შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნამდვილი სიყვარული(დასასრული უნდა გამოვასწორო) სრულად


13-04-2019, 12:26
ნანახია 913

ნამდვილი სიყვარული(დასასრული უნდა გამოვასწორო) სრულად

გამარკობათ, მე ვარ სალომე ქავთარაძე, 12 წლის, ვარ მე-7 კლასში,ბევრი მეგობარი მყავს,თითქმის მთელი სკოლა მიცნობს.მყავს ძმა 11 წლით უფროსი.
დღეს დილით სკოლის მე-2 სემესტრი იწყება, ჩემმა ტალეფონმა გამაღვოძა, მაღვიძარა მქონდა დაყენებული, მოვემზადე ჩანთა მოვიკიდე და მშობლებს ვუთხარი
-აბა, მა ხომ წამიყვან სკოლაში?-ვეკითხები და თვალებს კატის კნუტივით ვაქცევ
-კი მამი წაგიყვან აბა რას ვიზამ-მეუბნება სიცილით
-ლიზი, მოდი რა უცებ ის ტოატები ჩაუდე ჩანთაში თორემ ეს სკოლაში შემშილით მოკვდება-დედას მიუბრუნდა მამა და უთხრა
-არა, არ მინდა, დღეს გოგოები სკოლის მერე რესტორანში მივდივართ
-ფული გააქვს?-მეკითხება მამა
-კი მამა, რამდენიხანია ვაგროვებ
-კაი წამო გაგიყვან და მერე სამსახურში წავალ
-კარგად დეეე
-კარგად საყვარელო
დედას დავემშვიდობეთ, მამამ სკოლასთან დამსვა, ვაკოცე და გადავედი მანქანიდან,ისე ძალიან უცნაური ჩვევა მქონდა ყველა ადამიანს მარცხენა ლოყაზე ვკოცნიდი.
სკოლაში შევედი და ჩწმი ახალი კლასის ძებნა დავიწყე, რადგან ვერ ვიპოვე დირექტორთან შევწდი
-კობა მას გილოცავთ, დამდეგი ახალი წელი
-შენც სალო შენც, რა გინდა?-მეკითხება სიცილით.
-მას საიდან მიხვდით რომ რაღაც მინდა?-ცოტა გამიკვირდა
-რა ვიცი, არც ერთი მასწავლებელი შენ არ გაგდებს ოთახიდან, არც ერთი საყვედური არ მესმის და კიდე მეკითხები საიდან მივხვდი?-ამბობს აიცილით
-აა, მას ჩემს საკლასო ოთახს ვეძებ-მეც სიცილით ვუთხარი
-დერეფნის ბოლოს, ცისფერი კარია, ხელ მარჯვნივ და აწერია თქვენი კლასი რომ არის.
-მადლობა კობა მას
გამოვედი და ჩემი კლასისკენ წავედი, არავინ არ დამხვდა, მაგრამ დავჯექი მაინც, უკნიდან კი ვიღაცის ხმა მესმის, უკან ვიხედები
-თქვენ აქ იყავით?
-კი,მაგრამ ისე შემოხვედი არც შემოგიხედავს!
-და ვინ ხარ? მგონი კლასი აგერია
-არა შენ ცდები
მითხრა და ჩემსკენ წამოვიდა და გვერდით მომიჯდა
-რას ნიშნავს ვცდები?-ცოტა გავბრაზდი
-მე ახალი მოსწავლე ვარ-ამის გაგონება და ჩემი კივილი ერთი იყო
-რა მოხდა?-მის ხმაშიც იგრძნობოდა შიშის ნოტები
-ობობა ობობა დავინახე
-ამაზე კივი?-სიცილი აუტყდა, ამ დროს კი ნიკა ჩემი საუკეთესო ძმა და მარი ჩემი საუკეთესო დაქალი შემოვიდა, მე მათკენ გავიქეცე და ნიკას რასაც ქვია შევახტი, სულ ჩავკოცნე, ნერე მარისთან მივედი, ისიც ჩავკოცნე მაგრამ ზედ არ შევმხტარვარ
-მომენატრეთ,როგორ ხართ?
-კარგად სა! ეს ბიჭი ვინ არის?
-ახალი მოსწავლეა
მისკენ გავიხედე და პირი ღია ჰქონდა, მასთან მივედი და პირი დავახურინე, მან კი თქვა
-თქვენ რა შეყვარებულები ხართ?
-ვიზე ამბობ?
-შენ და შენ-ხელი ნიკაზე და ჩემზე გააჩერე, ამაზე მეც მარისაც და ნიკასაც სიცილი აგვიტყდა
-არა არ ვართ
ამ დროს სხვა კლასელებიც შემოვიდნენ,ყველას გადავეხვიე, შემდეგ მასწავლებელიც შემოვიდა, ისიც გადავკოცნეთ, მან კი ჩვენი ახალი მოსწავლე გაგვაცნო
-ბავშვებო ეს რატი მაკარიძეა, რატი შენზე მოგვიყვები რამეს?
-კი, მე რატი მაკარიძე ვარ, 13 წლის, სკოლაში 7 წლისას შევედი, მიყვარს ქიმია, ნათემატიკა, ინგლისური და ისტორია, ამ სკოლაში იმიტომ გადმოვედი რომ საცხოვრებელი ქალაქი შევიცვალე
-დიდი მადლობა რატი, ახლა კი მითხარით ვინ დაჯდებით რატისთან?
არავის არ უნდოდა მასთან, ამიტომ მე ვთქვი
-ჩემთან დაჯდეს მას, მაინც მარტო ვზივარ
-კარგი რატი მიდი ნასთან დაჯექი
ისე გავიდა გაკვეთილები ხმა არც ერთს არ ამოგვიღია, მერე გოგოები რესტორანში წავედით, იქიდან კი სახლებში წავედით, სახლში როცა მივდიოდი გზად რატი შემხვდა, გვერდით ამოვუდექი და ვკითხე
-რატი აქ რას აკეთებ?
-მე აქ ვცხოვრობ
ხელი ჩემი სახლის გვერდითა სახლზე გაიშვირა
-რააა? მართლა? მეზობლები ვყოფილვართ.
-შენ?-მეც მისი სახლის გვერთ გავიშვირე
ერთმანეთს გადავეხვიეთ, და ჩვენს ჩვენ სახლებში წავედით, მეცადინეობა დავიწყე, როცა დავამთავრე 6 იყო, ველოსიპედი ავიღე და თან გარეთ კარგი ამინდი იყო და დედას ვუთხარი
-დედა გავალ რა 1 საათით
-სად შვილო?
-ზღვის სანაპიროზე გავალ, ცოტას ველოსიპედით ვიკატავებ და დავბრუნდები
-კარგი, ფრთხილად იყავი და მობილური არ დაგრჩეს.
ავიღე ველოსიპედი, ჩემი აიპოდი და ნაოშნები, აიპოდი მაიკაზე დავიმაგრე, ყურსასმენები გავიკეთე, ველოსიპედზე შემოვხტი და ზღისკენ წავედი,
ვიღაცის ყვირილი მომესმა უკან, ნაოშნები მოვიძრე,ველოსიპედი გავაჩერე და უკან გავიხედე, ისევ რატი იყო
-რა იყო რატი?
-გამოიწიე მანქანა
ამის თქმა და ჩემი ველოსიპედიდან გადმოხტომა ერთი იყო, რატისკენ გავიქეცი და პირდაპირ მას შევასკდი, მანქანა დატორმუზდა და ჩემი ველოსიპედიც გადარჩა
-მადლობა რატი
-აწი ფრთხილად ხო?
-კაი, ძაან დიდი მადლობა
-კაი დამშვიდდი
იმ დღის შემდეგ რაც რატიმ გადამარჩინა გავიდა 11 წელი, რატი კი ეს თერთმეტი წელი არ გამოჩენილა, მეც დავივიწყე, ხო მართლა, მე მარი და ნიკა ერთი და იგივე უნივერსიტეტში, ერთი და იგივე ფაკულტეტზე ვაბარებდით, გავიჩინე, უკვე ჩემი ძმა 5 წელია არ მინახავს, დღეს კი ჩამოდიოდა ამერიკიდან, ძალიან მენატრებოდა, აეროპორტში მე წავედი, ჩემი მშობლები მხოლოდ მაშინ მოვიდოდნენ როცა დავურეკავდი რომ ჩამოვდა, მეც აეროპორტში ვიყავი, გიოც გამოჩნდა, მისკენ გავიქეცი, ზედ შევახტი და კოცნა დავუწყე, ვიგრძენი როგორ დაურა ჟრუანტელმა და როგორ მომხვია თვითონაც წელზე ხელები და მითხრა
-მომენატრე პატარავ
მე ტირილი დავიწყე, და მისგან ძირს ჩამოვხოხდი, ის ძალიან გამაღლებულიყო ამიტომ ჩვეულებრივად ვერ ვწვდებოდი, და სლუკუნით ველაპარაკებოფი
-მეზიზღეეები გიორგი, რატომ წახვედი? არ ა შენ მატყუებ და არ მოგწნატრე
-ნუ სულელობ პატარავ შ3ნს ძმას ძალიან მოენატრე
ახლა შევამჩნიე რომ მის გვერდით ვიღაც ტიპი იდგა
-შენ ვინ ხარ?
-მე რატი მაკარიძე ვარ
-მოიცა ვინ ხარ? გიო დიდი ხანია ამ ადამიანს იცნობ?
-კი 11 წელია
-სერიოზულად?
-მოიცა სალო შ3ნ და რატი ერთმანეთს საიდან იცნობთ?
-მე შენი და გადავარჩინე
-ვააა, მადლობა
მე მშობლებს დავურეკე, მოვიდნენ, დაიწყო, ხვევნა კოცნა, რატის გაცნობა, უი მე თქვენთვის არ მითქვამს ხომ ძვირფასო მკითხველო, მე მაქვს ჩემი საკუთარი სახლი სამ სართულიანია, დიდი ეზო აქვს, ეზო რა უფრო მინდორი, მაგრამ არ მიკვირს, ჩვენი ოჯახი საკმაოდ შეძლებული ოჯახია, კიდევ მყავს მანქანა, მართვის მოწმობაც რა თქმა უნდა
-გიო დღეს ჩემთან დარჩები?
-კი მაგრამ, შენ მშობლებთან არ ცხოვრობ?
-არა, მე სახლი მაქვს, მანქანაც მყავს, და შეყვარებულიც
-მოიცა ვინ გყავს?-გაცოფება დაეტყო
-შეყვარებული
-მაგაზე მერე დავილაპარაკებთ, და ხო კი დავრჩები შენთან, მაგრამ რატის რა ვუყო?
-ჩემთან 3 საძინებელია
-ესეიგი მეპატიჟები პატარავ?
-ხო,
-ბავშვებო მაშინ თქვენ დაისვენეთ და ხვალ ჩვენთან გამოდით კაი?-გვეკითხება მამა
-კაი, მა წავიყვან ახლა ამათ ჩემთან
სახლშიც მივედით, გიოს თავისი ოთახი ვაჩვენე, ახლა კი რატისთვის უნდა მეჩვენებინა
-რატი წამომყევი
-მოგყვები გოგო რა იყო?
-აი ეს არის შენი ოთახი
-ეს?
-რა იყო არ მოგწონს? შემიძლია ჩემში გაგიცვალო
-არა, არა იქ შენი სუნი იქნება და მე ვერ დავიძინებ, გარდა ამისა ეს ოთახი უბრალოდ ძალიან დიდია
მე ოთახიდან გამოვედი და პორდაპირ წელს ზემოთ შიშველ გიოს დავეჯახე, თავი ვერ შევიკავე და ძირს ვვარდებოდი როცა გიომ დამიჭირა
-გიოო-ამოვიტირე რადგან ფეხი გადამიბრუნდა
-რა იყო, რატომ ტირი? გთხოვ შენ არ იტირო რა
-ფეხი გიო
-მოიცა მოიცა მალამო მექნება ჩანთაში
ხელში ამიყვანა და ოთახში შემიყვანა, მალამო მოძებნა და ფეხზე წასმა დამიწყო
-გიო მტკივა, გიო
ვტიროდი და რატიც შემოვიდა
-გთხოვ სალ რა გთხოვ ოღონდ შენ არა რა, ნუ ტირი გთხოვ
მეუბნება გიო და თვითონაც ცრემლები მოსდის, ამ დროს კი რატი მოდის და მიხუტებს, გიო ამაზე მწარდება და რატის ოთახიდან აგდებს, მეც და რატიც გაკვირვებულები ვართ, როცა დაანთავრა მალამოს წასმა გიომ, ჩამეხუტა და მითხრა,
-ძალიან მომენატრე პატარავ
-მეც გიო, ხო აღარ წახვალ, აქ იცხოვრე ჩემთან
-არა არსად არ წავალ, აქ ვიცხოვრებ სულ
-მიყვარხარ
ეს სიტყვა რომ ვუთხარი ვიგრძენი როგორ დაუარა ჟრუანტელმა
-მეც მიყვარხარ პატარავ, გინდა დღეს შენ აქ დაწექი, მე კი შენს ოთახში დავწვები
-კაი, მაგრამ იქ სულ ჩემი სუნამოს სუნი ეომ არის
-არაფერია, ამით მონატრებას ჩავახჩობ
-რაა ...
ამ დროს გიო გავიდა, საღამოც მოვიდა და დავწექით


სალის ოთახში შევედი, ის ძალიან მომენატრა, მის საწოლში ჩავწექი და ისეთი სუნი ტრიალებდა რომ თავბრუ დამეხვა, მერე მისი ტანსაცმელი ავიღე და გულში ჩავიხუტე, მაინც ვერ დავიოკე სურვილი, ამიტომ ავდექი და სალო სადაც იწვა იქ შევედი, მაგრამ რატი დავინახე რომელიც მძინარე სალოს ეფერებოდა, პირდაპირ მასთან მივედი და გარეთ გამოვათრიე
-რას აკეთებ რატი?-ციტაც და ვიყვირებდი
-ბიჭო მემგონი შსნი და დამევასა
-ოეეე, წესიერად, არ დაგავიწყდეს ვის დაზე საუბრობ
-აუუ, შენ კიდე რა გაატრაკე საქმე
-წესიერად, ჩემი არაბიოლოგიური ძმა ხარ და თავს ვიკავებ
-ოოოო, კაი, დამანებე თავი
ნერვები მეშლებოდა, ყოველთვის როცა სალოს ეხებოდნენ ნერვები მეშლებოდა და ყველა იმ ბიჭის მოკვლა მინდოდა, დავინახე რატი როგირ შევიდა ოთახში, მე კი სალოსთან შევწდი და გვერფით მივუწექი, თმაზე ფერება დავუწყე, ის კი ჩემსკენ გადმობრუნდა და ჩამეხუტა, ეძინა მაგრამ ეს გააკეთა, მეც მოვხვიე ხელები და დავიძინე, მის გვერდით ძალიან მშვიდად მეძინა
დილით ადრე გამეღვუძა, სალოს ჯერ კიდევ ეძინა, ჯერ დავაკვირდი, შემდეგ ავდექი, შუბლზე ვაკოცე და ოთახიდან გავედი, ჩემს ოთახში რომ მქონდა ტანსაცმელები სულ დამავიწყდა და ისევ უკან შევბრუნდი, შიგნით შევედი და
დავინახე ახლად გაღვიძებული, აბურძგნული და წელს ქვემოთ მხოლოდ საცვლებით, ჩემი დაიკო, ნერწყვი მომადგა, მასთან მივედი და ვუთხარი
-პატარავ მიყვარხარ, ძალიან მიყვარხარ
მეც მიყვარხარ გიო
-აბა მიდი მოყევი შენს შეყვარებულზე
-რა ვიცი დათო ქვია, გვარად თუთაშხიაა, ძაან კაი ბიჭია
-დაშორდი კაი?
-გიო რას ამბობ? მე ის მიყვარს, ასე მარტივად ვერ დავშორდები
-გთხოვ დაშორდი
-გიო, შემზიზღდები, ძალიან, ძალიან შემძულდები
-მირჩევნია შწგძულდე ვიდრე სხვასთან დაგინახო
-რას გულისხმობ?
ან დროს სალოს გული წაუვიდა, ფეხების კუნთებიდან სისხლი წამოუვიდა, მუცელი
სულ სისხლში ქონდა, მაშინვე დაიყვირა
-რატიიიი, სასწრაფოდ სასწრაფოში დარეკე
-რა მოხდა?
რატი შევიდა მათთან და როცა დაინახა რომ სალო ასეთ მდგომარეობაში იყო, ჩაეცინა, ტელეფონისთვის ხელი არც კი დაუკარებია, გიორგისთან მივიდა და დანა მიუნჯინა, გიორგი გამწარებული იყო, საშინლად სტკიოდა თავის დას რომ ასეთს ხედავდა, რატის დანა ხელიდან გააგდებინა და შეეკითხა
-რატი შენ გაუკეთე ეს?
-კი, რა ჭკვიანი მყავხარ?
-როდის?
-საღამოს წამალი დავალევინე
-რატომ? რა დაგიშავა?
-ეს არ არის შენი საქმე
ეს სიტყვები როცა თქვა, სულ გადაეკეტა გიორგის, მაშინვე დარეკა სასწრაფოშიც და პოლიციაშიც, ხოლო სანამ პოლიცია მოვიდოდა მანამდწ ურტყამდა, რატომღაც სასწრაფო იგვიანებდა, გიორგი მასთან იყო და ტიროდა, ცხარე ცრემლებით ტიროდა, მას არ უნდოდა რომ დაეკარგა, მისთვის ერთადერთი მნიშვნელოვანი ადამიანი,უყვარდა, მთელი გულით და სულით უყვარდა, თავისი და, ამიტომ არ დაუშვებდა მის სიკვდის, სასწრაფოც მოვიდა და სალოც საავადმყოფოში წაიყვანეს, პოლიციამ კი რატი დააპატიმრა, საავადმყოფოში მივიდნენ, სალო ეგრევე საოპერაციოში შეიყვანეს, გიორგიმ თავის მშობლებს დაურეკა, ყველაფერი გააგებინა, ისინიც მოვიდნენ, ყველა ტიროდა, გიორგი კი ასე გათიშული იჯდა და ტელეფონში თავის დას ჩაჰყურებდა, ფიქრობდა, რატომ ღიზიანდებოდა როცა მას სხვა ბიჭთან ხედავდა, ფიქრობდა რატომ განიცდიდა იმაზე მეტად მის ტკივილს ვიდრე უბრალოდ ძმა და ფიქრობდა რატომ არ მოსწონდა რომ მას უბრალოდ შეყვარებული ყავდა, ფიქრობდა მისგან შორს ყოფნა რატომ არ უნდოდა,ფიქრობდა რატომ ახვევდა თავბრუს უბრალოდ მისი სურნელი, ფიქრობდა და ვერ ხვდებიდა, ამ დრის ექიმი გამოვიდა საოპერაციოდან, მაშინვე პირველი გიორგი მივარდა, თავისი ჩაშავებული თვალებით
-ექიმო როგორ არის?
-კარგად არის, როგორც ჩანს თქვენი დაიკო არც ისე სუტია
-ჩემი და ანუ კარგად არის? შემიძლია მისი ნახვა?
-ერთი ღეც მოითმინეთ და მერე ნახეთ
-კარგი ექიმო

ნამდვილი სიყვარული 4
27-01-2019, 18:22 ავტორი სიყვარული გულს გვტკენს ნანახია 436
ნამდვილი სიყვარული 4

სავადმყოფოში ვიყავი, ველოდებოდი ეს ერთი დღე როდის გავიდოდა, მე ჩამოვედი და ჩემს დას ცხოვრება ავურიე, ჩამოვიყვანე რატი და კინაღამ მოვკალი, ჯანდაბა ყველაფერი ჩემი ბრალია, ცრემლები მომდის, მახსენდება რატი რომელიც ახლა ალბათ წინასწარ დაკავების იზოლატირში ჩასვეს, მაშინვე პოლოციაში მივდივარ, რატის ვკითხულობ და ისინიც მალე მიმანიშნებენ თუ საით უნდა წავიდე, მივდივარ და ვხედავ როგორ მოდის ცრემლები რატის, სულ ცოტათი მიკვირს, მაგრამ მე ის ისე შემძულდა მისი სიკვდილი მინდა, მერე კი მე ამოვყოფ მის ადგილას თავს ამ დილეგში, ვუწყებ საუბრას
-რატი.....
სიტყვას არ მამთავრებინებს ისე მახლის
-როგორ არის? გადარჩა?
-მოიცა, ვთქვათ აღარაა ის ამ ქვეყანაზე შენ რაა?
ამის გაფიქრებაზეც კი ცრემლები წამომივიდა, ალბათ მას ეგონა რომ მოკვდა და ღრიალი დაიწყო
-რატომ, რატომ სალო, ბოდიში პატარავ, მაპატიე რა
ამბობდა და თან ტიროდა, მე ამ სანახაობას ვუყურებ პირღია
-რატომ გაუკეთე ეს?
-იმიტომ რომ ვხედავდი როგორ უყურებდი შენს დას, მისმინე ის შენი დაა, სისხლი და ხორცი, მაგრამ შენ ის იმაზე მეტად გიყვარს ვიდრე ძმას უნდა უყვარდეს და, გარდა ამისა მე ის შემიყვარდა, მაგრამ არა ერთი შევედრით, იცი რა მოხდა, მე მას დიდი ხანია ვუთვალთვალებ, მერე გავიგე ძმა ყოლია, დაგიმეგობრდი, მაგრამ იმის მაგივრად რომ შენს დაზე რაიმე მეთქვა, არა შენ მე ამის ნებას არასოდეს მომცემდი, და გადავწყვიტე, თუ ის ჩემი არ იქნება ეს იგი ის არც სხვისი იქნება.
ამ საუბარს პირღია ვუსმენ, და ვაანალიზებ რომ ყველაფერი ჩემს გამო ხდება
-ის არ მომკვდარა
ამ დროს ის ჩერდება და მიყურებს, მიყურებს გაშეშებული და იღიმის, არა ეს ის ღიმილი არაა, ეს ნამდვილი ღიმილია
-მოიცა, მართლაა? ვაიმე? როდის გამოწერენ? როდის ვნახავ?
-გინდა საჩივარს გამოვიტან
-კი მინდა
-მაგრამ იცოდე მას რომ ხელი უბრალოდ უხეშად დააკარო მკვდარი ხარ ჩათვალე,
-ვაიმე არა, როგორ გეკადრება, მე ის მიყვარს ხომ გითხარი?
-მას ეს არ უთხრა
-ვაიმეეე, კაი მიდი გამოიტანე საჩივარი, მინდა რომ ის მალე ვნახო
ცოტა სწყინდა გიოს რომ მისი და რატის უყვარდა, მაგრამ რაც მთავარია უყვარდა და არა სძულდა
საჩივარი გამოიტანა და საგნიდან გამოიყვანა რატი, საავადმყოფოში მიდიოდნენ როდესაც გიოს ტელეფონმა დარეკა
-რა ხდება დე?
-რატი შვილო...
მობილური სპიკერზე ჰქონდა ჩართული და თან მობილურის მეორე მხრიდან დედის ტირილი ესმოდათ, ორივე დაიძაბა და თავლებიდან ცრემლები სცვიოდათ
-რა მოხდა დედა?
ხმა გაიმკაცრა
-ის, ის, სალო დე
-რა მოუვიდა დედა სალომეს?
დაძაბული იყო, მზად იყო აქვე მოეკლა რატი რადგან ეს მის გამო დაემართა
-თვალები გაახილა
ეს თქვა და გაზის პედალს მთელი ძალით მიაწვა და დედას უთხრა
-მალე მანდ ვიქნები
-კაი დე, მოდი და თან სალო ვიღაც რატის და შენ გკითხულობთ
-რატის და მე?
გაოცებული ვიყავი
-ხო დე ასე ამბობს თუ მალე არ მოვლენ თავს არ ვიცოცხლებო
-კაი დე, მოვდივართ
-კაი
საავადმყოფოში შევედით და გავიგე რომ სალო უკვე პალატაში გადაეყვანათ,მასთან შევედით მე და რატი, ჯერ მე მივედი და ლამის გავჭყლინტე ისე ჩავეხუტე, მერე რატი მივიდა და შუბლზე აკოცა
-აბა რატო გვიბარებდი ოატარავ?
ვამბობ და ვუღიმი
-ისა, მე შენ მომენატრე, აი შენ კიდევ ვიცი რომ ჩემი მოკვლა სცადე და ამას არასოდეს არ გაპატიებ, მე არ ვაპირებ რომ გიჩივლო, არც იმას ვაპირებ რომ მოგკლა, უბრალოდ იცხოვრებ ჩემს სახლში, შეჭამ დალევ და იმედი მაქვს ოდესმე მაპატიებ რომ ასე შეგაზიზღე თავი
-მისმინე პატარავ...
სიტყვა გააწყვეტინა რატის სალომ
-პატარავ არა სალომე
-კარგი სალომე, მე არ მძულხარ, მე..
გაახსენდა რომ გიოც აქ იყო
-რა შეენ?
-ბოდიში
-მიღებულია
-გიო
-ხო პატარავ
-როდის წამიყვანთ სახლში?
-1 კვირაში პატარავ
ერთი კვირის მერე

ფეხი ჩემს სახლში შევდგი და ცოტა დავწყნარდი, გიოსთან მივედი
-გიოოოო
-რაგაყვირებს პატარავ აქ ვარ
-დღეს ჩემი შეყვარებული მოვა და რას იტყვი, იქნები აქ თუ სადმე გახვალ?
-ვიქნები იყოს
-კაი რა? რომანტიული ვახშამი საძინებელი, დღეს მშობლებთან დარჩით რა?
-არა-თქო, და მორჩა და საეღოდ დაშორდი-თქო ხომ გითხარი?
-რატიიიიიიიიიი
ვყვირი მთელს ხმაზე, ეის შემდეგადაც რატი მისაღებში ჩნდება
-რა იყო?
-დღეს სადმე წადი და ესეც წაიყვანე რა?
-რატო?
-ჩემთან სტუმარი მოდის?
-ვიინ?
-ჩემი შეყვარებული
-გინდა რომ რომანტიული საღამო გქონდეს?
-კი
-მაშინ იყოს მე აქ დავრჩები
-კაი რა გთხოვ
ამ დროს ჩემი ტელეფონი რეკავს, დათოს დედაა, მარი
-გისმენთ მარი დეიდა?
-შვილო, დათო ავარიაში მოყვა
ამ დროს ფეხზე ვდგები, ცრემლები მომდის, ტელეფონს ვთიშავ მერე ისევ ვრეკავ და ვკითხულობ
-მარი დეიდა სად ხარ
-საავადმყოფოში ჩვენთან რომ არის ახლოს, აი მანდ
-კაი, მოვალ მალე
უცებ წამოვხტი და სასწრაფიდ გავვარდი სახლიდან


ისე უცებ გავიდა სალო სახლიდან ვერაფრის თქმა ვერ მოვასწარით და რატის ვეძახი
-რატიი
-რა იყო? რა დაემართა მას?
-არ ვიცი წამო გავყვეთ
-კაი
სალოს მანქანას მივყვებიდით და დავინახეთ რომ საავადმყოფოს წინ გაჩერდა, ამ დროს რატის ტელეფონი ურეკავს, და ვიღაცას ერთი საათი ელაპარაკება გერმანულად, მერე ჩემი რწკავს და მე ველაპარაკები ვიღაცას ერთი საათი ინგლისურად, მერე გადავდივერთ და ვხედავთ მარიამს რომელიც ძირს გათიშული აგდია, მე ამ დროს ვყვირი
-ექიმი, სასწრაფიდ ექიმი
-ექიმს ის პალატაში შეჰყავს და გადასხმად უკეთებენ, მელევე მოდის განს და ტირილით ამბობს
-გიო მიშველე
-რა მოხდა პატარავ
-ის აღარ მყავს, ჩემი ერთადერთი აღარ მყავს
-პატარავ რა მოხდა ამიხსნი?
-სახში რო წავალთ კი
-კაი, ექიმთან გავალ ცოტა ხნით კაი?
-კაი, ჩემთან რატი დარჩება
-კა... არა, რატო მე მომყვება
დათანხმებას ვაპირებდი, მაგრამ გამახსენდა რომ რატის ჩემი და უყვარს, ამიტომ მაშინვე ვიუარე
-კაი, მალე მოდით რა?
ტიროდა, უბრალოდ ცრემლებს ვეტ იკავებდა
მე კი ასეთი სალოს ნახვა არ შემეძლო, ამიტომ რაც შეიძლება სწრაფად გავედი
ექიმთან მივედით მე და რატი და შევეკითხე
-ექიმო როგორ არის? როდის გამოწერთ?
-ერთ საათში შეგიძლია წაიყვანოთ
-კარგი მადლობა ექიმო

როცა ასეთი ვნახე სალომე გული კინაღამ მომიკვდა.
გიორგი კიდევ უფრო მაწამებდა, მასთან ურთიერთობას ალბათ მალე ამიკრძალავდა კიდეც, ნერვებს მიშლიდა, მე ის მართლა მიყვარდა, გული უფრო და იფრო სწრაფად ფეთქავდა როცა მის გვერდით ვიყავი, უფრო და უფრო ვიძაბებოდი, უფრო და უფრო მიხაროდა, მაგრამ ეს, ეს უბრალოდ არაადამიანობაა, როგორ შეიძლება ადამიანს სიყვარული აუკრძალო
გეტყვით ერთ რაღაცას ძვირფადო მკითხველო და გაითვალისწინეთ, სიყვარულს უფრთხილდით, სიყვარული გატკენთ, ეს ის არის რისიც უნდა გეშინოდეთ, მაგრამ მაინც გვინდა ნამდვილ სიყვარულს შევხვდეთ, მაგრამ ჩვენ ისიც ვიცით რომ ის ჩვენ გვატკენს, ბევრ ჭრილობას მოგვაყენებს, მაგრამ უზომოდ გვიხარია მისი ნახვა, მასთან ყოფნა, მისი სურნელი გვაგიჟებს, ასე ვარ მეც ძვირფასო მკითხველო, მე ის მიყვარს მაგრამ მასთან ყოფნას მისი ძმა მიკრძალავ


სალოს პალატაში შევედი და ვუთხარი
-სალი, წავედით კაი?
-უკვეე?
ტიროდა, ძალიან მწარედ ტიროდა, ვეტც კი მივხვდი ისე ავტირდი მის გვერდით და მისი დამშვიდება დავიწყე, ვამშვიდებდი, მაგრამ მე ვინ დამამშვიდებდა, ის თუ არ დამშვიდდებოდა მაშინ ვერ მე დავმშვიდდებოდი, მე... მე რა ჯანდაბა მჭირს, რა მჭირს კი მაგრამ, მის გვერდით რატომ ვარ ასეთი უსუსური, მე ხომ ის მიყვარს მაგრამ არა ისე როგორც ქალი, შენ ის არ გიყვარს როგორც ქალი გიორგი, შენ ის არ გიყვარს, ვამშვიდებდი საკუთარ თავს


როცა დათოს სიკვდილის ამბავი გავიგე გავნადგურდი, საავადმყოფოში მოვედი გონს, გიორგი მოვიდა და მითხრა რომ მალე წავიდოდით, მე ის ერთადერთი ადამიანი დავკარგე ვინც მიყვარდა, მე გავნადგურდი, გამოვედი საავადმყოფოდან, უკვე ღამე იყო, ძალიან მომონდა სასმელი, ამიტომ გიოს ვუთხარი
-გიო წამო ბარში
რატო პატარა? სახლში ვერ მოისვენებ?
-რატი შენ წამოხვალ?
-მე წამოვალ მხოლოდ გიო უნდა დავითანხმოთ
-ხო კაი წამოვალ.
ბარში წავედით, მე პირდაპირ სასმელი შევუკვეთე და როგორც კი მომიტანეს მაშინვე დავიწყე სმა, უკვე ორი ბოთლი არაყი მქონდა დალეული რომ რატი და გიო მოვიდნენ, და ასეთი რომ მნახეს გადაირივნენ, მეც არ ვიყავი კარგად, გიომ მიმტანს კითხა თუ რამდენი დავლიე, და მანაც უპასუხა, გიორგი გადაირია, მე კი გამყინავი სახით შევხედე და ბარს მივუჯექი, ისინი მაგიდასთან დაჯდნენ, უცებ ვიღაც ტიპი მომიჯდა
გვერდით ვიღაც ტიპი მომიჯდა, მას ყურადღებას არ ვაქცევდი, არც თვითონ მაქცევდა ყუტადღებას, ვსვამდით ისე რომ ერთმანეთისკენ არც კი შეგვიხედავს, უცებ მისი სიცილი მესმჯს, სკამკდან დგება და მეც მას შევყურებ, ვხედავ ვიღაც გოგოსთან მიდის, ვხედავ როგორ ხვევს ხელებს, როგორ იკრავს გულსი, როგორ ეხება მის ბაგეებს, მესმის როგორ ეუბნება "მიყვარხარ"-ს, მის თვალებში ვხედავ იმ ქალის მიერ სიყვარულს, ვნებას, ლტოლვალს, მე მათ ვხედავ და ვხვდები თუ როგორ მისველდება სახე, ვხვდები როგორ მენატრება ჩემი დათო, ვტირი და ბარმენს სასმელს ვუკვეთ, ნას არ მოაქვს ეს სასმელი, ცოტა მიკვირს და ვეკითხები
-სასმელი რატომ არ მოგაქვთ?
-აი იმ კაცმა მითხრა რომ მისი მეუღლე ხართ და მეტი სასმელი თქვენთვის აღარ მომეტანა
იმ მაგიდისკენ გამახედა ბარმენმა სადაც დათო იჯდა, არა თავიდან გამიკვირდა, მერე ბარმენს ვკითხე
-ბარმენო, აი იმ კაცს თქვენც ხედავთ და არ მეჩვენება ხო?
-რომელ კაცს?
-აი იმას
ხელით დათოსკენ ვაჩვენებ
-დიახ, დიახ ზუსტად მან მითხრა სასმელი აღარ მიუტანოო
-კარგი დიდი მადლობა
ავდექი სკამიდან და პირდაპირ დათოს წინ დავდექი
ისიც ადგა და თვალებში ურცხვად შემომხედა
-შენ ცოცხალი როგორ ხარ?
-ექიმებს სხვა დათოზე უთქვამთ შენთვის, მე კი რამდენიმე საათის წინ გამომწერეს
-სერიოზულად? ცოცხალი ხარ?
-რა იყო?
-არაფერი, უბრალოდ მომენატრე
-მეც, ჩემო სიცოცხლე
-ვიცეკვოთ?
-მე თანახმა ვარ ბატონო
ცეკვა დავიწყეთ, თავიდან დისკოს მელოდიები იყო, ისე მეც რა სულელი ვარ, დისკოს მელოდიები იქნებოდა აბა რა! შემდეგ წყნარი ჩაირთო, სადაც მარტო წყვილები ცეკვავდნენ, მე და დათოს ჩათვლით, მან ხელის ფათური დამიწყო, თუმცა ყურადღება არ მივაქციე, რადგან ის მე დამპირდა რომ არაფერს გააკეთებდა ჩემი თანხმობის გარეშე, მაგრამ როდესაც კაბის ქვეშ შემიცურა ხელი აი მანდ უკვე პანიკის ღილაკს თითი დავაჭირე და ისიც იმ წამსვე ჩაირთო (ეს გადატანითი მნიშვნელობით რა თქმა უნდა), ეგრევე ვიგრძენი ერთი ხელი წელზე , და დავინახე ერთი კაცი რომელმაც დათოს უთხრა
-ახალი ნაოპერაციევი ხარ და გაფრთხილებ არ დამარტყმევინო შენთვის, და ხო კიდე ამ ქალს აღარასოდეს აღარ გაეკარო


როცა დავინახე როგორ სვამდა სალომე სასმელს რატის ვუთხარი
-რატი შენის აზრით გალოთდება?
-ამაში ხელს ჩვენ შევუშლით
-ხო მართალია
-ისე ამდენად როგორ უნდა გიყვარდეს რომ, ოღონდ ის არ დაკარგო და მზად ხარ სხვასთან ხედავდე?
-არ ვიცი რატი, ხო შენზე ბევრი მაქვს ნაცხოვრი მაგრამ დღემდე არ მაქვს მაგაზე პასუხი, მაგრამ ერთს გეტყვი, როდესაც შენ გიყვარდება, შენთვის სულ ერთი ხდება რა მოგივა შენ, შენთვის მთავარია ის ბედნიერი ნახო, კი შეიძლება თავი მოიკლა მის გამო, მაგრამ როცა გიყვარს ამას არ გააკეთებ და იცი რატომ? იმიტომ რომ გეშინია ის სხვასთან არ წავიდეს, გეშინია ის სამუდამოდ არ დაკარგო, ძალიან, ძალიან რთულია სიყვარული, მეგობარო
-ეჰ, შენც გიყვარს ხომ?
-იცი? ჯერ ვერ გავერკვიე მიყვარს თუ არა ისე როგორც ქალი
-სალოზე საუბრობ ხო?
-სამწუხაროა მაგრამ ჰო ძმა ჰო
-ეეე, შეხედე გიორგი ვიღაც ტიპი მიუჯდა გვერდით
-მოიცა დავაკვირდეთ და ვნახოთ
-კაი
ვაკვირდებოდით, საბედნიეროდ მათ შორის არაფერი არ მომხდარა მაგრამ სამაგიეროდ მოხდა ის რომ დათო გამოჩნდა, გაგვიკვირდა, არ შევიმჩნიეთ, მაგრამ როცა ვნახეთ რომ სალომ დაპანიკიორდა მაშინვე მივვარდით, სალომე დათოს რატიმ გამოგლიჯა მე კი საუბარი დავუწყე, შემდეგ ორივემ მეც და რატიმაც ხელები მოვკიდეთ, მანქანაში ჩავსვით და სახლისკენ გავეშურეთ, ხო, კი მივხვდი, მე ის მართლა მიყვარდა, ჯანდაბა მზად ვიყავი მისთვის ნებისმიერი მომეკლა, ნებისმიერს გამოვჭრიდი ყელს ოღონდ იგივე გრძნობებით მიპასუხოს, სახლშიც მივედით, ყველამ თავისი ოთახი დაიკავა ხოლო სანამ სალო თავისი ოთახის აბაზანიდან გამოვიდოდა, მისი პერანგი მოვიპარე, ალბათ მიხვდები ძვირფასო მკითხველო რატომაც
ცოტა არ იყოს და მესიამოვნა და თან ძალიან მესიამოვნა ჩემმა ერთადერთმა ძმამ რომ გადამარჩინა, მის მიმართ ძალიან ვიყავი მადლობელი, საღამოს ვერაფრით დავიძინე, ვფიქრობდი ჩემს ძმასა და რატიზე, რომლებიც ასე თბილად მექცეოდნენ, უცებ გარედან მომესმა მსხვრევის ხმა, ცოტა არ იყოს და შემეშინდა, ავდექი და შეშინებული, ისე რომ მუხლები მიკანკალებდა გავედი სამზარეულოში, რადგან იქიდან ისმოდა ხმები, გავედი და გული კინაღამ გამისკდა რატი რომ დავინახე და ცოტა წამოვიკივლე, მან კი ტუჩებთან საჩვენწბელი თითი მიიდო, რითაც მანიშნა გავჩუმებულიყავი, შემდეგ მანიშნა მასთან მივსულიყავი, გული ისე სწრაფად მიცემდა, მისი ძალიან მეშინოდა, ალბათ ქურდს უფრო დიდ პატივს ვცემ ვიდრე ამ ადამიანს, მან ხომ ჩემი მოკვლა სცადა ძვირფასო მკითხველო, მასთან მივედი და მის გვერდით დავჯექი, ჯერ კიდევ ვკანკალებდი, მან საუბარი დამიწყო
-აბა მოყევი ძალიან გიყვარდა ის შენი დათო?
-ამ თემაზე საუბარს შენთან არ ვაპირებ
-როცა გეკითხები უნდა მიპასუხო
როცა წინადადება დაამთავრა ტუჩები ბიბილოსთან მომიტანა და რაღაც ჩამჩურჩულა, მაგრამ მე ვერ გავიგე, მისი სუნთქვა ყურზე სასიამოვნოდ მეფერებოდა, როცა ლაპარაკი დაამთავრა იქვე ძალიან ნაზად სველი ტუჩებით კოცნა დამიტოვა, შემდეგ მომშორდა და ტუჩები ჩემს თვალწინ გაილოკა, ძალიან სექსუალური იყო ამ დროს, რა არის ეს? ასეთი რამ ჩემს დათოსთანაც კი არ განმიცდია, თითქოს რაღაც ახალი გრძნობა შემოვიდა ჩემში, შემდეგ ადგა და წავიდა, მე კი დამავიწყდა რომ მესუნთქა, როგორც კი წავიდა ამოვისუნთქე და ღრმად სუნთქვა დავიწყე, შემდეგ ვეღარ დავიძინე და ამიტომ პირდაპირ გიოსთან შევედი, იქ არ დამხვდა, მთელი სახლი მოვიარე და ბოლოს აღელვებული პირდაპირ წელს ზევით შიშველ რატის შევასკდი, იმდენად დავიბენი მისი დანახვის დროს, იმდენად ამეწვა ის ადგილი სადაც ცოტა ხნოის წინ მაკოცა რომ დამავიწყდა სათქმელი, შემდეგ მისმა ხმამ გამომაფხიზლა
-დიდხან უნდა მათვალიერო? ასე ძალიან მაბნევ
-რ.. რაა?
-არაფერი არაფერი
-გიო სადაა?
-არ ვიცი, ალბათ სძინავს
-არა არ სძინავს
-ეტყობა დაგვუნახა და წავიდა სადმე
-მერე რა რომ დაგვინახა?
-წამოდი ახლავე უნდა მოვძებნოთ

ნამდვილი სიყვარული 8
5-02-2019, 21:46 ავტორი სიყვარული გულს გვტკენს ნანახია 556
ნამდვილი სიყვარული 8

წავედით, სახლიდან გავედით და მანქანაში ჩავჯექით, ძალიან ვნერვიულობდი, მინდოდა ჩემს გვერდით ყოფილიყო და გულში ჩავეკარი, უცებ ტელეფონის ხმა მომესმა, ჩემი იყო, უცხო ნომრით, ჯერ რატის გავხედე, როცა თავის დაქნევით თანხმობა მივიღე, ვუპასუხე და სპიკერზე ჩავრთე,
-გამარჯობათ!-ტელეფონის მეორე მხრიდან მოესმათ ძალიან დაბოხილი ბარიტონი
-გისმენთ! ვინ ბრძანდებით?
-თქვენი ძმაა გიორგი?
-კი, სად არის იცით?
-კი, აქ მოდით რა, მისი გმინვა ისმის მთელს სასტუმროში
-ახლავე
ტელეფონი გავუთიშე და ცრემლები მაშინვე წამომივიდა,
-რატი ძალიან მეზიზღება
-ვიინ?
-გიორგი
-გიორგის ნუ ეძახი
-არა მე მას გიოს აღარასოდეს დავუძახებ, ახლა კი მოდი იმ მისამართზე წავიდეთ რომელიც იმ კაცმა გვითხრა
-კაი
მთელი გზა ჩემთვის ჩუმათ ვტიროდი, თუმცა მიზეზი არ ვიცოდი, ალბათ გიორგი იყო, მაგრამ რატომ?
-მოვედით
ფიქრებიდან რატის ხმას გამოვყავარ
-რატი, შეიძლება რომ მარტო შევიდე?
-კი რა თქმა უნდა
სასტუმროში შევედი თუ არა, მართლა საშინლად მომხვდა მათი ხმა, გიორგის ხმა მარტივად ვიცანი, მეორე კი არ ვიცი, მეცნობოდა მაგრამ ვერ ვიხსენებდი, იმ ოთახისკენ წავედი, კარებზე დაბრახუნება დავიწყე, გავიგე როგორ შეწყდა ხმაური და კარები თიკამ გამითო,(ჩემი ბავშვობის საუკეთესო მეგობარი), ძალიან გაუკვირდა აქ რომ დამინახა, და ისიც სრულიად შიშველმა გამიღო კარები, ამ დროს ჩემი ძმა იმდენად შემზიზღდა, ჩემი მეგობარიც ძალიან მძულდა, მაშინვე ოთახში შევედი, გაბრაზებული ვიყავი ძალიან, მტკიოდა,

გული, სული, სხეული,
ყველაფერი მტკიოდა,
მათ შემხედვარეს კი
სიცოცხლეც კი შემძულდა.

გაბრაზებული მივვარდი საწოლზე მწოლიარე გიორგის და სახეში ისეთი გავარტყი რომ ხმა იყო, და ჩემი ხუთივე თითი დაამჩნდა, შემდეგ თიკას მივვარდი, თავის გრძელ შავ თმებში ხელი ჩავავლე დასააბაზანოში შევათრიე, გიორგიც ჩვენ შემოგვყვა, ისიც სრულიად შიშველი იყო, გულის რევის შეგრძნება მქონდა მათ დანახვაზე, თიკასთვის კიდევ უნდა დაერტყა ხელი როდესაც გიორგიმ გამარტყა სახეში, სახე მიხურდა, საშინლად მტკიოდა, სისხლი წამომივიდა ტუჩიდან
-როგორ ბედავ შე ბო*ო, რა უფლებით შემოდიხარ აქ?-მიყვიროდა გიორგი
-ჩათვალე რომ და დაკარგე, ხოლო შემ თიკა-ახლა თიკას მივუბრუნდი-შენ თიკა, შენ მეგობარი დაკარგე
-იმას ვერ დაკარგავ რაც არასდროს გქონია ან გყოლია-თქვა თიკამ სიცილით, მას გიორგიც აჰყვა
-ესეიგი, მე არ ვყოფილვარ არაფერი ხო?-ცრემლი ჩამიდგა და ყბა ამიკანკალდა თუმცა არ შევიმჩნიე
-ზუსტად-მითხრა მხიარულად გიორგიმ
-კარგი მაშ ნახვამდის, და ხო ბატონო გიორგი ქავთარაძე, აღარ მობრძანდეთ ჩემს ანუ თქვენს არაფრის წარმომადგენელი დის სახლში
-ოქეიი!-სიცილით გაწელა
-სამუდამოდ ნახვამდის
-ზუსტად.

მტკიოდა, ძალიან როცა ის და რატი ვნახე მაშინვე მის სუსტ წერტილს დავურეკე თიკას, ვიცოდი გულს ვატკენდი და ეს ძალიან მინდოდა, მინდოდა მისთვის ზიანი მიმეყენებინა, და ასეც მოვიქეცი, მაგრამ როცა მასზე ხელი ავღმართე აი მანდ შეცდომა დავუშვი, და თან ძალიან დიდი, მე ის სამუდამოდ დავკარგე, და რადგან მან თქვა ესეიგი ის მართლა არ აპირებს აწი ჩემს ნახვას,ესეიგი ის უბრალოდ ასე უბრალოდ გაქრება,
ფიქრებიდან თიკას ხმა მარკვევს
-არ მეგონა თუ გიყვარდი საყვარელო, მეც მიყვარხარ და თან უკვე 7 წელია-ამბობს გაბრწყინებული თვალებით
-დაახ*იე რა? როდის იყო შენნაირი ბო*ები მიყვარდებოდა
-რა დამპალი ხარ!
-მე მხოლოდ ერთი ადამიანი მიყვარს და ეს შენ ნამდვილად არ ხარ
-კარგი გასაგებია ნაბი*ვარო
-წესიერად მელაპარაკე გოგო
-არა მითხარი რითი მჯობნია ის გოგო?
-რომელი გოგო?
-ის რომელიც გიყვარს
-არ არის ბო*ი, და შენ რომ ჩემთან ერთად სიგარეტს ეწევი ის სიგარეტის ღერებს მიტეხს და ნაგავში მისვრის ხოლმე
წავიდა თიკა მეც დავრჩი მარტო, მე მის გარეშე როგორ უნდა მეცხოვრა, ჩემი სიხარულის და სიყვარულის გარეშე როგორ უნდა მეცხოვრა, მე დებილმა ადამიანმა იმას დავარტყი და იმას ვატკინე ვინც ყველაზე მეტად მიყვარდა
იმ დღის შემდეგ გავიდა 4 თვე, საშინელი მონატრება მკლავდა, იმ დღის გაქრობა მინდოდა, სალომე მწნატრებოდა, თავსაც გავწირავდი ოღონდ მასთან ვყოფილიყავი, სულ თიკას ვურეკავდი, სულ მასზე გადამქონდა ყურადღება, მაგრამ, მაგრამ მე მჭირდებოდა ჰაერი, მჭირდებიდა სუნთქვა მაგრამ ამას სალომეს გარეშე ვერც კი შვეძლებდი, რატისთან ჯერ კიდევ ვმეგობრიბდი, სულ სალოზე ვეკითხებიდი, და აი ახლაც მას ველოდები, და კარზე ზარია, მივდივარ გასაღებად
-ვააა, მოდი შემო
-პრივეტ გიო
-აბა!
-ისევვვ?
-ხოო, აბა არ გეწყინოს მაგრამ მე შენგან ყველაზე მეტად სალომე მაინტერესებს
-ხო კაი, ესეიგი, ვიცი, 1000%-ით ვარ დარწმუნებული გეწყინება
-რააა? რამე მოუვიდა? არ დამიმალო! ნუ ხარ ჩუმად მითხარი რა მოხდა?
უკვე ვყვიროდი
-რა და მე და სალო შეყვარებულები ვართ
-მოიცა ეს როგორ? როდის..... რანაირად.....
ძალიან მეწყინა, გული მეტკინა, და ამაზე ერთი ლექსი გამახსენდა, ადრე დავწერე მონატრებასა და სიყვარულზე

როგორ მენატრები,
შენ ვერ წარმოიდგენ,
სუნთქვად დამჭირდები,
გულად მევლინები,
ჰაერი ხარ,მჭირდები,
ნუ წახვალ და ნუ დამტოვებ,
მენატრები გეფიცები,
იცი? უსუნთქველობააა უშენობა,
უგულობა და უსულობა,
ვიცი ჩემი არ იქნები,
მაგრამ მენატრები გეფიცები,
არ დამტოვო ნუ წახვალ,
შენ ჩემი გახდები.

ეს ლექსი გამახსენდა და თვალზე ცრემლი მომადგა, რატისი ძალიან შემშურდა, მე მისი იმ მომენტიდან მშურდა, როცა როცა აღმოვაჩინე რომ რატის ჩემი, ჩემი ლამაზი სალომე უყვარდა
-როგორ გიო და გუშინ მივედი და პირდაპირ ვუთხარი რასაც ვგრძნობდი მის მიმართ, ვუთხარი რომ უკვე თითქმის 1 წელია მიყვარს, და მან იცი რა მიპასიხა?
-რააა, რა გიპასუხა?
-მეც მინდა ვცადოოო
-კარგი შეგიძლია წახვიდე
-კაი ძმაო, მაგრამ იცოდე, მას შენ უყვარხარ მაგრამ არა ისე როგირც ბიჭი არამედ ისე როგორც მამა
-ეს თვითონ გითხრა?
-კი, ისიც მითხრა როგორ ცდილობდი მისთვის ყოველთვის მიგეხედა, არ დაგეჩაგრა, ამიტომ ის მამად აგღიქვამს
-კაი ძმაო, ახლა წადი
-კარგად ძმა.
როგორც კი წავიდა მაშინვე ტელეფონი ავიღე და სალომეს დავურეკე, არ მპადუხობს, კიდევ დავურეკე და მისი მძინარე ხმა გავიგე, და თან ისეთი თბილი, ისეთი ნაზი და ისეთი ხავერდოვანი რომ მაშინვე ჟრუანტელმ დამიარა მთელს სხეულში
-ალო? ვინ ბრძანდებით?
ამ დროს გავთიშე, სულ ასე ვიყავი, დღეში 5 ნომერს ვიცვლიდი, გამიმართლა რომ ჩემი ტელეფონი 2 კარტიანია, ერთში ჩემი კარტა მიდევს, მეორეში კი ვცვლი ხოლმე.
ახლა ავდექი და თიკას დავურეკე
-თიკ მოხვალ?
-კი, ისევ ხო?
-ხი, გელოდები
თიკას მოსვლას ვრლოდი, მანამდე კიდე, იმ ოთახში შევედი სადაც სალოს ნივთები მქონდა, ტანსაცმელები, სუნამო, მისი ბალიშიც კი, სავარცხელიც და ა.შ., ეს ნივთები რატის მოქონდა ხოლმე ჩუმათ ჩემთვის, უცებ კარზე ზარია, ოთახის კარი ღია დავტოვე და წავედი ბინის გასაღებად, გავაღე და ზედმეტად მთვრალი თიკა შემრჩა ხელში, ასეთ სიტუაციაში მე მას ვერ გავჟ**ავდი, არადა როგორი აღზნებული ვარ, სულ ფეხ3ბზე დავი*იდე მიაი მდგომარეობა და იქვე პირდაპირ გავჟი*ე, შემდეგ ავდექით მე აბაზანაში შევედი, შხაპი მივიღე და რომ გამოვედი, სიცილი მესმის იმ ოთახიდან სადაც სალოს ნივთები მედო, შიგნით შევედი და ვხედავ თიკას რომელიც სალოს ტანსაცმელშია გამოწყობილი და სუნამოს ისხამს, ძალიან გავბრაზდი და იმხელაზე ვუღრიალე საკუთარი თავის გამიკვირდა
-ახლავე დადე
-რა იყო? ეს ჩემთვის არაა?
-დადე-თქო
-ეს ტანსაცმელიც?
-ხო!
ყვირილს არ ვწყვეტდი, მანაც მალე გაიხადა ყველაფერი, სუნამოს სუნი კი ჩემი ადიკოლონით დაფარა და ბოლოს სახლიდან გავაგდე, ახლა კი სალოს ნივთებით გატენილ ოთახში შევედი და იქვე დავიძინე
სახლში შევედით და დავჯნახე რატი რომელსაც ხელში სიგარეტი ეჭირა და ტიროდა, არ ვიცი რატომ, ამიტომ მივედი მოვწხვიე და ვკითხე
-რატი რატომ ტირი?
-საყვარელო, ბოდიში, მაპატიე, ძალიან მიყვარხარ
-რა გაპატიო რატი?
-რა და, ადრე სანამ აქ ჩამოვიდოდი ერთ ქალთან ვიყავი სახელად ნინასთან,
მასთან ვართობოდი, ახლა დაახლოებით 1 კბირის
წინ დამირწკა და მაცნობა რომ ჩემგან ბავშვს ელოდება
ამ სიტყვებზე გავშრი, სახეზე ფერი აღარ მედო, ვტიროდი, არა ამას ტირილი არ ერქვა, მე არ ვტიროდი, ცრემლები თავისით მომდიოდა
-არ იტირო რა პატარავ?
ისიც ტიროდა და მაგრად მიხუტებდა
-შეგიძლია წახვიდე, მე ყველაფერს გპატიობ
-მიყვარხარ საყვარელო, ვერასოდეს დაგივიწყებ
-დამივიწყებ დამიჯერე, და ხო მართლა მეც მიყვარხარ
მჯსი მკლავებიდან თავი დავაღწიე და პირდაპირ თავის შავებში ჩავაჩერსი, მისი თვალები იყო რაღაც არაამქვეყბიური, ვუყურებდი და მეგონა რომ მე სრულიად მარტო ვიყავი სიბნელეში და ვერავინ დამეხმარებოდა.
-არა არ მითზრა რომ გიყვარვარ, არ მითხრა რომ დამავიწყდები, რადგან
-შენც იცი რომ ასეა არა?
-ჰო ვიცი, ადგა და წასვლა დააპირა
-აბა 1 კვირაში მივდივარო?
-არა ახლა მჯვდივარ
-მართლა 1 თვით თუ....
სიტყვა ვეღარ დავასრულე, მოვიდა და მთელი გულით ჩამიკრა გულში, და მითხრა
-სამუდამოდ პატარავ.
-მიყვარხარ
-კარგად პატარავ


მე მისგან წამოვედი, მე ის დავტოვე, საკუთარი თავი გავანადგურე,
ვეღარ ვიტანდი იმ ქალსა და საკუთარ თავს, ვერც ჩემს შვილს
მიყვარდა, ძლივს ვიფიქრე რომ სამუდამო სიყვარული მეწვია
და ისიც მე მივატოვე, გული მოვუკალი, საკუთარი გრძნობები კი
დავაიგნორე ისე წამოვედი მისგან, გული და გრძნობები მისი დატოვებით გავყინე, ნაფლეთებად ვაქციე, საყვარელი ადამიანი მივატოვე და ჩემი გულიც მასთან ერთად დავტოვე, ახლა მე ერთი უბრალო სხეული ვარ, არაფრით გამორჩეული, არ მაქვს გრძნობები და არ მაქვს გული, მივდიოდი აეროპორტში,
მივედი და ჩავჯექი თვითმფრინავში, ჰაერში ავფრინდი და დავიწყე სალოზე ფიქრი, თუ როგორ ვატკინე გული და როგორ ვიმსახურებდი სიკვდილს,
უცებ ვიგრძენი როგორ ვეშვებოდით ძირს და ხალხის კივილი, თვითმფრინავი ჩამოვარდა, ჩემი ბოლო სიტყვები კი იყო, "საყვარელო მაპატიე, ძალიან მიყვარხარ" და გავითიშე შემდეგ საერთოდ არაფერი მახსოვს

მათ საუბარს ვერ გავუძელი და ჩემს ოთახში შევედი, გავიგონე კატის
ხმა და მივხვდი რატი წავიდა, სალოსთან გავედი და ატირებული რომ დავინახე
მასთან მიბედი და ჩავეხუტე, მან კი ყვირილი დამიწყო
-არ გაბედი და არ შემეხო, როგორ ბედავ.
და თითქოს ამ სიტყვებით მთხოვდა არ წავსულიყავი, მარტო არ დამეტოვებინა, სულ მასთან ვყოფილიყავი, მყვარებოდა.
ძალიან მაგრად მოვხვიე ხელები და ჩავიხუტე, ამ
დრო გულმა ისე სწრაფად იწყო ძგერა რომ დარწმუნებული ვარ მან
გაიგონა, რადგანაც ჩაეღიმა, ცოტა გამიკვირდა,
მოვიშორე და თვალებში ჩავაშტერდი მომღიმარს
-რა გაცინებს? შენ ხომ რატის დაშორდი?
-კი დავშორდი, მიყვარდა და ვუყვარდი, ჩაერია ერთი ძუკ*ა და გააფუჭა ყველაფერი, უბრალოდ ემოციებს რომ ვერ მალავ ეგ მაცინებს
-რომელ ემოციაზე საუბრობ?
-აი მაგალითად სიყვარული
აი ამ დროს გავშრი, ძალიან გავთეთრდი და ვუთხარი
ვიცი რომ გიყვარვარ გიო, მაგრამ არ მეამის მაინც და მაინც მე რატო?
-საიდან?
-გრძნობებს ვერ მალავ
-ძალიან გთზოვ დაფიქრდი ამაზე კაი?
-კაი, ახლა ჩემს ოთხაში წავალ და ხვალ შევხვდებით
ღამის 2 საათი იყო, ვე ვიძინებდი, უცებ ჩემში ვნებამ გაიღვიძა, ჩემს ოთახში კომპიუტერი ჩავრთე ხმა დავუწიე და ყველაზე დიდხნიანი პორ*ო ჩავრთე, ტანზე გავიხადე, სრულიად შიშველი ვიყავი და დავიწყე საკუთარი თავის მოფერება, ჯერ ძუძ*ს თავებს მოვუჭირე თითები, და ყრუდ ამოვიკვნესე, მერე ჩითები ჩემს ვაგ*ნაში ჩავაცურე და დავუწყე მოძრაობა თან ვკვნესოდი, მერე მეორე ხელი ან***სში ჩავაცურე და ორივე ხელის თითებს ვამუშავებდი ჩემს აღზნებულ სხეულში, ნელ-ნელა სისველემ მოიმატა ძალიან დავუწყე კვნესა, და ან დროს დავინახე როგორ იდგა გიორგი ჩემს კარებთან, როგორ ჰქონდა ხელი თავის პენისზე და როგორ გმინავდა.

ხმა შემომესმა სალოს ოთახიდან, იქითკენ წავედი, და კარი ოდნავ შევახე, დავინახე როგორ ეფერებოდა საკუთარ თავს და ამ დროს მომინდა მის გვერდით ვყოფილიყავი, ის უბრალოდ ისეთი ლამაზი და ვნებიანი იყო, ვერ გავუძელი, თანაც ჩემი ას*ც ადგა, ხელი შარვლის შიგნით ჩავიყავი და პენი**ე და კვერცხ**ზე დავუწყე მოფერება, იმდენად ჩამითრია ამან, იმდენად კარგი სიამოვნება იყო რომ იქვე გავათავე, და ამოვიგმინე საკმაოდ დიდ ხმაზე, ამ დროს სალო ჩემსკენ შემოტრიალდა, მე მისკენ წავედი და პირდაპირ ტუჩებში ვაკოცე
-მოდი გიო, მოდი
-დარწმუნებული ხარ პატარავ
-მოდი, მინდიხარ გიო
მეც მასთან მივედი შარვალი გავიხადე, ზედაც მას მივაყოლე და პირდაპირ სალოსთან მივედი და ჩავჩურჩულე
-სალი მიყვარხარ
შემდეგ ენით, ძალიან ნელა ჩამოვუყვებოდი, ქვემოთ-ქვემოთ, ბოლოს
ჩავაღწიე საშ*მდეც, და პირდაპირ წოვ* დავუწყე, სალოს კვნესა აღმოხდა, მაგრამ მე არ ვჩერდებოდი, შემდეგ ეს ალერსი სალოს ტელეფონმა გაგვაწყვეტინა, მე ვუთხარი
-არ უპასუხო
-კი მაგრამ რატი მირეკავს
მპასუხობს კვნეაით, რადგან ახლა მის ძუძ*ს თავებს ვწო*, ნერვები მომეშალა მოვშორდი და ჩემს ოთახში გავედი

ტელეფონი ავიღე და იქუდან პოლიციის ხმა გავიგე
-ვინ ხართ?
-პოლიციელი ვარ
-რა ხდება? რატი სადაა?
-რატის თვითმფრინავი ჩამოვარდა და ახლა საავადმყოფოშია
-რომელ საავადმყოფოშია?
-ამერიკაშია, .... ამ საავადმყოფოში
-კარგი ხვალვე გამოვფრინდებბი
-კარგით
ტირილი დავიწყე, ჩავიცვი და გიორგისთან მივედი
-გიო, ის ხომ კარგად იქნება?
-ვინ საყვარელო?
-ვინ და რატი!
-რა მოუვიდა?
-მისი თვითმფრინავი ჩამოვარდა და ახლა საავადმყოფოშია
-ხვალვე წავიდეთ კაი?
-ხო მაგრამ ის ამერიკაშია
-მაშინ ხვალვე გავფრინდეთ
-კარგი საყვარელო
-გიო
-ჰო
-რატი რო გამოკეთდება ხო გავაგრძელებთ?
გიოს ჩაეღიმა და მითხრა
-რა თქმა უნდა, ჩემო ვნებიანო ქალბატონო
-ისე, რამდენთან გქონია სექ*ი?
-რავი ძაან ბევრთან!
-მე ხო, შენი დაიკო და შეყვარებული ვარ?
-კი მასეა, სამწუხაროა ვიცი მაგრამ ასე გამოდის, მაგრამ არ მესმის, ასე მალე როგორ დაივიწყე რატი?
-არ დამვიწყებია.
დავინახე როგირ გათეთრდა, როგირ გაულურჯდა ტუჩები, როგორ გაუწითლდა თვალები და ხმის კანკალით მკითხა
-აბა ჩემთან რატომ ხარ?
რატი და სალომე ერთმანეთს სკოლაში იცნობენ, ერთმანეთ მერე შორდებიან, მაგრამ მერე რატი და გიორგი ერთად ბრუნდება, ორივეს სალომე უყვარდება, მაგრამ გიორგისთვის ეს არის დაბრკოლება რადგან სალომე მისი და არის, მაგრამ ისინი მაინც ერთად არიან და ბედნიერად არიან.

მეორე დღეს წავედით ამერიკაში, იქ რატისთან მივედით და დიდი
მუცლით დაგვხვდა ვიღაც ქალია, მივზვდი რომ ის იყო და ძალიან დამწყდა
გული
-გამარჯობათ
-გაგიმარჯოთ
ამოიტირა და კითხივის ნიშნიანი თვალები შემომანათა
-რატისთან ვართ, როგორ არის
გიორგი ეკითხება
-არ არის კარგად სისხლი სჭირდწბა
ტირილს არ წყვეტდა, მეც მინდიდა, ძალიან მინდოდა, მეტირა, მებღავლა, მეყვირა, მაგრამ ამას მე მხოლოდ საკუთარ თავში გავაკეთწბდი, ამას
მე სხვას არასოდეს დავანახვებდი
-რა ჯგუფის სჭირდება?
ახლა მე ვეკითხები ცრემლმორეული
-რეზოს უარყოფითი
-მე მაქვს
ამბობს გიო და ძალიან მიკვირს
-გიო მე მეორე ადებითი მაქვს და შენ ეგ როგორ გაქვს?
-არ ვიცი საყვარელო
-კაი წადი, მიდი გთხოვ გადაარჩუნე რა
ჩემად ვეჩურჩულებოდი
-კი მაგრამ თქვენ ვინ ხართ?
კითხულობს სლუკუნით დაბნეული ქალი
-ჩვენ მისი.... მისი მეგობრები ვართ
-გასაგებია
გიორგი წავიდა და სისხლი გადაუსხა,
დღეს დღე მისდევდა, რატი უგონოდ იყო, მალე მეც მასე ვიქნებოდი
ერთხელ ექიმს ვთხოვე
-ექიმო, შეიძლება რატი ვნახო?
-თქვენ მისი ვინ ხართ?
-მე მისი ვარ
-გასაგებია, წამობრძანდით, მისი ცოლი არ შორდება გვერდიდან
მაგრამ არანაირი რეაქცია არ აქვს
-ცოლი?
-ასე თქვა საცოლეო
-აჰ გასაგებია, მხოლოდ 10 წუთს ვითხოვ
-შედით, და გამოდით მალე
-კარგით
მასთან მივედი და ხელები ჩავკიდე, თან ვეჩურჩულებოდი
-საყვარელო, მიდი გაიღვიძე, ხომ იცი როგორ მიყვარხარ, გაიღვიძე გთხოვ, თუ
არ გაიღვიძებ მაშინ მე სამუდამოდ წავალ..
სიტყვა ვერ დავამთავრე, ხელის მოჭერა ვიგრძენი, გული აუჩქარდა,
მაშინვე გავვარდი, ექიმი შემოვიდა, და თქვა
-ძალიან კარგად გრძნობს თავს და ამბობს ჩემთან ჩემი სიცოცხლე უნდა შემოვიდესო
მის პალატაში ის ქალი შევიდა მაგრამ ტირილით გამოვიდა და ზიზღნარევი მზერა მესროლა, შემდეგ მე შევედი
-როგორ ხარ?
-კარგად
-უნდა წავიდე მაინც ხომ იცი?
-კი ვიცი
-მიყვარხარ ეგეც ხომ იცი?
-კი ვიცი
-გიორგიც მიყვარს ეგეც ხომ იცი?
-კი ვიცი
-კარგად საყვარელო, გამოჯანმრთელებას გისურვებ

-კარგად, მომენატრები.
გამოვედი და გიორგის ჩავეხუტე, ვუთხარი
-გიო წამოდი, აქ უკვე ჩვენ არაფერი გვესაამება
-ანუ ჩვენს საქმეს ვაგრძელებთ?
მკითხა მომღიმარმა
-არა, ახლა სახლში საქართველოში მივდივართ
-კაი ხოოო
საქართველოში დავბრუნდით, ძალიან მენატრებოდა, მონატრება მკლავდამ
მაგრამ მე გვერდით გიო მყავს, ის ჩემი ძმაა, მაგრამ არა მარტო ძმა
საკუთარ თავს უნდა გამოვუტყდე რომ მეც მომწონს როგორც ბიჭი, მიყვარდება
ნელ-ნელა ის ვინც არ მინდა რომ მიყვარდებოდეს, მხოლოდ მისი შეხება მინდა, მასთან სიახლოვე, მაგრამ მე მაინც მკლავს რატის მონატრება, მაინც მენატრება
-სალი, საყვარელო არ გესმის რომ გელაპარაკები?
ფიქრებიდან გიოს გამოვყავარ
-რა მოხდა? რა ს მეუბნებიდი?
-რას და არ გიკვირს რომ სხვა და სვა სისხლის ჯგუფები გვაქ?
-ისე ხო, მაგრამ მოდი ამას ყურადღება არ მივაქციოთ რა?
-ხო კაი, რაზე ჩაფიქრდი?
-არაფერზე, ისე
-კაი, ახლა მაინც ჩამოვედით და წამო მშობლებთან, რამდენი ხანია არ მინახავს იაინი
-ხო კაი, მეც მომენატრნენ
-სალი? ისევ გიყვარს?
-ძალიან გთხოვ რა? ახლა არ გინდა გთხოვ, არ გამიმართო ეხკა ეჭვიანობის სცენები
-ვაიმეეე, ვის სგავხარ? მე ნამდვილად არა, არც დედას და არც მამას, საიდან მოხვედი ასეთი ლამაზი, სათუთი, ასეთი საყვარელი
-ვაიმე გიო, შენც ძალიან ლამაზი და საყვარელი ხარ
მივედით მშობლებთანაც, ისეთი რამ დაგვხვდა რომ ცოტა გამიკვირდა, იქ ერთი კაცი იყო კიდევ, ძალიან მგავდა, მაგრამ არ ვიცი რატომ, დედას თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე, ვერ გავარკვიე, რა ხდებოდა, დედასთან მივედი, ჩავიმუხლე და ცრემლები შევუმშრალე, გიო კი მაკვირდებოდა
-დე, არ იტირო, რატო ტირი?
-......
-დედიკო, რა გჭირს დე?
-გამარჯობათ
უკნიდა მომესმა საკმაოდ ბოხი ხმა, მისკენ შევიხედე და ის კაცი შემრჩა ხელში, დედას მოვშორდი და მასთან მივედი
-გამარჯობათ, რატომ ტირის ჩემი დედიკო? ამაში თუ თქვენი ხელი ურევია, დამიჯერე არც კი დავახამხამებ თვალებს ისე დაგახრჩობთ
ვუთხარი გაბრაზებულმა მან კი გაიცინა და თავისთვის ჩაილაპარაკა
-ძალიან მგავხარ საყვარელო
-რა თქვით?
-აჰ, ისა... მე ირაკლი მქვია
-სასიამოვნოათქო ვერ გეტყვით, რადგან ასე არ არის, ახლა კი მითხარით სად არის მამაჩემი და რატომ ტირის დედაჩემი?
-მამაშენი შენს წინ დგას საყვარელო
მამას ხმა გავიგე ბატონი ირაკლი გავწიე და მამას ჩავეხუტე, და შევეკითხე
-მამიკო სად იყავი? დედა ტირის იცი?
-რატომ საყვარელო?
ეს რომ თქვა ზიზღით შეხედა ბატონ ირაკლის მამაჩემმა
-არ ვიცი მა
ამ დროს გიო შემოვიდა და ის და ირაკლი გარეთ გავიდნენ, მე და მამა კი დედას ვაწყნარებდით

ირაკლი გარეთ გავიყვანე და თვითონ დაიწყო
-არ ვიცოდი თუ არსებობდა, თორემ მე მას არ მივატოვებდი
-რას გულისხმობთ ბატონო ირაკლი?
-რას და, მე და დედაშენს რომანი გვქონდა, მაშინ შენ ოთხი წლის იყავი, მამაშენი აფრიკაში იყო, მე და დედაშენს კი რომანი გვქონდა, ისეთი
ლამაზი იყო, ყოველეი ღამე მახსოვს მასთან გატარებული, ერთი წლის წინ ჩემმა შვილმა მითხრა თუ და მყავდა რატომ არ მითხარიო, ხო და მეც გავარკვიე ყველაფერი და სალომესთანაც ავღმოვჩნდი
-რას ამბობ ანუ ის ჩემი ნახევარ დააა?
-ხო ასე გამოდის
-მე არ მოგცემთ მისთვის ამის თქმის უფლებას
-რაყომ? გინდა რომ ნამდვილი მამა ვერასდროს გაიცნოს? ესეიგი ის შენ არ გყვარებია, შენ რა გგონია ეს ერთი წელი მე სახლში ვიჯექი? მე სალომეზე აბსოლიტურად ყველაფერი ვიცი, რატი ალბათ გახსოვს, ის მე მჯცნობდა ახლაც მიცნობს რა თქმა უნდა, ის ჩწმი წყალობით დაუახლივდა სალომეს, მაგრამ მივხვდი როგორ შეუყვარდა, და შემეშინდა, ცხოვრებაში პირველად შემეშინდა, მე ის მეგონა რომ დავკარგავდი, ამიტომ რატის თვითფრინავი მე გავაფუჭე, მინდოდა მომკვდარიყო გესმჯს? მის გამო ნებისმიერს მოვკლავ
-როგორ, როგორ გაბედე
-კაი ახლა, არ მითხრა არ გამიხარდაო
-არა არ გამიხარდა, მე სალო მიყვარს და როდესაც მას ვხდავ რომ ტკივა მაშინ მეც მტკივა
-დაახ*იე რა, თუ არ გინდა ტომ უარესი მოგიწიოს შენ
-მაინც რას?
-რას და....

მაინც რას მიზამ?
-რას გიზამ და სალომეს სამუდამოდ დაგაშორებ, და მე ამის გამკეთებელი ვარ
-შენ არაადამიანი ხარ, რა გინდა, სალომესთან რა ჯანდაბა გინდა? ის ხომ ჯერ ბავშვია? რატიმ გინდა სიცოცხლე გაუმწარო?
-არა, მე არ მინდა რომ მას სიცოცხლე გავუმწარო, მინდა რომ ჩემთან და მის ძმასთან იყოს
-მისი ძმა მე ვარ
-დარწმუნებული ხარ რომ შენ მისი ძმა ხარ და არა შეყვარებული? დარწმუნებული ხარ რომ მას
მეორე ნახევარძმა არ ყავს? ნუთუ არ იცი მის მეორე ნახევარძმას ნიკა ჰქვია, ნუთუ არ იცი მე იმდენს გავაკეთებ რომ სალომე მარტო ჩემთან და ნიკასთან დარჩება
-რატომ, რატომ გინდა დამაშოტო, რატომ გინდა მის გარეშე ვუცხოვრო?
-იმიტომ რომ ის მხოლოდ მე და ნიკას გვეკუთვნის
-იმას სახელი ჰქვია და სალომეა მისი სახელი, და მეორე სალომე არავის საკუთრება არ არუს გაიგე?
-ჭკუას ნუ მარიგებ გაფრთხილებ თორემ საშინელებას დაგმართებ
ორივენი ბოლო ხმაზე ვყვიროდით, როდესაც სალო გამოვიდა და დაიყვირა
-მიშველეთ...
სიტყვა უნდა
გაეგრძელებინა მაგრამ სროლის ხმა გავიგეთ, სალომე ძირს დაეცა, სისხლის ლაქები ჰქონდა, მაგრამ ეს
მისი სისხლი არ იყო, ძირს ეცა და გიოს
ეხუტებოდა, გიორგი კი ნელ-ნელა გონს კარგავდა, სალომესთვის განკუთვნილი ტყვია გიორგის მოხვდა
-გიო შემომხედე საყვარელო, მისმინე, არ უნდა დახუჭო თვალები, აქ ჩემთან უნდა დარჩე და ვიცხოვროთ ერთად და ბედნიერად, საყვარელო მალე სასწრაფო მოვა, შენ უნდა გადარჩე, საყვარელო, ხომ უნდა დარჩე, მისმინე სიცოცხლე, თუ წახვალ მე უკან გამოგყვები.
ტიროდა ჩემი სიცოცხლის ნათელი წერტილი მე დამტიროდა,
იცით რა ვიგრძენი? ყველა ტკივილი გაქრა თითქო, მხოლოდ
გული მტკიოდა,
მხოლოდ ია მჯნდოდა რომ კარგად ყოფილიყო ჩემი სიხარული, მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ
მოხდება თუ მე მასთან დავრჩები, მაგრამ... მაგრამ...
მე დარჩენა მინდა მაგრამ.... იმქით ვიღაცას მივყავარ,
ვიღაც მაძალებს თვალები დავხუჭო, ვიღაცა ცისკენ მიმათრევს, მე კი ვტირი რადგან
სალომეს დავკარგავ, სამუდამოდ
დავკარგავ თუ ცაში წავალ, იმ ვიღაცას ვუძალიანდები, მაგრამ
უკვე გვიანია მე უკვე იქ ღმერთის წინ ვდგავარ, თავი ჩაქინდრული მაქცს, მცივა, ჩემს ძარღვებში სისხლის მოძრაობა წყდება, სახეზე ცივი ოფლი მასხამს და ექოსავით ჩამესმის
სალომეს
სიტყვები
-ნუ დამტოვებ, უკვე 1 კვირა გავიდა, გამოფხიზლდი, გემუდარები გთხოვ, მიყვარხარ
ამ დროს თვალებს ჩემდა გასაკვირად ვაღებ და ვხედავ ძალიან დასუსტებულ, სახე ალეწილ და თვალებ ჩაწითლებულ სალომეს
-ექიმოოოოო, ექიმოოოო
ექიმი შ3მოდის და მსინჯავს სალომე კიდევ გარეთ გადის

არ ვიცი ვინ
ესროლა გიორგის მაგრამ მე აუცილებლად
ვიპოვი დამნაშავეს, ერთი კვირა იწვა საავადმყოფოში,
შიგნით შესვლის უფლებას არ გვაძლევდნენ
მაგრამ ჩემი დაჟინებული
თხოვნის მერე შემიშვეს მხოლოდ 5 წუთით და
გიომაც თვალები გაახილა
იმ დღის შემდეგ გავიდა 5 თვე, გიო უკვე კარგად იყო, მე კი ისევ იმ საქმეს ვიძიებდი, მე ხომ უნივერსიტეტში კრიმინალურზე ვაბარებდი? ბოლოსდა ბოლოს დეტექტივი უნდა გავხდ
ე ამხელა ქალი და ხომ უნდა გამოვიძიო რამე? დავდიოდი აქეთი- იქეთ მაგრამ რა? მარტო ის გავარკვიე რომ ირაკლი
მამაჩემი ყოფილა და მყავდა მეორე ნახევარძმა სახელად ნიკა, ამ თემას მერე მივუბრუნდეთ, მანმდე კი გეტყვით რომ საერთოდ ვერ გავარკვიე
ვინ ესროლა გიოს, მხოლოდ ერთს
მივხვდი, რატის და გიოს ერთი ადამიანი ჰყავდათ გადამტერებული და მისი ნამოქმედარი იყო, რატის თვითმფრინავის გაფუჭებაც და გიოს დაჭრაც
ახლა ნიკასთან და მამაჩემთან ვარ. ორივე ოჯახისწევრებად მივიღე, მაგრამ იმდენად მაინც ვერ შევიყვარე რომ ყველაფერი ვუთხრა მათ
-ნიკაააა
-რა გაყვირებს გოგო აგერ ვარ
-დახმარება მჭირდება შენი
-ოხხხ, რაში?
-ჯერ დამპირდი რომ არავის არაფერს ეტყვი
-არა!
-ნიკა ცხოვრებაში პირველად გთოვ რაღაცა
-არა! ვერ დაგპირდები! გამიგე რა
-კარგი მაშინ მომკლავენ და იყავი ისე, საერთოდ რომ ნახევარ დაც აღარ გეყოლება.
-რას ქვია გოგო მოგკლავენ?
დაიყვირა და მამაჩემიც შემოვარდა
გაცოფებული
-რა ფაყვირებს ბიჭო, ან რას ქვია მოკლავენ?
-მამა სალოს ემ.....
სიტყვა გაყწყდა როცა ჩემი აცრემლებული თვალები ნახა
-მამა სალო რაღაცას მაიმუნობს
-ოხხხ, მე კიდე გული გამისკდა, კაი წავალ და ჭკვიანად იყავით
-ცხოვრებაში პირველად მოვატყუე მამაჩემი
-დამეხმარები?
-ჯანცაბას, კაი
მე და ნიკამ ყველაფერი გავარკვიეთ, თავიდან არც ერთი არ ვიკერებდით მაგრამ ასეა
-თავს ციხეში ამოყოფს
-არა, გთხოვ, ის მამაჩემია სალომე, მიყვარს გესმის? ძალიან მიყვარს
-ნიკა უფროსებს უნდა დაუჯერო
-მოგკლავ გეფიცები, იესოს გედფიცები, მამაჩემი რომ ციხეში აღმოჩნდეს მოგკლავ.
-მიდი მაშ, არ დამინდო, მე მამაშენს ციხეში ჩავსვამ
-მოიცადე ახლავე
-უჯრიდან იარაღი ამოიღო და შუბლზე მომადო
-მიდი
დავიყვირე და გასროლის ხმაც გაისმა....
გადიოდა დღეეები, კვირეები , თვეები და მეც გამომწერეს საავადმყოფოდან, ჩემს ძმას აღარ გავკარებივარ, მთელი დღეები ჩემს ნახევარძმასთან ერთად ვიყავი და ვლაპარაკობდით. მშობლებსაც კი არ ვიკარებდი
-გიო მიყვარხარ იმის მიუხედავად რომ ჩემი ნახევარ ძმა ხარ
-მეც ძალიან პატარავ.
-----------
აი დასასრული შევასწორეскачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი Suicidal

სრული კრახია.
საშინელებაა.
გრამატიკა არ არსებობს. პერსონაჟების სახელები არეულია, თან თითქმის ყველგან. ყველაფერს თავი დავანებოთ, თითქმის ყოველ სიტყვაში უშვებდი წერით შეცდომას.
"რეზოს უარყოფითი" -?
დრამა გინდოდა და კომედია გამოგივიდა.
თვითონ პერსონაჟებზე ზედმეტია საუბარი. ინცესტი, მკვლელობა. იაფფასიან თრილერში მეგონა თავი. როცა კითხულობ, უნდა წარმოიდგინო შენს გონებაში წაკითხული სიტუაციები. ტვინი ამიფეთქდა და წარმოდგენა კი არა, გააზრებაც ვერ მოვახერხე, იმის, თუ რა ეწერა.
ამ ისტორიას თავი რომ დავანებოთ, სხვებშიც მსგავსი კატასტროფული მდგომარეობაა. შეფასებას კი არა, წაკითხვასაც ვერ ვპატიობ საკუთარ თავს.
ნუ, არ გამოგდის ეს საქმე და ისევ ბიზნეს და იაპონურს მიაწვე, გირჩევ :)))

 


№2 სტუმარი სტუმარი ნინო

ეს ძმის შეყვარება რა უბრდურებაა სულ გაგიჟდა ეს ხალხი ასეთი რაგაცეები საიტზე არ უნდა იდებოდეს.

 


Suicidal
სრული კრახია.
საშინელებაა.
გრამატიკა არ არსებობს. პერსონაჟების სახელები არეულია, თან თითქმის ყველგან. ყველაფერს თავი დავანებოთ, თითქმის ყოველ სიტყვაში უშვებდი წერით შეცდომას.
"რეზოს უარყოფითი" -?
დრამა გინდოდა და კომედია გამოგივიდა.
თვითონ პერსონაჟებზე ზედმეტია საუბარი. ინცესტი, მკვლელობა. იაფფასიან თრილერში მეგონა თავი. როცა კითხულობ, უნდა წარმოიდგინო შენს გონებაში წაკითხული სიტუაციები. ტვინი ამიფეთქდა და წარმოდგენა კი არა, გააზრებაც ვერ მოვახერხე, იმის, თუ რა ეწერა.
ამ ისტორიას თავი რომ დავანებოთ, სხვებშიც მსგავსი კატასტროფული მდგომარეობაა. შეფასებას კი არა, წაკითხვასაც ვერ ვპატიობ საკუთარ თავს.
ნუ, არ გამოგდის ეს საქმე და ისევ ბიზნეს და იაპონურს მიაწვე, გირჩევ :)))

ველოდი ასეთ კომენტარს, და სიმართლე გითხრა მართალი ხარ, უბრალოდ ასე მოინდომა მაშინ ჩემმა ფანტაზიამ.
სტუმარი ნინო
ეს ძმის შეყვარება რა უბრდურებაა სულ გაგიჟდა ეს ხალხი ასეთი რაგაცეები საიტზე არ უნდა იდებოდეს.

ისე სიმართლე გითხრა დიდად არც მე ვარ კმაყოფილი, მაგრამ რა ვქნათ.

 


№4 სტუმარი სტუმარი ნინო

დედმამიშვილობას ეცი პატივი გირჩევნია აქ ჯღაბნვას.

 


№5 სტუმარი სტუმარი ლილე

როგორც მახსოვს ერთხელ უკვე გაგატარე ქარცეცხლში.
მაგრამ ახლა ვნანობ.
ხო ძალიან ვნანობ იმიტომ რომ ის თუ მინუს უსასრულობაში ჩაკარგული იდიოტიზმის მწვერვალი იყო ეს უბრალოდ გულისამრევი საძაგლობაა.
გრამატიკული ფორმების დასახიჩრებას, ცოცხლად მიწაში ჩადებას და მერე ისევ უკან ამოღებას რომ თავი დავანებო...
ღლაპი დეგენერატების ვითომ სიყვარულს რომ თავი დავანებო...
ბოდიში და გამოსირებულ ტვინნაკლულ პერსონაჟებს რომ თავი დავანებო...
ინცესტი?
მეღადავები ხო?
ყველაზე გულისამრევი ბანძობა იყო რაც შეიება მთელი სიცოცხლის განმაობაში წამეკითხა, მომესმინა, დამენახა ან ნებისმიერი ფორმით მოხვედრილიყო მსგავსი სისაძაგლე.
ალავ-ალაგ ჩავიკითხე შენი ნიკი რომ ვნახე.
იქნებ რამე გამოასწორათქო.
გამოსოწრება კი არა უკანასკნელი გულისამრევი და ბინძური ოხუნჯობა იყო.
წარმატებებს ნაღდად ვერ გისურვებ.

ისე გამანერვიულა ამ გარყვნილებამ აზრზე არ ვარ რა დავწერე და როგორ.
საშინელებაა თავიდან ბოლომდე

 


№6 სტუმარი ნია

აი, რა მაინტერესებს იცი?
რომელი ისტორიები მოგწონს ამ საიტზე? რას კითხულობ? ვინაა შენი საყვარელი მწერალი?

 


№7 სტუმარი სტუმარი ლილე

ნია
აი, რა მაინტერესებს იცი?
რომელი ისტორიები მოგწონს ამ საიტზე? რას კითხულობ? ვინაა შენი საყვარელი მწერალი?

ეს კითხვა მე მეკუთვნის თუ ავტორს?

 


სტუმარი ნინო
დედმამიშვილობას ეცი პატივი გირჩევნია აქ ჯღაბნვას.

სტუმარი ლილე
როგორც მახსოვს ერთხელ უკვე გაგატარე ქარცეცხლში.
მაგრამ ახლა ვნანობ.
ხო ძალიან ვნანობ იმიტომ რომ ის თუ მინუს უსასრულობაში ჩაკარგული იდიოტიზმის მწვერვალი იყო ეს უბრალოდ გულისამრევი საძაგლობაა.
გრამატიკული ფორმების დასახიჩრებას, ცოცხლად მიწაში ჩადებას და მერე ისევ უკან ამოღებას რომ თავი დავანებო...
ღლაპი დეგენერატების ვითომ სიყვარულს რომ თავი დავანებო...
ბოდიში და გამოსირებულ ტვინნაკლულ პერსონაჟებს რომ თავი დავანებო...
ინცესტი?
მეღადავები ხო?
ყველაზე გულისამრევი ბანძობა იყო რაც შეიება მთელი სიცოცხლის განმაობაში წამეკითხა, მომესმინა, დამენახა ან ნებისმიერი ფორმით მოხვედრილიყო მსგავსი სისაძაგლე.
ალავ-ალაგ ჩავიკითხე შენი ნიკი რომ ვნახე.
იქნებ რამე გამოასწორათქო.
გამოსოწრება კი არა უკანასკნელი გულისამრევი და ბინძური ოხუნჯობა იყო.
წარმატებებს ნაღდად ვერ გისურვებ.

ისე გამანერვიულა ამ გარყვნილებამ აზრზე არ ვარ რა დავწერე და როგორ.
საშინელებაა თავიდან ბოლომდე

სტუმარი ლილე
ნია
აი, რა მაინტერესებს იცი?
რომელი ისტორიები მოგწონს ამ საიტზე? რას კითხულობ? ვინაა შენი საყვარელი მწერალი?

ეს კითხვა მე მეკუთვნის თუ ავტორს?

მე უკვე ვთქვი რომ დიდად არ ვარ კმაყოფილი ჩემი ამ ისტორიით, უბრალოდ ასე მოისურვა ჩემმა ფანტახიამ, და საერთოდ თუ არ მოგწონთ ნუ კითხულობთ, მემგონი მე თქვრნთვის არ დამიძალებია გინდათ თუ არა ჩემი სტორიები იკითხეთ-თქო, ხო ვიცი რომ გრამატიკაში ბევრი შეცდომები მაქვს, ვიცი რომ არ მოგეწონათ, გავიგე რომ სხვის ფანტაზიებს პატივს არ სცემთ, ამიტომ ჯერ მადლობას გადაგიხდით გულახდილობისთვის და მერე დავიკიდებ თქვენს ყველა კომენტარს, აბა წარმატებები მე

 


№9 სტუმარი სტუმარი ქეთი

სრული შოკი მაქვს. ცამეტი წლის ბავშვს პორნის ყურებას ვინ გაძალებს? ღმერთოო, ჩემი შვილის ტოლი ასეთ გარყვნილებას წერს. მართლა შოკში ვარ და რას ვწერ არც ვიცი.
კითხვა გყვარებია, ბევრი იკითხე და ასეთი გულისამრევი რაღაც ნათითხნი არასოდეს დაწერო. ან საერთოდ დაივიწყე წერა

 


№10 სტუმარი ელისა

ღმერთო ჩემო ეს რა უბედურებაა! ნეტა არ წამეკითხა, ჩემს თავს ვერ ვპატიობ ამის წაკითხვას!! ბოლომდე მქონდა იმედი რომ რაღაც გამოსწორდებოდა მაგრამ უფრო და უფრო ამაზრზენი გახდა ყველაფერი.

 


სტუმარი ქეთი
სრული შოკი მაქვს. ცამეტი წლის ბავშვს პორნის ყურებას ვინ გაძალებს? ღმერთოო, ჩემი შვილის ტოლი ასეთ გარყვნილებას წერს. მართლა შოკში ვარ და რას ვწერ არც ვიცი.
კითხვა გყვარებია, ბევრი იკითხე და ასეთი გულისამრევი რაღაც ნათითხნი არასოდეს დაწერო. ან საერთოდ დაივიწყე წერა

აუცილებლად, ისე არ ვუყურებ იმას რაც თქვენ გგონიათ, კითხვა კი ნამდვილად მიყვარს, და აუცილებლად არღარ დავწერ ასეთ სისაძაგლეს
ელისა
ღმერთო ჩემო ეს რა უბედურებაა! ნეტა არ წამეკითხა, ჩემს თავს ვერ ვპატიობ ამის წაკითხვას!! ბოლომდე მქონდა იმედი რომ რაღაც გამოსწორდებოდა მაგრამ უფრო და უფრო ამაზრზენი გახდა ყველაფერი.

ვიცი რომ ცუდი გამოვიდა, მადლობა თქვენ საერთოდ ყველას ასეთი კომენტარებისთვის, გულწრფელად გეუბნებით, მიხარია რომ არავის არ მოეწონა ეს ჩემი იდიოტიზმი, არც მე ვარ ამით დიდად კმაყოფილი უკვე ალბათ ხუთჯერ ვთქვი

 


№12 სტუმარი ნია

სტუმარი ლილე
ნია
აი, რა მაინტერესებს იცი?
რომელი ისტორიები მოგწონს ამ საიტზე? რას კითხულობ? ვინაა შენი საყვარელი მწერალი?

ეს კითხვა მე მეკუთვნის თუ ავტორს?

ავტორს. მაინტერესებდა ამის დამწერს რანაირი გემოვნება აქვს. ის მწერლები და წიგნები, რაც ჩამოთვლილი აქვს პროფაილზე, ეჭვი მეპარება ამის დაწერას შთააგონებდეს.

 


ნია
სტუმარი ლილე
ნია
აი, რა მაინტერესებს იცი?
რომელი ისტორიები მოგწონს ამ საიტზე? რას კითხულობ? ვინაა შენი საყვარელი მწერალი?

ეს კითხვა მე მეკუთვნის თუ ავტორს?

ავტორს. მაინტერესებდა ამის დამწერს რანაირი გემოვნება აქვს. ის მწერლები და წიგნები, რაც ჩამოთვლილი აქვს პროფაილზე, ეჭვი მეპარება ამის დაწერას შთააგონებდეს.

ხოოოოოო, მე ვკითხულობ, უამრავ წიგნს,და უამრავ ისტორიას, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ საკუთარი აზრი და ფანტაზია არ გამაჩნია

 


№14 სტუმარი სტუმარი Makrine

Shviloo gaunatleblobis bralia es fantaziaa ....

Shenairii adamisnebi rom arsebobn mito iqceva samyaro....dzalisn gtxov tasoo agar daweroo asetebi da ufro bevri ikitxe

 


სტუმარი Makrine
Shviloo gaunatleblobis bralia es fantaziaa ....

Shenairii adamisnebi rom arsebobn mito iqceva samyaro....dzalisn gtxov tasoo agar daweroo asetebi da ufro bevri ikitxe

ჰაჰ, გაუნათლებელს რომ ადამიანი მე დამიძახებს დამიჯერე თვითონ არის სრულიად ნული, თვითონ არის არარაობა, შეიძლებქ ეს ისტორია არ ვარგა თუმცა შენ ხომ არ იცი მე რა მაქვს წაკითხული, რა მაქვს გადატანილი, რა ვიცი, და რამხელა ფანტაზია მაქვს, ჯერ ერთი მინდა გითხრა რომ ყვრლა საგანში გარდა ფიზიკისა ათი მყავს, ფიზიკაში ცხრა, ასობით წიგნს ვკითხულობ ხოლმე, კვირაში სამი წიგნი მინიმუმი, 15 წიგნი მა1ვს დაწერილი, ყველა ჩემს მეგობარს და მათ მშობლებს აქვს წაკითხული და ყველა მეუბნება რომელიმე მაჩუქე, შეიძლება ეს ისტორია არ ვარგა თუმცა ჯერ ადამიანი გავიცნოთ და მერე ვუთხრათ, "შენნაირი ადამიანები რომ არსებობენ მიტო იქცევა სამყარო" ჯერ საკუთარი თავი შეაფასე დააკვირდი თუ შეგიძლია ჩემზე უკეთ წერა და მერე წერე ის საძაგლობა და არაადამიანობა რაც დაწერე, ალბათ ქგიხსენი ხომ მართალია? ყოჩაღ მე, ისე მომეშალა ნერვები რომ ვერც გაავანალიზე წესიერად რაც დავწერე, ძალიან გთხოვ ჯერ თავი შეაფასე და მერე მისაყვედურე, და ისე ტასო ნაღდად არ მქვია მე და ვერც ვერასოდეს ფაიგებ თუ რა მქვია

 


№16 სტუმარი Suicidal

შენმა ბოლო კომენტარმა შემძრა.
მანდ მივხვდი, რომ ყველა შენზე დახარჯული წუთი დაკარგულია. ძალიან, ძალიან ვნანობ ამ ისტორიის წაკითხვასაც. კომენტარის დაწერასაც და იმასაც, რომ ამას ვწერ. მაგრამ აუცილებლად უნდა გაგეგო რას ვფიქრობდი შენზე.
მეცინება შენზე.
(პოემის დაწერას თუ აპირებ პასუხად, არ შეწუხდე. მე პირადად აღარასდროს შემოვალ შენს გვერდზე. უკვე მეშინია ასეთი სისულელეების კითხვის)
შენ ასე თუ გააგრძელე არაფერი გეშველება.
Suicidal შენს გამო გავხდი. მადლობა.

 


Suicidal
შენმა ბოლო კომენტარმა შემძრა.
მანდ მივხვდი, რომ ყველა შენზე დახარჯული წუთი დაკარგულია. ძალიან, ძალიან ვნანობ ამ ისტორიის წაკითხვასაც. კომენტარის დაწერასაც და იმასაც, რომ ამას ვწერ. მაგრამ აუცილებლად უნდა გაგეგო რას ვფიქრობდი შენზე.
მეცინება შენზე.
(პოემის დაწერას თუ აპირებ პასუხად, არ შეწუხდე. მე პირადად აღარასდროს შემოვალ შენს გვერდზე. უკვე მეშინია ასეთი სისულელეების კითხვის)
შენ ასე თუ გააგრძელე არაფერი გეშველება.
Suicidal შენს გამო გავხდი. მადლობა.

მე არც მითხოვია წაკითხვა, მადლობას კი თქვენ კი არ უნდა მიხდიდეთ მე უნდა გიხდიდეთ, ეს ისტორია წავიკითხე თავიდან და მივხვდი რომ ყველანი მართლები ხართ, თქვენმა კომენტარმა მიმახვედრა ჩემს შეცდომებს და იმას თუ რა სისულელე დავწერე, დიდი მადლობა, მაგრამ თავიდანვე ადამიანს ნუ მიახვედრებ რომ არ უნდა დაბადებულიყო, რადგან მე ხშირად მიფიქრია რომ საერთოდ არ უნდა გავჩენილიყავი და ნუ გამიხდით სადარდებელ საქმეს

 


№18  offline აქტიური მკითხველი uchveulo

დაივიწყე წერა კითხვაც ეს რა იყო სრული კოშმარი საშინელება არვიცი ასეთი არაფერი წამიკითხავს არც გამიგია ვაიი რავქნაა

 


uchveulo
დაივიწყე წერა კითხვაც ეს რა იყო სრული კოშმარი საშინელება არვიცი ასეთი არაფერი წამიკითხავს არც გამიგია ვაიი რავქნაა

რა უნდა ქნა და იტირე, იცეკვე, იმღერე ან შენი სიგველე შენთვის შეინახე

 


№20  offline აქტიური მკითხველი uchveulo

სიყვარული გულს გვტკენს
uchveulo
დაივიწყე წერა კითხვაც ეს რა იყო სრული კოშმარი საშინელება არვიცი ასეთი არაფერი წამიკითხავს არც გამიგია ვაიი რავქნაა

რა უნდა ქნა და იტირე, იცეკვე, იმღერე ან შენი სიგველე შენთვის შეინახე

სიგველე არარის რომ არიცი და გეუბნებიან უნდა გაითვალისწინო კიდე სისულელეები კიარუნდა წერო

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent