შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩემი ძმის მეგობარი 5


9-04-2019, 22:19
ნანახია 403

ჩემი ძმის მეგობარი 5

დღეს იმ ბიჭის შესახვედრად მივდიოდი, მე რომ მომწონს, არ ამიღწერია თქვენთვის არა? ხო და მოვიდა დრო, ჩემის აზრით ძალიან სიმპათიურია, ოდნავ გრძელი თმა, ნუუუ რა თწმა უნდა ქერა, მწვანე თვალება, დაკუნთული, საყვარელი ღიმილითა და საყვარელი ხასიათით, ახლა კი კარზე კაკუნი მარკვევს ჩემი საყვარელი ფიქრებიდან.
-შეიძლება?
-შემოდი ნიკა
-იცი რა მინდა გითხრა?
-არა არ ვიცი.
-შენი მშობლები მიდიან ცოტა ხნით
-ახლა სად არიან?
-ძირს
-მადლობა ნიკ, აქ დარჩი კარგი, მერე რაღაცას გეტყვი ახლა კი დროა მშობლებთან ლაპარაკის.
ქვევით ჩავდივარ იქ კი უკვე ჩემოდნებით ხელში ჩემი მშობლები მხვდებიან.
-საით დე?
-საფრანგეთში
-და მე მამა?
-მისმინე, ვერ ვძლებ გესმის? ვერ ვძლებ უიმისობას და რა ვქნა-ტირილით ამბობს დედაჩემი მე კი მეცინება
-ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა ჰა-მემგონი ამას უფრო ისტერიკული სიცილი ერქვა
-რა გაცინებს შვილო?-მამა ცამეკითხა
-იცით საერთოდ რას გეტყვით? ყველაზე მეტად მასთან ახლოს მე ვიყავი, მე მიყვარდა ის თქვენზე მეტადაც კი, მე ვიყავი მასთან გაჭირვებისა თუ სიხარულის დღეებში და ახლა დგახართ და მიცხადებთ რომ მის გარეშე ვერ ძლებთ? კარგით რა? თქვენ მას წესიერად არც კი იცნობდით-ვყვიროდი მთელი ხმით
-ჩვენ შენი მშობლები ვართ, არ გაქვს ამის თქმის უფლება, ამას როგორ გვიბედავ?-არ დააკლო ყვირილი მამამაც
-იცით რა? თუ ამ სახლიდან წახვალთ, ჩათვალეთ მეორე შვილიც აღარ გყავთ-ახლა უკვე შედარებით თბილი ტონით ვთქვი.
-შენ ჩვენი შვილი არც ხარ?-გაისმა დედას ხმა
-რაა? ეს როგორ გავიგო?
-იცი რა? პარკში გიპოვეთ, მშობლები შენი არსად იყო და წამოგიყვანეთ შენთან, მაგრამ ვხვდები რომ ამით დიდი შეცდომა დავუშვით-ამბობს ზიზღით დედაჩემი
-ამიტომაც გძულვარ?-ჩავეკითხე დედას.
-დიახაც, ყველაზე მეტად
-საკმარისია, შენ მისი დედა ხარ, როგორ ელაპარაკები?-აყვირდა მამა
-მა დამშვიდდი, მე სულ შენს ქალიშვილად დავრჩები, ამ ქალბატონს კი დედას ვერარ დავუძახებ, მაგრამ მაინც ჩემი გამზრდელია და მის მიმართ რაღაც გრძნობა მაქვს რასაც სიყვარული ჰქვია
-წავედით საყვარელო, ამის ბურტყუნს ყურს როგორ უგდებ?-ამბობს დედა და კარებში ჩემოდნები გააქვს
-შენ წადი მე ჩემს ერთადაერთ შვილთან დავრჩები-
-ასე არა,კი ბატონო, ერთხელაც ინანებ ამას და ჩემთან გამოიქცევი,-დედაჩემის მიმართ ზიზღი პირველად ვიგრძენი
-კაი, მამიკო, ავალ ჩემს ოთახში კაი?
-კარგი შვილო, წადი
ჩემს ოთახში ავედი, და ნიკას პირდაპირ ჩავეცუტე, საწოლზე გავიშხლართეთ, ნიკა ზემოდან მომქცეოდა და ლოყებს მიკოცნიდა ისე როგორც პატარაობაში.
-ნი
-გისმენ ლი
-დღეს ლუკასთან მივდივარ
-ვინ არის ლუკა?
-აი ის ბიჭია მე რომ გიყვებოდი მომეწონა-თქო
-არ წახვიდე რა?
-რატომ ნი?
-არ მინდა რომ მასთან იყო, მინდა რომ აქ ჩამთან, ჩემს გვედით იყო და სულ გიყურო.
-ვიცი, მეც მიყვარხარ, მაგრამ ის მე სხვანაირი სიყვარულით მიყვარს
-ძარღვები ჰქონდა დაბერილი, ძალიან მიკვირდა, რა სჭირს ამ ბიწს, რატოა გაბრაზებული, რა უნდა ვინ გააბრაზა-თქო
-კაი ნი, ახლა უნდა წაბიდე.
-მეც წამოვალ
-კაი რა ნიკოლოზ გთხოვ-ამ სახელის გაგონებაზე სუნთქვა გაუხშირდა, არ ვიცი რატომ მაგრამ მომწონდა მისი ასეთი ქცევა, შრმდეგ მივედი და მე რომ ვიცი ისე ცაკოცე, შემდეგ მუცელზე მოვკიდე ხელი და მაიკის ქვეშ შევუცურე, არ ვიცი, მართლა აზრზე არ ვარ ეს რატომ გავაკეთე, თითები წელზე ავუთამაშე, მისი გულის ხმა ჩემს ყურამდეც კი აღწევდა.
-წავედიიი-ფავიძახე და გახევებული ნიკა დავტოვე-მამიკო დღეს იმ ბიჭს უნდა შევხვდე მე რომ მომწონს და ხომ გამიშვებ?
-წადი ოღონდ რაიმე ცუდუ არ ჩაიდინო და დროზე მოდი სასწავლი გაქვს გაკვეთილები
-ხოოო კარგი კარგი
-კარგად მამას სიხარულო
გავედი, მივდიოდი ლუკასკენ და უკან ფეხის ნაბიჯების ხმა მომესმა, უკან ნამდვილად არ მიმიხედავს, მეშინოდა, ამიტომ პირდაპირ ნიკას ვავურეკე, უკნიდან მომესმა ტელეფონის ხმა, შევიხედე მაგრამ არავინაა, ტელწფონიც გამითიშა, ვიფიქრე ალბათ დამთხვევაათქო, მაგრამ უცებ პირზე ხელი ვიღაცამ მომიჭირა, კინაღამ გავიგუდე, გაგუდვით ნუ რა ტქმა უნდა არ გავიგუდე, მე ვახსენე კინაღამ, სამაგიერო კისერთან ახლოს ძლიერი ტკივილი ვიგრძენი და გავითიშე, ფუფფფფ! ამ დამპლებლა გამთიშეს, უცხო ოთახში ვიღვიძებ, ძალიან ნაცნობი სურნელი ტრიალებს, მომწონს ძალიან მომწონს ეს სურნელი, ფანჯარაში ვეხედები და ვხვდები რომ პარიზში ვარ, ჯანდაბა, ვინ მომიტაცა, ვინ ჯანდააბაა, რა უნდა ჩემგან, რა დავუშავე, და უცებ კარები იღწბა იქ კი ვიღაც კაცი შემოდის,
-გამარჯობა პრინცესა-მისი ხმა ისეთი არასაიამოვნო იყო
-წადი შენი-ეს ვთქვი და ლოყის წვა ვიგრძენი, იმდენად მწარედ დამარტყა რომ ხელმეორედ გავითიშე, მაგრამ სანამ გავითიშებოდი, გავიგე ძალიან ნაცნობი ხმა, რომელიც ამბობდა
"ასე არ უნდა მოქცეოდი"-და ცეცხლოვანი იარაღის ხმა, აი მერე კი ვითიშები, ისევ ხელმეორედ ვიღვიძებ და ისევ იქ ვარ სადაც ვიყავი, ისევ იღება კარი და ნიკა შემოდის, ლამის ბედნიერებისგან ვიკივლე, მაშინვე მასთან მივედი და ჩავეხუტე, თმებზე ფერება დამიწყო, ცხვირი ცემს ყელში ჩაყო და რაღაცას ტავისთვის ბუტბუტებს, როცა ვიღაც შემოდის და ნიკას ეუბნება
-უფროსო, ამ გოგოს ხელები შევუკრათ თუ დავტოვოთ ასე?-ლამის ყბა ჩამომივარდა, აი თურმე ვინ მომიტაცა, ვინ სცადა კინარამ ჩემი მოკვლა, ვფიროდი, უხმოდ ვტიროდი, ის კაცი გავიდა და ნიკა ჩემს წინ დადგა, ჩემსკენ მოდიოდა ჩასახუტებლად
-არ გაბედო, არ მომიახლოვდე, ეს რატომ გამიკეთე ჰაა, რა გინდა ნიკა ჩემგან?-ამ სახელს არასოდეა ვეძახდი, ან ნიკოლოზი უნდა დამეძახა ან ნი, ახლა კი ნიკა რომ დავუძახე, თვალებიდან ცეცხლის ყრა დაიწყო.
-არ გაბედო, ახლა მე გიკრძალავ რაღაცას, არ დამიძახო ნიკა
-რატომ მომიყვანე აქ?
-მომინდა
-ჩემი ძმის მკვლელობასთან რაიმე გაკავშირებს?
-შენ როგორ გგონია?
-ალბათ კი
-მართალი ხარ.
-რატომ? ახლა მე მომკლავ? მეც ჩამიყვან მიწაში რომ მწერებმა შემჭამონ?
-ჩშშშ-ტუჩებთან ცერა თითი მომიტანა, ჩემს შუბლს თავისი მიადო და თვალზე ცრემლი მოადგა
-გეფიცები მაიძულა, მე ის ძმასავით მიყვარდა, მაგრამ მაიძულა, რაც შეეხება შენს კითხვას მოკვლასთან, შენ ვერასოდეს გაგიმეტებ
-მაშინ რაღატომ მომიყვანე? რა დაგიშავე ნიკოლოზ?-ვტიროდი, მოვიშორე ნიკა და საწოლზე დავემზე ზურგით.
-მიყვარხარ, ძალიან მიყვარხარ ლიზი, მე კი არ მინდა იმ ვიღაც ს გვერდით იყო, არ მინდა გესმის?
-ნიკოლოზ ნუ დაეცემი ჩემს თვალში ნულამდე რა
-შენის აზრით შენი ზმა რატომ ჩამოვახრჩვე, რატომ ვაიძულე შენტან კავშირი გაეწყვიტა? იმიტომ რომ ჩვენი ერთად ყოფნა არ უნდოდა
-მძულხარ, მძულხარ გესმის?-ვტიროდი და რაც შემეძლო ყვაზე საშინელ სიტყვებს ვეუბნებოდი, წამოვდექი ტირილითა და ჩემი საშინელი სიტყვებით და ნიკას ჩევეხუტე, მაინც ჩავეხუტე.
-მეც ძალიან მიყვარხარ
-წადი, გთხოვ ცოტა ხანი მარტო ყოფნა მინდა.
-კი ბატონო.
ნიკა გავიდა, ეგრევე ფანჯარა გამოვაღე და გადახტომა დავაპირე, სიკვდილი მიდოდა, თუ არ ვცდები ოცდა მეორე სართულზე ვიყავით, ხო რას ვამბობდი? გადახტომა დავაპირე უკვე გადავხტი კიდეც რომ უცებ ვიღაცამ ხელი დამიჭირა, და ზლივსძლივობით ამიყვანა ზევით, ვინ ოქნებოდა ეს თუ არა ნიკოლოზი?
ფეზებსშორის ვყავდი მოქცეული, ხელები ძლიერად ჰქონდა მოკიდებული და ცრემლები მოსდიოდა, პირველად ვნახე მისი ტირილი და საკუტარი თავი შემზიძღდა.
-არ გაბედო, არ გაბედო გესმის? მჭირდწბი ლიზი, ძალიან მიყვარხარ, შენს გარეშე არ შემიძლია, არ გაბედო ასე წასვლა.
------------------------

გელოდებით საყვარლებოოოოო.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი mia miako 15

გაააგრძელე და მალე დადე შემდეგი

 


№2  offline წევრი Kaxcha

პატარა თავი იყო შემდეგს ველოდები და იმედია მალე იქნებაა❤❤❤

 


mia miako 15
გაააგრძელე და მალე დადე შემდეგი

აუცილებლად, მე შენ ძალიან მომწონხარ, ჩემო ერთგულო მკითხველო
Kaxcha
პატარა თავი იყო შემდეგს ველოდები და იმედია მალე იქნებაა❤❤❤

შევეცდები

 


№4  offline წევრი scooby doo pa pa

არ ვიცოდი ნიკა თუ იყო ამ საქმეში გარეული,სულ შემზიზღდა

 


scooby doo pa pa
არ ვიცოდი ნიკა თუ იყო ამ საქმეში გარეული,სულ შემზიზღდა

ოოოო, მე კი უფრო და უფრო მიყვარდება, მადლობა შენ რომ კითხულობ

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.