შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნადირობა(დაბრუნება)№4


31-03-2019, 22:42
ავტორი ფ ე ფ ო
ნანახია 2 097

ნადირობა(დაბრუნება)№4

წელს ზემოთ შიშველი დათუნაშვილი,ტუჩებს შორის მოქცეული  სიგარეტით ბოლომდე გამოღებული ფანჯრის წინ იდგა და ჰორიზონტს თვალს არ აშორებდა.დღისა და ღამის გასაყარზე,ცა მტრედისფრად შეფერილიყო,დედაქალაქში თენდებოდა და მიძინებული ქუჩა ნელ-ნელა იღვიძებდა.ახალი დღის ხალისით,იმედით და ახალი განსაცდელებით. ტაქსის ტრაფარეტით დამშვენებული მანქანები გზააბნეული მგზავრის ძიებაში კანტი-კუნტად მოძრაობდნენ.ნასვამი ახალგაზრდების ჯგუფი, სადღეღამისო ბარში თავზე რომ დაათენდათ, ხმამაღალი სიცილით მიუყვებოდნენ ქუჩას.პირველი სართულის ბინადარმა ბონდო ბაბუამ,ჭრიალით გააღო ავტოფარეხის დრომოჭმული,ჟანგიანი კარები და მალე მისი მანქანის ძრავის თუხთუხიც მისწვდებოდა დათუნაშვილის სმენას.  ფანჯრიდან შემოსული გრილი ჰაერი, შიშველ სხეულზე ელამუნებოდა და სიგარეტის კვამლში გახვეულს უსიამოვნოდ აყრიდა ეკალს .მოწიკწიკე საათის ისრები დილის ექვსის ნახევარს აჩვენებდნენ და ზლაზვნით მიიწევდნენ წინ.ცუდად ეძინა, ძილის შებრუნება ვეღარ შეძლო,გონებაგათიშულს,უსარგებლო ფიქრები ბუზებივით ეხვეოდა გარს და თავის გაუსაძლის ტკივილამდე მიჰყავდათ.ვერ ეგუებოდა ამ მდგომარეობას,ძნელი იყო რეალობასთან ასე პირისპირ დგომა,როცა ყოველთვის ჰქონდა სამოქმედო გეგმა და ყოველთვის იდეალურად მოწყობილი ცხოვრების განრიგით ხელმძღვანელობდა.ახლა კი ქარიშხლის შემდგომ ზღვაში დაკარგული უკომპასო გემივით დინების ტალღებს მინდობოდა და კაცმა არ იცის,რომელ ნავსადგურში მოუწევდა ღუზის ჩაშვება.მიაღწევდა კი ნავსადგურამდე?შეძლებდა ბობოქარ ტალღებთან გამკლავებას?
-დროა,აზრზე მოვიდეთ,მეგობარო!-ირონიულად ჩაილაპარაკა და სიგარეტის ნამწვი მოისროლა,ფანჯარა ხმაურით მიხურა და სამზარეულოსკენ გაემართა.ის იყო ყავა დაისხა და მაღალ სკამზე დაჯდომას აპირებდა.შარვლის უკანა ჯიბეში ჩადებული ტელეფონი რომ აწკრიალდა.ლაღიძე ურეკავდა.
-ხაშია, შეჩ*ემა?!-მეგობრის ნომრის დანახვაზე გაეცინა.
-ლელა  თურმანიძე მოკლეს.-ამოიოხრა ლაღიძემ.-გამოგიარო?
-ჩემით მოვალ.-ტელეფონი გათიშა და სწრაფი ნაბიჯით დატოვა სამზრეულო.
  მაგიდაზე,მოზრდილ ფინჯანში  დასხმული შავი ყავა ცივდებოდა.

************
        ბახტრიონზე, ცხრა სართულიანი საცხოვრებელი სახლის წინ რამდენიმე პოლიციის მანქანას გზა უხერხულად გადაეკეტა, რის გამოც იძულებული გახდა,მოშორებით ჩამოსულიყო ტაქსიდან და ფეხით მისულიყო კორპუსამდე,რომლის სადარბაზოსთანაც უკვე ელოდა გიორგი ლაღიძე ყავით სავსე მუყაოს მოზრდილი ჭიქებით ხელდამშვენებული.
-მანქანა გჭირდება!-მისალმების მაგივრად თქვა გიორგიმ და ჭიქა გაუწოდა.
-მამაჩემის სახლში თუ მიხვალ და მის მანქანას წამოიყვან, ხვალიდან აღარ დამჭირდება.-ყავა მოსვა ნიკამ და წინ წასულ მეგობარს გვერდში ამოუდგა.
-შენ უარს გეტყვის ზურა?-კიბეს აუყვა ლაღიძე.
-არც შენ გეტყვის უარს.-გაეცინა ნიკას-შტატ გარეშე თანამშრომელი ვარ,ფაქტობრივად, მოხალისე, ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე.არ მაქვს ახალი მანქანის ყიდვის შესაძლებლობა.
-შე საწყალო.-შეწუხებული სახე მიიღო ლაღიძემ და მეორე სართულზე ასული ღია კარისკენ გაემართა.
-მადლობის მეტი რა მეთქმის,ღმერთო-თვალები აატრიალა ნიკამ და პირველმა შეაბიჯა სახლში, სადაც უკვე მუშაობდა ექსპერტ-კრიმინალისტების მცირე ჯგუფი.
      სასტუმრო ოთახში სრული მეორედ მოსვლა ტრიალებდა.აყირავებული მაგიდა და სკამები,დამსხვრეული ლარნაკები,სისხლისგან მოსვრილი იატაკი და ჩამტვრეული წიგნების კარადის შუშა რომლის ნამსხვრევებიც იატაკზე იყო გაშლილი.თავად სახლის მეპატრონე სასტუმრო ოთახიდან სამზარეულოში გამავალი კარის ზღურბლზე საკუთარი სისხლის გუბეში იწვა, სახით იატაკისკენ.წინ გაშლილი  ხელები კი  გარდაცვალების მომენტამდე მის მოქმედებაზე მიანიშნებდა.მკვლელი გაქცევის მომენტში დასხმოდა თავს და პურის  საჭრელი, მოზრდილი დანა მთელი სიძლიერით კეფაში ჩაეცა ტარამდე.
-ამის დედაც.- მიცვალებულის დანახვაზე ხმამაღლა წამოიძახა ნიკამ და ყავის ჭიქისთვის ხელი არ გაუშვია, ისე გადააბიჯა მიცვალებულს,მის თავთან ჩაცუცქდა და ინტერესით დააკვირდა გარდაცვლილს.
-კარი გატეხილი არ არის,რაც იმას ნიშნავს რომ მკვლელს კარგად იცნობდა,კარი თავად გაუღო და სახლში შემოუშვა.-შუახნის მამაკაცი დაიხარა ნიკას გვერდით.-ან საერთოდაც ერთად მოვიდნენ,მისი ჩასაცმელით თუ ვიმსჯელებთ სახლში ახალი დაბრუნებული გახლდათ,რაზეც კართან დადებული მისი სამგზავრო ჩანთაც მეტყველებს.
-ქალაქიდან იყო გასული.-წამოდგა ნიკა და ოთახი მოათვალიერა.-მისი მეგობრის მკვლელობის საქმეს ვიძიებთ და ეს ქალი ჩვენი ერთ-ერთი ხელჩასაჭიდი იყო ,დღეს უნდა მოსულიყო დაკითხვაზე.-სიგარეტს მოულიდა ნიკამ.-ერთად დაბრუნდნენ,იკამათეს,რაზეც ყირაზე დამდგარი სახლი მეტყველებს შემდეგ ხელიდან დაუსხლტა და სამზარეულოსკენ გამოიქცა...გვამი ვინ აღმოაჩინა?
-მეზობელმა,შუახნის ქალმა რომელსაც ატეხილ ხმაურზე გაეღვიძა და სადარბაზოში გამოხედვის შემდეგ ღია  კარი რომ დაინახა,გამოსვლის შეეშინდა და პირდაპირ პოლიციაში დარეკა.
-გასაგებია.სხვა რისი თქმა შეგიძლია?
-პირველადი დათვალიერებით სხეულზე არანაირი ფიზიკური ანგარიშსწორების კვალი არ ჩანს...გვამი ჯერ ისევ თბილია, არუმეტეს ორი- სამი საათის გარდაცვლილი. დანარჩენს ექსპერტიზაზე დავადგენთ.
-გვამი ექსპერტიზაზე გადაიყვანეთ და სახლი კარგად დაათვალიერეთ-სამგზავრო ჩანთასთან დახრილ ფორმიანს მიუბრუნდა ლაღიძე.რომელიც ურცხვად იქექებოდა ქალის თეთრეულით სავსე ჩანთაში.-ჩვენ მეზობელს გავესაუბებით.
        კარზე დაკაკუნებაც არ დასჭირვებიათ ისე გაუღოთ მასპინძელმა,წითლად თმა შეღებილმა შუახნის ქალმა.რომელსაც შინდისფერი, სახლის სპორტულები ეცვა და ისეთი დამფრთხალი იყურებოდა, იფიქრებდით,სადარბაზოში მოჩვენებების არმია დძრწისო.ნაცრისფერი, ფუმფულა კატა გულზე ძლიერად მიეკრა და კარში მდგარ მამაკაცებს დამრგვალებული თვალებით მისჩერებოდა.
-გამომძიებელი ლაღიძე და დათუნაშვილი.-წარუდგინა თავი ლაღიძემ და დაელოდა ,როდის შეიპატიჟებდა სახლში მასპინძელი , რომელიც არ ჩქარობდა,თუმცა მალევე მოეგო გონს,გვერდით გადგა და მამაკაცები სახლში შეატარა.
-როგორც გავიგეთ ,თქვენ დაგირეკიათ პოლიციაში ქალბატონო...
-მზია...-ხელით სავარძლებისკენ მიუთითა ქალმა.-მზია სეფიაშვილი.
-ქალბატონო მზია,დიდ დროს არ წაგართმევთ...-თბილად გაუღიმა ლაღიძემ რომელიც მალამოსავით მოედო აფორიაქებული ქალის გულს და თითქოს შვებით ამოისუნთქა.-თუ შეგიძლიათ, დაწვრილებით რომ მოგვიყვეთ, რა ნახეთ.
-იცით-დაიბნა ქალი.-ნახვით არაფერი დამინახავს, გარდა ღია კარისა, რომელიც საეჭვოდ მომხვდა თვალში და ვიფიქრე, რომ ჩვეულებრივი ძარცვა იყო...
-კარგად იცნობდით გარდაცვლილს?-საუბარში ჩაერია წარბშეკრული დათუნაშვილი რომელიც თვალს არ აშორებდა ქალს.
-იცით,საერთოდ არ ვიცნობდი მაგ გოგონას.-მხრები აიჩეჩა მზიამ-ამ სახლში თითქმის ყოველი ორ თვე გამოშვებით იცვლებიან დგმურები და პირდაპირ შეუძლებელია მათი გაცნობა-გაეცინა-გაცნობას ვინ ჩივის სახეზე დამახსოვრებასაც ვერ ვასწრებ.
-ანუ ლელა ქირით ცხოვრობდა ამ სახლში?-ქურთუკის ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი ამოიღო ნიკამ, მაგრამ უკანვე აპირებდა ჩაბრუნებას, ქალმა რომ შეამჩნია და თბილად გაუღიმა.
-შეგიძლიათ მოწიოთ,საფერფლეს ეხლავე მოგაწვდით.-სავარძლიდან სხარტად წამოდგა და სულ მალე ფაიფურის საფერფლით ხელში დაბრუნდა.-კი, ეგ გოგონა ორი თვის უკან გადმოვიდა ამ სახლში.თავიდან ორნი იყვნენ,მეორე შავ თმიან გოგოსაც ვხედავდი ხოლმე
მოგეხსენებათ, კატა მყავს და ხშირად მიწევს გარეთ გასვლა.-კალთაში მწოლიარე კატას წითელი ლაქით შეღებილი ფჩხილებით მიეფერა.-არ იყვნენ ხმაურიანი გოგნები,დილით გადიოდნენ და საღამოს ბრუნდებოდნენ იმ დღემდე სანამ ის ქერა ბიჭი არ გამოჩნდა.სულ აქ იყო,დღისით თუ ღამით, კაცმა არ იცის, რომელთან დადიოდა და შემდეგ იმ ბიჭს მოჰყვებოდა ძმაკაცების მთელი არმია და ხან დილამდე ისმოდა მათი სახლიდან მუსიკების და ლანძღვა-გინების ხმა.შეწუხდა სამეზობლო,ერთხელ პატრულშიც დარეკეს და დააყენეს თავზე.იმ დღის მერე არც ის ბიჭი დამინახავს აქ მოსული და აღარც ის შავგვრემანი გოგო გამოჩენილა.ეგ კი არა ეს დღეები არც ეს უბედური ჩანდა სახლში.
-შეგიძლიათ აგვიღწეროთ იმ ქერა ბიჭის გარეგნობა?-ან სახელი და გვარი ხომ არ იცით?
-არა,სახელი საიდან მეცოდინება? ერთი-ორჯერ შემხვდა კიბეზე.ქერა, წვერიანი,სუსტი ბიჭი იყო.დაახლოებით 30 წლამდე.-წარბები შეკრა ქალმა.-სახეზე პატარა ნაიარევი ჰქონდა,ჰო, თვალის ქვემოთ, ყვრიმალზე.
-და გოგონაზე რა შეგიძლიათ გვითხრათ?-წელში გასწორდა ლაღიძე.
-ჩვეულებრივი,სუსტი,სიფრიფანა გოგო იყო.არაფრით გამორჩეული...აი ,რომ იტყვიან ხოლმე-უმარილო სახე აქვსო..ზუსტად ისეთი იყო...შავი თმა ჰქონდა,მხრებამდე და პატარა რუსული ფორმის ცხვირი.
-ნინო?
-დიახ,დიახ ნინო.-გაიბადრა ქალი.-ნამდვილად ნინო ერქვა.ჩუმად,ისე ფრთხილად დადიოდა.იფიქრებდით კი არ დადის დაფარფატებსო.შემდეგ წავიდა და რახანია ,აღარ გამოჩენილა.
-სამწუხაროდ, ნინოც გარდაიცვალა...-სიგარეტის ღერი საფერფლეზე დაასრისა ნიკამ.და სავარძლიდან წამოდგა.ოთახში გაიარ-გამოიარა და ფანჯარასთან მისულმა გარეთ გაიხედა.მზიას სახლის ფანჯრიდან მთელი ეზო ხელის გულივით მოსჩანდა და დაინტერესებულ ადამიანს სადარბაზოში ყველა შემსვლელის თუ გამსვლელის გარჩევა არ გაუჭირდებოდა.
-ღამით რომელ საათზე დაიძინეთ ქალბატონო მზია?-ზურგს უკან მჯდარს ისე ჰკითხა ნიკამ ფანჯარას არ მოშორებია.
-ზუსტად არ ვიცი...რაღაც ფილმს ვუყურებდი და დამთავრდა თუ არა დავწექი.
-დაწოლის შემდეგ მალევე ჩაგეძინათ?-სწრაფად შემოტრიალდა ქალისკენ და თცალი თვალში გაუყარა.-ანუ, მე მაინტერესებს რამდენად ღრმად გეძინათ და რამდენად ხმაურობდნენ თქვენი მეზობლები, ძილიდან რომ გამოგაფხიზლეს და იძულებული გახდით კარიდან გაგეხედათ?
-ვერ მივხვდი?-ხმა გაუტყდა ქალს და მთელი სხეულით დაიძაბა.
-კითხვა მარტივად ჟღერს ქალბატონო მზია და პასუხიც არ უნდა გიჭირდეთ.-ჩაეცინა ნიკას.-თქვენ თქვით რომ ფილმს უყურებდით,დამთავრდა და დაწექით დასაძინებლად.შემდეგ კი ხმაურმა გაგაღვიძათ და იძულებული გახდით საჭვრეტში გაგეხედათ, რის შემდეგაც დაინახეთ მოპირდაპირე მეზობლის ღია კარი და დარეკეთ პოლიციაში ,ხომ?! 
-დიახ.
-მაგრამ,თქვენსა და გარდაცვლილის სახლს შორის კიდევ ერთი სახლია, რომელთა ბინადართაც არ გაუგიათ ხმაური პოლიციის მოსვლამდე...
-არ ვიცი...-ხმა გაუტყდა ქალს.
-სამაგიეროდ მე ვიცი.-მხრები აიჩეჩა ნიკამ-ახლა სადარბაზოში ჩემი თანამშრომლები კითხავენ თქვენსა და გარდაცვლილის შორის მცხოვრებ მოქალაქე ტერეზინა კენჭაძეს, რომელიც თქვენი საუბრიდან გამომდინარე ან ბრმაა,ან ყრუ..რადგან ხმაური არ გაუგია პოლიციის მოსვლამდე.რა გამოდის? თქვენ ტყუით და ეს რას ნიშნავს იცით? მე თამამად შემიძლია თანამზრახველის იარლიყი მოგაკეროთ და ამ წუთს დაგადოთ ბირკილები,  რადგან ხელს უშლით გამოძიების სწორად მსვლელობას.-ხელები მოიფშვნიტა ნიკამ,ზურგზე დაიკრიფა და ოთახში მოზომილი ნაბიჯებით დაიწყო გადაადგილება.-თქვენ ,ქალბატონო მზია,არ გძინებიათ და როგორც ყოველთვის ამ ღამითაც ფანჯარასთან მჯდარი,ამ სავარძელზე.-ფანჯრის გვერდით გამათბობელთან მდგარ სარწეველა სავარძელზე მიუთითა.-მოკალათებული ტელევიზორს უყურებდით,რომელიც რატომღაც არ გახსოვთ ,რომელ არხზე იყო გადართული.ცალი თვალი კი ეზოსკენ გეჭირათ რადგან შუბლზე გაწერიათ რამდენად ცნობისმოყვარე ბრძანდებით.შესანიშნავად შეამჩნიეთ სახლში,სამგზავრო ჩანთით დაბრუნებული გარდაცვლილი ლელა  თურმანიძე თუ მეშლება?
-არა...-ფერი დაჰკარგვოდა ქალბატონ მზიას და ნერვიულად უჭამდა ტუჩებს.-დავინახე...
-მარტო იყო?!-თვალები დააწვრილა დათუნაშვილმა.
-დიახ.
-და სავარაუდოდ, მკვლელი მისი დაბრუნებიდან სულ რამდენიმე წუთში მოჰყვა ფეხდაფეხ?
-სადარბაზოში უცდიდა.-ამოიხრიალა ქალმა.
-ვინ უცდიდა,ამის დედაც?!-ხმას აუწია ნიკამ
-ის ქერა ბიჭი.-ადგილზე შეხტა ქალი.
-მანამდე რომ დადიოდა გოგონებთან და თქვენ ვერ დაადგინეთ რომელს ტყ*ავდა?!
-დიახ.
-შემდეგ რა მიხდა?
-არ ვიცი,სახლში შევიდნენ და ცოტა ხანში ხმაური ატყდა,არ გასულა ხუთი წუთი და ის ბიჭი გიჟივით გამოვარდა გარეთ და ცხვირ-პირის მტვრევით დაეშვა კიბეზე.მე,მე... შემეშინდა...-სახეზე ორივე ხელი აიფარა ქალმა და ატირდა.-შემეშინდა გარეთ გასვლის და პოლიციაში დავრეკე.
-კარგით,დავამთავრეთ ხვალ განყოფილებაში მოგიწევთ მოსვლა ,ფოტო რობოტის შედგენაში დაეხმარებით ჩვენს ბიჭებს.ქალაქიდან ნუ გახვალთ ამ დღეებში ,შესაძლოა კიდევ დაგირეკოთ.
-მე რაც ვიცოდი, ყველაფერი გითხარით.-ანოიტირა ქალმა.
-კიდევ ერთხელ გვეტყვით .მანამდე იქნებ იმ ბიჭის სახელიც გაგახსენდეთ.
-კარგით.
-არ შეწუხდეთ ,კარს თავად მივაგნებთ.-თავი დაუკრა დათუნაშვილმა და პირველი გაემართა კარისკენ.


-ცოტა ზედმეტი ხომ არ მოგივიდა?!
-მეღადავებიი?! ეგ დედამო*ყნული სახეში გვიყურებდა და იავნად გვაბოლებდა.-კბილებში გამოსცრა ნიკამ-ისეთი ტიპის ქალია ვინ როდის იძინებს,ვინ ვისთან დადის და ვინ დღეში რამდენჯერ ან*რევს ეგაც კი ზეპირად იცის.-მანქანის კარი ხმაურით მიიკეტა ნიკამ და სიგარეტს მოუკიდა.-ესეც ახალი თავსატეხი.
-ერთადერთი შანსი გამოგვეცალა ხელიდან.-ამოიოხრა გიორგიმ და ძრავი ჩართო.
-ვიღაცას ძალიან არ უნდა ამ საქმის გახსნა და ფეხებში საშინლად გვებლანდება.ერთადერთი გზა ისევ ალავიძის მამინაცვალთან გასაუბრებაა.ლიმონივით უნდა გამოვწუროთ ეგ კაცი,შანსი არ არის რამე რომ არ იცოდეს.
*********
  შინდისფერი ატლასის ხალათში გამოწყობილი ახალგაზრდა ქალი,რომელსაც კეფაზე ქერა თმა ზედმეტი სიზუსტით ჰქონდა შეკრული,მსხვილ ტუჩებზე წითელი ტუჩსაცხი ესვა და თვალის ჩრდილები პროფესიონალურად ჰქონდა გაკეთებული,წელში გამართული იჯდა საუზმისათვის გაწყობილ სუფრასთან და ყავას ისე მიირთმევდა ,თვალს არ აშორებდა  ასაკით თავისზე საკმაოდ დიდ მამაკაცს,რომელიც ცხვირზე დაკოსილი სათვალით გულმოდგინედ ეცნობოდა ყოველდღიურ პრესას.
-გისმენ, ნათია!-გაზეთისთვის თვალი არ მოუშორებია მამაკაცს ისე ჰკითხა.-გატყობ ,რაღაცის თქმა გინდა.
-შენზე ვღელავ არჩილ!-დამშაქრული ხმით ამოილაპარაკა ქალმა.
-რატომ ძვირფასო?-გაზეთი დაკეცა არჩილ ჩერქეზიშვილმა და ყავის ფინჯნის გვერდით დადო,სათვალე ზემოდან დაადო და ცოლს თვალი თვალში გაუყარა.
    ყოველთვის მოსწონდა ნათიას მსგავსი ქალები,სიცოცხლით სავსე,ლამაზი,სექსუალური და რაც მთავარია ახალგაზრდა.აძლევ იმას ,რაც უნდა ,სამაგიეროდ კი თავს არ გაბეზრებს ,რადგან მისნაირ ქალებს დილიდან საღამომდე მხოლოდ ერთი სანერვიულო აქვთ-როგორ და რაში გაანიაონ თავისზე უფროსი ქმრის ქონება.არც ნათია აბეზრებდა დიდად თავს,მათ ურთიერთობაში სიყვარულზე ლაპარაკიც კი სასაცილო იყო ესეც რომ არა, არჩილს სიყვარულისთვის არც დრო ჰქონდა და არც ნერვები.ნათია მისთვის კანონიერ სათამაშოს უფრო წარმოადგენდა ვიდრე ცოლს,მესაიდუმლეს და მის საიმედო დასაყრდენს.შოულობდა დიდ ფულს,ჟი*ავდა სხვა კაცებისთვის სასურველ მაგრამ მიუწვდომელ ბარბის თოჯინას და ეს უფრო თავდაჯერებულს,უფრო ძლიერს და იმდენად აზარტულს ხდიდა, უფლება რომ მიგეცათ, მთასაც კი გადადგამდა.
-არ მინდა, რომ ნერვიულობდე-წითლად შეღებილი სავსე ტუჩები დაბრიცა ქალმა და იმდენად გულისამრევი მოეჩვენა არჩილს, თვალიც კი აარიდა.
-არც ვნერვიულობ.-მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა.-შეგიძლია ჩემზე ნერვიულობის მაგივრად დრო უფრო ნაყოფიერად დახარჯო.მაგალითად მეგობრებს დაურეკო და მათთან ერთად გაისეირნო.დალიო ყავა,ისაუბრო მოდის ტენდეციებზე და საერთოდაც რატომ იღლი თავს ამ ყველაფერზე ფიქრით ,პატარავ?!
-აჩიი...
კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ქალი ოთახში დაუკითხავად შემოსულმა,მაღალმა მამაკაცმა რომ არ მისცა საშუალება.
-ბატონო არჩილ,ისევ ის გამომძიებელია მოსული და თქვენთან შეხვედრას ითხოვს.-ყურთან უჩურჩულა მამაკაცმა.
-ვერ ისვენებს?-სახე მოექუფრა ჩერქეზიშვილს და ბრაზით გამოსცრა.-გადაეცით რომ სახლში არ ვარ...
-დაგაგვიანდათ ბატონო არჩილ!-ირონიულად ჩაიცინა დათუნაშვილმა და დაუკითხავად შეაბიჯა ოთახში.მასპინძლის მოქუფრული სახისთვის ყურადღება არ მიუქცევია ისე მიუახლოვდა მაგიდას და სკამი ხმაურით გამოსწია.
-როგორ ბედავთ?!-ხმას აუწია ჩერქეზიშვილმა და დაუპატიჟებელი სტუმრის ღიმილზე უარესად განრისხდა.-ახლავე მიაბრძანეთ აქედან ეს თავხედი.-ხელი მაგიდის ზედაპირზე გამეტებით დასცხო და მის გვერდით მდგარ შარვალ კოსტუმიან დაცვის უფროსს თვალების ბრიალით აჰხედა.
-დამშვიდდით...-ხელები სიცილით ასწია დათუნაშვილმა და სკამიდან არც წამომდგარა, ისე ჯიქურ გაუსწორა მზერა.-ვფიქრობ სალაპარაკო გვაქვს.
-მე თქვენთან საუბარს მოვრჩი-სკამიდან წამოხტა არჩილი-გაეთრიეთ აქედან.
-ტონს დაუწიეთ!-ცივად გამოსცრა დათუნაშვილმა,სკამიდან თავადაც წამოდგა და თავისზე ერთი თავით დაბალ მამაკაცს ზემოდან დააცქერდა ზიზღნარევი მზერით.-აშკარად თქვენი ხელის სალფეთქებში გეშლებით.ისე ნუ იზამთ ეს ღრიალი სანანებელი გაგიხდეთ.დაბრძანდით და ნორმალური ადამიანებივით ვისაუბროთ.
-შენ ვინ ყოფილხარ?!-ამოიღრინა ჩერქეზიშვილმა და ნიკადან მზერა მდუმარედ მჯდარ ცოლზე გადაიტანა,რომელსაც სახეზე ინტერესისი მეტი არაფერი ეწერა.მშიერი კატის თვალებით,თავით ფეხამდე ათვალიერებდა დაუპატიჟებელ სტუმარს და თავადაც ვერ მიხვდა არჩილი, რატომ მოუნდა იმ წამში საკუთარი ცოლის მაგრად მიბეგვა.-კაბინეტში წამობრძანდით.-ისე გამოსცრა ცოლისთვის არ მოუშორებია მკვლელი მზერა.პირველმა შეაქციათ ზურგი და ოთახიდან გასასვლელად გაემართა.
-ასე დაუკითხავად როდემდე აპირებთ წინ და უკან  სიარულს?-კაბინეტის კარი ხელის კვრით მიხურა ჩერქეზიშვილმა და ისე დაჯდა სავარძელში სტუმრისთვის არც შეუთავაზების.
-იქამდე სანამ გულახდილად საუბარს არ გადაწყვეტთ-მხრები აიჩეჩა ნიკამ.და ფანჯარას მიუახლოვდა,ხელოვნურად გამწვანებულ ბაღს გადახედა და შემდეგ ისევ მასზე მიშტერებული მასპინძლისკენ შებრუნდა,ზურგით ფანჯრის რაფას მიეყრდნო და ხელები მკერდთან გადაიჯვარედინა.-გისმენთ!
-დროს ტყუილად კარგავთ.-ჩაეცინა არჩულს.
-თქვენ მე არ მიცნობთ.
-ჯიუტი ყოფილხართ,ეს კარგია, მაგრამ არის სიტუაციები, სადაც შეიძლება თქვენმა ამ ჩვევამ სავალალო შედეგი გამოიღოს.
-ანუ?-ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი ამოიღო ნიკამ და ერთ ღერს ისე მოუკიდა ,ნებართვა არც უთხოვია.-საქმე თქვენს შვილს ეხება და ვფიქრობ , უნდა გიხაროდეთ ასე ჯიუტად რომ ვცდილობ მის პოვნას.
-თქვენ გვანცას არ იცნობთ.
-გამოდის არც თქვენ იცნობთ საკუთარ შვილს.
-ამ საქმეში პოლიციის ჩარევა არ მინდა.-ამოიოხრა ჩაერქეზიშვილმა.
-ძალიან გვიანია უკვე.-ღრმა ნაპასი დაარტყა ნიკამ და სახეზე გამომცდელად დააკვირდა.-თქვენი ქალიშვილის მეგობრის,ვინმე სწოპას შესახებ თუ გსმენიათ  რამე ბატონო არჩილ?!
-არა.
-თქვენს არას სიმტკიცესაკლია.-გაეცინა ნიკას.-ანუ გსმენიათ?
-იას , პედოფილი იყო ,რომელიც ცდილობდა ჩემი ქალიშვილის შეცდენას.-ხმას აუწია ჩაექეზიშვილმა.
-რატომ იყო?!
-მოვაგვარეთ ეგ საქმე და დიდი ძალისხმევის შედეგად გვანცას ჩამოშორდა.-ამოიოხრა არცილმა და სავარძლიდან წამოდგა,ბარს მიუახლოვდა და ოდნავ შესამჩნევი ხელების თრთოლვით მუცელ განიერ ჭიქაში ვისკი ჩამოასხა.-დალევთ?!
-სამუშაო საათებში არ ვსვამ.
-მე კი ვერ გადავეჩვიე.-გაეცინა არჩილს და გრაფინის გვერდით მდგარ საფერფლეს წამოავლო ხელი,ნიკას გაუწოდა და თავად ისევ კუთვნილი ადგილი დაიკავა.-გვანცა ლამაზი გოგოა,თავის ასაკთან ბევრად უფროსის შეხედულება აქვს და შესაბამისად,მისი თამამი ქცევებიდან გამომდინარე ,მამაკაცებსაც ხშირად გაურბით მისკენ თვალები.-ერთ ყლუპად მოსვა თითქმის ნახევრამდე ჩაყვანილი მწველი სითხე და მდუმარედ მდგარ დათუნაშვილს თვალი გაუსწორა.-მოგეხსენებათ კაცების ხასიათი,განსაკუთრებით კი ზრდასრული მამაკაცების.ფაქტი სახეზეაა...ჩემი 18 წლით უმცროსი ცოლი,ახლა სასადილო ოთახში რომ ზის ,ურცხვად გაშიშვლებდათ მზერით.
-არ შემიმჩნევია-გაეცინა ნიკას.
-თავზეხელაღებული გოგონაა...ფუფუნებაში გაზრდილი და ზედმეტად გატუტუცებული.მთელი ცხოვრება წინ და უკან უწევს სიარული,ჩემთან,დედამისთან...ისევ ჩემთან...მისი ფულის ფლანგვის ლიმიტი ამოუწურავია და კაცმა არ იცის, რა ჯანდაბას აკეთებს.
-ახლაც ფიქრობთ რომ თქვენზე ნაწყენია და ფულის გამოძალვის მიზნით იმალება?!-დაზუსტებას შეეცადა ნიკა.
-დაახლოებით ასეა...მისგან არაფერი მიკვირს.
-მაგრამ მისის მეგობარი გოგონები სულ სხვა რამეს ამტკიცებენ,გაუჩინარების დღეს ნახეს ზემოდ ხსენებულ სწოპასთან წრთად.
-არ გამოვრიცხავ.-გაეცინა არჩილს.-დედამისის შვილია...-ბო*ის გენები ჭარბობს.
-სპოპად ვინაპბოს დადგენა ვერ მოვახერხეთ...თუ შეგიძლიათ, რომ დაგვეხმაროთ.
-მაინც ჯიუტად თქვენსას ამტკიცებთ?
-ჯიუტი ვარ,ხომ შევთანხმდით საუბრის დასაწყისში.
-ერთ-ერთ ღამის კლუბში უკრავდა მისი ტილიანი ბენდი.დაცვის უფროსს ვეტყვი და ის მოგცემთ ზუსტ მისამართს...
-ძალიან დამავალებთ.და კიდევ თუ შეიძლება გვანცას კუთვნილი ლეპტოპიც რომ წავიღო? იქნებ სოციალური ქსელითაც მოვახერხოთ მისი ადგილსამყოფლის შესახებ რამის გაგება.
-კარგი...-ამოიოხრა არჩილმა-დავამთავრეთ ხო?
-დიახ.
-შესანიშნავია...-ვისკის ცარიელი ჭიქა ისევ ბართან,დახლზე დადგა არჩილმა და კაბინეტიდან გასულმა კარებთან მდგარ დაცვის წევრს დაბალი ხმით გადაულაპარაკა.-გამომძიებელს იმ ბარის მისამართი მიეცით, სადაც გვანცას თაყვანისმცემელი უკრავდა.და ჰოო...ანეტას გადაეცი გვანცას ლეპტოპი მომიტანოს.!
  ცუთი წუთი არ იყო გასული,შუახნის უნიფორმიანი ქალი რომ გამოჩნდა ვარდისფერი ლეპტოპის ჩანთით ხელში და ცხვირ აბზუებულმა ისე მიაჩეჩა ნიკოლოზს, კაცი იფიქრებდა, საკუთარ ქონებას ატანს და არ სიამოვნებსო.
თვალით გააცილა ბაღის სიღრმეში გაუჩინარენული გამომძიებლის აჩრდილი ჩერქეზიშვილმა და გვერდით ამომდგარ დაცვის უფროსს ახედა.
-ამ ნაბიჭვარს თვალი არ მოაშოროთ!არანაირი სურვილი აღარ მაქვს კიდევ ერთხელ ასე დაუკითხავად გადაიკვეთოს ჩვენი გზაები.
-დიახ ბატონო არჩილ.-თავი დაუქნია დაცვის უფროსმა და იქაურობას გაეცალა.არჩილი კი გაცოფებული შევარდა სახლში და დაჭრილი ცხოველივით აღრიალებილმა დაიწყო ცოლის ძებნა რომელიც  ნახევრად შიშველ მდგომარეობაში  მყოფი დახვდა გარდერობის ოთახში.
-რაო პატარა ნაბ*ზარკა?!-კარი ხმაურით მიკეტა მამაკაცმა და ცოლის სავსე ფორმები შეათცალიერა.-ახალგაზრდა კაცებთან ჟი*აობა მოგინდა?
-აჩოო...- განრისხებული კაცის დანახვაზე ფარი დაეკარგა ნათიას და უკან უკან დაიხია 
-მუხლებზე დადექი!-გამოსცრა კაცმა.
-აჩო...
-მუხლებზე,შე ბო*ო!-იღრიალა და თმაში ჩაფრენილმა თითქმის ძალით დააყენა მუხლებზე.-ახლა შარვალი გამიხსენი და იმდენი გააკეთე, შენზე გაბრაზებამ რომ გადამიაროს...ვნახოთ ერთი ,რაში იფლანგება ჩემი ფულები!

**********
- მანქანა მოგიყვანე-კაბინეტის კარი ლამის შემოანგრია ლაღიძემ და საკუთარ მაგიდასთან დახრილ დათუნაშვილს გასაღები ხმაურით დაუგდო მაგიდაზე.
-მაც მაქვს შენთვის საჩუქარი ,ძვირფასო.-ხმა გაინაზა ნიკამ და სახე გაბადრულმა ვარდისფერი ლეპტოპის ჩანთა დაუდო მაგიდაზე.
-მიხვდი, რომ ქალები მოგბეზრდაა?!-გაიცინა ლაღიძემ და ჩანთა ინტერესით შეათვალიერა.
-იუმორი გაქვს დასახვეწი-თვალები აატრიალა ნიკამ და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა.-გვანცა ჩერქეზიშვილის ლეპტოპია.პინ კოდი ადევს და შესაბამისად ამ საქმეში გაწაფული საჭირო კაცი თუ არ გყავს ,არაფერი გეშველება.
-ჩვენს პროგრამისტებს ვთხოვოთ 
-მე, შენგან განსხვავებით ,მყავს საჭირო კაცი, რომელიც ახლა გზაშია და არაუმეტეს ათი წუთისა გვეცოდინება, რა საგანძურს ინახავს გვანცა ჩერქეზიშვილი საკუთარ ლეპტოპში.
-არჩილთან საუბარმა როგორ ჩაიარა?
-ნელ-თბილად-მხრები აიჩეჩა ნიკამ-ბებერი მუხაა და თუ შენ მისგან განსხვავებით ახალგაზრდა ხარ და თან ჭკვიანი.რკოს მუხის სიახლოვეს დაუწყებ ძებნას და არა მთელს ტყეში.
-თუ, რა თქმა უნდა, გარეულმა ღორმა არ დაგასწრო და არ შეჭამა ის შენი რკო.-წარბები შეკრა გიორგიმ.
-გარეული ღორი ჩვენს ტყეში არ ბინადრობს,შესაბამისად შინაურ ღორებს უნდა უდარაჯო.მაგრამ არჩილიც ჭკუიანია და ბაგურ კვებაზე ჰყავს გადაყვანილი....დამწყვრდეულს აჭმევს.
-შენ რომ ქალი იყო პირველი მე გიხმარდი-ახარხარდა ლაღიძე და მეგობრის შეკრულ წარბებზე ხო საერთოდ თავს ძლივს იკავებდა სკამიდან რომ.არ გადავარდნილიყო.კარზე კაკუნმა და შემდეგ ოთახში გამოჩენილმა.ნაცნობმა მამაკაცმა საშუალება მისცა ,ცოტა სული მოეთქვა და როგორმე დამშვიდებულიყო.
-აქ ისევ მაგარი მოსაწევი ჩითავს ჰო?-მისალმების გარეშე მიუჯდა მაგიდას კიკინიანი მამაკაცი და ჯერ ნიკას შეხედა შემდეგ კი სიცილისგან სახე წამოწითლებულ ლაღიძეს.
-პლანტაციები გვაქ შეჩ*ემა და გიმალავთ.-კითხვაზე სეიოზული სახით გასცა პასუხი დათუნაშვილმა და ჩანთა მისი მიმართულებით გააცურა.
-რამდენს გადამიხდით?-ჩანთა გახსნა კიკინიანმა და ლეპტოპი მაგიდაზე დადო,გადახსნა და დაელოდა, როდის ჩაირთვებოდა.
-მეც მოხალისედ ვმუშაობ,შენ რა უნდა გადაგიხადონ...-გაეცინა ნიკას.-ჩემთან ვალში ხარ.
-რიღათი ვერ ამოვედი ამისი ვალიდან შენ ხომ არ იცი გიო?-ლაღიძეს გახედა კიკინიანმა.
-ბოდიში ,მე აქ არ ვარ.-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ.
-ისე ნუ იქცევი ,თითქოს არ გისწორდებოდეს შენ რომ გირეკავ დასახმარებლად.-გაეცინა ნიკას-ბიცოლაჩემის გაზრდილი ხარ, ამის დედაც.
-რომელი ბიცოლის? მოიცაათ-ხელი აიქნია კიკინიანმა-ეს გოგოს ლეპტოპია კაცო?!აბა ნახე რა შხვართია...ღმერთი ნიკოლოზ, ამას მეც მოვიტაცებდი.-მოზრდილ ეკრანზე  უამრავი საქაღალდე იყო გამოტანილი რომელიც სავსე გახლდათ ნახევრად შიშველი გვანცა ჩერქეზიშვილის სურათებით რომელიც თამამად პოზიორობდა და  ფოტოგრაფის წინაშე და უკომპლექსოდ ამზეურებდა სხეულის სავსე ფორმებს.
-ბავშვი ნახე...-თითქმის ერთ დროულად აღმოხდათ კიკინიანის ზურგს უკან დახრილ დუეტს ეკრანს რომ მიშტერებოდნენ.
-კონკრეტულად ვიცით ,რას ვეძებთ?-ქვემოდან ამოხედათ პროგრამისტმა.
-რამეს რაც საქმის მსვლელობისას გამოგვადგება.
-მის სოციალურ ქსელებს, იმ ფაილებს რომელზე წვდომაც შეზღუდულია, ასე თხუთმეტ წუთში ვერ გავხსნი.-კეფა მოიქექა და საწყლად ამოხედა თავზე დამდგარ მეგობრებს.-და დარწმუნებული ხართ რომ რასაც მაკეთებინებთ ეს კანონიერია?
-კახაბერ-ხმარზე ღიმილით დაარტყა ხელი დათუნაშვილმა-კანონი გიორგის უზის ჯიბეში...წაიღე სახლში და ხვალ დილით სრულ იმფორმაციას მომაწვდი.პირადი მიმოწერა ვინმე სწოპასთან....გაგზავნილი ფაილები და ყველაფერი...რასაც კი ჩათვლი რომ საეჭვოა და ამის შესახებ ჩვენ აუცილებლად უნდა ვიცოდეთ.
-კარგით-კახაბერმა ლეპტოპი დახურა და სკამიდან სხარტად წამოდგა.
-ახლა კი ამ ბარში წავიდეთ-ფურლის ნაგლეჯი ,რომელზეც ბარის სახელი და მისამართი ეწერა, მაგიდაზე დააგდო ნიკამ და სწრაფად გაუყარა მკლავები ქურთუკში.
-ეს ბარი ვიცი,ღამის ცხრიდან იხსნება და დილამდე მუშაობს,ისეთ როკს უკრავენ ,შეგრძნება გიჩნდება თითქოს ტრა*ში მახათებს გიყრიან...-თავადაც ჩაიცვა ქურთუკი ლაღიძემ.-პატარა დაწესებულებაა,  გრძელთმიანები ბომჟების ბუდე, რომლებიც თავს როკის მამად ასაღებენ და ძაღლების სუნს როგორც კი იგრძნობენ...შუქს აანთებ  და ტარაკნებივით გარბიან.
-უკვე მომწონს ეს საქმე.-თვალები აატრიალა ნიკამ.
-დღეს საღამოს,რვაზე მოხვალ ხო რესტორანში?-მანქანის კარი გამოაღო  ლაღიძემ  და დაჯდა თუ არა სავარძელზე, ღვედი შეიკრა.-რომ არ მოხვიდე,სოფის ეწყინება...
-მოვალ...
-ნიკო-შეფარვით გახედა გიორგიმ მეგობარს-ხომ იცი?
-ვიცი...დამშვიდდი.

*********
**********
სარდაფი,რომელშიც ზემოდ ხსენებული ბარი გაეკეთებინათ ,ქალაქის ერთ -ერთ ცნობილ ქუჩაზე იყო მიწისქვეშა გადასასვლელში.მცირე ზომის, ნახევრად ჩაბნელებული დარბაზი უზარმაზარი სასმელების დახლით და ყველა ფეხის ნაბიჯზე მიყრილი წითელი და შავი ტყავის "პუფებით" ერთ მხარეს ამაღლებულ ადგილზე სცენა მოეწყოთ, სადაც მუსიკალური ინსტრუმენტები განელაგებინათ და ის ჯგუფები, რომელნიც საკუთარ თავს როკის მამად წარმოაჩენდნენ, გვიანობამდე აბრახუნებდნენ ყველაზე საშინელ მუსიკას.( ეს მათი აზრით ვისაც როკი არ მოსწონს) ბარი ცარიელი იყო,დახლზე იდაყვებით დაყრდნობილი კიკინიანი ჯეელი სიცილით უყვებოდა მასზე არანაკლები კიკინის მქონე სვირინგებიან კაცს რაღაცას და თან ლუს პირდაპირ ბოთლიდან წრუპავდნენ.უცნობების გამოჩენა არ გაჰკვირვებიათ და როდესაც დახლის წინ სკამზე ჩამოსხდნენ შეკვეთის მისაღებადაც კი მოემზადა ბარმენი.
-საღამოს ვიხსნებით,რას დალევთ?
-გამომძიებელი ლაღიძე.-დამამტკიცებელი საბუთი ცხვირ წინ გადაუშალა გიორგიმ და მისი გაკვირვება არად ჩაუგდია ისე გააგრძელა.-აქ ყოველ საღამოს ცოცხალ მუსიკას უკრავენ ჰო?
-ცხრის მერე...
-ვინმე სწოპას ვეძებთ...
-ეგ აქ აღარ მუშაობს-წარბები შეკრა ვარმენმა,აშკარად ზემოთ ხსენებულ სწოპაზე ძალიან გაბრაზებული იყო.
-და სად შეიძლება რომ ვნახოთ?-საუბარში ჩაერთო დათუნაშვილი.
-არ ვიცი...აქ,ბოლო ჩხუბის შემდეგ მოსვლა აეკრძალა.ჯერ კიდევ არ განელებია სიბრაზე ბარის მფლობელს.
-რატომ იჩხუბა?
-იმ ძუკნას გამო, აქ რომ დაათრევდა ხოლმე...ბოთლი გადაარტყა თავში ბარის ერთ-ერთ კლიენტს.ორი კვირა ტვინის შერყევით საავადმყოფოში იწვა ის კაცი.
-და შეგიძლიათ გვითხრათ იმ გოგოს ვინაობა? ან სწოპას შესახებ რამე ისეთი ინფორმაცია რაც მის მოძებნაში დაგვეხმარება.
-არ ვიცი,ზედმეტად ფიცხი და ამპარტავანია,ის გოგოც როგორც მორიგი ნაშა ისე გაგვაცნო...ყველა კაბიანს დასდევდა და ადრე თუ გვიან ვიღაც ნამდვილად გამოსჭრიდა ყელს.-ამოიოხრა ბარმენმა.
-შეგიძლიათ გოგოს გარეგნობა აღვიწეროთ? ან სახელი და გვარი ხომ არ იცით?
-ჩვეულებრივი სტანდარტული გოგო იყო,ქერა...სახელი მამდვილად არ ვიცი ჩემი ფისო,კნუტი და ათას ყლ*ობას ეძახოდნენ ერთმანეთს.არც მაგ სწოპას ვიცნობდი ისე ახლოს მისი სახლის მისამართი და მით უმეტეს ცხოვრებისეული გეგმები რომ მცოდნოდა.აქ მისი ბენდი ისევ უკრავს სამშაბათობით,შეგიძლიათ მაშინ მოხვიდეთ და ბიჭებს დაეკაპარაკოთ.ბენდის ერთ ერთი წევრის ნომერიც მაქვს-ტელეფონს დასწვდა ბარმენი და ნომერს დაუწყო ძებნა.-აი ჩაიწერეთ...კვაჭის ეძახიან...
ლაღიძემ სწრაფად ამოიწერა ნომერი და რადგან იქ გაჩერებას აზრი აღარ ჰქონდა მალევე დატოვეს ბარის ტერიტორია.
-ნომრის საშუალებით დავადგინოთ რა მოხელეა ეგ კვაჭი და დავადგეთ.განყოფილებაში ვერ დავიბარებთ დარეკვაც არ ღირს ჯერ-ჯერობით კაცმა არ ქნას მართლა რამეში იყოს გარეული ბატონი სწოპა და კვაჭისთან ერთად არ დატყდეს.-სახელებზე ზედმეტად ხალისობდა ნიკა.
-კარგი,მე განყოფილებასთან ჩამომსვი,თან ექსპერტიზის პასუხებს ვნახავ.შენ კი შეგიძლია სახლში ახვიდე და დაისვენო ან რა ვიცი, რაც გინდა ქენი...საღამოს უსიკვდილოდ გელოდები...ღნერთი არ გაგიწყრეს და არ გადამაგდო.შენს გამო ცოლთან კონფლიქტი არ მინდა.
-კარგი.

*********
    ყველაზე მეტად ვერ იტანდა დაგვიანებას და ქალაქში არსებული საცობების გამო თავად მოუწია რესტორანში ოცი წუთით დავიანებით მისვლა.დარბაზის ბოლოში უხარმაზარ მაგიდასთან ლაღიძის და სოფის საერთო მეგობრებს მოეყარათ თავი და სოფი არაბულის ოცდამეათე იუბილეს აღნიშნავდნენ. თავისი გამოჩენით ყურადღების ცენტრში მოექცა,შავ ჯინსზე,თეთრი პერანგი ეცვა და შავი პალტო რომელიც ცოტა მკაცრ იერს მატებდა.
-ნიკოო?!-სიხარულით შეეგება იუბილარი და თბილად გადაეხვია.
-სოფიაა, რა ლამაზი ხარ გოგო.-ქალი გადაკოცნა და საჩუქარი გაუწოდა.შემდეგ კი ნაცნობ-უცნობების გაცნობა-მოკითხვას მოანდომა დაახლოებით ათი წუთი.
- რომ არ მოსულიყავი,ქილერს ჩაგისვამდი.-გადაულაპარაკა შეწუხებული სახით ლაღიძემ და თავის გვერდით მიუჩინა ადგილი.არასდროს უყვარდა გიორგის ასეთი ხმაურიანი თავშეყრის ადგილები, მით უმეტეს იმ ხალხთან ერთად ,რომელთაც უბრალოდ ნაცნობებად თვლიდა ან შორეულ ახლობლებთან.ახლა აქ ჯდომას ერჩივნა, საუკეთესო მეგობრების თანხლებით,რონელთა რაოდენობაც მაქსიმუმ შვიდ,რვა ადამიანს წარმოადგენდა,სადმე მყუდრო რესტორანში მჯდარიყო, საღამოს ფონად სასიამოვნო მუსიკა რომ გაჰყვება და თბილი და მშვიდი აურა ტრიალებს.
ამის მაგივრად ყველაზე ცნობილ რესტორანში იყო აღრიალებული მუსიკის თანხლებით,გარს ორმოცდაათი ადამიანი მაინც ეხვია და აქედან მხოლოდ რამდენიმე იყო მისი საუკეთესო მეგობარი.ისმენდა უაზრო კომენტარებს,უსარგებლო ინფორმაციას,ლაყბობას მოდის ტენდეციებზე,მზიას გაბო*ებული გოგოს მდიდარ ქმარზე...რომელიღაც სერიალის მთავარ სექსუალურ გმირზე.გაბრაზებულ ბოიფრენდებზე,შერიგებულ გელფრენდებზე.ეპიდემიად ქცეულ სექსის შიმშილზე...ზნედაცემულ მომავალ თაობაზე,გეი პარადზე...არავითარი სადღეგრძელოები,არავითარი ყურადღება.უამრავი სელფი..დახარბება რესტორნის უფასო ვაიფაიზე.ინსტაგრამზე გაზიარებული ფოტოებზე და უამრავი თანამედროვეობის სენი, რომელიც სასტიკად აღიზიანებდა და მათთან შედარებით თავი ზედმეტად ბებერი ეგონა.საღამოს კაბები,მკვეთრი მაკიაჟი.გემოვნებიანად ან უგემოვნოდ ასხმული სამკაულები.დაბერილი ტუჩი...გადმოყრილი ძუძუები და გულის ამრევამდე ვულგარული პრანჭვა- გრეხვა.მერე აღრიალებული მუსიკა,მის ჰანგებზე დენდარტყმულივით დაგრეხილი შემთვრალი საზოგადოება...ყიჟინი,როხროხი და ამის დედაც...ყველაფერი ის რაც ქცევის კულტურას საკმაოდ სცილდება და ამ ყველაფრის გათვალისწინებით სასაცილო თუ არა სამარცხვინონი მაინც ვჩანვართ გარეშე თცალისთვის.
    დათუნაშვილი საუბარში იშვიათად ერთვებოდა,მას თუ არ მიმართავდნენ პირადად.სვამდა და თავში ლაღიძის მოკვლის ათასგვარ გეგმას სახავდა,პირველი იმიტომ ,რომ აიძულა(ნამუსსზე ააგდო) აქ მოსულიყო,მეორე იმიტომ რომ დასვა თავის გვერდით და იმ ადამიანის პირისპირ, საშინლად ლამაზი რომ იყო დღეს.მომაჯადოვებლად გამოიყურებოდა.იმდენად ლამაზი, წამით სუნთქვაც კი შეეკრა ნიკას.თვალს ვერ აშორებდა პირისპირ მჯდარს,დახრილი თვალებით შიგა და შიგ სასმელს რომ წრუპავდა და თლილი თითებით სახეზე ჩამოყრილ თმას გრაციოზულად იწევდა უკან.შემდეგ გვერდით მჯდომ მამაკაცს თხოვნაზე უარი არ უთხრა და საცეკვაოდ გაჰყვა.მუხლს აცდენილი შავი კაბა ეცვა, რომელიც მრგვალ თეძოებზე სუნთქვის შეკვრამდე სექსუალურად ეტმასნებოდა,სწორი ფეხები,სავსე მკერდი და მკვრივი საჯდომი."ისევ ვარჯიშობს" -ყველაზე სულელური ,რაც შეიძლებოდა ამ დროს ეფიქრა ნიკოლოზს, ეს იყო.ცეკვავდა ნიკასთვის უბრალოდ ნაცნობ მამაკაცთან და ისე თავისუფლად იქცეოდა,თავმოყვარე ადამიანს ნიკას ადგილზე საკუთარ არსებობაში აუცილებლად შეეპარებოდა ეჭვი.
-შემიძლია, მოგკლა?!-ლაღიზისკენ გადახრილმა კბილებს შორის გამოსცრა და მართლა შეეძლო ამ მომენტში საუკეთესო მეგობრის მოკვლა.
-ეჭვიანობ?-ნიშნის მოგებით გაეცინა ლაღიძეს.
-წადი შენიც...-შეუღრინა ნიკამ და კიდევ ერთი ჭიქა გამოცალა ბოლომდე.ახლა თუ არ დალევდა ნამდვილად რაღაც სიგიჟეს ჩაიდენდა.ხელები ისე ექავებოდა სურვილი ჰქონდა ამდაგრიყო და ის ბინძური ხელები ძირში დაემტვრია იმ ახვრისთვის, ქალის წელზე ურცხვად რომ დააცოცებდა.
-რომ მითხარი ხვდებაო?
ლაღიძემ უსიტყვოდ დაუქნია თავი და არ დაუნახავს, მაგრამ იგრძნო, როგორ დაიძაბა მთელი სხეულით დათუნაშვილი.დარბაზში საშინლად დაძაბულიყო ატმოსფერო,თავად ნიკა კი გასასკდომად მომზადებულ ნაღმს ჰგავდა,რომელსაც პატარა ბიძგი და ისე იფეთქებდა მთეწლი რესტორნის რადიუსით მიწასთან გაასწორებდა ყველაფერს.
-ახლა ამის დედას მოვ*ტყნავ!-გაუაზრებლად წამოიწია სკამიდან ნიკამ მაგრამ ჩასაფრებულმა გიორგიმ არ მისცა უფლება და მკლავში ძლიერად სტაცა ხელი,სკამიდან ადგომის საშუალება არ მისცა და ხმადაბლა მაგრამ მისთვის ადვილად გასაგებად გამოსცრა:
-არაფერი მიქარო!
  წყვილი უკვე დაბრუნებულიყვნენ მაგიდასთან,ღიმილით საუბრობდნენ ერთმანეთში და ისე იქცეოდნენ თითქოს არაფერი ხდებოდა,ან მომხდარიყო.
  მთელი სხეული შეუმჩნევლად უთრთოდა ქალს და თავს ძლივს იკავებდა მასზე მიშტერებული კაცისკენ თავადაც არ გაეხედა,დიდი ძალისხმევის ფასად ,ისე უდარდელად იქცეოდა, თითქოს მართლა არაფერი ხდებოდა,თითქოს ემოციებისგან სავსეს ახლა პირის მოღება და ხმამაღალი ქვითინი არ სურდა.ისევ ის სახე,თვალები,ნაცნობი და საყვარელი თითები,სიცილი,ირონიანარევი და იმდენად საყვარელი.მისთვის საყვარელი კისერში გაჩხერილ ცრემლის ბურთს ებრძოდა და ნამდვილად არ უნდა ეტირა.ეხლა რომ ეტირა, ამდენი ხნის ნაწვალები,გამკლავებოდა ტკივილს,ერთი ხელის მოსმით განადგურდებოდა,ჩამოინგრეოდა ის ნაძალადევი სიმშვიდის მაღალი კედელი, ვაი შავი დღით რომ ააშენა და ისევ წრეზე დაბრუნდებოდა.არად,ა როგორ უნდოდა ტირილი...საშინლად,იმდენად საშინლად ,რომ შეკუმშული გული რამდენიმე დარტყმას ტოვებდა,ტვინში განგაშის წითელი ღილაკი ციმციმებდა და ხერხემალში ავის მომასწავლებლად სცრიდა.
    მაგრამ მაინც ახერხებდა და უმკლავდენოდა ამ სიტუაციას,ერეოდა საკუთარ თავს...ერთობოდა მეგობრებთან ერთად,სვამდა და ცეკვავდა,ძალიან ბევრს ცეკვავდა.
    ღამის პირველი საათი ხდებოდა ,ნელ ნელა რომ დაიწყო შეკრებილმა საზოგადოებამ დაშლა და უკვე საკმაოდ შემთვრალმა ნიკოლოზმაც, როგორც იქნა ,დააღწია თავი ლაღიძეს და სახლში წასვლა გადაწყვიტა.თავს კარგად გრძნობდა,ნასვამი იყო მაგრამ არა იმდენად ნასვამი, რომ თავის და გრძნობების კონტროლი გასჭირვებოდა.
-შენ შემოგევლე, ჩემო გიორგი-სიცილით ეყუდებოდნენ რესტორნის კარში ერთმანეთს განუყრელი მეგობრები და კაცმ არა იცის ,რაზე იცინოდნენ ბოლო ხმაზე.უკანასკნელი სტუმარიც გამოსულიყო და ახლა თავად ახლო მეგობრები კამათობდნენ ერთმანეთში ვინ,სად და რითი მიდიოდა.
-ტაქსით წადი ნიკუშ.
-ფეხით რომ წავიდე?რაღაც ძალიან მეწანწალება...
-ეხლა შენზე მანერვიულე ნიკოლოზ-გოგონებთან მდგარმა სოფიმ,ტაქსებში გადანაწილებულთ ხელის ქნევით რომ ემშვიდობებოდა ნიკას იდეა გააპროტესტა შემდეგ კი გვერდით მდგარ ქალს მიუბრუნდა.-სად არის ლაშა? რითი მიდიხარ საყვარელო?!
-ღმერთო..ტაქსით სოფ-გაეცინა ქალს და ოდნავ წაბარბაცდა-ჯანდაბა,დავთვერი.
-აი,შენი ტაქსი ნიკო!-ფეხებთან გაჩერებული მანქანის კარი გამოუღო ლაღიძემ.-მოდი, სად ჯანდაბაში მიდიხარ?
-თქვენის ნებართვით-სოფის თვალი ჩაუკრა ნიკამ და გვწრდით გასწია თავად კი წელზე მოხვია ქალს მკლავი და ძლიერად მიიკრა სხეულზე.-ქალბატონს მე გავაცილებ!
ბოლოს რაც დაინახა გაბადრული ლაღიძის სახე იყო ტაქსის უკანა სავარძელზე მოთავსებულებს კარი თავისი ხელით რომ მიუხურა.
-სად...რა ჯანდაბაა...-გაპროტესტებას შეეცადა მასთან ასე ახლოს მყოფი ქალი.
-ჩუ...უბრალოდ გაცილებ.
-ნიკა!
-ღმერთო..დათვერი?!-გაეცინა ნიკას და მზერა არეულ ქალს ფრთხილად შეახო სახეზე ხელი.მარცხენა ხელი მჭიდროდ ჰქონდა შემოხვეული მის წელზე და იმდენად მჭიდროდ იკრავდა სხეულზე ,შესაძლებელი რომ.
გამხდარიყო ალბათ კანშიც კი შეიძვრენდა.
-მთვრალი არ ვარ...-ენა არეულმა ამოილაპარაკა ქალმა 
-არა, მე ვარ მთვრალია-ზემოდან უყურებდა,მის სახესთან იმდენად ახლოს სულ პატარა მცდელობა და ისე აიხდენდა საწადელს ყვალანაირი პროტესტის შანსებს მოისპობდა.-საშინლად მთვრალი ვარ და ცოტა გაბრაზებული.არა..ძალიან გაბრაზებული...ალბათ იმდენად, რომ გიყურებ და შენი მოკვლა მინდა.ასეთი როგორ ხარ?
-როგორი?-საუბრის უნარიც კი წართმევოდა ქალს.
-არ ვიცი...ათას ემოციას ერთიანად რომ აღვიძებ ადამიანში.მინდა რომ გავქრე პატარავ...
მე მინდა,რომ გავქრე!-ჯიუტად გაიმეორა და ლოყიდან სავსე ბაგეებისკენ გააცოცა თითები.გული ცუდად უხდებოდა ამ შეხებისგან და შეეძლო თამამად ეთქვა ,რომ ასეთი რაღაც ცხოვრებაში მართლა პირველად სჭირდა და ეს არც მის სისხლს შერეული ალკოჰოლოს ბრალი იყო და არც იმ გასული თვეების რომლის დასასრულსაც ერთიანად სახეში შეეჯახა გაუსაძლისი მონატრების ტკივილი.შეთქმულივით დაბალ ხმაზე ჩურჩულებდა და არც ერთი სანტიმეტრით არ ცდილობდა დისტანციის დაცვას,ლამის ქალის ბაგეებზე ჩურჩულებდა,რომელიც ძალაგამიცლილო ერთიანად მიხეთქილი ვნებისგან ამღვრეული თვალებით უყურებდა და მისი თითების ფრთხილ მოძრაობაზე თცალები თავისით ეხუჭებოდა.-მინდა, რომ შენც გაქრე.შენ რომ გაქრები ეგ თავისთავად ჩემს გაქრობასაც ნიშნავს.მე მინდა რომ უბრალოდ არ მახსოვდეს ის დღე,როდესაც შენი არსებობის შესახებ გავიგე.არსებობის, რომელიც თავისთავად ჩემი არსებობის წინამორბედიც ყოფილა და აზრზეც არ ვიყავი...მე მინდა, რომ უბრალოდ არ სუნთქავდე.შენი რომ არ სუნთქა დე,ჩემი სუნთქვაც  ავტომატურად შეწყდებოდა.
-ნაბი*ჭვარი ხარ .-ამოიჩურჩულა ქალმა და ლოყოთ ლოყაზე მიეკრა.-ეგოისტი ნაბი*ჭვარი.
-რომელსაც მოენატრე...საშინლად მომენატრე.
-შანსი არ გაქვს...-საკუთარ ტუჩებზე მამაკაცის ტუჩების შეხებისგან გული ლამის გაუჩერდა.
-მაგრამ კოცნა მაინც შემიძლია...მხოლოდ დღეს,მხოლოდ ახლა...- პასუხს არ დალოდებია ,ფრთხილად წაეტანა ტუჩებზე და მარჯვენა ხელით ქალის სახე მიიზიდა.
სასმელმა თავისი გააკეთა და ვნებებს ბოლომდე მისცა გასაქანი.ყრუ ოხვრით აჰყვა ვნებიან კოცნაში ქალი და ვერ გაიაზრა ,როდის უკარნახა ნიკამ მისამართი,მხოლოდ მანქანიდან გადმოსულს წამით შეეფეთა გრილი ჰაერი შიშველ ფეხებზე.შემდეგ კი თითქოს ჰაერში აღმოჩნდაო ლიფტის ხმა ესმოდა,სწრაფად გახსნილი სახლის კარები და ფეხით მიხურული მათ ზურს უკან.ნაცნობი ოთახი,ნაცნობი სურნელი და შიშველი ზურგით ნაგრძნობი გრილი მატერია.რბილი მატრასი და ხმამაღალი ოხვრა. მის ძუძუსთავებს კბილებით ჩაფრენილი მამაკაცი,ურცხვად რომ დათარეშობდნენ მისი თითები ქალის სხწულზე და ხალვათად ჩაცმულს ერთმანეთის მიყოლებით ანთავისუფლებდნენ სამოსისგან.არც ერთი დაკარგული წუთი,ნაცნობი და საყვარელი,ძლიერი სხეული ყოველთვის რომ.
უკარგავდა აზროვნების უნარს.მხურვალე ალერსზე ალერსითვე პასუხი და ის სანატრელი წამი მათი სხეულების შერწყმას რომ დასჭირდა.
-ჯანდაბა...-ამოიოხრა ქალმა და საერთოდ მოსწყდა რეალობას.
-აი ეს მაკლდა...როგორ მაკლდი პატარავ-კოცნებს შორის ჩურჩულებდა ნიკა და ცდილობდა ბოლომდე მიეღო ის სიამოვნება რაც რეალობას მოწყვეტილს,ასტრალში გაიყვანდა.სიამოვნება დღეს,რომელიც ხვალ შიძლება ძვირად დაჯდომოდათ,რომელიმეს ენანა ჩადებილი საქციელი.მაგრამ ხვალამდე დიდი დრო იყო,მთელი ღამე..ღამე, რომელიც არ იქნებოდა რუტინული,ერთფეროვანი და სიმშვიდისთვის განკუთვნილი ღამე.

скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი დარინა

ნიკოლოზის ეგოისტობას საზღვარი არ აქვს, შემეცოდება ლიზიკო თუ ეს იდიოტი კიდევ თავის ეგოისტობას გააგრძელებს და საკუთარი თავის გარდა არავისზე იფიქრებს, სწორედ მისი ზედმეტად თავკერხობის და ეგოისტობის გამო ვერ შევიყვარე ეს პერსონაჟი არადა შენს ისტორიებში ერთადერთი მამაკაცი პერსონაჟია რომელიც არ მიყვარს, შენზე ვგიჟდები და ამ ეგოისტ კაცს შენი გულისთვის ვიტან ???????????? აი ჩემი ლაღიძე სულ სხვა განზომილებაა ერთგული მეგობარი და ძალიან მაგარი ადამიანიაა, პირველივე ნაწილიდან ვვგიჟდები ამ პერონაჟზე, ვნახოთ როგორ განვითარდება ნიკოლას და ლიზიკოს ურთიერთობა, ჩემი აზრით ლიზიკო იმსახურებს ბედნიერებას, აი მინდა რომ ეს თავკერძა ნიკოლოზი ჭკუიდან გადაიყვანოს.

 


№2  offline წევრი Takk.22

შენ ვინ ხარ? ასე როგორ წერ არვიცი, ეს ორნი ერთად სხვა განზომილება ეგოისტურად მიყვარს ეს წყვილი.

 


№3  offline აქტიური მკითხველი meocnebe avadmyopi

სრულიად გაბადრულმა ჩავამთავრე ეს თავი...
აი ეს იყო ის რაც მჭირდებოდა...
ოღონდ მთავარია ეგ ქალი ერგემლიძე იყოს და არა სხვა, რაც შენგან არ გამიკვირდება,რადგან ჩემი გაოცება ყოველთვის გამოგდის...
აი ამ მომენტში ჩემთვის მართლა ეს არის ყველაზე მთავარი...
რადგან დათუნაშვილის სიტყვები სხვისთვის არ ვიცი და ჩემთვის ყველაზე დიდი იმედის მომცემია..
მაგრამ რომ არ იყოს ლიზა მერე ხო უნდა გავგიჟდე...
აი ეს თავი მჭირდებოდა...
ეს თავი მჭირდებოდა რომ შემდეგი თავის მოლოდინში სრულიად მშვიდად ვიყო...
უბრალოდ კიდევ ვიმეორებ მთავარია არც სიზმარი იყოს და არც სხვა ქალი...
თორემ ეს ჩემი გაღიმებული სიფათი ისე მოიღუშება ,მეტი რომ არ შეიძლება...
არა ყველაფერი კი მაგაზე მოწმობს მაგრამ...
მაინც ხომ გჩვევია ჩემი გაოცება და...

დათუნაიშვილოოო..
ღმერთო როგორ ვაფრენ ამ სადამპლეზე...
ვაიმე იმ გოგოს ფოტო რომ ნახა და რეაქცია არ ქონია იცი როგორ გამიხარდა....
ღმერთმანი რა ეგოისტურად მიყვარს ეს საძულველი კაცი...
თუმცა ისეთი გმირია გინდა არ გინდა გიყვარდება...
დებილი უნდა იყო ,როგორც პერსონაჟი არ გააღმერთოო...
არ ვიცი ამ კაცის ბოლომდე ამოცნობა შეუძლებელია რა...
მისებურია....
ვინ თქვა რომ ვინმეს გავს...
საერთოდ არავის, აი საერთოდ...
მხოლოდ ნიკოლოზია ეგეთი...

შენ ხომ არ იცი ეს თავი როგორ მომეწონა ...
ბოლო ფრაგმენტი ხომ განსაკუთრებით...
მაგიჟებთ შენ და ეს ისტორიები ...
პერსონაჟებითურთ...
ეს ისტორია ხან მაცინებს ,ხან სიკვდილამდე მატირებს ...
და ხანაც ისე ვარ გაღიმებული რომ მგონია ტუჩის კუთხეები გამეხევა...
აი დაახლოებით როგორც ახლა...
მიყვარხარ რა...
გაღიარებ როგორც ავტორს..
გადიდებ...
შენც...შენს ისტორიებსაც ,პერსონაჟებსაც და დათუნაშვილსაც...
რა ვქნა ეს ცალკე თემაა და ზოგადად პერსონაჟებში ვერ გავატარე...

 


№4  offline წევრი kora

მთელი თავის კითხვის მანძილზე სულ იმას ვფიქრობდი, თუ რა დამეწერა ბოლოს და როგორ მომეძებნა ყველა საჭირო სიტყვა, რაც ნაწილობრივ მაინც შემაძლებინებდა იმ ემოციის გადმოცემას, რასაც არა მარტო ისტორია, არამედ ამ ისტორიის თითოეული ასო იწვევს ჩემში. და მაინც ვერცერთ სიტყვას ვერ ვპოულობ. ისე მამუნჯებს ეს ისტორია პირველივე ნაწილის პირველივე თავიდან და ისე მირევს გონებას, რომ მისი გავლენიდან ვერც გამოვდივარ. ლიზა და ნიკა იმდენად დიდი ემოციის წყვილია ჩემთვის, რომ ხშირად მეც კი მიჩნდება კითხვა თუ რატომ შემომიძვრნენ ასე დაუნდობლად გონებაში. ყველა დროის ყველაზე მაგარი პერსონაჟები გყავს.
ყველაფერი მაღალ დონეზეა აქ - საქმისადმი უბადლო პროფესიონალიზმი, მეგობრობა და ჯანდაბა - სიყვარულიც კი. ეს ყველაფერი ისე ერწყმის ერთმანეთ, რომ ერთი საფეხურის მოშორებაც კი სავალალოა. ისე მითრევს ეს გამოძიება და ნიკა-გიორგის დუეტს ამოფარებული მეც ვცდილობ რაღაც დასკვნებამდე მივიდე, ცხადია უშედეგოდ :))
ეს მამები აშკარაა რაღაცას მალავენ და ნიკა ესე მარტივად არ აპარპაშებს მაგათ :))
იმ მომენტზე გამეცინა - მოხალისედ ვმუშაობ შენ რაღა გადაგიხადოო :))))
და ბოლო ლუკმა, ნუ აი არ ვიცი საიდან შემოუარო სათქმელს რომ მთლად არ დაგანახო როგორ ეგოისტურად გამიხარდა ბოლო ნაწილი :)
ჯერ საცემრად გაეწეული ნიკა რა მაგარი დასანახი იყო და ეჭვიანობისგან გაგიჟებული ხომ საერთოდ. ლაღიძემაც რა სიამოვნებით მიუხურა კარი :)
დაუსრულებლად შემიძლია ვილაპარაკო ამ ისტორიაზე და არასოდეს არ მომბეზრდება იმის თქმა, რომ ეს ისტორია მუდამ იარსებებს ჩემს გონებაში. მილიონი მადლობა შენ, ოქრო გოგოვ ❤️
--------------------
kira.G

 


№5  offline წევრი Rania

Gmerto hemo. Amoxetqa vnebebis vulkanmaa. Arvici raunda vtqva. Iset magar adgilze gacyvite. Ramoicdissss. Saocrad gadmocemnemociebss. Ai tvinshibeom girtyams da gebwchdwbaaa. Ver cashliiiiiiii. Moutmenlad gelodebii
--------------------
Q.qimucadze

 


№6  offline წევრი ნინ ია

უმაგრესი ისტორიის ავტორი ხარ. ვგიჟდები ნიკაზე. იმ ქალის სახელი მაინც არ გვითხარი (((
ამდენი ველით ერგემლიძეს და იმედია ეგაა

 


№7  offline ახალბედა მწერალი ფ ე ფ ო

დარინა
ნიკოლოზის ეგოისტობას საზღვარი არ აქვს, შემეცოდება ლიზიკო თუ ეს იდიოტი კიდევ თავის ეგოისტობას გააგრძელებს და საკუთარი თავის გარდა არავისზე იფიქრებს, სწორედ მისი ზედმეტად თავკერხობის და ეგოისტობის გამო ვერ შევიყვარე ეს პერსონაჟი არადა შენს ისტორიებში ერთადერთი მამაკაცი პერსონაჟია რომელიც არ მიყვარს, შენზე ვგიჟდები და ამ ეგოისტ კაცს შენი გულისთვის ვიტან ???????????? აი ჩემი ლაღიძე სულ სხვა განზომილებაა ერთგული მეგობარი და ძალიან მაგარი ადამიანიაა, პირველივე ნაწილიდან ვვგიჟდები ამ პერონაჟზე, ვნახოთ როგორ განვითარდება ნიკოლას და ლიზიკოს ურთიერთობა, ჩემი აზრით ლიზიკო იმსახურებს ბედნიერებას, აი მინდა რომ ეს თავკერძა ნიკოლოზი ჭკუიდან გადაიყვანოს.

მე კი შენზე ვგიჟდები :)) ძალიან მიხარიხარ ჩემო კარგო.მთავარი იცი რა არის?! აი პერსონაჟი რომ.გეზიზღება მაგრამ მაინც კითხულობ რადგან იმის იქით მაინც საინტერესოა ეს ისტორია შენთვის. მადლობაა :*

ნინ ია
უმაგრესი ისტორიის ავტორი ხარ. ვგიჟდები ნიკაზე. იმ ქალის სახელი მაინც არ გვითხარი (((
ამდენი ველით ერგემლიძეს და იმედია ეგაა

ძალიან დიდი მადლობა :* მომდევნო თავში აუცილებლად გეტყვით :* გპირდებიით.

Rania
Gmerto hemo. Amoxetqa vnebebis vulkanmaa. Arvici raunda vtqva. Iset magar adgilze gacyvite. Ramoicdissss. Saocrad gadmocemnemociebss. Ai tvinshibeom girtyams da gebwchdwbaaa. Ver cashliiiiiiii. Moutmenlad gelodebii

მიარია რომ კითხულობთ...შევეცდები ახალი თავი ხვალ დავდო :*

kora
მთელი თავის კითხვის მანძილზე სულ იმას ვფიქრობდი, თუ რა დამეწერა ბოლოს და როგორ მომეძებნა ყველა საჭირო სიტყვა, რაც ნაწილობრივ მაინც შემაძლებინებდა იმ ემოციის გადმოცემას, რასაც არა მარტო ისტორია, არამედ ამ ისტორიის თითოეული ასო იწვევს ჩემში. და მაინც ვერცერთ სიტყვას ვერ ვპოულობ. ისე მამუნჯებს ეს ისტორია პირველივე ნაწილის პირველივე თავიდან და ისე მირევს გონებას, რომ მისი გავლენიდან ვერც გამოვდივარ. ლიზა და ნიკა იმდენად დიდი ემოციის წყვილია ჩემთვის, რომ ხშირად მეც კი მიჩნდება კითხვა თუ რატომ შემომიძვრნენ ასე დაუნდობლად გონებაში. ყველა დროის ყველაზე მაგარი პერსონაჟები გყავს.
ყველაფერი მაღალ დონეზეა აქ - საქმისადმი უბადლო პროფესიონალიზმი, მეგობრობა და ჯანდაბა - სიყვარულიც კი. ეს ყველაფერი ისე ერწყმის ერთმანეთ, რომ ერთი საფეხურის მოშორებაც კი სავალალოა. ისე მითრევს ეს გამოძიება და ნიკა-გიორგის დუეტს ამოფარებული მეც ვცდილობ რაღაც დასკვნებამდე მივიდე, ცხადია უშედეგოდ :))
ეს მამები აშკარაა რაღაცას მალავენ და ნიკა ესე მარტივად არ აპარპაშებს მაგათ :))
იმ მომენტზე გამეცინა - მოხალისედ ვმუშაობ შენ რაღა გადაგიხადოო :))))
და ბოლო ლუკმა, ნუ აი არ ვიცი საიდან შემოუარო სათქმელს რომ მთლად არ დაგანახო როგორ ეგოისტურად გამიხარდა ბოლო ნაწილი :)
ჯერ საცემრად გაეწეული ნიკა რა მაგარი დასანახი იყო და ეჭვიანობისგან გაგიჟებული ხომ საერთოდ. ლაღიძემაც რა სიამოვნებით მიუხურა კარი :)
დაუსრულებლად შემიძლია ვილაპარაკო ამ ისტორიაზე და არასოდეს არ მომბეზრდება იმის თქმა, რომ ეს ისტორია მუდამ იარსებებს ჩემს გონებაში. მილიონი მადლობა შენ, ოქრო გოგოვ ❤️

ჩემო კორაა...ვაი მეეეე...აი ვაიიი მეეე...:დ :დ რაც მე და შენ გვიჩხუბია ნიკოს გამო მაგრამ მაინც რომ გიყვარს და რომ გაგიჟებს აი მე კი ეგ მიყვარს.მიხარია შენი ამოციური კომეტარების ნახვა და უუუუსაზღვროდ მაბედბიერეებ.მადლობა ამისთვის ძვირფასო :*

meocnebe avadmyopi
სრულიად გაბადრულმა ჩავამთავრე ეს თავი...
აი ეს იყო ის რაც მჭირდებოდა...
ოღონდ მთავარია ეგ ქალი ერგემლიძე იყოს და არა სხვა, რაც შენგან არ გამიკვირდება,რადგან ჩემი გაოცება ყოველთვის გამოგდის...
აი ამ მომენტში ჩემთვის მართლა ეს არის ყველაზე მთავარი...
რადგან დათუნაშვილის სიტყვები სხვისთვის არ ვიცი და ჩემთვის ყველაზე დიდი იმედის მომცემია..
მაგრამ რომ არ იყოს ლიზა მერე ხო უნდა გავგიჟდე...
აი ეს თავი მჭირდებოდა...
ეს თავი მჭირდებოდა რომ შემდეგი თავის მოლოდინში სრულიად მშვიდად ვიყო...
უბრალოდ კიდევ ვიმეორებ მთავარია არც სიზმარი იყოს და არც სხვა ქალი...
თორემ ეს ჩემი გაღიმებული სიფათი ისე მოიღუშება ,მეტი რომ არ შეიძლება...

დათუნაიშვილოოო..
ღმერთო როგორ ვაფრენ ამ სადამპლეზე...
ვაიმე იმ გოგოს ფოტო რომ ნახა და რეაქცია არ ქონია იცი როგორ გამიხარდა....
ღმერთმანი რა ეგოისტურად მიყვარს ეს საძულველი კაცი...
თუმცა ისეთი გმირია გინდა არ გინდა გიყვარდება...
დებილი უნდა იყო ,როგორც პერსონაჟი არ გააღმერთოო...
არ ვიცი ამ კაცის ბოლომდე ამოცნობა შეუძლებელია რა...
მისებურია....
ვინ თქვა რომ ვინმეს გავს...
საერთოდ არავის, აი საერთოდ...
მხოლოდ ნიკოლოზია ეგეთი...

შენ ხომ არ იცი ეს თავი როგორ მომეწონა ...
ბოლო ფრაგმენტი ხომ განსაკუთრებით...
მაგიჟებთ შენ და ეს ისტორიები ...
პერსონაჟებითურთ...
ეს ისტორია ხან მაცინებს ,ხან სიკვდილამდე მატირებს ...
და ხანაც ისე ვარ გაღიმებული რომ მგონია ტუჩის კუთხეები გამეხევა...
აი დაახლოებით როგორც ახლა...
მიყვარხარ რა...
გაღიარებ როგორც ავტორს..
გადიდებ...
შენც...შენს ისტორიებსაც ,პერსონაჟებსაც და დათუნაშვილსაც...
რა ვქნა ეს ცალკე თემაა და ზოგადად პერსონაჟებში ვერ გავატარე...

წინა კომენტარზეც მოგწერე იმდენი და ისეთი თბილი ემოციებ მოდის შენი კომენტარიდან.მართლაც ჩვეულებრივად ვმუნჯდები და თვით მე,გალექსილ ფეფოსაც კი მიჭირს რამე დაგიწერო.აი მართლა ძალიან მიხარია ესე რომ ხწდავთ,ესე რომ გრძნობთ და სულით და გულით კითხულობთ ამ ისტორიას.ძალიან დიდი მადლობა და მართლა ძალიან მიყვარხართ ხალხო...მგონი,რაღაც ამოუცნობი სენი მაქვს შეყრილი და უთქვენოდ ვეღარ ვძლებ. :*

 


№8 სტუმარი anna

[quote=ფ ე ფ ო][quote=დარინა]ნიკოლოზის ეგოისტობას საზღვარი არ აქვს, შემეცოდება ლიზიკო თუ ეს იდიოტი კიდევ თავის ეგოისტობას გააგრძელებს და საკუთარი თავის გარდა არავისზე იფიქრებს, სწორედ მისი ზედმეტად თავკერხობის და ეგოისტობის გამო ვერ შევიყვარე ეს პერსონაჟი არადა შენს ისტორიებში ერთადერთი მამაკაცი პერსონაჟია რომელიც არ მიყვარს, შენზე ვგიჟდები და ამ ეგოისტ კაცს შენი გულისთვის ვიტან ???????????? აი ჩემი ლაღიძე სულ სხვა განზომილებაა ერთგული მეგობარი და ძალიან მაგარი ადამიანიაა, პირველივე ნაწილიდან ვვგიჟდები ამ პერონაჟზე, ვნახოთ როგორ განვითარდება ნიკოლას და ლიზიკოს ურთიერთობა, ჩემი აზრით ლიზიკო იმსახურებს ბედნიერებას, აი მინდა რომ ეს თავკერძა ნიკოლოზი ჭკუიდან გადაიყვანოს.[/quote]
მე კი შენზე ვგიჟდები :)) ძალიან მიხარიხარ ჩემო კარგო.მთავარი იცი რა არის?! აი პერსონაჟი რომ.გეზიზღება მაგრამ მაინც კითხულობ რადგან იმის იქით მაინც საინტერესოა ეს ისტორია შენთვის. მადლობაა :*

[quote=ნინ ია]უმაგრესი ისტორიის ავტორი ხარ. ვგიჟდები ნიკაზე. იმ ქალის სახელი მაინც არ გვითხარი (((
ამდენი ველით ერგემლიძეს და იმედია ეგაა[/quote]
ძალიან დიდი მადლობა :* მომდევნო თავში აუცილებლად გეტყვით :* გპირდებიით.

[quote=Rania]Gmerto hemo. Amoxetqa vnebebis vulkanmaa. Arvici raunda vtqva. Iset magar adgilze gacyvite. Ramoicdissss. Saocrad gadmocemnemociebss. Ai tvinshibeom girtyams da gebwchdwbaaa. Ver cashliiiiiiii. Moutmenlad gelodebii[/quote]
მიარია რომ კითხულობთ...შევეცდები ახალი თავი ხვალ დავდო :*

[quote=kora]მთელი თავის კითხვის მანძილზე სულ იმას ვფიქრობდი, თუ რა დამეწერა ბოლოს და როგორ მომეძებნა ყველა საჭირო სიტყვა, რაც ნაწილობრივ მაინც შემაძლებინებდა იმ ემოციის გადმოცემას, რასაც არა მარტო ისტორია, არამედ ამ ისტორიის თითოეული ასო იწვევს ჩემში. და მაინც ვერცერთ სიტყვას ვერ ვპოულობ. ისე მამუნჯებს ეს ისტორია პირველივე ნაწილის პირველივე თავიდან და ისე მირევს გონებას, რომ მისი გავლენიდან ვერც გამოვდივარ. ლიზა და ნიკა იმდენად დიდი ემოციის წყვილია ჩემთვის, რომ ხშირად მეც კი მიჩნდება კითხვა თუ რატომ შემომიძვრნენ ასე დაუნდობლად გონებაში. ყველა დროის ყველაზე მაგარი პერსონაჟები გყავს.
ყველაფერი მაღალ დონეზეა აქ - საქმისადმი უბადლო პროფესიონალიზმი, მეგობრობა და ჯანდაბა - სიყვარულიც კი. ეს ყველაფერი ისე ერწყმის ერთმანეთ, რომ ერთი საფეხურის მოშორებაც კი სავალალოა. ისე მითრევს ეს გამოძიება და ნიკა-გიორგის დუეტს ამოფარებული მეც ვცდილობ რაღაც დასკვნებამდე მივიდე, ცხადია უშედეგოდ :))
ეს მამები აშკარაა რაღაცას მალავენ და ნიკა ესე მარტივად არ აპარპაშებს მაგათ :))
იმ მომენტზე გამეცინა - მოხალისედ ვმუშაობ შენ რაღა გადაგიხადოო :))))
და ბოლო ლუკმა, ნუ აი არ ვიცი საიდან შემოუარო სათქმელს რომ მთლად არ დაგანახო როგორ ეგოისტურად გამიხარდა ბოლო ნაწილი :)
ჯერ საცემრად გაეწეული ნიკა რა მაგარი დასანახი იყო და ეჭვიანობისგან გაგიჟებული ხომ საერთოდ. ლაღიძემაც რა სიამოვნებით მიუხურა კარი :)
დაუსრულებლად შემიძლია ვილაპარაკო ამ ისტორიაზე და არასოდეს არ მომბეზრდება იმის თქმა, რომ ეს ისტორია მუდამ იარსებებს ჩემს გონებაში. მილიონი მადლობა შენ, ოქრო გოგოვ ❤️[/quote]
ჩემო კორაა...ვაი მეეეე...აი ვაიიი მეეე...:დ :დ რაც მე და შენ გვიჩხუბია ნიკოს გამო მაგრამ მაინც რომ გიყვარს და რომ გაგიჟებს აი მე კი ეგ მიყვარს.მიხარია შენი ამოციური კომეტარების ნახვა და უუუუსაზღვროდ მაბედბიერეებ.მადლობა ამისთვის ძვირფასო :*

[quote=meocnebe avadmyopi]სრულიად გაბადრულმა ჩავამთავრე ეს თავი...
აი ეს იყო ის რაც მჭირდებოდა...
ოღონდ მთავარია ეგ ქალი ერგემლიძე იყოს და არა სხვა, რაც შენგან არ გამიკვირდება,რადგან ჩემი გაოცება ყოველთვის გამოგდის...
აი ამ მომენტში ჩემთვის მართლა ეს არის ყველაზე მთავარი...
რადგან დათუნაშვილის სიტყვები სხვისთვის არ ვიცი და ჩემთვის ყველაზე დიდი იმედის მომცემია..
მაგრამ რომ არ იყოს ლიზა მერე ხო უნდა გავგიჟდე...
აი ეს თავი მჭირდებოდა...
ეს თავი მჭირდებოდა რომ შემდეგი თავის მოლოდინში სრულიად მშვიდად ვიყო...
უბრალოდ კიდევ ვიმეორებ მთავარია არც სიზმარი იყოს და არც სხვა ქალი...
თორემ ეს ჩემი გაღიმებული სიფათი ისე მოიღუშება ,მეტი რომ არ შეიძლება...

დათუნაიშვილოოო..
ღმერთო როგორ ვაფრენ ამ სადამპლეზე...
ვაიმე იმ გოგოს ფოტო რომ ნახა და რეაქცია არ ქონია იცი როგორ გამიხარდა....
ღმერთმანი რა ეგოისტურად მიყვარს ეს საძულველი კაცი...
თუმცა ისეთი გმირია გინდა არ გინდა გიყვარდება...
დებილი უნდა იყო ,როგორც პერსონაჟი არ გააღმერთოო...
არ ვიცი ამ კაცის ბოლომდე ამოცნობა შეუძლებელია რა...
მისებურია....
ვინ თქვა რომ ვინმეს გავს...
საერთოდ არავის, აი საერთოდ...
მხოლოდ ნიკოლოზია ეგეთი...

შენ ხომ არ იცი ეს თავი როგორ მომეწონა ...
ბოლო ფრაგმენტი ხომ განსაკუთრებით...
მაგიჟებთ შენ და ეს ისტორიები ...
პერსონაჟებითურთ...
ეს ისტორია ხან მაცინებს ,ხან სიკვდილამდე მატირებს ...
და ხანაც ისე ვარ გაღიმებული რომ მგონია ტუჩის კუთხეები გამეხევა...
აი დაახლოებით როგორც ახლა...
მიყვარხარ რა...
გაღიარებ როგორც ავტორს..
გადიდებ...
შენც...შენს ისტორიებსაც ,პერსონაჟებსაც და დათუნაშვილსაც...
რა ვქნა ეს ცალკე თემაა და ზოგადად პერსონაჟებში ვერ გავატარე...[/quote]
წინა კომენტარზეც მოგწერე იმდენი და ისეთი თბილი ემოციებ მოდის შენი კომენტარიდან.მართლაც ჩვეულებრივად ვმუნჯდები და თვით მე,გალექსილ ფეფოსაც კი მიჭირს რამე დაგიწერო.აი მართლა ძალიან მიხარია ესე რომ ხწდავთ,ესე რომ გრძნობთ და სულით და გულით კითხულობთ ამ ისტორიას.ძალიან დიდი მადლობა და მართლა ძალიან მიყვარხართ ხალხო...მგონი,რაღაც ამოუცნობი სენი მაქვს შეყრილი და უთქვენოდ ვეღარ ვძლებ. :*[/quo



უეჭველი ერგემლიძეა, აბა გიორგის ცოლი დაბადების დღეზე ნიკასთვის ასეთი მნიშვნელოვანი სხვა ვინ იქნებოდა,თან წინა თავში გიორგიმ ლიზაზე უთხრა თანამშრომელს ხვდებაო და ეხლა იმიტომ კითხა ნიკამ ამას ხვდებაო?

 


№9 წევრი BvBArMy

დიდი ხანია გაკვირდები. შენი ყველა ისტორია წაკითხული მაქვს და დღეს საშინლად მომინდა მეთქვა შენთვის, თუ რამდენად მაგარი ხარ. 2014 წლიდან ამ საიტზე ვარ და ბოლო პერიოდში იმდენად აღარ მომწონდა ისტორიები, არ შემოვდიოდი ხოლმე. მერე შემთხვევით შენს ისტორიას გადავაწყდი შემითრია, შემითრია და ბოლოს ყველაფერი წავიკითხე თან ერთხელ კი არა უამრავჯერ. იმის მერე ყოველდღე შემოვდივარ, რომ ვნახო, რამე ახალი ხომ არ დადე.შენი ყველა ისტორია და პერსონაჟი შესანიშნავია. ვცდილობ ხოლმე რამე ნაკლი ვუპოვო, მაგრამ ვერა. დათუნაშვილი რაღაც საწაული პეერსონაჟია, მაგრამ ბარათელი, რომ გყავს ეგეთი აი არცერთი. ბარათელის მსგავს შეყვარებულს ვინატრებდი :დდდდ ნუ რაც ნადირობას შეეხება ნიკა და ლიზა უნდა იყვნენ ერთად რა. აი სხვანაირად უბრალოდ არ შეიძლება. სხვა განზომილებააა, როცა ერთად არიან დათუნაშვილი და ერგემლიძე. ნიკოლოზი უბრალოდ შესანიშნავია.
--------------------
I Hate Everything About You

 


№10  offline წევრი სიბილა

ეგრე რა, საღოლ ნიკოლოზ.და შენ ავტორო, მეკითხები ძალიან))

 


№11 წევრი რუსკიმარუსია

დავიწყოთ გამოძიებით. ვფიქრობ ორივე მამა რაღქცას მალავს და ეს საქმეები ერთმანეთთან არის დაკავშირებული და ის როკერიც ამ საქმის მონაწელი ჩანს. ვიცი მე ბიჭები ჭკუას ასწავლიან და ჭანტურიასაც მოსვავს ადგილზე ნიკოლოზ ბატონი.
ახლა იმ ემოციურ ფონზე რომელიც მთელი დღე დამყვება❤ ნიკოლოზი ზედმეტად ეგოისტი კაცია. გიორგის სიტყვებით თუ ვიმსჯელებთ (შენი დანახვა არ უნდაო) მათი დაშორება ნიკოლოზის ბრალია. საზიზღარი კაცი არც სხვისთვის იმეტებს ლიზიკოს, რომელსაც სხვათაშორის ძალიან უყვარს ნიკოლოზი, არც შერიგებას ფიქრობს მგონი. საზიზღარი კაცი, თვითონაც ძალიან უყვარს ლიზი.
"-არა, მე ვარ მთვრალია-ზემოდან უყურებდა,მის სახესთან იმდენად ახლოს სულ პატარა მცდელობა და ისე აიხდენდა საწადელს ყვალანაირი პროტესტის შანსებს მოისპობდა.-საშინლად მთვრალი ვარ და ცოტა გაბრაზებული.არა..ძალიან გაბრაზებული...ალბათ იმდენად, რომ გიყურებ და შენი მოკვლა მინდა.ასეთი როგორ ხარ?
-როგორი?-საუბრის უნარიც კი წართმევოდა ქალს.
-არ ვიცი...ათას ემოციას ერთიანად რომ აღვიძებ ადამიანში.მინდა რომ გავქრე პატარავ...
მე მინდა,რომ გავქრე!-ჯიუტად გაიმეორა და ლოყიდან სავსე ბაგეებისკენ გააცოცა თითები.გული ცუდად უხდებოდა ამ შეხებისგან და შეეძლო თამამად ეთქვა ,რომ ასეთი რაღაც ცხოვრებაში მართლა პირველად სჭირდა და ეს არც მის სისხლს შერეული ალკოჰოლოს ბრალი იყო და არც იმ გასული თვეების რომლის დასასრულსაც ერთიანად სახეში შეეჯახა გაუსაძლისი მონატრების ტკივილი.შეთქმულივით დაბალ ხმაზე ჩურჩულებდა და არც ერთი სანტიმეტრით არ ცდილობდა დისტანციის დაცვას,ლამის ქალის ბაგეებზე ჩურჩულებდა,რომელიც ძალაგამიცლილო ერთიანად მიხეთქილი ვნებისგან ამღვრეული თვალებით უყურებდა და მისი თითების ფრთხილ მოძრაობაზე თცალები თავისით ეხუჭებოდა.-მინდა, რომ შენც გაქრე.შენ რომ გაქრები ეგ თავისთავად ჩემს გაქრობასაც ნიშნავს.მე მინდა რომ უბრალოდ არ მახსოვდეს ის დღე,როდესაც შენი არსებობის შესახებ გავიგე.არსებობის, რომელიც თავისთავად ჩემი არსებობის წინამორბედიც ყოფილა და აზრზეც არ ვიყავი...მე მინდა, რომ უბრალოდ არ სუნთქავდე.შენი რომ არ სუნთქა დე,ჩემი სუნთქვაც ავტომატურად შეწყდებოდა."
ამ სიტყვების შემდეგ როგორ ვთქვა, რომ არ უყვარს? იმედია შერიგდებიან და ლიზიკო უფრო აქტიური გახდება. რა ვქნა მე ეს ორი ცალ-ცალკე ვერ წარმომიდგენია❤

 


№12  offline წევრი ნანა73

ჩემი საინტერესო გოგო ხარ დედუცი ❤️

 


№13 სტუმარი სტუმარი ნინო

ყველაზე მაგარი ხარ შენ ფეფო შენს გამო შემოვდივარ საიტზე ძალიან მომწონს შენი ყველა ისტორია რაც აქ დევს

 


№14 სტუმარი ზინიკო

ძალიან მაგარი ხარ ფეფო!!

 


№15  offline წევრი Takk.22

ახალი როდის იქნება

 


№16 სტუმარი ფეფო

მოკლედ ჩემო მკითხველო,ძალიან კი მცხვენია, მაგრამ ჩემი საიტზე გამოჩენიდან ხო შევთანხმდით?!
მაქსიმუმ ორ დღეში ერთხელ შემიძლია ისტორიის ატვირთვა რადგან ვმუშაობთქო.ვინაიდან და რადგანაც აღარ ვმუშაობ (ჯერ ჯერობით) ვახერხებდი და ყოველ დღე ვტვირთავდი.
მოცემულ მომენტში..ანუ მაქსიმუმ 8 რიცხვიდან ისევ მომიწევს დღე გამოშვებით ატვირთვა და იმედი მაქვს გაგებით მოეკიდებით ამ თემას.???? მიყვარხართ და ხვალ აუცილებლად იქნება ახალი თავი????
ვერ შემოვედი საიტზე პასუხის გასაცემად...არ ვიცი ან საიტი ურევდა ან მე :დ

 


№17 სტუმარი ანნნნა

გთხოვრა ლიზიკო და დათუნაშვილი ერთადდატოვე რა❤️❤️❤️❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent