფასური და უარაფრო გამხდარიყო მისი ცხოვრება...რაოდენ გაუფერულებულიყო ის ოდნავი პატივისცემაც და ის ვნება რომლითაც ასე აჯადოვებდა საერთოდ წარსულს ჩაბარებოდა.სიტყვებით გადმოცემა შეუძლებელია იმ გრძნობის რა გრძნობაც დაკარგვის გაცნობიერებას მოსდევს და ალბათ ქართული მრავალფეროვანი ლექსიკის მარაგშიც აღარ იყო საჭირო ის ერთი სიტყვა...უბრალოდ ერთი სიტყვა რომელიც, სრულიად თუ არა ნახევრად ან ნახევრის ნახევრად მაინც მიუახლოვდებოდა ორჯონიკიძის მარწუხებივით შებოჭილ და მჟავე ლიმონივით გამოწურულ,გამოფიტულ გულში დატრიალებულ განცდებს.
ბარათელმა დაბალ წვერზე ხელი ჩამოისვა და რამოდენიმე ნაბიჯი გადმოდგა ოთახისკენ.
-გუგა...
ამოიხრიალა ირინამ და თავზე ძლიერად მოიჭირა მამაკაცის შეხების სურვილით ამწვარი ხელის თითები...წამის უსწრაფესად იფეთქა ქალის ლურჯ თვალებში მარილიანი სითხის ნაკადმა და ჯებირები გადმოლახა.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?- ხმა მზერაზე ცივი და ავისმომასწავლებლად დაძაბული იყო.
-გუგა...
-შენ გეკითხები აქ,რა ჯანდაბას აკეთებთქო ირინა?!-იღრიალა კაცმა- და ქალისკენ ისე გაიწია სალომემ მკლავში სტაცა ხელი სიტუაციის განსამუხტად
-გამიშვი ხელი- ზედმეტად მშვიდად დახედა ქალის ხელს მამაკაცმა.
-დამშვიდდი...თვალი თვალში გაუყარა სალომემ და ეს მზერა იმდენად ძლიერი და მრავლისმთქმელი იყო...უბრალოდ დანებდა ბარათელი.
-მშვიდად ვარ.. -ყრუდ ჩაილაპარაკა და ისევ ამ სცენისგან შოკში ჩავარდნილ ირინას მიუბრუნდა.-როდის ჩამოხვედი?
-დღეს...-ამოიჩურჩულა ქალმა
-და ეგრევე აქ გამოვარდი გიჟივით? მეტიც, საძინებელში შემოიჭერი რატომღაც დარწმუნებული რომ აქ შუა სექსის დროს გამომიჭერდი?-ჩაეცინა ბარათელს.
-ასე უბრალოდ?-გამბედაობა მოიკრიბა ორჯონიკიძემ...-ასე უბრალოდ კრავ შენს ოჯახს ხელს და ამასთან?-ამრეზით შეათვალიერა ქალი-ამასთან მირბიხარ?
-ამას სალომე ქვია ცნობისთვის და კი არ მოვრბივარ...დიდი ხნის უკან გაგექეცი მე შენ ირინა..მაშინ როდესაც პირველად გამიჩნდა სურვილი შენი გაჟიმვის მაგიერ სხვასთან დავწოლილიყავი...მაშინ გაგექეცი სხვა ქალიდან დაბრუნებული ისე რომ მიმიღე თითქოს ომიდან დაბრუნებული ქმარი ვიყავი,მაშინ როდესაც ყველა ჩემს ღალატზე თვალს დებილი ქალივით ხუჭავდი და მხოლოდ და მხოლოდ სტატუსი...წყეული ბარათელის ცოლის სტატუსი გაკმაყოფილებდა...ნებისმიერ დროს,წამს და სიტუაციასში გღალატობდი და შენ ისევ ის არაფრისმომცემი ცოლის სტატუსი გამშვიდებდა...ღადაობ?!
-ამასთანაც იგივეს იზავ...-ხმა გაებზარა ირინას.
-სალომე...სალომეე!! და დამერწმუნე ნამდვილად არ ვიზავ რადგან ყლ@ ზე ყველა და ყველანაირი სტატუსი...მიყვარს! დაგამშვიდა მოსმენილმა?!

-სიგარეტი ამოაცურა ჯიბიდან კაცმა და მოუკიდა.
-შენ გეკითხები დაგამშვიდა თუ არა მოსმენილმა?!
-არა...
-ხოდა არც უნდა იყო მშვიდად...კარი იცი სადაც არის.კარგად!
-ბატონოო?!-იფეთქა მოსმენილით დამცირებულმა ორჯონიკიძემ.
-რამე ვერ გაიგე?-ცალი წარბი აზიდა კაცმა...
-კი! შენ ჩემი ქმარი ხარ კანონით...
-რომელი კანონით ირინა?! მამაშენი ძაღლივით რომ გავუყენე საიქიოს გზას და ისევ თავისუფალი ვარ?? დროს მაკარგვინებ არადა ამ დროს სულ სხვა გეგმები მქონდა...კარგად.-ხელი აუქნია და საძინებლის ფანჯარასთან დაიკავა ადგილი.ირინამ ბოღმიანი ნზერა სტყორცნა წყვილს და დაიქადნა განანებთო...შემდეგ კი ისე გაიჯახუნა სახლის კარი ცოტა დააკლდა ანჯამებიდან არ ამომხტარიყო.
-ეს რა ჯანდაბა იყო?!-სახეზე ხელები აიფარა ვადაჭკორიამ.
-არ შეგპირდი პატარავ? ჩემს გვერდით საკმაოდ მხიარულად ცხოვრება გელისთქოო?-გაიცინა მამაკაცმა და სიგარეტი საფერფლეს დაასრისა შემდეგ ხელში აიტაცა ქალის სხეული სავარძლიდან თავად დაჯდა და ქალი მუხლებზე დაისვა.-ერთად ცხოვრებას თუ ვაპირებთ დროა საცხოვრებლად უფრო კომფორტულ ბინაში გადავიდეთ...კისერზე სუსტად ჩაავლო კბილები ბარათელმა მერე კი ნაკბენზე სველი კოცნა დაუტოვა.
-ამას რას უწუნებ?!-წარბი აწია სალომემ
-ვერ ვეტევი...-თვალები მოჭუტა კაცმა-და ზედმეტად ბევრი დაუპატიჟებელი სტუმარი გვსტუმრობს...მე კი არც იმდენად სტუმართმოყვარე ვარ მშვიდად შევეგუო ამ ფაქტს.
-შენი ცილის გიგა-ამოიოხრა ქალმა
-ეს ცვლის რამეს?-სახე დაუჭირა და თვალებში ჩახედა-რაიმე დიკომფორტს გიქმნის ჩემი ცოლიანის სტატუსიი?
-ცოტათი არასასიამოვნოა...-გამოტყდა ქალი.
-მერე შენც ადექი და დაიკიდე...მანამდე კი ეს პენუარი გავიხადოთ...შიშველი უფრო მომწონხარ. სრაფად გადააძრო თავს ზემოთ პერანგი და შიშველ მკერდს ჯერ დააკვირდა შემდეგ კი ნაზად შეეხო ორივე ხელით...-გამარჯობაათ...ღმერთო ჩემოო...ძუძუები გაგეზარდა მგონი ხოო?
-რა არანორმალური ხარ!-გაიცინა ქალმა და მხურვალე ტუჩების შეხებისგან დავლილი ჟრუანტელის გამო ხმამაღლა წამოიკვნესა.
-შევეცი ყრუ ბეთჰოვენის სონატებს როდესაც აქ ბევრად უკეთესი მელოდია ჟღერს შენ რომ კვნესიხარ-ქალის ტუჩებზე ამოიჩურჩულა და ქვედა ტუჩზე კბილებით ნაზად ჩააფრინდა.
-ამ შარვალს დროულად თუ არ გაიხდი შენი ყურებაც საკმარისია რომ გავათავი-ეშმაკურად გაიცინა სალომემ და შარვლის ღილებს წაატანა თლილი თითები...
-ღმერთო...თქვენი გარყვნილება ყოველგვარ საზღვრებს სცილდება ახალგაზრდავ-ხელი გააწევინა ბარათელმა და წამში გაიძრო შარვალი...-აბა რას შემომთავაზებ? მომაშველებ ახალ იდეებს თუ თავად ვიზრუნო თქვენი სიამოვნებისთვის ძვირფასოო?
-ვფიქრობ არ უნდა გაგიჭირდეთ თქვენი გამოცდილების მქონე მამაკაცს-მომაჯადოებლად გაიღიმა ქალმა და მის წინ გაჩერებულ ჭკუიდან შეშლამდე სასურველ მამაკაცს ხელი უბიძგა საწოლზე დააგდო და ზემოდან მოექცა.
-ესე რომ მიღიმი ჩვეულებრივად ვ....ვდები...
-მაშინ ხშირად გავიღიმებ რადგან აგზნებული და ლომივით არრენილი ბარათელი უფრო მომწონს...
-ბრთხილად პატარავ...წინ დიდი დრო გვაქვს და სულაც არ მინდა შუა გზაში შემომაკვდე...
ხელი მოხვია ქალს და ზემოდან მოექცა...მის ზურგზე ამოძრავებული ხელები თავს ზემოთ გაუკავა და იმდენად ბრთხილად და ნაზად შეერთდა მათი სხეულები კვნესანარევი წამოკივლება ვერ შეიკავა ქალმა თუმცა ხმა ყელს არ გასცილებია რადგან მამაკაცის ტუჩებმა ჩაახშო.
* * *
სამუშაო მაგიდზე დახვავებულ უამრავ ქაღალდებში ჩაფლულ თეიმურაზ ალავიძეს კარზე კაკუნმა გაუფანტა ყურადღება და მოკლე ქვედაბოლოში ჩაკვეხებულმა დიდ ძუძუებიამნა მდივანმა აცნობა სტუმარი გყავთო.შემდეგ გაისმა ქუსლიანი ფეხსაცმლის მონოტონური კაკუნი და მოზრდილი კაბინეტის კარში მომხიბვლელი ქალის ნარნარა ფიგურა გამოჩნდა...თეიმურაზი ფეხზე სხარტად წამოდგა და კარის ზღურბლთან შეეგება ლამაზ სტუმარს.
-ირინა ორჯონიკიძე!-ხელი გაიწოდა და მაშინ როდესაც მის ბოტოტა ხელს თავისი სიფრიფანა მაჯა შეაგება ქალმა დაიხარა და ხელის ზურგზე ემთხვია.-რა სიურპრიზია? მობრძანდით,დაბრძანდით...ყავს ხომ მიირთმევთ?-პასუხს არც დალოდებია ისე გასძახა მდივანს:-ლალიკო ორი ყავა გეთაყვა!
შენდეგ კაბინეტის კარი მიხურა და თეთრი ტყავის სავარძელში მოკალათებული ქალის რომელსაც, ფეხი ფეხზე გადაედო და ერთმანეთში ახლართულ თითებს ნერვიულად ათამაშებდა.წინ დაიკავა ადგილი.
-როდის დაბრუნდი? მამაშენის ამბების მერე გავიგე საზღვარგარეთ ყოფილხარ...
-ხოო... ეგ გრძელი და არასასიამოვნო ამბავია-გაიღიმა ქალმა.
- რამ შეგაწუხა?-არ უყვარდა თეიმურაზს მიკიბვ მოკიბული ლაპარაკი და ყოველთვის პირდაპირობას ამჯობინებდა .
-გავიგე ცუდი ამბები დატრიალებულა შენს ბიზნესში...-ქალმაც პირდაპირ დაიწყო და თან თვალი თვალში გაუყარა.
-ხოო იყო რაღაც ეგეთი...ჩვენ ბიზნესმენებს ყოველთვის გვაქვს პატარ- პატარა ჩავარდნები...
-იმ ფინანსურ გარღვევას რაც ამჟამად შენს კომპანიას აქვს პატარა ჩავარდნას ვერ დავარქმევთ.-ირონიულად გაიღიმა ქალმა. და იმ წუთს შემოსულ მდივანს ყავის ფინჯანი გამოართვა და მადლობის ნიშნად გაუღიმა.დაელოდა როდის დატოვებდა ქ ალი კაბინეტს და შემდეგ დაიწყო.
-მინდა დაგეხმარო...
-რას მთავაზობ?-დაინტერესდა კაცი
-მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ მისი ბიზნესი უპატრონოდ დარჩა...ჰოდა, გადავწყვიტე ამ საქმეს მე ჩავუდგე სათავეში...საქმის წამოწყებისას კი სანდო და საკუთარი საქმის პროფესიონალი რაც მეტი ადამიანი გეყოლება გვერდში მით უკეთესია...მე ფულს მოგცემ...ასე რომ ვთქვათ სარფიან დაბანდებას გავაკეთებ...შენ კი ყველანაირად დამეხმარები...
-მომწონს შენი ამბიცია...-გაიღიმა ალავიძემ და თითი დაუქნია-მომეონს.
-მაშინ დროა ჩვენი პარტნიორობა ავღნიშნოთ...-სავარძლიდან წამოდგა ქალი -შეხვედრის დროს და ადგილს ჩემი თანაშემწე გაცნობებთ...დროებით ბატონო თეიმურაზ-ხელი გაუწოდა ქალმა-ვფიქრობ ჩვენი გარიგება ნაყოფიერი იქნება.
-მეც ამის იმედი მაქვს-გაიღიმა ორაზროვნად ალავიძემ და კიდევ ერთხელ ემთხვია ქალის ნაზ ხელს.

* * *
მანქანის საჭესთან მჯდომი ბარათელი სიგარეტს ეწეოდა და თითქმის ათი წუთის განმავლობაში თვალმოუშორებლად უყურებდა ქუჩის კუთხესთან მდგარ, რამოდენიმე ახალგაზრდას რომლებიც სიცილით იკლებდნენ მთელ ქუჩას და ერთმანეთის მისამართით ბილწსიტყვაობდნენ.ჩამწვარი ღერი ფანჯრიდან გადააგდო ახალს მოუკიდა და მანქანიდან გადმოვიდა...ნელი სვლით გადაჭრა ქუჩა და ბიჭების პატარა ჯგუფისკენ დაიძრა.
-დათუნა რაზმაძე?- ცივი მზერა პირდაპირ დათუნას გაუსწორა
-ვინ კითხულობს?-წინ გამოიწია რაზმაძემ და მამაკაცი დაკვირვებით შეათვალიერა.
-ერთი მოიწიე აქეთ-ორი თითის დაქნევით ანიშნა ქუჩის კუთხიდან მოშორებით მდგარი ხისკენ.
-რახდება?-ჯიბებში ხელებჩაწყობილი რაზმაძე წინ მიმავალ მამაკაცს გაჰყვა.
-მომისმიმე!-უცებ შეჩერდა ბარათელი და ბიჭს პერანგის საყელოში ძლიერად სტაცა ხელი.-როცა გეუბნებიან რაღაც ,რაც შენ ძალიან მოგწონს...იმის აღება არ შეიძლება სხვისი საკუთრებააო ამ აკრძალვას, რომ გადახვიდე ამისთვის საჭიროა დიდი კვერცხები გქონდეს.შენ კი მეეჭვება დიდი კვერცხები გქონდეს...უბრალოდ როგორც კაცი კაცს გირჩევ...ვადაჭკორიასგან თავი შორს დაიჭირე! -საყელოზე ხელი გაუშვა და მანამდე ტუჩებს შორის მოქცეული სიგარეტი თითებში გადაიტანა...კვამლი ჰაერში გააგზავნა და ღიმილით მიუბრუნდა რაზმაძეს.-წინააღმდეგ შენთხვევაში კი დედამოტყნული რემბოც რომ გაიჩითო მაგ კვერცხებს დაგაცლი და გულის ჯიბეში ჩაგიწყობ.შევთანხმდით ხოო?! -მხარზე მეგობრულად მიარტყა ხელი-ძალიან კარგი,მიყვარს შეგნებული ხალხი!
დათუნას გაეცალა ტროტუარზე მდგომმა აქეთ-იქით გაიხედა შემდეგ კი თავისი მანქანისკენ დაიძრა და იქიდან ისე გაქრა, როგორც გამოჩნდა.
* * *

უნივერსიტეტში მისიოდა,დეკანმა გაუწია რეკომენდაცია და ერთ ერთ არც მაინცდამაინც ცნობილ ფირმაში იწყებდა ანაზღაურებად სტაჟირებას. ხელფასი როგორც კომპანიის სრულფასოვან თანამშრომლებს იმდენი არ ექნებოდა მაგრამ, საწუწუნოც არაფერი იყო.როგორც საქართველოშია მიღებული...კომპანიის მენეჯერი დეკანის ახლობელი იყო..თავად დეკანი კი სალომეს დეიდაშვილის ქმარი და ასე ჩახლართული სანათესაო კავშირებიდან გამომდინარე მენეჯერი ბატონი ხვიჩა ყიფშიძე პირდაპირ უნივერსიტეტში ჩაუტარებდა გასაუბრებას ზედმეტად რომ არ მოეცდინა სწავლას მოწყურებული ახალგაზრდა. სამარშრუტო ტაქსიდან სწრაფად ჩამოხტა და მიწისქვეშა გადასასვლელისკენ დაიძრა გვერდით ვიღაც რომ ამოუდგა.ვიღაც რაა, თვით დათუნა რაზმაძე.ირონიული ღიმილით ათვალიერებდა ხალვათად ჩაცმულ გოგონას და ისე მიჰყვებოდა გვერდით.
-ეხლა რაღა ჯანდაბა გინდა?-შეჩერდა ვადაჭკორია და დათუნასკენ შეტრიალდა.-შენს გზაზე რომ გაიარო არ გინდა?
-აი თურმე რაშია საქმე?.-პირი უსიამოვნოდ გააწკლაპუნა ბიჭმა.-ეს ჩვენი თავმდაბალი და უკარება სალომე თურმე არც იმდენად წმინდანი ყოფილა რამდენადაც თავს გვაჩვენებდა...
-ვერ გავიგე?-ეარბები შეკრა ქალმა.
-დაგიკონკრეტებ საყვარელო...მე აქ ვით დაგსდევ და თურმე რატომ მეუბნები უარს? ვზროსლი ტიპები გევასებოდა გოგოო? მაგარი მანქანა...ბევრი ფული...ის მანქანა შენ რომ გაცილებს ხანდახან 35 ათასი ღირს...მაგრად გიმართლებს? ნეტა საწოლშიც ესე თუ გიმართლებს ?
-შე !-მთელი ძალით გაუქნია სალომემ ხელი და მარცხენა ლოყაში ისეთი ძალით გააწნა სილა ბიჭმა სახე გვერდით შეატრიალა.
-შე !-მკლავში სწვდა წამიერად აფეთქებული რაზმაძე - შენ გგონია ამდენ დამცირებას და ამ სილას შეგარჩეენ? !ბრთხილად იყავი ერთხელაც მოგიხელთებ და გაჩენის დღეს განანებ პატარა ძუკნა-სახე ახლოს მიუტანა და კბილებში გამოსცრა ბიჭმა.
-ხელი გამიშვი!-იღრიალა ქალმა-შენი მუქარების არავის ეშინია არანორმალურო !
-ენას ამოგაცლი!-ყელში სწვდა განრისხებული ბიჭი და ისე წაუჭირა ხელი სიმწრისგან სახეზე ერთიანად წამოწითლდა ქალი...
-რა ხდება მეგობარო ,რამე პრობლემაა?-ზურგს უკნიდან მაღალი მამაკაცი ჩაერია-გოგოს ხელი გაუშვი!
დათუნამ სალომეს ხელი სწრაფად გაუშვა ,რომელსაც ხველა აუტყდა და იქვე ბორდიულზე ჩაჯდა სულის მოსათქმელად.თვითონ დათუნა კი არამკითხე ტიპს მიუბრუნდა.
-პრობლემები გინდა ძმაო?!მე და ჩემი გოგო რაღაცაზე ვკამათობდით მეტი არაფერი...-მხრები აიწურა უდარდელად
-სხვაგან იკამათეთ!ეს საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილია და ესეთი სცენების გამართვა მიზანშეწონილი არაა...-თვალი თვალში გაუყარა უცნობმა რაზმაძეს-გასაგებია?!
-კარგი...გასაგებია.-ხელები დანებების ნიშნად ასწია დათუნამ და შემდეგ ქალს მიუბრუნდა.-შენ მერე დაგელაპარაკები!-თითი ცხვიწინ გამაბრთხილებლად დაუქნია-იმ ტიპს კი გადაეცი..ხოო დიდი კვერცხები მაქვს და იმას ავიღებ ზუსტად რაც აკრძალულია. შემდეგ სწრაფად შეტრიალდა და სირბილით დაუყვა ჭავჭავაძის გამზირს.

* * *
საკმაოდ გვიანი იყო ტრენაჟორებზე ვარჯიშს რომ მორჩა,საშხაპეში წყალი გადაივლო და წელზე შემოხვეული პირსახოცით გამოსაცვლელ ოთახში რომ გამოვიდა გაშრა. გრძელ სკამზე უკვე კარგად ნაცნობი მამაკაცი იჯდა და ირონიულად უღიმოდა.
-აბა ,დიდ კვერცხებიანო ბიჭო...ტრენაჟორებზე ვკაჩაობთ და რამეე?!
-ჯანდაბა -იგრძნო მის გამოჩენას კარგი სუნი არ ასდიოდა და ცოტა არ იყოს კი არა და მაგრად დაიძაბა.
-რას გაშეშებულხარ? სათქმელი არ გაქვს არაფერი?-ფეხზე წამოდგა მამაკაცი და მისკენ რამოდენიმე ნაბიჯი გადმოდგა.-მაგრად არ მიყვარს ერთხელ ნათქვამს მეორედ რომ მამეორებინებენ ...რადგან სუსტი ნებისყოფა მაქვს და სხვანაირად ვაგებინებ ჩემს სურვილებს შენნაირებს...მოვედი,კაცურად აგიხსენი!რასაც ვერ შესწვდები არ უნდა მოეპოტინოთქო...მაგრამ შენ რა გააკეთე? ..
-და ვაფშე შენ რა იცი მე და სალომეს რა ურთიერთობა გვაქვს ძმაო? იქნებ არაა გოგო ჩემთან ყოფნის წინააღმდეგი და რატომ ერევი ვერ ვხვდები?-თავის გამოძვრენას შეეცადა დათუნა.
-ცვეტში მართალი ხარ...მაგრამ, გოგო თუ წინააღმდეგია და შენ არ ანებებ თავს?..შენ გეკითხები შე ....ო გოგო წინააღმდეგი რომ არის რატომ არ ანებებ თავს?!
ხმას აუწია მამაკაცმა.
-შენ ვინ ჩემი .... ხარ?!-აიქოჩრა დათუნა და ლამის შუბლით შუბლზე შეასკდა.
-აი ეეგ...არ უნდა გეკითხა!
გამოსცრა მამაკაცმა და მოქნეული მუშტი ძლიერად ხეთქა ყბაში...დათუნა შებარბაცდა და ზურგით კარადას მიეხეთქა...სანამ აზრზე მოვიდოდა მეორე მუშტიც მოხვდა .
-როცა არ გაქვს არც უნდა გაიჭიმო!ადექი ფეხზე მაგარო ბიჭო!ადექი და კაცურად გამიწიეე წინააღმდეგობა!

* * *
-მეღადავები ხოო?!-ხმას აუწია ნინია წერეთელმა და გადახეხილ ძვლებზე სპირტიანო ბამბა ისე მტკივნეულად დააჭირა მამაკაცმა ყრუდ ამოიზმუვლა.
-რა უბედურებაა მომეცი აქ...-ბამბის გამოსართმევად ხელი გაუწოდა-მომეცი!- ქალმა კი პირდაპირ მკერდზე ესროლა სისხლით დასვრილი ბამბის ნაგლეჯი.
-მე შენი ძიძა ვარ? ესე გდიო კუდში და შენი ჩაჯმული საქმე ვწმინდოო?! რა გგონია მეტი საქმე არ მაქვს?-წამოხტა სავარძლიდან და ოთახში ნერვიულად დაიწყო წინ და უკან სიარული.შავი უნიფორმის შარვალი ეცვა,თეთრი მოკლე მკლავიანი მაოსური და იღლიის ქვეშ სპეციალური სამაგრით ტაბელური იარაღი ჰქონდა დამაგრებული.-მრავალჯერადი მოტეხილობა,თავის ტვინის მძიმე შერყევა ...კარგი შეიძლება გაუტეხე ადამიანს ცხვირი,მაგრამ თითები??.მაკები? მკლავები და მხრებიი? ერთობოდით ბატონო ბარათელო?
-ნუ მთლად არც უმაგისობა იყო... აზარტში შევედი-გაეცინა კაცს..
-რა სასაცილოაა...იმ სირმა დაკითხვაზე რომ წამოაყრანტალოს ვინც გაუკეთა ყოველივე ეს მერე?
-რისთვის არსებობს კეთილი დეიდა ნინიაა?!
-ფუ...ამის დედაც...ამის დედაც...-იკივლა წყობიდან გამოსულმა ქალმა და მაგიდაზე ძლიერად დაარტყა ხელი.
-როცა ბრაზობ მაშინაც რა სექსუალური ხარ...-სპირტიანი შუშა ახალ ბამბაზე გადმოაყირავა და სველი ბამბა ნატკენ ხელზე დაიდო.
-მოკეტე!უბრალოდ მოკეტე გასაგებიაა?იქ თუ მოხვდი მამაზეციერიც არაა შენი იქიდან გამომთრევი და მართლა რომ მოკვდე, მაინც აღარავინ დაიჯერებს.მომეცი აქ ეს ბამბა-გამოგლიჯა ხელიდან,მის გვერდით დაჯდა და გახეთქილ ტუჩზე ფრთხილად დაადო...-დაგისივდა,მოგიწევს ზასაობიდან თავის ცოტა ხნით შეკავება.
-არ ინერვიულო...უფრო სასიამოვნო რაღაცეებიც ვიცი...-გაიცინა კაცმა და მის სახესთან ზედმეტად დახრილ ქალს თვალი თვალში გაუყარა...-ესე ნუ მიყურებ გეხვეწები.
წერეთელმა არეული მზერა აარიდა და წელში გასწორდა...ცისფერი თვალები სასწაულად აწყლიანებოდა და წამწამებს ისე სწრაფად ახამხამებდა სისველისთვის რომ არ მიეცა გარეთ გამოსვლის უფლება.
-როგორ გიყურებ?-შეცვლილი ხმით ამოილაპარაკა.
-როგორ და თავი უკანასკნელი მგონია...
-გიგა..
-მისმინე ნინია...არ გინდა რაა...აი ვაფშე არაფერში არ გჭირდება და ტყუილად ნუ დაიგრუზავ თავს...არადა ძაან მაგარი გოგო ხარ...პროსტა რაც არ გიღირს არც უნდა გააკეთო ! სურვილით რომ კვდებოდე.-ნატკენი ტუჩი გაილოკა კაცმა...და სიგარეტს მოუკიდა.
-იქნებ მიღირს? -თვალი ჯიუტად გაუსწორა ნინიამ -იქნებ იმდენად მიღირს რომ ღისრ გარისკვად?
-არა, უნამუსო ვიყო თუ გიღირდეს...კაი რაა ნუ იგრუზები.შენ რა მართლა გამისერიოზულე?!
-ნაბი@ვრაი ხარ...
-მით უმეტეს...რად გინდივარ ესეთი?კაცი რომელიც გამწარებს...ნაძირალა და ბოროტმოქმედია პახოდუ ხელითაც შეგეხო როგორ უნდა გინდოდე არ გადამრიო მაზოხისტი ხარ?
-და საქმე თუ მარტო სექსში არ არის?-ნიკაპი აუკანკალდა ქალს...
-არ არსებობს...-თავი გააქნია ბარათელმა-არ გააგრძელო...
-გიყვარს?-სევდიანად გაეღიმა წერეთელს.
ბარათელმა სევდიანად ჩაიცინა და მერე მზერა გაუსწორა ქალს.
-ვერ ვხვდები ამის ცოდნა რა საჭიროა?
-უბრალოდ მითხარი ...ან კი ან არა...
-უსაზღვროდ.
-მშურს იცი...-სევდიანად დახარა თავი ქალმა.მართლა არ იცოდა რა უნდა ეპასუხა ამშემთხვევაში და სიჩუმე ამჯობინა მერე გაეცინა და გახედა ქალს.
-ვიქნები ბანალურად .... მასტი და გეტყვი საყოველთაოდ ცნობილ ფრაზებს..იცი ნინიაა შენ ძალიან მაგარი გოგო ხარ და უკეთესს იმსახურებ...
-იმედია-სევდიანად გაიცინა ქალმა.
-იმედი კარგია!-სახეზე ჩამოვარდნილი თმა ყურს უკან გადაუწია კაცმა და თბილად გაუღიმა.-ძალიან კარგი!..
ქალმა სახესთან მიტანილი ხელი დაუჭირა და მჭიდროდ მიიკრა სახეზე.. მერე ფრთხილად გადაიტანა ტუჩებთან და ხელის გულზე რამოდენიმეჯერ აკოცა.-მიყვარხარ...
-მოდი აქ.-ხელები გაშალა კაცმა და მისკენ გამოწეული ქალი თბილად ჩაიცუტა გულში,შემდეგ თავზე ბრთხილად აკოცა.
- რომ გეცოდები მეზიზღები-მამაკაცის კისერში თავჩარგულმა ამოილაპარაკა და ღრმად ჩაისუნთქა მისი კანის არომატი.
[email protected] ვიყო თუ მეცოდებოდე...-ფრთხილად მოიშორა ქალი და გაიცინა-ვაბშე არ მეცოდები.
-კარგია.
-ჩემი წასვლის დროა...-წამოდგა სავარძლიდან და სისხლიანი ბამბების მოგროვებას აპირებდა ქალმა რომ გააჩერა.
-მე მივხედავ ამას...უბრალოდ ფრთხილად იყავი და დროებით მაინც შეეშვი მუშტების ქნევას...თვალში ზედმეტად ნურავის მოხვდები...ცნობადი სახე ხარ,ხალხს კი გვიან ავიწყდება პოპულარული ტიპები.
-არის უფროსო...ვიყოთ ფრთხილად.
გაიცინა კაცმა და სახლიდან გაუჩინარდა...წერეთელმა კი სისხლიან ბამბებს ერთად მოუყარა თავი და ნაგვის ყუთში ჩაუძახა.შემდეგ სწრაფად გაიხადა ტანისამოსი და მთელი დღის გადაღლილო სხეული გრილ შხაპს შეუშვირა.



ურთიერთობებში ყოველთვის არის კრიზისული მომენტი...როდესაც, ორიდან ერთი სულიერად არეულია...ის აღფრთოვანება და სიხარული რაც მათი ერთად ყოფნის წამოწყებას მოჰყვა ქრება და მის ადგილს სრული გაურკვევლობა და ქაოსია ...როდესაც ,შენი მეორე ნახევრის...ის ყველაფერი , გაღიზიანებს რაც მანამდე სიგიჟემდე მოგწონდა. არც გეთმობა და ვერც ეგუები...ამ დროს საჭიროა პაუზა...ხოო შესვენება ერთმანეთისგან დასვენება,დამოუკიდებლად ფიქრი და ყველაფერი ამის გადახარშვა შემდეგ სწორ გადაწყვეტილებამდე რომ მიხვიდე...გაარკვიო,ან გიყვარს...ან არა...ამის გასარკვევად კი უბრალოდ დრო და დასვენებაა საჭირო.
-ანუ მე დაგღალე?-მოპირდაპირე მხარეს მჯდომ ქალს სევდიანად გახედა მამაკაცმა და სიმწრით ჩაიცინა...თითებს შორის სანთებელა ჰქონდა მოქცეული და ნერვიულად აწვალებდა.
-ვერ მიგებ?-ცრემლები მოიწმინდა სალომემ.
-არ მელაპარაკები პატარავ და მე როგორ გავიგო შენ რას გრძნობ და განიცდი?
-მიყვარხარ ყველაფერს გეფიცები...მითხარი რომ გჯერა...
-სალომე სიყვარულს სიტყვებით კი არ უნდა მიმტკიცებდე, საქციელით უნდა დამანახო,შენი ჩემდამი დამოკიდებულებით გვერდში დგომით და რავიცი ალბათ გაგებით...სიყვარული მხოლოდ სიტყვები არაა !ესე ჰაერზე როგორც მოგვესურვება ისე რომ ვაბრახუნოთ!არ ვიცი პატარავ...მართლა არ ვიცი..- მშვიდად საუბრობდა და თავს ძლივს იკავებდა რომ არ აფეთქებულიყო.მთელი თავის ძალისხმევის ერთად თავშეყრა დასჭირდა ასე მშვიდად რომ მჯდარიყო და ესმინა თუ როგორი აბსურდული თავის მართლებით ცრდილობდა საყვარელი ქალი მის მიტოვებას.მართალია დროებით მაგრამ,მაინც.სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო და სახეზე ორივე ხელი აიფარა...ის სიტუაცია იყო...ლაპარაკს უბრალოდ აზრი რომ აღარ აქვს...დაიღალე უკვე რაიმე რომ ამტკიცო მაგრამ ,მეორე მხრივ ჩუმად ყოფნა და ამ ყველაფრის მოსმენა გულზე ისე მწარედ გი ჭერს შხამიან მარწუხებს რომ სრულიად იფიტები...უბრალოდ უსულო,უემოციო,და გრძნობებ გათიშული მძორი ხდები რომელიც ამ სიტუაციიდან გამომდინარე საშინლად ყარს .-ანუ?
-დრო მომეცი გთხოოვ...-ცრემლები წამოუვიდა ქალს.-უბრალოდ ცოტა ხანს მარტო მინდა ვიყო...დაფიქრება მჭირდება გთხოვ...იმდენი რამ მოხდა,სულ ავირიე..-ხელებს ემოციურად
იქნევდა საუბრისას და თან ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა სახეზე-დედაჩემი,მამაჩემი,შენი ამბები...გატაცება...ამ ყ ელაფერმა შენი თავი მაპოვნინა მაგრამ, ძალიან გადამღალა და ემოციურად ისეთი გატეხილი ვარ...მჭირდები მაგრამ ამ მომენტში მარტო მინდა ყოფნა...გესმის?
-კარგი.--სახეზე მოიშორა ხელები და სიგარეტის კოლოფს მისწვდა ერთ ღერს მოუკიდა და საოცრად ჩაწითლებული თვალები შეანათა ქალს.
-რა კარგი?-ნიკაპი აუკანკალდა სალომეს..თავისი ინიციატივით ხდებოდა ეს ყველაფერი და მამაკაცის ასე ადვილად დათანხმებამ კი ,გულში ისე მწარედ უჩხვლიტა სუნთქვა შეეკრა.
-იყოს ისე როგორც შენ გინდა-ჩახლეჩილი ხმით ჩაილაპარაკა მამაკაცმა-იმედია საბოლოოდ ჩამოყალიბდები...
-გიგა გთხოოვ...
-კარგი სალომე...მე რომ დრო მაქვს მკვდარს არ აქვს იმდენი დრო!მშვიდად იყავი ...ისღა დამრჩენია ჩემს გზაზე წავიდე-ფეხზე წამოდგა მამაკაცი ქალისკენ გადაიხარა და თავზე მსუბუქი კოცნა დაუტოვა.-ჩემი კარგიც მოვტყან...მთავარია შენ იყავი კარგად.
ქალმა მისი სახე ხელებში მოიმწყვრდია და შუბლით ტუჩებზე მიეყრდნო...-ძალიან ცუდად ვარ...
-ესეც გაივლის პატარავ...მთავარია ზედმეტად არ დავაგვიანოთ...
დაძაბულობისგან კისერზე ლურკად ამოაჯდა კაპილარები, ყბის ძვალი დაეჭიმა და ქალს გველნაკბენივით მოშორდა. სწრაფად დაავლო ხელი მაგიდაზე დაყრილ მის პირად ნივთებს და სახლი უსიტყვოდ დატოვა.
რამხელა ძალისხმევის ფასად უჯდებოდა ის სიმშვიდე არავინ იცის...დამპალი გრძნობა თავისით რომ გიძვრება ფეხის ბრჩხილებიდან...ზემოთ მოიწევს და იმედგაცრუების და სევდის მტკივნეულ კვალს გიტოვებს.დრო ყველაფრის მკურნალიაო რომ ამბობენ არაფრის მკურნალიც არაა და გვაბოლებენ...ის ტკივილი რაც გულში შემოგეპარა და დაბანაკდა, ისევ იმ დოზით გიფუთფუთებს სხეულში...არც იმატებს ტკივილი და არც სადმე ქრება...ისევ იმდენია რაც იყო და ყრუდ ყოველ წუთს,ყოველ წამს თავს ისე გახსენებს სურვილი გიჩნდება კანი გაიძრო...ჭამის მადას რომ გიკარგავს მონატრების ყოველი შემოტევა...გულ-მუცელს რომ გიწვავს და გიტრიალებს...ტუჩებზე ისევ ისე რომ გრძნობ მის გემოს...ხელის თითები შეხების დიდი სურვილისგან გეწვის და გინდა თუ არ გინდა ,დღის ნებისმიერ მონაკვეთში,საათსა თუ წამში ის ტრიალებს შენს გონებაში და უბრალოდ გინდა სტოპის ღილაკს დააჭირო ხელი...მერე ამ ერთად თავმოყრილ ნაგავს ხელი მოუსვა და ისე გადაუძახო ნაგვის ყუთში მეორე წუთს გულდაწყვეტილი რომ არ დარჩე.მონატრება? ყველაზე დამპალი გრძნობაა და ჩემი აზრით იქ, ზემოთ მჯდარ თეთრწვერა მოხუცს ჩვენი წინ და უკან ტრიალით რომ ირთობს თავს...მაგრად არ ევასები ამ გრძნობის გამოცდის უფლება რომ მოგცა. მონატრებაზე საშინელი არაფერი არ არსებობს და ამ მონატრებამ მარტივად შეიძლება გაგაფრენინოს...ხოო იმის ცოდნა რომ აქაა სადღაც,შენს ქალაქში დადის,შენს ქუჩაზეც შეიძლება,შენი ჰაერით სუნთქავს და მიუხედავად ამ სიახლოვისა ისე შორსაა და მიუწვდომელი...გენატრება და უბრალოდ არანაირი საშველი არ აქვს შენს დამპალ მონატრებას...იცი რომ რაღაც თუ არ გააკეთე ტრაკზე გაიხევი მაგრამ ...რად გინდა?!
-შენი დედაც!!-იღრიალა ბარათელმა.მთელი ამ დროის ნაგროვებმა ტკივილმა,მონატრებამ და უბრალოდ უმოქმედობამ ერთბაშად იფეთქა,გაანგრია ამტანობის მაღალი გალავანი და ისე ჩამოანგრია და დააქცია როგორც სილაში აშენებული ციხე კოშკები.თავზე ორივე ხელი ძლიერად მოიჭირა და მანქანის წინ მიწაზე ჩაჯდა.

ორი წყეული კვირა იყო გასული რაც ჯერ არ დაწყებული ბედნიერება თავადვე დაასრულეს...უფრო სწორედ განუსაზღვრელი დროით დაასტოპეს...ორი კვირა გავიდა და ერთხელ არ გამოჩენილა ბარათელი,არც ერთი ზარი...არც ერთი შეტყობინება...არც კი დაინტერესებულა ამ დროს როგორ იყო ქალი...სალომე ტანსაცმლიანად გიჟს ჰგავდა...ისედაც არ იყო ხმაურისა და საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილების დიდი მოყვარული.ახლა კი სახლში გამოკეტილიყო...ჭამდა,ეძინა და ნიას რჩევა დარიგებებს ისმენდა 24 საათი.მისი დეპრესიული შემოტევის შემხედვარე სახლში რომ ჩაუსახლდა.
-პროსტა საზღვარი აქვს ყველაფერს...ორი კვირაა მოსიარულე გვამის ასლი გახდი... თუ გინდა კი ბატონო მიბრძანდი და მოიკალი...მე რაღატომ მაიძულებ შენმა შემხედვარემ ანალოგიური გავაკეთოო?!-ქოთქოთებდა სამზარეულოს მაგიდაზე ნახევარი ტანით გაწოლილი სალომეს თავთან და ხის კოვზებს ,რომლითაც ქვაბში მოთუხთუხე სპაგეტისთვის იყენებდა დირიჟორივით იქნევდა .
-ბებიაჩემივით ნუ ბურღავ ტვინს-თავი არ აუწევია ისე აუქნია ხელი სალომემ მეგობარს.
-ტვინს გიბურღავ კი არა თმით რომ არ გათრევ არ გიკვირს? ქალი სოლიდარობის პონტში სახლში ჩაგისახლდი და ვცრდილობ ცოტა მოგხოდო შენ კი ვაბშე არ მიწყობ ხეეელს...ვადაჭკორიაა დაგამიწებ აეთრიე ფეხზე!
-მართლა ცუდად ვარ,-სახე დაემანჭა სატირლად გამზადებულ სალომეს-ორი კვირა გავიდა და არცკი გავხსენებივარ.
-გოგო შენ ნორმალური ხარ?!-მოპირდაპირე მხარეს დაჯდა ნია და მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო.-შენ რამდენჯერ გაგახსენდა?
-მე სულ მახსოოვს!-ამოისლუკუნა სალომემ.
-ხანდახან საქმე სიყვარულს რომ ეხება ძვირფასო, დებილი მგონიხარ!-თვალები აატრიალა ნიამ-დრო გვჭირდებაო,ცალ ცალკე ვიყოთო და კიდე რამდენი ესეთი სირობა უთხარი და ეხლა ზიხარ აქ და ნიანგის ცრემლებს აბრქვევ? იმის მაგივრად რომ აწიო ეგ სკამიდან და იბრძოლო იმისთვის რაც გინდა...ფაააქ!!-შეკივლა ნიამ და ხის კოვზები ხმაურით დაყარა მაგიდაზე.-მისმინე ლამაზო!ძაან მაგარი ნაშა თუ არ იყო მე მოვკვდე, პროსტა მაგარი ჩანორჩენილი ხარ და მიუხედავად მე და შენი ასაკში არანაირი სხვაობისა შენზე მეტი ვიცი და გამოცრდილებაც საკმაოდ მაქვს სასიყვარულო ამბებშიი...
-და რა უნდა ვქნაა?
-ილაპარაკეთ...ღმერთოო!ილაპარაკეთ ადამიანო,დიდხანს ბევრჯერ,ყველაფერზე,შეჯერდით და ჩამოყალიბდით რა გინდა საერთოდ მისგან სალომე?!რაზე ხარ მისთვის წამსვლელი? ამ ყველაფერს ტირილის დროს მე რომ მეუბნები დაჯექი იმ კაცთან და ელაპარაკე...თუ არ მოგისმენს არ ვიცი...უყვირე...დაარტყი...დააბი და რავიცი რა ჯანდაბაც გინდა ის გააკეთე უბრალოდ ესე არ მინდა რომ იყო...მაცოდინა ვინაა ამისთანა ასე რომ გადარია ჩემი ზე სპეტაკი და ზე სისათუთე დაქალი-ყავის ფინჯნები დააწყო მაგიდაზე და მომზადებას შეუდგა.-მოდი ყავა დავლიოთ.
-ბარათელი...-თავი არ აუწევია ისე ამოიბუზღუნა ვადაჭკორიამ.
-რაა?!-წამოიკივლა ნიამ და ყავის ყუთი გაუვარდა ხელიდან-ჯანდაბა! ვინ არიის?!
-ბარათელითქო დაყრუვდიი რა გჭირს?
-ის...ის გარდაცვლილი ზეკაცი?ის სექსუალური მამრი?ის უბრალოდ შოკი კაცი?!! ჯანდაბა! ვადაჭკორია შენი დედაც!
მაგიდაზე დაარტყა ხელი და დემონსტრაციულად დაჯდა.
-ჯანდაბა...შოკში ვარ.დროულად დაფქვი ახლა საიდან,როგორ,რანაირად...ჯანდაბა იწექი იმ...იმ ...აუუ
სალომემ თავი დაუქნია.
-(ო მაი გაად) თუ მჯეროდეს გეფიცები...- გაიცინა ნიამ და თმაზე გადაისვა ხელი
-ამას მიმალავდი?ღმერთო ჩემოო არ არს ებ ობს.. ჯანდაბა თ ვინმემ-აყირავდა სიცილით ქალი.-ძუკნა! რატომ არ მითხარიი?!
-აი ამიტომ!-თვალები აატრიალა სალომემ.-ღმერთო ჩემო დავშორდი ესე დებილივით ვუთხარი დრო მჭირდებათქო და რა ქნა იციიი?! კარგიო!-იკივლა ერთიანად აფეთქებულმა ვადაჭკორიამ.-ნაგავიი...მეზიზღება!!!
-საბავშვო ბაღია "იბიომატ" ცხვირი აიბზუა ცერცვაძემ...-ისე მღლით ეგეთი დებილობებით -აბა რა გეგონა? ტიპს უთხარი დავშორდეთო და რა უნდა ექნა? მუხლებში ჩაგვარდნოდა და ხვეწნა დაეწყოო?
-აუ შენკიდე თუ მისმენ მომისმინე -სასაცილოდ აყვირდა სალომე და სკამიდან წამომხტარმა თავად დაიწყო ყავის მოდუღება-ისე უმიზეზოდ ვცოფდები მინდა დავკლა...მაგრამ რა უმიზეზოდ ეგ მიზეზი არაა...ჯაინდაბა დეგენერატი საშინლად მენატრება მაგრამ, მაგას თუ ჰგონია მივალ და ხვეწნას დავუწყებ ცდება!-ბურდღუნებდა თავისთვის და ისეთი მონდომებით ასხამდა ყავას ფინჯნებში თითქოს მსოფლიო მასშტაბის მისიაში იღებდა მონაწილეობას.
-ორსულად ხარ?-წარბი ასწია ნიამ და განომცდელად დააკვირდა წამიერად გადაფითრებულ ვადაჭკორიას..
-შენ შიგ ხომ არ გაქვს ცერცვაძე?-მაღალ ფარდოვანი ტონით შეიცხადა ვადაჭკორიამ-რა ორსულად ?საიდან მოიგონე?
-ჯანდაბა, სალომე ორსულად ხაარ?!-ფეხზე წამოხტა ცერცვაძე -უეჭველი ორსულად ხარ აბა ესე კლიმაქსიანი დედაბერივით რატომ იქცევიი?!
- მოკეტე!არც ისეთი დებილი ვარ თავის დაცვა რომ არ ვიცოდე
-კარგი!-მხრები აიჩეჩა ცერცვაძემ.
-კარგი?ხ...
-იცოდე ბავშვს მე ვნათლავ!-ხელი აიქნია უცებ.
-შენს დაკრძალვაზე წითელი ვარდების თაიგულით არ მარბენინო ,ახლავე გაჩუმდი!-ხის კოვზს დაავლო ხელი და დაქალს მოუღერა დასარტყმელად.-ეგ რომ გამართლდეს ენას ამოგაცლი.
-მე რა შუაში ვარ თქვენ თუ გახეული "განდონებით" ჟიმაობთ? აწიე , ტესტი ვიყიდოთ! თითქმის ძალით ააგდო სკამიდან და სულ სირბილით ჩაიყვანა აფთიაქამდე.
* * *
მაღალი გალავნით შემოსაზღვრული სახლის წინ, მანქანაში იჯდა ბარათელი და ელოდებოდა როდის გაიღებოდა მოზრდილი ალაყაფის კარი.კარი გაიღო და მალე ირინა ორჯონიკიძეც გამოჩნდა.აქეთ იქით იყურებოდა მის დანახვაზე კი რამოდენიმე ნაბიჯი გადმოდგა და მანქანიდან გადასულ მამაკაცს შუა გზაში შეეგება.
-რას გავხარ?-შეიცხადა ორჯონიკიძემ და მისი უძილობისგან ჩაწითლებული თვალები და საკმაოდ წამოზრდილი წვერი კრიტიკულად შეათვალიერა.-რაიყო გულის ვარდმა გამოგაგდო და ჩემთან გამოვარდიი?!-ირონიულად ჩაიცინა და მაშინ როდესაც უეცრად განრისხებული მამაკაცის ძლიერი თითები კეფაზე უხეშად ჩააფრინდა თმებში შეშინებულმა წამოიკივლა .
-მე შენ გაგაბრთილე ს თამაშს შეეშვი და ენა დაიმოკლეთქო როგორც მახსოვს არაა??-მის ყურთან ამოისისინა კაცმა-რატომ არ მიჯერებ ძვირფასო?
-ხელი გამიშვი...
- კარგი!-ხელი გაუშვა კაცმა ცივად და ისე რომ ტონი არ შეურბილებია თითქმის უბრძანა-მარიამი გამომიყვანე !
-მეტი საფიქრალი არ მაქვს?!...-წელზე დოინჯი შემოირტყა ქალმა და გამომწვევად დაუდგა წინ-ვერ ეღირსები!დაახვიე აქედან!
კარის უკან გაუჩინარებულ ირინას ცოტა ხანს გააყოლა გაოგნებულმა თვალი და ბოლოს გაეცინა.
-როგორ გევასებათ ნერვებს რომ მიშლით!კარგიი...იყოს შენებურად ქალბატონო ირინე!
მანქანის კარი მიხურა,სიგარეტის ერთ ღერს მოუკიდა და ჩქარი ნაბიჯით დაიძრა სახლის უკანა მხარეს გალავნისკენ.ნაცნობ ადგილზე შეჩერდა დიდად არც დაინტერესებულა დაინახავდა თუ არა ვინმე .სწრაფად აიწია კედელზე და სხარტი მოძრაობით გადაევლო მაღალ გალავნს. ეზო სირბილით გადაჭრა და სახლის უკანა შესასვლელ კართან შეჩერდა .ისევ დაკეტილი დახვდა,ბევრი არც უფიქრია ისე გადაიძრო თავს ზემოთ მაისური ,ხელზე დაიხვია და კარის ფანჯარას მოუქნია მუშტი.ფანჯარა ჩაიმტვრა და შუშები ძირს უსიამოვნო ხმაურით გაიფანტა.პერანგი იქვე მიაგდო ,ჩამტვრეულ შუშაში ხელი გადაყო და საკეტი გადასწია...
ირინა ორჯონიკიძე სასტუმრო ოთახში იდგა და ტელეფონზე ესაუბრებოდა ვიღაცას საკმაოდ სერიოზული სახით...ჰოლიდან გამოჩენილი წელს ზემოთ შიშველი ,ყოფილი ქმარი რომ დაინახა შიშისგან იკივლა, თელეფონი მამაკაცის მიმართულებით ისროლა და ოთახიდან გიჟივით გაქცევას შეეცადა მთელი ძალით ნასროლი ტყავის სავარძლის ბალიში რომ გაებლანდა ფეხებში და იატაკზე ისეთ ზღართანი გაადინა ეგონა ძვლები სათითაოდ დამემტვრაო.წამოდგომა აღარც უცდია სახეზე აიფარა ორივე ხელი და ატირდა.
-გიყვარს ჩემი გამოწვევა ხოო?!-მის თავთან ჩაჯდა მამაკაცი.-კარგი,მოდი ვითამაშოთ...
გრძელ თმაში ჩაავლო ხელი და მისი კივილის მიუხედავად სავარძლამდე მიათრია. სავარძლის ფეხთან მიაგდო და თავად მის წინ ჩაცუცქდა.
-მე ამ თამაშისთვის ჩემი წესები მაქვს...წესი პირველი:-არასდროს მოინდომო ის,რისი გამკეთებელიც არა კი არა... ვერ ხარ!...წესი მეორე:- არასდროს გამოიწვიო ყოფილი ქმარი... და წესი მესამე:-არასდროს გამოიწვიო ყოფილი,გაბოროტებული ქმარი!შენ სამივე დაარღვიე..
-მარიამი ჩემი შვილია და გეფიცები ვერასდროს ეღირსები მის ნახვას-იკივლა ქალმა.
-ბოდიში! მარიამი შენი შვილია რომელიც ჩემგან გეყოლა...ანუ რა გამოდის ჩემთვის? იგივე რაც შენთვის ხოო...და როგორ აპირებ მისი ნახვა მაიკრძალო?შენ გეკითხები?-ნიკაპში თითები წაუჭირა და თავი ააწევიბა
-სასამართლოს გზით...ჯერ კიდევ არსებობს კანონი და სამართალი .. ეს ქვეყანა ჩალით დაფარული ხომ არ გგონია?!
-არა ძვირფასო, ეს ქვეყანა ახალი შიფერით არის დახურული რომელსაც სამწუხაროდ ლურსმნები ასძვრა. ..რა სასამართლო არ გამაცინო...
-შენ იურდიულად აღარც კი არსებობ ასე რომ არანაირი უფლება არ გაქვს მოითხოვო ბავშვის ნახვა...
-რა იაფფასიანი ტრიუკებია ირინა-იღრიალა ბარათელმა და ფეხზე წამოხტა-მაგრად დამღალე უკვე...ძალიან მაგრად ს@ ვიყო და ეს უკვე ყელშია გესმის?! რა გგონია შენი კანონნით და დედამოტყნული სამართალით შემაჩერებ? ესე გამო....ვდი გოგოო?! რა დებილობებს იძახი? როცა ვამბობ მარიამი უნდა ვნახო და გამოიყვანე !შეენ-საჩვენებელი თითი ცხვირთან მიუტანა-დგები და ბავშვი მოგყავს გამიგე? მარიკუნა ისეთივე შვილია ჩემი როგორც შენი და სულ მოგწონს ეს შენ თუ არა...სულ შენ რა და როგორ გინდა და საერთოდ სირზე ცოცხალი იქნები თუ მკვდარი...ნუ მიმართავ იაფფასიანი ძუკნასავით სცენებს...ერთი პატარა შეცდომაც რომ დაუშვა ტყავს გაგაძრობ...
უეცრად საუბარი ოთახში შემოვარდნილმა პატარა ოქროსფერთმიანმა გოგონამ გააწყვეტინა რომელმაც გაოგნებულმა ჯერ რამოდენიმეჯერ დაახამხამა წამწამები და შემდეგ მამიკოს ძახილით ისარივით გავარდა კაცისკენ.
-მამას პრინცესაა!-რადიკალურად შეცვლილი ტონით დაიხარა ბარათელი და ხელში აიტაცა პატარა სხეული-მომენატრე მაა...-გულში ძლიერად ჩაიკრა და ფითქინა ლოყები დაუკოცნა.-რამხელა გაზრდილხარ ბარტყი ,აბა ერთი შემოგხედოო-განზე გასწია აკისკისებული ბავშვი და კარგად შეათვალიერა შემდეგ კი ისევ ჩაიხუტა და ბავშვის ზურგს უკან ისევ იმ პოზაში მჯდარ ირინას გახედა გამაბრთხილებელი მზერით.-იცოდე არ გეხუმრები ძვირფასო!-კბილებში სისინით გამოსცრა და კისერზე ჩამოკიდებულ შვილს აკოცა თავზე.-გინდა მე და შენ გავისეირნოთ მაა ??
-კიი-აჟიტირდა ბავშვი და ხელი-ხელს შემოჰკრა.
-მაშინ წავედით...
კიდევ ერთხელ გახედა მკვლელი მზერით ქალს და შვილთან ჩახუტებულმა მთავარი შესასვლელიდან დატოვა სახლი.ირინამ იატაკიდან წამოიწია ოთახის კუთხეში გასრიალებულ მობილურს დასწვდა და სწრაფად აკრიბა ნომერი.
-გისმენ ირინა!- მოისმა მამაკაცის მშვიდი ბარიტონი.
-დღეს საღამოს 8 საათზე ჩემს ოფისში გელოდებით...შეთანხმების პუნქტები გვაქვს გადასახედი ბატონო თეიმურაზ.
-კარგით...მოვალ!-მოკლედ მოჭრა კაცმა და ტელეფონი გათიშა.იატაკზე მჯდომი ირინა კი ზურგით მიეყრდნო სავარძლის ფეხს და ბოროტად გაიღიმა.

* * *
-ჰეი,ჰეი...რას აჯეთებ!-ხელის კვრით გააჩერა წერეთელმა საავადმყოფოს კართან მხეცივით მძვინვარე ბარათელი.-უკან დაიხიე!
-მეორედ აღარ გავიმეორებ!-კბილებში გამოსცრა კაცმა-გამატარე!
-გითხარი უკვე გასაგებად, ფეხს ვერ შეადგავ შიგნით!-ტონს აუწია ქალმა-საშიში არაფერია უბრალოდ რამოდენიმე ნაკაწრი და ხელი აქვს ნაღრძობი.დამშვიდდი სიტუაციას ვაკონტროლებ და უკვე ცხელ კვალზე მიმდინარეობს გამოძიება.
-ყლ@ზე შენი გამოძიება!-ქალი უხეში ხელის კვრით გასწია განზე და ის იყო კარში შესვლას აპირებდა მხარზე რომ ჩააფრინდა წერეთელი თავისკე შეატრიალა და მთელი ძალით გაქნეული მუშტი პირდაპირ ცხვირში ჩაარტყა.მუშტი ,მიუხედავად იმისა რომ ქალის იყო..იმდენად ძლიერად და სწორად ჩაუსვა ლამაზ ცხვირში მარჯვენა პირდაპირი(ანუ შემხვედრი დარტყმა) რომ შეაქანა.კედელს მიეჯახა და ნატკენ ცხვირზე ხელი აიფარა, რომლიდანაც სისხლი მოჟონავდა.
- ცხვირი გამიტეხე შე ო?!-სისხლიან ხელს დახედა და მერე დოინჯშემორტყმულ წერეთელს რომელიც ისე უღიმოდა ვითომაც არაფერი მომხდარიყო.
-დიდი ხანია ვოცნებობდი ამაზე ჩიტო...გავთანაბრდით.
-ამას მიმალავდი გოგოო?!
-მოკეტე! რომ გეუბნები მოკეტე და მომისმინე...შენი იქ შესვლა სარისკოა...ყურადღებას მიიბყრობ.მე შევალ გავარკვევ მდგომარეობას და მერე მოვახერხებ როგორმე შენც განახო შენი ქალი.
-კარგი.
-ხოდა ძალიანაც კარგი...მანქანაში წაბრძანდით და ცხვირზე რაიმე ცივი დაიდეთ...საქმე მაქვს ბატონო გიგა ვმუშაობ...ეს ჩემი სამსახურია და როგორც კი შეეცდები კიდევ ერთხელ ხელი შემიშალო შენი უადგილო ჩარევით მეორე მუშტიც მოგხვდება..ისიც ცხვირში!
თვალი რომ გაახილა თითქოს დეჟავიუ დაემართა...იგივე გარემო ,თეთრად შეღებილი პალატის კედლები,იგივე სახე იგივე თვალები ,მაგრამ ამ ჯერად შიშის მაგივრად გული საოცარი სითბოთი აევსო და ისე შეუფართხალდა თითქოს საგულედან ამოხყომას ლამობდა...მონატრებული საყვარელი ადამიანის ამღვრეული თვალები და საოცრად დიდი და თბილი...ათას ემოცია დატეული მზერა.
-გიგა...-ამოიტირა და საწოლზე წამოჯდა ...ერთიანად მოვარდნილი ემოციებისგან ისედაც გადაღლილს საოცარი სისუსტე მოერია.მამაკაცი ადგილიდან არ დაძრულა, თვალმოუშორებლად უყურებდა რამოდენიმე წუთის განმავლობაში...შემდეგ კი წამოდგა და მაშინ როდესაც ეგონა სალომეს რომ მოვა და ამდენი ხნის მონატრებული ჩამეხუტებაო პალატიდან გავიდა.საშინელმა გულისწყვეტამ მთელი ორგანიზმი გაუქვავა...სახეზე აიფარა ორივე ხელი და სიმწრისგან ხმადახშულმა უარყოფითისგან განმანთავისუფლებლად იკივლა...შემდეგ კი ხმამაღალი ქვითინი აუვარდა.პალატის კარი ისევ გიჟივით რომ შემოგლიჯეს...გაცეცხლებული ბარათელი საწოლს მიეჭრა და ატირებულ ქალს ისე ძლიერად მოხვია ხელები და ჩაიკრა გულში სუნთქვა შეეკრა სალომეს.
-კიდევ ერთხელ...ამის დედაც...კიდევ ერთხელ, ერთი წამითაც რომ მომშორდე ისეთ სასწაულს გიზამ...ვერ გადამირჩები!-ქალის ყელში თავჩარგულმა ამოიხრიალა და ხმაურით შეისუნთქა მისი სურნელი.-ჩემი სიკვდილი გინდა?!მიპასუხე სალომე,ჩემი სიკვდილი გინდა?
-მაპატიე...-ამოისრუტუნე ქალმა და თხელი მკლავები მჭიდროდ შემოხვია მამაკაცს კისერზე.
-ყველა შენი სულელური ნაბიჯით...ნელ ნელა ბოლოს მიღებ...ისეთი გაბრაზებული ვარ ეხლა ისეთი გამწარებული ვარ...ჯანდაბა!
-მაპატიე...გთხოოვ...მაპატიე...-თავი ააწევინა მამაკაცს და წვერმოშვებულ ლოყაზე ნაზად მიეფერა...-ღმერთო როგორ მომენატრე...
-მოდი ჩემთან...-ხელი მოხვია საავადმყოფის პერსნგში გახვეულ ქალს ,მუხლებზე გადაისვა და ჩაეხუტა.-ორი კვირით დამტოვე..შენივე სურვილით და ახალ შარში გაეხვიე...
-ხოდა შენც აღარასდროს გამიშვა...
-ასეც იქნება...დამიჯერე ასეც იქნება! ხელი როგორ გაქვს? თავს ცუდად ხომ არ გრძნობ?
-სახლში მინდა...ჩვენს სახლში..ჩემს საწოლში შენთან ერთად.-ამოიკრუსუნა ვადაჭკორიამ -წავიდეთ რაა...
-ამ ღამით დავრჩეთ და ხვალ წავიდეთ...
-არ მინდა აქ...უხეში და გაუთლელი ექუმები არიან-მიზეზის ჩამოთვლა დაიწყო.-თან მე ხომ საკუთარი ექიმი მყავს?
ეშმაკურად აუციმციმდა თვალები.
-კარგი,დამითანხმე!წავიდეთ...
გაიცინა ბარათელმა და საწოლზე დააბრუნა ვადაჭკორია.შემდეგ კი ტანსაცმლის ჩაცმაში მიეხმარა და ერთ საათში უკვე სახლში იყვნენ ...საკუთარ საწოლში განაბული ქალი მჭიდროდ მოხვეოდა საყვარელ კაცს და მშვიდად ეძინა...ბარათელს კი ძილი ისევ არა და არ ეკარებოდა



ძილიდან ჟრიამულის ხმამ გამოიყვანა...ბარათელი სიცილნარევი სიმკაცრით ცრდილობდა აკისკისებული პატარა ონავრის დამშვიდებას
-ჭამე რა მაა...-ამოიოხრა მამაკაცმა
სალომეს გაეცინა და საწოლიდან სწრაფად წამოდგა.მოკლე შორტი და განიერი მაისური გადაიცვა შიშველ სხეულზე და აბურდული თმის სწორებით გაემართა ხმის მიმართულებით.
-ნახე მაა ვინ მოვიდა- კარის ჩარჩოზე მხრით მიყრდნობილი ქალისკენ გაახედა ბავშვი რომელიც უცხოს დანახვაზე წამში მოეხვია კაცს და მის კისერში თავ ჩარგულმა შეპარვით გახედა ქალს. ნაცრისფერი თვალები ინტერესით მიანათა,თავით ფეხამდე შეათვალიერა და დამალა სახე...მერე ისევ გამოხედა და გაუღიმა.
-ისე გვიყურებს მასაც უნდა მამიკოს ჩახუტება-ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია მამაკაცმა და მოჭუტული თვალით გახედა...
-მე არ მიყვარს ეს ქალი!-მკაცრად გადაწყვიტა პატარამ და კოპები შეკრა.ბარათელს გაეცინა...
-სამაგიეროდ მამიკოს უყვარს და ჩავეხუტოთ ...
-არ მინდა...-გაბრაზდა პატარა და მამას ძლიერად მოეხვია.
-ღმერთო, ჩემს ირგვლივ ყველა ქალი რატომ არის მესაკუთრეე?!
-ღმერთი ვერ გაგცემს მაგ კითხვაზე პასუხს..-გაეცინა სალომეს-რას აჭმევ? ფაფაას?! -სახე დაეჭყანა ვადაჭკორიას...
-მე არ მინდა ფაფა...
-აბა რას შეჭამ პრინცესაა?!-მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო სალომე და ღიმილით გაბრწყინებული სახე მიანათა ბავშვს...
-სოსისები მინდა!-ტუჩი აიბზუა მარიამმა...
-კარგიი...მაშინ ვიზრუნოთ სოსისების მოხარშვაზე შენ მანამდე შეგიძლია ითამაშო.
ბავშვი უსიტყვოდ ჩახტა ბარათელის მუხლებიდან და სამზარეულოდან სირბილით გავარდა.
-ნეტა ვის მაგონებს ეს ბავშვიი?!-გაიცინა სალომემ და მაცივრიდან სოსისები გამოიღო ..
-შენ რატომ მიქნევ ასე სექსუალურად მაგ ლამაზ უკანალს?-წარბები აზიდა კაცმა და საჯდომზე მიარტყა ხელი შემდეგ შორტის საქამრეში ორი თითი გამოსდო და თავისკენ მოქაჩა...სახით წელზე მიეყრდნო, ხელები ბრთხილად შეუცურა მაისურის ქვეშ და მკვრივ სხეულზე აასრიალა თან მაიკის ბოლოც გაიყოლა.-შენი კანის სურნელი ჭკუიდან მწევს...
მხურვალე ტუჩები ხერხემალზე შეახო და მკერდზე მიეფერა...
-ჯანდაბა!-კბილებში გამოსცრა და ქალის ყრუ ოხვრაზე თავისკენ ძლიერად მოქაჩა...
-ბავშვია სხვათაშორის ააქ...შარვლისკენ ჩასრიალებული ხელი დაუჭირა ქალმა და მისი მუხლებიდან წამოდგა.
-სხვათა შორის ეგ ბავშვიც ასე ჩაისახა -გაეცინა მამაკაცს და გაუშვა ქალი...
-თუმცა ამ თემაზე საუბარი და მით უმეტეს ასეთი სცენა ჯერ ძალიან ადრეა ...ქვაბში წყალი ჩაასხა სალომემ და ანთებულ ქურაზე შემოდგა.-როდის გახვედი მოსაყვანად ვერ გავიგე?!
-მე არ გავსულვარ,გიორგიმ მოიყვანა..ჩემი და დედამისის თხები ერთად ვერ ძოვენ ბალახს.
სიგარეტს მოუკიდა კაცმა.
-კიდევ რამე მოხდა?-კვამლზე დაიჯღანა ქალი და კარადას ზურგით მიეყრდნო...
-არაფერი ,ტერიტორიები ვერ გავიყავით უბრალოდ...
-იმედია ..
-არა არაფერი მომხდარა...ხომ იცი რა დიპლომატიც გყავარ...
-რა თავმდაბლობაა...
-შენც ასე ფიქრობ ხოო?-ტუჩები საყვარლად დაბრიცა კაცმა-რავქნაა...ესეთი ლოიალური გამაჩინა განგებამ...
-კიი სათუთი...-მაცივრიდან წვენის გრაფინი გამოიღო სალომემ და მაღალ ჭიქაში დაისხა...
- ნუ განმსჯი...- წინ დაუდგა ქალს და ჭიქა აართვა ხელიდან ,წვენი მოსვა და დაუბრუნა...-რა გაცინეებს?
-შენს ცხვირზე მეღიმება...შეშუპებული გაქვს ცოტათი...
-ხოო კარგი დარტყმა იყო...იმედია არ მიბაძავ-თვალი ჩაუკრა კაცმა.
-არაა... დედალი ჩაკნორისის სტატუსი არ მხიბლავს...სახლში საკმაოდ ბევრი თუჯის ტაფები გვაქვს...
-მიყვარს, მოძალადე ქალები...საშინლად აღმაგზნებს...საღამოს გაჩვენებ თავის დაცვის ჩემეულ ხერხებს და თუ კარგად მოიქცევი შეიძლება პრაქტიკებიც გაგატარო...-კოცნის იმიტაცია გააკეთა კაცმა და კარისკენ გაემართა.-გვშია მე და ჩემს ბარტყს და დროულად დაგვაპურე სალომე დეიდაა...
-საღამოს თამარი და ნანი მიფრინავენ იტალიაში ...-მოხარშული სოსისები ამოიღო მოზრდილ თეფშზე და მაგიდაზე დადგა ქალმა.კარადიდან გამოღებულ ორ თეფშთან ერთად...-უნდა გავაცილო...
-კარგი,გიორგი წაგიყვანს!-მხრები აიჩეჩა კაცმა,სამზარეულოში შემობრუნდა და ისევ სკამზე დაჯდა-ჩემი შაქარ დედა არც ისეთი კეთილადაა ჩემს მიმართ განწყობილი ფრენის წინ,ხელის დაქნევა რომ მომთხოვოს...რას მიწუნებს ამ სანატრელ და სანთლით საძებრად სასიძოს არ ვიციი...
-ნეტა რას გიწუნეებს?!-გაიცინა სალომემ და ბავშვის მოსაყვანად გავიდა.უკან დაბრუნებულს კი მარიკოსთვის ჩაეჭიდა ხელი სკამზე დასვა პატარა და სოსისები გადმოუღო თეფშზე.თან ცალი თვალი კაცისკენ გააპარა რომელიც სამზარეულოს კარიდან აივანზე გასულიყო და ტელეფონზე ელაპარაკებოდა ვიღაცას...-შენით შეჭამ თუ დაგეხმარო?-გაუღიმა პატარას
-მე თვითონ...
-კარგი )პრინცესას სიტყვა კანონია...
ბავშვმა გემრიელად ჩაკბიჩა ერთიცალი სოსისი და სალომეს ინტერესიანი მზერა შეანათა...
-ჩემი მამიკო შენთან უნდა იყოს?
ოთხი წლის ბავშვის კითხვამ დააბნია ქალი...
-მე მინდა რომ ჩემ სახლში იყოს მამა...დედამ იტირა გუშინ და მითხრა, შენს მამიკოს აღარ უყვარხაროო...
-არა საყვარელოო...-წამოიყვირა გაოგნებულმა სალომემ...ირინას საქციელი უკვე ყველა ზღვარს სცილდებოდა...ნერვები მოეშალა ქალის დაუფიქრებელ ლაპარაკზე.როგორ შეიძლება პატარა ბავშვს ასე ელაპარაკო საღად მოაზროვნე ადამიანი.მაშინ როდესაც დღევანდელი ბავშვები ზედმეტად განსხვავდებიან ადრინდელ თაობასთან.ცნობის მოყვარენი და საკმაოდ გონიერები არიან.-არა პრინცესა..შენი დედიკო გაბრაზებული იყო და ასე მაგიტომ თქვა...მამას შენ ყველაზე და ყველაფერზე მეტად უყვარხარ ხომ იცი...
-ვიცი-გაიბადრა ბავშვი-მაგრამ ის ჩემთან რომ არ მოდის ხშირად?-უცებ მოიწყინა.
-მერე ,შენ მოდი ხშირად...როდესაც მოისურვებ მაშინ მოგიყვანს მამიკო...
-და დედა?
-დედიკოსაც გადაუვლის გაბრაზება და აღარ იტირებს...წვენი ხომ გინდა?-სწრაფად წამოხტა ფეხზე ვადაჭკორია.-იცი მე შენთვის ნაყინიც მაქვს და ბეევრი შოკოლადებიც.
-მართლაა?-ხელი ხელს შემოჰკრა მარიამმა-დედამ მითხრა რომ ბევრ შოკოლადებს თუ შევჭამ კბილებში ჭიები გამიჩნდება...
-გავიწმენდთ მერე კბილებს და ჭიებიც აღარ გაჩნდებიან...
-კარგი...

* * *
მყუდრო, მაღალი თაღებით დაყოფილ კაფე-ბარში დღის ამ მონაკვეთში ცოტა ხალხი ირეოდა...სულ რამოდენიმე მაგიდა იყო დაკავებული.წყნარი მუსიკა დაბალ ხმაზე იყო ჩართული და რაც მთავარია სასიამოვნოდ გრილოდა. ბარის დახლთან ახალგაზრდა ბარმენი ღიმილით ჩაშტერებოდა მობილურ ტელეფონს და გაცხაარებული ჩათაობდა.იქვე მაგიდასთან უნიფორმიანი რამოდენიმე მიმტანი გოგონა უსაქმურობისგან საუბრით ირთობდა თავს...შორეულ კუთხეში მაგიდასთან კი სამი ზე სიმპათიური მამაკაცი და ერთიც წაბლისფერთმიანი ქალი ცხვირზე დაკოსებული სათვალით რაღაცაზე გაცხარებული კამათობდნენ.უფრო სწორად ქალი და ერთი მამაკაცი კამათობდა,მეორე ლუდს სვავდა მშვიდი სახით და მესამე ისე ცმუკავდა და წამდა უწუმ საათს დაჰყურებდა აშკარა იყო სადღაც ძალიან ეჩქარებოდა.
-ლევან, რატომ ვერ აჩერებ მაგ ტრაკს სკამზე?-წარბი აუწია გიორგიმ-ბუასილი გაქვს შე ჩემა?
-შეეშვი, ძლივს დაკერა ქალი რომელსაც ორი თვეა ეჩალიჩება -გაიცინა მეორე მამაკაცმა და ლუდი მოსვა.
-რამდენ ხანს აპირებთ ამ თემაზე თქვენ ორნი ღადაობას ძალიან მაინტერესებს...-იწყინა ლევანმა.
-ზუსტი დრო არავინ იცის ჩემო ლევან...-ხელები თეატრალურად გაშალა გიორგიმ და ქალს მიუბრუნდა-ნინიკო ყავა გაგიცივდა ძვირფასო...
-შენი მეგობარი რატომ გგავს ასე ძალიან ვერ მეტყვი?..-ცხვირი აუბზუა გიგას ქალმა და ყავა მოსვა...მართლაც გაცივებულიყო და თავისი არომატი დაეკარგა...გიგამ მხრები აიჩეჩა იმის ნიშნად ვერაფერს გეტყვიო.
-არ მითქვამს ნაშვილები რომ ვარ?..რომელიღაცის მშობელს აქვს მიქარული და უბრალოდ არ გვიტყდებიან ჯერ -ჯერობით...
გაიცინა გიორგიმ.
- ესე თუ აპირებ ეკლებზე ჯდომას წადი რაა დროულად...შემერყა ნერვული სისტემა შენი ცმუკვისაგან.-მხარზე ხელი მიარტყა ლევანს გიგამ რომელიც თითქოს ნებართვას ელისო ისე სხარტად წამოხტა სკამიდან და დამნაშავე მზერით გადახედა ბიჭებს.-მიდი,მიდი...დაგირეკავ
შეაგულიანა ბარათელმა და ლევანიც წამებში გაქრა იქიდან.
- ეგ!-წამოიძახა გამქრალი მეგობრის მისამართით გიორგიმ და გიგას მიუბრუნდა-ირინა გაბრაზდა დილით მარიამი რომ წამოვიყვანე...
-ირინა მაგრად ...ცოტა მაკლია და შემომაკვდება ეგ დებილი ქალი...ბავშვთან რაღაც სირობები ილაპარაკა.გადარეული იყო სალომე...
-ალავიძის აყვანის ყველანაირი მიზეზი გვაქვს...დღე დღეზე ჩავსვამთ ალბათ.ბოლოდროინდელი მისი კავშირების მოძიებისას საინტერესო ფაქტებს გადავაწყდით-მზერა გაუსწორა წერეთელმა გიგას-ორჯონიკიძის კომპანიიდან საკმაოდ სოლიდური თანხებია გადარიცხული ალავიძის ანგარიშებზე...რაც შენი ყოფილი ცოლის და ალავიძის პირდაპირ კავშირებზე მიგვანიშნებს.
- ხოო ძველი ნაცნონბები არიან ეგ და დიმიტრი.
-ფული კარგი საქმის კეთებას რომ არ მოხმარდებოდა ყველამ ვიცით...ამიტომ ალბათ ირინაც დაიკითხება...
-მერე?-მზერა დაეძაბა ბარათელს.
-მერე კაცმა არ იცის რა შეიძლება მოხდეს-მხრები აიჩეჩა ქალმა...-შეგიძლია მისავე ბინძური ხერხებით მიუდგე შენც და...
-დავაშანტაჟო..-გაიცინა ბარათელმა-გაიძვერები ხართ ეს ქალები...
-კაცები კი ზედმეტად ბევრს ფიქრობთ...
-არ გამოვა...
-ნუ ცრდილობ განტევების ვაცის როლი ითამაშო...არც იმდენად წმინდანი ხარ შენს ანგელოზის ბრთებს საბრთხე რომ დაემუქროს...
-უკაცრავად ქალბატონო-საუბარში ჩაერია აქამდე სასწაულით ჩუმად მყოფი გიორგი.-მეგობარი მამაკაცი გყავთ?
-რაიყო შენს კანდიდატურას მთავაზობ?-გაიცინა წერეთელმა.
-თუნდაც...სიამოვნებით დაგადებინებდი ხელბორკილებს...-კოცნის იმიტაცია გააკეთა გიორგიმ
-არაა...აშკარად მშობლებთან სერიოზული დალაპარაკება მოგიწევთ-სიცილი აუტყდა წერეთელს,სათვალე მოიხსნა და აცრემლებული თვალები სუფთა ხელსახოცით გაიწმინდა.-სასტიკად ერთნაირები ხართ...
-ნუ...მე უფრო დახვეწილი იუმორი მაქვს ვიდრე ამ ბრგე მამრს-შეიფერა გიორგიმ.
-შანტაჟი არაფერ შუაშია შე სირო...-მიუბრუნდა ბარათელს უკვე დასეიოზულებული გიორგი-აბა რა გინდა იმ ავი ქალის გამო რომელიც, მხოლოდ და მხოლოდ იმაზეა დაგრუზული მის თავს სხვა ქალი რომ ამჯობინე.საკუთარი შვილი კვარტალში ერთხელ ნახო ისიც ჩუმად?
-დავფიქრდები.-წვერზე ხელი მოისვა ბარათელმა.
-საფიქრალი არაფერია მიხვალ და ეტყვი:-შე ძუკნა,დანძრეული გაქვს და ჯობია შეთანხმებაზე შენივე ნებით წამოხვიდე რადგან,თუ ჩაგსვამენ და რაც დიდი შანსია რომ თანამზრახველის ბრალდებით მოხდეს...ვეღარასდროს ეღირსები ბავშვის ნახვას...გინდა ? გინდა...არ გინდა? ნახუი...
-ნუ ეხლა მთლად ესე მწარედ არა -გაიცინა წერეთელმა-ჩასმით არ ჩასვამენ თუ კარგი ადვოკატი ეყოლება მაგრამ,სერიოზული ფულის ჩაყრა კი მოუწევს...
-ბავშვის საქმე მოგვარდეს, ესე წინდაუკან გზაში არ არბენინონ და დალშე ირინას რა მოუვა ეგ რა ჩვენი სადარდებელია?-გიგას ლუდის ბოკალს დასწვდა გიორგი და გამშრალი ყელი გაიგრილა სასიამოვნო სითხით.
-ავარიის ამბავზე რა ხდება?-ბოკალი გამოგლიჯა ხელიდან მეგობარს გიგამ-თუ გინდოდა შემოგთავაზეს მე მგონი...
-შენი ნაპირალი მინდოდა ფისო...
-ფუჰ...-ზიზღით დაბრიცა ტუჩები ბარათელმა.- ელგებეტე ჯოგის პერსპექტიული მომავალი ხარ...
-მერე პაემანზე ხომ დამპატიჟეებ-წარბები აუთამაშა მოცინარ ბარათელს და ბარძაყზე მიარტყა ხელი...-რა მკვრივი ხარ...ფისუნია
-აუუ მოკეტეთ !-ამოიოხრა წერეთელმა-სხვა საქმეებიც მაქვს აქ თქვენ გარყვნილებას რომ არ ვუყურო...საჭესთან ვინც იჯდა პატარა ღლაპია მეორედ მოხვდა ესეთ სიტუაციაში,ნასვამი იჯდა საჭესთან და როგორც აცხადებს საჭე ვერ დაიმორჩილა.სამ წელს მისცემენ თუ გაუმართლა...შენი საბუთების საქმე როგორ მიდის?
-ააამ...ამ ვაჟკაცის მკვდრეთით აღდგომას ბატონი რომეო აგვარებს-გაიცინა გიორგიმ-აი ის,წეღან რომ აითესა...გელა შენგელია იქნება...
-ვიინ?! -ერთ დროულად წამოიძახა ორივემ და მე რა შუაში ვარ სახით მჯდარ გიორგის გადახედა
-აი გაფიცებთ მე რა შუაში ვარ?! გელუკას დაგიძახებთ რავი ან რამე ეგეთ საყვარლობას ...-ბართელის შეკრუნ წარბებზე უცებ დასერიოზულდა გიორგი-ხოო კაი,გავიცინეთ გვეყო! გიგა როგორც ასეთი აღარც ნუცუბიძე არსებობს და აღარც ბარათელი.ორივე გაღმაა მარილზე გასული..ხოდა იყავი ძმაო გიგა ქართველიშვილი მშვენიერი გვარია თან ვერავინ შეგედავება დედაშენისაა...მერე მოვაგვარებთ პირად ნომერს,დაზღვევის სერიას და ეგეთ ....ობებს...ფული კი გაქვს ქალი გყავს და თუ გაგიმართლებს ცოლადაც მოიყვან და ბლა ბალა ბლაა...შენ კიდე პაემანზე წამოცვალ ხვალ საღამოს ჩემთან და-თვალი ჩაუკრა წარბაწეულ წერეთელს.-ეგრე ნუ მიყურებ მე ვერ დამარტყამ თავის დაცვა ვიცი მკვლელი...ხომ უნდა ავღნიშნოთ ჩვენი აწ გაცოცხლებული მეგობრის სრულფასოვან მოქალაქედ გამოცხადების ამბავიი...
-აუ წავედი რაა-ფეხზე წამოდგა წერეთელი.-სამსახურში მივდივარ...ამ ყველაფერს რომ მოაგვარებთ დამირეკეთ.კარგაად...
-კარგად ფისოო-ჰაეროვანი კოცნა გაუგზავნა გიორგიმ მიმავალ ქალს რომელიც კარში შემობრუნდა მკვლელი მზერით და კისერში თითის გამოსმით ანიშნა გიორგის წასულია შენი საქმეო.შემდეგ კი კარი გაიხურა და თვალს მიეფარა.
-მაგარი ქალიაა ..-ამოიოხრა გიორგიმ და კბილებში ტუჩმოქცეულ ბარათელს გახედა რომელიც თავს ძლივს იკავებდა ხარხარი რომ არ აეტეხა.
-რა გაცინებს სირო?
-გელაა?!
-არა ტო!გელუკა...
-მითქვამს .... რომ ხარ?
-აუ კიი...-ხელი ჩაიქნია გიორგიმ.
-მერე რა გიხარია?
-მე ოქროს კვერცხები მაქვს!
-ჯერ დაკერე-თითი დაუქნია ბარათელმა-ოქროს კვერცხებიანო.
-თქვენ ორს შორის...??-გამომცდელად შეხედა მეგობარს გიორგიმ.
-არაფერი...შენ ძმობას გეფიცები.
-მაშინ ჩემი მთავარი როლის შესრულების დროა...
-წარმატებები...
-აი ნახეე...ეგრე ტოჩნად რომ ხვდები ჩემს სურვილებს...ზნაჩიტ საქმე კარგადაა.ღმერთო რა კარგი დღე მაქვს...
გაიცინა გიორგიმ და ისევ აართვა ბოკალი ბარათელს.შიგ დარჩენილი ლუდი ბოლომდე ჩაცალა და მაგიდაზე ხმაურით დადგა.
* * *
-დედაშენს ვიცნობ მაგრამ აი ნათლიაშენი როგორი ქალია?-აეროპორტის შენობაში გვერდიგვერდ მიმავალმა გიორგიმ გადაულაპარაკა სალომეს.
-გაუთხოვარი, მაგარი ნაშაა...ცოტა მკაცრი მაგრამ გული აქვს კეთილი-ჩამოაყალიბა სალომემ და მოსაცდელ სკამებთან მდგარ ქალებს დაუქნია ხელი.მაღალი ფაშფაშა ქალი ზოლიანი სარაფნით და თავზე დამხობილი შლაპიტ ენერგიულად უქნევდა სალომეს ხელს და ფართოდ უღიმოდა.
-ნეტა რატომ არ მიკვირს გაუთხოვარი რომ დარჩაა?-ჩაილაპარაკა გიორგიმ ქალის დანახვისას.
-ზოგ კაცს ფუმფულა ქალები მოსწონს -სიცილით მიარტყა ხელი მხარზე სალომემ.
-ღადაოობ?! მსუქანა სალომეე...მსუქანაა.
-არ გაგიგოს!
-ღმერთო ვის ოჯახში შედის ჩემი სათნო ბიჭიი...-არარსებული ცრემლები შეიმშრალა გიორგიმ-შანსი არაა მე ნამუსახდილს უკან აღარ მივიღებ იცოდე !
თითი დაუქნია აკისკისებულ ქალს რომელმაც თავი სიცილით გააქნია და მისკენ გამოქანებული ფაშფაშას მკლევებში "ნანიკოო!"ს ძახილით ჩაიკარგა.
-ჩემო კუდრაჭაა-კარგად დაბურჯგნა ნანიმ ნათლული და თან ცალი თვალით იქვე ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი გიორგი თავით ფეხამდე შეათვალიერა.
-ეს სიმპაწიაგა მამრი ვინაა დედიკო?!-ყურში უჩურჩულა სალომეს ნანიმ.
-უი ,გაიცანით ეს გიორგია...
-მეგობარი...-ხელი გაუწოდა გიორგიმ ქალს-უბრალოდ მეგობარი!
და შემდეგ ქალის წითელ მანიკიურებიან ხელს ეამბორა.
-ასეთი მეგობრები გყავს დედიკო და მე მიმალავდიი...
-ნანიი...
-კარგი...კარგი...-ხელები დანებების ნიშნად ასწია ნანიმ.სალომემ კი გვერდით უხერხულად აწურულ თამარს გადახედა.ქალი თვალს არიდებდა შვილს და სახეზე საოცარი სევდა აღბეჭვდოდა.
-დედაა-ხმა აუკანკალდა სალომეს და აცრემლებულ ქალს ძლიერად მოეხვია.
-მაპატიე-შვილის კისერში ჩარგო თავი თამარმა.
-გაპატიე. უკვე გაპატიე დედა...-ცრემლებმა თავისით იწყეს ვადაჭკორიას სახეზე დენა.
-მაპატიე დედი ესეთი უგუნური რომ ვიყავი და ცხოვრება რომ დაგინგრიე.
-კარგი დეე...-მოშორდა ქალს სალომე და მხარზე მოხვია ხელი.
-ეს გიორგია იცნობ მაგრამ შორიდან...
-თამარი-დაბალი ხმით ამოილაპარაკა თამარმა და გიორგის გამოშვერილ მარჯვენას ხელი შეაგება.-ბარათელის მეგობარი გიორგი ხოო...
-დიახ.-თავი დაუქნია მამაკაცმა.
-სასიამოვნოა...-ნამდვილად არ იყო სასიამოვნო მაგრამ, ძლივს შემობრუნებული შვილის წყენინება უგუნურება იქნებოდა თამარის მხრიდან.-ვწუხვარ შენი მეგობრის გამო.
-ჩვენც ვწუხვართ მაგრამ...
-კარგი...-შეაწყვეტინა სალომემ-ჩასხდომა როდისაა?
-ნახევარ საათში კურდაჭაა..
-ნანიიი...
-ბოდიში ბატონო!
-იქნებ დაბრუნდე სახლში დედიკო...ის შენი სახლია და რამდენ ხანს იცხოვრებ ქირით?
-არ ვიცი დედა, მოვიფიქრებ...
-შენ როგორც მიგაჩნია სწორად ისე ქენი...-დასთანხმდა თამარი შვილს და კიდევ ერთხელ მოხვია ხელი.
ჩასხდომა გამოაცხადეს რომის რეისზე.ორვე ქალმა ძლიერად ჩაიხუტეს სალომე მოეფერნენ,დაემშვიდობნენ და რეგისტრაცია გაიარეს.ესკალატორიდანაც ენერგიულად უქნევდნენ გიორგის მხარზე მიხუტებულ სალომეს ხელს...რომელსაც თვალები ამღვრეოდა და გული სწყდებოდა მიუხედავად დიდი წყენისა.დედა დედა იყო და სიგიჟემდე უყვარდა სულელი ქალი.თვალს მიეფარნენ და სალომემ და გიორგიმ მანქანაში გადაინაცვლეს.თითქმის უსიტყვოდ იმგზავრეს სახლამდე სალომე მოწყენილი იყო და გიორგიც ყველანაირად ცრდილობდა თავისი კომენტარებით არ შეეწუხებინა ფიქრებში წასული ქალი.სახლში დაბრუნებულებს კარი ყავის ფინჯნით შეიარაღებულმა გიგამ გაუღო ტუჩის კუთხეში მოქცეული სიგარეტით.სალომემ შესასვლელშივე გაიხადა ფეხსაცმელები და ფეხშიშველი დაიძრა სამზარეულოსკენ.
-ყავა?-კარის ჩარჩოდან გამოხედა ბიჭებს.
-ცივიი?!
-კიი...-
-მინდა მაშინ,მადლობაა.

* * *
საქაღალდე ხმაურით დახურა წერეთელმა და კედლის საათს ახედა.ისრები რვის ნახევარს აჩვენებდნენ.დრო ისე სწრაფად გაფრენილიყო ვერცკი გაიგო.მაგიდიდან სიგარეტი,ტელეფონი და მანქანის გასაღები წამოკრიბა.ჩანთაში დაუდევრად ჩაყარა და კაბინეტის კარი გამოიხურა.
ქუჩაში სასიამოვნოდ აგრილებულიყო...ლაღი სიო დაჰქროდა და საქმისგან გადაღლილ ქალს სახეზე ალერსით მოელამუნა...ის იყო მანქანების სადგომისკენ გაემართა ბორდიულთან შავ ბეემვეს ჯიპთან ჯიბეებში ხელებ ჩაწყობილი გიორგი რომ შეამჩნია.მზის სათვალე მოერგო მამაკაცს და უღიმოდა.წერეთელს გაეცინა,მამაკაცისკენ რამოდენიმე ნაბიჯი გადადგა და მის წინ შეჩერდა მომლოდინე მზერით.
-პირველ პაემანზე რა აზრის ხართ ქალბატონო გამომძიებელო?
-ხუმრობ ხოო?-გაიცინა ქალმა.მოსწონდა ეს ლაღი და უბრალო მამაკაცი.
-არანაირად-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ-კარგი,მეორე შეხვედრას დავარქვათ პაემანი...ახლა უბრალოდ სადმე სასიამოვნო ადგილზე დავსხდეთ და რამე დავლიოთ.
წერეთელი ცოდა ხანს დაფიქრდა შემდეგ კი ფართოდ გაიღიმა.
-კარგიი...არანაირი პაემანი.უბრალოდ ვსვამთ!
-ბაზარი არაა...-ხელი ხელს შემოჰკრა მამაკაცმა და მანქანის კარი გამოაღო.-გთხოვთ!
-მადლობა-გაიპრანჭა ქალი და მანქანაში იმდენად მოხდენილად ჩაჯდა სიამოვნების ღიმილმა წამში გაუპო ბაგე გიორგის.სწრაფად შემოუარა მანქანას და საჭესთან მოთავსდა.
-სად წავიდეთ?-გადმოხედა ქალს.
-გენდობი!
-კაარგიი...-გაწელა სიტყვა გიორგიმ და მანქანა სწრაფად მოსწყვიტა ადგილიდან.
მყუდრო ბარში სასიამოვნო აურა სუფევდა...კუთხის მაგიდასთან მოთავსებული წყვილი ღიმილს ვერ იკავებდა და ერთმანეთს უხვად აჯილდოვებდა ამ უკანასკნელით.
-დიდი ხანაი რაც გიგასთან მეგობრობ?-დაინტერესდა ნინია.
-ჩვენი მეგობრობა იმდენ წელს ითვლის უკვე აღარც კი მახსოვს...-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ.-ალბათ იქ, ზემოთ დაიწერა ჩვენი შეხვედრა. ბაღში რომ მიმიყვანა დედაჩემმა იქ გავიცანი...სტრანი ბავშვი იყო,-გაეცინა წარსულის გახსენებაზე-რაღაც მანქანა რომლითაც ის თამაშობდა მეც მომეწონა და წართმევა მოვინდომე...მან კი რა ქნა იციი?!
-გაგლახაა?-გაეცინა წერეთელს.
-არა,მეორე დღეს რომ მოვიდა ზუსტად ისეთივე მანქანა მომიტანა...რომელიც მამამისისთვის უყიდინებია წინა საღამოს.
-კეთილი ბარათელი?!
-ძალიან...-სევდიანად გაიცინა გიორგიმ.-დედამისის გარდაცვალება გიგასთვის სრული შოკი იყო...დღემდე ვერ გამოვიდა მდგომარეობიდან.გერმანიაში ცხოვრობდა ეგ ამბავი რომ გავაგებინეთ...ეგონა მოუსწრებდა მაგრამ,რეანიმაციაში საწოლთან დაჩოქილი რომ დავინახე როგორ ედო დედამისის ხელზე თავი და პატარა გოგოსავით ტიროდა მაშინ მივხვდი რომ ამ სიტუაციას დიდხანს ვერ გადახარშავდა და ესეც მოხდა.ვერ გადახარშა...დედაზე ძაან იყო დამოკიდებული, ესეთი სიყვარული ადამიანს თუ შეუძლია ეს ადამიანი გიგაა...მეტი არავინ
-საშინელებაა...-სახეზე ხელი ჩამოისვა წერეთელმა.
-საშინელება ეს ის ცნებაა რაც არანაირად არ შეესაბამება ამ სიტუაციას...ეს სრული კატასტროფაა...
-და ამ ყველაფერში ორჯონიკიძის ხელი ერია?
-კი...ექსპერტიზა თავად გიგამ ჩაატარებინა და კვეთისას მორგში ესწრებოდა ამ ყველაფერს.თავად გაუსინჯა ყველა ორგანო და დანარჩენი შენც იცი საიდან დაიწყო ეს კოშმარი...უბრალოდ ისეთი მდგომარეობა ჰქონდა, ორი კვირა სიგარეტსა და ყავაზე შემჯდარი სახლის სარდაფში იჯდა და დასაფლევებაზეც კი არ ყოფილა...ისე გავასვენეთ არ დასწრებია რიტუალს.მანიაკალური ფსიხოზი! ეს იყო მისი ფსიქოლოგის დასკვნა.შემდეგ კი უბრალოდ გვერში დადგომის მეტს ვერაფერს შევთავაზებდით...ახლა...ახლა ვაფშე სხვაა...რადიკალურად სხვანაირი გიგა ნუცუბიძე.
-სამწუხაროა...
-შენზე მომიყევი-გაიღიმა გიორგიმ.
-ჩემზე საინტერესოს და დამაინტრიგებელს ვერაფერს გეტყვი.-გაეცინა წერეთელს.
-მოგწონს ხოო!-თვალი თვალში გაუყარა წერეთელს გიორგიმ.
-რაა!
-რა არა ვინ.-ჩაეცინა გიორგის-გიგა მოგწონს და უარყოფას აზრიც კი არ აქვს...სახეზე გაწერია როცა ხედავ...
-...
-არც პირველი ხარ და არც ბოლო...ადვილად უყვარდებათ ქალებს... ბუნებით ესეთია .არ უნდა მაგრამ ყველაფერი ბუნებრივად ხდება...ფარული შარმი აქვს ახვარს-გაიკრიჭა კაცი.
-და მერე?..-კისერში გაჩხერილი ნერწყვი გაჭირვებით გადააგორა ნინიამ.
-ცხოვრებაში პირველადაა შეყვარებული და იმდენად აუტანელი და იმდენად დიდი სიყვარული იცის...ძნელია გაუგო.ჩვეულებრივი გიჟია...შანსი არ გაქვს ნინია...
-ვიცი...არც ვფიქრობ ამაზე...ეს თავისით მოხდა..შენ არ თქვი წეღან მისი შეყვარება ადვილიაოო...გადაყვარება თუა ადვილი მაგას მე მოვსინჯავ.
-იქნებ დაგეხმარო-გაიცინა კაცმა...
-გააჩნია რას მთავაზობ?
-ვცადოთ...იქნებ რა ხდება?
-საინტერესო შემოთავაზებაა...ვიფიქრებ.
კიდევ დიდხანს ილაპარაკეს.ამჯერად მათი საუბრის თემა არანაირად აღარ ეხებოდა ბარათელს ...ყველაზე და ყველაფერზე ამოუწურავი საკამათო თემა ჰქონდათ.იხალისეს,ცოტა დალიეს და თორმეტი სრულდებოდა სახლის კარამდე რომ მიაცილა მამაკაცმა.
- ახლა რომ გაკოცო, მაგარი ბანალური ქალი იქნები თუ გამარტყავ-გაიცინა კარის ჩარჩოზე მხრით მიყრდნობილმა გიორგიმ რომელიც აციმციმებული თვალებით უყურებდა ქალს.
-გინდა ვცადოთ?-გაიცინა წერეთელმა და თავად მოხვია კისერზე ხელები მამაკაცს...
-საშინლად მომწონს შენი სტრატეგია-გაიცინა მამაკაცმა წელზე მჭიდროდ მოხვია ხელები და ვარდისფერ ბაგეებზე მოწყურებული დაეწაფა.
* * *
-და რას უწუნებ წერეთლის შემოთავაზებას? - მანქანის წინა სავარძელზე მჯდომმა ვადაჭკორიამ ფეხები აიკეცა და მამაკაცს გადახედა რომელსაც მარჯვენა ხელი საჭეზე ედო მარცხენა კი იდაყვში მოხრილი ჩაწეულ შუშაზე.ხელის თითები ნერვიულად იწვალებდა ქვედა ტუჩს და ჩაფიქრებული სახით უყურებდა გზას.კითხვაზე ,ქალს გაოცებული სახით გადმოხედა.
-და რა ვქნა უკანასკნელი ვით მივაჭრა იმ დედამოტყნულ ქალთან და პრეტენზიები წავუყენო?..
-ეგ არავის უთქვამს-წარბები შეკრა სალომემ-უბრალოდ მიდი და აუხსენი სიტუაცია თუ ,გაიგებს ხომ კარგი თუ ,არა და ვის დააბრალებს?
-რომ დაიკიდო ვერაა?!მეტი საქმე არ გაქვს ირინაზე რომ ფიქრობ?-სიგარეტს მოუკიდა მამაკაცმს.
-ეგ შენი ირინა მაგრად ...მე ბავშვზე ვფიქრობ რომელიც თქვენი უაზრო ომის გამო შუაში იჭყლიტება.-კვამლს გაუქნია ხელი-გული მერევა ,რომ არ მოწიო ცოტახანს რამე დაგაკლდება?!
-რომ არ მოვწიო ახლა ავყვირდები!და რა გირჩევნია ვიყვირო თუ კვამლმა შეგაწუხოს?-სიგარეტი ფანჯრიდან მოისროლა-მოიცა და რატომ გერევა გული?-წარბები შეკრა კაცმა.
-არა ღმერთო...არ ვარ ორსულად ეგ არ მკითხო ახლა...
-და რაიცი ხარ თუ არა?
-ესე რომ მიყურებ გული მისკდება...რადროს ბავშვია არ გადამრიო...
-მოიცადე და ბავშვის ყოლას დრო და მომენტის შერჩევა სჭირდება?!-მანქანა გზიდან გადააყენა და გააჩერა მამაკაცმა.
-ბავშვი გინდა?-ტუჩები დაბრიცა ვადაჭკორიამ.
-დავუშვათ მინდა...შენ არ გინდა?-გამომცდელად დააკვირდა გვერძზე გადახრილი თავით -სალომე ბავშვი არ გინდა ჩემგან?
-ეგ არ მითქვამს...
-აბა რა ჩემი .... მითხარი ახლა?...
-ნუ ღრიალებ!-კარი გამოაღო ქალმა და მანქანიდან გადახტა.
-სად გარბიხარ?-თავისი მხრიდანაც გამოაღო კარი და თავადაც გადავიდა მამაკაცი.-პასუხი გამეცი ...ბავშვი არ გინდა?
-მინდა...ჯანდაბა მინდა !თან საშინლად...ისე საშინლად ,რომ აფთიაქში გავვარდი გიჟივით ტესტის საყიდლად მაგრამ არ ვარ...გესმის არ ვარ ფეხმძიმედ.
ცრემლები მოერია ქალს...
-მერე მაგაზე რა გატირებს ტო?
-იმიტომ რომ მიყვირი...-მოეხვია ქალი..
-რამდენად სანდოა ეგ შენი ტესტი?-შუბლზე მიაკრო ტუჩები მამაკაცმა.
-მერავიცი გიგაა?! ისე მეკითხები გეგონება მესამე ბავშვს ვაჩემდე...
-ს შვილი ვიყო ორსულად თუ არ იყო...-გაეცინა მამაკაცს-ესე სერიოზულად არ ჭედავდი ადრე!მალე გაიბერები პატარავ?-გაიცინა მამაკაცმა და ტუჩებზე ბრთხილად შეეხო.ქალმა ჩუმად ამოიკრუტუნა და კისერზე მკლავები შემოხვია...
-მინდიხარ...-ქვედა ტუჩზე კბილები მოსდო ქალმა.
-ჯანდაბა...არ გაგიჟდე შუა ქუჩაში ვართ...-გაეცინა კაცს
-ღამის პირველი საათია და კაციშვილი არ ჩანს...ინტრიგანი თუ დაინტერესდება რა ხდება შენს მანქანაში.
-სალომე-ამოიოხრა კაცმა..მანქანის უკანა კარი გამოაღო და სავარძელზე თითქმის შეტენა ქალი.-პატრული თუ დაგვადგება ჯარიმას შენ იხდი...
სალომემ ზედა უცებ გადაიძრო და ანთებულ თვალებში გამომწვევად შეხეა კაცს.
-მომეფერე სანამ ვიკივლე...
-მაპატიე მა თუ აქ ხარ-მუცელზე ტუჩებით შეეხო კაცი...-დედაშენი მაიძულებს...
-გიგა მოკეტე!-მაისურის ბოლოებში ხელი ჩაავლო ქალმა და თავს ზემოდან გადააძრო...სავარძელზე მიყრდნობილ მამაკაცს ზემოდან მოექცა და ხმამაღლა ამოიოხრა როდესაც მისი მხურვალე ხელები მკერდზე შეეხნენ...
-ლიფი რატომ არასდროს გაცვია?...
-იმიტომ რომ მერე ესეთი დაშტერებული აღარ შემომხედავ...მითქვამს შენზე რომ ვგიჟდები?
-არა-მოკლე ქვედაბოლო წელამდე ამოუწია მამაკაცმა და მაქმანებიან საცვალში თითებით შეძვრა.. -ესეც რომ არ გცმოდა კარგი იქნებოდა... გული არ დაგწყდეს,ახალს გიყიდი.
დამთავრებული არ ჰქონდა ხელის ძლიერი მოძრაობით, რომ შემოახია ზედ,ქალმა აკანკალებული თითებით გაუხსნა საქამრე და ღილების შეხსნას შეუდგა თან ერთი წამით არ ცილდებოდა საშინლად აგზნებული მამაკაცის ღვინისფერ ტუჩებს.მოხერხებულად მოექცა ზემოდან და მუხლები მენჯებზე შენოაჭდო,ერთ, მთლიანობად ქცევისას სიამოვნებისგან ხმამაღლა დაიკვნესა და წამოზრდილ თმებში თითებით ჩააფრინდა.
-შენზე ვგიჟდები ნუცუბიძე და რომ შევატყო ანალოგიური არ გჭირს მოგკლავ!
-ვიცი...არ მიკბინო სალომე.-გამაბრთხილებლად გამოსცრა კაცმა და თმაში სტაცა ხელი თავი უკან გადააწევინა მაგრამ მაინც, მოასწრო კბილების ჩავლება მის მხარზე ქალმა.
-ჯანდაბა!-ამოიოხრა სიმწრით ბარათელმა და მოშიშვლებულ საჯდომზე გაშლილი ხელი დაარტყა.-ველურო!
-ღმერთო!...-წამოიკივლა სალომემ და სიამოვნებისგან თვალები მილულა...უფრო მჭიდროდ მიეკრა და როსესაც მამაკაცის ტუჩები მის ყელზე სველი კოცნებით გაცოცდნენ.ერთიანად დაიჭიმა ,ძლიერი ტალღებივით მოვარდნილმა ემოციამ სრულებით დაუბინდა აზროვნება,მთელ ტანში გასცრა და სიამოვნების პიკს მიღწეული ერთიანად მოდუნდა.რასაც მამაკაცის ხმამაღალი ოხვრა,საჯდომზე ძლიერად ჩაფრენილი თითების დაძაბვა და ქალის შუბლს შუბლით დაყრდნობილი მის კვალს მიჰყვა.
- მაგრად პირველი შვილი ბიჭი მინდა!-გაიცინა ბარათელმა.
-მთავარია მაიმუნი ნუ იქნება-ზანტად გაახილა თვალები ქალმა...სხეული ენერგიისგან სრულიად დაცლილი და ფაფასავით მოდუნებული ჰქონდა.
-შენს წინაპრებში იყვნენ მაიმუნები?-სახე დამანჭა კაცმა-ჩემგან მაგისი საშიშროება არ გვაქვს.
-მეძინება...
-გადაბრძანდი ჩემი ღირსებიდან თუ შეიძლება სანამ ვინმემ შეგვამჩნია...-საჯდომზე მიარტყა ხელი ქალს.
-რანაირი ხარ რაა..ერთიბეწო ადრენალინის შეგრძნება არ გაქვს...
-არ გამაგიჟო-გაიცინა მამაკაცმა და როდესაც ქალი კრუსუნით გადაგორდა სავარძელზე შარვალი ამოიწია.-მოდი აქ...
წამოსვა და მაისური გადააცვა...ქვედაბოლო ჩამოუწია და მოწესრიგებული დატოვა უკანა სავარძელზე.
-სად მიდიხარ?-გაეკიდა მანქანიდან გადასულს უკმაყოფილო სახით.
-შუა ქალაქში,პირდაპირ ქუჩაში ვიჟიმავეთ სალომე და დროა სახლში დავბრუნდეთ..-დანარჩენს იქ აგინაზღაურებ.
-მიყვარს შენი მუქარები..-ტუჩები გაილოკა ქალმა.
-ჯანდაბას შევეცი ადგილს და მდებარეობას როცა ესე მაგიჟებ-კისერში ჩაავლო ხელი და სველ ტუჩებზე გიჟივით დააცხრა.იმდენ ხანს კოცნიდა სანამ უჰაერობამ არ შეაწუხათ ორივე..მოსწყდა როგორციქნა ქალის ტუჩებს და დასიებულ ბაგეებზე საჩვენებელი თითი გადაატარა.
-მიყვარხარ
-მე უფრო-მთელი სახით გაიბადრა ქალი.
-არცკი შემეკამათო...
-შანსი არ გაქვს! წავიდეთ სახლში ჩემი საწოლი მინდა...

* * *
ზომაზე მოკლე შორტი ეცვა ორჯონიკიძეს,იმდენად მოკლე,მკვრივი დუნდულების თითქმის ნახევარ მოუჩანდა...ბრეტელიანი მაისურის ქვეშ ლიფი არ ეკეთა და დასკდომამდე სასვე მკერდზე...მაისურის გამოხევას და თავისუფლებას რომ ლამობდნენ ...ძუძუს თვაები დაბერვოდა და ზედმეტად სექსუალურად ჩანდა თითქმის გამჭირვალე ნაჭერში. გრძელი ფეხები ერთმანეთზე გრაციოზულად გადაიდო და სიგარეტით ხელში მჯდარ მამაკაცს მზერა გაუსწორა.
-მარიამი ბაღშია...რას მივაწერო შენი გაუბრთხილებელი ვიზიტი?
-ბოდიში, დარეკვა და მიღებაზე ჩაწერა ვერ მოვახერხე-კვამლს თვალი გააყოლა მამკაცმა.
-ირონიის მეფე ჩვეულ ამპლუაშია. ?-გაიცინა ირინამ და მთელს სხეულზე მოავლო.მზერა საყვარელ კაცს.
-ესე ნუ მიყურებ...
-როგორ?
-თვალებით რომ მხდი ისე..და ვაფშე რა ფორმაში დამხვდი რა უბედურებაა...
-რაიყო აგაღზნებს ჩემი ძუძუს თავები?-ირონიულად გაიცინა ქალმა.
-არა ,გულს მირევს...უკეთესიც მინახია ასე რომ არ ამიდგება დაწყნარდი...
-...რა გინდა?
-იქნებ დროა ვილაპარაკოთ..-წელში გასწორდა მამაკაცი-გუგა ბარათელი არც ფაქტიურად და არც იურდიულად არ არსებობს...ჯერ ერთი რეალური ადამიანი არ იყო და მერე მეორე...მოკვდა!შესაბამისად ჩვენი ქორწინებაც ბათილია...ჯვარი კი იცი რომ არ გვაქვს დაწერილი...ერთადერთი ჩემი და შენი საკამათო თემა მარიამია...
-ჩემი შვილი-ნიშნის მოგებით ასწია წარბი ქალმა.
-ხოო შენი შვილი...ასე თუ ისე მიცნობ და იცი რასაც არ გავაკეთებ არასდროს მარიკოზე უარს არ ვიტყვი...
-ანუ ვერ მოვრიგდებით...
-მომისმინე-ხელის აწევით გააჩერა ქალი-უნდა მოვრიგდეთ...ბავშვს არ გართმევ...
-ვერც წამართმევ...
-მომისმინე ეს დედამოტყნული!-იღრიალა ბარათელმა და სავარძლიდან წამოდგა...თავზე ხელი ნერვიულად გადაისვა და ფანჯარასთან მისული ზურგით მიეყრდნო რაფას.-ბავშვს არავინ გართმევს ირინა,უბრალოდ ვითხოვ ნახვის უფლებას ნებისმიერ დროს და ადგიზე...არანაირი შეზღუდვა მარიკოსთან ურთიერთობისას და მთავარი. არანაირი შანტაჟი!
-ანუ?
-ანუ ის რომ მიქარვა გაქვს ქალბატონო ირინა და მე თუ არ დაგეხმარები ციხეში გიკრავენ თავს შენი პარტნიორი თეიმურაზიკოს გვ ერდით...მერე კი საერთოდ ვერ ნახავ შვილს.დამთანხმდი...და მოვაგვარებ უბრალოდ შენგან იმის გარანტია მჭირდება რომ ტვინს არ მომიტყნავ და ბავშვით მანიპულირებას არ დაიწყებ...დანარჩენზე მე ვაგებ პასუხს...
-კარგი...-სავარძლიდან წამოდგა ქალიც და მიუახლოვდა მამაკაცს...-ერთი პირობით!
-რა პირობით?-დაიბნა ბარათელი...
ქალის ხელი მისკენ გაიწია და ბრთხილად ჩასრიალდა მისი შარვლის უბისკენ.. -!
-რა?!
-ხოო რაიყო?-თითები მოუჭირა სასქესო ორგანოზე და თვალებ არეული მიიწია კაცისკენ...
სიბრაზემ ერთიანად აასხა ტვინში ბარათელს.მაჯაში უხეშად ჩაავლო ხელი და თითები ისე მტკივნეულად მოუჭირა ქალმა დაიკვნესა...
-სულ გაგიჟდი ხოო?
-მეტკინა...-ხელს დახედა ქალმა თან სახიდან ირონიულ ღიმილს არ იშორებდა.
-არა...-ხელი გაუშვა მაჯაზე.
-მაშინ არანაირი შეთანხმება-მხრები აიჩეჩა ქალმა და ნატკენი ადგილის დაზელვას შეუდგა.-გადაწყვიტე! ან ჩემთან დაწვები და მიიღებ იმ ყველაფერს რაზეც პრეტენზია გაქვს...ან უარს იტყვი და დარჩები იმ შენი კახპის ერთგული და ბავშვის ნახვას ვერ ეღირსები.ციხეშიც რომ მოვხვდე გეფიცები მარიამს თვალით ვერ ნახავ...
-ამით რისი მიღწევა გინდა ირინა?-ყბა დაეძაბა მამაკაცს...
-მაინტერესებს რამდენად ღრმაა შენი სიყვარული და რამდენად ერთგული ხარ...შეგიძლია შვილზე უარი თქვა თუ არა.-თვალი თვალში გაუყარა ქალმა.
-შენი დედაც იქ მოვტყან თუ ფიქრობ რომ შენ გიხმარ...-ზიზღით ჩაიცინა კაცმა...
-უბრალოდ პრინციპის საქმეა...-სიცილითვე უპასუხა ქალმა.დაფიქრდი ძვირფასო...
-წავედი სანამ შემიძლია თავის გაკონტროლება კატასავით რომ არ მიგახრჩო.
კარისკენ სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა მამაკაცი
-დაფიქრდიიი...-მიაძახა ირინამ საპასუხოდ კი კარის ჯახუნი მიიღო.

ძილ-ბურანიდან საწოლის თავთან,ტუმბოზე დადებულმა ტელეფონის ვიბრაციამ გამოიყვანა.აპარატი ჯიუტად არ წყვეტდა რეკვას და მოძრაობას.უკმაყოფილოდ ამოიზმუვლა და შეეცადა ბალიშიდან ოდნავ წამოწეული, ხელით მისწვდომოდა ძილის დამრღვევს.ეკრანზე არც დაუხედია, ისე გადაუსვა სენსორს თითი და ყურზე მიიდო.
-რამე სასწრაფო თუ არაა და ისე მაღვიძებთ..ჯობია საკუთარი ხელით დაიმარხო თავი...-ხაზის მეორებოლოდან საინტერესო რაღაც უთხრეს რაზეც,წამოიწია და საწოლის თავს მიეყრდნო.-დააკავეთ? ძალიან კარგი...მოუწყვეთ თბილი დახვედრა და მეც მოვალ მალე...
ტელეფონი გათიშა და უცნაურად დამძიმებულ სხეულზე დაიხედა.შიშველ სხეულზე,ნახევარი ტანით დასწოლოდა მამაკაცი და ორივე მკლავი მუცელზე ისე მჭიდროდ შემოეხვია თითქოს ეშინოდა არსად გამექცესო.ნიკაპით დაყრდნობილი თვალმოუშორებლად უყურებდა ქვემოდან.
-დილამშვიდობის!-გაიცინა ქალმა-ისე რატომ მიყურებ თითქოს, ელოდები როდის გეტყვი წუხანდელი ღამე შეცდომა იყოთქო?
-შენ წარმოიდგინე და მართლა ველოდები!-ზემოთ ამოიწია მამაკაცმა და შიშველ მკერდზე ტუჩები მიაკრო.-გემრიელო!
-ტყუილად ელოდები...-შეცვლილი ხმით თქვა ქალმა და მკერდზე შეხებისას განცდილი ნეტარებისგა ამოიკვნესა.სახეზე მოჰკიდა ხელები მამაკაცს და ტუჩებზე ვნებიანად დააცხრა.-მმმ...სასიამოვნოა ძალიან!-ტუჩებთან ამოიჩურჩულა კოცნებს შორის-მაგრამ სამსახური მიხმობს.გამიყვან?ჩემი მანქანა განყოფილების სადგომზეა.
-თქვენს სამსახურში მიგულეთ ქალბატონო გამომძიებელო...-მომაჯადოებლად გაიღიმა გიორგიმ და წამოიწია.-დრო რამდენი გვაქვს?
-უუმ...ნახევარი საათიი!!-გაიცინა ნინიამ -იმედია მოვასწრებთ.
-გააჩნია მონდომებას.-თვალები დააწვრილა გიორგიმ და მთელი სხეულით ქალის ზემოდან მოექცა.
-დაგასწარი! ვანაში მე შევდივარ პირველი!-სიცილით წამოხტა ფეხზე წერეთელი და სააბაზანოს მიმართულებით გაიჭრა.ქალის ბავშვურ საქციელზე გაეცინა გიორგის და სახეზე ჩამოისვა ხელები.-შენ თუ შეგიძლია ყავა გააკეთე...ვნახოთ აბა ხარ თუ არა ყოვლის მცოდნე.
-ანუ გამოცდას ვაბარებ?
-რაღაც მაგდაგვარს!-გამოსძახა აბაზანის კარს მიღმა გაუჩინარებულმა ქალმა.
* * *
თეიმურაზ ალავიძის დაპატიმრების ამბავი რეაქტიული სიჩქარით მოედო ქალაქს და დიდი ჩურჩულის ტალღად გადაუარა...ზოგი აკრიტიკებდა,ზოგი ამბობდა რომ უდანაშაულო იყო და ეს ყველაფერი ბოროტად მოუწყეს.ბოღმიანი ადამიანები იძახოდნენ დარჩა ოხრად ის ბინძური ფულიო...ზოგი ამბობდა დიდიხანს არ იჯდება ჩაყრის მილიონებს და გამოვაო...ზოგი კი ,ერთადერთი რეალური პრეზიდენტობის კანდიდადი იყო და ეს ყველაფერი მოქმედი მთავრობის ბრალიაოო...ნუ ხალხის აზრი წვრილ-წვრილად იყო დაქუცმაცებული და ყველას თავისი წარმოდგენა და საბოლოო დასკვნა ჰქონდა.ვარაუდები...ვარაუდად რჩებოდა ფაქტი კი ჯიუტი იყო და ეს ყველა წამყვანი საინფორმაციო გამოშვების მთავარი გასაშუქებელი თემა გამხდარიყო.შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეც დანიშნულების სამსახურის ახმახი ნიღბიანები, როგორ მოააპორწიალებდნენ ნიფხავ პერანგის ამარა ალავიძეს საკუთარი, სასტუმროს ნომრიდან ცარიელი ტომარასავით.რა უბედურებაა?! ამხელა გაქანების კაცისთვის პატივი მაინც ეცათ და ეცლიათ ჩაეცვაოო...ბობოქრობდა პირდაპირ ეთერში ალავიძის პოლიტიკური პარტიის ერთ-ერთი წევრი...პოზიცია კი პასუხობდა ეგ თქვენი ალავიძე, გარეწარი ნაბი@ ვარი იყო და ზუსტად ისე ტრ@კულად მოექცნენ როგორც ის იქცეოდა წლების განმავლობაშიოო...დიდი შეხლა შემოხლა და აზრთა სხვადასხვაობა გამოიწვია ბატონმა ალავიძემ.მისი შეშინებული თანამოძმეები ცალი ხელით ბარგს კრავდნენ,ცალით ტელეფონებს ჩაჰფრენოდნენ და ყველა არსებული საბანკო ანგარიშების განაღდებას ცრდილობდნენ სანამ, მათაც მოაკითხავდათ კანონის უზენაესობა განკითხვის დღისთვის.მშიშარა ვირთხებივით იმალებოდნენ სოროებში და სი@ ე ეკიდათ ბობოქარი პარტიული ლიდერი.
ირინა ორჯონიკიძესაც მოუჭირა შიშმა და სულელური გადაწყვეტილება მილიონჯერ კი ინანა მაგრამ ,გვიანი იყო თვით გვემა.ადრე თუ გვიან მასაც მოიკითხავდნენ...მოიკითხავდნენ და განზე დარჩებოდა წამიერი სისუსტის გამო რქებით მიწოლილი, ამბიციური მომავალი კეთილდღეობის გეგმა."ამბიცია კარგია მაგრამ საკუთარი შესაძლებლობების საღად შეფასების უნარს ამდაბლებს" სიმწრით ახსენდებოდა ყოფილი ქმრის ირონიული ეპითეტი...უკვე დრო იყო საკუთარ თავმოყვარეობას დიდი ნახტომით გადახტომოდა და თუ კარგად წავიდოდა საქმე მაშინ დაეძახა ჰოპლა...ამან კი ,გადახტომამდე დაიძახა ეს ზემოთ ხსენებული და საპასუხოდ კი ჩავარდა დიდი განავლის ჭაობში...რომელიც, უკვე კისრამდე იყო და კაცმა არ იცის როდის მოუწევდა ჭამა.შესაბამისად ,ბევრი არც უფიქრია ისე გადაწყვიტა ორი ნაბიჯით "ზადნი" მიეცა და თავისი ფეხით ეახლა დიდი ბარათელის საცხოვრებელს რომელიც, ქალაქის გარეუბანში ,მშვენიერ ბუნებაში,მაღალი გალავნით შენოსაზღვრული ერთ სართულიანი წითელი აგურით ნაშენი სახლი წარმოადგენდა.ხეხილის ბაღით და სახლის უკან აუზით.ყოველთვის მოსწონდა ეს სახლი მაგრამ ,რატომღაც ყოფილი ქმრისგან ინიციატივა ამ სახლში საცხოვრებლად გადასვლის შესახებ არასდროს წამოსულა.ესეც მისი სიბრაზის ერთ-ერთი მიზეზი იყო...მეორე მიზეზს,კარის გაღებისას ზღურბლზე მდგარი მოკლე შორტებიანი გოგო წარმოადგენდა.მესამეს კი ,თავად მამაკაცი მოზრდილი ყავის ფნიჯნით ხელში და სახეზე ირონიული მოზეიმე ღიმილით...ყველა მის მიმიკაში თუ გამოხედვაში დიდი დოზით რომ გაჟღენთილიყო" ხომ გაგაბრთხილე!"
-საქმე მაქვს...-თავის მართლებასავით გამოუვიდა ვადაჭკორიას წინაშე მაგრამ ,რას დაეძებდა მთავარი იყო ბარათელს მოესურვებინა იმ ბოლო ინციდენთის გამო მასთან ლაპარაკი.
-შენოდი-გ ვერძზე გადგა სალომე-მე ისედაც გავდივარ...
-ღმერთო რა სიურპრიზიაა?!-კარისკენ გამომართა გიგა. ვადაჭკორიას მხარზე თბილად მოხვია ხელი და ტუჩებზე იმდენად ვნებიანად აკოცა., ამ სცენის მომსწრე ორჯონიკიძეს თვალზე ცრემლი მოადგა და სახე აარიდა-დამირეკე პატარავ...
-კარგი.დროებით!
გაიღიმა ვადაჭკორიამ და სახლი სწრაფი ნაბიჯით დატოვა.
-შემოდი!-თავით სასტუმრო ოთახისკენ ანიშნა გიგამ ქალს.
-აქ ცხოვრობთ?-ოთახს მზერა მოავლო ქალმა-რატომღაც ჩემთვის აქ ცხოვრება არასდროს არ შენოგითავაზებია,არადა იცოდი როგორ მომწონდა ეს სახლი.
სევდიანად აღნიშნა ქალმა და მოზრდილ გობელენ გადაკრულ სავარძელზე დაჯდა.
-რატომღაც სურვილი არასდროს გამჩენია ეგ შემომეთავაზებინა.-გაარკვია მიზეზებში გიგამ-აბა გისმენ,რამ შეგაწუხა?
-რატომ მგონია, რომ კარგად იცი რის გამოც ვარ აქ მაგრამ ,სურვილი გაქვს ჩემი პირიდან მოისმინო?
-სრულებით გეთანხმები...-ყავა ხმაურით მოსვა მამაკაცმა და მზერა გაუსწორა ქალს.რომელმაც მის თვალებს ვერ გაუძლო და კალთაზე გადაჯვარედინებულ თითებს დააჩერდა.რომელსაც ისე იწვალებდა გასთეთრებოდა.
-შენი შენოთავაზება ისევ ძალაშია?-გამშრალი ტუჩები ენისწვერით დაისველა ქალმა და ამოხედა.
-გააჩნია შენ რას მთავაზობ სანაცვლოდ?-თვალები დააწვრილა ბარათელმა.
-თანახმა ვარ,მარიამთან მიმართებაში სრული თავისუგლება მოგცე...
-იცი რაა? ეხლა მე აღარ ვარ თანახმა...-ხელები გაშალა კაცმა მერე კი სიაგარეტს მოუკიდა -მარიამთან ისედაც სრული თავისუფლება მაქვს ის ფაქტი კი შენ რომ დაგე@რა და შეშინებული მოვარდი ,საერთოდ არ მხდის ვალდებულს შენთვის რამე გავაკეთო.ჩემი კეთილი ნებაა დაგეხმარები თუ არა...ახლა კი არც ისე კეთილი ვარ.
-გუგა...
-გიგა ირინა...გიგა!და ჩემი პასუხია მკი@ ია!
სასოწარკვეთილმა ქალმა სახეზე აიფარა ორივე ხელი...
-შეგიძლია მიბრძანდე.
-მარიამს გაფიცებ...-ნიკაპი აუკანკალდა სატირლად გამზადებულ ქალს.-ძალიან გთხოვ...გთხოვ...
მამაკაცის ცივი მზერის შემხედვარე ორჯონიკიძე სასოწარკვეთისგან ფეხზე წამოხტა და უეცრად ,მამაკაცის ფეხებთან დადგა მუხლებზე.
-რას აკეთებ?-კბილებში გამოსცრა კაცმა-ადექი ფეხზე...ადექი!!
-გთხოოვ...
-დედას შევეცი!-გამოსცრა კაცმა და ატირებულ ქალს მკლავში ჩაავლო ხელი ...წამოაყენა და სავარძელისკენ უბიძგა ხელი.
-შენი ნიანგის ცრემლებით ჩემი წყობილებიდან გამოყვანის მეტს ვერაფერს ახერხებ...ყოველთვის უთავმოყვარეო და სუსტი იყავი!მხოლოდ მარიამის გამო...არანაირი სხვა მიზეზი.მხოლოდ მარიამის გამო რადგან, არ მინდა ჩემს შვილს უტვინო დედის წყალობით პატარა ასაკიდანვე დაკარგის ის.
-ხოო...მე სუსტი და მშიშარა ვიყავი ყოველთვის-ატირდა ქალი. -ხოო შენზე უსაზღვროდ დამოკიდებული,შენ იყავი ყოველთვის ჩემი საყრდენი ეხლა კი დაგკარგე.. შენ რომ ერთხელ მაინც გეგრძნობინებინა ჩემთვის ოდნავი სიყვარული მაინც...მაგრამ არაა...იმ ერთჯერად ბოზებს უფრო თბილად ექცეოდი ვიდრე მე...ისინი უფრო მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდა ვიდრე მე...ხოო სიყვარულის მათხოვრად გადამაქციე მთელი ეს წლები და შენი ერთი გაღიმებისთვის,ერთი კოცნისთვის,ან ალერსისთვის ალბათ ეშმაკსაც მივყიდიდი სულს ისე გეძინა ჩემს საწოლში ზურგშექცევით მწოლიარეს, საერთოდ არ ფიქრობდი რას განვიცდიდი მეე...ღმერთო ...რამე დაგიშავეე? მითხარი ესე რატომ მექცეოდი?!
-ვერ გიტანდი...მეზუზღებოდი...აი ეს დამიშავე ირინა.ჩემთვის ცარიელი ადგილის მეტი არაფერი ყოფილხარ...ჯანდაბა რატომ მალაპარაკებ?-იღრიალა მამაკაცმა-მაზოხისტი ხარ და გსიამოვნებს რასაც ისმენ?
-რატომ?-შეშლილივით იკივლა ქალმა-რატომ ვერ მიტანდი?
-იმიტომ რომ იმ დამპალი კაცის სისხლი და ხორცი ხარ-იღრიალა მამაკაცმა-იმდენად ჰგავხარ ყველა საქციელსა თუ აზროვნებაში...იმდენად მისი ხარ...-თავზე გადაისვა ნერვიულად ხელი კაცმა-მეზიზღები!
-ცნობისთვის ის ქალიც ვინც დღეს გვერდით გყავს, იმ დამპალი კაცის სისხლი და ხორცია ვის გამოც ვერ მიტან...-ხმას აუწია ორჯონიკიძემ
-ხოო...სამწუხაროდ მისი სისხლი და ხორცია...ხოო...მაგრამ იმდენად განსხვავდება თქვენგან,იმდენად სუბთა და კეთილია.არ ვიცი-მხრები აიჩეჩა კაცმა.-არ ვიცი ირინა... ოდნავ ...სულ ოდნავ რომ ჰგანებოდი სალომეს იქნებ, შემყვარებოდი კიდეც. მაგრამ, არ ჰგავხარ...აი ესაა იმ მათხოვრობის მთავარი მიზეზი შენ რომ გახდი.
-და შეგიყვარდა ესე უგონოდ ხოო?-უკვე თავის შეკავებასაც აღარ ცრდილობდა ისე ტიროდა ქალი..
-ხო!
-მე ისიც კი არ ვიცი ვინ ხარ-მხრები აიჩეჩა ქალმა და ცხვირი ხმაურით მოიემინდა-არ გიცნობ...საერთოდ არ ვიცი შენს ცხოვრებაზე არაფერი...ის ყველაფერი რაც მეგონა რომ ვიცოდი,როცა მეგონე გიცნობდი,სრული ილუზია ყოფილა...შენი არარსებული ოჯახი...არ ვიცი გყავს საერთოდ ოჯახი? დები?ძმები...არაფერი ვიცი...გესმის საერთოდ არაფერი...
-არც არის საჭირო...გვიანია უკვე ჩემი გაცნობა.შენი ადგილი ჩემს ცხოვრებაში არასდროს იყო ირინა და ახლა მით უმეტესე.ერთადერთი საერთო მარიამი გვყავს და უფლის წყალობით ის იმდენად ჩემია...იმდენად არ გგავს . ალბათ ჩემი დამპალი ცხოვრების საჩუქრად უნდა ჩავთვალო უფლის მხრიდან...შეგიძლია წახვიდე!ყველაფერი უკვე გავარკვიეთ.. დაჭერით არავინ დაგიჭერს...დანარჩენს კი მოაგვარებენ.
-კარგი..-ამოიხრიალა ქალმა და მხრებში მოხრილი ბეღურასავით გაემართა კარისკენ.ბარათელმა კი სიგარეტს მოუკიდა და ტელეფონი მოიძია...რამოდენიმე წყვეტილი ზუმერის შემდეგ ტელეფონში ნაცნობი ხმა გაისმა.
-ალო...-გაკვირვებულმა გიგამ ტელეფონი მოიშორა ყურიდან და ნომერს დახედა...ნამდვილად სწორად რეკავდა და გაეცინა.
-მანდ რას აკეთებ ამ დილაუთენია?
-აბა გამოიცანი?-ინტრიგნულად გაისმა პასუხი.
-გიორგი შე ...-გაეცინა გიგას-საღოლ ძმაო!
-შენ ის მითხარი რატომ აწუხებ ამ დილაადრიან ჩემს გოგოს?
-დაჟე შენი გოგო და რამე უკვე?-გაიცინა ბარათელმა-დამალაპარაკე შენი გოგო!
-ახლა არ სცალია ძნაო ვანაშია...მე ყავას ვაკეთებ.
-გააები ყვეროო?!
-მაგრად...თან ორივე ფეხით ..
-კარგიი...როცა მოიცლით შენ და შენი გოგო საქმე მაქვს და ცოტა ყურადღება ჩვენ, ჩვეულებრივ ხალხსაც დაგვითმეთ.
-კარგი ძმაო!-დაამშვიდა გიორგიმ და ტელეფონი გაუთიშა...ბარათელს სასიამოვნოდ გაეღიმა თვალი სიგარეტის კვამლს გააყოლა და ფიქრებს მიეცა.
* * *
-ალბათ შეიშლება-ღიმილიანი სახით კიდევ ერთხელ დახედა ციცქნა სურათს აჟიტირებულმა სალომემ რომელზეც, სრული გაურკვევლობა იყო გამოსახული და ძნელი იყო პატარა შავი წერტილის გარდა რაიმეს გარჩევა.
-წარმომიდგენია-მხარი აუბა ნიამ ბედნიერ მეგობარს და თავადაც სიამოვნებისგან გაიბადრა.ძლივს ხედავდა სრულიად შეცვლილ და უსაზღვროდ ბედნიერ ვადაჭკორიას რომელიც ,იმდენი განსაცდელის მერე რაც უფალმა უხვად მოუვლინა ნამდვილად იმსახურებდა მშვიდ მომავალს.
-მაინტერესებს რა სახე ექნება რომ ნახავს...
-არ ვიცი...წინასწარ გამოცნობა შეუძლებელია...სრული სიგიჟეა...-გაიცინა სალომემ და მკვრივ მუცელზე ხელი მიიდო-დეე მაგრად გაგიმართლა ...სრულიად შეშლილი მამიკო გყავს...
-ვაიმეეე ..ეხლა დავდნებიიი...საყვარელოოო-ლოყებზე ხელი ჩაავლო ცერცვაძემ და ხმაურიანად ჩაკოცნა.-ჩემი პირველი ნათლულიიიი...ნეტა ვინ არიის?! ვაიმე გავგიჟდები სანამ გავიგებ ვინაა...
-ღმერთო დაწყნარდი. საჭესთან ხარ ნუ გავიწყდება!-გადაიკისკისა ვადაჭკორიამ.
-რა დამაწყნარებს?მეც მინდა შვილიიიიი ოღონდ ვინმე შენი კაცივით ზე სიმპაწიაგა უნდა მოვძებნო...ცოტა ბებერია შენთვის მაგრამ.ნახე რა ჩაგიტარაა...გამოგაშტერააა...ვაიმე ვადაჭკორია სრულიად გამოგაშტერა.მეც მინდა ესეთი სიშტერე...
-დამშვიდდი ნახავ შენც ვინმეს-დაამშვიდა სიცილით სალომემ.
-სად მაქვს მე მაგისი ბედი-თვალები აატრიალა ცერცვაძემ-კაცები რომ ჩამოცვივდნენ ზეციდან მე მაინც ქალი დამეცემა...
-საწყალი.
-ხოო გოგოო აი შეხედე ჩვეულებრივი სი@ ის მაგნიტი ვარ...
- კაი,სახლში მიმიყვანე და მერე შეგეხმინები!
-ოფ მოენატრა თავისი რომეო...-ტუჩი გაბზიკა ნიამ და საჭე მკვეთრად გადაატრიალა პარალელურ ქუჩაზე გადასახვევად.
-რატომაც არა...ვერ გავიგე?-გაიცინა სლომემ და კიდევ ერთხელ დახედა ბედნიერმა სურათს.
* * *
აუზთან ჩალის მოწნულ სამეულში ბიჭებს მოეყარათ თავი...ლუდს სვამდნენ და სიგარეტს ეწეოდნენ.
-აი ესეც შენი ბედნიერი ბილეთი-ხნაურით დადო მოზრდილი კონვერტი ლევანმა მაგიდაზე და გიგასკენ გააცურა.
-გილოცავ ძმაო...დღეიდან საქართველოს სრულუფლებიანი მოქალაქე გიგა ქართველიშვილი ხარ!
გიგამ ანთებული სიგარეტი საფერფლეზე დადო...რომელიც, გიორგიმ დაითრია და სიამოვნებით გააბოლა.თავად კი დალუქული კონვერტი თითების სწრაფი მოძრაობით გახსნა და შიგთავსი მაგიდაზე გადმოაყირავა.
-პირადობის მოწმობა,მართვის მოწმობა ,დაზღვევის ნომერი,პირადი ანგარიშების ბარათები...რომელიც ისედაც ქართველიშვილზე იყო ყოველთვის და ყადაღის დადებას გადაურჩა...შენი წითელი დიპლომი-გაიცინა ლევანმა-და სერთიპიკატები...მეტი რა გინდა? კალიცოს და ქორწინების მოწმობაზე შენ უნდა იჩალიჩო...
-გაფიცებ ვისი პირადი ნომერია?-აიდი ბარათს დააჩერდა ბარათელი...
-თენგო გაფრინდაშვილის რომელიც 43 ში დაიბრიდა. ..-მხრები აიჩეჩა ლევანმა
-ღადაობ?!იმედია შვილიშვილებიც არ მყავს და ასი წლის ცოლიც?
-არა ეგრე არ გაგიმართლა-ლუდი მოსვა ლევანმა-თენგო გაფრინდაშვილი უგზო უკლოდაა დაკარგული ეგ პატრონ მოტყნული...მერე მკვდარი იპოვეს...ლოთი იყო და უპატრონო...
-რა შეღავათია...
-აბა მეტი რა გინდა?
-არაფერი მაგრამ აქ ასაკი შეცდომით წერია? ღადაობ შე სირო? რა 45 წელი?-წამოიყვირა ბარათელმა.
-აუუუ...-გაიცინა ხმამაღლა გიორგიმ-მაჩვენე? დაბერდი ძველო?სალომეს პირდაპირ არ უთხრათ შეაპარეთ...
-რა არ უნდა მითხრათ?-ზურგს უკან წარბებ შეყრილი სალომე გამოჩნდა...
-უპს...მიდი და შენ უთხარი...-სიცილს ვერ წყვეტდა გიორგი.
-არაფერი პატარავ ...-წელზე ხელი მოხვია გიგამ და გაკვირვებული ქალი კალთაში ჩაისვა.
-რაღა არაფერი ასაკს უმალავ და ეგ არაფერია?-არ ჩერდებოდა გიორგი-აი ნახე სალოო...მაგრად დაგაბოლა მა ბებრუხანამ.
ბარათი გაუწოდა სალომეს რომელიც ,ინტერესით დააკვირდა...
-აუუ კაი რაა...-ცხვირი აიბზუა სიცილით...
-არაუშავს პატარავ ზატო გვიან დავბერდები.. - დაამშვიდა და მხარზე აკოცა გიგამ სიცილით...
-ანუ რა გამოდის ,მდიდარი ბებრუხანა კაცი მყავს?-კისერზე მოხვია ხელები სალომემ
-მთავარია იმ საქმეში არ ვარ ბებრუხანა-წარბები აუთამაშა ბარათელმა ჩურჩულით და მკერდის ღარზე ხმაურით აკოცა.-მომენატრეთ...
-ნუ მაგაში მაინც გამიმართლა-არ ჩამორჩა ქალი და ლამის მთელი სახით მის მკერდში ჩამძვრალს თავი წამოაწევინა.
-ხო გეყოთ ჩემზე ქირქირი...ერთი ამას კითხე წერეთელთან რომ დაძვრება რატომ მალავს...-ლევანს მიმართა და გიორგის მისამართით გადააქნია თავი...
-რაა?!-შეიცხადა ლევანმა სალომესთან ერთად...
-რაიყოთ მერე?-წარბები ასწია გიორგიმ-მაგრად მომწონს და ვცადეთ რაა...
-სცადა ბიჭმა-სახე დამანჭა ბარათელმა
-ეეე ატრ@ კებთ...ვაბშე არ გეტყვით არაფერს...
-კაი რა გატირებს?-მხარზე ხელი მიჰკრა გიგამ-მთავარია ბავშვი იყოს ჯანმრთელი...
და გიორგის სახის შემხედვარე ხმამაღლა ახარხარდა...
ბევრი იღლაბუცეს სიცილით აიკლეს მთელი შემოგარენი და დაიშალნენ.დაიშალნენ რაა...ლევანს თავის ჯულიეტამ დაურეკა რომელსაც, ცოცხალი თავით არ ამბობდა ვინ იყო...გიორგის კი მობეზრდა თბილად მოჭუკჭუკე წყვილის ყურება...ხელს აღარ შეგიშლით...ისე წვალობთ ჯობია საწოლი იპოვოთო!დაამატა გესლიანად და გაიძურწა.ახარხარებული გიგას ხმამ გააცილა ეზოს კარამდე და თავადაც ვერ იკავებდა თავს რომ არ გასცინებოდა.ბარათელი კი კალთაში კომფორტულად მოკალათებულ საყვარელ ქალს მიუბრუნდა.
-აბა?
-რა აბა?-გაიოცა სალომემ...
-სალომე?-ცალი თვალი მოჭუტა კაცმა...-არაფერს მეტყვი? თუ ჩემით გამოვიცნო?
-აუუუ...არაფერს აცდი ადამიანს-გაიცინა ქალმა და მხარზე მიარტყა ხელი...ცოტა ხანს უყურებდა თვალებში მამაკაცი და მის ნაცრისფერებში ათასი ემოცია იკითხებოდა...სახეზე ათრთოლებული ხელები აიფარა და რამოდენიმე წამის განმავლობაში იყო ასე.შენდეგ კი ღრმად ჩაისუნთქა და ხელები მოიცილა სახიდან.ისე გაიბადრა...ისე აუციმციმდა სისველე შეპარული თვალის გარსი...სალომეს დაუკითხავად ჩამოუგორდა სახეზე ცრემლები.
-აქ ხარ მაა?-ამოიხრიალა კაცმა შეცვლილი ხმით და მუცელზე ორივე ხელი ფრთხილად მიადო.შემდეგ წამოდგა და სავარძლის წინ მუხლებზე დადგა.თხელი ზედა თითქმის მკერდამდე აუწია ქალს და მკვრივ მუცელზე შეეხო...შემდეგ დაიხარა და ფრთხილად მიაკრო მხურველე ტუჩები.- ჩემი საჩუქარი ხარ პატარავ და თუ გესმის...იმედია, რომ გესმის...მთელი ცხოვრება...მთელი ჩემი დარჩენილი ცხოვრება ყველაფერს გავაკეთებ...შენ და შენი დედიკო უბედნიერესები რომ იყოთ.
ჩურჩულებდა კაცი.შემდეგ იატაკზე დაჯდა და მხრით მაგიდას მიეყრდნო...სახეზე ისევ აიფარა ხელები და ასე იჯდა ცოტა ხანს... სალომეს გაცნობის დღიდან,დარწმუნებული იყო ყოველთვის, რომ ადრე თუ გვიან ისეთი ბედნიერი იქნებოდა როგორც ახლა იყო...მაგრამ, როდესაც ამ ბედნიერების კიდევ ერთი საჩუქარი მიიღო ..სრულიად დაშოკილი, ერთიანად აბურდული ვეღარ იტევდა ამ სიხარულს სხეულში და გარეთ გამოხეთქვას ლამობდა... გამოხეთქა კიდევაც.სალომემ სახიდან ბრთხილად ჩანოაწევინა ხელები და როდესაც კაცის სახეზე ჩამოგორებული ორად ორი კურცხალი დაინახა მთელი გრძნობით მოეხვია და თვალები დაუკოცნა.
-შენ ხარ ჩემი ბედნიერება...უსაზღვრო ბედნიერება!შენ ხარ ყველა და ყველაფერი ჩემთვის გიგა და უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის აგიხსნა ,რამდენად ბევრს ნიშნავ ჩემთვის და რამდენად უსაზღვროა ის სიყვ არული! შენ,ხოო შენ ,რომ მასწავლე და ასე დაუნანებლად იმეტებ ყოველ დღე,საათსა თუ წამს...უბედნიერესი ვარ აქ-მუცელზე ხელი მიიდო ქალმა-შენი ნაწილი რომ არის და მე, წილად მხვდა ამხელა პატივი რომ შენი შვილის დედა მერქვას...და იცი რა მინდა? მინდა შენი სიხარულის მიზეზი ყოველთვის მე და ეს ციცქნა წერტილი ვიყოთ-ტირილით ამბობდა ქალი.
დაამთავრა თუ არა მამაკაცის ტუჩებს მისწვდა მოწყურებულივით-მიყვარხარ!-იმდენად ნაზად და ვნებიანად უკოცნიდა ტუჩებს ბარათელს თავის შეკავებაც არ უცდია წამებში აიტაცა მსუბუქი სხეული ხელში და სახლისკენ დაიძრა.-უზომოდ და უსაზღვროდ მიყვარხარ!
მამაკაა სწრაფად გააძრო ტანისამოსი და განიერ საწოლზე ბრთხილად დააწვინა.
-იმედია რომ გავიბერები და მსუქანა, მახინჯი გავხდები სხვა ქალებში არ დაიწყებ სირბილს-თმებში ჩაავლო ხელი ქალმა და თავისკენ მიიზიდა.
-მაა დედაშენი დებილია ხოო??-გაიცინა მამაკაცმა და მუცლიდან მკერდისკენ გააცოცა ტუჩები.
-გიგა!მოგკლავ იცოდე და შენი გემრიელი ხორცისგან ჩაქაფულს გავაკეთებ...
-მთელი ცხრა თვე დამ@ნძრა ხოო..-თვალები აატრიალა კაცმა.
-ჯერ სად ხარ ქართველიშვილო...-გაიცინა სალომემ და ზემოდან ისე ოსტატურად მოექცა და თავს ზემოთ დაუჭირა ხელები კაცმა გააზრებაც ვერ მოასწრო.-ახლა შეგიძლია უბრალოდ გაჩუმდე და ისე მომეფერო როგორც ჯერ არასდროს.მინდა სიამოვნებისგან ენა ჩამივარდეს და აზრზე კიდევ დიდხანს ვერ მოვიდე რადგან შენთან სექსის მერე ყოველთვის ასე მჭირს ...ჩვეულებრივად მადებილებ...
-ზუსტად მაგას ვაპირებდი...-გაიცინა კაცმა და ქალის ორივე მკერდი ხელებში მოიქცია...არ გასუქდები. არც ფორმას დაკარგავ და მით უმეტეს მახინჯი ვერასდროს გახდები...შენს სიმსუქნეს კი, ვიცი როგორც მივხედავთ! ასე რომ დაწყნარდი მოდუნდი და უბრალოდ ისიამოვნე...
-მშვენიერია...-ამოიკრუტინა ქალმა და სიტუაციის მართვის სადავეები თავისი ნებით გადაულოცა კაცს.
-არ გინდა ცოლად გამომყვე?-შიშველ ტანზე სუროსავით შემოხვეულ ქალს თავი აწევინა ბართელმა და თვალებში ჩახედა.
-რა?-ერთიანად მოშორდა სალომე და საწოლზე წამოჯდა
-ხო რა იყო?...
-ღმერთო რა რომანტიული ხარ...
-აუუ ატრაკებ შენს თავს გეფიცები...ეს რომანტიკა და ეგეთი სირ@ ები მაგრად არ მეხერხება ხომ იციი?!...-თვალები აატრიალა კაცმა და საწოლიდან წამოდგა.
-სად მიდიხარ?
-აივანზე, სიგარეტი მინდა...
-ასე?
-როგორ ასე?შიშველი? დაიკიდე პატარავ...-გაიცინა კაცმა.-შენი საკუთრებაა და ნუ იქნები ბოროტი ქალი შორიდან მაინც დაანახე სხვებს
-იდიოტოო!-ბალიში გაუქანა ახარხარებულ კაცს რომელიც აივანზე გასხლტა.უკვე დაღამებულიყო...ირგვლივ სასიამოვნო სიგრილე იდგა და ჩიტების ხმა ისმოდა რომელსაც სამწუხაროდ ქალაქში ვერ გაიგებთ. აივნის მოაჯირს დაყრდნობილი სიგარეტს აბოლებდა კაცი. ...
-ჯერ ადრეა-ზურგიდან აეკრა ჩაფიქრებულ სალომე.
-დავბერდიი..-გაიცინა გიგამ
-ჩემი ბებერი-მხარზე აკოცა ქალმა-ისედაც შენთან ვარ და სულით ხორცამდე შენი ვარ...რა საჭიროა ეს გაოფიციალურება?
მამაკაცმა სიგარეტი აივნიდან მოისროლა და ქალისკენ შემოტრიალდა
-შენი სიტყვა კანონია ...იყოს ისე როგორც გინდა.
-კარგი-წარბები შეკრა სალომემ.-ახლა კი წამოდი...ის რაც ჩემია...მხოლოდ მე მაქვს ნახვის და შეხების უფლება-შიშველ მენჯებზე დააწყო თხელი ხელები ქალმა.-არანაირი სურვილი არ მაქვს სხვამაც ნახოს და დორბლები ყაროს...
-გირჩევნია ეს შენ გააკეთო ხოო?-საჯდომზე ამოსდო ხელები მამაკაცმა და წელზე შემოისვა ქალი რომელმაც ,მჭიდროდ შემოხვია ფეხები და მთელი ტანით ტკიპასავით აეკრა.
-ზუსტად...
-გაუმაძღარი ქალი ხარ...-ყურის ბიბილოზე წაეტანა კბილებით კაცი.
-ნეტავ ვისი ბრალია? ...
-მაგიჟებს იმის ყურება ჩემს შეხებაზე უცებ რომ ინთები...დავწვეთ.
-შენ რა ძილს აპირებ?-ტუჩები დაბრიცა ქალმა.
-არ მახსოვს, ძილი ვახსენე სადმე?

* * *
შუადღის ხვატისგან ათუხთუხებულ ქალაქში გაუსაძლისი გამხდარიყო სუნთქვა...ხალხი მობეზრებული სახით მოძრაობდა ტროტუარზე და შეძლებისდაგვარად ცრდილობდა სიცხეს გამკლავებოდა.სუპერმარკეტიდან გამოსული სალომე, ნელი ნაბიჯით მიიწევდა წინ და თან ტელეფონში ნომერს ეძებდა რომ გიგასთან დერეკა რომელიც, წესით აქ უნდა ყოფილიყო. მაგრამ არსად ჩანდა.ცენტრალური ქუჩიდან შედარებით წყნარ ქუჩაზე გადაუხვია და ქვაფენილიან ტროტუარს გაუყვა.თხელი მუხლს საკმაოდ აცდენილი გვირილებიანაი სარაფანი ეცვა და ფეხები სანდლებში გაეყარა.ზურგს უკნიდან მხარზე შეხება რომ იგრძნო...მობრუნებას აპირებდა, ძლიერმა მკლავებმა რომ შებოჭეს. ...პირს სანამ გააღებდა შოკისგან ერთიანად გათიშულს თავზე რაღაც სურნელოვანი ტომარა ჩამოაცვეს და უცებ დაბნელდა.შორიდან ესმოდა ნაბიჯების ხმა...მერე ბრთხილად დააწვინეს რაღაც რბილზე...სავარაუდოდ მანქანის უკანა სავარძელზე ,კარის ხმა და ძრავის ღუღუნი. შემდეგ კი, რბილად გასრიალდა სასიამოვნო ძილ-ბურანში.სანამ გონება სრულიად დაებინდებოდა განგაშის ზარებივით რეკდა წინააღმდეგობის გაწევის სურვილი.მაგრამ თავზე დამხობილ ნაჭერს იმდენად სასიამოვნო სურნელიჰქონდა კატასავით გაიყურსა და თვალები მილულა.
ძილიდან ერთიანად გამოფხიზლდა...თითქოს ხელი ჰკრესო...წამოხტა და თვალები აქეთ იქით გააცეცა...მოზრდილ საკმაოდ მყუდროდ მოწყობილ საძინებელში იყო უზარმაზარ რბილ საწოლზე...გამოღებულ ფანჯრებში მონაბერი სიოსგან ფარდები ირხეოდა,კედელზე საათი კი ტიკ ტიკით იპარავდა წუთებს.ოთახი არ ეცნო და მის გონებაშიც საგანგაშოდ აციმციმდა მომხდარი...გაიტაცეს??...ჯანდაბა! დამფრთხალი კედელს მთელი ტანით მიეყრდნო და შიშისგან აკანკალებული ხელები სახეზე აიფარა...ტირილს აპირებდა ,ფეხის ხმა რომ მისწვდა მის სმენას...კარი უხმაუროდ გაიღო და ვიღაც შემოვიდა ოთახში...უარესად მოიკუნტა კუთხეში ქალი.შემოსულმა აშკარად ოთახი მოათვალიერა, მერე კი მისკენ გადმოდგა რამოდენიმე ნაბიჯი და მის წინ ჩაჯდა.
-ჯანდაბა!-ამოიჩურჩულა ქალმა და სახიდან ხელები ბრთხილად მოიშორა.წინ ჩამჯდარ მამაკაცს დააკვირდა და უცებ აკივლდა.
-რამხელა ხმა გაქვს პატარავ?-კივილი აცადა მამაკაცმა და შემდეგ უთხრა სიცილით.
-იდიოტოო!-ხელი მოუქნია გაკრეჭილ კაცს და სახეში გემრიელი სილა შემოარტყა.-გული გამისკდა შე დეგენერატო!სულ გადაირიეე?ცოტა მაკლდა გაგიჟებამდე...როგორ ვერ გიტან...დებილოოო-ხმით ატირდა სალომე,ჩხუბობდა და თან ხელის ზურგებით იწმენდდა ცრემლებს.
-მიყურე ეხლა ესე იდიოტივით...ჩემეხუტეეე!!-ხელები გაშალა და მოცინარი კაცის მკლევებში ჩაიმალა.
-ჩემი სიცოცხლე...-შუბლზე მიაკრო ტუჩები კაცმა.-/შანსი აღარ გაქვს ...დღეიდან ჩემი ცოლი ხარ...არადა გადი და აუხსენი ჩემს ნათესავებს რატომ ამბობ მათ სანატრელ და ერთადერთ შვილზე უარს...
- როგორ ვერ გიტან-გაეცინა სალომეს.
-მეც უსაზღვროდ მიყვარხარ პატარავ...-ხმაურით აკოცა კაცმა.-ადექი ,დაიბანე პირი ,მოწესრიგდი და ჩავიდეთ...შეეცადე ბებიაჩემის გული მოიგო ...თუ არა და ისე წაგართმევენ ჩემს თავს აღარაფერი გიშველის.
-ვეტყვი რომ უკვე ნამუს ახდილი ხარ...-გაიცინა ქალმა
-ესეთსაც მიმიღებენ პატარავ...
უზარმაზარ ფილებით მოპირკეთებული ეზოს სიღრმეში ორ სართულიანი ,საკმაოზე დიდი წითელი აგურით ნაგები სახლი იწონებდა თავს ... მაღალი ხეებით დაჩრდილული...მარჯვენა მხარეს ერთ რიგად ჩარიგებული ჯარისკაცებივით მწიფე ხეხილის ხეები განლაგებულიყო. მარცხენა მხარეს, ყვევილების ბაღი და ვაზით დაფარული მოსასვენებელი ადგილი გაეკეთებინათ. მოწნული სკამებით და მრგვალი მაგიდით ...იქვე იყო პატარა ფანტანიც...სახლის მეორე სართულის მთელ სიგრძეზე დიდი ტერასა დაუყვებოდა...ქოთნის ყვავილებით რომ იყო სანახევროდ სავსე . უკანა მხარეს კი მწვანე ბალახის მდელო და მოზრდილი საცურაო აუზი..რომელშიც ლურჯად ლივლივებდა კამკამა წყალი.ეს სამოთხე შემაღლებულ ადგილზე იყო გაშენებული და წინ...დაბლა...თვალუწვდენელი ალაზნის ველები გადაშლილიყო ხელის გულზე..მარცხნივ ,მაღალი გალავანი...მარჯვნივ კი უზარმაზარი ტაძარი გადმოჰყურებდათ...
- სიღნაღში ვართ?-გაიცინა სალომემ და გიგას მკლავს მიეყრდნო...ამ ულამაზესი სანახაობით ერთიანად მოხიბლული ტუჩებს თავს ვერ უყრიდა.
-რანაირი ნუცუბიძე ხარ?-ცალი თვალით ახედა ზემოდან დაჩერებულ კაცს
-ბაბუაჩემს თავის დროზე ბატონი დაუბრედია და აქ გადმოხვეწილა-გაიცინა გიგამ.
-კახელი პრინციი?
-მხოლოდ თქვენთვის-ტუჩებზე გემრიელად აკოცა გიგამ და ხელი ჩაჰკიდა-წამოდი...
ეზოს სიღრმეში ზემოდ ხსენებულ მოსასვენებელ ადგილზე ,გაშლილ სუფრასთან სამ ადამიანს მოეყარა თავი...შავებიანი, ასაკოვანი ლამაზი ქალი.რომელიც მათი შემხედვარე აცრემლებული თვალებით შეეგებათ...
-ბაბო...აი შენი რძალი-გაიცინა გიგამ და ისე თბილად ჩაიხუტა ქალი სალომეს გული გაუთბა.
-გამარჯობათ-მიესალმათ მორცხვად გაღიმებული ვადაჭკორია.
-კეთილი იყოს შენი ფეხი ამ სახლში შვილო!-გიგას მოშორდა ქალი და სალომე ჩაიხუტა.-რა ლამაზი ხარ გენაცვალე...როგორ შეგაცდინა ამ ბედოვლათმა.-სიცილით გახედა წარბაწეულ გიგას მოხუცმა თან სალომეს ეფერებოდა თმაზე.
-არც ისეთი ანგელოზია ქეთევან...თავად შეაცდინა შენი ანგელოზივით ბიჭი- გაიცინა გიგამ და ვადაჭკორია მიიხუტა.-ეს ბატონი თედოა.. თევდორე...-ჭაღარა წვერ-ულვაშიან კაცზე მიუთითა.-ვაფშეტა პაპა თედო!
-სასიამოვნოა..
-ეს კიი...ოოოო ეს დიდი გიორგევიჩია..მამა მარჩენალი ბატონი რობიზონი.რობა რაა...
სიცილით მიუთითა ქალს თავის ასლზე რომელიც ასაკით განსხვავდებოდა მხოლოდ და მხოლოდ.-მამა დაუძახე აუცილებლად თორემ მაგრად გაუტყდება-ყურში ჩასჩურჩულა ისედაც დამორცხვებულ ქალს...
-არა შვილო გატყუებს...-გაიცინა რობამ და ფართოდ გაშლილ მკლავებში მოიმწყვრდია დაბნეული ქალი.-სასიამოვნოა შენი ჩვენს ოჯახში შენოსვლა...როგორც იქნა ეღირსა ცოლის მოყვანა...ბედნიერების მომტანი იყოს შენი ფეხი შვილო,მიმიხედე ამ თავქარიანს.-შუბლზე ფრთხილად შეახო ტუჩები -დამიბრუნეთ ჩემი ცოლი-სიცილით ჩაავლო მკლავში ხელი გიგამ და თავისკენ დაითრია.-ისე ნუ იზამთ გამითამამდეს...
-იდიოტო-წაისისინა მის ყურთან სალომემ და მუცელზე უჩქნიტა.
-ამაზე ღამით მოგთხოვ პასუხს-გაცინებული დაემუქრა...-გვაჭამეთ რამე მე და ჩემს ბარტყებს გვშია...-მუცელზე დაადო სალომეს ხელი და სავარძლისკენ მიატრიალა.
-ხო მალე შვილიშვილი გეყოლებათ და დროა დავლოცოთ...
-ნეტავ დედაშენიც მოსწრებოდა ამ დღეს-ამოიტირა სიხარულისგან ქეთევანმა...-დაჯექი გენაცვალოს ბაბო ,რამე ხომ არ გინდა ისეთი...
-არა ,დიდი მადლობა.-გიგას გვერდით დაჯდა სალომე.ის იყო სალათის გადაღება მოასწრო ეზოს კართან სიგნალი რომ გაისმა.მერე ფართოდ მოფრიალდა ჭიშკარი და ყურებამდე გაკრეჭილი გიორგი შემოვარდა.-ხალხოოო...გავიგეთ ქორწილიაო და მართალიაა?!
იყვირა ეზოს შუაგულში მდგარმა-ქეთევაან?
გიჟივით მიეჭრა ქალს და ხელში ბუმბულივით აიტაცა.-შენ შენოგევლე როგორ მომენატრე ბაბოო!
-დამსვი შე არანორმალურო-გაიცინა ქალმა და თბილად ჩაკოცნა ბიჭი.
-ჩემი ძმაა...-გიგას მიარტყა მხარზე ხელი-სალომეაა როგორახარ გოგოი? მოგხდომია კახეთის ჰაერი -თავზე აკოცა სალომეს და შემდეგ მამაკაცებს ჩამოართვა ხელი და გადაეხვია.
-მარტო ხარ?-კარისკენ გაიხედა გიგამ.
-არა კაცო დამკვრელები ჩანოვიყვანე...-გაიცინა გიორგიმ უცებ დაუსტვინა და შემდეგ კი იყვირა-სასტავიი! შემოლაგდით!!!არ გვყრიან.
ეზოში გაცინებული წერეთელი,ლევანი და ლევანზე ხელჩაჭიდებული წითური გოგო გამოჩნდნენ.-ნახე შეჩ@ემა რა ელიტა მოვიყვანეე?
-რა მოწიე შე უბედურო?!-ჩუმად უჩურჩულა აჟიტირებულ კაცს გიგამ.
-ერთიცალი მაქვს კიდე-თვალი ჩაუკრა-მერე იყოს...
გიგამ თავი სიცილით გააქნია და სტუმრებს შეეგება.
-ნინიაა..რა გაცვია გოგო-ქალის რეზინის ბოტების დანახვაზე გაეცინა.-როგორ ხარ?
ხელი მოხვია და შუბლზე აკოცა.ქალმა ღრმად შეისუნთქა ნაცნობი სურნელი და იცოდა ხმა რომ ამოეღო რაღაც სასწაული ამოუვიდოდა ყელიდან .ამიტომ უსიტყვოდ გაუცინა.
-ამას გვიმალავდი შე ტრა@ო?-ლევანს მიუბრუნდა კაცი და წითური შეათვალიერა.
-ნუ გაა@ რაკე...გაიცანი გიგა ეს სოფოა.
-სასიამოვნოა-მამაკაცის ხელს თავისი შეაგება სოფომ.
-კარგ დროს მოხვედით!-სუფრისკენ გაუძღვა სტუმრებს..სადაც გიორგი უკვე მოკალათებულიყო.-მოდი ჩემო ბარტყო-ნინიას დაუქნია ხელი და თავის გვ ერდით დასვა.
-როგორ ხარ სალომე?-თბილად მოიკითხა წერეთელმა ვადაჭკორია რომელსაც გიგას მხარზე მიედო თავი.
-კარგად ...შენ?
-მეც არამიშავს...
-ძლივს გამოვგლიჯე სამსახურს..
ქართველიშვილების კარ მიდამოდან გვიანობამდე გამოდიოდა სიცილის და ჟრიამულის ხმები.შემდეგ ცოტა ჩაწყნარდნენ...სალომე საძინებელში ავიდა.გოგონებიც წავიდნენ მოსასვენებლად..ტერასაზე მარტო გიგა და გიორგი ისხდნენ და სიგარეტს ეწეოდნენ.
-ყველაფერი კარგადაა თბილიში...ირინა დაკითხვაზე იყო მაგრამ არაფერი ემუქრება.-ჰორიზონტზე მიშტერებულ გიგას გადახედა გიორგიმ.
-კარგია.
-რა გჭირს შენ?-წარბები შეკრა გიორგიმ.
-არ უნდა ჩემოგეყვანა!
არც გაუხედია კაცისკენ ისე თქვა.
-შენ ჩემი ძმა ხარ, ის კი ქალი...თუ ჩემთან უნდა ყოფნა შენც უნდა შეგეგუოს და შენს ბედნიერებასაც...
-ცოდოა..კარგი ადამიანია ძალიან.
-ცოდო, ნამდვილად არაა...არავინ აძალებს ძმაო.არც იმდენად ღრმად გვაქვს შეტოპილი უკან გაბრუნება ,რომ ვერ მოვახერხოთ ვერც ერთმა...ასე ვთქვათ საცდელ ეტაპზე ვართ...
-კარგი..-მხრები აიჩეჩა გიგამ-შენი საქმის შენ იცი...
-კაი, წავედი დავწვები...-წამოდგა გიორგი-ამბობენ ჰაერზე სექსი მისწრებაა პირდაპირო!-გაიცინა
-სი@ოო-გაიცინა გიგამ.
გიორგისაც გაეცინა და უსიტყვოდ გაეცალა იქაურობას.გიგა კი იჯდა და ჰორიზონტს გასცქეროდა რომლის ჩაბნელებულ ცაზეც ნამგალა მთვარე ჩამოკიდებულიყო.ირგვლივ სასიამოვნო სიგრილე და ის სურნელი ტრიალებდა, ბავშვობაში რომ აბრუნებდა და საოცარ სევდას ჰგვრიდა.ენატრებოდა დედა სახლში დაბრუნებულ შვილს ყოველთვის კარებთან რომ ეგებენოდა და თბილად იკრავდა ერთადერთს გულში...მისი სურნელი...ორცხობილების არომატთან შერეული მისეული თბილი და ტკბილი სურნელი რომელიც.მხოლოდ დედას აქვს...დედაბი არასდროს არ უნდა გვტოვებდნენ...და ალბათ დედას წასვლის მერე იყო ,რომ აღარ სტუმრებია იმ სახლს...რომელსაც მისი ერქვა და მისეული...დედისეული ტკბილი არომატი ასდიოდა.ნოსტალგია მორეულ მონატრებასთან.წვერზე ნერვიულად ჩამოისვა ხელი მამაკაცმა.
-კახელი პრინცი არაა?-ყურთან ცხელი ტუჩები რომ შეეხო ...ქალმა შემოუარა და კალთაში ჩაუჯდა.ცხვირით მის ყელში ჩაეფლა და სიამოვნებისგან ამოიკრუტუნა.
-მხოლოდ და მხოლოდ თქვენთვის...-გაიცინა ბარათელმა.შემდეგ ჯიბიდან პატარა კოლოფი ამოაძვრინა ქალს ხელი ფრთხილად გააშლევინა და ხელისგულზე დაუდო.შინდისფერი მაუდის ყუთი.სალომეს თვალები გაუფართოვდა...ათასმა ემოციამ გადაურბინა სახეზე წამში..შემდეგ კი ხმამაღლა გაიცინა და ისე ძლიერად მოხვია კაცს მკლავები წამით სუნთქვაც კი შეეკრა გიგას..თუმცა მაინც მოახერხა და ჩახლეჩილი. სალომეს რომ ყოველთვის ჭკუას აკარგვინებდა, ბოხი ბარიტონით ჰკითხა:
- შენ არავინ გკითხავს მაგრამ ,წესი წესია ხომ იცი? ჰოდა ცოლად გამომყვებიი?

ფ ე ფ ო 2018წ,скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი ზინიკო

ფეფო ის ახალი ისტორია სად გააქრე?? ეს ისტორია ძალიან კარგად დაწერილი,საინტერესო და ჩამთრევია,მაგრამ "გეგმა ბ" სად გაქრა?

 


№2 სტუმარი life is good

ძალიან კარგი იყო <3 სასიამოვნოდ წასაკითხი. ზოგადად შენი ისტორიები მიყვარს :დდ და ხო “გეგმა ბ” გააგრძელე რა <3

 


ძალიან კარგი, სასიამოვნო, ლამაზი და მაგარია, მომეწონა, შენი ისტორიები მომწონს, მგონი შენ წერ ხო გეგმა ბ-ს? გააგრძელწ გთხოვ, ეს ისტორიაც ძაან მაგარი იყო

 


№4 სტუმარი ფეფო

life is good
ძალიან კარგი იყო <3 სასიამოვნოდ წასაკითხი. ზოგადად შენი ისტორიები მიყვარს :დდ და ხო “გეგმა ბ” გააგრძელე რა <3

ჩემი ნიკი გაიჩითაა?! რავქნა ეხლა ვიფიქრო რომ მე დავწერე ეს კომენტარიი?! :))))))

 


№5  offline წევრი DI ANA

მახსოვს ეს ისტორია ადრეც იდო ამ საიტზე, მაშინ Life is good ნიქმეიმით სარგებლობდი, ძალიან შემიყვარდა ეს მოთხრობა და დაახლოებით 1 თვის წინ კიდევ რომ მინდოდა წამეკითხა ვეღარ ვიპოვე, კარგია რომ თავიდან ატვირთე ძველ დროს გავიხსენებ kehlani_ის gangsta_ს ჩავრთავ და თავიდან წავიკითხავ, რატომღაც ეგ სიმღერა მუდამ გიგას და სალომეს მაგონებს❤ ერთი შანსი ორივესთვის რომ ატვირთე თავიდან მეგონა რომ გიგა და სალომე დაშორდებოდნენ და კინაღამ ინფაქტი მივიღე ნადირობის მეორე ნაწილსაც მაგიტომ არ ვკითხულობ, მეშინია რომ ეგ წყვილი ვერ გადარჩება და ერთმანეთს დაშორდებიან, ( თუ არ დაშორდებიან ან ბოლოს მაინც შერიგდებიან ეგეც მითხარი დავმშვიდდები და წავიკითხავ მაგასაც :დდ )

ძალიან მაგარი გოგო ხარ და ძალიან მიყვარხარ❤ კომენტარებს არასდროს არ ვწერდი შენს მოთხრობებზე თორემ თვალს სულ გადევნებ და ძალიან მომწონხარ❤ აბა ახლა წავედი გიგას და სალომეს ისტორია თავიდან უნდა წავიკითხო❤

 


№6 სტუმარი life is good შეცვლილი life is cool :Dd

ფეფო
life is good
ძალიან კარგი იყო <3 სასიამოვნოდ წასაკითხი. ზოგადად შენი ისტორიები მიყვარს :დდ და ხო “გეგმა ბ” გააგრძელე რა <3

ჩემი ნიკი გაიჩითაა?! რავქნა ეხლა ვიფიქრო რომ მე დავწერე ეს კომენტარიი?! :))))))

არ მახსოვდა შენითუიყო მაპატიე :Ddd <3

 


№7  offline წევრი nw nw nw

ოუუ ერთისული მაქვს როდის წავიკითხავ...დარწმუნებული ვარ ესეც ისე ძალიან მომეწონება როგორც შენი სხვა ისტორიები <3

 


№8  offline წევრი Marryam

ოუუ არ მეგონა ასე მალე თუ დაარედაქტირებდი ^_^ ბარათელიიი მოვდივარ თავიდან უნდა წაგიკითხო ;დდ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent