შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩემი ძმის მეგობარი 1


1-04-2019, 18:57
ნანახია 388

ჩემი ძმის მეგობარი 1

გამარჯობათ, მე ლიზი მქვია, ვარ ათი წლის, დედა, მამა და ძმა მყავს, დედას ლამარა ჰქვია, ოცდათექვსმეტი წლისაა, მამას დათო ჰქვია და ორმოცდა ერთი წლისაა, ჩემს უფროს ძამიკოს კი ირაკლი ჰქვია, თოთხმეტი წლისაა, ჩემზე სულ რაღაც ოთხი წლით უფროსია ჩემზე, მიყვარს, ყველაზე და ყველაფერზე მეტად, მასაც ვუყვარვარ ვიცი, მთელი ცხოვრებაა ერთმანეთზე ვგიჟდებით, როცა რაიმე პრობლემა მქონდა ყოველთვის ის მიგვარებდა, როცა ვტიროდი ის მაწყნარებდა, გაკვეთილებშიც ის მეხმარება, მოკლედ რომ ვთქვა ის ჩემთვის ყველაფერია. ახლა მძინავს, მაგრამ თვალებს ვახელ რატომღაც, საათს ვუყურებ და მიჩვენებს რომ დილის ხუთი საათია, ამიტომაც ძილს ვაგრძელებ, და მესიზმრება ჩემი ძმა, მე ყოველთვის ის მესიზმრება, მაგრამ ამ სიზმარში მე ის მკლავდა, ვყვირივარ, ვემუდარები, ვტირივარ, შემდეგ იარაღს იღებს და თავს იკლავს, სიკვდილის წინ კი მეუბნება
-მიყვარხარ, ვერ გაგწირავ.
ვიღაცის ნჯღრევა მაღვიძებს, ეს ჩემი ძმაა, მის მკლავებში ვქვითინებ, ის კი შუბლზე მკოცნის და მეუბნება
-დაწყნარდი პატარავ, წამო აბანოში შევიდეთ, წყალს მოუყევი ის რაც ნახე
-მიყვარხარ, ძაან გთხოვ არასოდეს გააკეთო ისეთი რამ რაც შენ გავნებს კარგიი?
-მეც მიყვარხარ, მიდი გაემზადე ნახევარ საათში სკოლაში უნდა ვიყოთ, თუ დღესაც უნდა დამაგვიანებინო?
-არა არა დღეს თავის დროზე მივალთ
-მიდი ახტი მაშინ დროზე და ჩაიცვი, ისე რაიმე ხომ არ გამოგრჩა?
-რაა?
-რავი, არაფერი
-უიმეეე, როგორ დამავიწყდა, დღეს სკოლაში არ წავალთ
-რატო?
-ჩემი შეგროვებული ფული უნდა დავხარჯო, ორ დღეში ჩემი კლასელის დაბადების დღეა-არადა ხო ვიცოდი ელოდებოდა როდის ვეტყოდი "გილოცავ ჩემო ძამიკო დაბიდუბისს" მას კი თვალები სევდით აევსო და ისე შემომხედა, მაგრამ მე ხომ ჩემი უფროსი ძამიკო მიყვარს? ჰო და ავდგები ახლა და მოვატყუებ.
-რომელი კლასელის?
-ნიკასი?
-ნიკა შენს კლასში რომ არ არის?
-ააა, კლასელი ვთქვი?
-ხო
-პარალელური კლასელი უნდა მეთქვა
-კარგი, მიდი მაშინ დაწექი თორე გამიცივდები.
-ირაა?!-ყოველთვის ზუსტად ასე მივმართავ ხოლმე
-რა იყო ლი?
-შენ მერვეში ხარ ხო?
-ხო, რა გჭირს გოგო არ უნდა გახსოვდეს?
-გამოცდას წარმატებით ხო ჩააბარებ?
-კი, რა მოხდა?
-მეცხრეში იქნები ხო?
-ხო, ნერვები არ მომიშალო, რა მოხდა თქო?
-რა გინდა საჩუქრად?-ეს ვთქვი და თვალები სიხარულისგან გაუნათდა
-საყვარელო გახსოვს? გახსოვს აბა რა, შენ ჩემს თავს რა დაგავიწყებს, თავიდანვე გახსოვდა ხო?
-კი
-ასე აღარ იხუმრო იცოდე აწი
-ლი, ლიზიკო, ლიზი, ლიზიკო, ჩემი ლიზიკო
-ირაა, გეყოფა რა
-რა მეყოფა?
-ყვირილი
-რატომ? კარგად ხარ?
-კი, უბრალოდ ოდნავ თავი მტკივა
-კაი, დაისვენე, მე წავალ.
-დღეს სკოლაში ხო არ მიდიხარ?
-არა რა იყო?
-რა იყო და, მოდი ჩემთან დაწექი, და ისე ამ სიტყვების მეტი არაფერი იცი? ტავტალოგია გამოგდის.
-უი ბოდიში, გავითვალისწინებ, და შენ ამდენი საიდან იცი მეხუთე კლასელო?
-შენ რომ სწავლობდი მეც დამამახსოვრდა
-მოკლედ ეს რა ჭკვიანი გოგო მყავხარ რა?
"ღუტუნი" დამიწყო, მეც ბოლო ხმაზე ავხარხარდი, დედა და მამაც ღიმილიანი სახით შემოვიდნენ ოთახში, ვიცოდი რომ უხაროდათ მათი შვილების ბედნიერება, მაგრამ ის უფრო უხაროდათ, მათ შვილების სიყვარული ერთმანეთის მიერ როგორიც ჰქონდათ, დედას ტორტი ეკავა რომელზეც სანთლები იყო ანთებული და ზედ თხუთმეტი ეწერა, როგორ მიუვარდა ის მომენტი როცა ირაკლი ხელს მკიდებდა შუნლზე მკოცნიდა და მერე აქრობდა სანთლებს, ვგიჟდებოდი მასზე.
საყიდლებზე გავედით მთელი ოჯახი, ირაკლის ბევრი ძმაკაცი ჰყავდა ამიტომ ყველა დაპატიჯა *** ამ რესტორანში, ახლა კი ირაკლი, მე, დედა და მამა საყიდლებზე ვართ, მე რაღაცამ ძალიან მომჭრა თვალი და ცოტა ხნით მათ ჩამოვშორდი, ძირს დავიხარე და საფულე დავინახე, შემდეგ კიდწვ გახსნილი ჯიბით კაცი დავინახე, მასთან მივედი და მივმართე.
-უკაცრავად, თქვენი საფულე
-ეს ჩემი არ არის პატარავ.
-დარწმუნებული ხართ?
-კი.. უი არა... არა, ჩემია პატარავ, ჯიბე გამხსნია, მადლობა
-არაფლის
ვუთხარი და უკან შემოვბრუნდი, ჩემი ოჯახი არსად იდგა, წავედი და ძებნა დავიწყე, სულ რაღაც ათი ელის ვარ, ვერ გავუძლებ ამდენს რა, ტირილი დავიწყე, შემდეგ გამახსენდა რომ ირაკლის ნომერი ზეპირად ვიცოდი და ვიღაცას ვთხოვე ტელეფონი ეთხოვა.
-უკაცრავად შეიძლება რომ ტელეფონი მათხოვოთ ხუთი წუთით?
-რატომ პატარავ?
-დასარეკად მინდა.
-აიღე.
-.....
-ალოოო
-საყვარელო შენ ხარ? სად ხარ?
-ირაა სადაც სათვალე იყიდე იქ ვარ,
-არ წახვიდე, მოვალთ ახლავე.
ცოტა ხანში დედა, მამა და ჩემი ძმა მოვიდნენ, ჩემი ძმა ჩემთან მოვიდა და ჩამეხუტა
-ასე აღარ გვანერვიულო კარგი ლიზი?
-კარგი დედიკო
-მარტო დედიკო? მამა არ გიყვარს?-ჩაერია მამა
-მაგას მამა კი არა ირაკლის მეტი არავინ აინტერესებს-დედა ამბობს სიცილით
ირაკლი კი ხელებს არ მიშვებს, მეც ვკიდებ ხელებს და ცოტა ხანში სახლისკენ მივდივართ.
სახლში მივედით, და ირაკლიმ თავისთან შემიყვანა, მისი ოთახი ძალიან მომწონდა ყოველთვის, და ბევრჯერ მითქვამს ეს მისთვის.
-ლიზი რა ჩავიცვა?
-რავი ტანსაცმელი.
-კაი რა, ამდენი ძმაკაცი მოვა და როგორ ტრუსიკით წავიდე?
-კაი ხო-ყოველთვის ასე ვიყავით, ის ჩემთვის არჩევდა ტანსაცმელს მე მისთვის, მაგრამ ეს მხოლოდ მნიშვნელოვან დღეებში ხდებოდა.
ავურჩიე: შავი დახეული ჯინსი, თეთრ ძირიანი და თეთრ თასმებიანი კეტები, ნაჭერი შავი ჰქონდა, ყვითელი ოდნავ დახეული ზედა, შავი სათვალე და ვულალა.
-ახლა შენი ჯერია ირაა.
-ისე ყოველთვის მაგრად უხამებ ერთმანეთს ყველაფერს, საღო შენ.
-მადლობა, წამო ახლა ჩემთან.
-მოდი დღეს შენი პაწაწინა სხეული ბრჭყვიალა გავხადოთ.
-იესსსს.
-ასე ნუ გიხარია, ძაანაც არ იბრჭყვიალებს.
-კაი ხო.
ამირჩია: მთლიანი კაბა რომელსაც მკლავები და ნახატები უბრჭყვიალებდა, ცისფერი "კალგოტკა", ტაპკები რომლებსაც სადღაც-სადღაც თვლები ჰქონდა და თეთრ თვლებიანი შავი სათვალე.
მოკლედ ეს ყველაფერი ჩავიცვით და სალონში გადავინაცვლეთ, ირაკლის ქოჩორი ჰქონდა და უნდოდა რომ ეს ქოჩორი მოეშორებინა და თმა ერთ სისწორეზე დაეყენებინა, მე კი რაიმე ლამაზი ვარცხნილობა მინდოდა, დედა და მამა კი ჩვენ გვიყურებდნენ და იცინოდნენ.
ბოლოს რესტორანში მივედით, ორივე ძალიან ლამაზად გამოვიყურებოდით, დედა და მამამ დაგვტოვა და თვითონ სადღაც წავიდნენ ასე თქვეს არ ინერვიულოთ მალე მოვალთო, მე კი ირაკლის მიმანდეს, ირას სანამ შევიდოდით მანამდე ვუთხარი,
-ირაა დაიხარე რაა
ირაკლი დაიხარა და ლოყავე ვაკოცე შემდეგ კი ყურში ჩავჩურჩულე
-ძალიან მიყვარხარ ეს კი შენ ჩემგან. -და პატარა ყუთი გავუწოდე, გახსნა და სიხარულის თვალებით შემომხედა, ბრასლეტი იდო, მამა და დედა დამეხმარა ამის გაკეთებაში რა თქმა უნდა, მთლიანად ოქროსი იყო და ზედ ჩემი სახელი იყო, ნუ ეს ოქრო მჭედლის დამსახურებაა, ჩემთან მოვიდა და ჩამეხუტა.
-მიყვარხარ ლი
-ლისაც უყვარხარ.
შიგნით შევედით სიცილით, იქაურობა კი გადავსებული დაგვხვდა, ირაკლის კლასელები, მეგობრები, მეზობლები, ვიღაც ბიჭი მოვიდა და ირაკლის გადაეხვია, შემდეგ მე შემომიბრუნდა და ხელი გამომიწოდა, მე კი ირაკლის ზურგს უკან დავდექი, ამაზე იმ ბიჭს ჩაეღიმა, ირაკლიმ კი სიცილი ძლივს შეიკავა
-გამარჯობა პატარავ, მე ნიკა მქვია ირაკლის მეგობარი გახლავარ.
მე ირაკლის ავხედე და თავი დამიქნია, ეს იმის ნიშანი იყო რომ შემეძლო ეს ადამიანი გამეცნო.
-გამარჯობა, მე ირას და ვარ ლიზი მქვია.
-ირააა?-ეჭვიათვალით ახედა ირაკლის
-არა შენ ეს სახელი არც კი დამიძახო, არც კი გაბედო, ეს პატივი მხოლოდ ჩემს ერთადერთ დას.
-ჰო რა თქმა უნდა.
-ირაა
-რაა?
-დაიხარე?!
ჩურჩული დავიწყეთ ერთმანეთის ყურებში
-რა გინდა პატარავ?
-ირა გახლავარ რა არის?
-კაი რა, სახში გამახსენე და გეტყვი.
-კაი-ხელში ამიყვანა და ლოყები კარგად დამიკოცნა, ნიკა კი ჩემთან მოვიდა და ირაკლის წაართვა ჩემი თავი.
-იცოდე რამე არ დაუშავო.
-შენ ბიჭო ნორმალური ხარ? რა უნდა დავუშავო?
-რავი მე, კაი წავე აბა მე
-ირაა
-რა იყო პატარავ, ამ ბიჭის არ შეგეშინდეს კაი?
-კაი.
ირაკლი წავიდა, მე კი ამ ბიჭთან დავრჩი, ძირს ჩამომსვა და მიყურებდა ზემოდან, აბა პქტარავ არ გავიცნოთ წესიერად ერთმანეთი?
-კი.
-წამო დავჯდეთ
მაგიდასთან მივედით, დავჯექით და ლაოარაკი დავიწყეთ.
-აბა ბრჭყვიალა ქალბატონო რას მომიყვები შენზე?
-ირაკლის და ვარ და სულ მისი ვიქნები-ეს ცთქვი და მან სიცილი დაიწყო.
-რატო დამცინი?
-არაფერი, მოდი კალთაში ჩამიჯექი.
-მე მარტო ირას ვუჯდები კალთაში
-ირაკლის მეგობარს არ ჩაუჯდები?
-კი
-ხო და მოდი,
მივედი და უცებ დამაჯინა თავის მუხლებზე, ერთი ფეხი მარჯვნივ მქონდა, მეორე კი მარცხნივ.
-აბა მითხარი ლიზიკო, ტოგორ მოიპოვე ირაკლის ამხელა პატივისცემა?
-რაა?
-სახელს ვგულისხმობ, ირაას არავის არ აძახებინებს
-მე ვუყვარვარ თქვენ არა
-ხო მაგრამ შენს მშობლებზე რას მეტყვი? იმათაც არ აძახებინებს.
-მაშჯნ ირას კითხე ეგ.
-მოდი აბა ჩამეხუტე.
-არა
-რატო
-არ მომწონხარ დიდად
-რატო ცუდი ბიჭი ვარ?
-აბა ირაკლის რატო ჩაეხუტე?
-მოვიკითხე და მაგიტო
-მაინც არ მომწონხარ.
-ეჭვიანობ პატარავ?
-ეჭვიქნობა რა არის?
-ააა, ამ თემაზე ლაპარაკი არ გქონია ალბათ შენს ძმასთან.
-რაზე?
-შენს ძმას მე ვუყვარვარ
ეს თქვა და თვალები ცრემლებით ამევსო.
-შენ მატყუარა ხარ.
-არა არ ვარ
აქ უკვე უხმოდ ტირილი დავიწყე, ცრემლებს ჩემი პატარქ ხელებით ვიწმენდი მაგრამ სულ უფრო და უფრო მეტი მოდიოდა, ჩამეხუტა, და მითხრა.
-არ იტირო პატარავ მოგატყუე, მე შენს ძმას არ ვუყვარვარ, მხოლოს ისე როგორც მეგობარი, შენ კი მთელი გულით უყვარხარ.
-რატო მატყუებ ყოველთვის, მე შენი არ მჯერა.
მისი მუხლებიდან ჩამოვხტი და ნაცნობი ადამიანისკენ წავედი, რა თქმა უნდა ცრემლები მოვიწმინდე, ეს გიორგი იყო, ირაკლის ბავშვობის მეგობარი, მასთან მივედი და წელზე მოვხვიე ხელები, აბა უფრო ზევით ვერ ვწვდებოდი და, ხელში ამიყვანა და ლოყები დამიკოცნა
-როგორ ხარ?
-კარგად შენ? ხუთი დღეა არ მინახიხარ
-ვინ გოგო, დღეებს ითვლი
-ხო, მე შენ კიდე მიყვარხარ
-ვაიმეეე, მეც მიყვარხარ პატარავ
-მცივა გიო,
-რატო? აქ სიცივე არაა
-აუ არვი მცივა ძალიან, კაი მოიცა,
ისევ იმ მაგიდასთან დავბრუნდი მაგრამ ამჯერად გიორგის ვეკავე და ნიკაც იქ იყო, ნიკას გაუკვირდა და გიოს კითხა.
-რა სჭირს?
-რავი ტო მცივაო და სადაა ჩემი ქურთუქი, ვერ ვპოულობ
-კაი მოიცა აი ეს აიღოს
მისი მომცა, ჩავიცვი, ვაიმე როგორი თბილი იყო, გავთბი, ისევ გიოს ვეკავე, მერე კი ისევ ნიკას კალთაში ავღმოვჩნდი, იქვე ჩამეძინა, ვგრძნობდი როგორ მეფერებოდა თმაზე, ასე მიკეთებდა ირაკლიც, შემდეგ ნჯღრევას ვგრძნობ.
-რა არის ირაა.
-ირა არ ვარ.
-აბა ვინ ხარ?
-ნიკა ვარ,
-რა არის ნიკა?
-შენი ძმა გეძახის
-რატო?
-ტორტი უნდა გავჭრაგ ერთადო
-ვაიმეე,-სიხარულიწგან წამოვხტი და ირაკლისთან მივირბინე
ტორტიც გავჭერით, შევჭამე და მე და ირაკლი ისევ იმ მაგიდასთან ავღმოვჩნდი
-ირაა,
-რა გინდა გოგო რაა? მთელი დღეა სულ ირას გაიძახი, სხვა სახელი არ იცი?-მეჩხუბასავით ნიკა, ირას კი ვიგრძენი, სულიერად ვიგრძენი რომ ნერვები უმტყუვნებდა, ამიტომ მოვეხვიე, და ჩუმად, ისე რომ ვერავინ გაიგო ტირილი დავიწყე, ვერც ირაკლი ხვდებოდა, ნუ ყოველ შემთხვევაში მე ასე მეგონა.
-ნიკააა-ვიღაცამ დაუძახა
-მოვდივარ ხოო
ნიკა წავიდა და მე და ირა დავრჩით მარტონი ამ მაგიდასთან
-ნუ ტირი კარგიი?
-არ ვტირი
-კი ტირი პატარავ, და მინდა რომ არ იტირო
-ირაკლი მა...
-არა
-რა არა?
-ირაკლი არა ირა
-კი მაგრამ...
-ირა მეთქი და ვსო კაი? ახლა კი მითხარი რა გინდოდა?
-დედა და მამა რატო არ მოდიან? იცი მე რა მითზრეს?
-რაა?
-თუ პატარა დაიკო ან ძქმიკო გინდა ირაკლის ფაუჯერეო
-მერე, ესეიგი დღეს არ ეცლებათ პატარავ-თქვა სიცილით და ნიკაც დაბრუნდა.
-ი....-სიტყვა უცებ გავწყვიტე და ყურში ვუჩურჩულე.
-ირაა წამო ვიცეკვოთ
-წამო-მანაც მიჩურჩულა
ცეკვა დავიწყეთ, ისე გიჟურად ვცეკვავდით, მაგრამ უცებ ვიღაც დამეჯახა, წავიქეცი და ისიც ზედ დამეცა, თავი დავარტყი, ძალიან მტკიოდა, ის ვიღაცა კი რბილად დაეცა ჩემზე.
-გამოფი ბიჭო,-მესმის ირაკლის ხმაადგომას ვცდილობ მაგრამ ვერ ვდგები, შემდწგ ვგრძნობ , როგორ მიყვანს ვიღაცა ხელში, ხოლო ირაკლი კი ვინც დამეცა იმას ურტყამს რადგან ნამსხვრევი ჩამერჭო ხელში და სისხლი მომდიოდა, თავიც კიდე მტკიოდა მაგრამ სისხლი ამდვილად არ მომდიოდა, იმ ვიღაცამ ტუალეტში შემიყვანა და ჩემი ხელი ონკანს მიუშვირა, წამოვიყვირე
-აააა
-არა რა პატარავ, არ შეგეშინდეს კაი, მოდი გაახილე თვალები და ჩამეხუტე,-ეს ნიკას ხმა იყო, თვალები გავახილე მაგრამ თავი ვერ ავწიე, არ აქვს მნიშვნელობა, ირაკლისთან რომ არ მივიდე, ის იმ ბიჭს ნამდვილად მოკლავს რა, მაშინვე ვთქი
-ნიკოლოზ გთხოვ ირაკლისთან წამიყვანე
-ნიკოლოზ არ... კაი წამო
ირაკლისთან მივედით, ისევ ნიკას ვეკავე, ისე თითქოს მაძინებდესო, ის ვინც დამეცა ბიჭი კი არა კაცი ყოფილა და ირაკლი და გიორგი ერთად ურტყამენ,
-ირაკლი, გიორგი, მისმინეთ დაანებეთ თავი, ცოდოა
ყირადღებას არ მაქცევენ, ნიკას მკლავებიდან თავი დავიხსენი, და თავბტუს ხვევით მივედი ირქკლისთან და ხელზე მოვკიდე ხელები
-ირაა მისმინე, დაანებე მაგას თავი და მოდი ჩამეხუტე, ცრემლიანი თვალებით შემომხედა და ამიყვანა,
-გიოო, მოდი შენც კიდე
ორიმე გულში მიკრავდა, ბოლოს კი ირაკლიმ მიკროფონი აიღო და განაცხადა
-ვინც აი ამ ბავშვს, აი ამ გოგოს რამეს დაუშავებს ჩემთან ექნება საქმე,-შემდეგ მე წავართვი მიკროფონი და განვაცხადე.
-ახლა კი ჩვენი წვეულება თუ რაც არის გრძელდებააა.-ამას ყველას სიცილი მოჰყვა და ცუდი აურაც გაიფანტა, მერე ისევ ტუალეტში შევედი ოღონდ ამჯერად ჩემით, მაგრამ რაკოვინას ვერ ვსწვდებოდი, ირაკლის ვერ ვთხოვდი, დაბადების დღეს გავუფუჭებდი კიდევ უფრო უარესად, გიოს ვერ ვთხოვდი ირაკლის ეტყოდა, დარჩა ვინ? ნიკა, სხვას არავის ვიცნობ, ღიმილით გავიარე ყველაფერი და ნიკაც ვიპოვე, ფეხზე დავეჯაჯგურე, ჩემსკენ დაიხარა და მკითხა
-რაა?
-შეგიძლია დამეხმარო?
-კი ბატონო
სევედით ტუალეტში და ნიჟარაზე შემომსვა, თვითონ რომელიღაცა უჯრიდან აფთიაქის ყუთი გამოიტანა და დამუშავება დამიწყო, ცოტა კი გამიკვირდა მაგრამ ყურადღება არ მივაქციე
-პატარავ მორჩა, კიდევ რამე იტკინე?
-კი...
-რაა-გაკვირვებით შემომხედა და აშკარად ემჩნეოდა მის თავლებს გაბრაზება, თავი დავხარე და ვუთხარი
-ბოდიში-გქუკვირდა
-რატომ მებოდიშები?
-მიბრაზდები და იმიტო-ჩაიცინა
-თუ ჩამეხუტები აღარ გაგიბრაზდები-ჩემთან მოიწია, მეც ავდექი და კისერზე შემოვეხვიე და ლოყაზე ვაკოცე, გაჟრჟოლა, მაგრამ არ ვიცი რატომ, ამიტომ არაფერი შევიმჩნიე და დავივიწყე.
-აბა კიდევ რა გტკივა?
-აი აქ უკან თავი
-მოდი გაკოცებ და მოგირჩება
-მოდი აბა
მაკოცა და მართლაც ოც წუთში მომირჩა, სიხარულით მას შევახტი და თავი კისერში ჩაბურგე, იქ კი ბევრი ბევრი ვაკოცე, და აი ისევ ეს რაღაც ჟრუანტელი
-აღარ მაკოცო
-ბოდიში
-არაფერია
-აბა ჩამოხტი ეხა და წავიდეთ გავერთოდ
-არა შენ ჩამომიყვანე, მეშინია
-არა რა შენი ძმა ნამდვილად განებივრებს
-მე მიყვარს ჩემი ძმა
-ვაა მართლა?
-კი
-კიდე ვინ გიყვარს?
-ჩემი შეყვარებული
-შენი შეყვარებული?
-ხოოო.
-რა ჰქვია შენს შეყვარებულს?
-ნიკა.
-რამდენი წლის არის ნიკა?
-თერთმეტი,
-შენმა ძმამ იცის?
-კი იცის
-მერე როგორ მიდის საქმეები?
-წინაზე იცი თოჯინა მაჩუქა
-მართლა?
-ხო, და მითხრა ძაან საყვარელი ხარო
-მერე შენ რა უთხარი?
-ვაკოცე?
-რა გააკეთე?-სიბრაზისგან გაწითლდა
-ვაკოცე
-არ შეიძლება აკოცო ადქმიანს ასეთ პატარა ასაკში
-აუუჰ, რატო?
-იმიტომ რომ ვამბობ
-ბოდიში
-მე სულ რატომ მიხდი ბოდიშს?
-იმიტო რომ ჩემზე სულ გაბრაზებული ხარ.
-გინდა იმ ბიჭის ფოტო მანახო?
-კი,წამო ირაკლის აქვს მაგის ფოტო
ირაკლის მობილური გამოვართვი და ნიკას ვაჩვენე
ეს ვიჭი გიყვარს?
-ხო, ხომ საყვარელია?
-მე არ მომწონს.
-მოდი
-რა ვქნა?
-მოდი
ჩემთან მოვიდა , დაიხარა და ყურის ბიბილოზე ვაკოცე, გავიგე როგორ გაუხშირდა სუნთქვა, მაგრამ არ მესმის რატომ, საერთოდ არ მესმის მე მისი, მერე კი რაღაც სიტყვებს ბუტბუტებდა მაგრამ არ მე ყველაფერი გავიგე, რა კარგია ჩემმა ძმამ თურქული რომ მასწავლა?!
-ქაჰროლას, ნედენ? ქაჰროლას, ქაჰროლას
-რატომ ქაჰროლას? რამე დააშავე?
-შენ რა თურქული იცი?
-კი ჩემმა ძმამ მასწავლა
-შეთ
-ინგლისურიც ვიცი, მაგრამ ამ სიტყვის თარგმანს ირაკლი არ მეუბნება
-დიდი რო გაიზდები გეტყვი
-მე პატარა არც ახლა ვარ.
-იმ ბიჭს როგორ აკოცე?
-გაჩვენო?
-მიფი აბა
ტუჩები კარგად დავისველე და ყურის ბიბილოს ქვეშ მივუტანე, იქ კი სველი კოცნა დავუტოვე, ისევ ის ხმა, ისევ ეს რაღაც გაჟრჟოლება
-ასე აწი არავის აკოცო, შევთანხმდით?
-რატომ?
-....
--------


აბა გელით, კიდევ მინდოდა დაწერა მაგრამ ძალიან დიდი გამოვიდოდა, ამიტომ უბრალოდ შემიფასეთ.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 წევრი mia miako 15

მე მომეწონა.საინტერესო ჩანს დასაწყისი.ველოდები შემდეგ თავს

 


mia miako 15
მე მომეწონა.საინტერესო ჩანს დასაწყისი.ველოდები შემდეგ თავს

აუცილებლად, დიდი მადლობა შემდეგი მალე იქნება

 


№3 წევრი mia miako 15

ძალიან კარგი.ველოდები❤❤❤❤

 


mia miako 15
ძალიან კარგი.ველოდები❤❤❤❤

აუცილებლად დავდებ, მადლობა დიდი

 


კი საინტერესო იყო მაგრამ ცოტა პატარა არაა?
და 10 წლის ბავშვები ეგეთი დაბლებიც არ არიან რო ნიჟარას ვერ მიწვდნენ
ისე მართლა მომეწონა მაგრამრავი მეც არ ვიცი.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent