შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცხოვრება ირისთან ერთად (მე-4 თავი)


13-03-2019, 01:41
ავტორი Alice76
ნანახია 1 195

ცხოვრება ირისთან ერთად (მე-4 თავი)

პირველი გრძნობა,რომელიც ჩემს მეხსიერებაში ამოტივტივდა იმ ღამის შემდეგ,თავის საშინელი ტკივილი იყო.
გაბრუებულმა,თავდაპირველად ვიფიქრე,რომ ჩემს სახლში,სოფელში ვიყავი,შემდეგ გამახსენდა,რომ ეს შეუძლებელი იყო.
ცალი თვალი მოვავლე მუქი ავეჯით გაწყობილ საძინებელს და ძილი შევიბრუნე.
ბუნდოვნად გამახსენდა საუბარი,რომელიც ბიჭების მაგიდასთან მიმდინარეობდა.
მაშინ ვცდილობდი,მოსმენილიდან რაიმე გამეგო,თუმცა ეს არც ისე მარტივი აღმოჩნდა,ისინი იყენებდნენ უცნაურ ტერმინებს,როგორც მივხვდი,ფსიქოლოგების მიერ დადგენილს,მსჯელობდნენ თანასწორობის შეუძლებლობაზე და აუცილებლობაზე,დადგენილიყო ზღვრები გონებრივი შესაძლებლობების მხრივ.
ჩემს ფეხზე,მგონი,გუგას ხელი დასრიალებდა და ოდნავ თითებს მიჭერდა,თან ჩუმად მიხსნიდა იმას,რასაც ვერ ვიგებდი.
-T-4 -ს საფუძვლად ევგენიკა უდევს-ისეთი ხმა ჰქონდა,მეც მამშვიდებდა,თითქოს ყველაფერი იცოდა და არაფერი გააკვირვებდა- ევგენიკა-სოციალური ფილოსოსფიის ფორმაა,სწავლება ადამიანთა გენეტიკური დაავადებებისა და გენეტიკის “გასუფთავების” გზების ძიებისა.-მძინარე საოცრად ზუსტად ვიხსენებდი მის ნათქვამს-სხვათა შორის,რამდენიმე ქვეყანაში-აშშ,გერმანიაში,დიდი ბრიტანეთში, აღიარეს სამეცნიერო თეორიად.
რასობრივი გაწმენდის მიზნით,ევგენიკის საფუძველზე,ნაცისტურ გერმანიაში შეიქმნა ჯერ სწავლება,შემდეგ კი პროგრამა,რომელიც ერს დებილებს მოაშორებდა. ანუ იმათ,ვისაც საზოგაოდებაში არეულობა შეჰქონდა,ან უსარგებლო ხარჯი იყო სახელმწიფოსთვის. ამ პროგრამას მიზანი იყო იმ ადამიანთა განადგურება,რომლებსაც ფსიქიკური დაავადებები ჰქონდათ. სახელი T-4 აღნიშნავს პროგრამის მთავარი ოფისის მისამართს.ოფისი მდებარეობდა ბერლინშიტირგატრენშტრასე #4_ში.
-ავადმყოფებს ხოცავდნენ? რა სისასტიკეა!-წამოვიყვირე.
-ეგ ფიქრები ინფორმაციის ნაკლებობითაა გამოწვეული-გამომძახა ნუტრიმ-ამიერიდან ყოველ საღამოს პატარა გაკვეთილებს ჩაგინიშნავთ,ჭკვიანი და ლამაზი ,ნამდვილი ქართველი მანდილოსანი ხარ და იმსახურებ სიმართლეს!
არ ვიცი,ნუტრიმ საიდან მოიტანა,რომ ჭკვიანი ან მანდილოსანი ვიყავი,მით უმეტეს,ლამაზი,მარამ ფაქტი იყო,ეს ვერ დამტკიცდა-ისე გავითიშე,გუგას ლამაზი თითებით დატკბობაც ვერ მოვასწარი.
ჯანდაბა,სად ვარ?!
ახლა უკვე ნამდვილად გამოვფხიზლდი,დაფეთებული წამოვიწიე და მაშინვე დატრიალდა ყველაფერი.
საბნის ქვეშ სასოწარკვეთილმა შევიხედე და ჯინსის დანახვისას შვებით ამოვისუნთქე-რაც მთავარია,ჩაცმული ვარ-ჩავიბურტყუნე და ოთახი მოვათვალიერე.
ავეჯი ძველი იყო,არც რემონტი ჩანდა ახალი,ლამაზი,წითელთვლებიანი ჭაღი ეკიდა,რომელშიც ფანჯრიდან შემოსული მზის სხივები თამაშობდნენ,არეულ საწოლს თუ არ ჩავთვლიდით,ყველაფერი იდეალურად სუფთა და დალაგებული იყო. ქალის ნივთები არ შეიმჩნეოდა,ტუმბოზე რამდენიმე,რუსულწარწერებიანი წიგნი ელაგა,გამორიცხვის მეთოდით მივხვდი,რომ ირისთან არ ვიქნებოდი,მისი ოთახი რატომღაც მოხატული და გაცილებით უცნაური წარმომედგინა.
წინა საღამოს ყველაზე ახლოს გუგასთან ვიყავი,ამდენად ვივარაუდე,რომ მთვრალი სწორედ მან წამიყვანა სახლში,თანაც სწორედ ასეთი მოწესრიგებული ადამიანის შთაბეჭდილება დატოვა.
აღელვებულმა გავასწორე საწოლი,თმები შეძლებისდაგვარად დავივარცხნე და შევიკარი,ლოყებზე ვიჩქმიტე,რომ ოდნავ ფერი დამბრუნებოდა გადაღლილ და გაცრეცილ სახეზე,ყველა ხერხი გამოვიყენე,სულ ცოტათი რომ გავლამაზებულიყავი,რადგანაც,ბოლოს და ბოლოს,იმ ბიჭის სახლში ვიყავი,რომელიც ძალიან მომწონდა,პარალელურად თავში სიტყვებს ვალაგებდი,რათა გუგას ჩემზე ის შთაბეჭდილება არ დარჩენოდა,რაც,სავარაუდოდ,ღამით გაუჩნდებოდა.
მე ხომ არ ვიყავი თავზეხელაღებული,ლოთი გოგონა,რომელიც დაუფიქრებლად მიჰყვება ბიჭებს სახლში?
მომზადებული ტექსტითა და შეკოწიწებული მშვიდი ნაკვთებით გამოვაღე კარი და ვარაუდით გავუყევი კოლიდორს.
სახლი საკმაოდ დიდი აღმოჩნდა,შევიხედე უზარმაზარ მისაღებში,შემდეგ,საბედნიეროდ,სააბაზანოში აღმოვჩნდი,შვებით შევისხი სახეზე წყალი,ცოტაოდენი კბილის პასტა მოვიპარე,ტუალეტით სარგებლობაც კი გავბედე და ფეხაკრებით განვაგრძე ძებნა.
იქნებ სამსახური ჰქონდა და სახლში არ იყო? ვაი და სხვაც ცხოვრობდა აქ მის გარდა? იქნებ რაიმე წერილი დამიტოვა ?
სამზარეულოდან ხმაური მომესმა,წელში გავსწორდი,გულისცემას ყური არ ვათხოვე და კარი შევაღე.
მთელი დილის პროცედურები ერთ დიდ კურიოზად მომეჩვენა,როდესაც წინსაფრიანი ჰიმლერა შემრჩა, კექსის ფორმითა და კულინარიული წიგნით ხელში.
გაშტერებულმა გაკვირვების მსგავსი შეძახილი ამოვუშვი და ამოვისუნთქე.
-აქ რა მინდა?
მოღუშულმა,თითქმის უემოციოდ გამომხედა და თავი ნელა გაიქნია.
-ცუდად იყავი,ნახევარი ბარი გამოცალე.
-კი მაგრამ,შენ როდის მოხვედი?-თავზე ხელი მოვისვი და სირცხვილი მომაწვა.
-დაახლოებით იმ დროს,როდესაც მთელი ძალით გაჰყვიროდი „დუ ჰასთ მიჰს“-აშკარად დამცინოდა.-თან გუგას ეცეკვებოდი-წარბები აწკიპა და წიგნს მიუბრუნდა-საცხობი სპერი აღარ მაქვს,კარაქს გამოვიყენებ...
-ძაან ცუდად ვიქცეოდი?-ამოვიკვნესე და სკამზე დავებერტყე.
-უფრო შეუფერებლად.არაფერი გახსოვს?
-მხოლოდ ნაწყვეტები,ღმერთო,რა სირცხვილია!
-დათრობა სირცხვილი არაა, მთავარია ამას სად და ვისთან გააკეთებ. ბიჭებით სავსე ბარი და იქ ერთადერთი მთვრალი გოგონა... რა ვიცი,უბრალოდ,არ გირჩევდი. შეიძლება,კარგი ბიჭები არიან და ვენდობი კიდეც,მაგრამ შენ მათთვის არავინ ხარ,ეს არ დაგავიწყდეს.
-არ მეგონა,ასე თუ მოხდებოდა,გამოუცდელი ვარ ამ... მოკლედ,დალევაში-ლოყები ამივარვარდა-ასეთი რამ აღარ განმეორდება.
ჰიმლერას ვედრებით შევაჩერდი,არ მინდოდა სამსახურის დაკარგვა,არც ის მინდოდა,ჰგონებოდა,რომ უპასუხისმგებლო ვიყავი. ბოლოს და ბოლოს,ასე დამეხმარა.
წიგნს კვლავ თავი ანება და თვალებში ჩამხედა. მომეჩვენა,რომ დამწუხრებული,ანდა შეშფოთებული იყო.
-ვიცი,რომ კარგი გოგონა ხარ-წინ დამიჯდა და წინსაფარზე ხელები უხერხულად ჩამოისვა-ჭკვიანი,მორიდებული. იქ არ ყოფ ცხვირს,სადაც შენი საქმე არაა და უბრალოდ აკეთებ იმას,რაც გევალება. თუმცა შენ გაქვს... ასე ვთქვათ,პრობლემები.
-პრობლემები?-გული ამომიტრიალდა. იქნებ,გიჟი ვგონივარ?
-ჰო და მინდა,რომ მაგ პრობლემებზე საკუთარ თავს ესაუბრო. გახსოვდეს,რომ ვერავინ,მათ შორის ოჯახის წევრებიც კი,ვერ შეძლებენ,ჩაიხედონ შენს გულში და მიხვდნენ,რა გჭირდება.
-ამას რატომ მეუბნებით? რამე მოხდა?-გონება დავძაბე,იქნებ ჰიმლერასთან გულახდილი საუბარი მქონდა? შევიდა ალკოჰოლი,გამოვიდა საიდუმლო!
-შენი მეგობარი ვნახე,ირისი.-ისე წარმოთქვა ეს სახელი,თითქოს რაიმე საზიზღარი მწერი ყოფილიყოს.
-რა? მეგონა,წავიდა!-გაოგნებულმა წამოვიძახე-აუფ,ალბათ მოსაწევად გავიდა ან რა ვიცი,ესე იგი,დაბრუნდა?
ჰიმლერამ ცოტა ხანს თვალებით ბურღვით დამაჯილდოვა,შემდეგ კი მტკიცედ წარმოთქვა.
-არ ვიცი,ვინ გგონია ეგ გოგო,მაგრამ დიდი ეჭვი მაქვს,რომ შენზე ცუდ ზეგავლენას ახდენს. ჰგონია,რომ მისი აღსაზრდელი ხარ,არა და თავადაა ერთი გაუზრდელი გოგონა.
-ღმერთო ჩემო!ასეთი რა გითხრათ?
-არ აქვს მნიშვნელობა,არც ისაა ჩემი საქმე,რა სახის მეგობრები გეტყოლება,მაგრამ არავის მისცე უფლება,შენზე იბატონოს,იმ ირისს თუ მარმელადს შენი დაპატრონება სურს.ჰო,ზუსტად ასეთი შთაბეჭდილება დამიტოვა. უნდა იბრძოლო.-პირი მოკუმა და მიუხედავად ჩემი კითხვებისა,ხმა აღარ ამოუღია.როგორც ჩანდა,ძალიან დააინტერესა შოკოლადის კექსის რეცეპტმა.
გულდამძიმებულმა გამოვიხურე ჩემი უფროსის სახლის კარი და ჩაფიქრებული შევუდექი გაჩერების ძიებას.
წესით,უნდა გავბრაზებულიყავი იმაზე,რომ ჰიმლერა ასე უბოდიშოდ მირჩევდა მეგობრებს და მიმითითებდა,როგორ მოვქცეულიყავი,მით უმეტეს,საკუთარ სამუშაოს,თუ წინა ღამეს არ ჩავთვლით,შესანიშნავად ვასრულებდი,მაგრამ გულის სიღრმეში ვხვდებოდი,რომ მართალი იყო.
ირისს ჩავებღაუჭე,ისევე,როგორც ის-მე. აქამდეც არაერთხელ დავფიქრებულვარ,რატომ ამირჩია მაინც და მაინც მე და ასე გულმოდგინედ დაიწყო ჩემი ცხოვრების ცვლილება.იქნებ,სულაც არ მჭირდებოდა თავზეხელაღებული გართობები და სისულელეები საინტერესო ცხოვრებისთვის?
რაც არ უნდა ყოფილიყო,მე არ ვიყავი ის გოგო,რომელსაც ბიჭების მონუსხვა გამოსდიოდა,არც თავისუფლად ლაპარაკი შემეძლო ყველასთან და ეს იყო ის,ვინც ვიყავი. რადიკალური ცვლილებები მხოლოდ დროებითი და ძალიან ცუდი შედეგის მომტანია,თუ მინდოდა,ჩემი ცხოვრება უკეთესობისაკენ შემეცვალა,გარემო კი არა,საკუთარი პიროვნება უნდა დამეხვეწა.
ამ ფიქრებში მივადექი უნივერსიტეტს და ლექციაზე დაგვიანებით შევედი. გადავწყვიტე,მთელი გულისყური მოსმენაზე გადამეტანა და ის დაკარგული დრო ამენაზღაურებინა,რაც უაზრო ფიქრებში გავლიე.
ჩემი გაცდენების გამო,იძულებული გავხდი,კურსელებთან დამემყარებინა კონტაქტი,ჩემს გვერდით მჯდარ გოგონას,სახელად თეოს,ვკითხე,ჰქონდა თუ არა ლექციების კონსპექტები,რაზეც თავმომწონედ მიპასუხა.
-არც ერთი არ გამიცდენია-და უზარმაზარი,ენციკლოპედიის ხელა რვეული დამანახა.
-შეიძლება,გადავაქსეროქსო?
-შეიძლება,მაგრამ ჩემი რჩევა იქნება,თავად ჩაიწერო ამის შემდეგ,უკეთესად დაგამახსოვრდება,მერე უბრალოდ გაიმეორებ და ეგაა.
თეოსთან ერთად „ქსეროქსების ბიჭთან“ წავედი და ენციკლოპედიის ასლი გადავიღე. ამ მოკლე დროში ქართველი ჰერმიონ გრეინჯერი უკეთესად გავიცანი. სწავლაზე იმდენად იყო შეყვარებული,ისიც კი ვიფიქრე,რომ ძილის წინ ყველა კოდექსს საწოლში იდებდა,ცოტა აფრენდა,მაგრამ საბოლოოდ,კარგი შთაბეჭდილება დამრჩა. იმას ვფიქრობდი,რომ სულაც არ ყოფილა რთული მეგობრების შეძენა,როდესაც საერთო ინტერესები გაკავშირებთ,როდესაც,მიწისქვეშა გადასასვლელიდან ამოსულმა,ირისის გრძელი,ქერა თმა დავლანდე.
გული უცნაურად შემიფრთხიალდა. მისი დანახვისას უცნაური,ოდნავ საშიში გრძნობა მიპყრობდა,დაახლოებით იმის მსგავსი,რაც გვეუფლება,როდესაც იმ ადამიანს ვაწყდებით,რომელზეც მთელი ღამეები უიმედოდ ვოცნებობთ.
ყველასგან გამორჩეული იყო,აუღელვებელი,ირონიული სახე და შესანიშნავი გარეგნობა რომელიღაც ფილმიდან გადმომხტარ მაგარ გოგოს ამსგავსებდა. მასთან ერთად ყოფნისას თავს მეც ფილმის პერსონაჟად წარმოვიდგენდი და ეს განსაკუთრებულობის გრძნობას მიმძაფრებდა.
თეოს დავემშვიდობე და აჩქარებული ნაბიჯებით მივუახლოვდი ირისს,რომელიც გამომცდელად მიყურებდა ,არ იღიმებოდა.
ცოტა ხანს მდუმარედ ვუყურებდით ერთმანეთს,ბოლოს ხმა ამოვიღე.
-როგორ ხარ? წუხელ სად წახვედი?
თვალები ცას აღაპყრო,თითქოს რაღაცაზე ფიქრობსო,შემდეგ კი ხმამაღლა იკითხა.
-ფლირტი. განმიმარტე სიტყვა!
-რ-რა?-დავიბენი.
-ჰო,შენი აზრით,რას ნიშნავს ფლირტი?
-ეემ... ალბათ...როცა ორ ადამიანს ერთმანეთი მოსწონთ და თან საუბრობენ.
ოდნავ გაეღიმა,რამაც დაძაბულობა მომიხსნა.
-მე კი ფლირტი ასე მესმის-ყოველგვარ მომავლის გეგმებს მოკლებული საუბარი,რომელიც ეხება ყველაფერს და უფრო საინტერესოა იმიტომ,რომ მოსაუბრე შენით მოხიბლულია. აი,ფიქრობს,ამასთან სიამოვნებით დავწვებოდიო,მაგრამ ვერ მოგართვით! ფლირტის დროს შენ ხარ ხელშეუხებელი,იარაღად სიტყვები გაქვს და არა ძუძუები.ანუ,როდესაც ბიჭს ესაუბრები,კი არ უნდა იფიქროს,ამას მალე ჩავიწვენ საწოლშიო,არამედ-ნეტა ეს საწოლში ჩამაწვინაო. ხვდები?
-დაახლოებით-ვერაფერსაც ვერ მივხვდი,მაგრამ ამაზე ვიფიქრებდი.
-ის ვინც სწრაფად მოიხიბლება შენით,მით უმეტეს,შენი გარეგნობით,მასევე სწრაფად განიხიბლება!-ისევ მკაცრ მასწავლებელს დაემსგავსა-შენ კი გულნატკენი აღმოჩნდები,რადგან თურმე არც ისეთი მაგარი ყოფილხარ,როგორც გეგონა.
-ირი,ძალიან დაღლილი ვარ...-ნამდვილად არ ვიყავი ბრძნული საუბრების ხასიათზე.
-დაღლილი არა,ნაბახუსევზე ხარ-ოდნავ მოლბა-კარგი,ახლა თავს დაგანებებ,მხოლოდ ერთ რამეს დამპირდი!
-რას?
-ისე იცხოვრე,თითქოს ჭადრაკს თამაშობ. ვისთანაც არ უნდა გქონდეს საქმე,თუნდაც საკუთარ თავთან,ყოველთვის რამდენიმე სვლით წინ უნდა წახვიდე და იცოდე,როგორ მოიქცევა.
-რამდენიმე სვლით წინ ვიყო.-თავი დავუქნიე.
-არაფერი თქვა,არაფერი მოიმოქმედო ისე,რომ არ იცოდე,რა შედეგს მოიტანს.
მადლიერი თვალებით გავუღიმე.
ეს ერთი შეხედვით ჩანდა,რომ ირისი ჩემზე ზემოქმედებას ცდილობდა,სინამდვილეში უბრალოდ სურდა,მესწავლა ის,რაც თავად იცოდა. ალბათ იგი საკუთარ წარსულს ხედავდა ჩემში და ამიტომ იყო,რომ ცდილობდა,ის ცოდნა გადმოეცა,რომელსაც საკუთარი სიძლიერის წყალობით ფლობდა.
-“ბუნკერში” აღარ მოვალ-მიპასუხა,როდესაც ჩემს სამუშაო ადგილს მიახლოვებულმა,მივიპატიჟე-შენს უფროს დიდად არ მოვეწონე,ჯობია ეს ყველაფერი ექსტრემალურ შემთხვევას დააბრალოს,ამის შემდეგ არც მახსენო მასთან.
-ასეთი რა უთხარი?
-სიმართლე. შენი ჰიმლერა გეია-ცხვირი აიბზუა-გეი,რომელიც ჰომოფობებით სავსე ბარს ფლობს-და არ აღიარებს ამას. არა,იმას კი არ ვგმობ,რომ არატრადიციული ორიენტაცია აქვს,უბრალოდ სისულელეა,ამაზე რომ ასე ბრაზდება.
-კი მაგრამ,როგორ მიხვდი?-პირი დავაღე,ჩემი უფროსი უცოლშვილო და მარტოხელა იყო,თუმცა ამას მაინც ვერ წარმოვიდგენდი,რადგანაც ბარში დღე და ღამ, რასისტულებთან ერთად,ჰომოფობიური ხუმრობები ტრიალებდა.
-დამიჯერე,დიდი დაკვირვება არ სჭირდება,მაგრამ მაინც არ უნდა მეთქვა,შევცდი. ახლა წავედი,სამსახურში მაგვიანდება.
ლოყაზე ხელი მომითათუნა და შებრუნდა.
-ირი!-შანსი ხელიდან არ უნდა გამეშვა.
-რა?-არ მოუხედავს,ისე წაიღიღინა.
-სად მუშაობ?
-საგიჟეთში! ნამდვილი საგიჟეთია!-გადაიკისკისა და ხელი დამიქნია.
-ეგრე მეც საგიჟეთში ვმუშაობ-ამოვიბურტყუნე და “ ბუნკერში” შევლასლასდი.

***
დრო სწრაფად სწრაფად მირბოდა.
ვცდილობდი,დანაშაული გამომესყიფა და ჩემს მოვალეობას უმწიკვლოდ ვასრულებდი,ტე-ს ბიჭებს იშვიათად ვესაუბრებოდი,განსაკუთრებით კი გუგას გავურბოდი,რამდენიმე მიზეზის გამო:
1. არც თავად გამოხატავდა დიდ დაინტერესებას;
2. ჯერ ისევ მრცხვენოდა ჩემი ლოთობის გამოვლინების გადამკიდე;
3. ირისის ჭადრაკის თეორიას მივყვებოდი და ვცდილობდი,მანამ არ მემოქმედა,სანამ თამაშის წესებს ცოტათი მაინც არ ავითვისებდი.
ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ,სხვა საქმეც ბევრი მქონდა:
ვცდილობდი,ჩემი უცნაური მეგობრის ვინაობა დამედგინა,ამისთვის რამდენიმე უფროს კურსელიც კი გავიცანი და საუბარში სასხვათაშორისოდ ვახსენე მისი სახელი. არ იმოქმედა;
უნივერსიტეტში წინა წლებში ჩარიცხულ სტუნდენტთა სია გადავამოწმე,ირისი არსად ფიგურირებდა,საბოლოოდ კი იმ დასკვნისაკენ წავედი,რომ ეს მისი ნამდვილი სახელი არ იყო. გავეცანი სტატიებს,რის გამო შეიძლება შეიცვალოს ადამიანმა სახელი ან დამალოს იგი,რამაც შედეგად ის გამოიღო,რომ მეგონა, ირისი კრიმინალი,შიზოფრენიკი,მოწმეთა დაცვის პროგრამით მოსარგებლე პირი ან ჯაშუში შეიძლებოდა ყოფილიყო.
ბოლოს ისევ საკუთარ თავს ვკითხე,მეც ხომ არ მომწონდა ჩემი სახელი? ასე მონდომებით არ ვცდილობდი,მის გადაკეთებას?
ირი ყოვლად უკომპლექსო და ჭკვიანი გოგონა იყო,თუმცა ეს იმას არ ნიშნავდა,რომ აბსოლუტურად ყველაფერი მოსწონდა საკუთარ თავში. იქნებ ასე მონდომებით იმიტომ ცდილობდა ჩემთვის რაიმეს სწავლებას,რომ თავად სჭირდებოდა ვინმე,ვინც მოუსმენდა?
ამან კიდევ უფრო დამაახლოვა მასთან,მივხვდი,რომ დიდი ალბათობით არც ისე შორს ვიყავით ერთმანეთისაგან,რგორც ერთი შეხედვით ჩანდა.
ირისზე გამოძიებას თავი ვანებე,უშედეგობის,სწავლისა და სამსახურის გამო.
დრო ისედაც ძალიან ცოტა მქონდა,გამოცდებისთვის უკვე “ბუნკერშიც” კი ვეზიებოდი კონსპექტებს და ჰიმლერას ნებართვით,შედარებით თავისუფალ დროს ვსწავლობდი.
იყო რთული დღეები და ღამეები,რომლებსაც ან ირისთან საუბარში ვათენებდი,ან სწავლაში.
მის პიროვნებაზე ყველა ეჭვი თანდათან გამიქრა,რადგანაც სულ უფრო ხშირად ვხედავდი.ხანდახან ჩემთან დარჩენის სურვილსაც გამოთქვამდა,ჩემი ხელფასის ნაწილის მიღებისას კი დიდსულოვნად დამთანხმდა აღნიშვნაზე.
ახლებურ ცხოვრებას დიდი სიხარულით ვაკვირდებოდი და მიკვირდა,თუ როგორ მოვახერხე ეს ყველაფერი,რაზეც ირი მპასუხობდა,რომ ჯერ კიდევ აზრზე არ ვიყავი,რამდენი რამ შემეძლო.
ვიყიდე ახალი ნივთები,გავახალისე სულ რამდენიმე ნაჭრისგან შემდგარი გარდერობი,სიხარულისგან აჭყვიტინებული ვიზომავდი ახალ,ჩვეულზე რამდენიმე ზომით პატარა შარვლებს და ირის იმდენ მადლობას ვუხდიდი,რომ ბოლოს ეს სიტყვაც “მერიდებას” გზას გაუყენა და სანქციები დააწესა.
სარკეში ჩახედვა სულ უფრო და უფრო მსიამოვნებდა,სახეზე გამონაყარი გამიქრა,რადგანაც შემწვარ საკვებზე უარი ვთქვი,თავი მართლაც ყოვლის შემძლე მეგონა და როდესაც ასეთად წარმოგიდგენია,შეუძლებელიც არაფერია.
ამ ერთი შეხედვით მარტივ ნაბიჯებს წლების განმავლობაში ველოდი. უამრავი საღამო გამიტარებია მსგავსი ცხოვრების დაგეგმვაში,თუმცა საბოლოოდ ირისის ხელის წაკვრამ გამოიღო შედეგი.
-იქნებ,თმა შემეჭრა?-ტრადიციულად,შაბათი საღამო ეტირისის დრო იყო. ეს სიტყვა მე მოვიგონე,ჩემი და ირის სახელების შეერთებით,რაზეც ამ უკანასკნელს გული ერეოდა,მაგრა მხოლოდ ჩემ გამო იტანდა.
ოთახში სიგარეტის სქელი კვამლი ტრიალებდა,რადგანაც უკვე ზაფხული დამდგარიყო და ცხელ ჰაერში ერთი ბეწვო ნიავიც კი არ დასრიალებდა. ლუდს,ანუ როგორც ირისი ეძახდა-არასაუკეთესო,მაგრამ დამაკმაყოფილებელ გამაგრილებელ საშუალებას,უდაბნოში დაკარგულივით ვეძალებოდით.
მუქი ფერის გრძელ თმაზე დავიხედე,რაც თავი მახსოვდა,სულ ამ ვარცხნილობას ვატარებდი,თმა არასდროს შემეღება და არც რაიმე ექსტრავაგანტული ვარცხნილობა მეცადა.
ირიმ უკმაყოფილო მზერით შემათვალიერა.
-რას ერჩი,მშვენიერი თმები გაქვს,ხანდახან თუ დაივარხცნი,ხო საერთოდ,სერსეი ლანისტერის “პრიჩო” გექნება. ნუ სანამ გაპუტავდნენ,იმ დროინდელი-დაამატა ცოტა ხნის შემდეგ.
გაბადრული ვუსმენდი მის ლაყბობას,მშვიდად ვიყავი.უნივერსიტეტში მხოლოდ ერთი გამოცდა მქონდა დარჩენილი და პირველ კურსს წარმატებით,შესანიშნავი ქულებით დავხურავდი. მყავდა მეგობარი,მისი თქმით-მასწავლებელი,რომელიც ჩემს გვერდით იყო ჭირსა და ლხინში,მქონდა სამსახური და შემოსავალსაც არ ვუჩივოდი.
-სტილის შეცვლა თუ გინდა,შეგიძლია ოდნავ სინათლე დაუმატო შენს თმას,ცოტა დაიმოკლე,ოღონდ ზედმეტი არ მოგივიდეს.
-ზედნეტი როგორ?
-აი მაგალითად,ნახევრად არ აიპარსო და იასამნისფრად არ შეიღებო,ვერ ვიტან ძალად განსხვავებულობას.
-მე კიდევ მომწონს ფერადთმიანები-ოდნავ მეწყინა,ყოველთვის მინდოდა რაიმე ექსტრავაგანტული მეცადა და მეგონა,ირისი მხარს დამიჭერდა.
-ზოგს უხდება,მაგრამ ძალიან იშვიათად. უმეტესობა ცდილობს,განსხვავებული იყოს და ეგ მცდელობა გამაღიზიანებელია.მოდაში შემოვიდა,თითქოს თუ ქუჩაში ყველა შენ გიყურებს,ავტომატურად მაგარი ტიპი ხარ. დღეს გამორჩეული უფრო მეტია,ვიდრე ჩვეულებრივი ადამიანი,ამიტომაც ჩვეულებრივობა იქცა გამორჩეულობად და პირიქით.
იმდენად ბევრი ადამიანი ცდილობს განსხვავებული და მყვირალა სტილის შექმნას,რომ ეს ყველაფერი უკვე ერთიან მასად იქცა.
-ისე ჩამოაყალიბე,ვეღარ გეწინააღმდეგები-გამეცინა,მართალი იყო.
-ჰო და კიდევ,ამაზე მეტად აღარ გახდე,თორემ ძალით ჩაგტენი ბურგერს პირში.
ბოლო კვირებში უკვე მეც ვატყობდი საკუთარ თავს,რომ თავიდან გახდომის მიზნით დაწყებული სწორი კვება ავადმყოფობაში გადადიოდა,საჭმელს,მადისნარ ქონის გამო,საერთოდ აღარ ვეკარებოდი,დაძაბული გრაფიკიც თავისას აკეთებდა და ჩემი მუდამ ფუმფულა ლოყები გაქრა,მათ მიჰყვა პატივცემული პატარა ღიპი და უფრო პატივცემული გვერდები.
ამ ყველაფრით უზომოდ კმაყოფილი ვიყავი,მაგრამ როდესაც ირისმა შენიშნა,პოტენციური ანორექსიკი ხარო,ფიქრი დავიწყე.
-ყველაფერში ზომა უნდა იცოდე,შენ რაღაც რომ მოგწონს,პირდაპირ თავით ეშვები და აღარ ფიქრობ შედეგებზე,მათ შორის,ჭადრაკის პრინციპსაც ივიწყებ-მითხრა ერთხელ და მას შემდეგ ხშირად მიმეორებდა,თუმცა ეს დიდ პრობლემად არ მიმაჩნდა,ბოლოს და ბოლოს,ავდგებოდი და გემრიელად შევჭამდი.
-სხვათა შორის,დღეს უნივერსიტეტში დაჩი დავინახე-ფიქრებიდან გამომარკვია ირიმ.
სწრაფად ავწიე თავი. დაინახა თუ იცოდა,რომ მე დავინახე და გულიც კი ამიჩქარდა?-უფრო დამშვენებულა სულაძეების ვაჟი. ერთი ისაა,ის ვაზელინეთის დედოფალი ვერ მოიშორა.-ისე მიყურებდა,აშკარად მცდიდა.
-ტატუები შეამჩნიე?-ვითომ სასხვათაშორისოდ ვკითხე.
-ჰო,აშკარად არ აწვება იურისტობას,ღმერთმანი.
-რას საქმიანობს,არ იცი? შენ ხომ უფროსკურსელი ხარ.
-სოციოპათი უფროსკურსელი,ყველას ძალიან კარგად ვიცნობ,მაგრამ შორიდან,მშვენივრად ვიცი,ვინ არიან,მაგრამ რას აკეთებენ,არ მაინტერესებს.-ირისმა ჩემი ჭორაობის მცდელობა შეურაცხყოფად მიიღო.
-ყველაფერს ნუ აზოგადებ რა,არ სჭირდება ნებისმიერ ყოფით საკითხს ფილოსოფოსობა-ალბათ,პირველად შევეწინააღმდეგე და გაკვირვებულმა გადმომხედა.
-რას ელი ჩემგან? დიდ ხანს გეჭორაო და შენთან ერთად ჩავუსაფრდე სოციალურ ქსელში მის ყოველ ახალ აქტივობას? სიმართლე ისაა,რომ დაჩი ისეთივე ჩვეულებრივ ბიჭად მიმაჩნია,როგორც დანარჩენები და შენ რომ არ გაინტერესებდეს ასე,სულ ფეხებზე დავი*იდებდი.
-შენ არ წამოიწყე საუბარი?-აღვშფოთდი.
-იმიტომ,რომ უცბად სტილის ცვლილებაზე ალაპარაკდი და ეგ საეჭვოდ დაემთხვა მაგ შენი დაჩის გამოჩენას.რაც არ უნდა მაგარი გარეგნობა მიიღო,ეგ რას გიშველის? გამოაჩინე ეგ ლამაზი ფეხები და შეიძლება,შემოგხედოს,მერე? შეიძლება,ფოსფორისფერმა თმამაც დააინტერესოს არ ვიცი.
-აღარ მინდა საუბარი-გავიბუსხე და ლუდი დავისხი-რანაირი დაქალი ხარ?
-არანაირი.-უტიფარი მზერით დამაჯილდოვა.
მის კარგად გამოლანძღვას ვაპირებდი,აბა თუ არ მემეგობრებოდა,რატომ ატარებდა დროის უდიდეს ნაწილს ჩემს “მასწავლებლობაში” ,თანაც ანაზღაურების გარეშე?
მასაც ისევე სიამოვნებდა ჩემთან ყოფნა,როგორც მე,მაგრამ არაფრის დიდებით არ აღიარებდა.
შერჩეული სიტყვების ნაკადი ჰიმლერას ზარმა ჩამიხშო-მთხოვა,დღეს მოდი და სხვა დროს დაგასვენებო.
-უნდა წავიდე-უარეს ხასიათზე დამდგარმა ირისს შევუბღვირე-რაღაცას აღნიშნავს საფაშიზმეთი და ბევრი ხალხი იქნებაო.
-მიდი,მე აქ ვიქნები-უდარდელად გადაწვა სავარძელზე და ის წიგნი მოიმარჯვა,რომლის წაკითხვაზეც უკვე მესამე კვირა იყო,ვოცნებობდი.
-ნეტავ გამაგებინა,რითი არსებობ?-მრავალჯერ გაჟღერებული კითხვა მხოლოდ ჩვევის გამო ამოვთქვი.
-როცა ფული მჭირდება,ვშოულობ,მარტივია.თანაც,ყოველთვის შეიძლება ბრიყვის გამოძებნა,რომელიც შენს მაგივრად გადაიხდის.
-ეგ ბრიყვი ამ შემთხვევაში მე ვარ?-უსიამოვნო გრძნობა დამეუფლა.
-არა,შენ მშვენირად იცი,ვინც ხარ-ჰაეროვანი კოცნა გამომიგზავნა და ცხვირი წიგნში ჩარგო.
თავი გავიქნიე და მომზადებას შევუდექი.
უკვე საკმაოდ ცხელოდა,ამიტომაც შორტი და უმკლავებო,ამოღებული მაისური შევარჩიე. თითებზე ცოტა ხნის წინ შეძენილი,ვერცხლისფერი ბეჭდები ავისხი,რომლებზეც სხვადასხვა ფიგურები-მთვარე,მზე და ძვლები იყო გამოსახული.
მცირეოდენი მაკიაჟიც არ დავივიწყე და კმაყოფილმა შევათვალიერე ანარეკლი.
მაღალი,გამხდარი გოგონა მომჩერებოდა,რომელსაც ჯერ კიდევ ვერ ვცნობდი. გრძელი თმები მხრებზე ჩამოშლოდა,დამაკმაყოფილებელი ზომის მკერდი მიმზიდველად მოუჩანდა მაისურიდან.
-იდეალურია-ჩავილაპარაკე.
-ნარცისი!-გამომძახა ირისმა.
-სასიამოვნოა,მე ეტო-ჩავიქირქილე და კარი გავიხურე.
“ბუნკერში” იმ დროს მივედი,როცა წვეულება უკვე კარგად გაჩაღებულიყო.
მუსიკა ხმამაღლა უკრავდა,უამრავი ადამიანი ირეოდა,ასეთი ხალხმრავლობა ალბათ ჯერ არც ენახა აქაურობას.
მაგიდები გადავსებულიყო,მათ შორისაც ძნელად თუ გაივლიდი,რადგან ფეხზე მდგომთა რაოდენობაც საკმაოდ დიდი იყო. გაკვირვებით შევნიშნე,რომ მდედრობითი სქესის სტუმარიც ბევრი ერია,ბარამდე ძლივს მივაღწიე და პირველად გამახსენდა უკანა შესასვლელი,რომლითაც,როგორც წესი,უნდა მესარგებლა.
-რა ამბავია?-გავძახე უფროსს,რომელიც ჭიქებში სასმელს ფრთხილად ანაწილებდა.
საერთოდ,ჰიმლერა გამომგონებლობას ეწეოდა და ახალ-ახალი კოქტეილებით ანებივრებდა სტუმრებს. მისი ახალი შედევრი-ატმის არყის,ვისკისა და ენერგეტიკული სასმელის ნარევი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა და მას,როგორც შემდეგ აღმოვაჩინე,ეტოს წყევლა უწოდა,რადგანაც როდესაც პირველად ამზადებდა,ვუყურებდი და ჭიქა გაუტყდა.
ამის შენდეგ ხშირად მიწევდა ამგვარი დიალოგების წარმართვა:
-ჰეი,”ეტოს წყევლა” მინდა,რა.
-რამდენი გნებავთ?
-რავი,დიდი ზომისაა ხო?
-დიახ-ხელით ჭიქის ზომას ვაჩვენებდი.
-მაშინ ხუთი.
-ხუთი “ეთოს წყევლა”-ვიმეორებდი და ვამზადებდი,თან ვფიქრობდი,ნამდვილად დამეწყევლა ჰიმლერა,რომელიც ჩემს სახეზე ხშირად ხალისობდა.
ამჟამადაც დიდი მოთხოვნა იყო “წყევლაზე”,საქმეს მაშინვე შევუდექი და თან უფროსს ამბები გამოვკითხე.
-გახსოვს,მეთაურის წასვლას რომ გლოვობდნენ? -ცალი თვალით გამომხედა ჰიმლერამ და ჩემი სამოსის დანახვისას წარბები აწკიპა.
-ხშირად ახსენებდნენ,სულა,ხო?
-მასე ეძახიან. იმედია,იცი,სულა რომ ვერ იქნება.
-ვიცი,რომ რომაელი მხედართმთავარი იყო-თვალები ავატრიალე-თან გარყვნილი.
-ალბათ მეორეს გამო უფრო ეძახიან სულას,თორემ მხედართმთავრობის რა მოგახსენო-ჩაიქირქილა ჰიმლერამ-თუმცა ჯერ ბავშვია,ბევრი რამ შეუძლია.
-აბა,რომელია?-კისერი წავიგრძელე.
-გიას შეკვეთა მიუტანე-გია ჩვენი მზარეული იყო,რომელიც თავისი სამფლობელოდან არასდროს,ვიმეორებ,არასდროს არ გამოდიოდა-ნუ გეშინია,გაიცნობ.
-თუ მხედართმთავარია-გავიღრიჭე და გონებაში სულა წარმოვიდგინე.
რატომღაც მეგონა,რომ საშუალო სიმაღლის,გამხდარი ბიჭი იქნებოდა,რომელიც დღე და ღამ წიგნებში იქექებოდა და თავისი დიადი იდეების განსახორციელებლად ძლიერ მეგობრევს იკრეფდა.
ისე მოხდა,რომ ნახევარ საათში მომიწია თავად მხედართმთავრის მაგიდასთან მიმეტანა შემწვარი კარტოფილი.
ხალხმრავლობის გამო(მაგიდასთან თხუთმეტი ბიჭი მაინც იდგა) მხოლოდ რამდენიმე ნაცნობ სახეს მოვკარი თვალი,აქ იყვნენ ძირძველი “ ტე-ს ბიჭები,გუგას დანახვისას,ტრადიციულად,მისალმება ჩავიბუტბუტე და ის იყო,უკან უნდა გავბრუნებულიყავი,რომ ვიღაცამ ხელზე დამქაჩა.
-ერთერ,ქალო,გაიცანი ჩვენი მეთაური,სულიკო-ნუტრი მეძახდა. მის მზერას თვალი გავაყოლე და კინაღამ სიცილი ამიტყდა.
მაშინ დაახლოებით ასეთ რამეს ვფიქრობდი:
“-არა-ა! შანსი არაა,ასეთი ბედი არ მაქვს!
-ეგაა,ეგ!
-დაჩი სულაძე,იგივე სულა.
-დებილივით ნუ იღრიჭები,ეტო. გაიღიმე და წამოდი!”
გახევებული ვუყურებდი დინჯად მოსაუბრე დაჩის,რომელიც მართლაც მხედართმთავრულად,მაგიდის თავში დამჯდარიყო და ცხვრებივით ჩამწკრივებულ ბიჭებს რაღაცას უხსნიდა.
-სულა!-ნუტრი არ ნებდებოდა და ბოლოს,მიიქცია მეთაურის ყურადღება-ეს ჩვენი ეტოა,უშენობით გამოწვეულ დარდს თავისი მშვენიერებით გვიქარვებდა-ხატოვნად წარმოთქვა ნუკრიმ,ჩემი ხელი აიღო და ისე მომქაჩა,კინაღამ ავყირავდი. როგორც მივხვდი,ხელის ჩამოსართმევად მეწეოდა.
ფეხები ამიკანკალდა,ძალიან დავიბენი,რადგან დაჩი მე მიყურებდა.
მე! ინტერესით,ოდნავი ღიმილით,თვალები უციმციმებდა.
მამჩნევდა,მხედავდა,ჩემს მიღმა არ იყურებოდა.
-შემოგვიერთდი,ეტო-მაგიდაზე გადმოიწია და ხელით ხელზე შემეხო. არ ჩამოურთმევია,თითქოს მომეფერა.
ტანზე შემაშფოთებლად აფუთფუთდნენ ჭიანჭველები,ცივმა ოფლმა დამასხა,ამავდროულად, საშინლად დამცხა.
თვალებში ვუყურებდი და ვფიქრობდი,რომ ამაზე ძალიან დიდ ხანს ვოცნებობდი.
ყველა ჩემი ქმედება,მცდელობა,გავმხდარიყავი უკეთესი სწორედ ამ დროს ემსახურებოდა-როდესაც ბოლოს და ბოლოს,შემამჩნევდა.
ეს ცოტა გულს მიტეხდა. ვინ იყო ბოლოს და ბოლოს დაჩი? როგორც ირისი იტყოდა,ვინ ჩემი ფეხე*ი?
მაგრამ... დიახაც,იყო.
მისი დამსახურებით დრო მრუდდებოდა,წამი საათად იქცეოდა და პირიქით. პირველი დანახვისას წამი რამდენიმე საათში გაიწელა,ვაკვირდებოდი მის ხელში მოქცეულ ჩემ მტევანს,თვალებს,წარბებს,სვირინგებს,რომლებიც აკაპიწები პერანგიდან მოუჩანდა,წვერს,რომელზეც ისე მინდოდა,თითები ჩამომესვა,თითქმის ხელები მექავებოდა.
ისე ვუყურებდი,როგორც ქსელში გაბმული პატარა მწერი,რომელიც რატომღაც ობობაზე იყო შეყვარებული.
ვიცოდი,ვებმებოდი და ეს მთელი გულით მინდოდა.
-არ დაჯდები?-მხოლოდ მაშინ გამოვერკვიე,როდესაც ხელი გამიშვა,სითბო მომშორდა და გუგას ხმა მომწვდა.
ჰმ,ამდენი ხანია,ხმა არ გაუცია,ახლა რა დაემართა?
მის მინართ უცნაური გრძნობა გამიჩნდა,რაღაც ზიზღის მსგავსი.
მაშინ ამჩნევ,როცა სხვები ამჩნევენ? მანამდე არ ვარსებობდი?
-სამწუხაროდ,უნდა ვიმუშავო-გუგასთვის არ შემიხედავს,უფრო მაგიდას მივმართავდი.
-აუ კაი,რა,ცოტა ხანს უთხარი ჰიმლერას,გაძლოს უშენოდ.-ნუტრი დანებებას არ აპირებდა.-ზეიმია დღეს.
-თქვენთვისაა ზეიმი-არ ვიცი,ეს რატომ მომადგა ენაზე,მაგრამ თავი ვერ შევიკავე,ჩვეულებრივ,ძალიან თავაზიან გოგონას,რომელიც ყურადღებაზე ოცნებობდა,ამ უკანასკნელმა,აგრესია მომიტანა-ჩვენთვის ჩვეულებრივი სამუშაო დღეა-ვთქვი უბრალოდ და ბოლოს თავაზიანად დავამატე-მადლობა დაპატიჟებისთვის,ძალიან სასიამოვნოა.
სასწრაფოდ გამოვეცალე მაგიდას,სამზარეულოში ვდრუზე თავი და მაშინვე გიას “ოქროს საბადოს” მივაშურე,ანუ არაყს.
-რამ გაგამწარა,გოგო?-გამომძახა ჩვენმა გოლიათმა მზარეულმა და ტრადიციულად,მორიგი გათლილი კარტოფილი მოისროლა ჯამში. კაცმა რომ თქვას,სხვა კერძს არც არავინ უკვეთავდა.
-რთული სამუშაო გარემო-ამოვთქვი და მეორე ჭიქა დავისხი-სულელურად მოვიქეცი.
-ისევ ბიჭები გეტმასნებიან?-ჩემთან ფლირტი ამ ბოლო დროს “ბუნკერის” კლიენტების საყვარელ გასართობად ქცეულიყო,მე კი ირონიას ვხვეწავდი.ისეთი არაფერი,მაგრამ გია ფიქრობდა,რონ ყველა მე მაბამდა.
-არა,უბრალოდ... -დავფიქრდი,მინდოდა,ვინმესთვის გული გადამეშალა,ირისი კი შორს იყო. გია? რატომაც არა?-ერთი ბიჭი მომწონს და იმდენად მინდოდა მასთან ერთად ყოფნა,რომ გამოვექეცი. გესმის?
გიამ ფილოსოფოსის სახე მიიღო,ღიპის ნაკეცები აიკრიფა,მომიახლოვდა და არაყი ჩამომართვა.
-რა თქმა უნდა-დაისხა და სწრაფად გადაჰკრა-რა თქმა უნდა,არ მესმის. თქვენ,ქალები,ერთი დიდი,გაუგებარი კროსვორდი ხართ. წარმოიდგინე,კროსვორდს ავსებ ქალების ჟურნალში,რომლის რედაქტორიც ქალია და თავად კროსვორდიც ქალის შედგენილია,ქალებისთვისვე გათვლილი. აი,ასეთები ხართ.არ მინდა და ვერც ვერასდროს გავიგებ. ერთი ის ვიცი,ჰიმლერამ ბევრი გაწკეპლა შენთან ჩალიჩისთვის,იმ გუგათი დაწყებული-სასაცილოდ დაიმანჭა,თუმცა არ გამცინებია,ყბა ჩამოვარდნილი მქონდა.-გირჩევნია,აქ მაგაზე არ იფიქრო,გამოიქეცი და ძალიანაც კარგი. ვინც გინდა,ის გიყვარდეს,მაგრამ აქ არა,ყველას დასანახად-არა.
გია კვლავ კარტოფილებს მიუბრუნდა,მე კი მივხვდი,რომ ჩემი უკმეხი პასუხი ტე-ს მაგიდასთან იმის ბრალი იყო,რომ იქ ზედმეტად ბევრი ხალხი იყო,ბევრი და უცხო. არაფერში მჭირდებოდა მათი ყურადღება,მხოლოდ ერთის და იცის არა ასე.
“სულას წვეულება” დაუსრულებლად გაიწელა. ამ დროის განმავლობაში კი რამდენიმე უსიამოვნო ფაქტი მოხდა:
ტე-ს მაგიდასთან ხშირად მიწევდა მისვლა,ერთხელ კი ვიგრძენი,როგორ შემეხო ვიღაც უკანალზე. მივბრუნდი და არეულსახიანი გუგა შემრჩა,რომელიც,ალბათ თავისი წარმოდგენით,ვნებიანად მიყურებდა.
ამ დროს გონებაში ამომიტივტივდა მოგონება:
საბრძოლო პოზაში მომართული ირისი,ცალ ხელში ღვინის ჭიქა უჭირავს,მეორე მტევანი გაუშლია და ტლიკინებს.
-ძალა თითებისკენ არ მიმართო,არც მაჯისაკენ,მკლავიდან დაწყებული,იდაყვამდე უნდა წამოიღო ენერგია,ხელი გაშალო და ტკაც!აი,ასე დაუნიავე ყველას,განსაკუთრებით კო ბიჭებს,ვინც არ მოგეწონება.უფროსები არ ითვლება ოღონდ,სანამ ახალ სამსახურს არ იშოვი...
ტკაც!
გუგას სახეზე ჩემი ხუთი თითი და სიბრაზე ერთად გამოისახა;
სიცილი,ღმუილი,ტაში და დაჩის უცნაური მზერა...
უკანმოუხედავად დავტოვე მაგიდა,შემდეგ კი:
გრძელი,ქერა თმები მოფრიალდა “ბუნკერში”. ისე არა,როგორც ირისი დაატარებდა,სხვანაირად,ბოროტულად.
შემოფარფატდა მაღალი,ქერა გოგონა,რომელსაც უნივერსიტეტიდან ვიცნობდი და აქამდეც საკმარისად ვერ ვიტანდი,კრიტიკულად შეათვალიერა “ჩემი” ბარი და ისე გაიკვლია გზა ტე-ს მაგიდამდე,თითქოს ნეხვით მოსვრილ ქუჩებში მოსეირნე დედოფალი ყოფილიყო.
-მარიამი-დავიღრინე-ახლა აქ ირისი იყოს...
დაჩის მაგიდასთან კვლავ მომიწია მისვლა,იქ მყოფ მთვრალ ხალხს წინა ინციდენტი უკვე დავიწყებოდა,შეძლებისდაგვარად მშვიდად დავალაგე ლუდის კათხები,უკვე გამოცლილები ავკრიფე,თან საუბარს ვუგდებდი ყურს.
-აუ,დაჩი,”მასტერფისში” ხოარ გავსულიყავით?-მარიამის ხმა იყო-აქ ძაან ხმაურია და თან მუსიკაც,მმმ,არეულობააა...
ჰმ! ეს უბრალოდ შენ არ გესმის “ბუნკერი,ვაზელინეთის დედოფალო!-ვფიქრობდი გაავებული და არ მინდოდა დაჩის პასუხის მოსმენა.სულა ალბათ იტყოდა,რომ მისი ციხესიმაგრე შეურაცხყვეს,მაგრამ ის ხომ სულა მხოლოდ ჯგუფის წევრებისთვის იყო და საერთოდ,აქ რას აკეთებდა ეს ქერა ქათამი?
გიას “ოქროს საბადოს” კიდევ ორჯერ მივაშურე,თავბრუ დამეხვა,კედლებმა ოდნავ მოძრაობა დაიწყეს.
მობილური აწკრიალდა,უცხო ნომერი იყო.
-რას შვები?-თვალები ავახამხამე და წამში გამოვფხიზლდი. ირისის ხმა იყო-აღარ მოდიხარ?
-ცოტა გამიგრძელდა მუშაობა,ძვირფასო-გამეცინა და “ბუნკერის” კიბეებს ავუყევი,რომ ცოტა ხნით ამომესუნთქა და ირისთან საუბრით სული მომეთქვა.
-რა ხდება? ასეთი რა წვეულებაა?
მოკლედ მოვუყევი,ვის საპატივსაცემოდ გაიმართა ეს ალიაქოთი და ვინ იყო ცნობილი სულა.
მის ადგილას ნებისმიერი მეგობარი აკივლდებოდა და გამომკითხავდა თითოეულ დეტალს,ირისმა კი თხრობის დასასრულს ამოიზმუვლა და გაავებული ალაპარაკდა:
-ეს რა,დედა ***** რომანტიკული კომედიაა? რატომ მაინც და მაინც დაჩი? ყოფილიყო ეგ სულა ვინმე სხვა,რა ვიცი,ბიზნესმენის შვილი,მხიარული ფაშისტი ან თუნდაც მოღუშული პატარა ჰიტლერი,მაგრამ რატომ ის ბიჭი,რომელიც ამდენი ხანი ვერ გამჩნევდა და სწორედ ამის გამოა,რომ ვერ ივიწყებ?!
-ჰო,ეგ მეც არ მესმის-ღრმად ჩავისუნთქე,ჯიბეები მოვჩხრიკე და სიგარეტს მოვუკიდე.
-ჭკვიანად იყავი-მაშინვე მოიმართა ირი-გახსოვდეს,ჭადრაკის პრინციპი,ახლა ეგ ისე გჭირდება,როგორც არასდროს...
-ირი!
-რა?
-ვაზელინეთის დედოფალი აქაა.
-მაგას რაღა უნდა?-შეწუხებული ხმით ამოთქვა.
-არ ვიცი,ალბათ დაჩიმ დაპატიჟა-ბოლო ღრმად ჩავისუნთქე და მოუსვენრად მოვინაცვლე ფეხი.
-მერე,რაში გაინტერესებს? თუ მასეთი ტიპები მოსწონს მაგ სულიკოს,მით უფრო მეტი მიზეზი გქონია მის დასავიწყებლად. -ჩემს პასუხს ელოდა,თუმცა ვერაფერს ვამბობდი-საერთოდ აღარ ამოვიღებ ხმას,სანამ წინა გაკვეთილებს არ შეიმეცნებ,კარგად იყავი,მე დავიძინებ მშვიდად იცი,რატომ? არაფერი მაინტერესებს საკუთარ თავზე მეტად.
გაბრაზებულმა გავთიშე ტელეფონი და გამწარებით განვაგრძე მოწევა.
-საყვარელი გოგოდან ნაგლზე გადახვედი?-სიბნელიდან ირონიული ხმა მოისმა,შევკრთი და სიგარეტი ავტომატურად მოვისროლე. გუგა.
სხვა დროს ალბათ დავიბნეოდი და “ბუნკერში” დავბრუნდებოდი,მაგრამ ახლა რაღაცამ დამაკავა.
გონებით ჯერ კიდევ ირისის ძველ გაკვეთილებს ვუტრიალებდი,რას გულიხმობდა?
თუ სხვების განზრახვებს ამოვიცნობთ,მივხვდებით,რა უნდათ ჩვენგან. კითხვის მიზეზი გვკარნახობს პასუხს.
გუგა ფიქრობდა,რომ როლებს ვიცვლიდი,იქნებ მართალიც იყო,მაგრამ რატომ მესაუბრებოდა ამაზე ?
რატომღაც გამიჩნდა გრძნობა,რომ ბიჭი ჩემზე ნაწყენი იყო და ახლა შურისძიება სურდა. უნდოდა,დაემტკიცებინა,რომ ერთი უტვინო გოგონა ვიყავი,რომელსაც არ ესმოდა არც ტე-ს დიადი მიზნები და არც დანარჩენების პატივისცემას იმსახურებდა. არ მოეწონა მეთაურის კეთილგანწყობა ჩემდამი,აი ეს იყო მიზეზი.
-სიმართლის ჯარისკაციდან მთვრალ იდიოტზე გადახვედი? -წელში გავიმართე და მოახლოვებულ ფიგურას შევხედე.
-საწყენია,რომ აქამდე წესიერი მეგონე,შემეძლო,მარტივად ჩამეწვინე ლოგინში,ამას არ მეხვეწებოდი მთვრალი?-გული ამომიბრუნდა. მხოლოდ იმით დავიმშვიდე თავი,რომ გუგა გაბრაზებულზე აზვიადებდა.-არ გახსოვს,ვითომ? სიმთვრალე არ ამართლებს ქმედებებს,ხო იცი-ლოყაზე ხელი მომითათუნა,უხეშად მოვიშორე და უკან დავიხიე-კისერზე მეკიდებოდი,მერე უფროსმა მოგცხო ტაკოზე და დააყენე,მაგრამ შენს ნამდვილ სახეს მაინც ვერ მალავ. სულას დაადგი თვალი,ჩემთან ვერ გამოვიდა და ახლა ახალი საკბილო?
უკან დასახევი გზა აღარ მქონდა,ზურგით “ბუნკერის” კედელს ვებჯინებოდი,გუგა კი უკვე მკერდზე მაწვებოდა.
-ამ დასკვნაზე დიდ ხანს ფიქრობდი?-ჩავიცინე და ხელი ვკარი,თუმცა ძვრა ვერ ვუყავი-ამხელა აგრესია რისი ბრალია,ხომ არ მოგწონვარ,გუგა?
-მომწონხარ?-გადაიხარხარა და შეშლილი თვალებით მომაჩერდა-არა და ასეთი თვითკმაყოფილი ბო*იც არ ჩანდი. შენნაირები არ მომწონს,ნუ ოცნებობ.
-აჰ,მართლა? მოდი,უბრალოდ აგიხსნი,რატომ ვფიქრობ ასე-გამბედაობა მოვიკრიფე,ახლა თავად მივიწიე მისკენ და ტუჩები ყურთან მივუტანე-იმ საღამოს,ჩემი შეხებისთანავე შენი შარვალი დაიჭიმა და არც მოშვებულა,ისეთი მთვრალი ვიყავი,ჰო,ალბათ გამოგყვებოდი კიდეც სახლში,უფრო სწორად,წამიღებდი და თუ ნეკროფილია გიზიდავს,ისიამოვნებდი კიდეც,მაგრამ მადლობა ღმერთს და ჰიმლერას,ვერ მოახერხე. კისერზე გეკიდებოდი? მხოლოდ ის დავაშავე,რომ ხელები არ მოგამტვრიე,როცა მეხებოდი. და მერე? როცა მხედავ,იძაბები,ხმას ვერ იღებ,პულსი გიჩქარდება,თავში სისხლი სწრაფად ადის და ფერი გეცვლება,ხმა გიბოხდება. თუ “შემთხვევით” შეგეხე,მაშინვე ტუალეტში გარბიხარ,იქნებ შენზე ჩემი კანი მოქმედებს ასე? -მივხვდი,რომ სწორ ადგილას ვაჭერდი-ირონიული ღიმილი გაუქრა,უკან დაიხია და გაოცებული მომაშტერდა,ამიტომ განვაგრძე-საზაფხულო ტანსაცმელში პირველად რომ დამინახე,ლუდი გადაისხი. თავიდან მეგონა,რომ გამირბოდი და არ მოგწონდი,მაგრამ მერე უბრალო ჭეშმარიტებას ჩავწვდი-აღგაგზნებ. არა უშავს,ვის არ მოსვლია,მთავარია,სახალხოდ არ დაა**რიო.-მხარზე ხელი მოვუთათუნე,ახალი ღერი ამოვიღე და ბედნიერმა მოვუკიდე.
ეს იყო? შევასრულე საგარეო დავალება?
ვერ გავიგე,როდის წავიდა გუგა,სიგარეტი ბოლომდე მოვწიე,იქვე მივაგდე და კიბეებს მივუბრუნდი.
სწორედ ამ დროს ამოდიოდა მათზე ხალხი-ორი ბიჭი,მხედართმთავარი და ნუკრი,ერთიც გოგო-მარიამი.
სახეზე კვლავ გამარჯვების ღიმილი დამთამაშებდა,ნელა ჩავუყევი კიბეებს,წინ “დედოფალი” მოდიოდა,თუმცა აქაც შეიძლებოდა სვლის გათვლა.
ჯიქურ წავედი,გზა არ დამითმია,რამდენიმე წამით მარიამს მზერა გავუსწორე,ორივე შევყოვნდით,ცოტა ხანს ინტერესით მიყურებდა,შემდეგ კი გვერდით გაიწია და გზა დამითმო.
სულა გამოჩნდა,თუმცა ზედაც არ შემიხედავს,სამაგიეროდ, ხმა გავიგონე.
-მარი,გაგაცილებთ და შენ წადი “მასტერპისში”,აქ ბევრი ჩვენიანია და ვერ დავტოვებ.
ჰო,ირის,ძალიან კარგი გრძნობა ყოფილა,როდესაც ყველაფერი ისე ხდება,როგორც ელოდები.



***
დავაგვიანე,სამაგიეროდ უდიდესი თავია,იმედი მაქვს,მომიტევებთ არაპუნქტუალურობას და ისიამოვნებთ<3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Rania

Zalianac visiamovne. Ai irisi martla ver gavicani rogoriaaa. Albat verc gavicnobt. Ubralod mgonia rom arc mas yavs megobari da etoti ivsebs sicarieless. Moutmenlad velodebi chemonsaocrebav gagrzelebass

 


№2  offline წევრი Gemini mood

Dzaan momwons es istoria ukve da movlenebis ganvitarebitac moxiblulivar❤❤warmatebas gisurveb da veli axal tavs imedia didxans lodini ar momiwevs❤❤❤

 


№3  offline წევრი კლავდია

მოკლედ ირისის გაკვეთილები მეც უნდა ვისწავლო :D

 


№4  offline ახალბედა მწერალი Alice76

Rania
Zalianac visiamovne. Ai irisi martla ver gavicani rogoriaaa. Albat verc gavicnobt. Ubralod mgonia rom arc mas yavs megobari da etoti ivsebs sicarieless. Moutmenlad velodebi chemonsaocrebav gagrzelebass

ძალიან მიხარია♥️
ირისის შეცნობა ერთ-ერთი მთავარი დავალებაა ეტოსთვის,თუმცა ყველაზე მთავარი მაინც შემდეგ თავში გამოჩნდება. დიდი მადლობა შეფასებისთვის♥️♥️♥️

Gemini mood
Dzaan momwons es istoria ukve da movlenebis ganvitarebitac moxiblulivar❤❤warmatebas gisurveb da veli axal tavs imedia didxans lodini ar momiwevs❤❤❤


დიდი მადლობა,ძალიან მიხარია ასეთი შეფასების წაკითხვა♥️ ვეცდები,არ გალოდინოთ♥️

კლავდია
მოკლედ ირისის გაკვეთილები მეც უნდა ვისწავლო :D


მეც მეფიქრება უკვე მაგაზე :დდ♥️

 


№5  offline წევრი dakarguli

დადააამ... დაჩიც გამოჩნდა,როგორ ველოდებოდი.
ჰიმლერას გარდა ყველას სახლზე ვფიქრობდი :)) ყველაზე მეტად მეგონა დაჩის სახლში იქნებოდა და გული დამწყდა, მაგრამ თურმე მოიცა ჯერ სად ხარ, მთავარი წინ გელოდება.... საწყალი გუგა :დდ შემეცოდა , დააკომპლექსა ბიჭი :)) რა სიბოროტეა , რანაირი გოგო ხარ :დ
უფ, წარმომიდგენია რა კაი თავები მელოდება წინ
გყვარობ მე შენ ჩემო "განძო"

 


№6  offline წევრი ablabudaa

დღეს დავიწყე შენი ამ ისტორიის კითხვა,ძალიან მომწონს, ყოველთვის ორიგინალური შინაარსისაა შენი ისტორიები, ველი მოუთმენლად გაგრძელებას <3

 


№7  offline ახალბედა მწერალი Alice76

dakarguli
დადააამ... დაჩიც გამოჩნდა,როგორ ველოდებოდი.
ჰიმლერას გარდა ყველას სახლზე ვფიქრობდი :)) ყველაზე მეტად მეგონა დაჩის სახლში იქნებოდა და გული დამწყდა, მაგრამ თურმე მოიცა ჯერ სად ხარ, მთავარი წინ გელოდება.... საწყალი გუგა :დდ შემეცოდა , დააკომპლექსა ბიჭი :)) რა სიბოროტეა , რანაირი გოგო ხარ :დ
უფ, წარმომიდგენია რა კაი თავები მელოდება წინ
გყვარობ მე შენ ჩემო "განძო"

ჩემი ბრილიანტიც მოსულა ♥️
გუგა კიდევ ცუდია და დაიმსახურა :D კაი ჰო,ცოტა გაბოროტდა ეტო,თუმცა საჭიროა ჩემი აზრით :3 დიდი ამბები გველოდებაც,კი:3
გყვარობ მეც ჩემო ალმასო♥️♥️

ablabudaa
დღეს დავიწყე შენი ამ ისტორიის კითხვა,ძალიან მომწონს, ყოველთვის ორიგინალური შინაარსისაა შენი ისტორიები, ველი მოუთმენლად გაგრძელებას <3


ძალიან მიხარია♥️ დიდი მადლობა ამ სიტყვებისთვის,გაგრძელებაც მალე იქნება♥️

 


№8  offline მოდერი მარტო სახლში

როგორც ყოველთვის ძალიან კარგი იყო. მალე დადე მიყვარხარ <3

 


№9  offline ახალბედა მწერალი Alice76

მარტო სახლში
როგორც ყოველთვის ძალიან კარგი იყო. მალე დადე მიყვარხარ <3

უჰ,თავად ხარ სიყვარული♥️ დიდი მადლობა,ვეცდები,არ დავაგვიანო♥️

 


№10  offline წევრი რუსკიმარუსია

ამ თავით ნამდვილად ვისიამოვნე. მომეწონს ეტო რომ უფრო გამოცოცხლდა და გახალისდა, მაგრამ არ მომწონს ის მავნე ჩვევა რაც ირისგან გადაიღო pensive მიუხედავად იმ გაკვეთილებისა რასაც ირისი ასწავლის და საკმაოდ სარგებლინიცაა (არამარტო ტოსთვის), ერთ რამეში მართალია ირი, ეტოს რაც მოსწონს მასში პირდაპირ თავით ეშვება თან ისე რომ ზღვარს არ იცავს. ასეა ირისის შემთხვევაშიც. მოსწონს მასთან ურთიერთობა და ყველა მის რჩევას ბრმად ითვალისწინებს. აქამდე არც კი უფიქრია საკუთარი აზრი დაეფიქსირებინა და რაიმე საკითხზე შედავებოდა ამ გოგოს. ამ თავში რომ შეეკამათასავით ირისში გაკვირვება და მგონი აღშფოთებაც კი გამოიწვია. ზოგადად მიხარია ეტო რომ გამოცოცხლადა და საკუთარი თავის დაცვა შეძლო, ეს ყველაზე მაგარი რამაა რაც ირისმა ასწავლა. მიუხედავად ამისა არ მინდა ეტომ საკუთარი თავი და ნამდვილი მე დაკარგოს და დარჩეს ის უსულო თოჯინა რომელსაც ისი შექმნის. ისე შესაძლოა ეტო მართალია და ირიმ ის იმიტომ ამოარჩია, რომ მასში საკუთარი თავი და წარსული დაინახა, ახლა ცდილობს შეცვალოს ეტოში ის რაც საკუთარ თავში არ მოსწონდა და შეცვალა.
და ამ ყოველივეს ფონზე მე მაინც ჰიმლერას ვემხრობი და ჩემთვის ჯერ ისევ არასანდოა ირისი და ასე იქნება მანამ სანამ ამ გოგოს ცხოვრების შესახებ სიახლეს არ შემოიტან smiley
დაჩის გამოჩენ მესიამოვნა და ვფიქრობ გარდამტეხ როლს შეასრულებს ირისა და ეტოს ურთიერთობაში. აი ჰიმლერა რომ გეი იყო მაგ მეც მეეჭვებოდა და მართლა გეია? smile
ინტრიგნული თავი იყო ახალ თავს ველოდები heart_eyes

 


№11  offline წევრი L.eli13

ასემგონია ირისი ეტოს კარგს არაფერს მოუტანს,კარგია რომ თავის დაცვა და სირთულეებთან გამკლავება ასწავლა,
თუმცა ჩემი აზრით ბევრი უარყოფითიც
შესძინა ეტოს.
როგორ მესიამოვნა ჰიმლერას სიტყვები,ზუსტად ის თქვა რასაც ვფიქრობ და იმედია ეტო გაითვალისწინებს.
დაჩიიი.
მომწონს,მაგრამ რაღცნაირია.
ისე ველოდები მათ საერთო მომენტებს.
მოკლედ მომავალ თავს დიდი აღფრთოვანებით ველი.♥

 


№12  offline ახალბედა მწერალი Alice76

რუსკიმარუსია
ამ თავით ნამდვილად ვისიამოვნე. მომეწონს ეტო რომ უფრო გამოცოცხლდა და გახალისდა, მაგრამ არ მომწონს ის მავნე ჩვევა რაც ირისგან გადაიღო pensive მიუხედავად იმ გაკვეთილებისა რასაც ირისი ასწავლის და საკმაოდ სარგებლინიცაა (არამარტო ტოსთვის), ერთ რამეში მართალია ირი, ეტოს რაც მოსწონს მასში პირდაპირ თავით ეშვება თან ისე რომ ზღვარს არ იცავს. ასეა ირისის შემთხვევაშიც. მოსწონს მასთან ურთიერთობა და ყველა მის რჩევას ბრმად ითვალისწინებს. აქამდე არც კი უფიქრია საკუთარი აზრი დაეფიქსირებინა და რაიმე საკითხზე შედავებოდა ამ გოგოს. ამ თავში რომ შეეკამათასავით ირისში გაკვირვება და მგონი აღშფოთებაც კი გამოიწვია. ზოგადად მიხარია ეტო რომ გამოცოცხლადა და საკუთარი თავის დაცვა შეძლო, ეს ყველაზე მაგარი რამაა რაც ირისმა ასწავლა. მიუხედავად ამისა არ მინდა ეტომ საკუთარი თავი და ნამდვილი მე დაკარგოს და დარჩეს ის უსულო თოჯინა რომელსაც ისი შექმნის. ისე შესაძლოა ეტო მართალია და ირიმ ის იმიტომ ამოარჩია, რომ მასში საკუთარი თავი და წარსული დაინახა, ახლა ცდილობს შეცვალოს ეტოში ის რაც საკუთარ თავში არ მოსწონდა და შეცვალა.
და ამ ყოველივეს ფონზე მე მაინც ჰიმლერას ვემხრობი და ჩემთვის ჯერ ისევ არასანდოა ირისი და ასე იქნება მანამ სანამ ამ გოგოს ცხოვრების შესახებ სიახლეს არ შემოიტან smiley
დაჩის გამოჩენ მესიამოვნა და ვფიქრობ გარდამტეხ როლს შეასრულებს ირისა და ეტოს ურთიერთობაში. აი ჰიმლერა რომ გეი იყო მაგ მეც მეეჭვებოდა და მართლა გეია? smile
ინტრიგნული თავი იყო ახალ თავს ველოდები heart_eyes

ყველაფერს ასეთი დაკვირვებით რომ კითხულობ,ამიტომ მიყვარხარ პირველ რიგში მე შენ!♥️
მავნე ჩვევას ხაზს ვუსვამ,რადგან აქ ეტოს დამყოლი ხასიათი ჩანს,საითაც დაუბერავენ,იქით იხრება და გვიან ხვდება რაღაცებს,თუმცა სწავლის პროცესშია.
ვნახოთ,რა იქნება:3
ჰიმლერა მართლა გეია,ისის რას გამოაპარებს ეგ,მომეწონა სახელის ეს ინტერპრეტაცია,გამოვიყენებ შემდეგში♥️

L.eli13
ასემგონია ირისი ეტოს კარგს არაფერს მოუტანს,კარგია რომ თავის დაცვა და სირთულეებთან გამკლავება ასწავლა,
თუმცა ჩემი აზრით ბევრი უარყოფითიც
შესძინა ეტოს.
როგორ მესიამოვნა ჰიმლერას სიტყვები,ზუსტად ის თქვა რასაც ვფიქრობ და იმედია ეტო გაითვალისწინებს.
დაჩიიი.
მომწონს,მაგრამ რაღცნაირია.
ისე ველოდები მათ საერთო მომენტებს.
მოკლედ მომავალ თავს დიდი აღფრთოვანებით ველი.♥


ნამდვილად არაა ირისი იდეალური,მასაც აქვს უარყოფითი მხარეები და ისინი ნელ-ნელა ჩნდება და ქრება,თუმცა გავიგებთ საბოლოოდ,რატომაც.
მიხარია,რომ ინტერესით კითხულობ და ელოდები♥️♥️

 


№13  offline წევრი DI ANA

პირველი შემთხვევაა როცა არ ვიცი რით დავიწყო აზრის გამოხატვა იმიტომ რომ ძალიან მაგარი თავი იყო, შედეგმა მოლოდინს ნამდვილად გადააჭარბა.

დარწმუნებული ვარ რომ ძალიან მაგარი იურისტი ხარ მაგრამ ვთვლი რომ რაც არ უნდა მოხდეს აუცილებლად უნდა წერო. არ ვიცი რამდენად მოგეწონება ჩემი აზრი მაგრამ რაღაც მინდა გირჩიო, გამოიყენე შენი იურიდიული ცოდნა და რამე მაგარი დეტექტივი დაწერე, გაუშვი შენი შესაძლებლობა ციფრული სამყაროს იქით და წიგნი გამოაქვეყნე ძალიან მაგარი ამბავი იქნება ეგ და დარწმუნებული ვარ ბესთსელერი გახდება❤❤ მერე ვიტყვი მე მას ვიცნობ, მე მისი ერთ-ერთი პირველი მკითხველი ვარ მეთქი❤ გეფიცები თუ ვცრუობდე მეორე აგათა კრისტი იქნები ან კიდევ სიუზენ კოლინზი (ძალიან მიყვარს ეგ ორი და რახან შენზეც ვაფანატებ მაგალითად მაგიტომ მოვიყვანე❤)

ახლა დავუბრუნდეთ მოთხრობას, მოკლედ ძალიან მომწონს ეტოს ახლანდელი შეხედულება, თავისას მიაწვეს და ცხოვრებაში საკუთარ ადგილსაც მალე იპოვის.

ირისის ვინაობა იმდენად აღარ მადარდებს, ასეთი ამოუცნობი რომ არის ბუნებრივია ამას რაღაც მიზეზი აქვს თუმცა ალბათ ეტო მართალია და სწორედ საკუთარი კომპლექსების გამო გადაწყვიტა შეუმჩნეველ გოგონას დახმარებოდა.

დაჩი გამოჩნდებაო რომ მითხარი ამას მიმალავდი ქალო? :დდდდ ეგ ყოფილა ეტოს საბედო და რომ ვამბობდი სიკვდილს ვუსურვებ დაჩის და მარიამს თქო ნაადრევად ვაქვრივებდი გოგოს? :დდ დაჩიზე აზრი შევიცვალე მაგრამ მარიამისთვის სიკვდილის მეტს ვერაფერს ვერ ვიმეტებ.

და აიიი დადგა ჟამიიიიიიი "თეორიები დიანასგან" დაჩი ეტოთი მალე მოიხიბლებდა, (თუ უკვე არ მოიხიბლა რა თქმა უნდა) გუგა ხელის შეშლას შეეცდება ან კიდევ ყვავის ფეხის ნახარშით მოაჯადოებს ჩვენს ეთერ ქალს :დდდდ ან კიდევ ორი გველი ანუ მარიამი და გუგა ერთმანეთს დაჩიზე და ეთოზე შურის საძიებლად შეკრება საბოლოო ჯამში კი ეგენიც ეღირსებიან ბედნიერებას რაც ნამდვილად არ მინდა :დდ

დომინუსი როდის დაიდება? ან ხახვი და ლუდი? მომენატრა ეგ პერსონაჟები საშინლად❤❤

მიყვარხარ ძალიან ჩემო შაქარყინულო❤ გელოდები ახალი თავით

 


№14 სტუმარი ნია

ირისი რომ ჰიმლერას არ შეხვედროდა და თავისი არსებობა არ დაემტკიცებინა, აუცილებლად ვიფიქრებდი, რომ ეტოს თავში ''გამოღვიძებული'' ეშმაკია, ზოგჯერ ანგელოზიც, რომელიც მას ისეთი გადაწყვეტილებების მიღებაში ეხმარება, როგორსაც თვითონ ვერ ბედავდა. ირისმა ეტო შეანჯღრია, გამოაფხიზლა და აჩვენა, რომ უნდა იცხოვროს. ცხოვრება კი სუნთქვასა და მინიმალური სურვილების დაკმაყოფილებით არ შეიმოიფარგლება. უნდა აკეთო ის, რისი კეთებას მოგწონს, გსიამოვნებს. შეიძლება ხვალ ინანო, მაგრამ დღეს ბედნიერი ხარ. არ მესმის ჩარჩოების და არც სიყალბის.
უნდა იყო ის, ვინც ხარ.
მიყვარს ირისი და მესმის მისი.
წერტილი.

 


№15 სტუმარი ლლააალააა

ყოველგვარი ზედმეტი კომენტარების გარეშე, ვიცი როგორ განვითარდება მოვლენები და ა.შ.
მე დომინუსი მომენატრა უფ
ჰოდა, ისე ირისს სახლში მარტო არ დავტოვებდი, რა იცი რა ხდება:დ ეტოს ერთი გატკუცუნება ლოყებზე არ აწყენდა, იქნებ გამოფხიზლდეს და ძაან არ მომწონს იმ ბუტკაში თუ ბუნკერში რაც ხდება. აუუ, ჰიმლერა ძაან მაგარი ტიპია:დ შესახედაობით ქართველი მსმელი კაცი, კოჭებამდე ღიპით და ბალნიანი სხეულით წარმომედგინა:დ რომელიც ლურჯი სპორტულით და ნაცრისფერი "ბრეტელებიანი" მაისურით დაპორწიალობს აქეთ-იქით. ახლა კი ვიგებ რომ გეია, რრანნაირადდ??

 


№16  offline მოდერი მარია.

ყოჩაღ ეტო!!!
დაგლიჯაააა ;D
თუმცა მაინც ის მაშინებს ნამდვილი სახე არ დაკარგოს.
--------------------
Your happiness depends on you ))

 


№17  offline წევრი ცუცუნა

ჩემო მშვენიერო "დედოფალო" ,როგორც ყოველთვის "ფორმაში"ხარ❤ ეხლა წავიკითხე ოთხივე თავი ( ვაგროვებდი,მაგრამ ვეღარ მოვითმინე:დდ) აი მართლა ძალიან,ძალიან მაგარი გოგო ხარ❤❤❤რა ვქნა ძალიან შემიყვარდი❤
პ.ს. ვეთანხმები შენს ერთერთ ერთგულ მკითხველს,დეტექტიურ ჟანრსაც "კისერს მოუგრეხ" შენ ისეთი ყოჩაღი და ნიჭიერი ხარ❤❤❤❤❤❤❤

 


№18  offline ახალბედა მწერალი Alice76

DI ANA
პირველი შემთხვევაა როცა არ ვიცი რით დავიწყო აზრის გამოხატვა იმიტომ რომ ძალიან მაგარი თავი იყო, შედეგმა მოლოდინს ნამდვილად გადააჭარბა.

დარწმუნებული ვარ რომ ძალიან მაგარი იურისტი ხარ მაგრამ ვთვლი რომ რაც არ უნდა მოხდეს აუცილებლად უნდა წერო. არ ვიცი რამდენად მოგეწონება ჩემი აზრი მაგრამ რაღაც მინდა გირჩიო, გამოიყენე შენი იურიდიული ცოდნა და რამე მაგარი დეტექტივი დაწერე, გაუშვი შენი შესაძლებლობა ციფრული სამყაროს იქით და წიგნი გამოაქვეყნე ძალიან მაგარი ამბავი იქნება ეგ და დარწმუნებული ვარ ბესთსელერი გახდება❤❤ მერე ვიტყვი მე მას ვიცნობ, მე მისი ერთ-ერთი პირველი მკითხველი ვარ მეთქი❤ გეფიცები თუ ვცრუობდე მეორე აგათა კრისტი იქნები ან კიდევ სიუზენ კოლინზი (ძალიან მიყვარს ეგ ორი და რახან შენზეც ვაფანატებ მაგალითად მაგიტომ მოვიყვანე❤)

ახლა დავუბრუნდეთ მოთხრობას, მოკლედ ძალიან მომწონს ეტოს ახლანდელი შეხედულება, თავისას მიაწვეს და ცხოვრებაში საკუთარ ადგილსაც მალე იპოვის.

ირისის ვინაობა იმდენად აღარ მადარდებს, ასეთი ამოუცნობი რომ არის ბუნებრივია ამას რაღაც მიზეზი აქვს თუმცა ალბათ ეტო მართალია და სწორედ საკუთარი კომპლექსების გამო გადაწყვიტა შეუმჩნეველ გოგონას დახმარებოდა.

დაჩი გამოჩნდებაო რომ მითხარი ამას მიმალავდი ქალო? :დდდდ ეგ ყოფილა ეტოს საბედო და რომ ვამბობდი სიკვდილს ვუსურვებ დაჩის და მარიამს თქო ნაადრევად ვაქვრივებდი გოგოს? :დდ დაჩიზე აზრი შევიცვალე მაგრამ მარიამისთვის სიკვდილის მეტს ვერაფერს ვერ ვიმეტებ.

და აიიი დადგა ჟამიიიიიიი "თეორიები დიანასგან" დაჩი ეტოთი მალე მოიხიბლებდა, (თუ უკვე არ მოიხიბლა რა თქმა უნდა) გუგა ხელის შეშლას შეეცდება ან კიდევ ყვავის ფეხის ნახარშით მოაჯადოებს ჩვენს ეთერ ქალს :დდდდ ან კიდევ ორი გველი ანუ მარიამი და გუგა ერთმანეთს დაჩიზე და ეთოზე შურის საძიებლად შეკრება საბოლოო ჯამში კი ეგენიც ეღირსებიან ბედნიერებას რაც ნამდვილად არ მინდა :დდ

დომინუსი როდის დაიდება? ან ხახვი და ლუდი? მომენატრა ეგ პერსონაჟები საშინლად❤❤

მიყვარხარ ძალიან ჩემო შაქარყინულო❤ გელოდები ახალი თავით

ყოველთვის ხომ ძალიან მახარებ,შენი კომენტარის დანახვისას ვბრწყინდები,მაგრამ ახლა სრულიად გამაბედნიერე!
ჩემი პროფესია ისევე მიყვარს,როგორც წერა,ვერ ვასხვავებ სიყვარულის დონით და ძალიან გამიხარდა,რომ ეს აღნიშნე,გულს მომეფონა:D ძალიან,ძალიან მინდა,რომ შენი სიტყვები რეალობად იქცეს და ვირტუალურის ნაცვლად ფურცლებიდან წამიკითხოს ჩემმა საყვარელმა მკითხველმა,ჩემი ოცნებაა ეს და უდიდესი მადლობა,რომ ასე მიჭერ მხარს♥️
შენი თეორიების რუბრიკაც ძალიან მომწონს,შენებურია და ძალიან საყვარელი♥️
ხახვზე რა გითხრა,მაგრამ დომინუსს დავაბრუნებ ამ ისტორიის შემდეგ,უყვარხარ შენ ალისას♥️♥️

ნია
ირისი რომ ჰიმლერას არ შეხვედროდა და თავისი არსებობა არ დაემტკიცებინა, აუცილებლად ვიფიქრებდი, რომ ეტოს თავში ''გამოღვიძებული'' ეშმაკია, ზოგჯერ ანგელოზიც, რომელიც მას ისეთი გადაწყვეტილებების მიღებაში ეხმარება, როგორსაც თვითონ ვერ ბედავდა. ირისმა ეტო შეანჯღრია, გამოაფხიზლა და აჩვენა, რომ უნდა იცხოვროს. ცხოვრება კი სუნთქვასა და მინიმალური სურვილების დაკმაყოფილებით არ შეიმოიფარგლება. უნდა აკეთო ის, რისი კეთებას მოგწონს, გსიამოვნებს. შეიძლება ხვალ ინანო, მაგრამ დღეს ბედნიერი ხარ. არ მესმის ჩარჩოების და არც სიყალბის.
უნდა იყო ის, ვინც ხარ.
მიყვარს ირისი და მესმის მისი.
წერტილი.


შენი კომენტარით აღფრთოვანებული ვარ!
მართლა! დაკვირვებული ,ძალიან სწორი შეფასებაა,სწორედ ის,რაც მინდა,რომ დაინახოს მკითხველმა♥️

ლლააალააა
ყოველგვარი ზედმეტი კომენტარების გარეშე, ვიცი როგორ განვითარდება მოვლენები და ა.შ.
მე დომინუსი მომენატრა უფ
ჰოდა, ისე ირისს სახლში მარტო არ დავტოვებდი, რა იცი რა ხდება:დ ეტოს ერთი გატკუცუნება ლოყებზე არ აწყენდა, იქნებ გამოფხიზლდეს და ძაან არ მომწონს იმ ბუტკაში თუ ბუნკერში რაც ხდება. აუუ, ჰიმლერა ძაან მაგარი ტიპია:დ შესახედაობით ქართველი მსმელი კაცი, კოჭებამდე ღიპით და ბალნიანი სხეულით წარმომედგინა:დ რომელიც ლურჯი სპორტულით და ნაცრისფერი "ბრეტელებიანი" მაისურით დაპორწიალობს აქეთ-იქით. ახლა კი ვიგებ რომ გეია, რრანნაირადდ??


დედიკოს გოგო მოსულა♥️ ჩემი ბუზღუნა და ბურტყუნა. დომინუსს დავაბრუნებ ირისის შემდეგ,მანამდე კი ვნახოთ,ისე იქნება თუ არა,როგორც ელოდება ლალა:3♥️

მარია.
ყოჩაღ ეტო!!!
დაგლიჯაააა ;D
თუმცა მაინც ის მაშინებს ნამდვილი სახე არ დაკარგოს.


:DD ეტოს დიდი მისიაა აქვს წინ,ვნახოთ:3♥️

ცუცუნა
ჩემო მშვენიერო "დედოფალო" ,როგორც ყოველთვის "ფორმაში"ხარ❤ ეხლა წავიკითხე ოთხივე თავი ( ვაგროვებდი,მაგრამ ვეღარ მოვითმინე:დდ) აი მართლა ძალიან,ძალიან მაგარი გოგო ხარ❤❤❤რა ვქნა ძალიან შემიყვარდი❤
პ.ს. ვეთანხმები შენს ერთერთ ერთგულ მკითხველს,დეტექტიურ ჟანრსაც "კისერს მოუგრეხ" შენ ისეთი ყოჩაღი და ნიჭიერი ხარ❤❤❤❤❤❤❤

ვაიჰ,უდიდესი მადლობა,ხომ იცი,როგორ მაბედნიერებს ასეთი სიტყვების წაკითხვა. იქნებ,მოვუგრიხო კიდეც კისერი,თქვენი სახით დიდი დოზის სტიმული მაქვს♥️♥️

 


№19 სტუმარი სტუმარი მირა

მოკლედ მოთხრობა არის რაღაც საოცარი ნუუუ როგორიც გეკადრება ანუუ შენი ყველა მოთხრობა საოცარია და იმედია დომინუსსაც აუცილებლად დადებ... დააა კიდევ ერთი პატარა დიდი თხოვნა კიიი ვიცი რომ ხარ ჩვეულებრივი ადამიანი არ გაქვს დრო და რომც გქონდეს თავისუფალი დრო სულ წერაში ხომ არ გაატარებ არაა ?! მაგრამ მაინც უნდა გთხოვოო რაა ამხელა შუალედებსაც ნუ გააკეთებ თავებს შორის. ხოდა მოთხრობაზე არ ვიცი კიდევ რა ვთქვა როგორც ყოველთვის შეუდარებელი ხარ... თანაც ეს ისეთი ისტორიაა რომელმაც ბევრი უნდაა დააფიქროს ცხოვრებაზე და მის ხიბლზე დიდად არ ვენდობი ირისს მაგრამ ვნახოთ როგორ განვითარდება მოვლენები... მოკლედ მიყვარს შენი მოთხრობები გოგოსიან ბიჭიანა პერსონაჟებით შეუდარებელია და რთქმაუნდა მიყვარს ამ ყველაფრის შემქმნელი დიადი ალისა❤️❤️❤️❤️❤️

 


№20  offline ახალბედა მწერალი Alice76

სტუმარი მირა
მოკლედ მოთხრობა არის რაღაც საოცარი ნუუუ როგორიც გეკადრება ანუუ შენი ყველა მოთხრობა საოცარია და იმედია დომინუსსაც აუცილებლად დადებ... დააა კიდევ ერთი პატარა დიდი თხოვნა კიიი ვიცი რომ ხარ ჩვეულებრივი ადამიანი არ გაქვს დრო და რომც გქონდეს თავისუფალი დრო სულ წერაში ხომ არ გაატარებ არაა ?! მაგრამ მაინც უნდა გთხოვოო რაა ამხელა შუალედებსაც ნუ გააკეთებ თავებს შორის. ხოდა მოთხრობაზე არ ვიცი კიდევ რა ვთქვა როგორც ყოველთვის შეუდარებელი ხარ... თანაც ეს ისეთი ისტორიაა რომელმაც ბევრი უნდაა დააფიქროს ცხოვრებაზე და მის ხიბლზე დიდად არ ვენდობი ირისს მაგრამ ვნახოთ როგორ განვითარდება მოვლენები... მოკლედ მიყვარს შენი მოთხრობები გოგოსიან ბიჭიანა პერსონაჟებით შეუდარებელია და რთქმაუნდა მიყვარს ამ ყველაფრის შემქმნელი დიადი ალისა❤️❤️❤️❤️❤️

უდიდესი მადლობა შენ,რომ ასე მახარებ და მაბედნიერებ,ძალიან ბევრს ნიშნავს ჩემთვის ეს♥️
ჰო და ძალიან ცუდი ვარ,რომ ასეთ შუალედებს ვაკეთებ,უნდა ავხსნა,რატომ: როდესაც წერა დავიწყე,აზრზე არ ვიყავი,რომ ორი ძალიან მნიშვნელოვანი გამოცდის ჩაბარება მომიწევდა,რომლებიც არ ეხება უნივერსიტეტს და შესაბამისად ვერ დავგეგმავდი,ისე გამოვიდა,რომ ამ ისტორიის ნახევარი დავწერე და ატვირთვა დავიწყე იმ იმედით,რომ დრო მექნებოდა და ყოველ დღე მოვახერხებდი გაგრძელებას,მარამ ვინ გამახარა დიდ ხანს აბა?;( ამიტომ იყო შუალედები,პრაქტიკულად უკვე დაწერილს კითხულობდით აქამდე,თუმცა ამიერიდან ყველანაირად შევეცდები,რომ აღარ დავაგვიანო და დომინუსიც რა თქმა უნდა,გაგრძელდება♥️
კიდევ ერთხელ უდიდესი მადლობა ♥️

 


უკიდურესად აღტკინებული ვარ და წყალი უნდა დავლიო, თორემ ტვინს ჟანგბადი აღარ მიეწოდება.
დავლიე. :დდდ♡♡♡

დიდი ხანია, არ მისიამოვნია ასე ისტორიით. ერთმანეთზე უკეთესი პერსონაჟებია. ჩვენი დაბნეული ეტო, სექსუალური ქართველი ფაშისტების გულთამყრობლად გადაიქცააა. მახინჯი იხვის ჭუკიდან, პირდაპირ გედობას აარტყა. ;დ საერთოდაც ირისი ხომ რატომღაც უარყოფითი პერსონაჟი მგონია, მაგრამ არ ლაპარაკობს ყველაფერს არასწორად. იმ ეტოს შექმნაში, როგორიც ახლაა შენთან ერთად მანაც დიდი წვრილი შეიტანა. :333
აი, მე რომ დავფიქრდე ცხოველი რომ იყო, რომელ ცხოველად ყოფნას ვისურვებდი, ალბათ ლეოპარდს, ავაზას ან რამე ასეთს ავირჩევდი კატისებრთა ოჯახიდან. ახლა ეს რაშუაშია ამ ისტორიასთან: ეტო რაღაც ასეთად გარდაიქმნება. წარმოვიდგენ შავ, ძლიერ, მოქნილ ავაზას ,,ქეთვოქით" რომ მიაბიჯებს და ყველა/ყველაფერი გრძელ და მისთვის ერთობ მნიშვნელოვან ფეხზე ჰკიდია. :დდ
უფრო კარგად, წარმოიდგენ ამას (არა, შენი წარმოსახვის უნარი რომ ვიცი, არ გაგიჭირდება, მაგრამ) თუ ,,ოქროს კომპასი" გაქვს ნანახი ან წაკითხული. აი, სტელმარია, რომ მიაბიჯებს მაგისტერიუმის ეზოში და დანიელ კრეიგის პერსონაჟი მასზე მიუთითებს - აი, რატომ ვარ ძლიერი და დამოუკიდებელიო. ;დ (ეს წიგნი და ფილმი ღრმა ბავშვობაში მაქვს წანაკითხი/ნანახი, მაგრამ ალბათ ეგ სცენა არ დამავიწყდება არასოდეს.)
ირისზე რა გითხრა არ ვიცი... შევიყვანდი 4ლავ.ჯის 2017-2018-2019 წლების ტოპ 3 ამოუცნობ პერსონაჟს შორის.
ჰიმლერა ჩემი სიყვარულია. ;დდ *__*
და საერთოდაც ბუნკერს მაგარი სტაფი ჰყავს.
აუ, გუგას ეკუთვნოდა, მაგრამ შემეცოდა. ისეთები ჩაუტარა ეტომ ალბათ უახლოესი 5 თვე გოგოსკენ არ გაიხედავს, მაგრამ ეგ უკვე მომავალში გამოჩნდება.
და ყველაზე გემრიელი ლუკმა ბოლოსთვის მოვიტოვე... დაჩი! სულ დამავიწყდა მისი არსებობა, მაგრამ გამოჩნდა და ქაოსიც შემოიტანა. ბეეეევრი ეტო და დაჩი მინდა მე! ;დ ♡
P.S. კომენტარებს გადავავლე თვალი და მეც გეტყვი, რომ თუ წიგნს დაწერ და გამოაქვეყნებ, პირველი ვიქნები ვინც შეიძენს და წაიკითხავს. :3 ♡♡♡
გელი-გელი-მოგელი ორმაგად ;დ ♡♡♡♡

 


№22 სტუმარი სტუმარი ანი ანი

რაღაცას გეტყვი... მაგრამ ამით არ ვამბობ რო ეს ისტორია ცუდია ან რამე მსგავსი.
შენს ჩვეულ ჟანრში როცა ხარ თითქოს ის შენი სტიქიაა... აი იმ ჟანრში შენს ისტორიებს რომ ვკითხულობ ასეთი გრძნობა მაქვს რომ დაფრინავ... (კარგი გაგებით რათქმაუნდა)... იმდენად შენია რომ აფსოლიტურად ყველა სიტყვაში დევს ცეცხლი, ემოცია და რაღაც საოცარი მუხტი რომელსაც შენ აძლევ მას.. ქმნი საოცარ სამყაროს, საოცარი პერსონაჟებითა და საოცარი თავგადასავლებით... უსაზღვრო ფანტაზიით შეგიძლია მკითხველი შენ შექმნილ ჯადოსნურ სამყაროში შეიყვანო და დაუჯერებელი დააჯერო ცოტახნით მაინც სანამ ისტორია არ მორჩება და რეალურ სამყაროში არ დაბრუნდება... მე პირადად ასე ვარ..
ამით იმის თქმა არ მინდა რომ "რეალურ" ისტორიებს ცუდად ან უემოციოდ წერ.. არა ეს ასე არარის... საოცრება ხარ ყველა ჟანრში, მაგრამ "იქ" თითქოს "შენ შენ ხარ".. აი არ ვიცი როგორ აგიხსნა სხვანაირად.. :დ
ძაან დაბნეულად ვიბოდიალე... :დ :დ
მოკლედ მიყვარხარ და ვგიჟდები შენზე ალისა, ყველა ჟანრში <3 :დ

 


№23  offline ახალბედა მწერალი Alice76

Maybillineსპაროლიდაავიწყდა
უკიდურესად აღტკინებული ვარ და წყალი უნდა დავლიო, თორემ ტვინს ჟანგბადი აღარ მიეწოდება.
დავლიე. :დდდ♡♡♡

დიდი ხანია, არ მისიამოვნია ასე ისტორიით. ერთმანეთზე უკეთესი პერსონაჟებია. ჩვენი დაბნეული ეტო, სექსუალური ქართველი ფაშისტების გულთამყრობლად გადაიქცააა. მახინჯი იხვის ჭუკიდან, პირდაპირ გედობას აარტყა. ;დ საერთოდაც ირისი ხომ რატომღაც უარყოფითი პერსონაჟი მგონია, მაგრამ არ ლაპარაკობს ყველაფერს არასწორად. იმ ეტოს შექმნაში, როგორიც ახლაა შენთან ერთად მანაც დიდი წვრილი შეიტანა. :333
აი, მე რომ დავფიქრდე ცხოველი რომ იყო, რომელ ცხოველად ყოფნას ვისურვებდი, ალბათ ლეოპარდს, ავაზას ან რამე ასეთს ავირჩევდი კატისებრთა ოჯახიდან. ახლა ეს რაშუაშია ამ ისტორიასთან: ეტო რაღაც ასეთად გარდაიქმნება. წარმოვიდგენ შავ, ძლიერ, მოქნილ ავაზას ,,ქეთვოქით" რომ მიაბიჯებს და ყველა/ყველაფერი გრძელ და მისთვის ერთობ მნიშვნელოვან ფეხზე ჰკიდია. :დდ
უფრო კარგად, წარმოიდგენ ამას (არა, შენი წარმოსახვის უნარი რომ ვიცი, არ გაგიჭირდება, მაგრამ) თუ ,,ოქროს კომპასი" გაქვს ნანახი ან წაკითხული. აი, სტელმარია, რომ მიაბიჯებს მაგისტერიუმის ეზოში და დანიელ კრეიგის პერსონაჟი მასზე მიუთითებს - აი, რატომ ვარ ძლიერი და დამოუკიდებელიო. ;დ (ეს წიგნი და ფილმი ღრმა ბავშვობაში მაქვს წანაკითხი/ნანახი, მაგრამ ალბათ ეგ სცენა არ დამავიწყდება არასოდეს.)
ირისზე რა გითხრა არ ვიცი... შევიყვანდი 4ლავ.ჯის 2017-2018-2019 წლების ტოპ 3 ამოუცნობ პერსონაჟს შორის.
ჰიმლერა ჩემი სიყვარულია. ;დდ *__*
და საერთოდაც ბუნკერს მაგარი სტაფი ჰყავს.
აუ, გუგას ეკუთვნოდა, მაგრამ შემეცოდა. ისეთები ჩაუტარა ეტომ ალბათ უახლოესი 5 თვე გოგოსკენ არ გაიხედავს, მაგრამ ეგ უკვე მომავალში გამოჩნდება.
და ყველაზე გემრიელი ლუკმა ბოლოსთვის მოვიტოვე... დაჩი! სულ დამავიწყდა მისი არსებობა, მაგრამ გამოჩნდა და ქაოსიც შემოიტანა. ბეეეევრი ეტო და დაჩი მინდა მე! ;დ ♡
P.S. კომენტარებს გადავავლე თვალი და მეც გეტყვი, რომ თუ წიგნს დაწერ და გამოაქვეყნებ, პირველი ვიქნები ვინც შეიძენს და წაიკითხავს. :3 ♡♡♡
გელი-გელი-მოგელი ორმაგად ;დ ♡♡♡♡

მებილინ,ცოტა დამინდე,ამდენი ბედნიერება ერთად რომ მომაყარე,ცოდო არ ვარ?(((♥️
შენ ხარ ალისას პირადი წყარო სიხარულისა^^
ბევრი ეტო და დაჩი იქნება,ძალიაან ჩახლართულად:3
მიხარია,რომ სულ ჩემთან ხარ,იმედია მართლა დაიჭერ ხელში ოდესმე ჩემს წიგნს♥️

სტუმარი ანი ანი
რაღაცას გეტყვი... მაგრამ ამით არ ვამბობ რო ეს ისტორია ცუდია ან რამე მსგავსი.
შენს ჩვეულ ჟანრში როცა ხარ თითქოს ის შენი სტიქიაა... აი იმ ჟანრში შენს ისტორიებს რომ ვკითხულობ ასეთი გრძნობა მაქვს რომ დაფრინავ... (კარგი გაგებით რათქმაუნდა)... იმდენად შენია რომ აფსოლიტურად ყველა სიტყვაში დევს ცეცხლი, ემოცია და რაღაც საოცარი მუხტი რომელსაც შენ აძლევ მას.. ქმნი საოცარ სამყაროს, საოცარი პერსონაჟებითა და საოცარი თავგადასავლებით... უსაზღვრო ფანტაზიით შეგიძლია მკითხველი შენ შექმნილ ჯადოსნურ სამყაროში შეიყვანო და დაუჯერებელი დააჯერო ცოტახნით მაინც სანამ ისტორია არ მორჩება და რეალურ სამყაროში არ დაბრუნდება... მე პირადად ასე ვარ..
ამით იმის თქმა არ მინდა რომ "რეალურ" ისტორიებს ცუდად ან უემოციოდ წერ.. არა ეს ასე არარის... საოცრება ხარ ყველა ჟანრში, მაგრამ "იქ" თითქოს "შენ შენ ხარ".. აი არ ვიცი როგორ აგიხსნა სხვანაირად.. :დ
ძაან დაბნეულად ვიბოდიალე... :დ :დ
მოკლედ მიყვარხარ და ვგიჟდები შენზე ალისა, ყველა ჟანრში <3 :დ


გეთანხმები,მართლა მასეა,ფენტეზის წერისას ცაში დავფრინავ და მართლა ფრთები მესხმება,თუმცა ახლა არ გამოდის,ვერ ვფრინდები იქ და აქაურობას ვუტრიალებ:( მიხარია,რომ მაინც მოგწონს,ფენტეზი კი შემდეგ იქნება ბევრი♥️
უდიდესი მადლობა ამ სიყვარულისთვის,მეც რომ მიყვარხარ,ხომ იცი?♥️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent